Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 903/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1, art. 132a, art. 135e ust. 1, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi W. P. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "KGP") orzeczeniem z [...] września 2018 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, ze zm.; dalej: "ustawa o Policji"), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej także jako "organ I instancji", "KCBŚP") z [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym W. P. (dalej także jako "funkcjonariusz", "obwiniony", "policjant" lub "skarżący") naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia mu kary nagany.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2017 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko nadkom. W. P.. Podstawą jego wszczęcia było pismo z [...] października 2017 r. podinsp. M. P., policjanta Wydziału Kontroli CBŚP,

w którym wymieniony powiadomił KCBŚP o tym, że w korespondencji skierowanej przez nadkom. W.P. do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji zawarł on m.in. nieprawdziwą informację, że podinsp. M. P. został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za znęcanie się nad podwładnymi, oraz że w związku z tym powinien być wyłączony z prowadzenia spraw o mobbing, gdyż będzie się on solidaryzować ze sprawcą, a nie z ofiarą represji. Korespondencja, na którą w swoim raporcie powoływał się podinsp. M. P. to wniosek obwinionego z [...] września 2017 r. skierowany do Biura Kontroli KGP o ponowne rozpatrzenie przypadku nierównego traktowania.

Postępowanie dyscyplinarne było zawieszone w okresie od [...] stycznia 2018 r. do [...] marca 2018 r. z uwagi na przebywanie obwinionego na zwolnieniu lekarskim i brak zgody lekarza prowadzącego na uczestnictwo w czynnościach dowodowych.

KCBŚP na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji orzekł o uznaniu policjanta winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego tj., że w dniu [...] września 2017 r. pomimo ciążącego na nim obowiązku przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, w tym m.in. kierowania się w relacjach z innymi policjantami w sposób oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania, poszanowania godności, a także tolerancji naruszył te zasady w ten sposób, że w piśmie kierowanym do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji zawarł nieprawdziwą informację, że "M. P. jest osobą skazaną przez sąd prawomocnym wyrokiem za znęcanie się nad podwładnymi" oraz wskazał, że z tego powodu powinien być wyłączony z prowadzenia spraw o mobbing, "gdyż oczywistym jest, że będzie się on solidaryzować ze sprawcą a nie z ofiarą represji", naruszając w ten sposób godność wymienionego oficera, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 załącznika do zarządzenia nr [...] KGP z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" oraz wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

W odwołaniu wniesionym od przedmiotowego rozstrzygnięcia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionego, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez przełożonego dyscyplinarnego. Wydanemu orzeczeniu zarzucił mającą wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 135g ust. 1 ustawy o Policji polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że skarżący kierując do Biura Kontroli KGP pismo

z dnia [...] września 2017 r. działał z zamiarem zdyskredytowania podinsp. M. P. w oczach innych policjantów, podczas gdy:

1) prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w tym wskazanego pisma, wyjaśnień obwinionego oraz zeznań świadka G. J. winna prowadzić do konkluzji, że obwiniony nie rozpowszechniał informacji

o rzekomej karalności podinsp. M. P. publicznie, a jedynie wykorzystał zasłyszane informacje jako uzasadnienie wniosku o wyłączenie wymienionego policjanta z postępowania w swojej sprawie;

2) obwiniony działał w przeświadczeniu (uzasadnionym treścią wniosku z dnia [...] września 2017 r.), że zwrócił się do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji

o ponowne rozpoznanie wniosku w zakresie nierównego traktowania, gdzie jedną

z zasad określonych w Wewnętrznej procedurze antydyskryminacyjnej w KGP z dnia [...] czerwca 2014 r. precyzuje przepis rozdz. III pkt 16, zgodnie z którym rozpatrywanie wniosku powinno odbywać się z zachowaniem poufności oraz prawa do prywatności";

3) intencją obwinionego nie było w żadnym wypadku naruszenie godności funkcjonariusza, a jedynie troska o prawidłowe prowadzenie własnej sprawy, natomiast pismo z dnia [...] września 2017 r. miało jedynie sygnalizować jego wątpliwości co do sposobu prowadzenia sprawy.

Wskazanym na wstępie orzeczeniem z [...] września 2018 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu przytoczył stan faktyczny sprawy oraz brzmienie art. 132 ust. 2, art. 132a pkt 1 ustawy o Policji. Jednocześnie wyjaśnił, że zasady etyki zawodowej policjanta zawarte zostały w załączniku do zarządzenia nr [...] KGP z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Dyspozycja § 14 Zasad etyki zawodowej policjanta określa, że stosunek policjanta do innych policjantów powinien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania, poszanowania godności, a także tolerancji w zakresie nienaruszającym porządku prawnego.

Organ odwoławczy uznał, że bezspornym jest, że policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne, gdyż w piśmie z [...] września 2017 r. skierowanym do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji zawarł nieprawdziwe informacje dotyczące osoby podinsp. M. P., czym działał na szkodę wymienionego podważając jego kompetencję, naruszając jego autorytet oraz godność. Zauważył, że twierdzenia zawarte we wniosku obwinionego z [...] września 2017 r. zostały sformułowane w sposób kategoryczny i nie pozostawiają wątpliwości, co do jego intencji. Nie wynika z nich, aby obwiniony wyrażał wątpliwości, wprost bowiem oskarżył podinsp. M. P., że został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za stosowanie mobbingu w stosunku do podwładnych. Powyższe świadczy o umyślności popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu.

Zdaniem organu odwoławczego zamiarem skarżącego było zdyskredytowanie podinsp. M. P. w oczach innych policjantów, czego dowodem jest skierowanie pisma zawierającego nieprawdziwe informacje do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji, gdzie wskazany w powyższym wystąpieniu policjant pełni służbę i jest osobą niewątpliwie znaną. Jak zauważył KGP, posiadający ponad dwudziestoletni staż służby skarżący winien wiedzieć, że zasłyszane od nieznanych osób niepotwierdzone treści mają wątpliwą wartość i są najczęściej zwykłymi plotkami. Obwiniony powinien wykazać się większą rzetelnością w gromadzeniu informacji, a przed ich wykorzystaniem zweryfikować ich prawdziwość. Powielanie tego typu przekazu o innym policjancie, zwłaszcza w piśmie kierowanym do jednostki nadrzędnej godzi w jego dobre imię, narusza jego godność, a także może mieć wpływ na jego nieposzlakowaną opinię oraz dalszą służbę w Policji.

W ocenie KGP, zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu czynu,

a opisane okoliczności zostały udokumentowane zebranymi dowodami w sposób prawidłowy i wystarczający do oceny stopnia zawinienia obwinionego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji nie zgodził się z tezą, że nieprawidłowo oceniono zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy. Zauważył, że zarówno rzecznik dyscyplinarny, jak i przełożony dyscyplinarny uwzględnili okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Za przyjęciem powyższego stwierdzenia świadczy fakt, iż rzecznik dyscyplinarny, jak i przełożony dyscyplinarny, w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wykonali szereg czynności, zmierzających do ustalenia stanu faktycznego. W materiale dowodowym znajdują się dowody odnoszące się nie tylko bezpośrednio do sprawstwa czynu, ale również do wszystkich innych okoliczności sprawy, których uwzględnienie niezbędne jest do jej prawidłowego rozstrzygnięcia.

KGP wskazał, że twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że obwiniony nie rozpowszechniał informacji o rzekomej karalności podinsp. M. P. publicznie, a jedynie wykorzystał zasłyszane wiadomości jako uzasadnienie wniosku o wyłączenie podinsp. M. P. z postępowania w swojej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, że kierując pismo do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji zawierające niepotwierdzone informacje na temat pracującego w nim funkcjonariusza skarżący powinien mieć na uwadze, że mogą one zaszkodzić dobremu imieniu wymienionego funkcjonariusza, a w konsekwencji mieć wpływ na jego dalszą służbę. Ponadto, to właśnie wskazany przez obrońcę świadek, G. J. potwierdził, że zasłyszane od nieznanych osób na terenie szpitala MSWiA w [...] informacje o podinsp. M. P. były niepotwierdzone i stanowiły zwykłe plotki.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z materiałów zgromadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym jednoznaczne wynika, że wniosek z [...] września 2017 r. był rozpatrywany w trybie skargowym, nie zaś w trybie wewnętrznej procedury antydyskryminacyjnej dla policjantów pełniących służbę w Komendzie Głównej Policji, w sprawie uprzednio zakończonej udzieleniem nadkom. W. P. pisemnej odpowiedzi.

Zdaniem KGP działanie skarżącego ukierunkowane było wyłącznie na własny interes. Obwiniony nie respektując zasad poprawnego zachowania oraz poszanowania godności w relacjach z innym policjantem wykorzystał zasłyszaną plotkę, aby osiągnąć swój cel, którym było ponowne rozpoznanie jego sprawy dotyczącej rozpatrzenia przypadku nierównego traktowania. W treści wniosku z [...] września 2017 r. obwiniony zawarł kategoryczne stwierdzenie, nie zaś wątpliwości

w przedmiocie karalności podinsp. M.P.. Brak skruchy i postawa obwinionego wskazuje, że miał on na celu zakwestionowanie kompetencji podinsp. M.P. do realizowania powierzonych mu czynności służbowych. Wymieniony policjant poczuł się poniżony twierdzeniami obwinionego, tym bardziej, że czyny, o jakie posądził go nadkom. W. P. mają wyjątkowo negatywny charakter i mogą determinować jego dalszą pracę w Policji i zaufanie do wykonywania określonych czynności służbowych.

Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że zastosowany przez przełożonego dyscyplinarnego w rozstrzygnięciu wymiar kary stanowi odpowiednią reakcję na zachowanie skarżącego. Wymierzona policjantowi kara dyscyplinarna nagany jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji.

Skargę na orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] września 2018 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uchylenie orzeczenia organu I instancji z [...] maja 2018 r. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:

a) art. 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy poprzez bezpodstawne uznanie, że:

- samo skierowanie do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji w W. pisma

z [...] września 2017 r. oznaczało, że skarżący działał z zamiarem zdyskredytowania podinsp. M. P. w oczach innych policjantów, podczas gdy intencją obwinionego nie było w żadnym wypadku naruszenie godności funkcjonariusza,

a jedynie troska o prawidłowe prowadzenie własnej sprawy, natomiast pismo z [...] września 2017 r. miało jedynie sygnalizować jego wątpliwości co do sposobu prowadzenia sprawy;

- obwiniony kierując do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji w W. pismo

z [...] września 2017 r. powinien mieć na uwadze, że zawarte w nim niepotwierdzone informacje na temat innego funkcjonariusza mogą zaszkodzić jego dobremu imieniu

i mieć wpływ na jego dalszą służbę, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w tym wskazanego pisma oraz wyjaśnień obwinionego winna prowadzić do konkluzji, że skarżący jedynie wykorzystał zasłyszane informacje jako uzasadnienie wniosku o wyłączenie

M.P. z postępowania w swojej sprawie, a to właśnie na organie ciążył obowiązek zweryfikowania tych informacji i podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie zasadności wniosku o wyłączenie;

- okoliczność, że wniosek z [...] września 2017 r. był rozpatrywany w trybie skargowym oznacza, że skarżący działał z zamiarem zdyskredytowania podinsp. M.P. w oczach innych policjantów, podczas gdy dla oceny zamiaru skarżącego decydujące znaczenie ma okoliczność, że skarżący działał w przeświadczeniu (uzasadnionym treścią wniosku z [...] września 2017 r.), że zwrócił się do Biura Kontroli KGP w W. o ponowne rozpoznanie wniosku w zakresie nierównego traktowania, gdzie jedną z zasad określonych w wewnętrznej procedurze antydyskryminacyjnej w Komendzie Głównej Policji z [...] czerwca 2014 r. precyzuje przepis rozdz. III pkt 16, zgodnie z którym "rozpatrywanie wniosku powinno odbywać się z zachowaniem poufności oraz prawa do prywatności", co oznacza, że był przekonany, że treść jego wniosku nie zostanie udostępniona żadnej osobie trzeciej;

- skarżący twierdził stanowczo, że M.P. był skazany przez Sąd, podczas gdy z treści pisma z [...] września 2017 r. wynika jedynie, że zasłyszał on taką opinię od innego pacjenta w trakcie pobytu w szpitalu MSWiA;

- odmowę nadania wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego w zakresie, w którym twierdził, że nie działał z zamiarem zdyskredytowania podinsp. M. P. w oczach innych policjantów, nie rozpowszechniał informacji o rzekomej karalności M.P. publicznie, a jedynie wykorzystał zasłyszane informacje jako uzasadnienie wniosku o wyłączenie ww. osoby z postępowania w swojej sprawie;

- poprzez przyjęcie, że nieprzyznanie się do winy przez skarżącego oraz brak skruchy jest okolicznością potwierdzającą winę skarżącego, podczas gdy skorzystanie z przysługujących stronie z mocy ustawy uprawnień nie może być oceniane negatywnie, nieuprawnione jest więc wyciąganie wobec skarżącego jakichkolwiek ujemnych konsekwencji z tytułu skorzystania ze swego uprawnienia, co powinno być obojętne dla oceny postawy skarżącego oraz oceny materiału dowodowego;

b) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, że skarżący popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie skarżącego, co

w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej.

Stwierdzenie przez sąd w trakcie takiej kontroli, że zaskarżony akt podjęty został z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), bądź naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c) – skutkuje uwzględnieniem skargi.

Mając na uwadze tak rozumianą kontrolę sądowoadministracyjną, Sąd

w składzie orzekającym stwierdził, że zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim

w mocy orzeczenie organu I instancji uznające skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzające karę nagany nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy

o Policji. Sposób i tryb prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszom Policji reguluje rozdział 10 tej ustawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte zostało, że wymieniona ustawa w rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", zawiera zarówno regulację materialnoprawną odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest - co do zasady - regulacją pełną (kompleksową) w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia. Przyjmuje się, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej jest sprawą administracyjną indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z 5 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 472/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 481/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że

w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak

i przepisów postępowania administracyjnego. Ocena ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Podkreślić należy, że postępowanie dyscyplinarne nie jest stricte postępowaniem karnym dlatego nie wszystkie przepisy i zasady obowiązujące

w postępowaniu karnym będą miały zastosowanie do tego postępowania. Przede wszystkim nie mają tu zastosowania zasady wymiaru kary, ponieważ uregulowane są one w Kodeksie karnym (Rozdział VI), do którego ustawa o Policji w tym zakresie nie odsyła. W art. 134 ustawy o Policji zostały określone rodzaje kar dyscyplinarnych, które mogą zostać wymierzone policjantowi.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy o Policji).

W świetle postanowień art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Tak więc wina określona w tym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym.

W rozpoznawanej sprawie skarżący został uznany winnym naruszenia wskazanego wyżej art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, w zw. z § 14 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r.

w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", w myśl którego stosunek policjanta do innych policjantów powinien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania, poszanowania godności, a także tolerancji w zakresie nienaruszającym porządku prawnego. W ocenie Sądu ustalone przez organy orzekające okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na przyjęcie, że skarżący swoim postępowaniem dopuścił się naruszenia przytoczonych powyżej regulacji.

W przeprowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu dyscyplinarnym organy orzekające ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący w piśmie

z [...] września 2017 r. skierowanym do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji zawarł nieprawdziwe informacje dotyczące osoby podinsp. M.P., czym działał na szkodę wymienionego podważając jego kompetencję, naruszając jego autorytet oraz godność. Sąd zgadza się z oceną wyrażoną w zaskarżonym orzeczeniu, że twierdzenia zawarte we wniosku z [...] września 2017 r. zostały sformułowane w sposób kategoryczny i nie pozostawiają wątpliwości, co do intencji skarżącego. Nie wynika z nich, aby obwiniony wyrażał wątpliwości, wprost bowiem oskarżył podinsp. M.P., że został on skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za stosowanie mobbingu w stosunku do podwładnych. Powyższe świadczy o umyślności popełnienia zarzucanego obwinionemu czynu. Zamiarem skarżącego było zdyskredytowanie podinsp. M.P. w oczach innych policjantów, czego dowodem było skierowanie pisma zawierającego nieprawdziwe informacje do Biura Kontroli Komendy Głównej Policji, gdzie wskazany w powyższym wystąpieniu policjant pełni służbę i jest osobą niewątpliwie znaną. Nadto użycie przez skarżącego stwierdzenia "pod znakiem zapytania stoi w ogóle możliwość zatrudniania takiej osoby w Policji" sugeruje, że podinsp. M.P. nie spełnia wymogów określonych w art. 25 ustawy o Policji. To zaś nie może uzasadniać stanowiska skarżącego, że nie działa on z zamiarem zdyskredytowania ww. funkcjonariusza, lecz dbał on o własne interesy. Obrona własnej sprawy nie może sprowadzać się do eliminacji podmiotów występujących

w tej sprawie na bazie pomówień, oczerniania, czy rozgłaszania niesprawdzonych informacji o tej osobie. Skarżący jako policjant, winien wiedzieć, że wszelkie informacje dotyczące niewłaściwego zachowania innego policjanta nie pozostają bez echa. W szczególności dotyczy to informacji o zachowaniu niezgodnym z prawem. Twierdzenie zatem, że podanie w piśmie z [...] września 2017 r. niesprawdzonych informacji dotyczących osoby podinsp. M.P. miało jedynie na celu obronę własnego interesu nie zasługuje na akceptację. Zasadnie organy orzekające wywiodły, że niezależnie od pobudek działania skarżącego kierującego pismo z [...] września 2017 r. do Biura Kontroli skutek, jaki ono wywołało należy ocenić negatywnie.

Sąd zgadza się z organem, że nie można podzielić poglądu skarżącego, że bezpodstawnie przyjęto, iż skarżący stanowczo twierdził, że podinsp. M. P. został skazany za "mobbing". Co prawda skarżący wskazał, że wiedzę

o rzekomej karalności uzyskał od osób trzecich, jednakże w dalszej części pisma

z [...] września 2017 r. zażądał odsunięcia podinsp. M.P. od postępowań z zakresu nierównego traktowania, a wręcz wyraził zdziwienie, że nadal pełni on służbę w Policji. To wewnętrzne przekonanie mimo, że obiektywnie nieuzasadnione wywołało skutek w postaci przypisywania ww. podinspektorowi właściwości, których ten nie posiadał. Zdaniem Sądu również okoliczność nie wyrażenia przez skarżącego skruchy, jak i jego postawa świadczy o niezrozumieniu skutków własnego zachowania, bezkrytycznym podejściu do własnej postawy oraz negatywnym nastawieniu do osób, które zostały wymienione w piśmie z [...] września 2017 r.

Zgodnie z art. 135e ust. 1 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy.

W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie został zgromadzony wyczerpujący materiał dowodowy, który został poddany wszechstronnej oraz wnikliwej analizie przez organ, a wyciągnięte z tego wnioski są logiczne, spójne i nawzajem się uzupełniające. Organ ten opierał się o cały zgromadzony materiał dowodowy. Prawidłowo też nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, który stwierdził, że niniejsze postępowanie dyscyplinarne traktuje jako odwet za to, że w lipcu 2015 r. złożył wniosek o rozpatrzenie przypadku nierównego traktowania, w którym opisał represje jakie spotkały go ze strony kierownictwa Centralnego Biura Śledczego Policji.

Przedstawione przez organy orzekające okoliczności doprowadziły do słusznej oceny, że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, co oznacza że doszło do naruszenia art. 132 ust. 1 ustawy o Policji. W związku z powyższym Sąd za nieuzasadnione uznaje zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy.

Przewinienie dyscyplinarne policjanta może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego, warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu. Przewinienie umyślne może być popełnione w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia. Zamiar ewentualny charakteryzuje się natomiast tym, że policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie. Nieumyślność przewinienia dyscyplinarnego polega z kolei na tym, że policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia. W takiej sytuacji popełnienie przewinienia ma charakter nieumyślności spowodowanej niezachowaniem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Dla stwierdzenia nieumyślności wymagane jest tym samym ustalenie, że przewinienie zostało popełnione wskutek niezachowania reguł ostrożności, a więc określony skutek można przypisać policjantowi tylko wtedy, gdy naruszył reguły postępowania, które miały chronić właśnie przed spowodowaniem tego skutku.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego oraz, że do popełnienia tego przewinienia dyscyplinarnego doszło z winy umyślnej.

W ocenie Sądu, wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna, w postaci nagany, jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 134h ustawy o Policji. Wymierzając skarżącemu karę dyscyplinarną organy obu instancji wzięły pod uwagę rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, okoliczności jego popełnienia, skutki,

w tym następstwa dla służby oraz rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków. Uwzględniono także zachowanie policjanta przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg jego służby.

Należy w tym miejscu podkreślić, że sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji.

W ocenie Sądu analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy rozważył zachowanie funkcjonariusza i uznał, że z uwagi na charakter popełnionego czynu i stopień winy wymierzenie policjantowi orzeczonej kary dyscyplinarnej jest celowe. W ocenie Sądu przedstawiona ocena wymiaru kary nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie

w okolicznościach sprawy. Przypisywanie policjantowi niepotwierdzonych, nieprawdziwych cech, które to cechy mogą wpłynąć na postrzeganie tego policjanta w środowisku zawodowym i w społeczeństwie jest zachowaniem nagannym. Policjant, w tym przypadku skarżący powinien dwa razy się zastanowić zanim przeniesie na oficjalne pismo informacje, które potencjalnie mogą oczernić innego policjanta. Jeśli czyni to bez uprzedniego sprawdzenia wiarygodności posiadanych informacji, to czyni to na własne ryzyko poniesienia odpowiedzialności dyscyplinarnej, co najmniej z zamiarem ewentualnym.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych

w rozpoznawanej skardze, oraz uznając że zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji nie naruszają prawa i nie zachodzi konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.