Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 3024/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 27 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1845/17 w sprawie ze skargi A na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 1 sierpnia 2017 r. nr OR14-6520.10-OR1400013/17 w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1845/17 oddalił skargę A (dalej: strona, skarżąca, spółka) na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) zawartą w rozstrzygnięciu z 1 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Z akt sprawy wynika, że wskazaną informacją Prezes ARiMR – stosownie do treści art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz.U.2015.1358 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu) oraz § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 16 września 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach priorytetu 1. "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy" zawartego w Programie Operacyjnym "Rybołówstwo i Morze" (Dz.U.2016.1495 ze zm.; dalej: rozporządzenie) – odmówił przyznania wskazanej pomocy wskazując, że Prezes ARiMR w oparciu o informacje uzyskane z Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 19 lipca 2017 r. (wskazującej, że wprowadzenie statku X do rybołówstwa komercyjnego nastąpiło w ramach indywidualnej zdolności połowowej występującej w wyniku zmniejszenia pojemności brutto i mocy silnika głównego statku rybackiego Y), co oznaczało, iż "wskazany statek rybacki nie został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego w ramach wymiany statku rybackiego na inny statek rybacki".

Wojewódzki Sąd Administracyjny – oddalając skargę – wskazał, że zasady przyznawania pomocy regulują zapisy zawarte w rozporządzeniu (wydanym na podstawie art. 92 ust. 1 Konstytucji), mającym oparcie w treści art. 24 ust. 1 ustawy o wspieraniu.

Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia pomoc na realizację operacji w ramach działania tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej, przyznaje się w formie rekompensaty armatorowi statku rybackiego, przy użyciu którego jest wykonywane rybołówstwo komercyjne oraz którego długość całkowita wynosi poniżej 12 m, przy czym armator ten zaprzestał działalności połowowej na podstawie ustanowionych środków, o których mowa w art. 7 lub art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 6539/2004 oraz decyzję Rady 2004/585IWE (Dz.Urz. UE L 354 z 28.12.2013, str. 22). Zgodnie natomiast z § 17 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, pomoc z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej przyznaje się armatorom statków rybackich, o których mowa w ust. 1 pkt 2:

a) którzy zaprzestali działalności połowowej na podstawie ustanowionych środków, o których mowa w art. 7 lub art. 13 rozporządzenia nr 1380/2013, przez okres określony w przepisach dotyczących wymiarów i okresów ochronnych organizmów morskich oraz szczegółowych warunków wykonywania rybołówstwa komercyjnego oraz

b) których statki zostały wpisane do rejestru statków rybackich nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r. albo zostały wpisane do rejestru statków rybackich po dniu 31 grudnia 2010 r. wskutek zmiany oznaki rybackiej statku rybackiego lub wymiany statku rybackiego na nowy, lub zmniejszenia albo zwiększenia długości statku rybackiego w wyniku jego modernizacji, lub utraty statku rybackiego w wyniku zdarzenia losowego.

Zdaniem Sądu, wskazane przepisy rozporządzenia mieszczą się w granicach upoważnienia ustawowego. Delegacja, w rozpoznawanym przypadku, powinna być odczytywana jako upoważnienie do odpowiadającej celom programu weryfikacji uprawnień podmiotu ubiegającego się o przyznanie, wypłatę i zwrot pomocy finansowej.

Ponadto, co istotne, jednym z warunków dostępu do pomocy w ramach zatwierdzonego przez Komisję Europejską Programu Operacyjnego EFMR, w przypadku działania "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej", jest wprowadzenie jednostki rybackiej do rejestru statków rybackich od 1 stycznia 2011 r. W Programie Operacyjnym EFMR wskazano, iż szczegółowe warunki przyznania pomocy zostaną dookreślone w prawodawstwie krajowym.

Rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1. Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze", ma podstawę w art. 24 ust. 1 ustawy o wspieraniu, a Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wydając to rozporządzenie, nie przekroczył udzielonego mu upoważnienia. Wobec powyższego zarzuty skargi dotyczące przekroczenia upoważnienia ustawowego nie znajdują uzasadnienia.

Sąd podkreślił, że stosownie do art. 11 pkt 3 ustawy o wspieraniu, pomoc jest przyznawana jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 24. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków, o którym mowa w art. 9 ust. 1, 2 lub 3, podmiot właściwy do przyznania danej pomocy informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy.

Wprowadzenie obiektywnych kryteriów przyznawania wypłaty i zwrotu pomocy finansowej w ramach promowania rybołówstwa zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" realizuje określony wskazanymi wyżej przepisami prawa cel gospodarczy i mieści się w granicach obowiązującego systemu prawa. Brak zatem podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – jak to wskazano w skardze – poprzez selektywność przyznawanego wsparcia i uprzywilejowanie określonej grupy armatorów, przy jednoczesnej dyskryminacji innych armatorów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Nie było zatem podstaw do wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku w trybie określonym w § 87 ust. 2 rozporządzenia, bowiem stan faktyczny nie wymagał dalszych wyjaśnień.

Z akt sprawy wynika, że statek X został wpisany przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej do ewidencji statków rybackich, która była prowadzona do 30 kwietnia 2004 r. przez Okręgowy Inspektorat Rybołówstwa Morskiego (OIRM) z oznaką Z jako łódź pomocnicza, tzn. nieobjęta nakładem połowowym polskiej floty rybackiej, określonym w tym czasie liczbą statków uprawnionych do wykonywania rybołówstwa morskiego.

Ze względu na brak uprawnień połowowych (brak licencji połowowej) łódź Z nie została wpisana do RSR prowadzonego przez Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej i nie została uwzględniona w ustalonym na dzień 1 maja 2004 r. limicie zdolności połowowej polskiej floty rybackiej. W konsekwencji zaprzestania prowadzenia ewidencji statków rybackich przez OIRM oraz braku wpisu łodzi Z do RSR, Urząd Morski w Gdyni, prowadzący rejestr wszystkich statków morskich nadał ww. łodzi, ze względu na jej status oznaczenie ŁR-22 (łódź robocza), a decyzją OIRM z 14 października 2009 r. nadano przedmiotowej jednostce oznakę rybacką X, natomiast wpis łodzi do rejestru statków rybackich nastąpił w terminie późniejszym, tj. 12 października 2011 r.

Zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, pomoc z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej przyznaje się: armatorom statków rybackich, których statki zostały wpisane do rejestru statków rybackich po dniu 31 grudnia 2010 r. wskutek: zmiany oznaki rybackiej statku rybackiego lub wymiany statku rybackiego na nowy, lub zmniejszenia albo zwiększenia długości statku rybackiego w wyniku jego modernizacji, lub utraty w wyniku zdarzenia losowego, co oznacza, iż statek rybacki X nie spełnia przesłanek umożliwiających przyznanie pomocy.

Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wywiodła spółka, a zaskarżając wyrok w całości zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy

a) art. 145 § i pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. – poprzez nieuwzględnienie informacji zawartych w dokumentach: zaświadczeniu o rejestracji statku rybackiego i nadaniu oznaki rybackiej z 24 maja 1977 r.; zaświadczeniu o rejestracji statku rybackiego i nadaniu oznaki rybackiej z 10 marca 1983 r.; zaświadczeniu o rejestracji statku rybackiego i nadaniu oznaki rybackiej z 17 czerwca 1997 roku; zaświadczeniu klasyfikacyjnym łodzi nr 53/ELB/02 z 14 maja 2002 r.; świadectwie klasy łodzi nr 126/SJ/2003 z 3 marca 2003 r.; karcie bezpieczeństwa "Ł" nr 1061/GDY/2004 z 2 sierpnia 2004 r.; karcie bezpieczeństwa "Ł" nr 624/GDY/2006 z 9 października 2006 r.; decyzji Urzędu Morskiego w Gdyni z 16 czerwca 2005 r.; tymczasowym świadectwie klasy łodzi nr 60/ELB/06 z . 3 października 2006 r.; karcie bezpieczeństwa "Ł" nr 846/GDY/2005 z 15 czerwca 2005 r.; karcie bezpieczeństwa "Ł" nr 730/GDY/02 z 9 lipca 2002 r.; decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w Gdyni z 14 października 2009 r., i nieprawidłowe przyjęcie, że statek rybacki X nie spełnia żadnego z warunków wyszczególnionych w § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, pomimo tego, że statek rybacki skarżącej można zakwalifikować zarówno jako wpisany do rejestru statków rybackie nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 roku, jak i wpisany po tej dacie – wskutek zmiany oznaki rybackiej statku rybackiego;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. – poprzez nieuwzględnienie informacji zawartych w Planie Działania stanowiącym integralną część "Raportu rocznego działań zmierzających do osiągnięcia równowagi pomiędzy zdolnością połowową a wielkością dopuszczalnych połowów. Raport dotyczy okresu od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r." (dalej: Plan Działania 2014), Planie Działania stanowiącym integralną część "Raportu rocznego działań zmierzających do osiągnięcia równowagi pomiędzy zdolnością połowową a wielkością dopuszczalnych połowów za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2015 r." (dalej: Plan Działania 2015) oraz Planie Działania stanowiącym integralną część "Raportu rocznego działań zmierzających do osiągnięcia równowagi pomiędzy zdolnością połowową a wielkością dopuszczalnych połowów za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r." (dalej: Plan Działania 2016) – pomimo powoływania się na nie przez Skarżącego – i przez to błędne przyjęcie, że postanowienia Programu Operacyjnego "Rybactwo i Morze" zatwierdzonego przez Komisję Europejską decyzją nr C(2015) 7386 z dnia 22 października 2015 r. (dalej: PO Ryby) – odnoszące się do "Tymczasowego zaprzestania działalności połowowej" – przewidują, że dla armatorów statków rybackich o długości całkowitej poniżej 12 m – jednym z warunków objęcia pomocą w zakresie tymczasowego zaprzestania działalności połowowej – jest wprowadzenie jednostki rybackiej do Rejestru Statków Rybackich do 1 stycznia 2011 r;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu – w szczególności poprzez przyjęcie, że rozporządzenie – w szczególności jego § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b – znajduje oparcie w delegacji ustawowej określonej w art. 24 ust. 1 stawy o wspieraniu stanowi o realizacji programu operacyjnego, a także, iż przewidziane delegacją ustawową dookreślenie warunków przyznania pomocy zakłada możliwość pozbawienia części armatorów dostępu do środków w ramach działania tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej; podczas gdy przepis stanowiący podstawę do wydania rozporządzenia zakłada w szczególności zapewnienie prawidłowej realizacji Programu Operacyjnego "Rybactwo i Morze", który – dla statków rybackich o długości całkowitej poniżej 12 m – nie przewiduje istnienia bariery w dostępie do środków w ramach działania tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej – w postaci daty rejestracji statku rybackiego;

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. – poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu wyroku rozważań odnoszących się do treści Planu Działania 2014 lub Planu Działania 2015 lub Planu Działania 2016 – pomimo istotności ich znaczenia dla oceny czy rozporządzenie (w szczególności jego § 17 ust. 2 pkt. 2 lit. b) nie zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej określonej w art. 24 ust. 1 ustawy o wspieraniu.

II. Naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż wyszczególnione w nim warunki nie zostały spełnione, a tym samym że przepis ten – w powiązaniu z art. 16 ust. 1 ustawy o wspieraniu – mógł stanowić podstawę materialnoprawną odmowy przyznania pomocy A;

b) art. 33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 – poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że odnoszące się do niego postanowienia PO Ryby (str. 106 – dot. artykułu 33 Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej) statuują – także dla statków rybackich o długości całkowitej poniżej 12 m – obowiązek wpisania takich statków rybackich do Rejestru Statków Rybackich do dnia 1 stycznia 2011 roku – pomimo tego iż wniosek taki jest nieuprawniony w szczególności w świetle zestawienia treści PO Ryby (w zakresie odnoszącym się do tymczasowego zaprzestania działalności połowowej) z treścią Planu Działania 2014 lub Planu Działania 2015 lub Planu Działania 2016;

c) § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia oraz art. 92 ust. 1 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis§ 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – wraz z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy o wspieraniu – mógł stanowić postawę materialnoprawną odmowy przyznania pomocy finansowej A, wyartykułowaną w piśmie z 11 września 2017 r., podczas gdy ww. przepis rozporządzenia został ustanowiony z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego, co jednocześnie doprowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminowania; tym samym – bezpodstawne wprowadzenie do rozporządzenia przepisu określającego barierę w dostępie do środków w ramach tymczasowego zaprzestania działalności połowowej (wymaganej daty rejestracji statku rybackiego) spowodowało pozbawienie części armatorów możliwości skorzystania ze środków, które byłyby dla nich dostępne, gdyby przepis § 17 ust. 2 pkt. 2 lit. b – w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy – nie został ustanowiony;

d) naruszenie art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy i § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że ustanowienie ww. przepisu rozporządzenia na podstawie delegacji ustawowej nie wywołało selektywności przyznawanego wsparcia i uprzywilejowania określonej grupy armatorów, przy jednoczesnej dyskryminacji innych armatorów, jedynie z uwagi na niespełnienie wykreowanego w rozporządzeniu warunku rejestracji jednostki w określonej dacie.

W związku z podniesionymi zarzutami zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną zażądano jej oddalenia, a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w pkt I.a i I.d petitum skargi kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić; nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2123/04). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153.1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia."

W szczególności Sąd I instancji dopuszczając na rozprawie dowód z szeregu dokumentów wskazanych w zarzucie I.a nie dokonał ich oceny, a tym samym uniemożliwił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu weryfikację stawianego w petitum skargi zarzutu jak też ocenę argumentów zawartych w uzasadnieniu. Nie ulega wątpliwości, że Sąd dopuszczając określone dowody jest następnie zobowiązany do ich oceny i nie może tego obowiązku przenosić na sąd wyższej instancji, zwłaszcza iż zawarte w uzasadnieniu wniosku argumenty (vide: protokół rozprawy przed Sądem i instancji) mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. Czyni to zasadnym zarzut I.a i I.d petitum skargi kasacyjnej. Ten ostatni należy wiązać z treścią pomieszczoną w pkt I.b wniesionego środka zaskarżenia.

Przechodząc zaś do zarzutów I.a, I.b i I.c petitum skargi kasacyjnej wskazać trzeba, że według art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zastosowanie tego przepisu może nastąpić tylko wówczas, kiedy wojewódzki sąd administracyjny zaakceptuje stan faktyczny sprawy ustalony przez organ administracji publicznej albo też zakwestionuje prawidłowość tych ustaleń faktycznych.

Tymczasem Sąd I instancji – co należy zweryfikować w ponownym postępowaniu – nie dostrzegł, że zdaniem organu (patrz treść rozstrzygnięcia z dnia 1 sierpnia 2017 r.) "zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja wskazuje, że statek rybacki X (...) został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego z wykorzystaniem indywidualnej zdolności połowowej, występującej w wyniku zmniejszenia pojemności brutto (GT) i mocy (kW) silnika głównego statku rybackiego Y (POL 037200928)". Ocena treści zamieszczonej w cytacie jest o tyle istotna, że w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, w części relacjonującej treść pisma z dnia 1 sierpnia 2017 r. wskazano jedynie, że statek rybacki X "nie został wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego w ramach wymiany statku rybackiego na inny statek, tj. wprowadzony w miejsce statku, który został uprzednio wycofany w celu przeprowadzenia wymiany" – bez jego oznaczenia, która pozwalałaby na identyfikację. Oznaczenie Z pojawia się w części końcowej motywów Sądu bez wskazania dlaczego wyeliminowano ze stanu faktycznego jednostkę Y. Brak rozważania tych kwestii nie pozwala NSA – z braku jednoznacznych ustaleń faktycznych (czy jednostka X początkowo nosiła oznaczenie Y czy Z) – odnieść się do treści stawianych zarzutów Ia, Ib i Ic petitum skargi kasacyjnej w obrębie obrazy treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna ma zatem usprawiedliwioną podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ponieważ trafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4, art. 134 § 1 p.p.s.a. podniesiony w pkt I petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny – na obecnym etapie postępowania uznaje za przedwczesną potrzebę oceny zarzutów znajdujących oparcie w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, dostrzegając potrzebę sanacji stwierdzonych uchybień, zwłaszcza dokonania oceny dowodów, które zostały dopuszczone w trakcie rozprawy 24 kwietnia 2018 r.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.