Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 1574/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech asesor WSA Anna Tarnowska - Mieliwodzka Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2004 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na utworzenie niepaństwowej uczelni zawodowej 1) uchyla zaskarżona decyzję oraz decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] stycznia 2003 r. [...], 2) zasądza od Ministra Edukacji Narodowej i Sportu na rzecz R. G. 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA 1574/03

UZASADNIENIE

R. G. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na założenie niepaństwowej uczelni zawodowej - Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w O. ze specjalnością zarządzanie firmą.

Wniosek, złożony ostatecznie 3 lipca 2002 r., był przedmiotem oceny Państwowej Komisji Akredytacyjnej, której Prezydium - w uchwale z dnia [...] września 2002 r. nr [...] - wyraziło negatywną opinię, gdyż nie zostały spełnione wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 stycznia 2002 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać uczelnia zawodowa, aby prowadzić kierunek lub specjalność zawodową (Dz.U. Nr 8, poz. 64), po czym - w uchwale z dnia [...] października 2002 r. nr 31/8/2002 r. - utrzymało w mocy swą pierwotną uchwałę, gdyż nie zostały spełnione standardy nauczania, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów nauczania (Dz.U. Nr 116, poz. 1004).

R. G. - podnosząc, że w chwili złożenia wniosku rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2002 r. nie było nawet ogłoszone - dokonał stosownych uzupełnień aby je poddać opinii, i o wydanie opinii zwróciło się także Ministerstwo, lecz Państwowa Komisja Akredytacyjna zawiadomiła wnioskodawcę, że postępowanie opiniodawcze zostało zakończone.

Minister Edukacji Narodowej i Sportu - działając na podstawie art. 14 w związku z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych (Dz.U. Nr 96, poz. 590 ze zm.) - decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] odmówił udzielenia pozwolenia na utworzenie niepaństwowej uczelni zawodowej i decyzją z dnia [...] maja 2003 r. [...] utrzymał w mocy tą decyzję.

Minister Edukacji Narodowej i Sportu uznał, że w świetle opinii Państwowej Komisji Akredytacyjnej - uczelnia nie jest w stanie zrealizować podstawowych zadań szkoły wyższej.

Minister Edukacji Narodowej i Sportu podał również, że - powołując pismo Sekretarza Państwowej Komisji Akredytacyjnej z dnia 9 maja 2003 r.

I SA 1574/03

Komisja rozpatrzyła wszystkie materiały i podtrzymała swoją negatywną opinię.

W skardze R. G. zarzucił przede wszystkim, że sekretarz Państwowej Komisji Akredytacyjnej nie jest uprawniony do wyrażania opinii w imieniu tego organu, a zatem stan sprawy nie został wszechstronnie wyjaśniony.

W odpowiedzi Minister Edukacji Narodowej i Sportu podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżący złożył wniosek o założenie uczelni 3 lipca 2002 r, podczas gdy rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów nauczania - na które powołała się Państwowa Komisja Akredytacyjna w swej uchwale z dnia [...] października 2002 r. - wprawdzie zostało wydane 18 kwietnia 2002 r., lecz ogłoszone dopiero 25 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 116, poz. 104), i weszło w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia; nie tylko więc nie obowiązywało w chwili złożenia wniosku, lecz nawet nie było znane, stało się zaś źródłem negatywnej opinii Komisji.

W tej szczególnej sytuacji, aby zachować zasady, o jakich mowa w art. 7, 8 i 9 kpa, należało zapewnić skarżącemu możliwość odpowiedniego uzupełnienia wniosku, i powtórzyć dotychczasowe czynności, zwłaszcza postępowanie opiniodawcze, które przecież w całości było prowadzone w odniesieniu do pierwotnego wniosku złożonego bez znajomości wymagań dotyczących standardów nauczania, jakie ustaliło powołane rozporządzenie.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na postawie art. 145 § 1 pkt c i art. 200 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.