Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 254/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 119, art. 145, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 58, art. 129, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak - Sudyka (spr.) Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 11 stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego S. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r., znak [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w punkcie 1 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy P z dnia [...] 2000 r., znak: [...], a w punkcie 2 stwierdził, że odwołanie S. P., reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata M. K., od decyzji Wójta Gminy P z dnia [...] 2000 r., znak: [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 10 lipca 2010 r. Wójt Gminy P zatwierdził zmianę konfiguracji i powierzchni działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] i [...] oraz konfiguracji działki [...] położonych w P.

W aktach sprawy administracyjnej znajduje się dowód doręczenia skarżącemu powyżej decyzji – k.15.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2017 r. skarżący, działający przez pełnomocnika M. K. wniósł o doręczenie skarżącemu decyzji z dnia [...] 2010 r. W treści powyższego pisma – z ostrożności procesowej – skarżący wniósł o potraktowanie pisma jako wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji z dnia [...] 2010 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wydał w dniu 11 stycznia 2018 roku postanowienie, opisane na wstępie. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ podniósł, że decyzja z dnia [...] 2010 r. została skarżącemu doręczona w dniu 13 lipca 2010 r. w sposób przewidziany w art. 43 k.p.a., tzn. poprzez doręczenie za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi - bratowej skarżącego K. K. Organ wskazał, iż termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 27 lipca 2010 r. Odnosząc się wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu, o czym przesądzać mogłoby nieprawidłowe doręczenie decyzji, gdyż - jak wskazano wyżej - została ona doręczona w sposób prawidłowy. Przy tym, zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1481) potwierdzenie nadania przekazu pocztowego ma moc dokumentu urzędowego i zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skoro zatem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka adresowana do skarżącego została odebrana pod wskazanym adresem przez bratową skarżącego – K. K., to należy przyjąć, że miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł działający przez pełnomocnika skarżący S. P., zarzucając postanowieniu naruszenie: przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na przyjęciu, że K. P. była domownikiem skarżącego, podczas gdy w rzeczywistości nigdy nim nie była, nigdy ze skarżącym nie zamieszkiwała i nigdy nie miała kluczy do jego domu; przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 43 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na pominięciu faktu, że do skutecznego doręczenia pisma sąsiadowi koniecznym jest umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że decyzja z dnia [...] 2000 r. została uczestnikowi prawidłowo doręczona, w sytuacji, gdy z uwagi na brak powyższego działania w niniejszej sprawie, nie można przyjąć prawidłowego doręczenia; naruszenie art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, podczas gdy w przepisie tym mowa jedynie o potwierdzeniu nadania przesyłki rejestrowej; przepisów postępowania, a to art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia z pominięciem odniesienia się do twierdzeń skarżącego, wskazujących, iż K. K. nie była domownikiem skarżącego, ewentualnie braku wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ przyjąć, że w/w nim była.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z uwagi na zasadność zarzutów w niej podniesionych.

Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 11 stycznia 2018 r., znak [...], którym w punkcie 1 odmówił on przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy P z dnia [...] 2000 r., znak: [...], a w punkcie 2 stwierdził, że odwołanie S. P., reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata M. K., od decyzji Wójta Gminy P z dnia [...] 2000 r., znak: [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a.

Na wstępie należy wskazać, iż złożona w sprawie niniejszej skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skarg na postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie. Należy podnieść, iż w piśmie z dnia 23 sierpnia 2017 r. – sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego – został zawarty jedynie wniosek o doręczenie decyzji z dnia [...] 2000 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, natomiast brak jest w powyższym piśmie odwołania od decyzji z dnia [...] 2000 r. Tymczasem zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Dopełnienie czynności, dla której był określony termin, jest zatem wymogiem formalnym wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tejże czynności. Jeśli wniosek o przywrócenie terminu nie odpowiada wymaganiom formalnym, organ winien wdrożyć postępowanie naprawcze, to jest wezwać wnioskodawcę o jego uzupełnienie, zgodnie z regulacją art. 64 § 2 k.p.a. Powyższy przepis stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący (działający przez pełnomocnika) nie został wezwany o uzupełnienie powyższego braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu, a zatem merytoryczne rozpoznanie powyższego wniosku było przedwczesne.

Niedopuszczalne było także wydanie w tej sytuacji postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdyż odwołanie w niniejszej sprawie nie zostało dotychczas wniesione.

Wobec powyższego wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył zarówno art. 58 k.p.a., jak i art. 134 k.p.a., a uchybienia przepisom postępowania, których organ się dopuścił, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien w ramach postępowania naprawczego wezwać pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a dalsze czynności organu będą konsekwencją działania – lub braku działania – skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.