Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 231/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: Art. 201 par. 1 pkt 2)
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: Art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1728
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - t.j.
article: Art. 157 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: Art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres,, Asesor WSA Iwona Solatycka,, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, w dniu 3 października 2023 r., sprawy ze skargi: V. sp. z o.o. z siedzibą w N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 30 grudnia 2022 r., nr SKO/PO-413/245/2022 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami administracji.

1.1. Przedmiotem skargi V. sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z dnia 30 grudnia 2022 r. nr SKO/PO-413/245/2022 (dalej: zaskarżone postanowienie), którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. (dalej: organ I instancji, Prezydent) z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr FN.3120.96.18.2021.22 odmawiające zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r.

1.2. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem Prezydenta z dnia 13 grudnia 2021 r. nr FN.3120.96.202, wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. w związku z niezrealizowaniem przez nią obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 9 pkt 1) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.; dalej: u.p.o.l.). Spółka nie złożyła bowiem deklaracji na podatek od nieruchomości za wskazany rok, chociaż posiadała na terenie miasta L., zabudowaną nieruchomość gruntową, składającą się z działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], o łącznej powierzchni [...] m2 oraz o powierzchni użytkowej budynków posadowionych na tym gruncie, wynoszącej łącznie [...] m2, dla której Sąd Rejonowy w L. prowadzi księgę wieczystą nr [...] (dalej: Nieruchomość).

W toku ww. postępowania – pismem z dnia 5 lipca 2022 r. – Strona, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zwróciła się do Prezydenta o jego zawieszenie do czasu prawomocnego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w L. I Wydział Cywilny, sprawy o sygn. akt [...] z – wniesionego w dniu 5 lipca 2022 r. przez Spółkę przeciwko poprzedniemu właścicielowi Nieruchomości (L. sp. z o.o. z siedzibą we W.), od którego ją kupiła – powództwa o uzgodnienie z rzeczywistym stanem prawnym treści księgi wieczystej Nieruchomości. Jako podstawę prawną wniosku, wskazano art. 201 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.).

Organ I instancji – postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr FN.3120.96.18.2021.22 – powołując się na art. 201 § 1 pkt 2) w związku z art. 216 § 1 i § 2 O.p., odmówił Spółce zawieszenia przedmiotowego postępowania podatkowego z przyczyny, którą podano we wniosku z dnia 5 lipca 2021 r. Prezydent ocenił, że w sprawie nie zachodziły podstawy prawne do zawieszenia postępowania podatkowego ze wskazanego powodu, ponieważ powołana we wniosku Strony okoliczność nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2) O.p. Organ I instancji podkreślił, że tego typu zagadnienie, podlegające rozstrzygnięciu innego organu lub sądu, wyłania się wówczas, gdy spełnione są łącznie cztery przesłanki, tj.:

1) wyłoni się ono w toku postępowania,

2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu,

3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy oraz

4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i związek ten musi mieć charakter bezpośredni.

Jak wyjaśnił Prezydent, relacja pomiędzy sprawą rozpatrywaną w postępowaniu podatkowym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania, powinna polegać na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi obligatoryjną podstawę załatwienia sprawy w postępowaniu. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu podatkowego oraz mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Natomiast jeżeli "zagadnienie wstępne" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, to wówczas nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą się z nim wiązać określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, powinno zależeć rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści.

Organ I instancji, analizując treść, zawartej w dniu 18 maja 2015 r. przed notariuszem umowy sprzedaży – repertorium [...] nr [...] (dalej: Umowa), ustalił, że w sposób oczywisty potwierdza ona nabycie Nieruchomości przez Spółkę, wówczas funkcjonującą pod nazwą E. sp. z o.o. z siedzibą w G., w imieniu której działał prezes jej zarządu – J. K. Jednocześnie skonstatował, że przywołane w uzasadnieniu wniosku przepisy art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej: k.c.) nie przystają do realiów sprawy, gdyż zwarta umowa nie nosi znamion warunkowości. Wobec tego nieuzasadnione są twierdzenia Strony, która dąży do uznania Umowy za nieważną i zmiany treści wpisu w księdze wieczystej nieruchomości w oparciu o, powołane w pozwie, przepisy k.c. poprzez oznaczenie w niej jako właściciela zbywcy nieruchomości.

Zdaniem organu I instancji, ustalenie podmiotu, na którym ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2019 r. wynikający z – ujawnienia Spółki w księdze wieczystej – jako właściciela Nieruchomości, możliwe jest zarówno w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków (dalej: Ewidencja), prowadzonej przez Starostę Lubińskiego, które – z mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.; dalej: u.p.g.k.) – są wiążące dla organów podatkowych, jak również (a raczej: przede wszystkim) na podstawie treści prowadzonej dla Nieruchomości księgi wieczystej, z której wynika, że prawo użytkowania wieczystego składających się na nią działek gruntu oraz prawo własności posadowionych na nich budynków przysługuje Spółce. W tym zakresie Prezydent powołał się na treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r., poz. 2204 ze zm.; dalej: u.k.w.h.), wedle którego domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.

Zagadnienie wstępne – jak podkreślił Prezydent – występuje jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. W kontekście powyższych ustaleń i rozważań organ I instancji uznał, że w przedmiotowym postępowaniu podatkowym nie zachodzi bezpośredni związek (zależność) między rozstrzygnięciem przez Sąd cywilny zagadnienia prawnego stanowiącego przedmiot powództwa Spółki a możliwością wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w niniejszej sprawie podatkowej. To z kolei przesadza o braku podstaw do uznania wniosku podatnika o zawieszenie postępowania za zasadny.

1.3. Na powyższe postanowienie Strona wniosła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że Umowa, jest nieważna nie tylko z przyczyn podniesionych w pozwie Spółki, bowiem zgodnie z brzmieniem jej postanowienia zawartego w ust. 3 § 4, to nie ona, jako kupujący, lecz J. K. zobowiązał się do zapłaty pozostałej części ceny na rzecz zbywcy. Z utrwalonego głosu doktryny i orzecznictwa wynika natomiast, że obowiązek zapłaty ceny przy umowie sprzedaży ciąży na kupującym. Zatem umowa, w której osoba trzecia zobowiązuje się zapłacić za kupującego cenę sprzedaży, jest nieważna, gdyż brak ekwiwalentności świadczeń.

1.4. Organ odwoławczy, w wyniku rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 30 grudnia 2022 r. nr SKO/PO-413/245, orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Uznał bowiem, że w stanie faktycznym sprawy, Prezydent miał podstawy, aby przyjąć, że związek pomiędzy postępowaniem podatkowym a postępowaniem o uzgodnienie treści księgi wieczystej Nieruchomości z rzeczywistym stanem prawnym należy oceniać jedynie jako związek faktyczny. To zaś nie implikowało konieczności powstrzymania rozstrzygnięcia sprawy podatkowej do czasu zakończenia postępowania przed Sądem powszechnym. Ustalenie podmiotu zobowiązania w podatku od nieruchomości nie budzi wątpliwości, ponieważ wynika z rejestrów publicznych, tj. z treści wpisu w księdze wieczystej Nieruchomości oraz z danych zawartych w Ewidencji.

2. Postępowanie przed Sądem I instancji.

2.1. W skardze do tutejszego Sądu, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, Spółka zarzuciła ww. postanowieniu Kolegium, że zostało wydane z naruszeniem art. 201 § 1 pkt 2) O.p., gdyż zawisła przed Sądem Rejonowym w L., sprawa o uzgodnienie księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, ma charakter prejudycjalny w stosunku do postępowania podatkowego. Spółka chce bowiem wykazać, że nie była i nie jest właścicielem nieruchomości, która stanowi przedmiot opodatkowania w prowadzonym postępowaniu podatkowym. W żaden inny sposób, podatnik nie ma bowiem możliwości wykazania, że nie jest właścicielem nieruchomości. Z tego też względu wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium jak i poprzedzającego je postanowienia organu podatkowego I instancji.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Kolegium zauważyło przy tym, że podniesiony w skardze zarzut, nie został oparty o żadną odmienną argumentacją od tej, która została podniesiona w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, co nie skutkuje koniecznością uwzględnienia skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. lub przynajmniej koniecznością dodatkowego odniesienia się do zarzutów, skoro nie ma w nich elementu nowości.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, ponieważ dotyczy skarg na interpretacje indywidualne prawa podatkowego.

3.2. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.3. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność żądania Strony co do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego Strony z tytułu podatku od nieruchomości za 2019 r. z uwagi na zawisły z jej powództwa spór z poprzednim właścicielem Nieruchomości o uzgodnienie z rzeczywistym stanem prawnym treści księgi wieczystej, do której jest ona wpisana jako właściciel. Skarżąca twierdzi w pozwie, że umowa sprzedaży przenosząca na nią własność Nieruchomości jest nieważna i do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii – jako zagdnienia wstępnego – postępowanie podatkowe nie może się toczyć.

3.4. Wskazując ramy prawne sprawy, należy przypomnieć, że – zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2) O.p. – organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Wedle art. 3 ust. 1 u.k.w.h., domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.

Przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k. stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

3.5. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych (por. przykładowo, publikowane w CBOSA, wyroki NSA z dnia: z 28 czerwca 2022 r., III FSK 396/22; 17 lutego 2023 r., I GSK 2143/19; 7 czerwca 2023 r., III FSK 2105/21), z zagadnieniem wstępnym, zwanym też kwestią wstępną lub prejudycjalną, mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Jest to sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Zgodnie ze – zbieżnym z ww. linią orzeczniczą – stanowiskiem doktryny przez określenie zagadnienia wstępnego należy rozumieć pewną kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nieprzesądzoną), której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne (tak m.in. B. Graczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym, "Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Nauki Humanistyczno-Społeczne" 1965/38, s. 91.).

Jak z kolei słusznie wskazał NSA w wyroku z dnia 25 maja 2023 r., I FSK 40/23, CBOSA, z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej, co oznacza uzależnienie podjęcia rozstrzygnięcia w podatku od nieruchomości od zaistnienia w obrocie innego rozstrzygnięcia. Przesłanka zagadnienia wstępnego ma charakter materialnoprawny. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez inny organ lub sąd, a także, gdy zagadnienie wstępne wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i nie ma charakteru zagadnienia wstępnego. Nie jest wystarczającym do uznania za zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., zagadnienie, z którego rozstrzygnięciem mogą jedynie wiązać się określone skutki procesowe, gdyż nie jest to wystarczające do uznania za spełnioną przesłankę "uzależnienia" rozpatrzenia wniosku o zawieszenie.

W podobnym kierunku wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 15 marca 2023 r., III FSK 1848/21, CBOSA, wskazując dodatkowo, że do uznania, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne, koniecznym jest stwierdzenie, iż bez jego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z 16 października 2020 r., sygn. akt I FSK 9/18, CBOSA). Rozstrzygnięcie określonej kwestii wstępnej o znaczeniu prawnym w odrębnym postępowaniu i przez inny organ lub sąd musi bowiem wykraczać poza zakres właściwości rzeczowej organu podatkowego prowadzącego postępowanie, przy czym pomiędzy sprawami zachodzić musi ponadto związek tego rodzaju, że rozstrzygnięcie w sprawie głównej jest uzależnione od rozstrzygnięcia kwestii wpadkowej, wyniku postępowania w innej sprawie (por. wyrok NSA 10 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 52/19, CBOSA). Wobec powyższego ustalenia faktyczne w innym postępowaniu, zachowując wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, wykazują jedynie pośredni związek z jej rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 27 października 2021 r., sygn. akt III FSK 117/21, CBOSA).

Podobnie przesądził NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2023 r., II FSK 1161/22, CBOSA, podkreślając, że zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Jest to przesłanka negatywna jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można jednak utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści.

3.6. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Skarżąca zażądała od organu podatkowego zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania jej powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej Nieruchomości z rzeczywistym stanem prawnym. Organ podatkowy uznał jednak, że tak zawisła sprawa cywilna nie stanowi zagadnienia wstępnego dla sprawy zobowiązania Strony w podatku od nieruchomości, a wobec tego nie ma podstaw do zawieszenia postępowania. Stanowisko to podtrzymał organ odwoławczy.

W ocenie Sądu stanowiska Skarżącej nie można zaakceptować, a rację w tym sporze mają organy podatkowe. Zgodnie bowiem z wyżej powołanymi art. 21 ust. 1 u.p.g.k. i art. 3 ust. 1 u.k.w.h., organy są nie tylko w stanie ustalić podmiot zobowiązany do zapłaty podatku od Nieruchomości w oparciu o treść wpisu w księdze wieczystej, do której jest ona – jako przedmiot opodatkowania – wpisana, jak również o treść danych z Ewidencji, ale wręcz mają one obowiązek kierowania się treścią aktualnego wpisu oraz danymi tam uwidocznionymi. Rozstrzygnięcie zawisłego z powództwa Spółki sporu, chociaż dotyczy kwestii prawnej i może mieć wpływ na treść decyzji, ma jedynie pośredni wpływ na niniejsze postępowanie podatkowe. Nie jest bowiem konieczne dla wydania przez organ I instancji decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, bo to wynika z obowiązku podatkowego związanego z posiadaniem przez Stronę przymiotu właściciela Nieruchomości w świetle domniemania prawnego wynikającego z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. Przedmiotowe domniemanie z kolei – dopiero w razie (ewentualnego) uwzględnienia ww. powództwa – może zostać ewentualnie obalone. W przeciwnym wypadku – idąc tokiem rozumowania Skarżącej – organy podatkowe orzekające w przedmiocie podatku od nieruchomości pozostawałyby swoistymi zakładnikami stron uprawnionych do wytaczania tego typu powództw (godzi się zauważyć w tym miejscu, że z wytoczeniem takiego powództwa Strona czekała kilka lat i uczyniła to dopiero w trakcie wszczętego z urzędu postępowania podatkowego z powodu unikania obowiązku deklarowania podatku od nieruchomości), czyli – praktycznie w każdym czasie i przez okres do ich prawomocnego rozstrzygnięcia przez sądy cywilne. Sytuacja taka byłaby groźna dla stabilności finansowej wielu gmin, dla których podatek od nieruchomości stanowi główne lub istotne źródło ich dochodów budżetowych. Omawiane przepisy są jasne co do treści zawartych w nich norm oraz celu, jaki ustawodawca chciał osiągnąć, wprowadzając je do obrotu prawnego. Organy podatkowe muszą z kolei stosować je zgodnie z zasadą legalizmu (art. 120 O.p.).

3.7. Z regulacji art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wynika wprost, że danymi, które stanowią podstawę wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Potwierdzone to zostało również w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, zgodnie z którym organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, gdyż powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. O sposobie kwalifikacji gruntów lub budynków dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a ich funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Wobec związania organu podatkowego zapisami ewidencji, nie ma on prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania. Ponadto, dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków, są danymi bezwzględnie wiążącymi organ podatkowy co oznacza, że ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania. Zatem do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (vide: wyrok NSA z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. II FSK 1107/20; wyrok NSA z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. II FSK 882/20; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. II FSK 804/20; wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., sygn. II FSK 2876/19; wyrok NSA z dnia 26 września 2019 r., sygn. II FSK 1085/19; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 marca 2020 r., sygn. I SA/Wr 914/19 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Obowiązku organu podatkowego do uwzględniania danych z ewidencji gruntów i budynków, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, nie znosi również przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków (vide: wyrok z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. II FSK 1734/19; dostępne w CBOSA).

Sąd w całości podziela ww. stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z tego powodu, za bezzasadne uznać należało oczekiwanie, że organy zawieszą postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania Spółki w podatku od nieruchomości.

3.8. Organy podatkowe podjęły próbę ustosunkowania się do zasadności powództwa Strony, co jednak nie było potrzebne, bo w tej kwestii wiążąco wypowiadać się będzie Sąd cywilny. Z podatkowoprawnego punktu widzenia do czasu zmiany treści wpisów w księdze wieczystej ważne jest jednak to, co wynika z aktualnej treści księgi wieczystej oraz domniemania prawnego statuowanego w tym zakresie przez u.k.w.h.

3.9. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalono skargę jako nieuzasadnioną.

3.10. Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.