Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 163/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 136 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: Art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 30 ust. 1, art. 47 ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 10 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.), Asesor WSA Tomasz Porczyński, , Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 18 grudnia 2023 roku nr 328/2023 znak: GPB-III.7721.284.2023 (MJ) w przedmiocie zezwolenia na wejście na nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącego A. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. lp


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 grudnia 2023 r. nr 328/2023, znak: GPB-III.7721.284.2023 (MJ) Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (w chwili wydawania zaskarżonej decyzji t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., powoływanej dalej jako: "k.p.a.") uchylił pkt 5 decyzji Starosty Rawskiego z dnia 25 października 2023 r., znak: SAB.I.6744.63.2023.JK określający czasokres planowanych prac i orzekł o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości w okresie od 2 lipca do 10 sierpnia 2024 r. na czas 1 tygodnia z jednoczesnym poinformowaniem właściciela sąsiedniej nieruchomości 4 dni przed rozpoczęciem planowanych robót budowlanych. Roboty budowlane mogą być wykonywane w dni robocze w godzinach 7.00 – 16.00. W pozostałym zakresie utrzymał zaś w mocy opisaną powyżej decyzję organu I instancji, zezwalającą R. W. na wejście na nieruchomość A. M., oznaczoną jako działka geodezyjna nr [...], położonej w miejscowości K., gm. B. oraz określającej warunki tegoż wejścia.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:

W dniu 25 lipca 2023 r. R. W., będąca właścicielką działek o nr ewid. [...] w miejscowości K., gmina B., wystąpiła do Starosty Rawskiego ze zgłoszeniem zamiaru robót budowlanych polegających na ociepleniu, malowaniu dachu i orynnowaniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej również jako: "Prawo budowlane").

W dniu 27 lipca 2023 r. Starosta Rawski poinformował, że przedmiotowy zakres prac nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego z zastrzeżeniem uzgodnienia wykonywania prac, co do których zachodzi niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, z właścicielem tej nieruchomości (dz. o nr ewid. [...]).

W związku z powyższym, zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, R. W. wystąpiła z pismem do A. M., będącego właścicielem dz. o nr ewid. [...], obręb K., gm. B. z prośbą o wyrażenie zgody na wejście na teren jego nieruchomości w celu przeprowadzenia prac konserwacyjnych budynku usytuowanego na dz. o nr ewid. [...]. A. M. odmówił zgody na wejście na nieruchomość będącą jego własnością.

Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2023 r. R. W. wystąpiła do Starosty Rawskiego o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości - działki o nr ewid. [...], obręb K., gmina B., będącej własnością A. M. celem wykonania robót budowlanych tj.: ocieplenie, malowanie dachu i założenie rynien budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], obręb K., gmina B. . Do przedmiotowego wniosku inwestorka załączyła kserokopię pisma otrzymanego od A. M., właściciela nieruchomości sąsiedniej, stanowiącą odpowiedź na prośbę o wyrażenie zgody na wejście na teren działki o nr ewid. [...], obręb K., gmina B. i zajęcie pasa szerokości 3,50 m celem przeprowadzenia prac remontowych ściany szczytowej budynku znajdującego się na działce wnioskodawczyni.

Organ pierwszej instancji, pismem z dnia 30 sierpnia 2023 r., znak: SAB.I.6744.63.2023.JK, na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie A. M. złożył do Starosty Rawskiego pismo, w którym stwierdza, że nie widzi przeszkód, co do remontu budynku mieszkalnego i jest gotów udostępnić R. W. swoją działkę, jednak pod warunkiem, że inwestorka w zamian udostępni mu przejazd przez jej działkę i będzie to udokumentowane urzędowo.

Pismem z dnia 20 września 2023 r. Starosta Rawski na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie do Starostwa Powiatowego w Rawie Mazowieckiej wpłynęło pismo A. M., który kategorycznie żąda wydania negatywnej decyzji w przedmiotowej sprawie, a także pismo R. W., w którym nie wyraża ona zgody na udostępnienie przejazdu przez jej działkę, wskazując iż A. M. ma na swoją działkę dojazd z dwóch innych stron.

Opisaną powyżej decyzją z dnia 25 października 2023 r., znak: SAB.I.6744.63.2023.JK Starosta Rawski:

1. stwierdził niezbędność wejścia przez R. W. na teren nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K., gmina B., oznaczonej geodezyjnie jako działka o nr [...], stanowiącej własność A. M., w celu wykonania robót budowlanych określonych w zgłoszeniu zamiaru budowy dokonanym w dniu 25 lipca 2023 roku;

2. zezwolił R. W. na wejście na nieruchomość A. M. opisaną w pkt 1 i zajęcie pasa gruntu o szerokości 3,50 m wzdłuż granicy tej nieruchomości (na całej długości ściany budynku powiększonej z każdej strony o 3,00 m) w celu umieszczenia rusztowania, niezbędnego do wykonania prac przy budynku wnioskodawcy posadowionym na nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości K. gmina B., oznaczonej geodezyjnie jako działka o nr [...] oraz prowadzenia robót budowlanych, w tym wstępu osób wykonujących roboty budowlane i dostarczenia niezbędnych materiałów;

3. orzekł, iż wnioskodawca jest zobowiązany korzystać z zajętej nieruchomości wyłącznie w części określonej w pkt 2, w zakresie niezbędnym do umieszczenia rusztowania i wykonania robót budowlanych. Wnioskodawca nie może zajmować innych części nieruchomości;

4. orzekł, iż po zakończeniu robót wnioskodawca jest zobowiązany przywrócić sąsiednią nieruchomość do stanu pierwotnego, w tym usunąć wszelkie odpady;

5. orzekł, iż zezwolenie na zajęcie nieruchomości wydaje się na okres 1 tygodnia od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Roboty budowlane mogą być wykonywane w dni robocze w godzinach 7.00-15.00;

6. orzekł, iż wejście na teren nieruchomości o nr ewid. [...] nastąpić może jedynie po wcześniejszym zawiadomieniu osobiście lub listem poleconym właściciela nieruchomości tj. A. M. o dacie wejścia na nieruchomość wraz z podaniem czasu wykonywania prac w ciągu dnia i wyszczególnieniem robót, jakie będą wykonywane.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji podkreślił, iż po przeanalizowaniu zebranych dokumentów uznał niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości i orzekł jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. M., podnosząc, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie występuje potrzeba wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, a tym bardziej wejścia na teren sąsiadującej nieruchomości.

Skarżący ponadto wskazał, że pas ruchu zajęty przez rusztowanie jest nadmierny i nie pozwala mu na korzystanie z nieruchomości, na której znajduje się sad, który jest głównym źródłem zarobkowania skarżącego. Tym samym, poprzez zezwolenie na ingerencję w prawo własności, organ utrudnia zarobkowanie, a tak naprawdę pozbawia skarżącego zarobku.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda Łódzki wezwał R. W. do:

1. przekazania pisma, w którym po raz pierwszy wystąpiła do właściciela działki sąsiedniej o wyrażenie zgody na wejście na teren jego nieruchomości w celu wykonania planowanych robót, gdyż w przekazanych aktach organu powiatowego brak jest powyższego dokumentu;

2. przedstawienia zakresu robót, a w szczególności do odniesienia się jaka będzie grubość planowanego ocieplenia na ścianie budynku zlokalizowanego przy granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...] biorąc pod uwagę odległości istniejącego budynku od granicy działki wskazane na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 załączonej do złożonego zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w Rawie Mazowieckiej w dniu 25 lipca 2023 r., znak prawy: SAB.I.6743.1.393.2023.JK i czy ww. prace polegające m. in. na ociepleniu budynku nie doprowadzą do naruszenia granicy z działką sąsiednią;

3. doprecyzowania terminu zajęcia nieruchomości sąsiedniej na czas realizacji planowanych robót budowlanych.

W dniu 13 grudnia 2023 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynęło pismo R. W., stanowiące odpowiedź na powyższe wezwanie, wraz z załączonym pismem z dnia 1 sierpnia 2023 r. skierowanym do A. M., z prośbą o wyrażenie zgody na wejście na teren działki o nr ewid. [...], obręb K., gmina B. i zajęcie pasa szerokości 3,50 m celem przeprowadzenia prac remontowych ściany szczytowej budynku znajdującego się na działce wnioskodawczyni oraz kserokopię potwierdzenia nadania i odbioru ww. pisma do skarżącego. Ze śledzenia przesyłek na stronie Poczty Polskiej wynika, że pismo (nr nadawczy: [...]) wnioskodawczyni nadała w dniu 1 sierpnia 2023 r. w placówce pocztowej, a odebrane zostało przez skarżącego w placówce pocztowej w dniu 2 sierpnia 2023 r. Ponadto inwestorka wskazała, że chce wejść na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania prac, polegających na ociepleniu budynku, malowaniu dachu i założeniu rynny. Wyjaśniła również, że na ścianie budynku zlokalizowanego przy granicy z działką nr [...] grubość planowanego ocieplenia ma wynosić 5 cm. W załączeniu przekazała opis techniczny optymalnego wariantu przedsięwzięcia termomodernizacyjnego, przewidzianego do realizacji. Wskazała również, że prace na działce sąsiedniej planowane są w godzinach 7:00 - 16:00 przez 7 dni w okresie od 2 lipca do 10 sierpnia 2024 roku, a A. M. zostanie o nich poinformowany na 4 dni przed rozpoczęciem planowanych prac.

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 grudnia 2023 r. nr 328/2023, znak: GPB-III.7721.284.2023 (MJ) Wojewoda Łódzki uchylił pkt 5 decyzji Starosty Rawskiego z dnia 25 października 2023 r., znak: SAB.I.6744.63.2023.JK określający czasokres planowanych prac i orzekł o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości w okresie od 2 lipca do 10 sierpnia 2024 r. na czas 1 tygodnia z jednoczesnym poinformowaniem właściciela sąsiedniej nieruchomości 4 dni przed rozpoczęciem planowanych robót budowlanych. Orzekł również, że roboty budowlane mogą być wykonywane w dniu robocze w godzinach 7.00 – 16.00. W pozostałym zakresie utrzymał zaś w mocy opisaną powyżej decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z załączonej w sprawie znak: SAB.I.6743.1.393.2023.JK (zgłoszenie przedmiotowych robót budowlanych) kopii mapy sporządzonej przez geodetę uprawnionego T. K., przedmiotowy budynek mieszkalny w całości znajduje się na działkach inwestorki oraz odległość najdalej wysuniętego narożnika budynku od granicy wynosi 0,15 m, natomiast najbliższy narożnik znajduje się w odległości 0,07 m od przedmiotowej granicy. Zatem ściana szczytowa budynku znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie granicy, wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, nie ma możliwości postawienia rusztowania i wykonania ww. prac na działce inwestorki. Jednocześnie pod uwagę należy wziąć fakt, że ocieplenie ściany budynku wymaga niezbędnego odsunięcia rusztowania od ściany, aby było można wykonać te prace. Ponadto teren niezbędny do wykonania prac z rusztowania obejmuje również teren konieczny do poruszania się pracowników budowlanych przed wejściem na rusztowanie oraz teren składowania materiałów przed rusztowaniem w celu ich transportu na rusztowanie. Zdaniem organu przyjąć zatem należy, że niezbędne jest wejście na teren działki sąsiedniej w celu wykonania m. in. ocieplenia ściany tego budynku.

W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości fakt podjęcia przez inwestorkę starań o uzyskanie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, jak również to, że okazały się one bezskuteczne, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy korespondencja pomiędzy inwestorką a skarżącym - właścicielem sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem Wojewody Łódzkiego, w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 47 ust. 1-3 Prawa budowlanego.

Tym samym Wojewoda Łódzki stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, iż w celu wykonania wskazanych przez inwestorkę robót budowlanych niezbędne jest wejście na nieruchomość skarżącego. W decyzji Starosty Rawskiego z dnia 25 października 2023 r. w sposób wyczerpujący i zgodny z art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego uzasadniono niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości i określono przy tym granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z tej nieruchomości.

Organ podkreślił przy tym, iż decyzja o niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej ma służyć jedynie umożliwieniu realizacji robót budowlanych na terenie działki będącej własnością inwestora w przypadku, gdy teren dostępny na nieruchomości inwestora nie wystarczy na ich przeprowadzenie. W każdym przypadku naruszenia prawa własności odpowiednie zastosowanie mają przepisy prawa cywilnego.

Ponadto Wojewoda Łódzki zwrócił uwagę, że w decyzji Starosty Rawskiego nie doprecyzowano jednoznacznie czasookresu wykonania przedmiotowych prac budowlanych, w związku z tym organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 5 i orzekł, określając termin wykonania ww. prac budowlanych od 2 lipca do 10 sierpnia 2024 roku na czas 7 dni w godzinach od 7:00 do 16:00, zgodnie z wnioskiem R. W. . Termin ten jest szerokim zakresem czasowym, co daje możliwość poinformowania właściciela nieruchomości sąsiedniej z odpowiednim wyprzedzeniem o planowanym terminie wykonania prac. Wobec powyższego, organ wojewódzki uchylił decyzję organu I instancji w zakresie punktu 5 i w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł A. M., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego, poprzez brak wnikliwego zebrania materiału dowodowego i dokonania dowolnej oceny materiału zebranego, co do kwestii uzgodnienia wejścia oraz przewidywanego sposobu, zakresu i terminów korzystania z nieruchomości, co w konsekwencji skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych, polegającymi na uznaniu, że istnieją uzasadnione przesłanki umożliwiające wydanie zaskarżonej decyzji,

2. art. 80 k.p.a. polegające na wyprowadzeniu wniosków nie będących konkluzją wynikającą z materiału dowodowego, poprzez uznanie, że istnieją przesłanki umożliwiające wydanie decyzji w niniejszym kształcie,

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia w sposób przekonujący, poprzez sformułowanie uzasadnienia w sposób, który nie pozwala ustalić, czy organ II instancji faktycznie rozpoznał sprawę administracyjną i na jakich podstawach oparł swoje rozstrzygnięcie, bowiem decyzja nie zawiera wskazania powodów, dla których organ uznał niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 47. ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, polegające na przyjęciu przez Wojewodę, że przepis ten może być podstawą do czasowego ograniczenia przysługującego prawa własności nieruchomości oraz zastosowaniu art. 47 ust. 1 i 2 do prac nie będących robotami budowlanymi.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pomiaru kontrolnego istniejącego budynku względem granicy nieruchomości skarżącego sporządzonego przez mgr. inż. T. K. na okoliczność wskazania, że planowane przez inwestorkę ocieplenie i wykonanie robót budowalnych (w szczególności styropian mający zostać umieszczony na ścianie budynku, zostanie na stałe umieszczony na części nieruchomości skarżącego) narusza przepisy prawa budowlanego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym ewentualnie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji, a w razie nieuwzględnienia jego wniosku przez organ, o wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd.

W uzasadnieniu swojej skargi A. M. wskazał, iż w jego ocenie w niniejszych okolicznościach nie występuje potrzeba wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, a tym bardziej wejście na teren sąsiadującej nieruchomości. Zdaniem skarżącego organ przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób opieszały, nie dążąc do zgromadzenia całości materiału dowodowego w konkretnej sprawie, lecz by w jak najszybszy sposób wydać decyzję, nie rozpatrując sprawy w sposób należyty dający pełnie zaufania obywatela wobec organu.

W ocenie strony skarżącej organ nie podjął szeregu czynności koniecznych dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy. Należy uznać także, że z uwagi na wielkość i rodzaj planowanych prac określony w decyzji termin korzystania z działki nr [...] wynoszący tydzień jest nadmierny. Także zajętość terenu jest nadmierna (pas terenu o szerokości 3 m, na długości całego budynku). Określone w decyzji warunki dotyczące prowadzenia robót oraz brak koniecznych zabezpieczeń działki nr [...] nie gwarantują ochrony interesu właściciela ww. nieruchomości. Ponadto skarżący zaznacza, iż pas ruchu zajęty przez rusztowanie nie pozwala na korzystanie z nieruchomości. Na nieruchomości znajduje się sad, który jest głównym źródłem zarobkowania skarżącego. Tym samym poprzez zezwolenie na ingerencję w prawo własności organ utrudnia zarobkowanie, a tak naprawdę pozbawia skarżącego zarobku.

Skarżący podkreślił, iż organy administracji nie są uprawnione do ingerencji w prawo własności (i wynikające z niego uprawnienie do korzystania z nieruchomości) w innych sytuacjach, niż wskazane w ustawie. W świetle wydanej decyzji istnieją obawy o wykorzystanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jako "okazji" do wejścia na teren działki skarżącego i wykonania również innych, nieobjętych decyzją prac. W ocenie skarżącego prace elewacyjne, polegające na ociepleniu elewacji nieruchomości, doprowadzą do naruszenia prawa własności skarżących tj. wykraczając elewacją poza granice nieruchomości należącej do wnioskodawcy, a wkraczając w nieruchomości skarżących, co absolutnie nie powinno mieć miejsca.

W ocenie A. M. uzasadnienie decyzji wydanej w niniejszej sprawie dalece odbiega od standardów wprowadzonych przepisami obowiązującego prawa. Pomija ono w szczególności wskazanie na jakiej podstawie organ uznał, że wejście na sąsiednią działkę ma kryterium niezbędności. Skarżący podkreślił przy tym, że ingerencja w prawo własności sąsiada dotyczy tylko robót budowlanych wykonywanych legalnie tj. np. zgodnych z dokonanym zgłoszeniem czy udzielonym pozwoleniem na budowę. Natomiast przez prace przygotowawcze lub roboty budowlane, o których jest mowa w tym przepisie art. 47 ust. 1 i 2 należy rozumieć tylko takie prace lub roboty, które podlegają regulacji Prawa budowlanego. Chodzi tu zatem przede wszystkim o te prace lub roboty budowlane, które wymagają pozwolenia na budowę lub, które podlegają obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi. Natomiast po przeanalizowaniu treści art. 3 pkt 6, 7a i 8 Prawa budowlanego należy stwierdzić, iż wskazane w decyzji organu I i II instancji prace polegające na ociepleniu, malowaniu dachu i założenia rynien budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach ewid. [...], obręb K., gmina B. nie stanowią robót budowlanych. Co za tym idzie, orzekając o niezbędności wejścia na teren nieruchomości skarżących w celu wykonania tych prac, organy obu instancji naruszyły przepis prawa materialnego tj. art. 47 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albowiem zastosowały go do prac nie będących robotami budowlanymi. Zgodnie z powyższym planowany prace remontowe nie mogą zostać uznane za legalne. Biorąc pod uwagę fakt, iż inwestorka zamierza dokonać ocieplenia ściany budynku styropianem, jego trwałe związanie z przedmiotowym budynkiem będzie godziło w prawo własności skarżącego. Zgodnie z załączonym do skargi pomiarem kontrolnym istniejącego budynku względem granicy nieruchomości skarżącego, umieszczenie jakiegokolwiek styropianu - ocieplenia na budynku, spowoduje naruszenie prawa własności nieruchomości skarżącego (budynek znajduje się na jego części nieruchomości - według pomiaru w granicach błędu).

Ponadto w toku postępowania wielokrotnie wskazywano, iż planowane roboty budowlane mają odbyć się w okresie sezonu zbioru owoców (jabłek i wiśni). Umożliwienie R. W. wejścia na teren posesji skarżącego oraz zajęcia pasa przy budynku, całkowicie uniemożliwi mu wjazd na teren jego sadu (w samym środku sezonu). Wojewoda Łódzki, uchylając decyzję Starosty Rawskiego w części dotyczącej pkt. 5, nie wskazał również w jaki sposób R. W. ma poinformować skarżącego 4 dni przed rozpoczęciem planowanych robót budowlanych (w formie pisemnej, sms-owej, mailowej czy osobiście).

Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wniósł jak w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i w konsekwencji wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2024 r. nr 18/2024, znak: GPB-III.7721.284.2023 (MJ) Wojewoda Łódzki odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2024 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 163/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W piśmie, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 24 maja 2024 r., R. W. wskazała, iż zależy jej na szybkim rozpatrzeniu sprawy, gdyż złożyła wniosek na termomodernizację z programu "Czyste powietrze" i zależy jej na tym, żeby ocieplenie budynku zostało wykonane jeszcze przed okresem grzewczym. Inwestorka podkreśliła, że zakres robót w żaden sposób nie utrudni skarżącemu dotarcia do sadu, inwestorka jest w stanie postawić mniejsze rusztowanie, a w konsekwencji nie będzie zajęty pas o szerokości 3,5 m. Rusztowanie będzie miało maksymalnie 1,5 m, a prace nie będą trwały długo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), dalej jako: p.b.. Zgodnie z art. 47 ust. 1 p.b. jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W myśl zaś art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Z kolei stosownie do art. 47 ust. 3 Prawa budowlanego inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

Tryb administracyjny rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości uzależniony jest zatem od braku dobrowolnej zgody właściciela tej nieruchomości. Badając niezbędność wejścia na nieruchomość sąsiednią, o której mowa w art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nie jest uprawniony do kwestionowania ani rodzaju planowanych robót budowlanych, ani potrzeby ich przeprowadzenia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 maja 2022 r., sygn. II SA/Gd 547/21). Rozpatrując wniosek w świetle przywołanych regulacji organ administracji powinien natomiast zbadać czy inwestor podjął starania o uzyskanie zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu i czy starania te okazały się bezskuteczne; a ponadto - czy wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest konieczne i niezbędne do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych.

Ten drugi warunek jest spełniony wówczas, gdy obiekty, na których mają być wykonane prace, znajdują się w takiej od odległości od granicy z nieruchomością sąsiednią, że teren dostępny na nieruchomości inwestora nie wystarczy na ich przeprowadzenie. Chodzi więc wyłącznie o sytuację, gdy nie ma innej możliwości przeprowadzenia przez inwestora prac przygotowawczych lub budowlanych jak tylko poprzez wejście na teren sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 6 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 46/17). Ponadto omawiany przepis pozwala na ingerencję w prawo własności właściciela nieruchomości sąsiedniej tylko w przypadku robot budowlanych i tylko takich robót, których realizacja będzie miała legalny charakter (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2017 r., II OSK 1358/15; wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 841/16, CBOSA).

W niniejszej sprawie organy trafnie ustaliły, że ze względu na niewielką odległość budynku mieszkalnego inwestorki od granicy z działką skarżącego przeprowadzenie robot budowlanych w postaci docieplenia zachodniej ściany tego budynku wymaga wejścia na teren nieruchomości skarżącego. Prawidłowość tych ustaleń potwierdza złożony przez skarżącego dokument zatytułowany "Szkic pomiaru nr 1", sporządzony przez mgr inż. T. K. . Dowód przeprowadzony z tego dokumentu przez Sąd w niniejszym postępowaniu potwierdza ustalenia, jakie organ poczynił na podstawie kopii mapy zasadniczej, zgodnej z mapą złożoną do państwowego zasobu geodezyjno – kartograficznego. Wynika z nich, że najmniejsza odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym inwestorki, a granicą działki wynosi 7 cm natomiast największa wynosi 15 cm. Dokument złożony przez skarżącego wskazuje, że wg danych ustalonych na podstawie operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków operat P.1013.2016.1513 odległości te wynoszą 0,07 m i 0,15 m, natomiast wg pomiaru kontrolnego wykonanego przez mgr inż. T. K. w dniu 17 stycznia 2024 r. w ramach zgłoszenia pracy GG.II.6640.667.2024, wynoszą one odpowiednio 0,10 m oraz 0,16 m. Zasadnie zatem organ ustalił, że niemożliwe jest wykonanie prac polegających na dociepleniu zachodniej ściany budynku z terenu nieruchomości należącej do inwestorki oraz, że docieplenie tej ściany styropianem o grubości 5 cm nie spowoduje naruszenia granicy działki.

Nie zasługują przy tym na uwzględnienie zawarte w skardze argumenty, iż planowane przez inwestorkę prace nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego, wobec czego niemożliwym jest zezwolenie na wejście na cudzą nieruchomość w celu ich wykonania. Określony w art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zakres dopuszczalnej ingerencji w nieruchomość sąsiednią dotyczy bowiem możliwości prowadzenia prac budowlanych, nie uzależniając jej od tego, aby były to roboty budowlane, do przeprowadzenia których wymagane jest pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Przepis mówi bowiem ogólnie o wykonywaniu robót budowlanych i nie zawęża zakresu stosowania tej regulacji. Termin "roboty budowlane" obejmuje natomiast roboty, które nie wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, co wynika jednoznacznie z treści art. 29 p.b. Zgodnie art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie polegającej na dociepleniu budynków o wysokości nieprzekraczającej 12 m. Zatem sam przepis kwalifikuje docieplenie budynku jako przebudowę, a w konsekwencji – jako roboty budowlane. Stwierdzenie tej okoliczności jest wystarczające dla uznania, że do takich robót art. 47 Prawa budowlanego może mieć zastosowanie (zob. wyrok NSA z 30 marca 2022 r., sygn. II OSK 791/21; wyrok WSA w Krakowie z 24 lutego 2021 r., sygn. II SA/Kr 1193/20). Zatem wniosek o wydanie decyzji o niezbędności zajęcia sąsiedniej nieruchomości w celu prowadzenia robót budowlanych, które nie są reglamentowane, nie jest z tej przyczyny bezprzedmiotowy. To, że dla wielu robót budowlanych Prawo budowlane nie przewiduje obowiązku pozyskania pozwolenia lub dokonania zgłoszenia nie oznacza, że roboty te są "nielegalne".

Niewątpliwie trafne są także ustalenia organu co do tego, że Pani R. W. próbowała uzyskać zgodę skarżącego na wejście na teren jego nieruchomości, jednak bezskutecznie. Wskazuje na to znajdująca się w aktach sprawy korespondencja stron. Uczestniczka w piśmie z 1 sierpnia 2023 r. zwróciła się do skarżącego z prośbą o umożliwienie postawienia rusztowania na jego działce celem przeprowadzenia prac obejmujących ocieplenie budynku, malowanie dachu oraz założenie rynny. W odpowiedzi z 4 sierpnia 2023 r. skarżący oświadczył, że jest gotów udostępnić swój plac, jednak uzależnił wyrażenie zgody od udostępnienia mu przejazdu do działki nr [...] przez należącą do uczestniczki działkę nr [...] oraz, że przejazd ten "będzie udokumentowany urzędowo". W dalszej części odpowiedzi skarżący wskazuje, że sprawa powyższego przejazdu "trafiła do sądu i toczy się do dnia dzisiejszego". Skarżący zatem zadeklarował wyrażenie zgody lecz uzależnił je od ustępstwa uczestniczki na jego rzecz w innej sprawie będącej przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym. Do daty wszczęcia postępowania nie doszło do udzielenie takiego zezwolenia a tym samym do uzgodnienia sposobu, zakresu i terminu korzystania przez uczestniczkę z nieruchomości skarżącego. Spełniony więc został warunek zastosowania trybu administracyjnego na podstawie art. 47 ust. 2 p.b. Wypada także przywołać pogląd judykatury, zgodnie z którym już tylko wysłanie listu do właściciela nieruchomości sąsiedniej z prośbą o wyrażenie zgody na czynności w ramach art. 47 p.b. spełnia warunek podjęcia przez inwestora starań warunkujących wydanie przez organ pozytywnej decyzji w zakresie wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej. Wystarczająca jest więc sama próba uzyskania takiej zgody (wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 czerwca 2023 r, II SA/Lu 264/23, CBOSA).

Wobec powyższego organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił, że spełnione zostały przesłanki rozstrzygnięcia o niezbędności wejścia inwestorki na nieruchomość skarżącego oraz zezwoleniu na to wejście. W tym zakresie organ wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia oraz dokonał właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Na tej podstawie zasadnie organ ustalił, że planowane przez inwestorkę prace stanowią roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, dla ich wykonania niezbędne jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, oraz że Pani R. W. podjęła próbę uzyskania zgody skarżącego, lecz skarżący takiej zgody nie wyraża. Nieuzasadnione zatem okazały się podnoszone w skardze zarzuty naruszenia w powyższym zakresie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ nie pominął wskazania na jakiej podstawie uznał, że wejście na sąsiednią działkę jest niezbędne. Wojewoda Łódzki wskazał bowiem, że ocieplenie ściany budynku wymaga rozstawienia rusztowania, rusztowanie to powinno być odsunięte od ściany a ponadto niezbędna jest przestrzeń do poruszania się pracowników i składowania materiałów. Jednocześnie organ ustalił, że pas gruntu między docieplaną ścianą a granicą z nieruchomością skarżącego ma szerokość od 7 do 15 cm. W ocenie Sądu powyższe stanowi wystarczającą podstawę do wyprowadzenia konkluzji, że wykonanie zamierzonych robot budowlanych nie jest możliwe bez wejścia na nieruchomość sąsiednią.

Bezpodstawny jest także zarzut skarżącego, iż Wojewoda Łódzki uchylając decyzję Starosty Rawskiego w części obejmującej punkt 5 nie wskazał w jaki sposób Pani R. W. ma poinformować skarżącego o rozpoczęciu robót (w formie pisemnej, sms-owej, mailowej czy osobiście). Należy bowiem zwrócić uwagę, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie, poza punktem 5. Zatem Wojewoda Łódzki nie uchylił punktu 6 decyzji, zgodnie z którym wejście na teren nieruchomości o nr ewid. [...] nastąpić może jedynie po wcześniejszym zawiadomieniu skarżącego osobiście lub listem poleconym.

Natomiast za uzasadniony należało uznać podnoszony przez skarżącego zarzut wyprowadzenia wniosków nie będących konkluzją wynikającą z materiału dowodowego, jednakże wyłącznie w części dotyczącej określenia warunków korzystania przez R. W. z nieruchomości skarżącego poprzez zezwolenie na zajęcie pasa gruntu o szerokości 3,50 m przez okres 1 tygodnia. W powyższym zakresie oraz odnośnie sposobu zawiadomienia przez uczestniczkę o wejściu na nieruchomość, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia motywów rozstrzygnięcia. Skarżący w treści skargi podnosi natomiast, że termin korzystania z działki nr [...] wynoszący tydzień jest nadmierny, oraz że "zajętość terenu jest nadmierna". Wypada zatem przypomnieć, że wydając akt, o którym mowa w art. 47 ust. 2 p.b., organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Z tego względu obowiązkiem organu jest precyzyjne ustalenie zakresu potrzeb inwestora oraz rozważenie, że planowane prace nie mogą w nadmierny, nieograniczony i nieuzasadniony sposób ingerować w prawa właściciela sąsiedniego gruntu. Wydając decyzję na podstawie powołanego przepisu organ musi zatem dokonać wyważenia tych pozostających ze sobą w kolizji interesów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 maja 2018 r., II SA/Rz 261/18, CBOSA). W kontrolowanej sprawie organy nie spełniły tego wymogu. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wyjaśnił okoliczności faktycznych, na podstawie których ustalił szerokość oraz długość pasa gruntu podlegającego zajęciu przez Panią R. W. w celu umieszczenia rusztowania oraz prowadzenia robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Łódzki podaje, że w piśmie z dnia 1 sierpnia 2023 r. skierowanym do skarżącego Pani R. W. prosi o wyrażenie zgody na zajęcie pasa szerokości 3,50 m. Jednak takie ustalenie organu nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. W aktach sprawy znajduje się pismo Pani R. W. z 1 sierpnia 2023 r., kierowane do skarżącego, złożone w odpowiedzi na wezwanie Wojewody Łódzkiego. Z jego treści nie wynika jednak, aby uczestniczka wskazywała jakąkolwiek szerokość pasa gruntu. Natomiast w piśmie złożonym do akt postępowania sądowego w dniu 24 maja 2024 r. Pani R. W. podaje: "Nie zajmiemy pasa 3,5 metra. Rusztowanie maksymalnie będzie miało 1,5 metra a prace nie będą trwały długo. Mój dom jest mały a prace na dole domu mogą być bez rusztowania panowie dopóki będą sięgać nie będą stawiać rusztowania". Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważa co prawda okoliczność, że ocieplenie ściany budynku wymaga rozstawienia rusztowania odsuniętego od ściany oraz terenu koniecznego do poruszania się pracowników i składowania materiałów, jednakże prowadzi to jedynie do konstatacji, że niezbędne jest wejście na teren nieruchomości sąsiedniej. Brak natomiast uzasadnienia dla przyjętej przez organ szerokości pasa gruntu objętego zezwoleniem na zajęcie. Organ nie wyjaśnił takich okoliczności, jak: szerokość rusztowania, odległość na jaką powinno być odsunięte od ściany budynku, przez jaki okres powinno być rozstawione, jaka szerokość pasa jest konieczna do przemieszczania się osób i składowania materiałów. W konsekwencji nie zostało wyjaśnione w jakim zakresie ingerencja w prawo własności skarżącego jest niezbędna. W uzasadnieniu decyzji organ nie wskazuje faktów. na podstawie których rozstrzygnął, iż konieczne dla wykonania robot budowlanych przez inwestorkę jest zajęcie pasa o szerokości 3,50 m. Wojewoda Łódzki nie odniósł się do zarzutu nadmiernej ingerencji w prawo własności, podnoszonego przez skarżącego w odwołaniu, w którym skarżący argumentuje, że zajęcie pasa gruntu o szerokości ustalonej przez Starostę Rawskiego w decyzji z 25 października 2023 r. spowoduje, że nie będzie miał wystarczającego dostępu do tej części swojej nieruchomości, na której znajduje się sad, będący jego jedynym źródłem utrzymania.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organ dopuścił się mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenie dotyczy art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ nie wyjaśnił okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w zakresie wynikającym z art. 47 ust. 2 p.b., co stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., który wymaga, aby organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Należy przy tym wskazać, że stosownie do art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego celem rozstrzygnięcia nie tylko nieistotnych, ale również doniosłych prawnie wątpliwości. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowna ocena całego zebranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, gdyż dokonuje on po raz drugi rozstrzygnięcia w całości tej samej sprawy, a nie jedynie oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. Podkreślić trzeba, że organ odwoławczy - w przeciwieństwie do sądu administracyjnego - jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. W sytuacji zatem, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w ograniczonym zakresie, ma on możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a. Prawidłowo zatem w dniu 29 listopada 2023 r. Wojewoda Łódzki wezwał Panią R. W. do złożenia pisma z 1 sierpnia 2023 r. skierowanego do skarżącego oraz do odniesienia się do uwag dotyczących m.in. zajęcia pasa gruntu o szerokości 3,50 m wzdłuż granicy nieruchomości, gdy szerokość działki skarżącego wynosi 4,89. W odpowiedzi uczestniczka złożyła pismo z 1 sierpnia 2023 r., lecz nie odniosła się do kwestii szerokości pasa gruntu podlegającego zajęciu. Natomiast z treści pisma z 1 sierpnia 2023 r. organ wywiódł bezpodstawne wnioski co do tego, że inwestorka wskazała na potrzebę zajęcia pasa gruntu o szerokości 3,50 m przez okres 7 dni. W konsekwencji organ zaniechał dalszego wezwania uczestniczki i wyjaśnienia rzeczywistych potrzeb w tym zakresie, czym naruszył przywołane powyżej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Należy także wskazać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w części odnoszącej się do szerokości pasa gruntu podlegającego zajęciu, nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a., stanowiącego, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu i kontrola przez sąd prawidłowości rozstrzygnięcia. Motywy wydania decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w części wskazanej powyżej, nie spełnia tych wymogów.

Wobec powyższego należało stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem 47 ust. 2 p.b., nakładającego na organ obowiązek określenia granic niezbędnej potrzeby oraz warunków korzystania z sąsiedniej nieruchomości.

Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni oceną prawną zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu wyroku; zważy, aby zakres zezwolenia udzielonego Pani R. W. nie powodował nadmiernej ingerencji w prawa skarżącego, nie wykraczał ponad to, co jest uzasadnione potrzebą przeprowadzenia zamierzenia inwestycyjnego. Organ wyjaśni jaki jest zakres niezbędnych potrzeb inwestorki poprzez wskazanie szerokości rusztowania i jego odległości od ściany budynku, czy rusztowanie będzie rozstawione przez cały okres wykonywania robót, jakiej szerokości pas gruntu jest konieczny ponad szerokość rusztowania a jaki w okresie, kiedy rusztowanie nie jest rozstawione. Organ rozważy także i określi sposób, w jaki uczestniczka ma zawiadomić skarżącego o wejściu na jego nieruchomość. W oparciu o pełny materiał dowodowy organ, stosownie do art. 47 ust. 2 p.b., określi granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości a wydane rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami ustanowionymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd w punkcie 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a..

O kosztach postępowania Sąd postanowił w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

dj