Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 953/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Burmistrza P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatków z tytułu samotnego wychowywania dzieci postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]2004 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza P., odmówiono Wiesławie S. świadczeń w formie zasiłku rodzinnego i dodatków z tytułu samotnego wychowywania dziecka, rozpoczęcia roku szkolnego, podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania, z powodu przekroczenia kryterium dochodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpoznaniu odwołania Wiesławy S., decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało żądane dodatki wraz z zasiłkiem rodzinnym, uznając że przekroczenie dochodu rodziny jest niższe od najniższego zasiłku rodzinnego przysługującego w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 sierpnia 2005 r. i że zasiłek rodzinny przysługiwał także w poprzednim okresie zasiłkowym, a to umożliwia pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie.

Skargę na tę decyzję wniósł Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Burmistrza P.

Wskazał w niej, że kwota przekroczenia dochodu rodziny Wiesławy S. jest wyższa od kryteriów granicznych wskazanych w art. 5 ust. 3 i art. 47 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 226, poz. 2255 z późn. zm.), ponieważ należy je liczyć jako sumę przekroczeń wszystkich członków rodziny, a nie jednego członka rodziny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, twierdząc że Burmistrz Piotrkowa Kujawskiego nie jest jako organ rozstrzygający sprawę w I instancji, upoważniony do wniesienia skargi oraz, że nie przysługują jemu prawa strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art.50 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Nie można uznać, że Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Burmistrza, ma interes prawny w złożeniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie, w której wydał decyzję jako organ I instancji, ponieważ nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji (tak w postanowieniu NSA z dnia 03.04.2002 r. w spr. II SA/Gd 563/02 Lex 76118).

Wskazać należy, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują aktualnie obowiązujące przepisy prawa (postanowienie NSA z 19.10.2000 r. w spr. II SA/Gd 2159/00 Lex nr 46440, a także postanowienie NSA z 24.01.1997 r. ONSA 1997/4/179 i z dnia 15.10.1990 r. ONSA 1990/4/7, które zachowują aktualność na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów prawa).

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.