Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2673/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 indeks 1 ust. 1 pkt 2-4; art. 130;
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
journal: Dz.U.UE.L 2008 nr 299 poz 25 art. 3 ust. 3
law: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw  członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
journal: Dz.U.UE.L 1994 nr 11 poz 1 art. 7 ust. 3
law: Rozporządzenie RADY (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
article: art. 107 par 3; art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] S.A. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP (dalej "Urząd", "UP RP", "organ") zaskarżoną decyzją z dnia 15 lipca 2022 r., wydaną w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia 24 grudnia 2021 r. o odmowie udzielenia K.SA z siedzibą we [...] (dalej "Skarżąca") prawa ochronnego na słowny znak towarowy Krajowy Rejestr Długów zgłoszony pod numerem [...], w dniu 30 maja 2016 r. (dalej także jako "zgłoszony znak"/"sporny znak").

Jako podstawę prawną odmowy wskazano art. 245 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1291 ust.

1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 776), dalej "p.w.p.", a także art. 2 ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015, poz. 1615).

Ww. decyzje zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i

prawnych.

W maju 2016 r. Skarżąca wystąpiła do Urzędu Patentowego RP o udzielenie na jej rzecz wyłącznego prawa ochronnego na zgłoszony znak, przeznaczonego do ochrony towarów i/lub usług z następujących klas:

1. w klasie 35: analizy i raporty statystyczne; gromadzenie danych; gromadzenie danych [dla osób trzecich]; gromadzenie i systematyzowanie informacji w komputerowych bazach danych; gromadzenie informacji dla firm; gromadzenie informacji handlowych; gromadzenie statystyk w zakresie działalności gospodarczej; gromadzenie informacji handlowej; kompilacja danych dla osób trzecich; kompilacja komputerowych baz danych; kompilacja informacji statystycznych; kompilacja i systematyzacja danych na potrzeby komputerowych baz danych; kompilacja danych statystycznych dotyczących przedsiębiorstw; kompilacja zindeksowanych adresów; konsultacje dotyczące przygotowania gospodarczych danych statystycznych; kompilacja statystyk związanych z reklamą; kompilacja rejestrów dotyczących importerów; kompilacja rejestrów dotyczących eksporterów; kompilacja modeli statystycznych w celu dostarczania informacji dotyczących dynamiki rynku; kompilacja list potencjalnych klientów; kompilacja list adresowych dla przesyłek reklamowych; kompilacja list adresowych; sporządzanie statystyk; sporządzanie informacji statystycznych dotyczących działalności gospodarczej; skomputeryzowane wyszukiwanie informacji handlowych; skomputeryzowane usługi przetwarzania informacji z zakresu działalności gospodarczej; skomputeryzowane gromadzenie indeksów klientów; opracowywanie statystyk biznesowych; opracowywanie statystyk gospodarczych; opracowywanie statystyk handlowych; opracowywanie statystyk biznesowych i informacji handlowych; opracowywanie statystycznych danych gospodarczych i informacji handlowych: opracowywanie katalogów, spisów w celu publikacji w Internecie; opracowywanie katalogów [spisów] w celu ich publikacji w globalnej sieci komputerowej lub Internecie; opracowywanie informatorów

handlowych; opracowywanie informacji gospodarczych; opracowywanie informacji handlowych; opracowywanie informatorów gospodarczych; opracowywanie informacji

o firmie; opracowywanie biznesowych danych statystycznych; nabywanie informacji w zakresie działalności gospodarczej dotyczących statusu firmy; nabywanie informacji o działalności gospodarczej dotyczących działalności spółki; nabywanie informacji handlowych; konsultacje dotyczące przygotowywania statystyk biznesowych; zestawienia statystyczne [dla działalności gospodarczej lub celów handlowych]; zestawienia statystyczne: zdobywanie statystyk dotyczących działalności

gospodarczej [dla osób trzecich]; zbieranie danych dotyczących działalności gospodarczej; zbieranie biznesowych danych statystycznych; usługi komputerowego przetwarzania informacji z zakresu działalności gospodarczej; tworzenie komputerowych baz danych: systematyzowanie danych w komputerowych bazach danych; statystyczne zestawienia; systematyzacja danych poprzez tworzenie komputerowych bazach danych; analiza danych i statystyk dotyczących badań rynkowych; analiza danych statystycznych z badań rynku; analiza rynku; analizy rynku; badania działalności gospodarczej i badania rynkowe, badania i analizy rynkowe badania rynkowe; raporty z analiz rynkowych; gromadzenie informacji z badań rynkowych; gromadzenie informacji dotyczących badań rynku; badania w zakresie zysków; biznesowe usługi doradcze w zakresie zarządzania działalnością

gospodarczą; doradzanie przedsiębiorstwom handlowym w zakresie prowadzenia ich interesów; doradztwo biznesowe: doradztwo dotyczące działalności gospodarczej; doradztwo w sprawach działalności gospodarczej; doradztwo w dziedzinie

zarządzania ryzykiem w przedsiębiorstwie; doradztwo specjalistyczne w sprawach działalności gospodarczej; doradztwo i pomoc w zakresie zarządzania działalnością gospodarczą; doradztwo w zakresie administrowania działalnością gospodarczą, doradztwo w zakresie nabywania przedsiębiorstw doradztwo w zakresie organizacji i zarządzania działalnością gospodarcza doradztwo w zakresie organizacji lub zarządzania przedsiębiorstwem handlowym; doradztwo w zakresie organizowania i prowadzenia działalności gospodarczej; doradztwo w zakresie organizacji i prowadzenia działalności gospodarczej; doradztwo w zakresie organizacji działalności gospodarczej; konsultacje w zakresie; działalności gospodarczej dla firm konsultacje

w zakresie działalności gospodarczej dla osób indywidualnych doradztwo w zakresie zarządzania firmą; doradztwo w zakresie zarządzania biznesowego, w tym przez Internet; doradztwo w zakresie zarządzania ryzykiem [działalność gospodarcza]; doradztwo w zakresie zarządzania biznesem; opracowywanie pomysłów dla ekonomii biznesu; pomoc i doradztwo w zakresie organizacji działalności gospodarczej; porady, pytania i informacje dotyczące działalności gospodarczej; profesjonalne doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej; usługi w zakresie sprawozdań rynkowych; automatyczne przetwarzanie danych; doradztwo w zakresie działalności gospodarczej związane z przetwarzaniem danych; elektroniczne przetwarzanie

danych; kompilacja informacji do komputerowych baz danych; kompilacja informacji w komputerowych bazach danych; kompilowanie i systematyzowanie informacji w bankach danych; komputerowe przetwarzanie danych; komputerowe zarządzanie bazami danych; komputerowe zarządzanie plikami; przetwarzanie danych; przetwarzanie danych dla firm; przetwarzanie danych w celu gromadzenia danych do celów działalności gospodarczej; przetwarzanie wyników badań dotyczących działalności gospodarczej; skomputeryzowana weryfikacja danych;

skomputeryzowane przetwarzanie danych; zestawianie danych w komputerowych bazach danych; zarządzanie komputerowymi bazami danych; wyszukiwanie informacji w plikach komputerowych dla osób trzecich; wprowadzanie i przetwarzanie danych; weryfikacja przetwarzania danych; usługi zarządzania danymi; usługi w zakresie wyszukiwania danych; usługi przetwarzania danych online; usługi informacyjne w zakresie przetwarzania danych;

2. w klasie 36: agencje ściągania należności; agencje ściągania wierzytelności; agencje windykacji należności; dostarczanie informacji dotyczących faktoringu

długów; firmy windykacyjne; odzyskiwanie zaległych długów; organizacja ściągania długów; ściąganie długów; windykacja; windykacja należności i odzysk długu; windykacja należności i odzyskiwanie długów; usługi związane z niewypłacalnością; usługi w zakresie zarządzania długami; usługi doradztwa w zakresie zadłużenia; usługi doradztwa finansowego związane z niewypłacalnością; usługi w zakresie ściągania długów; skomputeryzowane usługi prawne dotyczące windykacji; ściąganie należności (agencje kredytowe; doradztwo dotyczące pożyczek; usługi związane z uzyskiwaniem pożyczek; doradztwo dotyczące pożyczek; doradztwo finansowe związane z usługami kredytowymi; elektroniczne usługi windykacji należności; ocena zdolności kredytowej przedsiębiorstw; gwarantowanie pożyczek; organizowanie kredytów; organizowanie pożyczek; organizowanie pożyczek w celu zabezpieczania funduszy dla osób trzecich; poręczenia; poręczenie; pośrednictwo ubezpieczeniowe; ubezpieczenia; udzielanie gwarancji i zabezpieczeń; udzielanie kredytów; udzielanie kredytu kupieckiego; usługi dotyczące pożyczania i pożyczek; usługi gwarancji finansowych; usługi konsultingowe dotyczące udzielania pożyczek; usługi w zakresie poręczeń; usługi w zakresie organizowania kredytów; usługi w zakresie kredytów finansowych; usługi świadczone przez gwarantów; wynajem nieruchomości; zarządzanie i majątkiem;

3. w klasie 41: organizowanie konferencji, wystaw i konkursów; konferencje (organizowanie i prowadzenie -); kongresy (organizowanie i prowadzenie - ); organizacjo seminariów; organizacja konferencji edukacyjnych; organizowanie ceremonii przyznania nagród za osiągnięcia; organizowanie ceremonii rozdania

nagród; organizowanie i prowadzenie wykładów; organizowanie i prowadzenie

zjazdów; organizowanie i prowadzenie konferencji i kongresów; organizowanie i prowadzenie seminariów i warsztatów [szkolenia]; organizowanie i prowadzenie seminariów; organizowanie i prowadzenie konferencji na temat biznesu i handlu; organizowanie i prowadzenie konferencji; organizowanie konferencji dotyczących handlu; organizowanie konferencji związanych z biznesem; organizowanie konferencji związanych z handlem; organizowanie konferencji dotyczących szkoleń;

organizowanie konferencji dotyczących edukacji; organizowanie konferencji w celach edukacyjnych; seminaria; edukacja; edukacja dorosłych; doradztwo szkoleniowe w zakresie zarządzania; dostarczanie informacji edukacyjnych; informacja dotycząca edukacji udzielana on-line z komputerowej bazy danych lub z Internetu; kursy szkoleniowe; opracowywanie materiałów edukacyjnych; organizacja szkoleń; organizowanie szkoleń biznesowych; organizowanie szkoleń handlowych;

prowadzenie kursów edukacyjnych dotyczących zarządzania działalnością gospodarczą; prowadzenie kursów edukacyjnych z zakresu biznesu; prowadzenie seminariów; szkolenia związane z finansami; udostępnianie informacji dotyczących szkoleń; usługi edukacyjne dla kadry kierowniczej; organizowanie konkursów; organizacja konkursów edukacyjnych;

4. w klasie 42: certyfikacja [kontrola jakości]; kontrola jakości; kontrola jakości dla osób trzecich; ocena jakości; świadczenie usług zapewniania jakości; administracja serwerów; aktualizowanie banków pamięci systemów komputerowych; analizy komputerowe; analizy systemów komputerowych; badania dotyczące przetwarzania danych; badania w dziedzinie technologii informacyjnej; badania w dziedzinie technologii przetwarzania danych; doradztwo, konsultacje i informacja w zakresie technologii informacyjnych; przygotowywanie programów komputerowych do przetwarzania danych; projektowanie i opracowywanie oprogramowania do elektronicznych baz danych; projektowanie i opracowywanie systemów do wprowadzania danych; projektowanie i opracowywanie Systemów przetwarzania danych; projektowanie i opracowywanie systemów do wyświetlania danych; projektowanie i opracowywanie systemów do przechowywania danych; zarządzanie projektami informatycznymi w dziedzinie elektronicznego przetwarzania danych

[EDP]; usługi komputerowe Online; usługi w zakresie kopiowania i konwersji danych, usługi kodowania danych; zarządzanie projektami w zakresie technologii informacyjnych.

I.

Decyzją z dnia 22 stycznia 2019 r. Urząd Patentowy RP odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak, działając na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 145 ust. 1 p.w.p (Dz.U. z 2013 r. poz. 1410).

Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z 6 października 2020 r., Organ utrzymał odmowę w mocy.

W wyniku złożenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi, zarówno decyzja z dnia 6 października 2020 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia

22 stycznia 2019 r., wyrokiem z dnia 25 marca 2021 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2587/20) zostały uchylone.

Sąd stwierdził, że zaprezentowana przez organ argumentacja była niejasna i nie spełniała wymogów z art 107 § 3 k.p.a. - w uchylonych decyzjach zabrakło oceny, czy zgłoszony znak ma zdolność abstrakcyjną. Sąd wskazał, że "Wadą rozstrzygnięcia jest przede wszystkim pominięcie rozważań dotyczących rozróżnienia abstrakcyjnej i konkretnej zdolności odróżniającej zgłoszonego oznaczenia, która to analiza winna w niniejszej sprawie wyprzedzić analizę pod kątem oceny jego zdolności odróżniającej w odniesieniu do sygnowanych nim usług. Organ, w ocenie Sądu, pominął tę część rozważań, przechodząc bezpośrednio do dokonania analizy znaku in concreto - w odniesieniu do usług". Zdaniem Sądu, organ dokonał również błędnej oceny kwestii opisowości w stosunku do wskazanych usług. "Uczynił to w sposób wadliwy, gdyż podjął się analizy wszystkich usług en bloc, pomijając stawiany w toku postępowania zarzut ich niejednorodności (w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego)".

Ponadto Sąd wskazał, że w uzasadnieniu decyzji znajdują się fragmenty

zaciemniające obraz sprawy i nierelewantne w sprawie np. odnośnie neologizmów. W niniejszej sprawie zgłaszający powołał się na istnienie wtórnej zdolności odróżniającej, co do której Sąd nie zajął stanowiska - uznał bowiem na obecnym etapie tę kwestię za przedwczesną. "W pierwszej kolejności wymaga prawidłowej analizy i wyjaśnienia stanowisko organu co do jednoznacznego rozstrzygnięcia o braku pierwotnej - abstrakcyjnej lub konkretnej zdolności odróżniającej oznaczenia Krajowy Rejestr Długów".

II.

Urząd Patentowy RP ponownie rozpoznając sprawę - w oparciu o art. 1291 ust. 1 pkt

2 i 3 w zw. z art. 145 ust. 1 p.w.p., decyzją z dnia 24 grudnia 2021 r. odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak. Stwierdził, że znak ten stanowi określenie ogólnoinformacyjne w stosunku do oferowanych usług z wszystkich klas objętych zgłoszeniem. Ponadto Skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów, aby móc uznać, że zgłoszony znak przez jego używanie nabył wtórnej zdolności odróżniającej, w stosunku do oferowanych usług. Tym samym organ uznał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 130 p.w.p., stąd również na tej postawie nie można było udzielić wnioskowanego prawa ochronnego.

Skarżąca z zachowaniem terminu wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że zgłoszony znak nabył wtórną zdolność odróżniającą. Żądając uchylenia odmowy w całości i przyznania wnioskowanego prawa ochronnego zarzuciła naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.

Odnośnie naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, wskazała na uchybienie art. 80 z zw. z art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 130 p.w.p polegające w szczególności na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, tj. dokonaniu dowolnej, nieprawidłowej i wybiorczej oceny złożonego

w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy Krajowy Rejestr Długów, z pierwszeństwem od 3 lutego 2003; wydruku z rejestru przedsiębiorców (KRS) dla K. SA; umowy licencyjnej; przykładowych niezależnych badań rynkowych

znajomości znaku słownego; materiału zawierającego znak słowny oraz przykładowe fotografie przedstawiające wykorzystywanie znaku słownego w ostatnich 10-latach działalności; przykładowych filmów reklamowych zawierających znak słowny; przykładowych umów na sponsoring działań reklamowych z wykorzystaniem znaku słownego; analizy jakościowo-ilościowej Instytutu Monitorowania Mediów; przykładowych listów referencyjnych; przykładowych artykułów prasowych; przykładowych nagród branżowych; materiału ze strony www.krd.pl; wyciągu z rejestru domen "whois" wskazującego datę rejestracji domeny internetowej www.krd.pl;

danych statystycznym dotyczących indywidualnych użytkowników zapoznających się

ze znakiem; czy artykułów prasowych "Za moim oknem Polska" i "Najważniejsze wydarzenia 2003 roku". Skarżąca wskazała, że konsekwencją nieprawidłowej i wybiorczej oceny dowodów było błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym stwierdzenie, że zgłoszony znak nie ma zdolności odróżniającej, podczas gdy charakteryzuje się on zarówno wysoką pierwotną, jak i wtórną zdolnością

odróżniającą.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 145 ust. 2 w zw. z art. 1291 ust. 1 pkt 2

i 3 w zw. z art. 130 p.w.p. poprzez odmowę udzielenia wnioskowanego prawa ochronnego dla całego zakresu usług objętych zgłoszeniem, podczas gdy w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanek odmownych w odniesieniu do części usług (co kwestionuje) Urząd Patentowy RP powinien był zastosować powołany przepis i w konsekwencji wydać decyzję o odmowie wyłącznie w tym zakresie, a w pozostałym zakresie udzielić prawa.

Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., wskazała, że nastąpiło to w skutek jego błędnego zastosowania, tj. przyjęcia, że zgłoszony znak nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których został zgłoszony oraz że składa się on wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie

do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności - doprowadziło do wadliwego ustalenia, że zgłoszony znak nie ma dostatecznych znamion odróżniających, podczas gdy prawidłowa interpretacja ww. przepisów

powinna prowadzić do przeciwnej oceny.

Skarżąca stwierdziła, że zgłoszony znak nabył wtórną zdolność odróżniającą służąc

do oznaczania działalności objętej wnioskiem o udzielenie ochrony od kilkunastu lat,

tj. od 2003 r. Fakt ten w jej ocenie potwierdzają badania rynku. Wskazała, że

znajomość marki sięgająca aż 80% rozpoznawalności wśród potencjalnych odbiorców usług opatrzonych zgłoszonym znakiem, wymagała wieloletniego wysiłku oraz ogromnych nakładów na reklamę, promocję i poszerzanie znajomości znaku wśród odbiorców. Podniosła, że ów znak używany jest m.in. dla indywidualizowania w obrocie jedynego licencjobiorcy znaku, tj. spółki K. S.A., pierwszego biura informacji gospodarczej funkcjonującego w Polsce i pioniera, który rozpoczął swoją działalność tuż po stworzeniu ram prawnych dla tego rodzaju aktywności.

Na dowód powyższego załączyła do akt zestawienie kosztów poniesionych w związku z promocją znaku w latach 2009 - 2016 r. Zaznaczyła przy tym, że tylko za pośrednictwem Internetu, reklamy promujące znak, zostały skutecznie przedstawione potencjalnym odbiorcom łącznie ponad 420 milionów razy.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji Urząd Patentowy RP - mając na uwadze art. 120

ust. 1 i art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., na wstępie wyjaśnił, że w toku postępowania o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy przedmiotem oceny jest oznaczenie rozumiane jako całość, przy czym badanie istnienia znamion odróżniających odbywa się zawsze przy uwzględnieniu towarów i usług, do oznaczania których zostało przeznaczone. Oznaczenie posiadające dostateczne znamiona odróżniające to takie, które pozwala, aby właściwy krąg odbiorców składający się z przeciętnych, właściwie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych konsumentów towarów i usług oznaczonych nim, postrzegał wskazany towar i usługę, jako pochodzące od konkretnego przedsiębiorstwa. W konsekwencji oznaczenie, które może uzyskać ochronę jako znak towarowy nie powinno być opisowe, czyli składające się wyłącznie

z oznaczeń służących w obrocie do przekazywania informacji o cechach towarów i usług. Udzielenie ochrony na oznaczenie opisowe ograniczałoby nadmiernie swobodę działania innych uczestników obrotu gospodarczego i uniemożliwiałoby normalne funkcjonowanie rynku. Zamykałoby konkurentom możliwość informowania klientów o cechach towaru/usługi, monopolizując używanie takiego oznaczenia na rzecz jednego przedsiębiorcy.

Okolicznościami, które należy wziąć pod uwagę w ww. postępowaniu to: rodzaj oznaczenia; ogólne wrażenie, jakie wywołuje w ramach całości; natura zgłoszonych towarów, warunki ich dystrybucji i sprzedaży; stopień uwagi potencjalnych nabywców towarów/usług oznaczanych danym oznaczeniem; inne relewantne okoliczności, w

tym skutki, jakie będą wynikać z udzielenia prawa ochronnego na oznaczenie, będące oznaczeniem opisowym, czy też informacyjnym. Ocena zdolności odróżniającej oznaczenia dla konkretnego towaru i usługi powinna uwzględniać przy tym zwykłe warunki obrotu, a więc aktualną możliwość pełnienia przez nie funkcji wskazywania na pochodzenie towaru i usługi.

Odnośnie zgłoszonego znaku jako oznaczenia UP RP wskazał, że zbudowany jest on

z trzech, powszechnie zrozumiałych elementów słownych, w którym termin "rejestr" to: "uporządkowany według jednego kryterium spis lub wykaz czegoś"; termin "długów"

to: "suma pieniędzy, którą ktoś pożyczył i musi zwrócić; obowiązek dłużnika do spełnienia określonego świadczenia", a termin "krajowy" to przymiotnik utworzony od słowa kraj, wskazujący na "zamieszkane terytorium stanowiące całość polityczną i gospodarczą". W jego ocenie oznaczenie Krajowy Rejestr Długów, postrzegane jako całość, wskazywać będzie na prowadzenie krajowego (ogólnopolskiego) rejestru gromadzącego dane dotyczące spłaty zobowiązań finansowych.

Odnośnie kręgu odbiorców usług, do oznaczania których miałby zostać przeznaczony zgłoszony znak organ ustalił, że to osoby prywatne, a także podmioty profesjonalne, odbiorcy zainteresowani odzyskaniem należności oraz odbiorcy - dłużnicy, od których egzekwowane są zobowiązania finansowe. W związku z tym relewantny krąg

odbiorców usług sygnowanych zgłoszonym znakiem uznał za szeroki, a przeciętnego konsumenta - zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-

342/97 "Lloyd Schuhfabrik" Meyer, za właściwie poinformowanego, dostatecznie spostrzegawczego i rozsądnego. Jednocześnie - mając na uwadze zarówno rodzaje poszczególnych usług objętych zgłoszeniem, jak i ww. szeroki krąg ich odbiorców stwierdzono, że poziom uwagi może się różnić ze względu na wiek, preferencje, wykształcenie, płeć, doświadczenie życiowe, czy poziomu intelektualny. Organ

wskazał również, że w niniejszej sprawie przeciętny odbiorca charakteryzuje się podwyższonym poziomem uwagi ze względu na rodzaj oferowanych usług, tj. związanych z zaciąganiem zobowiązań finansowych, ich spłatą oraz egzekwowaniem/odzyskiwaniem długów.

Mając na względzie budowę/wygląd zgłoszonego znaku, relewantny krąg odbiorców oraz usługi objęte zgłoszeniem Urząd Patentowy RP stwierdził, że oznaczenie słowne Krajowy Rejestr Długów - jako całość, nie spełnia przesłanek do tego, aby zostać uznanym za znak towarowy i nie będzie odbierane jako znak towarowy przez ww. odbiorców. Jest na tyle ogólne i pospolite, że nie przywołuje w świadomości potencjalnych odbiorców powiązania z pochodzeniem gospodarczym w ten sposób oznaczonych usług. Pozbawione jest przy tym elementów mających odróżniające cechy, takich jak fantazyjne elementy słowne czy/i graficzne, które umożliwiłyby przypisanie go do konkretnego przedsiębiorcy. Zdaniem organu trudno odnaleźć jakiekolwiek cechy wskazujące na pochodzenie usług od konkretnego przedsiębiorcy,

a nawet odróżniające same tylko usługi od innych, podobnych na rynku. Tym samym badane oznaczenie będzie jedynie informować przeciętnego odbiorcę tych usług o konkretnych świadczonych usługach i o obszarze - terytorium Polski, z którego gromadzone są/będą dane dla potrzeb prowadzonego rejestru. Informacja ta będzie jednoznaczna, jasna i klarowna, nie podlegająca innym interpretacjom. Nie będzie wskazywać konkretnego, jednego źródła pochodzenia gospodarczego usług, gdyż

tego typu usługi mogą być oferowane przez innych uczestników rynku działających w

tej samej branży co Skarżąca, którzy również przyjmują, zbierają i udostępniają dane dotyczące sytuacji finansowej/zobowiązań finansowych podmiotów profesjonalnych - przedsiębiorców/firm oraz konsumentów - osób prywatnych nie prowadzących działalności gospodarczej. Organ wskazał przy tym, że każdy z tych przedsiębiorców musi mieć możliwość poinformowania swoich odbiorców o takiej działalności i

usługach świadczonych w ramach tej działalności, na terenie kraju, używając w tym celu właśnie takich sformułowań, jak użyte w zgłoszonym znaku, gdyż są to sformułowania podstawowe, wskazujące na samą usługę.

Urząd Patentowy RP badając poszczególne usługi ze zgłoszenia w odniesieniu do zgłoszonego znaku - odwołując się przy tym do wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 stycznia 2000 r. T-19/99, DKV vs OHIM (Companyline), ECR II-I, par. 26 i 27; wyroku TSUE z dnia 19 września 2002 r., C-104/100 P, DKV vs OHIM (Companyline), ECR I-7561, par. 21 stwierdził, że zgłoszony znak ma charakter opisowy i niedystynktywny względem zakresu ochrony, co czyni, że nie nadaje się on (zgłoszony znak) do odróżniania w obrocie usług, dla których został zgłoszony (art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p.). Wskazał, że wszystkie usługi powiązane są ściśle z prowadzeniem działalności gospodarczej i zarządzaniem długami/wierzytelnościami oraz ubezpieczeniem np. od odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną kontrahentom w związku z aktywnością biznesową. Stąd trudno sobie wyobrazić prowadzenie przedmiotowego rejestru długów bez obsługi i zarządzania danymi gromadzonymi w bazach danych, plikach, na serwerach, czyli bez stosownych narzędzi.

Mając na względnie powyższe organ nie podzielił stanowiska Skarżącej odnośnie

braku opisowości w stosunku do usług zgłoszonych w klasie 35, tj. analizy rynku, opracowywania informacji handlowych, doradztwa w zarządzaniu biznesem oraz w klasie 36, tj. w zakresie organizowania kredytów, poręczeń, oceny zdolności

kredytowej przedsiębiorstw. Stwierdził bowiem, że ww. usługi mają bezpośredni związek z oceną kondycji przedsiębiorstw na rynku, ich zdolnością kredytową w związku z zadłużeniem oraz zarządzaniem działalnością w związku z możliwościami inwestycyjnymi przedsiębiorstwa. Takie dane są m.in. przedmiotem weryfikacji przez kontrahentów handlowych, którzy w zależności od uzyskiwanych informacji, podejmują określone działania biznesowe. Dane z ww. zakresu spełniają konstytutywną, fundamentalną funkcję rejestrów długów i zwiększają pewność obrotu. Informacje gromadzone w przedmiotowych rejestrach długów pełnią dla uczestników rynku istotną rolę. Dane te zawierają informacje o wysokości zadłużenia, można z nich wnioskować

o wpływie zadłużenia np. na wypłacalność, zdolność kredytową, inwestycyjną. Przedmiotowe rejestry zawierają informacje z zakresu bankowości. Stanowią cenne źródło informacji dla samych banków, ubezpieczycieli, firm rożnych branż (np. z branży nieruchomości). Rejestry takie minimalizują bowiem ryzyka transakcyjne. Również kompleksowe świadczenie usług w zakresie wynajmu nieruchomości jest ściśle związane z funkcjami rejestru dłużników. Dla wynajmującego ważne jest sprawdzanie solidności najemcy i terminowe regulowanie należności. Usługa wynajmu nieruchomości jest przy tym tylko jedną z wielu możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, która jest przedmiotem gromadzenia i przetwarzania danych dla celu prowadzonego rejestru w związku z zadłużeniem z przyczyn np. nieopłacenia czynszu przez najemcę.

Urząd Patentowy RP nie podzielił także stanowiska Skarżącej odnośnie braku opisowości względem usług komplementarnych z klasy 41, tj. organizowania

konferencji dotyczących handlu i prowadzenia kursów edukacyjnych z zakresu

biznesu, gdyż zgłoszony znak w odniesieniu do tych usług będzie odebrany przez przeciętnego odbiorcę jako wskazujący na przedmiot tych usług, czyli tematyczne powiązanie z krajowym rejestrem długów.

Podobne stanowisko organ zajął odnośnie braku opisowości względem usług zgłoszonych w klasie 42, tj. usług zapewnienia jakości, czy badania w zakresie technologii przetwarzania danych. Podał, że usługa przetwarzania gromadzonych danych jest niezbędną dla prowadzenia rejestrów długów, tak jak opracowywanie metod, technik przetwarzania tych danych, tworzenia efektywnych narzędzi w postaci oprogramowania etc. Usługa zapewnienia jakości i certyfikowania, jest również funkcją której odbiorca oczekuje od gromadzonych danych - rzetelność i aktualność wpisów (danych), może mieć doniosłe znaczenie dla funkcjonowania i kondycji

przedsiębiorstw w związku z zaangażowaniem biznesowym i rozwojem firm.

Reasumując Urząd Patentowy RP nie zgodził się z tym, że usługi wskazane w zgłoszeniu nie mają związku z celem, dla którego prowadzony jest krajowy rejestr długów. Zgłoszony znak słowny oceniany jako całość, w odniesieniu do świadczonych usług i z perspektywy właściwego kręgu odbiorców wskazuje na rodzaj, przedmiot i przeznaczenie usług w klasie 35, 36, 41 oraz 42. Nabywcy tych usług nie będą

odbierali oznaczenia Krajowy Rejestr Długów inaczej, jak tylko jako informację o tych usługach. Z tego względu oraz z uwagi na interes ogólny zgłoszony znak nie powinien być zmonopolizowany przez jeden podmiot w skutek udzielenia na jego rzecz wyłącznego prawa ochronnego. Udzielenie takiego prawa mogłoby prowadzić do istotnych utrudnień w obrocie gospodarczym podmiotom innym niż Skarżąca, które tak jak ona oferują usługi tego samego rodzaju.

Odnośnie analogii w rejestracji innych znaków towarowych (EUTM 015286743), na jakie powołała się Skarżąca, Urząd Patentowy RP wskazał, że każde zgłoszenie rozpatrywane jest indywidualnie z uwzględnieniem okoliczności występujących w

danej sprawie i w danym okresie - w dniu udzielania ochrony. Dlatego też wcześniejsze oceny zdolności odróżniającej znaków towarowych są adekwatne do panujących w

dniu dokonania zgłoszenia realiów rynkowych, a także potencjalnych, prawdopodobnych zachowań konsumentów z uwagi na ocenę znaku także w ramach jego potencjalnej przydatności do opisu. Ponadto powszechnie przyjętą regułą jest, iż zasada równego traktowania musi ustąpić zasadzie legalności decyzji.

W związku ze stwierdzeniem braku pierwotnej zdolności odróżniającej, opisowością i niedystynktywnością zgłoszonego znaku, a więc wyczerpaniem ustawowej przesłanki art. 1291 pkt. 1 ust. 2 i 3 p.w.p., organ odmówił udzielenia na niego prawa ochronnego.

Badając wtórną zdolność odróżniająca zgłoszonego znaku, która w ocenie Skarżącej została przez nią dowiedziona, organ - mając na uwadze art. 130 w zw. z art. 1291 pkt

1 ust. 2 i 3 p.w.p. oraz wyroki TSUE z 4 maja 1999 r. w sprawie Chiemsee (C-108/97

i C-109/97), z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-0542/07P "Pure Digital", z dnia 29 września 2010 w sprawie T-378/07, z dnia 28 października 2009 r. w sprawie T-137/08; z dnia 7 lipca 2008 r. w sprawie C-353/03 wskazał, że tak jak w przypadku pierwotnej zdolności odróżniającej i tą kwestię badać należy w odniesieniu do usług wynikających ze zgłoszenia.

Z dowodów przedłożonych przez ubiegającego się o prawo muszą wynikać przy tym związki między zgłaszanym oznaczeniem a towarami i usługami, dla których oznaczenie zostało zgłaszane, pozwalając przy tym na stwierdzenie, że dana

kategoria osób lub przynajmniej jej znaczna część uznaje towary/usługi za

pochodzące od konkretnego przedsiębiorstwa. Dowody powinny przedstawiać przy

tym przykłady używania zgłoszonego oznaczenia, a nie oznaczeń podobnych, czy zbieżnych. Nabyty charakter odróżniający musi zostać wykazany w odniesieniu do zgłaszanego oznaczenia. Oczywiście możliwym jest dowiedzenie charakteru odróżniającego uzyskanego w wyniku używania w odniesieniu do znaku, który był używany z innymi znakami towarowymi, ale tylko o tyle, o ile właściwy konsument przypisuje znakowi funkcję identyfikującą.

Mając na uwadze powyższe oraz przestawione przez Skarżącą dowody na

okoliczność wykazania nabycia przez zgłoszony znak wtórnej zdolności odróżniającej Urząd Patentowy stwierdził, że żaden z tych dowodów nie stanowi o wtórnej zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku.

W kwestii zarejestrowanego na rzecz Skarżącej, z pierwszeństwem od 3 lutego 2003 r., znaku słowno-graficznego Krajowy Rejestr Długów; umowy licencyjnej na używanie tego znaku przez innym podmiot, przedstawionego do akt Vademecum Krajowego Rejestru Długów oraz przykładowych filmów reklamowych organ wskazał,

że wszystkie dotyczą słowno-graficznego znaku. Uznał, że w oparciu o te dowody nie może orzec o nabyciu wtórnej zdolności odróżniającej przez zgłoszony znak, który jest słowny, w związku z używanym przez Skarżącą oraz licencjobiorcę ww. znaku słowno-graficznego, ponieważ odbiorca co prawda może identyfikować jako całość odróżniający i dystynktywny znak słowno-graficzny, ale jednocześnie może nie

odbierać jako znaku towarowego ogólnoinformacyjnego słownego znaku zgłoszonego, będącego wyrażeniem krajowy rejestr długów. Odbiorca nie musi postrzegać zgłoszonego znaku jako emanacji znaku wcześniejszego, a tym samym identyfikować pochodzenia gospodarczego sygnowanych nim usług. Fakt, że Skarżąca uzyskała prawo do znaku słowno-graficznego, który zawiera w sobie te same trzy słowa co zgłoszony znak, nie czyni automatyzmu w udzieleniu ochrony na zgłoszony znak.

W kwestii wydruku z KRS spółki K.SA organ wskazał, z samej rejestracji nazwy firmy w rejestrze przedsiębiorców, która podlega innym regułom, nie musi wynikać, że spełnione zostały warunki do udzielenia prawa ochronnego na znak brzmiący jak nazwa firmy. Nazwa firmy może, ale nie musi być znakiem towarowym. W każdym przypadku kwestia ta podlega analizie przy uwzględnieniu, że funkcji, jaką pełni w obrocie firma przedsiębiorcy, nie należy utożsamiać z funkcją, jaką pełni w obrocie znak towarowy.

Także wyniki badań rynku z 2013 r. w ocenie organu nie dowodzą nabycia przez zgłoszony znak wtórnej zdolności odróżniającej ponieważ uzyskane wartości nie wskazują wystarczająco jednoznacznie na identyfikowanie przez odbiorców pochodzenia gospodarczego świadczonych usług i odróżnianie ich w wystarczająco wysokim stopniu od innych uczestników rynku także prowadzących rejestry długów i świadczących takie same i podobne usługi co Skarżąca. Ponadto organ stwierdził, że pytania sondażu miały charakter naprowadzający i wskazują respondentom kierunek poszukiwania odpowiedzi.

Odnosząc się zaś do umowy sponsoringu, umowy dotyczącej świadczenia usług reklamowych i promocyjnych oraz poniesionych nakładów organ stwierdził, że są one prezentowane w oderwaniu od materiału reklamowego i nie wiadomo czy dotyczą zgłoszonego znaku słownego. Nie stanowią więc dowodu na używanie tego znaku i

nie wskazują zakresu przedmiotowego reklam i działań promocyjnych. Ponadto - w zakresie analizy ilościowo-jakościowej ma podstawie publikacji w okresie 01.01.2013-31.12.2013, opracowanej przez Instytut Monitorowania Mediów, organ nie stwierdził załączonych materiałów reklamowych eksponujących używanie w charakterze znaku towarowego oznaczenia w słownej, ogólnoinformacyjnej formie przedstawieniowej. Wszystkie załączone materiały reklamowe ujawniają postać słowno-graficzną i to z tym znakiem towarowym ma możliwość zapoznać się odbiorca oraz z nazwą firmy.

Podobnie w przypadku listów referencyjnych Urząd Patentowy RP wskazał, że zawierają one jedynie nazwy firm, pod którymi Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, tj. K. SA oraz R.SA. W materiałach tych nie pojawia się natomiast zgłoszone oznaczenie słowne w funkcji znaku towarowego. Jeśli już pojawia się znak to zarejestrowany jako słowno-graficzny. Tym samym dowody te potwierdzają używanie znaku słowno-graficznego, ale nie stanowią o nabyciu przez znak słowny wtórnej zdolności odróżniającej.

Co do artykułów prasowych, wydruku ze strony internetowej www.kdr.pl oraz wyciąg z rejestru domen "whois" wskazano, że pojawia się w nich przede wszystkim słowno-graficzny znak skarżącej, a nie zgłoszone oznaczenie słowne w zgłoszonej formie. Jedynie na stronie internetowej wyrażenie Krajowy Rejestr Dłużników pojawia się w formie słownej w zdaniach, jako część treści o charakterze informacyjnym. Dowody te nie potwierdzają więc używania zgłoszonego znaku słownego w charakterze znaku towarowego w zgłoszonej postaci, przez co nie dowodzą także nabycia przez niego wtórnej zdolności odróżniającej.

Odnośnie danych statystycznych (dotyczące indywidualnych użytkowników zapoznających się ze znakiem w okresie 01.10.2006-01.11.2012 r.) Urząd Patentowy RP ustalił, że uzyskane w Internecie wartości, zebrane we wskazanym czasie, nie są wystarczająco wysokie, aby moc jednoznacznie stwierdzić o nabyciu przez ogólnoinformacyjne zgłoszone oznaczenie słowne wtórnej zdolności odróżniającej. Materiał ten nie dowodzi wysokiej rozpoznawalność zgłoszonego oznaczenia

słownego na polskim rynku wśród polskich odbiorców, a to w związku z kliknięciami rzędu 146.527 i 81.293 oraz kliknięcia z konwersją w wysokości 8.311 i 274.

Reasumując, organ stwierdził, że Skarżąca nie wykazała nabycia przez zgłoszony

znak słowny wtórnej zdolności odróżniającej bowiem przedstawione przez nią dowody, oprócz ewentualnej ekspozycji i używania zarejestrowanego znaku słowno-

graficznego, dowodzą głównie prowadzenia działalności gospodarczej.

W sprawie nie ma dowodów potwierdzających używanie - eksponowanie i promowanie zgłoszonego oznaczenia słownego, które co najwyżej pojawia się w przedstawionych materiałach w kontekście - w przekazie, informacyjnym, bądź jako część pełnej nazwy firmy, pod którą Skarżąca działa, bądź też jako część warstwy słownej słowno-graficznego znaku towarowego, który prócz tej warstwy słownej jest wzbogacony także o dodatkowy element słowny, tj. "krd.pl", którego z kolei nie posiada zarejestrowany znak towarowy. Załączone dowody dotyczące nakładów poniesionych na reklamę i promocję oznaczenia nie pozwalają natomiast na orzeczenie o przedmiocie reklamy (brak załączonych materiałów reklamowych promujących znak słowny). Podobnie załączony dowód z badań rynkowych nie pozwala na jednoznaczne orzeczenie o nabyciu wtórnej zdolności odróżniającej przez zgłoszone oznaczenie słowne. Organ stwierdził, że 15% przy N=1010 potrafi spontanicznie wskazać Krajowy Rejestr Długów Biuro Informacji Gospodarczej (KRD) spośród rożnych podmiotów prowadzących rejestry dłużników. Nadto wskazał, że przebadana grupa nie jest wystarczająco liczna, aby wyniki badania mogły jednoznacznie wskazywać na nabycie wtórnej zdolności odróżniającej przez zgłoszone oznaczenie słowne.

W związku ze stwierdzeniem braku nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez zgłoszony znak, a więc nie spełnieniem przesłanki art. 130 p.w.p., organ odmówił udzielenia na niego prawa ochronnego.

Skarżąca z zachowaniem terminu zaskarżyła odmowę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zarówno naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, jaki i prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W zakresie procedury zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 w zw. z art. 127 § 3 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., polegające w szczególności na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej z uwagi na

brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie szeregu istotnych okoliczności, w tym na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie całkowicie

dowolnej (a nie swobodnej), nieprawidłowej i wybiorczej oceny dowodów, w szczególności w zakresie: dowodu udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy; wydruku z rejestru przedsiębiorców KRS dla spółki Krajowy Rejestr Długów BIG SA; umowy licencyjnej; przykładowych, niezależnych badań rynkowych znajomości zgłoszonego znaku; materiałów zawierających zgłoszony znak oraz przykładowych fotografii przedstawiających wykorzystywanie zgłoszonego znaku słownego w latach 2006-2016 w działalności; przykładowych filmów reklamowych zawierających zgłoszony znak; przykładowych umów na sponsoring działań reklamowych z wykorzystaniem zgłoszonego znaku; analizy jakościowo-ilościowej Instytutu Monitorowania Mediów; przykładowych listów referencyjnych; przykładowych artykułów prasowych; przykładowych nagród branżowych; materiałów ze strony www.krd.pl; wyciągu z rejestru domen "whois", wskazującego datę rejestracji domeny internetowej www.krd.pl; danych statystycznych dotyczących indywidualnych użytkowników zapoznających się ze zgłoszonym znakiem; artykułów prasowych "Za moim oknem Polska" i "Najważniejsze wydarzenia 2003 roku" i uznanie, że powyższe dowody nie dowodzą nabycia przez zgłoszony znak wtórnej zdolności odróżniającej, podczas gdy dowody te wskazują przeciwnie. Jeżeli Urząd Patentowy RP prawidłowo ustaliłby stan faktyczny to zastosowałby art. 130 p.w.p. i udzieliłby prawa ochronnego na zgłoszony znak przy zastosowaniu art. 245 ust. 1 pkt 2 p.w.p. - co wskazuje na istotny wpływ naruszenia na wynik sprawy.

Odnośnie naruszenie przepisów prawa materialnego Skarżąca wskazała na:

1. art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie, tj. przyjęcie, że zgłoszony znak nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których został zgłoszony oraz że składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności, co

doprowadziło do wadliwego ustalenia, że zgłoszony znak nie ma dostatecznych znamion odróżniających, podczas gdy analiza tego znaku w oparciu o powołane przepisy powinna obejmować znak jako całość, a nie dotyczyć jego poszczególnych elementów ocenianych oddzielnie, jak to uczyniono w sprawie. Nadto Skarżąca podniosła, że analiza zgłoszonego znaku w oparciu o powołane przepisy powinna dotyczyć towarów i usług, dla których został on zgłoszony, a nie towarów i usług, dla jakich potencjalnie mógłby być - w ocenie organu, używany. Prawidłowe zastosowanie ww. przepisów doprowadziłaby do oceny zgłoszonego znaku jako stanowiącego dystynktywną całość i charakteryzującego się zdolnością do odróżniania towarów i usług, dla których został zgłoszony;

2. art. 145 ust. 2 w zw. z art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3w zw. z art. 130 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie, prowadzące do wydania decyzji odmownej w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, mimo że nie dla wszystkich organ stwierdził wystąpienie negatywnych przesłanek rejestracyjnych, a w konsekwencji odmówienie udzielenia prawa ochronnego dla całego zakresu ochrony objętego zgłoszeniem, podczas gdy w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanek wydania decyzji odmownej w odniesieniu do części usług organ powinien był zastosować powołany przepis i w konsekwencji wydać decyzję odmowną wyłącznie w tym zakresie, który kwestionował,

a w pozostałym zakresie udzielić prawo ochronne na zgłoszony znak.

Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia oraz zobowiązanie

organu - na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a., do wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na zgłoszony znak słowny.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżąca podała, że równolegle do niniejszego postępowania wniosła także o ochronę analogicznego znaku towarowego (tj. słowny znak towarowy "Krajowy Rejestr Długów") w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i znak ten został w 2018 r. skutecznie zarejestrowany pod numerem [...]. Podała, że Unijny Urząd, w oparciu o dowody takie same jak przedłożone w niniejszym postępowaniu i działający w oparciu o te same wytyczne TSUE, w istotnej części zgłoszonych usług ocenił, że znak charakteryzuje się pierwotną zdolnością odróżniającą, a w części również wtórną zdolnością odróżniającą, nabytą w wyniku jego używania.

W skardze wskazano, że analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę rozległy i wyczerpujący materiał dowodowy złożony do sprawy, w sposób jasny wskazuje na niezupełność, niespójność, a w pewnych miejscach również sprzeczność w ramach przyjętej przez organ argumentacji. Dodatkowo Skarżąca zwróciła uwagę,

że na str. 18 w sposób błędny określono datę zgłoszenia, wskazując 14 października 2021 r., chociaż w rzeczywistości wniosek został złożony 30 maja 2016 r., co również świadczy o oczywistych błędach w zakresie prowadzonego postępowania.

W ocenie Skarżącej przedstawiła ona wyczerpujące dowody (kompletne, zawierające ponad 600 stron) na okoliczność, że zgłoszony znak w wyniku używania nabył wtórną zdolność odróżniającą. Mimo to organ odmówił przyznania wnioskowanego prawa, całkowicie wybiorczo traktując przy tym przedstawiony w sprawie materiał. Organ po raz kolejny oceniał poszczególne dowody w oderwaniu od siebie stwierdzając ostatecznie, że żaden z nich samodzielnie nie stanowi dowodu na nabycie przez zgłoszony znak wtórnej zdolności odróżniającej.

Przywołując treść art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego podniosła, że jej słowno-

graficzny znak zawiera w sobie dominujące elementy słowne, pokrywające się ze zgłoszonym znakiem słownym. Tym samym dowody potwierdzające używanie tego słowno-graficznego znaku są dowodami potwierdzającymi także używanie

zgłoszonego znaku słownego. W konsekwencji dowodzą one, że zgłoszony znak słowny nabył wtórną zdolność odróżniająca poprzez używanie słowno-graficznego znaku, a mimo to i wbrew przywołanemu przez organ orzecznictwu TSUE, nastąpiła odmowa udzielenia prawa.

Powyższą wtórną zdolność potwierdzają w jej ocenie także inne materiały, chociażby wydruk z KRS dowodzący, że jej firma jest tożsama ze zgłoszonym znakiem, czy niezależne badania rynkowe przygotowane przez dwa odrębne, renomowane ośrodki badawcze. Odnośnie badań stwierdziła, że kwestionowanie przez organ wielkości

próby w oderwaniu od metodologii doboru tej próby jest nieprawidłowe w świetle techniki przeprowadzania badań rynkowych. Badanie przeprowadzane było na reprezentatywnej, ogólnopolskiej próbie 1000 osób w wieku 15+. Próba (wybór osób biorących udział w badaniu) miała charakter losowo-kwotowy - co zapewnia losowy dobór lokalizacji do badania, a jednocześnie gwarantuje zgodność struktury próby ze strukturą populacji, eliminując potrzebę ważenia danych. Stwierdziła, że zapytanie "Jakie rejestry dłużników Pan/Pani zna?" należy uznać - wbrew twierdzeniu organu, za neutralne.

Odnośnie dowodów, na których/w których uwidoczniony został słowno-graficzny znak towarowy stwierdziła, że wynika z nich także wieloletnie, intensywne używanie i promowanie zgłoszonego znaku słownego, bowiem wszystkie te dokumenty

zawierają, czy w tytule, czy w treści, czy w warstwie fonetycznej (filmy-nagrania) zgłoszony znak słowny oraz zakres usług przez nią świadczonych. Skarżąca szczegółowo wskazała, w których momentach (minutach) poszczególnych nagrań

oraz miejscach np. zawartych umów, zawarty jest w pełni samodzielnie zgłoszony znak słowny. Stwierdziła, że organ powinien był bez trudu odnaleźć treści świadczące o tym, że przedmiotem umów było także zgłoszone oznaczenie. Nieodnotowanie takiej okoliczności świadczy zaś o tym, że ocena materiału dowodowego w niniejszej

sprawie została dokonana w sposób wybiórczy i pomijający niektóre dowody.

Odnośnie analizy jakościowo-ilościowej IMM, listów referencyjnych, nagród, artykułów prasowych podniosła, że bez wątpienia świadczą one o sposobie, czasie, długotrwałości, intensywności i zakresie terytorialnym używania zgłoszonego znaku oraz o jego rozpoznawalności wśród potencjalnych odbiorców (raport), w tym także o sposobach jego reklamowania oraz o efektach reklamowych uzyskanych w wyniku inwestowania w jego promocję. Wyjaśniła przy tym, że dowód nie zawierał "materiałów reklamowych" (co zarzucił organ) ponieważ jest to raport - analiza sposobu, czasu, długotrwałości, intensywności i zakresu terytorialnego używania znaku. Wskazała jednocześnie, że raport nie zawiera znaku słowno-graficznego. Badana była w nim jedynie słowna forma znaku. Ocenę tych materiałów dokonaną przez organ uznała za świadczącą o tym, że organ nie zapoznał się z nimi, lub zapoznał się zbyt pobieżnie, aby dokonać ich prawidłowej oceny.

W odniesieniu do zarzuconego przez organ braku dat publikacji artykułów wskazała, że po pierwsze ustalenia w tym zakresie powinny ograniczać się do tego, czy spełniony został warunek używania oznaczenia przed datą zgłoszenia, a po wtóre ustalenie dat możliwe było na podstawie samych tytułów, bądź treści artykułów. Jeśli tytuł dotyczy 2015 r., to publikacja najprawdopodobniej na przełomie 2015-2016 r. opisywała korzystanie ze zgłoszonego znaku przed 2016 r. Poza tym informacje dotyczące ilości publikacji materiałów prasowych znajdują się w ww. analizie jakościowo-ilościowej.

W kwestii artykułów prasowych "Za moim oknem Polska" i "Najważniejsze wydarzenia 2003 roku" podniosła, że powstanie i rozpoczęcie jej działalności zostało uznane przez media ogólnopolskie za jedno z najważniejszych wydarzeń 2003 r, co jednoznacznie wskazuje na powszechną znajomość zgłoszonego znaku. Tymczasem organ

stwierdził, że artykuły "nie dowodzą używania w charakterze znaku towarowego oznaczenia słownego w zgłoszonej postaci, nie dowodzą także nabycia wtórnej zdolności przez to oznaczenie. W dwóch artykułach ujawniony Jest za to zarejestrowany znak słowno-graficzny".

Zdaniem Skarżącej faktu używania zgłoszonego znaku przed zgłoszeniem dowodzą także materiały z Internetu (www.krd.pl, domena "whois" oraz dane statystyczne Google), których organ także nie zbadał właściwie. Wynika z nich, że tylko za pośrednictwem Internetu zgłoszony znak, w latach 2006-2016, został przedstawiony potencjalnym odbiorcom łącznie ponad 420 milionów razy.

Za bezpodstawne, nieuzasadnione uznała również sugestie (niejako w oderwaniu od dowodów), że nazwa firmy nie może być znakiem towarowym i "nie podlega unormowaniu w ustawie p.w.p.".

Reasumując Skarżąca uznała, że przedstawiony przez nią materiał dowodowy - celem wykazania, że zgłoszony znak w skutek używania nabył wtórną zdolność odróżniającą, wyraźnie wskazuje, że korzysta ona z oznaczenia "Krajowy Rejestr Długów" w funkcji znaku towarowego dla oznaczenia świadczonych przez nią usług od wielu lat, na obszarze całego kraju. Ocena tych dowodów była w jej ocenie dokonana nierzetelnie,

w sposób odbiegający od standardów zawartych m.in. w wyroku TSUE z dnia 4 maja 1999 r. w sprawach C-108/97 i C-109/97.

W ocenie Skarżącej przedstawiła ona wyczerpujące dowody także na okoliczność, że zgłoszony znak nie jest oznaczeniem opisowym, pozbawionym dystynktywności. Mimo to organ odmówił przyznania wnioskowanego prawa, wybiorczo traktując ten materiał. W jej ocenie zakres zawartych w zgłoszeniu usług jest tak szeroki, że wykraczają one (usługi) poza słownikowe, wąskie rozumienie terminu rejestr dłużników. Zatem, mając na względzie ów szeroki katalog usług, nie ma podstaw by twierdzić, że w przypadku zgłoszonego znaku jedyną i bezpośrednio przekazywaną przez niego informacją jest informacja na temat cechy towaru (usługi). Poza tym, w przypadku gdy brak jest warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy z

przyczyn, o których mowa w art. 1291 p.w.p., tylko w odniesieniu do niektórych towarów/usług, organ winien wydać decyzję o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy dla tych towarów/usług (art. 145 ust. 2 p.w.p., w dniu zgłoszenia art. 145 ust. 3 (Dz.U.2015.1615).

Odwołując się do art. 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z

dnia 22 października 2008 r. wydane w celu zbliżenia ustawodawstw krajowych w zakresie znaków towarowych oraz rozporządzeń nr 40/94 i nr 207/2009, a także orzecznictwa TSUE wskazała, że ocena znaku "jego charakteru odróżniającego nie może ograniczać się wyłącznie do analizy każdego z jego wyrazów lub elementów oddzielnie i w każdym przypadku musi opierać się na całościowym sposobie postrzegania tego znaku przez właściwy krąg odbiorców, a nie na domniemaniu, że elementy samodzielnie pozbawione charakteru odróżniającego nie mogą po ich połączeniu wykazywać takiego charakteru" (C-304/06, par. 41); "w każdym przypadku należy opierać się na ogólnym postrzeganiu tego znaku towarowego przez właściwy krąg odbiorców, a nie na założeniu, że elementy pozbawione osobno charakteru odróżniającego nie mogą wykazywać takiego charakteru w przypadku połączenia" (C-37/03 P, par. 29).

Zatem - nawet jeśli w ocenie organu zgłoszony znak jest pozbawiony dystynktywności dla szeroko rozumianych usług gromadzenia i udostępniania danych o dłużnikach, powinien był on dokonać pełnej i wnikliwej oceny znaku w odniesieniu do wszystkich wskazanych w zgłoszeniu usług, czego w ocenie Skarżącej nie dokonał.

Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do usług wskazanych w klasie 35, po pierwsze wskazała, że organ stwierdził, że "jako całość oznaczenie Krajowy Rejestr Długów wskazywać będzie na prowadzenie krajowego (ogólnopolskiego) rejestru gromadzącego dane dotyczące spłaty zobowiązań finansowych", podczas gdy w zakresie usług tej klasy nie ma usługi prowadzenia "rejestru gromadzącego dane dotyczące spłaty zobowiązań finansowych".

Po wtóre, w jej ocenie organ w ogóle się nie odniósł - nie uargumentował rzekomej opisowości znaku względem usług: "gromadzenie informacji handlowych;

gromadzenie statystyk w zakresie działalności gospodarczej; gromadzenie informacji handlowej; kompilacja informacji statystycznych; kompilacja danych statystycznych dotyczących przedsiębiorstw; kompilacja zindeksowanych adresów; konsultacje dotyczące przygotowania gospodarczych danych statystycznych; kompilacja statystyk związanych z reklamą; kompilacja rejestrów dotyczących importerów; kompilacja rejestrów dotyczących eksporterów; kompilacja modeli statystycznych w celu dostarczania informacji dotyczących dynamiki rynku; kompilacja list potencjalnych klientów; kompilacja list adresowych dla przesyłek reklamowych; kompilacja list adresowych; sporządzanie statystyk; sporządzanie informacji statystycznych dotyczących działalności gospodarczej; skomputeryzowane wyszukiwanie informacji handlowych; skomputeryzowane gromadzenie indeksów klientów; analizy i raporty statystyczne; opracowywanie statystyk biznesowych; opracowywanie statystyk gospodarczych; opracowywanie statystyk handlowych; opracowywanie statystyk biznesowych i informacji handlowych; opracowywanie statystycznych danych gospodarczych i informacji handlowych: opracowywanie katalogów, spisów w celu publikacji w Internecie; opracowywanie katalogów [spisów] w celu ich publikacji w globalnej sieci komputerowej lub Internecie; opracowywanie informatorów

handlowych; opracowywanie informacji gospodarczych; opracowywanie informacji handlowych; opracowywanie informatorów gospodarczych; opracowywanie informacji

o firmie; opracowywanie biznesowych danych statystycznych; nabywanie informacji handlowych; konsultacje dotyczące przygotowywania statystyk biznesowych; zestawienia statystyczne [dla działalności gospodarczej lub celów handlowych]; zestawienia statystyczne: zdobywanie statystyk dotyczących działalności

gospodarczej [dla osób trzecich]; zbieranie biznesowych danych statystycznych; statystyczne zestawienia; analiza danych i statystyk dotyczących badań rynkowych; analiza danych statystycznych z badań rynku; analiza rynku; analizy rynku; badania działalności gospodarczej i badania rynkowe, badania i analizy rynkowe badania rynkowe; raporty z analiz rynkowych; gromadzenie informacji z badań rynkowych; gromadzenie informacji dotyczących badań rynku; badania w zakresie zysków; biznesowe usługi doradcze w zakresie zarządzania działalnością gospodarczą; doradzanie przedsiębiorstwom handlowym w zakresie prowadzenia ich interesów; doradztwo biznesowe: doradztwo dotyczące działalności gospodarczej; doradztwo w sprawach działalności gospodarczej; doradztwo w dziedzinie zarządzania ryzykiem w przedsiębiorstwie; doradztwo specjalistyczne w sprawach działalności gospodarczej; doradztwo i pomoc w zakresie zarządzania działalnością gospodarczą; doradztwo w zakresie administrowania działalnością gospodarczą, doradztwo w zakresie

nabywania przedsiębiorstw doradztwo w zakresie organizacji i zarządzania działalnością gospodarcza doradztwo w zakresie organizacji lub zarządzania przedsiębiorstwem handlowym; doradztwo w zakresie organizowania i prowadzenia działalności gospodarczej; doradztwo w zakresie organizacji i prowadzenia

działalności gospodarczej; doradztwo w zakresie organizacji działalności

gospodarczej; konsultacje w zakresie działalności gospodarczej dla firm konsultacje w zakresie działalności gospodarczej dla osób indywidualnych doradztwo w zakresie zarządzania firmą; doradztwo w zakresie zarządzania biznesowego, w tym przez Internet; doradztwo w zakresie zarządzania ryzykiem [działalność gospodarcza]; doradztwo w zakresie zarządzania biznesem; opracowywanie pomysłów dla ekonomii biznesu; pomoc i doradztwo w zakresie organizacji działalności gospodarczej; porady, pytania i informacje dotyczące działalności gospodarczej; profesjonalne doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej; usługi w zakresie sprawozdań rynkowych; doradztwo w zakresie działalności gospodarczej związane z przetwarzaniem danych".

Zdaniem Skarżącej zarówno usługi związane z gromadzeniem i analizą informacji handlowych, jak i sporządzaniem, przetwarzaniem, analizą badań rynkowych i

statystyk nie są bezpośrednio związane z usługami "gromadzenia danych dotyczących spłaty zobowiązań finansowych" i nie można ich też uznać za usługi "niezbędne do prowadzenia przedmiotowego rejestru" (długów). Takie twierdzenie jest wadliwe i nieuzasadnione, gdyż jej działalność jest szeroka i nie dotyczy wyłącznie prowadzenia rejestru długów. Wyjaśniła, że jeśli jej intencją byłoby odnoszenie ww. usług jedynie

do "prowadzenia rejestru (długów)" to inaczej sformułowałby wykaz zgłoszonych towarów.

Poza tym, wbrew twierdzeniom organu, dane z analiz rynku i z opracowania informacji handlowych, czy z doradztwa w zarządzaniu biznesem nie stanowią "fundamentalnej funkcji rejestrów długów". Są to bowiem usługi całkowicie odrębne od usług "gromadzenia danych dotyczących spłaty zobowiązań finansowych" i nie można ich uznać za usługi niezbędne do gromadzenia danych dotyczących spłaty zobowiązań finansowych.

W odniesieniu do usług wskazanych w klasie 36 podniosła, że usługi: organizowania kredytów, poręczenia, ocena zdolności kredytowej przedsiębiorstw, wynajem nieruchomości w żadnym przypadku nie mają "bezpośredniego (ani nawet

pośredniego) związku wprost z prowadzeniem rejestru dłużników". Rozszerzenie więc zarzutu opisowości znaku na wszystkie usługi z tej klasy jest błędne podobnie jak twierdzenie organu, że wszystkie usługi z klasy 36 są opisowe, ponieważ "zadłużony przedsiębiorca może mieć problem z wynajęciem nieruchomości, otrzymaniem

kredytu, korzystnej raty ubezpieczenia etc.".

Za błędne uznała także argumentuje, że:

• znak ma charakter opisowy:

o "dla usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, komputerowego

zarządzania plikami czy usług administracji serwerów", ponieważ "wszystkie wymienione usługi powiązane są ściśle z prowadzeniem działalności gospodarczej i zarządzaniem długami/wierzytelnościami oraz ubezpieczeniem np. od odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną kontrahentom w związku z aktywnością biznesową...";

o w odniesieniu do usług "wynajmu nieruchomości", gdyż usługa ta nie jest usługą "rejestrowanie zadłużenia z tytułu nieterminowego opłacania czynszu". W żadnym przypadku nie można uznać, żeby usługa "wynajmu nieruchomości" była "nieodłącznym elementem rejestru oprócz rejestrowania danych";

• "kompleksowe świadczenie usług w zakresie wynajmu nieruchomości jest ściśle związane z funkcjami rejestru dłużników" - fakt, że wynajmujący mogą sprawdzać wiarygodność potencjalnych najemców, korzystając z usług gromadzenia danych dotyczących spłaty zobowiązań finansowych, w żaden sposób nie przesądza, że świadczenie usług w zakresie wynajmu nieruchomości pozostaje ściśle związane z funkcjami rejestru dłużników.

W odniesieniu do usług wskazanych w klasie 41 zarzuciła, że organ nie

uargumentował w jaki sposób usługi z tej klasy, np. "organizowanie konferencji dotyczących handlu", czy "prowadzenie kursów edukacyjnych z zakresu biznesu" są bezpośrednio związane z prowadzeniem rejestru. W jej ocenie takiego związku nie ma, a rozszerzenie zarzutu opisowości na wszystkie usługi z klasy 41 nie jest

prawidłowe.

W odniesieniu do usług wskazanych w klasie 42 zarzuciła błędne przyjęcie ich przez organ za wewnętrzne prace organizacyjne i serwisowe w związku z prowadzeniem rejestru długów (które jako takie nie mogą być usługami świadczonymi na rzecz klientów). Podniosła, że "certyfikacja [kontrola jakości]; kontrola jakości; kontrola

jakości dla osób trzecich; ocena jakości; świadczenie usług zapewniania jakości; administracja serwerów; aktualizowanie banków pamięci systemów komputerowych; analizy komputerowe; analizy systemów komputerowych; badania dotyczące przetwarzania danych; badania w dziedzinie technologii informacyjnej; badania w dziedzinie technologii przetwarzania danych; doradztwo, konsultacje i informacja w zakresie technologii informacyjnych; przygotowywanie programów komputerowych do przetwarzania danych; projektowanie i opracowywanie oprogramowania do elektronicznych baz danych; projektowanie i opracowywanie systemów do wprowadzania danych; projektowanie i opracowywanie systemów przetwarzania danych; projektowanie i opracowywanie systemów do wyświetlania danych; projektowanie i opracowywanie systemów do przechowywania danych; zarządzanie projektami informatycznymi w dziedzinie elektronicznego przetwarzania danych

[EDP]; usługi komputerowe on-line; usługi w zakresie kopiowania i konwersji danych, usługi kodowania danych; zarządzanie projektami w zakresie technologii informacyjnych" są usługami świadczonymi na rzecz klientów, całkowicie odrębnymi

od usługi prowadzenia rejestru długów, stąd rozszerzenie zarzutu opisowości na wszystkie usługi z klasy 42 było nieprawidłowe.

Reasumując, Skarżąca stwierdziła, że zgłoszony znak słowny bezspornie charakteryzuje się zarówno pierwotną, jak i wtórną zdolnością odróżniającą, co w każdym przypadku jest przesłanką wystarczającą dla udzielenia na niego prawa ochronnego. Organ odnosząc się zaś jedynie do wybranych (wąskiego zakresu) usług

z ww. klas dokonał oceny wybiorczej i niespełniającej wymogów przewidzianych dla postępowania o udzielenie prawa ochronnego. Ponieważ pomiędzy usługami

występują znaczne różnice, wynikające z ich charakteru, właściwości, przeznaczenia

i sposobów sprzedaży, organ nie mógł uznać ich za jednorodną kategorię, co umożliwiałoby sformułowanie względem nich ogólnego uzasadnienia.

Na koniec wyjaśniła, że z uwagi na wysokie koszty postępowania, jakie dotychczas poniosła w związku z tym postępowaniem, dnia 21 lipca 2022 r. złożyła wniosek o wycofanie podania o udzielenie prawa ochronnego na zgłoszony znak i umorzenie postępowania, jednakże organ 15 lipca 2022 r. wydał już merytoryczną decyzję.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Skarżąca w replice powtórzyła zarzuty skargi zarzucając, że organ pobieżnie odniósł się do nich w swojej odpowiedzi. Raz jeszcze podkreśliła, że oceniając zgłoszony znak uczynił to w odniesieniu do wybranych tylko usług ze zgłoszenia, które uznał za należące do jednolitej kategorii, a to pomimo ich całkowitej odmienności, co wykluczało możliwość wyciągnięcia względem nich identycznych wniosków co do opisowości.

W jej ocenie do akt przedłożyła dokumenty potwierdzające nabycie przez zgłoszony znak wtórnej zdolności odróżniającej w skutek jego długotrwałego używania w obrocie oraz dowodzących, że zgłoszony znak był używany przez nią i licencjobiorcę w funkcji znaku towarowego. Błędne - sprzeczne z utrwaloną linią orzeczniczą TSUE, jest twierdzenie organu, że dowody te potwierdzają jedynie, że zgłoszony znak był

używany w charakterze informacyjnym, bądź jako cześć nazwy jej firmy, bądź jako część warstwy słownej zarejestrowanego słowno-graficznego znaku.

Podniosła, że do akt sprawy dołączyła badania dwóch różnych ośrodków badawczych (Millward Brown i TNS), jednakże organ nie odniósł się do tej okoliczności - pochodzenia badań z dwóch różnych źródeł. Jednocześnie omawiając badania dotyczącego znajomości marki KRD z listopada 2021 r. stwierdził, że pochodziły one

od Millward Brown, podczas gdy wykonał je TNS. Do badania TNS odniósł się natomiast dopiero w odpowiedzi na skargę twierdząc, że dot. słowno-graficznego

znaku i nie dowodzi nabycia wtórej zdolności odróżniającej przez zgłoszony znak o charakterze opisowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało oddalić, jako że - w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu, Urząd Patentowy, uwzględniając wskazania wynikające z wyroku tut. Sądu z dnia 25 marca 2021 r. VI SA/Wa 2587/20, prawidłowo rozstrzygnął o odmowie udzielenia prawa ochronnego na słowny znak towarowy KRAJOWY REJESTR DŁUGÓW.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny stanowiska Urzędu Patentowego RP, który przyjął opisowość oznaczenia Krajowy Rejestr Długów oraz

nie uznał faktu nabycia przez nie wtórnej zdolności odróżniającej, odmawiając udzielenia prawa ochronnego na ten znak na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p..

Przeszkoda rejestracji znaku wynikająca z art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. ("nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone") określana jest mianem konkretnej zdolności odróżniającej i badana jest w odniesieniu do konkretnych towarów, dla jakich znak został zgłoszony do ochrony, przy czym przyjmuje się, że dostateczne znamiona odróżniające oznaczenia rozumiane w sensie konkretnym pozwalają na to, by

właściwy krąg odbiorców, składający się z przeciętnych, właściwie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych konsumentów towarów (usług) oznaczonych danym znakiem, postrzegał wskazany towar jako pochodzący z konkretnego przedsiębiorstwa (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie C-24/05).

Za niezdolne do pełnienia funkcji znaku towarowego uważa się znaki, które

pozbawione są dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do towarów, dla sygnowania których zostały przeznaczone; znamion takich nie posiadają oznaczenia, które nie pozwalają zindywidualizować towaru jako pochodzącego od konkretnego przedsiębiorstwa. W tej grupie oznaczeń znajdują się oznaczenia/znaki opisowe, tj. oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości,

wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (art.1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p.); czyli elementów, których jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze (usłudze), a nie o jego pochodzeniu z określonego przedsiębiorstwa.

Znakiem opisowym jest znak, który realizuje zasadę aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości. Aktualność oznaczenia podlega ocenie obiektywnej i sprowadza się do ustalenia, czy z punktu widzenia aktualnych warunków rynku oznaczenie jest przydatne do opisu towaru/usługi i jako takie powinno być dostępne

dla wszystkich jego uczestników. Reguła konkretnej opisowości wskazuje natomiast,

że wyłączony z rejestracji jako opisowy może być tylko taki znak, który wskazuje na konkretne cechy tego towaru, dla którego oznaczania jest przeznaczony. Bezpośredniość opisu ma zaś miejsce wtedy, gdy znak przekazuje informację o cechach konkretnego towaru wprost, wyraźnie i jednoznacznie, tak że może być ona również odczytana wprost, a nie drogą skojarzeń (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2011 r. II GSK 1346/10).

W niniejszej sprawie ocenie podlegało oznaczenie KRAJOWY REJESTR DŁUGÓW w kontekście zgłoszonych do sygnowania nim szczegółowo wskazanych usług.

Odmawiając udzielenia prawa ochronnego organ prawidłowo wskazał na jego ogólnoinformacyjne i opisowe znaczenie w relacji do tych usług, gdyż w całościowym odbiorze będzie ono dla konsumentów w pierwszej kolejności informacją o rodzaju świadczonych usług, a nie wskazaniem konkretnego podmiotu je oferującego.

Oznaczenie to nie posiada bowiem znamion odróżniających pozwalających zidentyfikować źródło pochodzenia towarów i usług; w obrocie gospodarczym nie można natomiast zmonopolizować określeń, którymi każdy może posłużyć się w

sposób konieczny do podania podstawowych cech produktu czy oferowanej usługi.

Także zdaniem Sądu oznaczenie składa się z wyrazów pozbawionych zdolności odróżniającej w stosunku do usług objętych zgłoszeniem.

Jak prawidłowo ustalił organ, oznaczenie słowne Krajowy Rejestr Długów zbudowane jest z trzech powszechnie zrozumiałych elementów słownych. Termin "rejestr" to "uporządkowany według jednego kryterium spis lub wykaz czegoś" (https://sip.pwn.pl), termin "długów" (dług, -gu, - giem, -gów) oznacza: "suma pieniędzy, którą ktoś pożyczył i musi zwrócić; obowiązek dłużnika do spełnienia określonego świadczenia" (https://sip.pwn.pi), natomiast termin "krajowy" to przymiotnik utworzony od słowa kraj, wskazujący na "zamieszkane terytorium stanowiące całość polityczną i gospodarczą" (https://slp.pwn.pl). Jako całość oznaczenie Krajowy Rejestr Długów wskazywać

będzie na prowadzenie krajowego (ogólnopolskiego) rejestru gromadzącego dane dotyczące spłaty zobowiązań finansowych.

Wyrazy - w przedstawionym w zgłoszeniu zestawieniu - mają zatem sens i ścisłe znaczenie, których treść jest rozumiana natychmiastowo i bezpośrednio.

Przeciętny konsument nie będzie miał trudności z odczytaniem, że w tym zestawieniu słów chodzi o usługi związane z rejestrami długów, aczkolwiek w takiej formule nie powiąże tego oznaczenia z jednym przedsiębiorstwem, tylko ogólnie z rynkiem.

Oznaczenie, które służy wyłącznie do przekazywania informacji o cechach towaru czy usługi i miejscu jej wykonywania nie może zostać zmonopolizowane przez udzielenie prawa ochronnego na to oznaczenie na rzecz jednego podmiotu. Odpowiednia grafika może zindywidualizować oznaczenie nadając mu wyjątkowy charakter, przez co oznaczenie utrwali się w świadomości odbiorców, jednak w sprawie niniejszej sporne oznaczenie ma charakter słowny, żadna grafika go nie indywidualizuje.

Prawidłowe w tej sytuacji jest stanowisko organu, który wskazując na znaczenie słów "krajowy rejestr długów" w relacji do usług z wykazu znaku uznał, że ich zestawienie skutkuje opisowością całego oznaczenia, gdyż znak towarowy by mógł prawidłowo pełnić swoją funkcję w obrocie nie powinien bezpośrednio kojarzyć się z towarem czy usługą.

Niezasadnie przy tym Skarżący zarzuca, że organ dokonał weryfikacji ocenianego oznaczenia w zbiorczym/grupowym odniesieniu do usług, do oznaczania których zostało ono zgłoszone. W orzecznictwie dopuszcza się formułowanie ocen zbiorczych, o ile wyrażona opisowym określeniem cecha relewantna wspólna jest wszystkim towarom, w stosunku do których przypisano deskryptywny charakter zgłoszonego oznaczenia (por. powołany w zaskarżonej decyzji wyrok TSUE z dnia 17 maja 2017 r., C-437/15).

Organ ustalił opisowy charakter zgłoszonego do ochrony oznaczenia i cechy wspólne (rodzaj, przeznaczenie) usług do oznaczania których zostało ono przeznaczone.

Urząd Patentowy RP wymienił wszystkie usługi ujęte w zgłoszeniu i zgrupował je następująco:

- usługi z kl. 35, tj. wprowadzaniu, przetwarzaniu i weryfikacji przetwarzania, gromadzeniu, zarządzaniu, systematyzowaniu i analizie danych dla osób trzecich

(firm) w komputerowych bazach danych (...). Ww. usługi uznał za niezbędne dla prowadzenia przedmiotowego rejestru - dla gromadzenia oraz zarządzania danymi, niezbędnymi dla dokonywania wszelkich raportów, analiz, statystyk etc. Jest to powodowane konstytutywną funkcją prowadzonych rejestrów, które stanowią źródło informacji dla podmiotów gospodarczych; prowadzone rejestry są jednymi z narzędzi,

z których korzystają uczestnicy rynku, a usługi świadczone w związku z prowadzonymi rejestrami dłużników realizują oczekiwania i rzeczywiste potrzeby tych podmiotów. Kontrahenci mogą np. sprawdzać w prowadzonym rejestrze solidność, wiarygodność swoich potencjalnych partnerów biznesowych;

- usługi z kl. 36, tj.: agencje ściągania wierzytelności i windykacja należności, dostarczanie informacji dotyczących faktoringu długów, usługi z zakresu zarządzania długami i doradztwa w zakresie zadłużenia (...). Organ ocenił, że wszystkie zgłoszone usługi z tej klasy mają bezpośredni związek wprost z prowadzeniem rejestru dłużników (zadłużony przedsiębiorca może mieć problem z wynajęciem nieruchomości, otrzymaniem kredytu, korzystnej raty ubezpieczenia etc.);

- usługi z kl. 41 obejmujące: organizację konferencji, wystaw, konkursów, kongresów, seminariów, wykładów, zjazdów, kursów szkoleniowych, warsztatów dotyczących biznesu i handlu oraz informację z zakresu udzielaną on-line z komputerowej bazy danych lub z Internetu, a także opracowywanie materiałów edukacyjnych, zostały uznane za usługi komplementarne; tematycznie dotyczące prowadzonej przez zgłaszającego działalności gospodarczej i ściśle powiązane z prowadzeniem rejestru długów;

- usługi z kl. 42 obejmujące: kontrolę jakości, certyfikację w ramach kontroli jakości, administrację serwerów, aktualizowanie banków pamięci systemów komputerowych, analizy komputerowe, badania dotyczące przetwarzania danych, badania, doradztwo, konsultacje i informacje w zakresie technologii informacyjnej, projektowanie i opracowywanie oprogramowania do baz danych i systemów do wprowadzania i przetwarzania danych, zarządzanie projektami informatycznymi z zakresu elektronicznego przetwarzania danych, także usługi z zakresu kodowania danych - stanowią narzędzia ściśle powiązane i niezbędne dla działalności z zakresu prowadzenia krajowego rejestru długów. Organ ocenił, że ww. usługi są narzędziami służącymi do zarządzania danymi prowadzonego rejestru, także badania, monitorowania i kontroli tych procesów bądź dotyczą opracowywania systemów przeznaczonych do zarządzania danymi/informacją gromadzoną w rejestrze i doradztwa z zakresu.

Organ nie pominął przy tym żadnej z usług zgłoszonych w klasach 35, 36, 41 i 42, w tym osobno odniósł się do tych wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. str. 14-15 zaskarżonej decyzji).

Istota wszystkich zgłoszonych usług została prawidłowo przez organ rozpoznana i oceniona pod kątem przydatności dla ich określenia spornego oznaczenia. Stanowisko organu koresponduje z orzecznictwem TSUE wskazującym, że związek między towarem/usługą a opisowym oznaczeniem musi być "wystarczająco bliski" (wyrok

TSUE z dnia 11 czerwca 2020 r., T-563/19). Ta okoliczność została w sprawie wykazana.

W ocenie Sądu zastosowanie ad casum oceny zbiorczej było więc prawidłowe.

Skarżąca na poparcie swojego stanowiska przywołała wyrok tut. Sądu z dnia 23 października 2007 r., VI SA/Wa 1412/07. Sąd orzekający zapoznał się z tym wyrokiem. Wskazano w nim, że UP RP powinien dokonać oceny i sprawdzenia, czy spełnione są ustawowe warunki wymagane do udzielenia prawa w odniesieniu do wszystkich towarów, do których oznaczenia zgłoszony znak jest przeznaczony, a następnie podjęcia decyzji w przedmiocie udzielenia ochrony, tj. do udzielenia prawa ochronnego dla towarów, dla których może być ono udzielone, a dla pozostałych odmowy jej udzielenia.

Pogląd ten został wyrażony na podstawie nieobowiązującego już art. 144 p.w.p. ("Wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy następuje po sprawdzeniu przez Urząd Patentowy, czy są spełnione ustawowe warunki wymagane dla uzyskania prawa"). Niemniej nie sposób przyjąć, że wyrażając tak ogólny pogląd tym samym zakwestionowano w orzecznictwie możliwość zastosowania przez organ grupowego podejścia - zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 17 maja 2017 r., C-437/15 - przy ocenie zgłoszonych usług pod kątem opisowości zgłoszonego znaku.

Nie budzą też zastrzeżeń ustalenia i oceny zaskarżonej decyzji co przeciętnego odbiorcy usług zgłoszonych w wykazie znaku, w której uznano, że jest nim konsument - osoba prywatna, a także podmiot profesjonalny, odbiorca zainteresowany

odzyskaniem należności oraz odbiorca - dłużnik, od którego egzekwowane są zobowiązania finansowe. Ustalając nienadawanie się oznaczenia do odróżniania w obrocie usług, dla których zostało zgłoszone oraz jego opisowy charakter organ prawidłowo ustalił poziom uwagi przeciętnego odbiorcy usług z kl. 35, 36, 41 i 42 wskazując, że wykazuje on podwyższony poziom uwagi ze względu na rodzaj oferowanych usług w związku z zaciąganiem zobowiązań finansowych, ich spłatą oraz egzekwowaniem/odzyskiwaniem długów.

Także zdaniem Sądu z perspektywy tak ustalonego kręgu odbiorców, oznaczenie (z podanych wyżej powodów braku zdolności odróżniającej i opisowości) nie zostanie odebrane jako znak towarowy.

Zatem oznaczenie to wypełnia - w myśl wcześniejszych uwag - przesłanki odmowy udzielenia prawa ochronnego z przepisów art. 1291 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 p.w.p. Jest bowiem niedystynktywne (art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p.), będąc jednocześnie opisowym (art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p.).

Dokonana przez organ ocena wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek zastosowania tych przepisów z wyżej przytoczonych powodów jest zatem prawidłowa.

Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów postępowania w związku z art. 130 p.w.p.

Jak wspomniano wyżej brak pierwotnej zdolności odróżniającej znaku jest przeszkodą udzielenia prawa ochronnego. Przeszkoda ta może być usunięta przez wykazanie wykształcenia się tzw. wtórnej zdolności odróżniającej, o której mowa w art. 130 p.w.p.

Przepis ten stanowi, że odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2-4 nie może nastąpić, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu.

Używanie znaku w celu nabycia przez niego wtórnej zdolności odróżniającej powinno polegać nie tylko na wprowadzeniu oznakowanego towaru/usług na rynek, ale także

na stałej ich obecności na rynku i dostępności dla kupujących przez dłuższy okres czasu.

Znak towarowy nabywa zdolność odróżniającą w wyniku jego używania wówczas, gdy jest w stanie identyfikować towar/usługi jako pochodzący od konkretnego przedsiębiorcy.

Należy podkreślić, że w każdym przypadku konieczna jest ocena, czy oznaczenie używane było w charakterze znaku towarowego, a więc w taki sposób, który umożliwia w oczach przeciętnego odbiorcy towarów odróżnienie danego towaru od towarów innych przedsiębiorców.

Argumentacja ww. zakresie musi zaś odnosić się do okoliczności wynikających m.in. z wyroku Trybunału z dnia 4 maja 1999 r. w sprawach połączonych C‑108/97 i 109/97 Windsurfing Chiemsee.

Oznacza to, że przy ocenie charakteru odróżniającego będącego przedmiotem

wniosku o rejestrację znaku towarowego należy wziąć pod uwagę w szczególności udział tego znaku towarowego w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i okres używania tego znaku towarowego, wysokość nakładów poczynionych przez przedsiębiorstwo na jego promocję, odsetek zainteresowanych odbiorców, który dzięki temu znakowi rozpoznaje towar jako pochodzący od określonego przedsiębiorstwa,

jak również opinie izb handlowych i przemysłowych oraz innych stowarzyszeń zawodowych. Trybunał uściślił przy tym, iż okoliczności tych nie można ustalać jedynie na podstawie danych o charakterze ogólnym i abstrakcyjnym, takich jak z góry określone procentowo liczby (predetermined percentages - por. pkt 52). Powyższe kryteria potwierdził TSUE w wyroku z dnia 22 czerwca 2006 r., August Storck KG, C-25/05 P). Podkreślił on, że ustalenia w tym zakresie muszą opierać się na konkretnych

i wiarygodnych danych, uwzględniających przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów i usług, który jest dobrze poinformowany, należycie uważny i ostrożny.

Zbadanie wystąpienia wspomnianych przesłanek należy zatem do ustaleń

faktycznych, dla których dowody powinien przedstawić wnioskodawca.

Co do momentu, w którym oznaczenie powinno nabyć wtórną zdolność odróżniającą, należy wskazać, że wtórna zdolność odróżniająca jest jedną z okoliczności, którą należy brać pod uwagę, badając przesłanki rejestracji danego oznaczenia czyli wtórną zdolność odróżniającą należy wykazać w odniesieniu do okresu czasu

poprzedzającego datę rejestracji znaku w UP (por. U. Promińska, tamże; J. Sitko, tamże, teza 8; H. Fedorowicz, tamże; M. Ziółkowska, Wtórna zdolność odróżniająca jako przesłanka udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, PPH z 2016 r. z. 6,

s. 30-34).

W tej sprawie - mimo dostrzeżonej przez Skarżącą omyłki organu na str. 18 zaskarżonej decyzji - nie ma wątpliwości, że miarodajną w ww. zakresie datą jest dzień 30 maja 2016 r.

Odpowiadając na zarzuty Skarżącej należy zauważyć, że nie budzi kontrowersji

pogląd, że znak towarowy, o którego rejestrację się wnosi, może być przedmiotem używania jako część zarejestrowanego znaku towarowego lub w połączeniu z takim znakiem. Niemniej do celów rejestracji tego znaku - jako odrębnego znaku towarowego - zgłaszający musi przedstawić dowód, że sam ten znak, z pominięciem wszelkich innych znaków towarowych, które również mogą być obecne, wskazuje, iż dane towary pochodzą z określonego przedsiębiorstwa (por. wyrok TSUE w sprawie Nestlé o sygn. C-353/03; a także w kontekście rozporządzenia nr 40/94, którego art. 7 ust. 3 odpowiada co do istoty art. 3 ust. 3 dyrektywy 2008/95, wyrok TSUE w sprawie Colloseum Holding o sygn. C-12/12, pkt 27). Prawidłowo zatem organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że fakt, że Skarżąca uzyskała prawo do znaku słowno-

graficznego, który zawiera tę samą warstwę słowną co zgłoszony znak, nie uzasadnia automatyzmu w udzieleniu ochrony na ten zgłoszony znak.

W konkluzji zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP stwierdził, że zgłaszający nie wykazał nabycia przez sporne oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej.

To właśnie tej kwestii dotyczą zasadnicze zarzuty strony skarżącej, tyle że koncentrują się one przede wszystkim na wykazaniu związanych z tym naruszeń przez organ przepisów postępowania odnoszonych do oceny zgłoszonych dowodów i wywiedzionego na ich podstawie wniosku, że Skarżąca nie przedstawiła obiektywnych i wystarczających dowodów na wtórną zdolność odróżniającą znaku w postaci oznaczenia słownego Krajowy Rejestr Długów dla zgłoszonych usług.

Sąd w ww. zakresie nie podzielił zastrzeżeń strony, uznając, że stanowisko organu jest uzasadnione.

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach nie wynikają bowiem okoliczności istotne w analizowanym zakresie a podlegające wykazaniu zgodnie z ww. wyrokiem sprawie Windserfing Chiemsee. Nie wiadomo, jaki jest - w weryfikowalnych danych - udział spornego oznaczenia w rynku, jak przedstawia się intensywność używania tego oznaczenia, czy wysokość nakładów poczynionych przez spółkę na promocję tego konkretnego oznaczenia, a także, jaki jest odsetek zainteresowanych odbiorców, który dzięki temu znakowi rozpoznaje usługi jako pochodzące od określonego przedsiębiorstwa.

W ww. zakresie nie można zaakceptować takiej argumentacji jak ta ze skargi, w której Skarżąca w pkt 2.1.1. wymienia poszczególne dowody a następnie wskazuje okoliczności, które chce nimi wykazać, np. wskazuje 1) dowód udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy Krajowy Rejestr Długów z pierwszeństwem od dnia 3 lutego 2003 r. (załącznik nr 3 do pisma Skarżącej z dnia 21 września 2016 r.); 2) wydruk z rejestru przedsiębiorców krajowego Rejestru Sądowego dla spółki K.S.A. (załącznik nr 4 do pisma Skarżącej z dnia 21 września 2016); 3) umowa licencyjna (załącznik nr 5 do pisma Skarżącej z dnia 21 września 2016). Dowody te - zdaniem Skarżącej - mają świadczyć o sposobie, czasie, długotrwałości, intensywności i zakresie terytorialnym używania znaku. Jak podaje Skarżąca funkcjonuje na rynku od 19-tu lat, jest pierwszym w Polsce biurem informacji gospodarczej, rozpoczęła swoją działalność tuż po stworzeniu ram prawnych dla tego typu aktywności, a znak służy Skarżącej do oznaczania prowadzonej działalności

przez cały ten okres.

Niewątpliwie w sprawie złożono obszerny materiał dowodowy (także na płycie CD) sama Skarżąca ocenia go na 600 stron, nie opatrzono go jednak odpowiednim komentarzem strony pozwalającym na dokonanie istotnych w sprawie ustaleń. Samo przedstawienie materiału dowodowego nie stanowi jeszcze o wypełnieniu przez stronę ciążącego na niej obowiązku dowodzenia. Strona powinna na podstawie

przedłożonych dowodów sformułować wnioski wprost z dowodów tych wynikające. Innymi słowy powinna przedstawić logiczną argumentację popartą spójnym

materiałem dowodowym na wykazywane przez siebie okoliczności.

Należy także wskazać, że analiza przedstawionych dowodów powinna być w niniejszej sprawie tym wnikliwsza, że zgłoszony znak towarowy odpowiada opisowej części firmy Skarżącej. Dlatego argumentacja Skarżącej musi odnosić się wyłącznie do

przypadków i skutków posługiwania się spornym oznaczeniem jako znakiem towarowym. Nie każde zatem użycie oznaczenia ma znaczenie dla sprawy. Niewystarczające jest więc samo przedłożenie materiałów, na których oznaczenie to jest wyeksponowane (np. na rozprawie Skarżąca podniosła, że w przedłożonym przez nią materiale dowodowym sporny znak pojawia się około 100 razy). Dlatego zasadnie organ nie uznał za dowód w sprawie dokumentów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez spółkę (wydruk z KRS), czy działania rejestru (Vademecum).

Skarżąca przyznaje, że w tym ostatnim dokumencie istotnie ujawnia zarejestrowany znak towarowy słowno-graficzny, ale ujawnia również zgłoszony słowny znak "KRAJOWY REJESTR DŁUGÓW" (Skarżąca wskazała screeny przykładowych miejsc użycia ww. znaku w Vademecum, w tym w tytule oraz w stopce każdej strony). Po zapoznaniu się z tym dokumentem należy wskazać, że używa się w nim wyrażenia Krajowy Rejestr Długów przede wszystkim w kontekście działalności Skarżącej, np. na str. 5 "Zaletą monitoringu jest brak konieczności bieżącej weryfikacji bazy danych Krajowego Rejestru Długów", na str. 9 "Według badań przeprowadzonych na reprezentatywnej próbie firm korzystających z Krajowego Rejestru Długów (...)" oraz "Dłużnicy, którzy nie regulują swoich zobowiązań mimo umieszczenia ich danych w Krajowym Rejestrze Długów pozostaną w nim przez 10 lat.", czy na str. 16 "Czy lekarz prowadzący indywidualną praktykę lekarską jest przedsiębiorcą i może korzystać z usług Krajowego Rejestru Długów?". Taki charakter - zdaniem Sądu - ma także posłużenie się omawianym oznaczeniem w nazwie dokumentu. W omawianych okolicznościach aktualna pozostaje powyższa uwaga o konieczności rozdzielenia

przez Skarżącą ww. przypadków od ewentualnego posłużenia się słownym znakiem towarowym. Skarżąca zaś nieprawidłowo traktuje każde użycie w tekście

sformułowania Krajowy Rejestr Długów jako użycie znaku towarowego.

Te zastrzeżenia odnoszą się również do innych dowodów z dokumentów o podobnym charakterze, w tym "Informatora Klienta strategicznego Krajowego Rejestru Długów" oraz "Oferty Współpracy".

Prawidłowe jest także stanowisko organu co do artykułów prasowych, wydruku ze strony internetowej www.kdr.pl oraz wyciągu z rejestru domen "whois", że pojawia się

w nich przede wszystkim słowno-graficzny znak Skarżącej, a nie zgłoszone

oznaczenie słowne w zgłoszonej formie.

Nic dla sprawy nie wynika również z dowodów w postaci przedłożonych umów sponsoringu. W przeważającej części tych umów (w tym w tych powołanych w skardze

i w replice, tj. w umowach z dnia 5 lutego 2013 r. oraz z dnia 10 września 2010 r.) nie ma odwołania wprost do spornego oznaczenia. Jest za to mowa o obowiązku wyświetlania logotypu/wymieniania nazwy/umieszczania logotypu/ustawienia stojaka

z logo - bez wskazania treści logotypu/nazwy/logo. Tylko w umowie z dnia 17 maja 2010 r. w § 3 ust. 1 pkt 6 mowa jest wprost o obowiązku organizatora obchodów Międzynarodowego Dnia Spółdzielczości wykonania i zamieszczenia na stoisku-namiocie banneru z napisem KRAJOWY REJESTR DŁUGÓW.

W listach referencyjnych mowa jest o współpracy ze Skarżącą. Nie dotyczą one używania znaku słownego.

Nie są także przesądzające w sprawie dowody - o zasadniczym znaczeniu według wnioskodawcy - tj. sondaż pt. "Zadłużenie" sporządzony przez Millward Brown (grudzień 2013 r.) i raport TNS dotyczący znajomości marki KRD z listopada 2012 r. Niewątpliwie dotyczą one relewantnego okresu, czyli sprzed zgłoszenia znaku.

Niemniej dowody te wymagały ścisłego powiązania z kwestią utrwalenia się u potencjalnych odbiorców asocjacji znaku z towarem lub usługą i przedsiębiorcą.

Skarżąca takiego rozumowania nie przeprowadziła, a ocena ww. dowodów dokonana przez organ nie potwierdza okoliczności, na jakie je przedstawiono, tj. że docelowy

krąg odbiorców postrzegał dane oznaczenie jako pozbawione opisowego charakteru

dla zgłoszonych usług już w dacie zgłoszenia go w Urzędzie.

Wbrew zarzutom strony Urząd ocenił oba ww. dowody. Wynika to z relacji organu, np. wskazał na odmiennie określoną grupę respondencką w obu badaniach. Uznał, że oba te badania rynkowej znajomości znaku nie stanowią jednoznacznego dowodu na to,

że oznaczenie Krajowy Rejestr Długów jest rozpoznawane jako identyfikujące źródło pochodzenia.

W decyzji z dnia 24 grudnia 2021 r. zwrócono uwagę na sugerujący sposób zadawania pytań przez ankieterów (zarówno w sondażu sporządzonym przez Millward Brown, jak

i w raporcie TNS zadano pytanie: "Jakie rejestry dłużników Pan/i zna (...)", w tym drugim badaniu także zapytano "Z jaką formą działalności kojarzy się Panu/i Krajowy Rejestr Długów").

Uznano, że wyniki badania zdają się wskazywać na rozpoznawanie wśród części odbiorców istnienia instytucji Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji

Gospodarczej (KRD), a nie istnienia znaku towarowego Krajowy Rejestr Długów. Dodatkowo wskazano, że z sondażu wynika, że ten podmiot nie jest kojarzony z konkretnymi usługami, ale z sankcjami w postaci - wpisu danych jako dłużnika do Krajowego Rejestru Długów. W decyzji wydanej po rozpoznaniu wniosku o ponownym rozpoznaniu spraw Urząd dodatkowo wskazał, że Krajowy Rejestr Długów Biuro Informacji Gospodarczej (KRD) jest wymieniane najczęściej spośród wszystkich rejestrów dłużników - 15 % badanych wymienia je spontanicznie, a łącznie 55%. W opinii Urzędu przebadana grupa osób nie jest na tyle liczna, aby dowodziła uzyskania przez analizowany znak wtórnej zdolności odróżniającej. Z przedstawionego badania wynika, że dana grupa odbiorców (15 % przy N=1010) potrafi spontanicznie wskazać Krajowy Rejestr Długów Biuro Informacji Gospodarczej (KRD) spośród różnych podmiotów prowadzących rejestry dłużników. Zdaniem Urzędu uzyskane wartości nie wskazują wystarczająco jednoznacznie na identyfikowanie przez odbiorców pochodzenia gospodarczego świadczonych usług i odróżnianiu ich w wystarczająco wysokim stopniu od innych uczestników rynku prowadzących rejestry długów i świadczących takie same i podobne usługi. Ponadto, także w tej decyzji, uznano pytania sondażu mają charakter naprowadzający i wskazują respondentom kierunek poszukiwania odpowiedzi.

Sąd podzielił w tym względzie stanowisko organu. Z przedłożonymi badaniami wiąże się wiele wątpliwości np. czy za grupę docelowych przeciętnych odbiorców w niniejszej sprawie można uznać respondentów niepełnoletnich. Powstaje zatem pytanie o reprezentatywność badanej grupy dla potrzeb wykazania wtórnej zdolności odróżniającej. Zgodnie bowiem z informacjami zamieszczonymi w raporcie TNS próba badawcza została przeprowadzona na liczbie 1000 osób w wieku 15+. Te badania nie przekonują również o tym, że respondenci postrzegają sporne oznaczenie jako znak towarowy a nie działającą instytucję, czy nazwę usługi. Skarżąca nie wyjaśniła także dlaczego (jak?) te badania można zinterpretować na potrzeby wykazania nabycia wtórnej zdolności odróżniającej. Bierność Skarżącej w tym zakresie ma swoje konsekwencje w uznaniu za niewykazane kluczowych kwestii w sprawie.

Skarżąca nie wyjaśniła także znaczenia dla sprawy analizy jakościowo-ilościowej sporządzonej przez Instytut Monitorowania Mediów (załącznik nr 10 do pisma Skarżącej z dnia 21 września 2016 r.)

We wstępie ww. dokumentu mowa jest o tym, że raport oparty jest na 11345 przekazach z okresu od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. wyszukanych w katalogach: Krajowy Rejestr Długów, InfoMonitor, Rzetelna Firma, Europejski Rejestr Informacji Finansowych/ERIF, Kaczmarski Inkasso. Materiały zakwalifikowane do raportu zostały ocenione pod względem wpływu, jaki w oczach czytelnika mogą mieć na kształtowanie wizerunku.

Ogólnie można wskazać, że jest to informacja o ilości publikacji (z podziałem na poszczególne media) wraz z analizą tych danych na podstawie różnych kryteriów.

Znaczenie dla sprawy objęcia zestawieniem danych z katalogu Krajowy Rejestr

Długów nie jest oczywiste. Skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób i co o tym świadczy, że dowód ten dotyczy znaku słownego KRAJOWY REJESTR DŁUGÓW, a nie np. podmiotu jako takiego. Poza tym Skarżąca pozostawiła ww. dane odnoszące się do

ww. katalogu bez dodatkowego komentarza, tj. na co dokładnie liczby z ww. raportu

się przekładają, jaki jest wyrażony w liczbach punkt odniesienia danych z niego wynikających, czyli o czym konkretnie świadczą te dane w kontekście wymagań dowodzenia wtórnej zdolności odróżniającej. W skardze i w replice Skarżąca w kontekście oceny ww. dowodu zarzuciła, że Urząd nie odniósł się szczegółowo do tych danych, stwierdził bowiem tylko lakonicznie, że "materiał nie dowodzi wysokiej rozpoznawalność oznaczenia słownego na polskim rynku wśród polskich odbiorców,

w związku z kliknięciami rzędu 146527 i 81293 oraz kliknięcia z konwersją w wysokości 8311 i 274", w szczególności nie odnosząc tej oceny do ilości potencjalnych odbiorców usług oznaczanych znakiem.

Sama strona nie dokonała takiej analizy zgłoszonych dowodów. Ani w postępowaniu przed Urzędem, ani w skardze nie odniosła danych wynikających z poszczególnych dowodów ilościowych do liczebności/wielkości kręgu potencjalnych odbiorców usług oznaczanych znakiem. Skazała w tym zakresie organ na domysły i dociekania. A przecież materiał dowodowy powinien być bezsporny i jednoznaczny. Na podstawie zestawień przedstawionych przez stronę nie można formułować żadnych istotnych w sprawie wniosków.

Z tych wszystkich powodów przekonujące jest twierdzenie UP RP, że przedłożony przez Skarżącą materiał dowodowy nie wystarczył do jednoznacznego stwierdzenia,

że sporny znak towarowy utrwalił się w świadomości odbiorców względem wszystkich usług z wykazu znaku, jako wskazanie ich pochodzenia.

Trafna jest także odpowiedź organu na argument Skarżącej związany z rejestracją oznaczenia Krajowy Rejestr Długów jako znaku towarowego [...]. Urząd Patentowy RP wskazał bowiem, że ocenie podlega zdolność odróżniająca i możliwość pełnienia przez zgłoszone oznaczenie funkcji znaku towarowego na datę zgłoszenia

na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W kompetencji poszczególnych urzędów krajowych oraz Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, leży natomiast ocena uwzględniająca obowiązujące regulacje prawne, na podstawie których orzekają oraz specyfika tamtejszych rynków, również odbiór przez odbiorcę, czyli znaczenia

(dla odbiorcy nie posługującego się językiem polskim będzie to z pewnością nazwa fantazyjna - w przeciwieństwie do odbiorcy polskiego), a także zawiłości językowe, konteksty kulturowe itp. Urzędy krajowe w orzekaniu w sprawach o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe nigdy nie kierują się automatyzmem i nie uznają wcześniejszych rejestracji tylko dlatego, że np. w innym kraju spełniły kryteria rejestracyjne. Sąd w całości podziela ww. stanowisko organu, uwzględnia ono bowiem ustawowe kompetencje organu, w tym brak związania inną (unijną) rejestracją oraz konieczność uwzględnienia w jego orzecznictwie krajowych realiów, w tym sposobu percepcji polskiego odbiorcy.

Reasumując, Sąd wskazuje, że Urząd przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie

dopuścił się naruszenia prawa ani na gruncie przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Organ prawidłowo bowiem rozeznał istotę oznaczeń ogólnoinformacyjnych (opisowych) i właściwie pod tym kątem ocenił stan faktyczny sprawy także w kontekście nabycia wtórnej zdolności odróżniającej, a uzasadnienie wydanej decyzji spełnia zaś wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a.

Organ dochował wszelkich standardów postępowania, dokonał bowiem oceny

wartości poszczególnych dowodów dla toczącej się sprawy - w ramach ciążącego na nim obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co z kolei jest związane ściśle z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) odwołującą się do prawideł logiki, praw nauki i doświadczenia życiowego. Urząd Patentowy ocenił zatem materiał dowodowy sprawy w ramach swobodnej ich oceny, nie zaś dowolnej,

to jest takiej nie wynikającej ze zgromadzonego materiału dowodowego. Fakt zaś, że materiał dowodowy został oceniony przez organ odmiennie od woli Skarżącej, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania zawartych w k.p.a.

Wobec zatem niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329).