Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2418/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1 oraz art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 7-8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji używanych odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz odbiornika radiofonicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn.zm., dalej "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą PPHU "[...]" A. K. z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem: ul. S. [...],[...]-[...] E., dalej "skarżąca", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. z dnia [...] lutego 2014 r. nakazującą rejestrację siedemnastu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i [...] niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...]zł.

Z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] lutego 2013 r. na podstawie załączonych upoważnień osoby w nich wskazane przeprowadziły kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w lokalu pod adresem: ul. Ł. [...],[...]-[...] E.. Kontrola została przeprowadzona w obecności T. M. – pracownika.

Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez pracownika oraz osoby kontrolujące. W wyniku kontroli ujawniono jeden odbiornik radiofoniczny marki G. - w recepcji, który w trakcie kontroli był uruchomiony oraz [...] odbiorników telewizyjnych różnych marek, które są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, jednakże ich kontrola nie była możliwa z powodu wynajęcia pokoi przez gości hotelowych, co wynika z oświadczenia pracownika.

Organ pismem z dnia [...] września 2013 r. poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszenia żądań. Przesyłka ta została przez organ I instancji uznana za skutecznie doręczoną skarżącej w trybie art. 44 k.p.a.

W tak ustalonym stanie faktycznym Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. wydał w dniu [...] lutego 2014 r. decyzję nakazującą rejestrację siedemnastu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i [...] niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...]. Przesyłka zawierająca decyzję została zwrócona do organu jako niepodjęta w terminie. Zaadresowana została na adres ul. S. [...] [...]-[...] E..

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że na podstawie art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Wskazał również na to kiedy powstaje obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej, jakie urządzenia rozumiane są jako odbiorniki podlegające rejestracji, a także, że podmioty prowadzące działalność gospodarczą, zobowiązane są do rejestracji każdego użytkowanego odbiornika i wnoszenia opłat za ich użytkowanie.

Dalej organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono niewykonanie przez skarżącą obowiązku rejestracji [...] odbiorników telewizyjnych wobec czego nakazał ich rejestrację oraz ustalił opłatę za używanie [...] odbiorników telewizyjnych i jednego radiofonicznego. Wysokość opłaty została ustalona poprzez wyliczenie trzydziestokrotności miesięcznej opłaty abonamentowej za każdy odbiornik z pomnożeniem tej opłaty przez ilość odbiorników.

Następnie organ I instancji wystawił w dniu [...] kwietnia 2017 r. upomnienie nr [...], które doręczono skarżącej na adres ul. Ł. [...][...]-[...] E..

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. strona zwróciła się do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w P. na podstawie art. 73 k.p.a. o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów, na podstawie których wysunięto wezwanie do zapłaty zaległego abonamentu RTV na wskazany adres pocztowy. W odpowiedzi Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w P. przy piśmie z dnia [...] maja 2017 r. doręczył skarżącej kserokopię decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. na wskazany przez nią adres.

Od powyższej decyzji A. K. pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości. Podniosła też następujące zarzuty:

I. Naruszenia przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 u.o.a., poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania posiadania wskazanej w decyzji ilości odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego;

2. art. 8 i 10 k.p.a. w zw. z art. 7 u.o.a., poprzez brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w przedmiocie wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, a także uchybienia prawa strony do aktywnego udziału w toku postępowania;

3. art. 44 k.p.a. w zw. z art. 7 u.o.a., poprzez przyjęcie, iż nastąpiło doręczenie zastępcze decyzji o wszczęciu postępowania oraz protokołu kontroli pomimo, iż skarżąca nie otrzymała zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki pocztowej w placówce pocztowej;

4. art. 81 k.p.a. w zw. z art. 2 u.o.a., poprzez przyjęcie za udowodnione okoliczności faktyczne, co do których skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji

5. art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 7 u.o.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie domniemania okoliczności faktycznej co do liczby i stanu technicznego odbiorników telewizyjnych oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości postępowania - brak bezpośrednich oględzin pokoi hotelowych oraz "domniemanych odbiorników telewizyjnych", a wyłącznie oparcie się na ustnych wyjaśnieniach T. M., która nie była umocowana przez nią do składania jakichkolwiek oświadczeń w tej sprawie, a co więcej pracowała w miejscu kontroli 3 tygodnie;

6. art. 79 k.p.a. w zw. z art. 77 i następne ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 7 u.o.a., poprzez ich nie zastosowanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącej, a głównie brak zawiadomienia skarżącej o zamiarze wszczęcia kontroli w należącym do niej obiekcie;

7. art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 u.o.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny niepełnego materiału dowodowego przez ustalenie istniejącego stanu faktycznego jedynie na podstawie oświadczenia złożonego przez nieuprawnionego do tego pracownika, bez wyjaśnienia prawidłowości i prawdziwości oświadczenia w zakresie ilości i stanu technicznego odbiorników,

II. Naruszenia prawa materialnego, a mianowicie: art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 u.o.a., poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe.

Do odwołania Strona załączyła kopię: Umowy wypowiedzenia dzierżawy z dnia [...] grudnia 2012 r., Umowy dzierżawy z dnia [...] maja 2006 r., Dziennika budowy, przyjęcia zawiadomienia o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych z dnia [...] stycznia 2014 r.

Skarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu odniósł się do wyjaśnień zawartych w treści odwołania. Powołując się na treść normy wynikającej z art. 2 ust. 1 u.o.a., organ przypomniał, iż za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle tych uregulowań prawnych, organ uznał, że odbiorniki były używane, a ich właścicielka obowiązana była do ich zarejestrowania i wniesienia opłaty abonamentowej.

Organ podkreślił, że obecny podczas czynności kontrolnych pracownik miał możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności wskazanych w protokole lub oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. Tymczasem, podpisał on protokół bez składania zastrzeżeń, wobec czego Minister uznał, że organ I instancji miał prawo stwierdzić, że dysponował wiedzą niezbędną do ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji. Analizując treść protokołu organ II instancji doszedł do wniosku, że pracownik rozumiał znaczenie składanych oświadczeń. Nie zostały one również później zmienione czy odwołanie, dlatego też mogły stanowić podstawę do ustaleń w zakresie liczby używanych niezarejestrowanych odbiorników.

Odnosząc się do argumentacji skarżącej organ II instancji wskazał, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego, nie stanowi ona też kontroli w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z czym nie jest konieczne, aby brała w niej udział osoba uprawniona do reprezentowania strony, czego również nie wymaga żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych. Stanowi ona podstawę dla wszczęcia postępowania, które to zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej P. P.S.A. Protokół z kontroli jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, oględzin czy przesłuchaniem świadka lub strony w rozumieniu przepisów k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu kwestionującego domniemanie doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania i naruszenia art. 10 k.p.a., organ wskazał, że z powodu niemożności doręczenia przesyłek zostały one pozostawione do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, przesyłki awizowano powtórnie, ale brak jest potwierdzenia tego faktu na potwierdzeniu odbioru, a jedynie na kopertach zawarte zostały informacje odnośnie powtórnego awizowania, mimo to, strona nie odebrała awizowanych przesyłek, zostały one zwrócone do nadawcy i dołączone do akt sprawy, co zostało potwierdzone pieczęciami i podpisami na zwrotnych potwierdzeniu odbioru. Z uwagi na doręczenie pod tym samym adresem decyzji organu I instancji z dnia 19 lutego 2014 r., Minister stwierdził, że zarzuty te nie znajdują uzasadnienia.

W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw, żeby kwestionować oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza pracownika hotelu nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń a telewizory są istotnym elementem tych składników. Stwierdził ponadto, że organ I instancji nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin odbiorników co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. Zdaniem organu okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości dlatego też organ I instancji nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów.

Powołując się na dorobek orzecznictwa sądowoadministracyjnego Minister wskazał, że dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych niż publiczne mediów. Bezpośrednią konsekwencją ujawnienia podczas kontroli, iż skarżąca uchybiła przepisom prawa i używała odbiorników, które nie zostały zarejestrowane w terminie 14 dni od posiadania ich w lokalu, jest wydanie decyzji ustalającej opłatę.

W ocenie Ministra nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, bowiem na podstawie załączonych do odwołania dokumentów nie ma możliwości zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 u.o.a. Również twierdzenia skarżącej, że cały hotel był wydzierżawiony innemu podmiotowi, są w ocenie organu sprzeczne z okolicznościami sprawy. W kontroli uczestniczyła T. M. - pracownik hotelu [...], która posługiwała się pieczątką pracodawcy, czyli A. K. wraz z oznaczeniem Hotel "[...]". Analogiczne pieczątki znalazły się na oświadczeniu złożonym przez pracownika. Ponadto w trakcie kontroli T. M. w żaden sposób nie poinformowała, że działalność hotelu jest prowadzona przez inny podmiot, a wiedza taka była by oczywista dla osoby zatrudnionej w hotelu. Ponadto załączona Umowa dzierżawy w żaden sposób nie wskazuje, że jej przedmiotem jest hotel, gdyż dotyczy ona tylko nieruchomości. Odnosząc się do informacji, że liczba pokoi w hotelu była mniejsza niż wynikająca z informacji uzyskanych w trakcie kontroli organ wskazał, że nie przedstawiono na taką okoliczność żadnych dowodów np. dokumentacji budowlanej z planem budynku, zaś sama zapowiedź przedstawienia dokumentacji nie może być uznana za wystarczającą w kontekście kwestionowania ustaleń organów. Organ wskazał, iż w związku z prowadzoną przebudową strona powinna posiadać już stosowną dokumentację techniczną, a jej przedstawienie w odwołaniu nie powinno nastręczać żadnych kłopotów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła A. K., wnosząc o jej uchylenie jak również decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

1. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 u.o.a. poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania posiadania przez skarżącą wskazanej ilości odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego;

2. art. 8 i 10 k.p.a. w zw. z art. 7 u.o.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w przedmiocie wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, a co za tym idzie uchybienie prawa strony do aktywnego udziału w toku postępowania;

3. art. 81 k.p.a. w zw. art. 2 u.o.a. poprzez przyjęcie za udowodnione okoliczności faktycznych, co do których skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji

4. art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 7 u.o.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie domniemania okoliczności faktycznej co do liczby i stanu technicznego odbiorników telewizyjnych oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości postępowania - brak bezpośrednich oględzin pokoi hotelowych oraz "domniemanych odbiorników telewizyjnych", a wyłącznie oparcie się na ustnych wyjaśnieniach T. M., która nie była umocowana przez stronę do składania jakichkolwiek oświadczeń w tej sprawie, a co więcej pracowała w miejscu kontroli dopiero 3 tygodnie;

5. art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że protokół kontroli osób przeprowadzających kontrolę w Hotelu "[...]" w E. stanowi wystarczający dowód w sprawie oraz poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na treści tego protokołu;

6. art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 u.o.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny niepełnego materiału dowodowego przez ustalenie istniejącego stanu faktycznego jedynie na podstawie oświadczenia złożonego przez nieuprawnionego do tego pracownika skarżącego T. M., bez wyjaśnienia prawidłowości i prawdziwości oświadczenia w zakresie ilości i stanu technicznego odbiorników telewizyjnych, w konsekwencji czego:

- błędnie ustalono, że dysponentem kontrolowanego obiektu jest skarżąca, gdy w rzeczywistości w tamtym okresie obiekt niemal w całości był wydzierżawiony innemu podmiotowi, a skarżąca dysponowała w nim tylko jednym pokojem i jednym pomieszczeniem gospodarczym;

- błędnie zapisano w protokole, a w ślad za tym przeprowadzonym postępowaniu, że w obiekcie było [...] pokoi, kiedy w rzeczywistości było ich [...] plus apartament, co świadczy o tym, że kontrola była przeprowadzona nierzetelnie, a protokół i ustalenia nie odzwierciedlają stanu faktycznego;

7. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, przez co w konsekwencji doszło do błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez:

a) błędne uznanie, że strona nie kwestionowała w toku postępowania administracyjnego informacji ustalonych w toku czynności kontrolnych, w sytuacji gdy skarżąca nie została w sposób prawidłowy zawiadomiona o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego, nie została pouczona o możliwości wypowiedzenia się co do treści zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym nie został jej doręczony protokół kontroli z dnia [...] lutego 2013 r., a więc nie mogła odnieść się do jego treści, a zwłaszcza treści oświadczenia T. M., zaś decyzja z [...] lutego 2014 r. została skarżącej doręczona dopiero w dniu [...] czerwca 2017 r. i dopiero w odwołaniu od tej decyzji mogła ona po raz pierwszy aktywnie uczestniczyć w postępowaniu i odnieść się do zebranego w sprawie materiału dowodowego;

b) uznanie, że pracownik T. M. posiadała uprawnienie do składania jakichkolwiek oświadczeń woli i wiedzy w imieniu pracodawcy, a także mogła swoje oświadczenie w toku postępowania kontrolnego odwołać albo zmieniać, jej oświadczenie nie podlega weryfikacji przez skarżącą jako właściciela hotelu, podczas gdy toczące się postępowanie nie dotyczy T. M., zaś jej oświadczenie może w sposób nieuzasadniony obciążać osoby trzecie;

c) nieprawidłowe w protokole kontroli wskazanie zarówno liczbę pokoi hotelowych, jak i odbiorników telewizyjnych — w tym zakresie strona przedłożyła dokumentację, z której wynika, że w budynku znajdowało się [...] pokoi w tym jeden gospodarczy plus apartament, a nie [...], co potwierdzała dołączona do odwołania z [...] czerwca 2017 r. dokumentacja projektowa; ponadto w tamtym okresie skarżąca dysponowała tylko 1 pokojem i jednym pomieszczeniem gospodarczym, gdyż wszystkie pozostałe pokoje i pozostała część obiektu były wydzierżawione Spółce [...] Sp. z o.o. w E., co potwierdzała dołączona do odwołania z [...] czerwca 2017 r. umowa dzierżawy zatem posiadaczem [...] pokoi i apartamentu, a więc zobowiązanym do uiszczenia opłaty abonamentowej od odbiorników tam znajdujących się była Spółka, a nie skarżąca (pomijając kwestie, czy w pokojach tych znajdowały się wówczas jakiekolwiek odbiorniki RTV oraz czy były sprawne, zdolne do odbioru sygnału a także czy była tam instalacja do przekazywania sygnału umożliwiająca odbiór);

d) błędne ustalenie podmiotu zobowiązanego do poniesienia opłaty abonamentowej wobec przedłożenia umowy dzierżawy z dnia [...] maja 2006 r. oraz umowy dzierżawy z dnia [...] listopada 2012 r. - obu zawartych z [...] Sp. z o.o. w E., która to Spółka mogłaby być zobowiązana do zapłaty opłaty abonamentowej pod warunkiem ustalenia, iż była w posiadaniu niezarejestrowanych odbiorników radiowych czy telewizyjnych.

II. W skardze postawione zostały także zarzuty naruszenia prawa materialnego tj.:

8. art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 u.o.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe;

9. art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż posiadaczem odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jest skarżąca, a nie spółka [...] Sp. z o.o. w E. jako dzierżawca pokoi hotelowych.

W uzasadnieniu skargi strona rozszerzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu, zwracając ponownie uwagę na okoliczność, że organ kontrolujący zobowiązany jest ustalić stan posiadania odbiorników, natomiast domniemaniem objęta jest tylko gotowość odbiornika do odbioru. Protokół kontroli zawiera wprawdzie stwierdzenie co do liczby znajdujących się odbiorników, ale stwierdzenie to oparto jedynie na podstawie oświadczenia pracownika, który zatrudniony był u Skarżącej dopiero od 3 tygodni i nie miał wiedzy odnośnie ilości znajdujących się w hotelu odbiorników znajdujących się w posiadaniu A. K., ani też w zakresie ich sprawności. Wskazała, że wszystkie pokoje w tamtym czasie były dzierżawione przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w E. (umowa z dnia [...] maja 2006 roku) i to na dzierżawcy spoczywał obowiązek ponoszenia kosztów związanych z płatnościami wszystkich mediów.

Skarżąca podkreśliła, iż kontrolerzy nie sprawdzili żadnego ze znajdujących się w hotelu odbiorników telewizyjnych, a w świetle powołanego przepisu kontroli powinny podlegać wszystkie ujawnione odbiorniki radiowe i telewizyjne. Wskazała też, że odbiorniki uszkodzone, niepodłączone do anten czy niespełniające wymogu z art. 2 ust 7 u.o.a. nie mogą być uznane za dostosowane do odbioru programu, a zatem w ocenie skarżącej niedopuszczalne było zaniechanie uruchomienia odbiorników i poprzestanie na oświadczeniu osoby obecnej przy kontroli. Podniosła też, że nawet gdyby ustalenia co do ilości znajdujących się w obiekcie przy ul. Ł. [...] w E. odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych były w przybliżeniu prawidłowe, to i tak organ nie odniósł się w najmniejszym nawet stopniu do kwestii podmiotu zobowiązanego do wniesienia opłaty abonamentowej, wskazując jednocześnie, że posiadaczem odbiorników była spółka, a nie skarżąca.

A. K. ponownie wskazała, że nie była obecna przy kontroli ani też nie udzieliła żadnemu ze swoich pracowników upoważnienia do składania jakichkolwiek oświadczeń w jej imieniu, nie była posiadaczem kontrolowanego obiektu poza dwoma znajdującymi się w nim pomieszczeniami, w których znajdowały się łącznie [...] lub [...] sprawne odbiorniki TV, jeden w pokoju mieszkalnym i 2-3 w pomieszczeniu gospodarczym. Wobec powyższego w ocenie skarżącej przeprowadzona kontrola była wadliwa, a stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, co narusza art. 7 k.p.a.

Skarżąca powtórzyła również zarzut dotyczący niezapewnienia jej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, gdyż dowiedziała się o nim dopiero po utrzymaniu upomnienia z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wskazała ponadto, że organ I instancji nie dopełnił czynności pozwalających zgodnie z art. 44 k.p.a. uznać przesyłki za skutecznie doręczoną, co przyznał organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa podtrzymał prezentowane wcześniej stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.")

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. z dnia [...] lutego 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż skarżąca A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą PPHU "[...]" A. K. ul. Ł. [...], [...]-[...] E., nie dopełniła obowiązku rejestracji [...] odbiorników telewizyjnych, jak również nie uiściła opłaty za korzystanie z odbiorników telewizyjnych w ilości [...] sztuk oraz 1 odbiornika radiofonicznego. Okoliczność ta stała się podstawą do nałożenia stosownej kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych.

Na wstępie należy zauważyć, że przepis art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, iż za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Z kolei jak wynika z treści ust. 2 cytowanego przepisu, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Opłatę uiszcza się za każdy odbiornik z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 5 cytowanego przepisu (ust. 4).

Jak wynika ponadto z treści art. 5 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z dnia 30 grudnia 2013 r. poz. 1676), rejestracji odbiorników dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników.

W myśl z kolei art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 7 maja 2013 roku w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2014 roku (Dz. U. z 2013 r., poz. 566).

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

Należy zwrócić uwagę, że rację miał organ odwoławczy, iż kontrola ta nie jest kontrolą w rozumieniu przepisów obowiązującej w dniu kontroli i orzekania ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. nr 173 poz. 1807 ze zm.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy, reguluje ona podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ustawy). Kontrola, jaka została przeprowadzona u skarżącej nie dotyczyła prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a jedynie wykonania obowiązku rejestracyjnego. Organ kontrolujący (operator publiczny) działając stosownie do ustawy o opłacie abonamentowej skontrolował spełnienie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych (por. wyroku NSA z 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 92/12, wyrok NSA z 13 lutego 2018 r. sygn. akt II GSK 1422/16, wyrok NSA z 7 października 2014 r. sygn. akt: II GSK 1264/13, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego należy uznać, że skarżąca nie musiała być obecna w toku przeprowadzonej kontroli, jak również nie było wymagane złożenie przez nią upoważnienia zatrudnionemu pracownikowi, co potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Należy również zauważyć, że protokół kontroli zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. W świetle tego przepisu, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tej sprawie protokół kontroli został sporządzony i podpisany przez pracownika skarżącej oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora COF P. P.S.A., tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązków rejestracji odbiorników RTV.

Należy również zwrócić uwagę, iż – wbrew twierdzeniom skarżącej - umowa dzierżawy zawarta w dniu [...] maja 2006 r. której przedmiotem jest nieruchomość położona w E. przy ul. Ł. nr [...] nie zawiera jakichkolwiek postanowień regulujących kwestię wzajemnych rozliczeń z tytułu opłatach abonamentowych, jak i obowiązków publicznoprawnych – rejestracji odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych. Nie można więc przyjąć, że z umowy tej wynika, iż to na dzierżawcy spoczywają powyższe obowiązki. Jedyne do czego zobowiązuje dzierżawcę przedmiotowa umowa, to użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, opłacanie czynszu i uiszczanie opłaty za media, a także zabrania poddzierżawiania i obciążania nieruchomości prawami osób trzecich. Skoro zatem w toku kontroli pracownik hotelu [...] w żaden sposób nie poinformowała, że działalność hotelu jest prowadzona przez inny podmiot i posługiwała się pieczątką pracodawcy, czyli A. K. wraz z oznaczeniem Hotel "[...]" oraz analogiczne pieczątki znalazły się na oświadczeniu złożonym przez pracownika, należało uznać, że strona postępowania została przez organy ustalona w sposób prawidłowy. Ponadto Skarżąca na potwierdzenie powyższych twierdzeń nie dostarczyła dokumentów, na które powoływała się w trakcie postępowania przed organem odwoławczym, nie wykazując przy tym aby nie było to możliwie na tym etapie rozpatrywania sprawy.

W ocenie Sądu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, że w hotelu znajdowały się odbiorniki w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownika skarżącej –T. M., która rozumiała znaczenie swoich słów, podpisała protokół bez składania uwag, a także nie zmieniła, ani nie odwołała swoich zeznań, nie zeznała również, że nie posiada wiedzy w tym zakresie. Oświadczenie to należy uznać za miarodajne źródło dowodowe zwłaszcza, że czynności tej nie można było już później przeprowadzić, gdyż dotyczyłaby ona innego okresu, tj. w którym byłaby przeprowadzona. Jak słusznie wskazał organ, brak jest w niniejszej sprawie podstaw, by pracownik hotelu nie posiadał wiedzy na temat standardu oferowanych w nim usług. Co więcej skarżąca nie przedstawiła na etapie postępowania odwoławczego żadnych dowodów mogących świadczyć, że ustalenia protokołu kontroli są nieprawidłowe. Załączony dziennik budowy oraz przyjęcie zawiadomienia o zamiarze rozpoczęcia robót budowlanych opatrzone są datami z okresu następującego po przeprowadzeniu kontroli w Hotelu [...], w związku z czym Minister Infrastruktury i Budownictwa prawidłowo uznał, że domniemanie wynikające z art. 2 ust. 2 u.o.a. nie zostało przez skarżącą skutecznie obalone.

W ocenie Sądu, dowody zebrane w aktach sprawy stanowiły kompletny i spójny materiał dowodowy, wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych, istotnych w tej sprawie. Organy nie miał w tej sytuacji obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów w sprawie. W szczególności nie było potrzeby przesłuchiwania skarżącej jako strony, gdyż nie wystąpiły przesłanki z art. 86 k.p.a. Przepis ten dopuszcza przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Niewątpliwie okazanie pokojów i urządzeń w nich umieszczonych, byłoby najlepszym dowodem na ustalenie ilości odbiorników będących w stanie do natychmiastowego odbioru programu. Jednakże ustawa o opłatach abonamentowych nie daje kontrolerom prawa żądania wstępu do pomieszczeń celem sprawdzenia posiadania w nich urządzeń wymagających rejestracji i opłat. Skoro nie okazano pomieszczeń hotelowych kontrolerom z uwagi na przebywających tam gości, należy uznać, że organ w sposób wystarczający przeprowadził postępowanie dowodowe opierając się na oświadczeniu pracownika hotelu, bez znaczenia od krótkiego (trwającego 3 tygodnie) stażu zatrudnienia. Również w ocenie Sądu jest to okres, w którym każdy pracownik recepcji hotelu winien posiadać kompleksową wiedzę na temat wyposażenia pokojów, celem oferowania ich wynajmującym.

Należy również stwierdzić, że zebrane w sprawie dowody zostały szczegółowo przeanalizowane przez organ, co stanowiło realizację obowiązku wynikającego z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca, co odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd podziela stanowisko skarżącej, iż w sprawie niewątpliwie nie została jej w sposób prawidłowy doręczona korespondencja zawierająca zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak również decyzję organu I instancji. Nie mniej jednak, jak przyznaje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie, jednym z warunków uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. jest wykazanie przez skarżącą, że została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i że uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157; aprobująca glosa W. Tarasa, OSP 2007, nr 3, poz. 26). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, skarżąca nie została pozbawiona możliwości ochrony swych praw. W odpowiedzi na wystosowane przez nią pismo z dnia [...] maja 2017 r. do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. w P., skarżącej doręczona zostały kserokopia protokołu z kontroli i oświadczenia pracownika, kserokopia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także kserokopia decyzji organu I instancji. Skarżąca nie wskazywała również, aby nie mogła udowodnić swoich twierdzeń czy też nie miała możliwości złożenia wyjaśnień na etapie postępowania odwoławczego, w którym zgodnie z wynikającą z art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy był zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a zatem z uwzględnieniem stanowiska skarżącej przedstawionym w odwołaniu. Wobec czego należało uznać, że skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że uchybienie organu I instancji w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tych okolicznościach sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.