Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1168/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 października 2023 r. znak sprawy SKO.Pod/4140/971/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. postanawia: - odrzucić skargę-


UZASADNIENIE

A. M. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 2 października 2023 r. znak sprawy SKO.Pod/4140/971/2023 w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2023 r. Na podstawie zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie został wezwany do usunięcie braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia i podanie numeru PESEL – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia wynika, że wezwanie zostało doręczone 17 stycznia 2024 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał 5 lutego 2024 r. pismo, w którym podał swój numer PESEL oraz wskazał, że "Kwota o jaką w sprawie chodzi jest nieznana".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym - sąd jest zobligowany do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 oraz art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Czynność, o której tu mowa może wykonywać referendarz sądowy (art. 49 § 4 p.p.s.a.). Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem.

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników (art. 46 § 1 p.p.s.a.). Pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku: 1) gdy jest pierwszym pismem w sprawie: a) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, b) numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub c) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania, d) oznaczenie przedmiotu sprawy (art. 46 § 2 p.p.s.a.).

Z kolei stosownie do art. 215 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (§1).

Z uwagi na dostrzeżone braki formalne skargi i w oparciu o ww. przepisy, Skarżący został wezwany przez referendarza sądowego do uzupełnienia skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia i podanie numeru PESEL – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nadesłał drogą elektroniczną stosowne pismo w odpowiedzi na ww. wezwanie, jednak zrobił to po terminie wskazanym w wezwaniu. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia – karta 56 akt sądowych – wynika, że siedmiodniowy termin rozpoczął bieg 17 stycznia 2024r. i w konsekwencji upływał 24 stycznia 2024 r. Z kolei stosowne pismo Skarżącego zostało wysłane drogą elektroniczną 5 lutego 2024 r. – por. Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia. Oznacza to, że Skarżący uchybił ustawowemu terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi.

Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że w złożonym piśmie Skarżący nie odpowiedział na wezwanie o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Skoro przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i kwota podatku, którą powinien uiścić Skarżący, została wskazana w takiej decyzji, brak jest podstaw do uznania, że nie można określić wartości przedmiotu zaskarżenia. Złożenie skargi na decyzję oznacza, że jej adresat nie zgadza się z rozstrzygnięciem w decyzji takiej zawartym. Kwestionując taką decyzję powinien zatem wiedzieć z jakich powodów się z nią nie zgadza i w jakiej jego zdaniem wysokości podatek powinien być ustalony. Sąd nie może przy tym zastąpić wnoszącego skargę do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, gdyż obowiązek taki z woli ustawodawcy został nałożony na podmiot, który wnosi skargę.

W oparciu o powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę.