Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 500/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt. 6, art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi J.Cz. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" odmówił J. C., zwanemu dalej "inwestorem", zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budynku technicznego związanego

z budynkiem mieszkalnym w zabudowie letniskowej z przydomową pasieką na działce

nr "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]".

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zobowiązany do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej inwestor usunął braki dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z wymaganiami Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.), to jest sporządził charakterystykę energetyczną budynków; umieścił na stronie tytułowej projektu kategorii obiektu budowlanego; określił w części rysunkowej projektu odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej

i projektowanej komunikacji zewnętrznej określający układ dróg wewnętrznych, parkingów, placów i chodników, a także dołączył zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) projektanta branży konstrukcyjnej, aktualne na dzień opracowania projektu i uzupełnił egzemplarz nr 3 projektu budowlanego. Ponadto, inwestor odniósł się do kwestii doprowadzenia planowanego zamierzenia budowlanego do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy "[...]" w zakresie terenów rekreacyjnych w obrębie geodezyjnym "[...]" nad jeziorem "[...]", zatwierdzonym uchwałą nr "[...]" Rady Gminy w "[...]" z dnia "[...]", w zakresie możliwości rozbudowy budynku letniskowego i budynku technicznego.

Ustosunkowując się do argumentów dotyczących budynku letniskowego organ wyjaśnił, że zgodnie z powyższą uchwałą przeznaczone do rozbudowy obiekty zlokalizowane są na terenie oznaczonym symbolem "T2"- teren adaptowanej zabudowy letniskowej z możliwością uzupełnień na wolnych działkach. Podnióśł, że zapisy planu obligują m.in. do zachowania określonej powierzchni zabudowy budynków letniskowych - od 40 do 70 m², zaś powierzchnia zabudowy istniejącego budynku letniskowego wynosi 81,05 m². W tej sytuacji, z uwagi na już przekroczoną powierzchnię zabudowy dopuszczoną w planie miejscowym, jakakolwiek rozbudowa budynku zwiększająca jego powierzchnię zabudowy stoi w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Starosta nie podzielił przy tym stanowiska inwestora, że zapisy w planie dotyczące warunków zagospodarowania działek w obszarze oznaczonym symbolem T2 odnoszą się jedynie do zabudowy nowo projektowanej, a nie do istniejącej zabudowy i możliwości jej przekształcenia. Zauważył, że modyfikacja przedmiotowego budynku może się wiązać jedynie z jego przebudową bez zmiany powierzchni zabudowy lub nadbudową przy zachowaniu dopuszczonej w planie miejscowym liczby kondygnacji i formy dachu.

Ustosunkowując się argumentów dotyczących budynku technicznego organ wyjaśnił, że przepisy techniczno-budowlane nie definiują pojęcia budynku "technicznego", lecz w § 3 pkt 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zdefiniowane jest pojęcie "pomieszczenia technicznego". Pod tym pojęciem należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku. Tym samym, "budynek techniczny" winien składać się z pomieszczeń technicznych dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej innego obiektu. Inwestor wnosił o rozbudowę budynku technicznego związanego z budynkiem mieszkalnym

w zabudowie letniskowej, co sugerowałoby, że przedmiotowy budynek techniczny służy do prawidłowego funkcjonowania i obsługi technicznej budynku letniskowego. Zgodnie jednak z inwentaryzacją tego budynku, składa się on z pomieszczeń: "komora" i "wytapianie miodu", natomiast po rozbudowie ma się w nim znajdować: "wytapianie miodu", "komora", "toaleta", "pracownia", "pomieszczenie techniczne" i "pomieszczenie pomocnicze". Uwzględniając powyższe, organ nie podzielił poglądu, że pomieszczenia tworzące budynek techniczny są przeznaczone i po rozbudowie będą przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku letniskowego. Zdaniem organu pomieszczenia te tworzą typowy budynek gospodarczy przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych. Wskazał on, że oceny tej nie zmienia fakt, iż w przedmiotowym budynku znajdowała się instalacja pobierająca wodę i przekazująca ją do budynku mieszkalnego ani możliwość zainstalowania na dachu budynku kolektorów słonecznych.

Organ nie zgodził się ponadto z twierdzeniami dotyczącymi klasyfikacji spornego obiektu w oparciu o Klasyfikację Środków Trwałych.

W złożonym odwołaniu inwestor wywiódł, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela ani rozszerzający istniejące ograniczenia tych praw, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności. Ponadto, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie powinien pozostawiać pola do interpretacji. Skoro bowiem ogranicza on prawa właściciela do korzystania z nieruchomości i stanowi istotną ingerencję w prawo własności, to musi być jasny. Odwołujący się stwierdził, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujące przedmiotową nieruchomość nie są precyzyjne, a zakazy z niego wynikające nie zostały określone konkretnie. Zaznaczył, że plan miejscowy obowiązuje od 1997 r. i do dnia wniesienia odwołania zapisy planu nie zostały zmienione ani uchylone, zaś wykładnia dokonana w zaskarżonej decyzji nie przystaje do rzeczywistości i stanowi ograniczenie w swobodzie dysponowania własnością odwołującego.

Odnosząc się do treści planu miejscowego wskazał, że z zapisów dla symbolu "T2" - wynika jednoznacznie, iż jest to teren adaptowanej zabudowy letniskowej z możliwością uzupełnień na wolnych działkach. Plan nie zawiera legalnej definicji pojęcia "adaptacji zabudowy", lecz pod tym pojęciem należy rozumieć przystosowanie stanu istniejącego do aktualnych potrzeb użytkownika. W ramach adaptacji mogą być dokonywane takie zmiany, jak: wyburzenia obiektów uciążliwych lub zużytych, modernizacja, nadbudowa, przebudowa, rozbudowa oraz uzupełnienie zabudowy, zatem wszystkie działania, które dotyczą nieruchomości zabudowanych w momencie wejścia w życie zapisów planu. Wskazany zapis planu miejscowego dopuszcza więc wszelkie formy adaptacji, nie wyłączając przebudowy budynków już istniejących. Zatem pierwszy człon zapisu odnoszącego się do terenu T2, tj. "teren adaptowanej zabudowy letniskowej" odnosi się do zabudowy już istniejącej w momencie wejścia w życie planu. W dalszej części uchwałodawca wskazał na możliwość dokonywania uzupełnień na wolnych działkach - tj. budowy nowych budynków przy dotrzymaniu obostrzeń zawartych w kolejnych zdaniach. Wskazane warunki w zakresie wysokości budynków do jednej kondygnacji, dachu dwuspadowego i powierzchni zabudowy domków letniskowych dotyczą tylko planowanych inwestycji.

Odnosząc się do kwestii rozbudowy budynku technicznego wskazał, że w stosunku do tego budynku również nie znajdują zastosowania obostrzenia określone w planie dla nowej zabudowy uzupełniającej. Podkreślił, że z uwagi na planowaną funkcję wskazanego budynku technicznego, która to funkcja jest funkcją przeważającą, brak było podstaw do twierdzenia, że budynek ten jest faktycznie budynkiem gospodarczym. Podstawową funkcją objętego wnioskiem o rozbudowę budynku technicznego jest zaopatrywanie budynku letniskowego w wodę i energię elektryczną pochodzącą z paneli słonecznych, które zostaną na tym budynku umieszczone. Tym samym pełni on funkcję służebną

w stosunku do budynku mieszkalnego.

Odwołujący podkreślił, że uprzednie złożenie przez niego wniosku o innej treści

i wycofanie go mieściło się w przysługującym mu prawie do dysponowania swoim prawem

i kształtowania postępowania administracyjnego wszczynanego na wniosek.

Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaakceptował ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i podzielił ocenę, że wobec braku zgodności inwestycji z zapisami zawartymi w miejscowym planu zagospodarowania przestrzennego Gminy "[...]" w zakresie terenów rekreacyjnych w obrębie geodezyjnym "[...]" nad Jeziorem "[...]", należało wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda podniósł, że organ gminny uchwalając plan miejscowy zaakceptował istniejący stan faktyczny, bez konieczności przebudowy, dostosowywania czy rozbiórki, do ustaleń planu przez zawarcie zapisu: "teren adaptowanej zabudowy letniskowej".

W związku z powyższym organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem inwestora, że cytowany zwrot oznacza przystosowanie stanu istniejącego do aktualnych potrzeb użytkownika. Organ nie podzielił również stanowiska inwestora, co do objęcia ustaleniami planu jedynie nowej zabudowy. W cytowanym zapisie planu, w stosunku do nowej zabudowy zawarto zapis, że nowa zabudowa skalą i architekturą winna nawiązywać do cech regionalnych, zaś kolejne zdania precyzyjnie ustalają parametry i warunki, jakie powinna spełniać zabudowa na tym terenie, bez rozgraniczenia na nową i istniejącą.

W ocenie organu odwoławczego, ustalenia planu dotyczą nie tylko nowej zabudowy, lecz również zabudowy istniejącej przed wejściem w życie planu miejscowego w przypadku dokonywania zmiany parametrów określonych w tym planie. Tak więc nie jest możliwa wnioskowana rozbudowa istniejącego budynku letniskowego poza ustaloną w planie powierzchnię zabudowy 70 m².

W ocenie Wojewody, nie jest możliwa również rozbudowa istniejącego budynku pomocniczego, gdyż zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Skoro zapis planu zakazuje budowy budynków gospodarczych, garaży i wiat, tym samym zakazuje również ich rozbudowy. Odnosząc się do użytej przez inwestora nazwy "budynek techniczny" zauważył, że żadne przepisy nie zawierają legalnej definicji budynku technicznego. W ocenie organu,

o klasyfikacji każdego budynku, w tym budynku technicznego objętego wnioskiem, decyduje jego przeznaczenie i funkcja, a nie użyta przez inwestora (projektanta) nazwa.

W budynku projektowane są takie pomieszczenia, jak: wytapianie miodu, komora, toaleta, pracownia, pomieszczenie pomocnicze i pomieszczenie techniczne. Z funkcji tych pomieszczeń jasno wynika, że w zdecydowanej większości będą one służyć jako zaplecze produkcyjno-magazynowe w prowadzonej przez inwestora pasiece. Funkcje te wyczerpują znamiona budynku gospodarczego określone w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Zgodnie bowiem z tym przepisem, przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. W ocenie organu odwoławczego, użycie przez inwestora nazwy budynek techniczny nie było uzasadnione funkcją budynku, a miało na celu obejście zakazu zawartego w planie miejscowym.

Wojewoda podkreślił ponadto, że ustalenia warunków zabudowy dla terenu T2 są jasne i zrozumiałe i nie wymagają dodatkowej interpretacji. Dodał, że określanie w planach zagospodarowania powierzchni zabudowy stoi w sprzeczności z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415).

Wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z mocy art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, z późn. zm.), jest aktem prawa miejscowego. Z tego względu zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Wiąże zatem właścicieli nieruchomości gruntowych, położonych na jego obszarze, a także gminy i organy państwa, we właściwości których znajdują się sprawy dotyczące kształtowania praw i obowiązków podmiotów objętych ustaleniami tego planu. Organy administracji publicznej nie mogą kwestionować przepisów prawa miejscowego.

W złożonej skardze inwestor, po analizie zlokalizowanej na terenie T2 zabudowy istniejącej, nowej zabudowy oraz zabudowy istniejącej adaptowanej, podniósł, że interpretacja przez organy architektoniczno-budowlane zapisów planu miejscowego dla tej jednostki są różne i niespójne. Na niektórych działkach dopuszczono bowiem zabudowę

o powierzchni przekraczającej dopuszczalną zapisami planu powierzchnię zabudowy lub wprowadzono nową funkcję – mieszkaniową. Skarżący zarzucił ponadto, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do załączonej do odwołania opinii urbanistycznej współautorki planu miejscowego. Z opinii tej wynikało zaś, że ograniczenia wynikłe z planu odnoszą się do nowej zabudowy, a nie do zabudowy istniejącej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności czyli kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm. - zwana dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą skarżącemu pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budynku technicznego związanego z budynkiem mieszkalnym w zabudowie letniskowej

z przydomową pasieką na przedmiotowej działce.

Kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie dla sprawy, jest ustalenie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, prowadzącego postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały ograniczone do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Negatywny wynik takich ustaleń oraz nieusunięcie wskazanych przez organ nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, wyklucza możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślenia bowiem wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań, ale zarazem nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę,

w sytuacji gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni.

Zaznaczyć przy tym należy, że badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, polegać winno na dokładnej analizie postanowień obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków

i sposobów jego zabudowy. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie, stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ ma obowiązek - w drodze postanowienia - nakazać inwestorowi usunięcie wskazanych nieprawidłowości

w zakreślonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie, organ jest zobligowany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to akty określą przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. wyrok NSA z 11 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1094/11, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11, dostępne [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa. gov.pl, dalej jako: "CBOSA").

Związanie organu zatwierdzającego projekt i wydającego pozwolenie na budowę postanowieniami planu lub decyzją o warunkach zabudowy oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków inwestycji odmiennie od ustalonych w planie miejscowym lub w decyzji. Organ ten jest związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia zawartym w tych aktach.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co oznacza między innymi, że do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Powoduje to, że postanowienia szczegółowe obowiązującego planu mają znaczenie pierwszorzędne i to one powinny decydować

o wykładni i kontroli decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA

z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2775/14, CBOSA).

Mając na względzie powyższe rozważania należy uznać, że zasadnie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla przedmiotowej działki. Jak bowiem wynika z postanowień uchwały nr "[...]" Rady Gminy w "[...]"

przedmiotowa działka stanowi obszar oznaczony symbolem T2, który uchwałodawca w § 4 ust. 2 określił jako "Teren adaptowanej zabudowy letniskowej, z możliwością uzupełnień na wolnych działkach. Nowa zabudowa skalą i architekturą winna nawiązywać do cech regionalnych. Wysokość budynków do jednej kondygnacji plus poddasze użytkowe. Dach dwuspadowy o jednakowym nachyleniu połaci ok. 40° ± 5°. Pokrycie dachów dachówką ceramiczną lub materiałem dachówko podobnym w tonacji czerwonej. Kalenice równoległe do ulic. Ustala się poziom posadowienia posadzki w budynkach maksymalnie 0,80 m od powierzchni terenu. Domki letniskowe

o powierzchni zabudowy 40 - 70 m². Obiekty mogą być przekazane do użytkowania po włączeniu ich do funkcjonującej infrastruktury technicznej, tj. wodociągu, kanalizacji sanitarnej, i elektryczności. Zakaz budowy budynków gospodarczych, garaży i wiat. Jest to wydzielony zespół zabudowy nie wychodzący w skład".

Z treści cytowanego przepisu, wbrew stanowisku skarżącego, nie wynika, że wyłącznie nowa zabudowa winna spełniać ustalenia zawarte w tym przepisie. Bezsprzecznie, ustalenia planu miejscowego nie mogą stanowić podstawy do zmiany istniejącej zabudowy w celu przystosowania jej do ustaleń zawartych w planie miejscowym uchwalonym po dacie wybudowania danych budynków. Zasada ta nie dotyczy jednak nowej zabudowy i zabudowy istniejącej adaptowanej. W przypadku adaptacji istniejącej zabudowy w dacie obowiązywania planu miejscowego, musi być ona zgodna z ustaleniami tego planu dotyczących m.in. przeznaczenia terenów, a także ustaleń dotyczących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Tym samym, zarówno nowa zabudowa, jak i zabudowa adaptowana do aktualnych potrzeb właściciela, nie powinny przekraczać maksymalnych parametrów zabudowy wskazanych w przepisach planu miejscowego obowiązującego w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedmiotowy budynek letniskowy bezspornie może być adaptowany, lecz wyłącznie w zakresie wynikających z zapisów obowiązującego planu miejscowego dla terenu T2.

Jak wynika z projektu budowlanego dla spornej inwestycji, planowany do rozbudowy budynek mieszkalny ma powierzchnię 81,05 m², czyli przekraczającą maksymalną dopuszczoną powierzchnię zabudowy ustaloną dla domków letniskowych na 40 - 70 m².

Z uwagi na powyższe nie może on zostać rozbudowany. O ile bowiem ustalenia planu sankcjonują istniejące w dacie podjęcia uchwały nr "[...]" budynki o parametrach odbiegających od ustalonych w plamie miejscowym, to wykluczona jest zarówno budowa nowych, jak i rozbudowa istniejących budynków, o innych parametrach zabudowy niż wskazane w przepisach planu miejscowego. Nie ma przy tym znaczenia, że na niektórych działkach na przedmiotowym terenie znajduje się zabudowa o powierzchni większej niż maksymalnie określona dla terenu T2. Ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu nie podlega bowiem prawidłowość decyzji, na podstawie których wybudowano lub przebudowano inne obiekty budowlane, gdyż nie mieści się to w granicach sprawy, zakreślonych przez art. 135 p.p.s.a.

Podzielić również należy stanowisko organów obu instancji, że ustalenia planu miejscowego dla przedmiotowego terenu wykluczają możliwość rozbudowy istniejącego budynku technicznego.

Zasadnie w zaskarżonej decyzji podniesiono, że nie jest możliwa rozbudowa istniejącego budynku technicznego związanego z budynkiem mieszkalnym, gdyż zgodnie

z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Bezspornie zapisy planu dla terenu T2 zakazują budowy budynków gospodarczych, garaży i wiat. W konsekwencji, wyłączona jest rozbudowa tych obiektów. Nie ma przy tym znaczenia nazwa nadana temu budynkowi

w przedłożonym wraz z wnioskiem projekcie budowlanym. Prawidłowy jest bowiem pogląd, że o klasyfikacji budynku decyduje jego przeznaczenie i funkcja, a nie sposób nazwania budynku. Zgodnie zaś z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Skoro w spornym budynku technicznym zaprojektowano pomieszczenia: wytapianie miodu, komora, toaleta, pracownia, pomieszczenie pomocnicze i pomieszczenie techniczne, to niewątpliwie należy uznać ten budynek za budynek gospodarczy w rozumieniu cytowanego § 3 pkt 8 rozporządzenia. Skoro zaś w planie miejscowym przewidziano zakaz budowy tego typu obiektów, to w ocenie Sądu, nie jest możliwa rozbudowa istniejących budynków gospodarczych, nawet, jeżeli częściowo miałby również służyć budynkowi mieszkalnemu.

Za prawidłowe należy zatem uznać stanowisko organów obu instancji, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełnia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowane w zakresie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wykluczyło możliwość wydania pozwolenia na budowę.

Przyznać należy, że wbrew art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a. organ odwoławczy nie ustosunkował się do załączonej do odwołania opinii urbanistycznej. Niemniej jednak to naruszenie pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wyłącza możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.