Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1752/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8 § 1, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 126
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 98/18 w sprawie ze skargi G.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od G.W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 98/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi G.W. (dalej jako "Skarżący"), uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 listopada 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. (dalej jako "Dyrektor Oddziału ZUS" z dnia 1 września 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Dyrektor Oddziału ZUS (wierzyciel i organ egzekucyjny) wszczął wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 11 grudnia 2014 r. ([...]), obejmującego zobowiązania Skarżącego z tytułu składek za listopad i grudzień 1998 r. (należność główna - 941,70 zł). W toku postępowania organ egzekucyjny zastosował skuteczny środek egzekucyjny, tj. zajęcie wierzytelności z zaopatrzenia emerytalnego.

W dniu 13 stycznia 2015 r. Skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz wystąpił o umorzenie tego postępowania. Dyrektor Oddziału ZUS za zasadny uznał zarzut przedawnienia należności z tytułu składek za listopad 1998 r., za chybione zaś zarzuty dotyczące wykonania lub przedawnienia należności z tytułu składek za grudzień 1998 r. (462 zł plus odsetki).

Postanowieniem z dnia 1 września 2017 r. Dyrektor Oddziału ZUS odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Odmówił również uchylenia tytułu wykonawczego oraz zwrotu kwoty wyegzekwowanej na jego poczet (łącznie 1 861,34 zł - 462 zł należność główna oraz 1 399,34 odsetki za zwłokę). W jego ocenie, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego, tj. do dnia 25 września 2016 r. zobowiązanie było wymagalne.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy uchylenia tytułu wykonawczego oraz zwrotu kwoty wyegzekwowanej na poczet tego tytułu wykonawczego i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie, a także utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części dotyczącej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia tytułu wykonawczego. Nie dopatrzył się też podstaw do wydawania w postępowaniu egzekucyjnym rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu wyegzekwowanej kwoty. W tej części uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie. W pozostałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie uznając, że postanowienie Komornika Sądowego nie jest dowodem wystarczającym do stwierdzenia, że prowadzone postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu. Organ odwoławczy doszedł do wniosku, że pomimo tego, iż postanowienie to jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "K.p.a.", to z wyjaśnień organu pierwszej instancji wynika, że wpłaty przekazane przez Komornika Sądowego nie uwzględniały należnych odsetek za zwłokę. Na koncie pozostało więc zadłużenie Skarżącego z tytułu należnych składek za 4 miesiące 1998 r. (IX-XII), z czego - jak podkreślił organ odwoławczy - składki za 3 z nich (IX-XI) uległy przedawnieniu. W ocenie organu odwoławczego, w rzeczywistości nie doszło zatem do spłaty należności w całości, a postanowienie Komornika Sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r. nie stanowi dowodu świadczącego o wygaśnięciu egzekwowanego zobowiązania.

W skierowanej do Sądu skardze Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", a także art. 7, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a., a także w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie nie wykazały wystąpienia przesłanek uzasadniających pominięcie okoliczności wynikających z postanowienia Komornika Sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r.

W konsekwencji Sąd uznał, że organ odwoławczy w sposób dowolny przyjął, że zobowiązanie Skarżącego z tytułu składek za grudzień 1998 r. rzeczywiście nie zostało wykonane przed ponownym wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Nie wykazał także, iż zobowiązanie składkowe Skarżącego za grudzień 1998 r. istniało (było wymagalne) w dniu wydania zaskarżonego postanowienia oraz nie zbadał, czy wierzyciel prawidłowo obliczył wysokość odsetek za zwłokę i czy uwzględnił przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań. Sąd podkreślił też, że z treści zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego nie wynika, w jaki sposób dokonano weryfikacji wyjaśnień sporządzonych przez organ pierwszej instancji, a nadto że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, z jakich powodów zaakceptował rozstrzygnięcie Komornika Sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r., skoro - w jego ocenie - nie odzwierciedlało ono rzeczywistości, co najmniej w części dotyczącej zaspokojenia całego roszczenia egzekucyjnego.

Sąd zaznaczył, że pomimo tak znacznej ilości uchybień, których dopuścił się organ pierwszej instancji, organ odwoławczy rozstrzygnął na niekorzyść Skarżącego wszelkie wątpliwości dotyczące wymagalności (istnienia) zobowiązania składkowego.

Końcowo Sąd stwierdził, że z uwagi na wskazane wyżej uchybienia dotyczące wadliwych ustaleń faktycznych oraz wadliwej oceny zgromadzonego w analizowanej sprawie materiału dowodowego, brak jest wystarczających podstaw do wniosku, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie egzekucyjne z naruszeniem art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z:

1) art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia zasad prawdy obiektywnej oraz bezstronności, równego traktowania i proporcjonalności wskutek popełnienia przez te ograny licznych nieprawidłowości w toku postępowania i rozstrzygania wszelkich wątpliwości na niekorzyść Skarżącego, podczas gdy - zdaniem organu odwoławczego - tak oznaczone wady postępowania nie miały miejsca;

2) art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez uznanie, że organy orzekające w sprawie nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do bezzasadnego uwzględnienia przez Sąd wniesionej skargi, a przez to do uchylenia zaskarżonego postanowienia, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy odpowiada wymogom stawianym przez K.p.a., co z kolei powinno skutkować oddaleniem przez Sąd wniesionej skargi;

3) art. 107 § 3 w zw. z 126 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżone postanowienie zawiera nienależyte uzasadnienie i w efekcie niezasadne uwzględnienie przez Sąd skargi, podczas gdy zaskarżone postanowienie spełnia wszelkie wymogi jakie stawia art. 107 § 3 K.p.a.;

4) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwą ocenę ustalonego w sprawie stanu faktycznego i uznanie, że okolicznością istotną w sprawie i niewykazaną przez organ odwoławczy jest istnienie (wymagalność) zobowiązania Skarżącego za grudzień 1998 r. w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, tj. w dniu 28 listopada 2017 r.;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 153 P.p.s.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku niezasadnych i niewykonalnych wytycznych co do dalszego postępowania poprzez wskazanie, że w stosunku do należności przedawnionych, co do których organy nie prowadzą postępowania egzekucyjnego należy orzec o umorzeniu postępowania egzekucyjnego;

6) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku wskutek:

a) niewskazania i niewyjaśnienia podstawy prawnej uznania za zasadny zarzutu skargi odnośnie naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., a jednocześnie uznania, iż brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia ww. przepisu,

b) braku wyjaśnienia stanowiska Sądu w zakresie uchylonych postanowień rozstrzygających kwestię żądania uchylenia tytułu wykonawczego i żądania zwrotu wyegzekwowanej kwoty.

Na tej podstawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zrzekł się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Sąd pierwszej instancji uchylając wydane w sprawie przez organy obu instancji postanowienia zarzucił tym organom szereg nieprawidłowości, które dotyczyły przede wszystkim faktu niewykazania przez nie, że przed wszczęciem egzekucji przez Dyrektora Oddziału ZUS zobowiązanie Skarżącego z tytułu składek za grudzień 1998 r. nie zostało wykonane. Sąd stwierdził, że wyjaśnienia zawarte w piśmie Dyrektora ZUS co do sposobu księgowania wpłat dokonywanych przez Komornika Sądowego nie stanowią wiarygodnego dowodu skutecznie podważającego istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczące zaspokojenia całego roszczenia egzekucyjnego, które wynikają z treści postanowienia Komornika Sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r. o zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Zdaniem tego Sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dowolnie przyjął, że zobowiązanie Skarżącego z tytułu składek za grudzień 1998 r. nie zostało wykonane przed ponownym wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a także nie wykazał, że zobowiązanie to istniało (było wymagalne) 28 listopada 2017 r., czyli w dniu wydania zaskarżonego postanowienia. Ponadto Sąd stwierdził, że z owych wyjaśnień Dyrektora Oddziału ZUS, które organ odwoławczy uznał za dowód kluczowy w realiach sprawy, nie wynika, czy wierzyciel prawidłowo obliczył wysokość odsetek za zwłokę i czy uwzględnił przepisy dotyczące przedawnienia.

Taka ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nieprawidłowa. Nie znajduje ona też oparcia w aktach tej sprawy, na co trafnie zwrócono uwagę w skardze kasacyjnej, które nie ograniczają się wszakże do owego pisma wyjaśniającego Dyrektora ZUS z dnia 19 października 2017 r.

Organy obu instancji zasadnie wskazywały, że ww. postanowienie Komornika Sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r. zawierające, m.in. stwierdzenie, że "całe roszczenie egzekucyjne wynikające z tytułu wykonawczego zostało zaspokojone" nie stanowi samo w sobie podstawy do wygaśnięcia zobowiązania i możliwe jest wykazanie, że w rzeczywistości nie została jednak wyegzekwowana cała dochodzona przez ZUS od Skarżącego kwota należności z tytułu składek.

Nie można również uznać za przesądzającą w tym zakresie, ani nawet za istotną, okoliczności, do której nawiązał Sąd pierwszej instancji, polegającej na braku zaskarżenia rzeczonego postanowienia Komornika Sądowego przez wierzyciela. W ujęciu Sądu, który stwierdził w tym zakresie, że "Dyrektor ZUS nie wyjaśnił także tego, z jakich powodów zaakceptował rozstrzygnięcie Komornika Sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r., skoro według tego organu jako wierzyciela nie odzwierciedlało ono rzeczywistości (...)", był to kolejny argument przemawiający za uznaniem, że postępowanie organów w rozpoznawanej sprawie było wadliwe.

Dla ścisłości należy jednak zauważyć, że owo rozstrzygnięcie dotyczyło określenia wysokości kosztów egzekucyjnych, a w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia 21 września 2017 r. (karta nr [...] akt administracyjnych), przy którym przekazano do organu odwoławczego odwołanie Skarżącego, Dyrektor Oddziału ZUS wyjaśnił, że powodem niezłożenia zażalenia na postanowienie Komornika Sądowego było "rozliczenie konta" już po terminie przewidzianym na wniesienie takiego zażalenia.

Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, dlaczego a priori odmówił wiarygodności informacjom podanym przez Dyrektora Oddziału ZUS (wierzyciela) w piśmie z dnia 19 października 2017 r. (karta nr [...] akt administracyjnych), a więc jedynego podmiotu, który był w posiadaniu pełnych danych w tym zakresie, tj. dotyczących aktualnego stanu zadłużenia Skarżącego. Informacje te zawierały dokładne wskazanie tytułów wykonawczych, na podstawie których Komornik Sądowy prowadził postępowanie egzekucyjne w zakresie egzekwowanych należności z tytułu składek wraz dokładnymi wyliczeniami uwzględniającymi wysokość dokonanych przez Komornika Sądowego na rzecz ZUS wpłat oraz dokładnym opisem sposobu ich rozliczenia. Organ odwoławczy przytaczając w uzasadnieniu swojego postanowienia podane przez Dyrektora Oddziału ZUS dane (kwoty), których prawidłowości Skarżący nie kwestionował powołując się jedynie w tym zakresie na owo postanowienie Komornika Sądowego, słusznie zauważył, że już z samego porównania kwot wynikających z tytułów wykonawczych, na podstawie których Komornik Sądowy prowadził egzekucję, z kwotami przekazanymi przez niego do ZUS i rozliczonymi na należności główne jednoznacznie wynika, że należność za grudzień 1998 r. nie została zaspokojona.

Wspomniane już wyżej pismo Dyrektora Oddziału ZUS z dnia 19 października 2017 r., zawierające wyjaśnienia, którym Sąd odmówił wiarygodności, a poczynione na jego podstawie przez organ odwoławczy ustalenia określił jako dowolne, o czym była już mowa, nie stanowiło jedynego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, który pozwolił na wyciągnięcie wniosku, że Komornik Sądowy nie wyegzekwował całej wierzytelności dochodzonej przez ZUS. W aktach tych (karta nr [...]) znajduje się dokument z dnia 22 sierpnia 2016 r. sporządzony w ZUS Oddział w R., który zawiera jeszcze bardziej szczegółowe wyliczenia odnoszące się do rozliczenia kwot wyegzekwowanych przez Komornika Sądowego i przekazanych przez niego do ZUS.

Ponadto, co jest najistotniejsze i co również uszło uwadze Sądu pierwszej instancji, kwestia, której dalsze badanie zalecił ten Sąd organom i która legła u podstaw uchylenia przez niego wydanych w sprawie postanowień o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego w dniu 11 grudnia 2014 r., a więc istnienie i dalsza wymagalność zobowiązania Skarżącego z tytułu składek za grudzień 1998 r. (m.in. również w świetle wspomnianego już wyżej postanowienia Komornika Sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r.) była już przedmiotem rozstrzygnięcia wydanego w stosownym trybie na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., tj. w postanowieniu Dyrektora Oddziału ZUS dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym - karty nr [...] akt administracyjnych (w aktach tych znajdują się również postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 21 grudnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia z dnia 8 lipca 2017 r. - karta nr [...] akt administracyjnych oraz postanowienie tego organu z dnia 4 stycznia 2017 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia - karta nr [...] akt administracyjnych). W postanowieniu, tym, tj. dotyczącym zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nieuwzględniono, m.in. zarzutu dotyczącego wykonania lub przedawnienia należności z tytułu składek za grudzień 1998 r., natomiast uwzględniono zarzut dotyczący przedawnienia należności z tytułu składek za listopad 1998 r.

Nie mógł stanowić również uzasadnionego powodu do uchylenia wydanych w sprawie postanowień wskazywany przez Sąd pierwszej instancji brak wykazania przez organy, że sporne zobowiązanie składkowe dotyczące grudnia 1998 r. istniało (było wymagalne) na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, tj. 28 listopada 2017 r., skoro jak podał Dyrektor Oddziału ZUS, a Sąd tego nie kwestionował, należność z tego tytułu wraz z odsetkami została już wcześniej wyegzekwowana i tym samym w dniu 25 września 2016 r. postępowanie egzekucyjne się zakończyło.

Nie mogła też stanowić takiego powodu kolejna podniesiona przez Sąd kwestia, tj. prawidłowość obliczenia przez ZUS odsetek, która w całym toku postępowania nie była sporna.

Jeżeli chodzi natomiast o brak przeświadczenia u Sądu pierwszej instancji, czy Dyrektor Oddziału ZUS uwzględnił przepisy dotyczące przedawnienia, oceny takiej mógł dokonać sam Sąd, czego jednak nie uczynił, zważywszy, że stanowisko tego organu w tym zakresie zostało przedstawione, wraz ze wskazaniem odnośnych przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, m.in. w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie postanowienia, a wcześniej szczegółowo wyjaśnione we wspomnianym wyżej postanowieniu w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie przypisywanych organom podatkowym uchybień, stanowiących dla Sądu pierwszej instancji powód uchylenia wydanych w sprawie postanowień - nie było zasadne. Tym samym nie doszło do naruszenia przez te organy wskazanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a. oraz w związku z art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., a więc za zasadne uznać należało sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty odnoszące się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z wyżej wymienionymi przepisami K.p.a. i u.p.e.a.

Rację ma również organ wnoszący skargę kasacyjną zarzucając w niej w tym naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w tym kontekście, że sformułowane w uzasadnieniu wyroku wskazania dla organów co do dalszego postępowania są niezasadne, częściowo niewykonalne, bądź dotyczą kwestii niemających znaczenia dla sprawy. Stanowi to jednak w dużej mierze jedynie konsekwencję błędnego stanowiska Sądu co do meritum sprawy.

Bezprzedmiotowe jest wskazanie, żeby ustalić, czy rzeczywiście istnieją podstawy do kontynuowania postępowania egzekucyjnego, skoro jak podaje organ, postępowanie to zakończyło się już we wrześniu 2016 r. Chybione są również zalecenia Sądu w kwestii, która nie stanowiła elementu sporu w niniejszej sprawie, a więc konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego, co najmniej w tej części, która dotyczy przedawnienia zobowiązań składkowych za 3 miesiące 1998 r., tj. od września do listopada, zważywszy że postępowanie to toczyło się na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 11 grudnia 2014 r., który nie obejmował należności z tytułu składek za wrzesień i październik 1998 r. Jeżeli chodzi natomiast o należności za listopad 1998 r., to podstaw do umorzenia postępowania w tej części należałoby dopatrywać się już wcześniej w art. 34 § 4 u.e.a., a nie teraz na podstawie art. 59 tej ustawy, mając na uwadze, że we wspomnianym już postanowieniu Dyrektora Oddziału ZUS z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, uznano za zasadny zarzut dotyczący przedawnienia należności z tytułu składek za ten miesiąc, tj. listopad 1998 r.

Ponadto, w sytuacji, gdy Sąd autorytatywnie nie uznał za wiarygodne danych i opartych na nich wyliczeń, podanych przez Dyrektora Oddziału ZUS, wskazujących na istnienie niezaspokojonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez komornika sądowego zaległości w składkach za grudzień 1998 r., a tylko ten organ jako wierzyciel jest w posiadaniu takich danych, w praktyce trudno byłoby organom w ponownym postępowaniu sprostać postawionemu przez Sąd wymogowi co do dostarczenia "zdecydowanie przekonywujących" dowodów przeciwnych wobec postanowienia komornika sądowego o zakończeniu prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Mając na względzie powyższe i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz oddalił skargę.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2- i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).