Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1727/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 937/14 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

I

Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych od wniesionej skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa skierowana na adres wskazany w skardze nie została odebrana przez adresata i została zwrócona nadawcy z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu oraz zwrocie z powodu jej niepodjęcia w terminie. Przesyłkę w sprawie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi dołączono do akt sprawy i uznano za doręczoną. Sąd wskazał, że z uwagi na fakt, iż pierwszego awizowania dokonano w dniu 28 kwietnia 2014 r., należało przyjąć, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 12 maja 2014 r. Wyznaczony termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 19 maja 2014 r. Wobec bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu, Sąd I instancji na mocy art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) odrzucił skargę.

II

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł P. K.

Orzeczenie zaskarżył w całości oraz wniósł o jego uchylenie w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 220 § 3 w zw. z art. 73 § 4 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, gdyż skarżący nie otrzymał zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w żaden ze sposobów przewidzianych w art. 73 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki, zawierającej zarządzenie Sądu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.

Okolicznością istotną dla oceny prawidłowości objętego skargą kasacyjną postanowienia odrzucającego skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r., jest prawidłowość zastosowania przez Sąd I instancji instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wniesionej na powyższą decyzję.

Zgodnie z powołanym art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie przesyłki adresatowi uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc z upływem okresu czternastu dni, na który złożono pismo w placówce pocztowej w przypadku niemożności doręczenia adresatowi przesyłki w sposób określony w art. 65 – 72 p.p.s.a. Domniemanie doręczenia poprzedzone musi zostać procedurą opisaną w § 2 i 3 art. 73 p.p.s.a., zgodnie z którą doręczyciel podejmujący próbę doręczenia przesyłki, wobec niemożności jej doręczenia bezpośrednio adresatowi, powinien pozostawić zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata, w miejscu wskazanym do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia w którym wykonuje on swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie doręczyciel pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni do dnia pierwszego zawiadomienia. Domniemanie określone w powołanym art. 73 § 4 p.p.s.a. może zostać obalone między innymi poprzez wykazanie, że instytucja zajmująca się doręczaniem przesyłek, podejmując próbę doręczenia adresatowi przesyłki, nie wypełniła opisanej procedury lub procedura ta została naruszona w sposób uniemożliwiający przyjęcie domniemania doręczenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że co prawda z treści odcisków stempli pocztowych uwidocznionych na kopercie zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie, jak i informacji zawartych na załączonym do niej zwrotnym poświadczeniu odbioru, procedura poprzedzająca przyjęcie domniemania o skutecznym doręczeniu skarżącemu przesyłki była prawidłowa. Jednakże fakt zainicjowania przez skarżącego procedury reklamacyjnej związanej z prawidłowością pozostawienia mu zawiadomień, tak pierwszego jak i powtórnego, o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej oraz udzielonej przez operatora pocztowego odpowiedzi na tę reklamację poddaje w wątpliwość, wobec okoliczności podniesionych w skardze kasacyjnej, czy osoba doręczająca przesyłkę o numerze nadania [...], w sposób niewadliwy i odpowiadający treści art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a., dokonała zawiadomienia skarżącego o fakcie pozostawienia adresowanej do niego korespondencji z Sądu i możliwości jej odbioru w terminie przewidzianym powołanymi przepisami. Skarżący podnosi bowiem niezgodność danych zawartych na zwrotnym poświadczeniu odbioru, przede wszystkim wskazujących na pozostawienie zawiadomienia (awizo) na drzwiach mieszkania, ze stanem faktycznym sprawy. Odpowiedź udzielona przez operatora pocztowego – [...] w ramach procedury reklamacyjnej, wątpliwości tych nie usuwa. W piśmie z dnia [...] września 2014 r. [...] poinformowała skarżącego, w związku z wniesioną przez niego skargą na nieprawidłowe wykonanie obowiązków przez listonosza [...], że potwierdzono wydanie spornej przesyłki do doręczenia w dniu 28 kwietnia 2014 r., a następnie złożenie jako awizowanej w filii [...]. Operator stwierdził również, że nie miał możliwości bezspornego ustalenia stanu faktycznego i określenia wszystkich okoliczności związanych z doręczeniem, m.in. w zakresie zweryfikowania obecności pod wskazanym adresem osoby uprawnionej do odbioru lub miejsca pozostawienia zawiadomień.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyniki wszczętego przez skarżącego postępowania reklamacyjnego nie dają podstaw do jednoznacznego stwierdzenia prawidłowości bądź nieprawidłowości danych zawartych na przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Wątpliwości związanych z procedurą awizowania przesyłki nie usuwa również pismo z dnia [...] września 2014 r., które odnosi się wyłącznie do daty pierwszego awizowania przesyłki, pozostawiając niewiadomą kwestię powtórnego jej awizowania, a nadto stwierdza się w nim, że nie ma możliwości bezspornego ustalenia m.in. miejsca pozostawienia zawiadomień.

W tym stanie sprawy, w szczególności wobec treści pisma [...] dotyczącego procedury reklamacji, rzeczą Sądu I instancji będzie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z pełnej procedury reklamacyjnej, zainicjowanej przez nadawcę przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, zmierzającego do usunięcia wątpliwości związanych z awizowaniem przesyłki o numerze [...]. Dopiero stwierdzenie, że dane dotyczące podjętych prób doręczenia spornej przesyłki były prawidłowe w świetle art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a. pozwoli na dokonanie oceny czy wystąpiły okoliczności umożliwiające zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego, określonej w § 4 tego artykułu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.