Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2740/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 w zw. z art. 28 ust. 4 u.e.l. p
journal: Dz.U. 2021 poz 510
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 1149/21 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 29 września 2021 r. nr SO-IX.621.1.48.2021.KS w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 1149/21 oddalił skargę G. P. na decyzję Wojewody Pomorskiego dnia 29 września 2021 r., nr SO-IX.621.1.48.2021.KS w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Postępowanie w sprawie zostało zainicjonowane pismem A. M. z 4 listopada 2020 r., w którym wniosła o wymeldowanie jej małżonka – G. P. z lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w G. przy ul. [...] (dalej: "Lokal").

Rozpoznając wniosek Prezydent Miasta Gdańska decyzją z 29 lipca 2021 r. nr WSO-1.5343.849.2020.AW działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 510 ze zm. - dalej również jako: "u.e.l.") - orzekł o wymeldowaniu G. P. z pobytu stałego z Lokalu.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez G. P. Wojewoda Pomorski decyzją z 9 września 2021 r., nr SO-IX.621.1.48.2021.KS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy zgodził się z argumentami organu pierwszej instancji, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje na okoliczność stałego niezamieszkiwania G. P. w miejscu pobytu stałego. Wojewoda Pomorski wskazał, że zgodnie z przyjętym powszechnie poglądem, pojęcie pobytu stałego związane jest z faktycznym przebywaniem pod danym adresem z zamiarem pobytu stałego, co oznacza, że w tym lokalu dana osoba posiada tzw. centrum życiowe. Zamiar przebywania osoby w takim lokalu, musiałby być połączony z przebywaniem w tym lokalu z zamiarem pobytu stałego i koncentrowaniem w tym miejscu swoich interesów życiowych.

W ocenie organu bezspornie takim centrum życiowym dla G. P. nie był lokal, którego dotyczyło postępowanie. Zatem utrzymywanie jego zameldowania w spornym Lokalu stanowiłoby fikcję meldunkową. Strony były zgodne co do okoliczności związanych z przyczynami opuszczenia Grecji i przeprowadzenia się do Polski, a także zgodne co do faktu, że skarżący jeszcze przed opuszczeniem Grecji mieszkał i pracował w Londynie. Potwierdzeniem tych okoliczności było uzyskanie przez niego statusu rezydenta Wielkiej Brytanii. Oznaczało to, że skarżący miał zamiar w dalszym ciągu mieszkać i pracować w Wielkiej Brytanii i tym samym potwierdził swój długoletni stały pobyt w tym kraju. Organ odwoławczy nie kwestionował faktu, że skarżący przyjeżdżał w wolnym czasie do spornego lokalu, odwiedzał żonę i dzieci. Jednak, zdaniem organu, bezspornym było, że skarżący już wcześniej opuścił Grecję i zamieszkał w Wielkiej Brytanii. Skarżący przynajmniej od 2013 r. przebywał w Wielkiej Brytanii i tam od 2018 r. miał zarejestrowany pobyt stały rezydenta, dlatego organ nie przychylił się do jego twierdzeń, że na stałe mieszkał w Polsce. Wbrew twierdzeniom skarżącego i jego pełnomocnika, wynikało to z faktu, że nie można posiadać dwóch miejsc stałego pobytu. Ponadto istotny był fakt, że skarżący nie posiadał tytułu prawnego do spornego lokalu, a jego żona zmierza do rozwiązania ich małżeństwa i nie wyobrażała sobie wspólnego zamieszkiwania w Lokalu. Stąd nie było widać możliwości, aby skarżący kiedykolwiek mógł powrócić do zamieszkiwania w Lokalu.

Skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego wniósł G. P. zarzucając organowi naruszenie:

1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a.") poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, polegającego na nieprawidłowym przyjęciu, że G. P. opuścił miejsce stałego pobytu i nie ma zamiaru mieszkania w Lokalu, podczas gdy jest to jego dom rodzinny i tam jest centrum życiowe, a w Anglii jedynie pracuje zarobkowo;

– art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i nieprzesłuchanie C. P., mimo iż istniały ku temu uzasadnione przesłanki albowiem świadek ma, w przeciwieństwie do matki, wiedzę o życiu rodzinnym, woli i zamiarach ojca.

2. art. 35 u.e.l. przez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki tam wskazane, podczas gdy G. P. nie opuścił spornego lokalu, a jedynie pracuje w Anglii, gdyż w Polsce nie znalazł dobrze płatnej pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd wskazał, że z art. 35 u.e.l. wynikają przesłanki wymeldowania osoby zameldowanej pod określonym adresem na pobyt stały. W świetle wskazanej regulacji wydawana w tej sprawie decyzja ma charakter związany i zapada, gdy jednocześnie spełnione zostają przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego przez daną osobę oraz niedopełnienia przez nią obowiązku wymeldowania się. Z treści art. 25 ust. 1 u.e.l. wynika, że o pobycie stałym przesądzają takie elementy jak: fizyczne przebywanie osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w lokalu w sposób stały. Element woli istotny jest również przy ocenie przesłanek opuszczenia miejsca pobytu stałego. O opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić wówczas, gdy ma ono charakter trwały, a także jest dobrowolne.

W ocenie Sądu opuszczenie miejsca stałego pobytu zachodzi wtedy, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu, ujawniając jednocześnie zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, związany z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów, przy czym rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Opuszczenie lokalu musi być oczywiste i trwałe. Innymi słowy chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Jednocześnie o kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że należało zgodzić się z organami meldunkowymi obu instancji, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie i przyjęcie, że skarżący nie zamieszkuje w Lokalu, a całokształt okoliczności faktycznych sprawy - wbrew twierdzeniom skarżącego - wskazywał, że opuszczenie przez niego wskazanego lokalu miało charakter trwały oraz dobrowolny.

Jak wskazał Sąd, w toku postępowania bezspornie ustalono, że skarżący G. P. od 2013 r. pracuje w Wielkiej Brytanii, przy czym w 2014 r. wraz z żoną - uczestniczką postępowania – A. M. oraz dziećmi postanowił przeprowadzić się z Grecji do Polski, a konkretnie do Gdańska do mieszkania matki jego żony, uzyskując w Lokalu najpierw przez okres 5 lat meldunek na pobyt czasowy, a następnie od sierpnia 2019 r. meldunek na pobyt stały. Zarówno z wyjaśnień G. P., jak też jego żony wynikało jednak, że skarżący przyjeżdżał do tego lokalu od czasu do czasu, w odwiedziny, na weekend, na urlop, a w lokalu tym posiadał swoje rzeczy osobiste. Od stycznia 2017 r. jedynym właścicielem Lokalu była A. M. mieszkająca w tym lokalu, a która w 2020 r. wystąpiła o rozwiązanie małżeństwa ze skarżącym i – jak wynikało z akt sprawy - jednoznacznie w trakcie postępowania wskazywała, że nie widzi jakichkolwiek możliwości wspólnego zamieszkiwania wraz z mężem w Lokalu.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, należało podzielić stanowisko organów meldunkowych, iż sporny Lokal znajdujący się w Gdańsku nie może zostać uznany za centrum życiowe skarżącego, bowiem to w Wielkiej Brytanii pracuje od ośmiu lat, tam siłą rzeczy spędza większość swojego czasu i koncentruje swoje interesy życiowe tj. tam ma miejsce jego największa aktywność życiowa, osobista i zawodowa.

Zdaniem Sądu organy - wbrew twierdzeniom skarżącego - zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 136 § 1 k.p.a. w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w sprawie, zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, a następnie zastosowały art. 35 u.e.l. Dodatkowo Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z uwagi na obszerne wyjaśnienia stron postępowania oraz dokumenty załączone do akt sprawy dające wystarczający obraz stanu faktycznego, nie było potrzeby ani uzasadnienia do przeprowadzenia kolejnych dowodów w sprawie, w tym przesłuchiwania dzieci stron na okoliczności wskazywane przez skarżącego, gdyż kwestie dotyczące charakteru, momentu czy powodów związanych z opuszczeniem miejsca stałego pobytu w przedmiotowym lokalu zostały już wystarczająco wyjaśnione.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wywiódł G. P. zaskarżając wskazany wyrok w całości i zarzucając Sądowi:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.; dalej: "p.p.s.a") naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

– tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez nieuprawnione powielenie i bezkrytyczne przyjęcie przez Sąd za pewnik niczym nieuzasadnionej tezy organów obu instancji jakoby skarżący opuścił sporny lokal w sposób dobrowolny i trwały;

– art. 151 p.p.s.a. przez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd, że istniały podstawy określone tym przepisem do nieuwzględnienia skargi z powołaniem się na zgodną w ocenie Sądu - z art. 80 k.p.a. ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy obu instancji, podczas gdy ani materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący, ani nie został całościowo rozpatrzony, zwłaszcza w zakresie zaniechania przesłuchania C. P.;

– art 141 § 4 p.p.s.a. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze do Sądu.

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 w zw. z art. 28 ust. 4 u.e.l. przez ich błędną interpretację i w efekcie ich zastosowanie i uznanie, że istniały podstawy do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że skarga ta nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów pierwszych ze wskazanych przepisów, ponieważ tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym możliwa jest ocena trafności zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. nie został powiązany z zarzutem naruszenia przepisu postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd pierwszej instancji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w oparciu o przepisy k.p.a., zatem nie mógł dopuścić się ich naruszenia. Zarzut naruszenia przepisów postępowania polegać może w istocie na kwestionowaniu przyjęcia przez Sąd za prawidłowy stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym.

Jednak nawet tak wadliwie skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. nie dotyczy w istocie braku przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego, lecz błędnej - zdaniem skarżącego kasacyjnie - oceny zebranego materiału dowodowego przez Sąd pierwszej instancji w kontekście spełnienia przesłanek określonych w art. 35 u.e.l. tj. sprowadzającego się do przyjęcia, że skarżący opuścił lokal w sposób dobrowolny i trwały, a w konsekwencji zaszła przesłanka do wymeldowania go z pobytu stałego z Lokalu.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie i przyjęcie, że skarżący nie zamieszkuje w Lokalu. Całokształt okoliczności faktycznych sprawy wskazuje, że opuszczenie przez niego wskazanego lokalu ma charakter trwały oraz dobrowolny, a w konsekwencji wymeldowanie go z pobytu stałego było zasadne.

W skardze kasacyjnej wskazano, że przeprowadzone postępowanie przed Sądem zwłaszcza w zakresie oceny dowodów było obarczone uchybieniami w zakresie logicznego wnioskowania i oceny dowodów przez pryzmat zasad doświadczenia życiowego. Natomiast skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać błędne przyjęcie przez Sąd na bazie całokształtu zebranego materiału dowodowego, że skarżący opuścił sporny lokal w sposób dobrowolny i trwały. W szczególności, skarżący kasacyjnie nie wskazał, na czym miałoby polegać niewłaściwe wnioskowanie czy błędna ocena zebranego materiału dowodowego przez Sąd pierwszej instancji, tj. jakie konkretnie okoliczności przesądzały, że opuszczenie przez skarżącego Lokalu nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego.

Analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie prowadzi do wniosku odwrotnego tj. zebrany materiał dowodowy ma charakter wyczerpujący, a całokształt okoliczności faktycznych przesądza o tym, że skarżący kasacyjnie opuścił Lokal w sposób dobrowolny i trwały.

W toku postępowania bezspornie ustalono, że skarżący kasacyjnie od 2013 r. pracuje w Wielkiej Brytanii, jednak w 2014 r. wraz z żoną i dziećmi przeprowadził się z Grecji do Polski. Uzyskał w Lokalu przez okres pięciu lat meldunek na pobyt czasowy, a następnie od sierpnia 2019 r. meldunek na pobyt stały. Jednak zarówno z wyjaśnień G. P., jak i jego żony wynikało, że skarżący przyjeżdżał do Lokalu nieregularnie, jakkolwiek trzymał w nim swoje rzeczy osobiste. Jednak jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji podzielając w tym zakresie stanowisko organów meldunkowych centrum życiowe skarżącego kasacyjnie mieści się obecnie w Wielkiej Brytanii. To właśnie w Wielkiej Brytanii skarżący kasacyjnie pracował przez okres około ośmiu lat (na dzień wydania decyzji). Dodatkowo, co ma zasadnicze znaczenie uzyskał tam status stałego rezydenta w 2018 r. Potwierdza to, że to właśnie w Wielkiej Brytanii, a nie w spornym Lokalu skarżący przebywa w sposób stały. Stąd opuszczenie przez niego Lokalu z pewnością miało charakter trwały, mając na uwadze, że nie można mieć dwóch miejsc stałego pobytu. Dodatkowo biorąc pod uwagę okoliczność, że skarżący kasacyjnie sam podjął starania o przyznanie mu statusu stałego rezydenta w Wielkiej Brytanii opuszczenie przez niego Lokalu miało dodatkowo charakter dobrowolny. Co również było istotne, skarżący kasacyjnie nie ma w istocie realnych możliwości na zamieszkiwanie (a nawet czasowy pobyt) w Lokalu. Nie posiada do niego tytułu prawnego, a deklaracja jego żony o chęci rozwiązania z nim małżeństwa i braku widoków na wspólne zamieszkiwanie w Lokalu, potwierdza tezę, że skarżący nie będzie mógł zamieszkiwać w Lokalu.

W konsekwencji organy orzekające w sprawie oraz Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli działania organów nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., a przeprowadzone postępowanie dowodowe miało charakter wyczerpujący i pozwalało na stwierdzenie, że opuszczenie przez skarżącego kasacyjnie Lokalu miało charakter trwały oraz dobrowolny.

Także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie do naruszenia tego przepisu miało dojść poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku błędnego przyjęcia, że materiał dowodowy zebrany przez organy meldunkowe był wyczerpujący i został rozpatrzony całościowo. W ocenie skarżącego kasacyjnie okoliczności zbadane w niniejszej sprawie nie zostały ocenione na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego z uwagi na brak przesłuchania jego syna. Z taką tezą nie można się zgodzić – Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że zebrany materiał dowodowy w sprawie ma charakter wyczerpujący, a organy meldunkowe orzekając w sprawie nie naruszyły art. 80 k.p.a.

Należy zauważyć, że organy meldunkowe przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe. Naczelny Sąd Administracji podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji oraz organów meldunkowych, że obszerne wyjaśnienia stron postępowania (zarówno skarżącego, jak i wnioskodawczyni) oraz dokumenty załączone do akt sprawy dawały wystarczający obraz stanu faktycznego sprawy, co do którego - co istotne - nie ma sporu. Spór bowiem ogranicza się do oceny charakteru przebywania skarżącego kasacyjnie w Lokalu tj. czy: to przebywanie ma charakter stały czy są to jedynie odwiedziny członków rodziny, a centrum życiowe skarżącego mieści się w Wielkiej Brytanii.

Stąd wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie przesłuchiwanie syna skarżącego nie było niezbędne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych niezbędnych do przyjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 35 u.e.l. Charakter przebywania przez skarżącego kasacyjnego w Lokalu ma charakter obiektywny. Skarżący kasacyjnie przebywał w Lokalu sporadycznie, a starając się o status stałego rezydenta oświadczył on, że miejscem jego stałego pobytu jest Wielka Brytania. Jedynie na marginesie należy wskazać, że sam skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił w skardze kasacyjnej, dlaczego ewentualne nieprzesłuchanie syna skarżącego miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie wskazał jedynie, że jego syn "mieszka w spornym lokalu razem z wnioskodawczynią i ma bezpośredni kontakt z nią jak i z ojcem może wnieść istotne informacje dla rozstrzygnięcia".

Konkludując, należało uznać, że ustalenia odnośnie niezamieszkiwania przez skarżącego w Lokalu zostały dokonane na podstawie zgodnych wyjaśnień samego skarżącego kasacyjnie, wnioskodawczyni oraz dokumentów zebranych w sprawie – w szczególności wobec niekwestionowanej przez skarżącego kasacyjnego okoliczności zamieszkiwania przez niego w Wielkiej Brytanii od 2013 r. oraz posiadania przez niego karty stałego rezydenta Wielkiej Brytanii od 2018 r.

Jako niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie upatruje tego naruszenia w braku ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11, CBOSA). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11, CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w zasadniczym zakresie realizuje powyższe wymagania. Zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. i wynika z niego między innymi jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów, w tym art. 35 u.e.l.

Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych nieistotnych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1329/15, CBOSA). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sposób umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, odniósł się do istotnych zarzutów skargi i wyjaśnił, z jakich przyczyn podzielił stanowisko organów meldunkowych, a nie uwzględnił stanowiska wnoszącego skargę co do niezasadności wymeldowania go z pobytu stałego.

Stąd wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 35 u.e.o.l., co potwierdził Sąd pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, organy obu instancji przeprowadziły szczegółowe postępowanie dowodowe występując o udzielenie wyjaśnień zarówno do skarżącego kasacyjnie, jak i do uczestniczki postępowania czy pozostałych świadków. Wynika to również z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji.

W konsekwencji prawidłowo ustalony stan faktyczny prowadzi do słusznej konkluzji, że w sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji, tj. do naruszenia art. 35 u.e.l. w zw. z art. 28 ust. 1 u.e.l. Jak wskazał skarżący kasacyjnie do naruszenia tych przepisów miało dojść poprzez błędne ich zastosowanie i uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą podstawy do wymeldowania G. P. z pobytu stałego z Lokalu.

Zarzut ten ma w istocie charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Otóż zarzut ten został oparty na twierdzeniu, że stan faktyczny, przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa kontroli legalności decyzji Wojewody Pomorskiego, został wadliwie ustalony. Tymczasem stan faktyczny został ustalony prawidłowo i zasadnie - Sąd nie stwierdził naruszeń w tym zakresie. Innymi słowy, skoro w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie stanu faktycznego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to strona nie może skutecznie zarzucać naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie przyjmując inny stan faktyczny, niż ten przyjęty przez wojewódzki sąd administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2145/18, CBOSA oraz wyrok NSA z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2129/20, CBOSA). A do tego zmierza stanowisko skarżącego kasacyjnie poprzez konsekwentne zaprzeczanie, że trwale i dobrowolnie opuścił Lokal.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.