Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 94/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: § 10 ust. 1 pkt 2, § 12 ust. 1, § 44 pkt 2, § 45 ust. 1. § 46 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia SO del. Robert Hałabis, Protokolant Asystent sędziego Jerzy Parchomiuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi C.C. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]grudnia 2010 r. (znak GNiR.I.AS.7621/169/10), wydaną na podstawie art. 7 b ust. 2 pkt 2, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 44 pkt 2, § 45 i § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania C. C. od decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2010 r. (znak: [...]) o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy skarżoną decyzję organu I instancji.

Wydano ją w sprawie zainicjowanej przez skarżącą C. C., która wystąpiła do Starosty z wnioskiem o wprowadzenie do operatu ewidencji gruntów drogi położonej we wsi O., zgodnie z załączonym do wniosku postanowieniem Sądu Powiatowego z dnia [...] października 1964 r., sygn. akt Ns [...] w sprawie o dział majątku oraz ilustrującym lokalizację tejże drogi, planem - projektem nr [...] sporządzonym przez biegłego inż. N.. Skarżąca uznała, że organ powinien uwzględnić okoliczność, że na podstawie w/w postanowienia F. J. uzyskał na własność parcelę nr [...] o pow. [...] ha, działkę o pow. [...] ha, dom mieszkalny, oborę, piwnicę, stodołę z bali i magazyn i dla tej nieruchomości Sąd ustanowił drogę dojazdową, szczegółowo oznaczoną na planie sporządzonym przez biegłego. Skarżąca precyzując swój wniosek, wyjaśniła w piśmie z dnia [...] września 2010 r., iż zmianie w ewidencji "podlega działka nr[...] o powierzchni [...] ha".

Starosta nie podzielił stanowiska skarżącej i odmówił wprowadzenia w operacie ewidencji zmian dotyczących właściciela działki nr [...]. Organ argumentował między innymi, że zawarte w powyższym postanowieniu Sądu nazwy określające położenie nieruchomości nie funkcjonują, ani jako nazwy obrębów ewidencyjnych, ani jako nazwy jednostek administracyjnych. Dlatego nie jest możliwe ustalenie położenia przedmiotowej drogi opisanej w pkt 4 w/w postanowienia Sądu. Dalej organ wyjaśnił, iż w/w działka stanowi drogę, posiadającą uregulowany stan prawny (jej właścicielem jest Skarb Państwa - stosownie do art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów). F. i M. małż. J. nabyli działkę nr [...] i działkę nr [...] (stanowiącą obecnie należącą do skarżącej działkę ewidencyjną nr [...] opow. [...] ha) w drodze uwłaszczenia na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...]września 1991 r. sygn. akt [...], a nie postanowienia Sądu z 1964 r., na które powołuje się skarżąca. Stąd nie mogło ono stanowić podstawy do wprowadzenia wnioskowanej zmiany w ewidencji gruntów i budynków, zwłaszcza wobec przeprowadzonej w 1991 r. akcji scalenia gruntów wsi O., podczas której utworzono działkę nr [...]o pow. [...] ha ( w zamian za dwie działki nr [...] i [...] o łącznej pow. [...] ha). Organ stwierdził, że nowy stan prawny działek, w tym dróg, jest wynikiem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] października 1991 r. zatwierdzającej scalenie gruntów w oparciu o operat nr ewid. [...].

Skarżąca zarzuciła w odwołaniu, że decyzja kończąca wieloletnią korespondencję, prowadzoną w tej sprawie od 2003 r., jest krzywdząca i nie zawiera żadnego argumentu, który uniemożliwiałby dokonanie zmian w ewidencji gruntów. Organ pominął nie tylko prawomocne orzeczenie Sądu z 1964 r., ale również fakt, że do dnia [...] kwietnia 2008 r., kiedy dokonano wpisu w księdze wieczystej, działka miała nieuregulowany stan prawny, o czym informował i Urząd Gminy, i Starostwo Powiatowe. Uregulowany stan prawny działki nr [...] nie mógł być podstawą do odmowy dokonania zmian w ewidencji gruntów w sytuacji, kiedy wciąż można ustalić położenie przedmiotowej drogi (w oparciu o zasoby archiwalne) i bez znaczenia dla sprawy jest historia jej gospodarstwa rolnego związana z funkcjonowaniem ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Postanowienie Sądu z 1964 r. należy rozpatrywać w powiązaniu z decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1971 r. zatwierdzającą wprowadzenie do ewidencji gruntów wsi O. zmiany z uwzględnieniem numeracji działek "zgodnie z postanowieniem sądu".

Odnosząc się do zarzutów i wniosków odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podniósł, że sprawa dotyczy wprowadzenia zmiany zapisu, z którego wynika, iż właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Rejestr zawiera zapisy o charakterze techniczno – deklaratoryjnym i nie może rozstrzygać sporów co do prawa własności gruntu. Istniejący zapis w ewidencji gruntów, co do osób będących właścicielami danej działki mógłby być zmieniony tylko na podstawie później wydanych dokumentów urzędowych, których treść wskazywałaby, że właścicielami działki są inne osoby niż dotychczas figurujące w ewidencji. Chodzi o dokumenty sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji kwestionowanych danych. Dokumenty, na których skarżąca oparła wniosek o zmianę w ewidencji gruntów nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wnioskowanej zmiany. Nie ma dokumentu, którego treść jednoznacznie wskazywałaby, że właścicielem przedmiotowej działki jest inna osoba niż dotychczas figurująca w ewidencji, a to oznacza, iż organ I instancji wydał prawidłową decyzję, skoro w postępowaniu ewidencyjnym niedopuszczalne jest dochodzenie praw właścicielskich. Prawo własności - zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – uwidacznia się w ewidencji gruntów na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeniach sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dot. użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych oraz umów dzierżawy zgłaszanych do ewidencji stosownie do przepisów ustawy z 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

W skardze do WSA C. C. podniosła, że jest przekonana o przysługującym jej prawie własności drogi przebiegającej wzdłuż działki siedliskowej i to przekonanie zmusiło ją do poszukiwania dokumentów - w postaci postanowienia Sądu z 1964 r. oraz wydanych w 1971r. decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, wprowadzających zmiany w ewidencji gruntów i budynków – potwierdzających ten stan rzeczy. Skarżąca zarzuciła, że wydanie zaskarżonej decyzji nie zostało poprzedzone szczegółową analizą zasobów archiwalnych, orzekające organy nie dołożyły należytej staranności w określeniu stanu faktycznego i nie oceniły wpisów w ewidencji gruntów. We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązania Starosty do ujawnienia w ewidencji gruntów zmian wywołanych postanowieniem Sądu z 1964 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawy ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287, ze zm.), co wynika z jej art. 1 pkt 3. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi informacje dotyczące gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy). Zgodnie z jej art. 20 ust. 2 pkt 1, w ewidencji wykazuje się także właściciela gruntów. W świetle art. 24 ust. 1 ustawy informacje o gruntach zawiera operat ewidencyjny, składający się z bazy danych prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego, obejmującej m.in. rejestry, kartoteki i wykazy oraz mapę ewidencyjną, a także ze zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych.

Z dalszych przepisów komentowanej ustawy wynika, że ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1), a do ich zadań należy również prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 7d).

W myśl art. 7b ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Przepis ten oznacza w powiązaniu z unormowaniami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, że wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego uprawniony jest do kontroli instancyjnej i badania prawidłowości decyzji podejmowanych przez starostów w sprawach zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Szczegółowe unormowania w tym zakresie zawiera rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Stosownie do § 44 pkt 2 cyt. rozporządzenia, do zadań starosty należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, t.j. zgodności z dostępnymi dla tego organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Rozporządzenie określa, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1). Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych (§ 46 ust. 1 w/w rozporządzenia). Przepis ten w ust. 2 przewiduje, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych (pkt 1), opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych (pkt 2). Ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli nieruchomości (§ 10 ust. 1 pkt 2), a w przypadku braku takich danych, wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają (§10 ust. 2). Prawa osób i jednostek organizacyjnych do gruntów - stosownie do § 12 ust. 1 pkt komentowanego rozporządzenia – uwidacznia się w ewidencji gruntów na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych oraz umów dzierżawy.

Przy podejmowaniu decyzji o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, generalną zasadą obowiązującą organy administracji publicznej jest to, że działają one na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a w toku prowadzonego postępowania podejmują kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz ocenić go (art. 80 k.p.a.). Regułą jest, że organ załatwia sprawę poprzez wydanie decyzji (art. 104 k.p.a.). Podlega ona kontroli instancyjnej. Organ odwoławczy skontrolowaną decyzję utrzymuje w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) jeśli jest ona rozstrzygnięciem prawidłowym.

Odnosząc tak określone kryteria legalności działań organów administracyjnych właściwych w sprawach ewidencji gruntów i oceniając zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...]grudnia 2010 r. – utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Starosty w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów obrębu O. dotyczących działki nr [...]stanowiącej własność Skarbu Państwa – należy stwierdzić, że decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa.

Jak wyżej wyjaśniono, do zadań starosty należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, t.j. zgodności z dostępnymi dla tego organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 cyt. rozporządzenia). Ani powyższy przepis, ani wyżej powoływany art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, przewidujący, iż w ewidencji wykazuje się także właściciela gruntów, nie dają podstawy do uznania, że Starosta ma obowiązek usunąć z ewidencji dotychczasowy wpis wskazujący, iż Skarb Państwa jest właścicielem działki nr [...] i wprowadzić nowy, określający, że to innemu podmiotowi (w rozpoznawanej sprawie – C. C.) przysługują określone uprawnienia do przedmiotowej działki. Informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, składający się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów (art. 24 ust. 1 ustawy).

Wbrew stanowisku skarżącej, dokumentem upoważniającym organ do wykreślenia z ewidencji gruntów Skarbu Państwa jako właściciela działki nr [...], nie może być figurujące w aktach sprawy postanowienie Sądu z dnia [...] października 1964 r., sygn. akt [...], dotyczące podziału majątku spadkowego. Stanowi ono dowód nabycia przez F. J., ojca C. C., na własność parceli nr [...] o pow. [...] ha oraz zabudowanej działki o pow. [...] ha. Ustanowienie drogi dojazdowej nie oznacza, że F. J. stał się jej właścicielem. W rezultacie skarżąca nie może wywodzić z w/w postanowienia uprawnień właścicielskich do spornej drogi.

Aktem notarialnym z dnia [...] maja 1992 r. (k. [...] akt adm.) skarżąca nabyła – w drodze darowizny dokonanej przez M. J. (matka skarżącej) - zabudowaną działkę gruntu rolnego nr [...] oraz działkę gruntu rolnego nr [...]. Obie działki stanowią obecnie nieruchomość oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] o pow. [...]ha (k. [...] akt adm.).

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że w/w działka nr [...]jest drogą, stanowiącą własność Skarbu Państwa. Działka nr [...] (należąca do skarżącej) położona jest przy tejże drodze, o czym świadczy kopia mapy ewidencyjnej (k. [...] akt adm.).

W świetle akt sprawy skarżąca domaga się, po pierwsze, dokonania w ewidencji gruntów i budynków zmian polegających na ujawnieniu w tejże ewidencji drogi ustanowionej w/w postanowieniem Sądu, a swoje żądanie w tym zakresie skarżąca określa we wniosku z dnia [...] marca 2010 r. (doprecyzowanym w piśmie z dnia [...] września 2010 r. - k. [...] akt adm.), w którym podaje, że "zmianie w ewidencji w rejestrze ewidencji podlega działka nr [...] o powierzchni [...] ha położona w obrębie [...] – O.". Po drugie, skarżąca chce, aby jej prawa do działki (drogi dojazdowej) zostały uwidocznione przez organ w prowadzonej przez niego ewidencji gruntów. Oznacza to, że skarżąca kwestionuje dotychczasowy wpis w ewidencji dotyczący ujawnienia Skarbu Państwa jako właściciela działki nr [...].

W tym miejscu wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że zgodnie z § 12 ust. 2 w/w rozporządzenia, o wykazaniu w ewidencji osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 2, orzeka starosta w drodze decyzji. Przepis § 10 ust. 2 odnosi się do danych osób i jednostek organizacyjnych, władających nieruchomościami, a niebędących ich właścicielami.

Z akt sprawy nie wynika, że skarżąca włada drogą dojazdową do swojej działki z wyłączeniem innych osób. Przedmiotowa droga, o której mowa w postanowieniu Sądu z 1964 r. mogła stanowić działkę nr [...], o czym sygnalizuje pismo Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. (k. [...] akt adm.). Wskazuje ono między innymi, że w czasie zakładania w roku 1960 ewidencji gruntów powstały działki nr [...], nr [...] i nr [...] (droga). O istnieniu drogi, stanowiącej odrębną nieruchomość, zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...], ujawnionej w rejestrze z 1968 r. (rejestrze gruntów wsi O. - z wpisem na rzecz Powiatowego Zarządu Dróg Lokalnych) wspomina pismo Wójta Gminy z dnia [...] października 2003 r. (k. [...] akt adm.). Informuje ono ponadto, iż zmieniono numerację działek. Pierwsza z nich uzyskała nr [...], natomiast ta druga - nr [...]. Obie ujęto w ewidencji jako drogi gminne. W/w pismo zawiera wzmiankę o scaleniu gruntów, które nie objęło samej posesji, należącej w latach 80 – tych do J. i C. małż. C., bowiem część obszaru wyłączono ze scalenia.

Nie jest sporne, że proces scalenia gruntów zakończono decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] października 1991 r. na podstawie operatu ewidencyjnego nr [...]. Rejestr szacunku porównawczego gruntów (k. [...] akt adm.) – sporządzony po scaleniu gruntów - wskazuje, że powierzchnia działki nr [...] wynosi [...] ha. Wcześniejszy dokument, to jest akt własności ziemi z 1976 r. (k. [...] akt adm.), wydany na F. J. i jego żonę M., nie wymienia działek oznaczonych numerami [...]). Protokół stwierdzający stan władania z dnia [...] maja 1968 r. (k. [...] akt adm.) wymienia działkę nr [...] o pow. [...] ha i działkę nr [...] o pow. [...] ha i potwierdza tym samym, że F. J. władał w tym czasie obu działkami. Te dwie działki wymienia również rejestr szacunku gruntów przed scaleniem z dnia [...] stycznia 1991 r. (k. [...] akt adm.).

Działki (nr [...] o pow. [...] ha) stanowią obecnie działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...] ha, położoną bezpośrednio przy drodze oznaczonej jako działka nr [...]. Wspomniany akt notarialny z 1992 r. (umowa darowizny) nie dotyczy ani działki nr [...], ani działek nr [...]i nr [...].

Powyższy materiał dowodowy nie potwierdza uprawnień właścicielskich skarżącej do drogi dojazdowej ustanowionej postanowieniem Sądu z 1964 r. Nie świadczy także, aby działka nr [...] o pow. [...] ha w całości lub w części (na odcinku przylegającym i graniczącym z działką nr [...]) należała do skarżącej C. C.. Można się tylko domyślać, że skarżąca korzysta z ogólnodostępnej drogi - działki nr [...] o "zmiennej szerokości" (według terminologii, którą się posługuje kopia mapy ewidencyjnej - k. [...] akt adm.) - tak jak każda inna osoba.

Stąd też negatywne rozpatrzenie przez organ wniosku skarżącej i wydanie decyzji w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w "zakresie właściciela działki nr [...]" jest czynnością uzasadnioną w świetle wyżej przytoczonych przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Ubocznie należy podnieść, że ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 1982 r. Nr 11, poz. 80) - w pierwotnym tekście - przewidywała w art. 17, że stan własności oraz posiadania gruntów, powierzchnię użytków i klasy gruntów określa się według danych z ewidencji gruntów. Po wprowadzeniu z dniem 31 października 1989 r. zmian do w/w ustawy, rozbudowano powyższy przepis, określający w ust. 3, że grunty wydzielone na cele miejscowej użyteczności publicznej oraz pod ulice i drogi przechodzą na własność Państwa. Od dnia 1 stycznia 1999 r. – w wyniku kolejnej nowelizacji ustawy - tego rodzaju grunty, wydzielone na cele miejscowej użyteczności publicznej oraz pod ulice i drogi, przechodzą na własność gminy.

Podstawą skarżonej decyzji o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków są ustalenia organu, że obecnie działka nr [...]o pow. [...] ha stanowi własność Skarbu Państwa, Sąd Rejonowy prowadzi dla niej księgę wieczystą nr [...], aktualnie nie jest możliwe ustalenie drogi opisanej w pkt IV postanowienia Sądu z 1964 r., podczas uwłaszczania w roku 1971 na działki nr [...] nie wydano aktu własności.

Bezspornym jest, że F. i M. małż. J. nabyli prawo do obu działek (zostali uwłaszczeni) na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 1990 r. sygn. akt [...].

W tych okolicznościach skarżąca C. C. bezpodstawnie zarzuca w skardze, a wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że postanowienie Sądu z 1964 r. powinno być ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Podobnie trzeba ocenić zarzut, że skarżąca przedstawiła niezbędne dokumenty obligujące organ do dokonania zmian w ewidencji gruntów. Tymi dokumentami nie są – wydane w trybie przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32) - decyzje Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1971 r., określające do kogo powinny należeć poszczególne "odpisywane" działki nr [...],[...]. Te trzy ostatnie działki decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1971 r. nr [...] (k. [...] akt adm.) "odpisano" z gospodarstwa Z. A. do gospodarstwa F. J.. W/w decyzja zatwierdza wprowadzone do ewidencji gruntów wsi O. zmiany wywołane postanowieniem Sądu z 1964 r. dotyczącym podziału masy spadkowej. Przedmiotowa decyzja – utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] września 1971r. (k. [...]akt adm.) - odnosi się do działki nr [...] oraz omawianej wyżej działki nr [...]. Uzasadnienie wskazanej decyzji organu odwoławczego wyjaśnia między innymi, że w czasie pomiarów dla celów klasyfikacji i ewidencji gruntów działki wchodzące w skład masy spadkowej omyłkowo "zapisano na innych użytkowników – co obecnie zostało sprostowane w/w decyzją".

Powyższe nie zmienia jednak oceny legalności zaskarżonej decyzji, skoro w grę wchodzić ma żądana przez skarżącą zmiana danych ewidencyjnych na temat właściciela działki nr [...]. Należy przy tym podkreślić, że przedmiotem obecnego sporu nie jest ocena prawidłowości ujawnienia (wpisania) w ewidencji gruntów Skarbu Państwa jako właściciela tejże działki, ale odmowa dokonania w tym zakresie zmian w tejże ewidencji.

Słusznie więc Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego argumentuje w tym zakresie, że prawo własności ujawnia się w ewidencji gruntów na podstawie danych wynikających z dokumentów, o których mowa w § 12 ust. 1 pkt 1-6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Zasadne jest zatem stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że rejestr ewidencji gruntów odzwierciedla aktualny stan prawny dotyczący nieruchomości i tego rodzaju ewidencja nie rozstrzyga sporu na tle, komu przysługują uprawnienia do działki ewidencyjnej (w rozpoznawanej sprawie – do działki nr [...]).

Z tych też względów bezzasadny jest wniosek skargi o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, podobnie jak i wniosek dotyczący zobowiązania Starosty do ujawnienia w ewidencji gruntów zmian wywołanych postanowieniem Sądu z 1964 r.

W tych warunkach pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.