Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 141/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 1 pkt 1, 3 par. 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...]﻿z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 263/16 w sprawie ze skargi [...]﻿z siedzibą w Warszawie na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz [...]﻿z siedzibą w Warszawie kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 października 2016 r. o sygn. akt II SAB/Wa 263/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę [...]﻿ na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przekazania skanów wszystkich decyzji wydanych na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w okresie od dnia 26 czerwca 2015 r. do dnia 28 lipca 2015 r.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że [...]﻿skargą z dnia 2 kwietnia 2016 r., skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzuciło Komendantowi Stołecznemu Policji bezczynność polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej w terminie zakreślonym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, której to informacji Towarzystwo zażądało wnioskiem wniesionym pocztą elektroniczną w dniu 23 października 2015 r. o godzinie 21.22.

W uzasadnieniu skargi Towarzystwo podkreślało, iż organ nie dochował procedury do rozpatrywania tego typu spaw. W ocenie Towarzystwa, dla niniejszej spawy, z uwagi na upływ czasu od złożenia wniosku, nie ma znaczenia czy żądana informacja miała charakter informacji prostej czy przetworzonej, ale to że wniosek powinien zostać załatwiony w odpowiednim horyzoncie czasowym. W piśmie do strony skarżącej organ sam zobowiązywał się do udzielenia informacji w terminie 60 dni.

W dalszej części uzasadnienia skargi Towarzystwo na okoliczność naruszenia przez organ art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz terminu z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przywołało wyroki sądów administracyjnych oraz publikację: I.Kamińska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kuwer,Warszawa 2015, str. 286-288.

Towarzystwo wskazało na pismo organu z dnia 12 stycznia 2016 r., które określiło "wezwaniem". Komentując to wezwanie, Towarzystwo wskazało, iż organ oczekuje, by skarżący "odpisał organowi, w jakim charakterze występuje w sprawie pan J.K.". Towarzystwo wyjaśniło, iż z treści pełnomocnictwa załączonego do pisma skarżącego z dnia 8 stycznia 2016 r. wynika wprost, w jakim charakterze występuje w sprawie J,K. - jest on przedstawicielem skarżącego.

[...]﻿podtrzymało żądania skargi w pismach z dnia 25 lipca 2016 r. oraz z dnia 14 października 2016 r. Zarzuciło także naruszenie przez organ art. 64 § 2 Kpa, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania, mimo iż organ nie wezwał uprzednio skarżącego do podpisania wniosku przy równoczesnym wezwaniu go do jego uzupełnienia o informacje w jakim charakterze występuje p. J.K.

Na żądanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Towarzystwo przedstawiło kserokopie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, opatrzonego datą 23 października 2015 r.

Wnioskiem tym Towarzystwo wnosiło o przekazanie na adres e-mail skanów wszystkich decyzji wydanych na podstawie art.10 ust. l ustawy o broni i amunicji przez organ w okresie 28.06.2015-28.07.2015.

Komendant Stołeczny Policji w odpowiedzi na skargę (stanowisko ostatecznie zmodyfikowane w piśmie organu z dnia 3 sierpnia 2016 r.) wniósł o oddalenie skargi.

Argumentował, iż z treści skargi nie wynika przedmiot wniosku, który miało złożyć Towarzystwo w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto organ podkreślił, iż na podstawie podania daty i godziny wpływu droga elektroniczną wniosku, nie można ustalić jakiego konkretnie wniosku skarga dotyczy, albowiem w jednym dniu do organu wpływało od Towarzystwa kilkanaście wniosków. W skardze wskazano tylko dzień i godzinę wysłania emailem wniosku o udostępnienie informacji publicznej tj. 23 października 2015 r. o godzina 21.22, a nie na jego treść czy też tytuł emaila. Dlatego Komendant Stołeczny Policji nie ma możliwości zidentyfikowania konkretnej sprawy, której dotyczy skarga, tym bardziej iż mogą istnieć rozbieżności ustawienia czasu w każdym komputerze. Nadto [...]﻿ w okresie od 23 października 2015 r. do 5 listopada 2015 r. (13 dni) skierowało do Komendy Stołecznej Policji 75 wniosków dotyczących udostępnienia skanów decyzji wydanych w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Organ wskazał, iż w dniu 23 października 2016 r. do organu wpłynął wniosek Towarzystwa. W dniu 5 listopada 2015 r. przesłano do skarżącego emailem kopię pisma Naczelnika Gabinetu Komendy Stołecznej Policji z dnia 4 listopada 2015 r. o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi do 21 grudnia 2015 r. W dniu 11 grudnia 2015 r. organ skierował do skarżącego w drodze elektronicznej wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego oraz do uzupełnienia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania braków formalnych poprzez wskazanie osoby uprawnionej do odbioru przesyłek. Następnie organ ponownie przekazał to wezwanie w dniu 18 grudnia 2015 r. w wersji papierowej, gdyż w dniu 14 grudnia 2015 r. [...]﻿ przesłało do Komendy Stołecznej Policji email, w którym poinformowało, że nie wyraziło zgody na doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Powyższe wezwanie zostało odebrane 31 grudnia 2015 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru).

W dniu 21 grudnia 2015 r. wpłynął do Komendy Stołecznej Policji kolejny email od [...]﻿, w którym przedstawiono argumentację za udostępnieniem wnioskowanych informacji. W dniu 8 stycznia 2016 r. (data wpływu do KSP w dniu 11 stycznia 2016 r.) radca prawny B.B. przesłał stanowisko w imieniu [...]﻿. Wskazał w nim, że [...]﻿przygotowuje raport dotyczący praktyki administracyjnej organów policji w sprawach dostępu do broni palnej. Do pisma dołączone zostało odręczne pełnomocnictwo z dnia 1 października 2014 r., podpisane przez pana J.K., upoważniające radcę prawnego B.B. do reprezentowania [...]﻿ przed sądami administracyjnymi i powszechnymi oraz urzędami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi we wszelkich sprawach związanych z działalnością stowarzyszenia. W przesłanej korespondencji brak jednak było dokumentu, z którego wynikałaby że J.K. jest uprawniony do reprezentowania [...]﻿, a tym samym czy ma prawo udzielać skutecznie pełnomocnictwa.

Wobec powyższego w dniu 12 stycznia 2016 r. (data nadania 13 stycznia 2016 r.) skarżący został wezwany przez organ do uzupełnienia powyższego braku formalnego w terminie 7 dni od doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W zakreślonym przez Organ terminie nie uzupełniono ww. braków formalnych wniosku [...]﻿.

W dniu 9 lutego 2016 r. pełnomocnik wnioskodawcy ([...]﻿o) został poinformowany, że wniosek został pozostawiony bez rozpoznania.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, Komendant Stołeczny Policji nie mógł zakończyć prowadzonego postępowania administracyjnego z uwagi na zaistniałe po stronie skarżącego braki formalne wniosku, do uzupełnienia których został wezwany, a których nie uzupełnił.

Organ nadmienił również, iż żądane przez Towarzystwo (różnymi wnioskami o udostepnienie informacji publicznej) decyzje, dotyczą okresu od stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2015 r., co stanowi około 1.500 decyzji znajdujących się w aktach osób fizycznych posiadających pozwolenie na broń. Akta tych spraw zlokalizowane są w przeważającej mierze w archiwum Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji wśród około 30 tysięcy akt postępowań administracyjnych. Akta te archiwizowane są na podstawie stosowanego od lat systemu archiwizowania, który nie uwzględnia chronologii wydawania pozwoleń na broń. Co więcej, żądane decyzje fizycznie nie znajdują się w jednym wyodrębnionym zbiorze, podzielonym na poszczególne lata, tylko de facto są rozproszone w 30 tysiącach akt postępowań administracyjnych. Co oznacza, że każde akta trzeba fizycznie sprawdzić pod względem ich zgodności z wnioskiem skarżącego. Ponadto wyselekcjonowanie żądanych decyzji administracyjnych spośród 30 tysięcy decyzji, które następnie trzeba byłoby zeskanować i zanonimizować byłoby kompilacją szeregu czynności wykonywanych przy zaangażowaniu praktycznie wszystkich pracowników (policjantów) Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji, co w praktyce doprowadziłoby do paraliżu pracy ww. Wydziału, gdyż nierealizowane byłyby ustawowe zadania nałożone na ww. komórkę organizacyjną.

Z tych przyczyn żądanych przez stronę skarżącą informacje o decyzjach dotyczących pozwolenia na broń, stanowią informacje publiczną przetworzoną. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Dlatego konieczne były wezwania Towarzystwa do wykazania umocowania do reprezentacji, wystosowane w trybie art. 64 Kpa., albowiem ewentualna decyzja wydana w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej albo określenie kosztów wytworzenia żądanej informacji przetworzonej, wymaga procedowania w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś brak stosownego umocowania uniemożliwiał zastosowania tej procedury.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazał, że decyzje organu wydane w spawach pozwolenia na posiadanie broni stanowią informację publiczną, albowiem dokumenty te mieszą się w pojęciu informacji publicznej wskazanej w art. 1 ust. 1 i rozwiniętej przykładowo w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Również podmiot, do którego zwróciła się skarżąca o udostępnienie informacji – Komendant Stołeczny Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, albowiem mieści się w kategorii podmiotów, wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 1powyższej ustawy.

Z tych przyczyn przedmiotowy wniosek spełnia przesłanki przedmiotowe oraz podmiotowe warunkujące stosowanie w niniejszej spawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dalej Sąd wskazał, iż procedowanie w zakresie udostępnienia informacji publicznej w sprawie wniosku Towarzystwa z dnia 23 października 2015 r. o przedstawienie skanów wszystkich decyzji wydanych na podstawie art.10 ust. l ustawy o broni i amunicji przez organ w okresie 28.06.2015-28.07.2015, zostało przerwane na skutek nieuzupełnienia wniosku, w zakreślonym przez organ terminie.

Do jednego z pism Towarzystwa (pismo z dnia 8 stycznia 2016 r. – wpływ do organu 11 stycznia 2016 r.) dołączone zostało odręczne pełnomocnictwo z dnia 1 października 2014 r., podpisane przez J.K., upoważniające radcę prawnego B.B. do reprezentowania [...]﻿przed sądami administracyjnymi i powszechnymi oraz urzędami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi we wszelkich sprawach związanych z działalnością stowarzyszenia. W przesłanej korespondencji brak jednak było dokumentu, z którego wynikałaby, że J.K. jest uprawniony do reprezentowania [...]﻿, a tym samym czy ma prawo udzielać skutecznie pełnomocnictwa. Wobec powyższego, w dniu 12 stycznia 2016 r. (data nadania pisma 13 stycznia 2016 r.) Towarzystwo zostało wezwane do uzupełnienia powyższego braku formalnego w terminie 7 dni od doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W zakreślonym terminie nie uzupełniono braków formalnych wniosku i dlatego pismem z dnia 9 lutego 2016 r. [...]﻿został poinformowane o pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, trafna jest argumentacja organu, iż brak jest po jego stronie bezczynności w rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku. Po pierwsze, istotnie [...]﻿ wniosku w powyżej opisanym zakresie nie uzupełniło. Po drugie, żądanie uzupełnienia wniosku, było ze strony Komendant Stołecznego Policji uzasadnione.

Sąd I instancji podkreślił, że sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej rozpatrywane są na zasadach ustanowionych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakże na pewnym etapie procedowania w tego typu sprawach niezbędne zastosowanie procedury przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tak będzie w przypadku wydawania decyzji (art. 16 ustawy) oraz w przypadku ustalania kosztów dodatkowych, które są niezbędne dla udostępnienia żądanej informacji (art. 15 ustawy). Również przystąpienie zawodowego pełnomocnika do sprawy administracyjnej, po stronie podmiotu zainteresowanego udostępnieniem informacji, wymaga właściwego udokumentowania pełnomocnictwa.

W ocenie Sądu, w sprawie nie było oczywiste czy pełnomocnictwo to zostało udzielone przez osobę uprawnioną do reprezentowania Polskiego Towarzystwa Kolekcjonerskiego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w ogóle zagadnieniem pełnomocnictwa nie zajmuje się, zatem (niezależnie już od przepisów art. 15 oraz 16 tej ustawy), dla ważności tego pełnomocnictwa, w rozumieniu art. 33 Kpa, niezbędne był wykazanie, iż zostało udzielone przez osobę mającą prawo do reprezentowania [...]﻿. Organ ma prawo badać taką okoliczność (art. 33 § 3 Kpa). Zatem zdaniem Sądu I instancji, Komendant Stołeczny Policji miał prawo badać czy J.K. miał prawo podpisać w imieniu [...]﻿pełnomocnictwo dla radcy prawnego B.B. Miał prawo żądać wykazania z jakiego dokumentu powyższe uprawnienie przysługiwało J.K.. Dlatego nie oparte na żadnej normie postępowania administracyjnego wydają się twierdzenia strony skarżącej, kwestionującej uprawnienia organu do takiej kontroli oraz powoływanie się przez stronę skarżącą na fakty, co do ustalenia zasad reprezentacji i udzielenia pełnomocnictwa w innych spawach. Ponieważ w postępowaniu przed Komendantem Stołecznym Policji nie doszło do wyjaśnienia kwestii ważnego podpisania pełnomocnictwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie był w stanie ustalić czy ustalenie tego zagadnienia dotyczyło jedynie sytuacji określonej w art. 33 § Kpa, czy też łączyło się z innymi dalszymi czynnościami planowanymi przez organ jak np. wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czy określenie kosztów dodatkowych udostępnienia informacji.

W tym aspekcie spawy Sąd I instancji wskazał na możliwość połączenia przez organ wniosków Towarzystwa w jedną sprawę administracyjną, albowiem wszystkie wnioski dotyczą decyzji wydanych w sprawach pozwolenia na broń (wnioski te różnią się jedynie okresem wydania żądanych decyzji).

Ponadto Sąd stwierdził, iż żądane wnioskami Towarzystwa decyzje, dotyczą okresu od stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2015 r. (stan z daty odpowiedzi na skargę), co stanowi około 1.500 decyzji znajdujących się w aktach osób fizycznych posiadających pozwolenie na broń. Akta tych spraw zlokalizowane są w przeważającej mierze w archiwum Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji, wśród około 30 tysięcy akt innych postępowań administracyjnych. Akta te archiwizowane są na podstawie stosowanego od lat systemu archiwizowania, który nie uwzględnia chronologii wydawania pozwoleń na broń. Co więcej, żądane decyzje fizycznie nie znajdują się w jednym wyodrębnionym zbiorze, podzielonym na poszczególne lata, tylko de facto są rozproszone w 30 tysiącach akt postępowań administracyjnych. Co oznacza, że każde akta trzeba fizycznie sprawdzić pod względem ich zgodności z wnioskiem skarżącego. Ponadto wyselekcjonowanie żądanych decyzji administracyjnych spośród 30 tysięcy decyzji, które następnie trzeba byłoby zeskanować i zanonimizować byłoby kompilacją szeregu czynności wykonywanych przy zaangażowaniu praktycznie wszystkich pracowników (policjantów) Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji, co w praktyce doprowadziłoby do paraliżu pracy ww. Wydziału, gdyż nierealizowane byłyby ustawowe zadania nałożone na ww. komórkę organizacyjną. Dlatego, być może, mając na uwadze powyższe okoliczności, organ zmierzał do uznania żądanych informacji za przetworzone, albowiem w prostej formie ich nie posiada, zaś ich wyszukanie będzie wymagało znacznego czasu i zaangażowania pracowników administracyjnych.

W ocenie Sądu, w ramach postępowania o bezczynność nie jest konieczne wyjaśnienie czy wezwanie do uzupełnienia wniosku poza czysto proceduralną przyczyną było niezbędne także i do dalszych konkretnych czynności (art. 15 albo 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Jedyną przyczyną, która uniemożliwiła procedowanie organu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej było niewykonanie przez [...]﻿wezwania do uzupełnienia wniosku o niezbędne elementy wynikające z art. 33 Kpa, a dotyczące zagadnienia czysto proceduralnego (właściwego umocowania pełnomocnika), a nie zagadnienia z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stan faktyczny niniejszej spawy wskazuje, iż procedowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej zostało przerwane nie przez Komendanta Stołecznego Policji, ale przez [...]﻿, poprzez niewykonanie zobowiązania w zakresie czysto proceduralnym. Zatem zdaniem Sądu brak jest przesłanek aby bezczynność w załatwianiu niniejszej sprawy zarzucić organowi, skoro sam skarżący nie wykonał wezwania do uzupełnienia wniosku.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło [...]﻿, zaskarżając go w całości zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię tj.

1) art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegające na ustaleniu przez Sąd I instancji, że w sprawie nie zachodzi bezczynność organu;

2) art. 16 ust. 1 i 2 udip, art. 64 § 2 kpa polegające na uznaniu, iż przekazanie organowi informacji o tym, w jakim charakterze występuje w sprawie p. J.K. czyniłoby możliwym wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji braku podpisu osoby uprawnionej do działania w imieniu skarżącego na samym wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

3) art. 63 1-2 oraz art. 64 § 2 kpa przez przyjęcie, iż dla uzupełnienia braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie formy pisemnej (brak podpisu) wystarczające jest określenie, czy pełnomocnik wnioskodawcy, który ujawnił się dopiero na etapie złożenia pisma w sprawie wykazania interesu publicznego jest należycie umocowany do reprezentowania wnioskodawcy wobec braku wezwania wnioskodawcy do podpisania samego wniosku.

Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotony wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 151, art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi mimo uprzedniego cofnięcia skargi przez skarżącego;

2) art. 149 § 1 pkt 1,3, § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 kpa, polegające na nieuwzględnieniu skargi wskutek naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że organ nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostawiając wniosek bez rozpoznania, mimo braku wezwania Skarżącego do usunięcia braku wniosku, o którym mowa w art. 64 § 2 in principio kpa, tj. podpisania wniosku przez osobę uprawnioną do reprezentacji skarżącego;

3) art. 149 § 1 pkt 1,3, § 1a P.p.s.a. w zw. 16 ust. 1 udip oraz art. 64 § 2 kpa, poprzez przyjęcie, że organ nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostawiając wniosek bez rozpoznania, mimo braku przesłanek dla pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz wobec niewydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej;

4) art. 149 § 1 pkt 1,3, § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 kpa poprzez przyjęcie, że organ nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostawiając wniosek bez rozpoznania, mimo iż wzywając skarżącego do usunięcia braków wniosku na podstawie art. 64 § 2 kpa, organ nie określił, w jaki sposób rzekomy brak wniosku powinien być przez skarżącego uzupełniony;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw tak faktycznych, jak i prawnych rozstrzygnięcia, a dokładnie braku sprecyzowania na jakiej podstawie Sąd I instancji przyjął, że stwierdzenie organu zawarte w piśmie do skarżącego nt. braku wiedzy organu co do tego, w jakim charakterze występuje w sprawie p. J.K. stanowi formalnie poprawne wezwanie do uzupełnienia braku wniosku o udostępnienie informacji publicznej w świetle art. 64 § 2 kpa;

6) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego złożenie wraz ze skargą wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez skarżącego nie rodziło obowiązku rozpatrzenia tego wniosku przez organ- jako spełniającego wymogi kpa- w terminie określonym w art. 13 ust. 1 albo 13 ust. 2 udip;

7) art. 232 § 1 pkt 1, art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. poprzez niezasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu wpisu od skargi wobec skutecznego cofnięcia skargi.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, której granicami Naczelny Sąd Administracyjny jest związany – art. 183 § 1 P.p.s.a., zasługiwała na uwzględnienie wobec naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 P.p.s.a., - poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 161 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a., - poprzez ich niezastosowanie.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Jak wynika z akt sprawy pismem skierowanym do Sądu w dniu 23 października 2016r. skarżący cofnął skargę. Pismo wpłynęło do Sądu w dniu 25 października 2016r. i zostało przez sędziego sprawozdawcę zadekretowane a/a. Powyższe obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do odstąpienia od merytorycznego badania zarzutów skargi i umorzenia postępowania sądowego oraz do zwrotu na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. wpisu od skargi.

Stosownie do art. 60 P.p.s.a. cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu chyba że Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Należy przypomnieć, że postępowanie sądowoadministracyjne oparte jest na zasadzie dyspozycyjności. Strona, która wniosła skargę może nią rozporządzać według własnego uznania. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację przez stronę skarżącą z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jej praw i interesów, a tym samym z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu.

Z akt sprawy nie wynika, aby Sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne, a tylko w takiej sytuacji mógł oceniać zasadność zarzutów podniesionych w skardze.

Jak stwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2014r. I FSK 755/14 LEX nr 1480715 Sąd nie może zignorować woli strony wyrażonej poprzez cofnięcie skargi, nawet gdyby to cofnięcie było zachowaniem omyłkowym, niefrasobliwym i sprzecznym z interesem strony.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji z niewyjaśnionych powodów zignorował oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi i rozpoznał sprawę tak jakby oświadczenie nie zostało złożone, wskutek czego nieprawidłowo wydał wyrok oraz pozbawił skarżącego zwrotu całego uiszczonego wpisu od skargi.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną w tej części za uzasadnioną i na podstawie art. 189 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie, orzekając jednocześnie o kosztach postępowania sądowegov na podstawie art. 203 pkt. 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w zaistniałej sytuacji ( cofnięcie skargi ) uznał za bezprzedmiotowe odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.