Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1209/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119, art. 120, art. 121
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2012 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca

2012 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, tekst jednolity z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], nakładające na przedsiębiorstwo [...]S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] grzywnę w wysokości 50.000,00 zł. (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych), w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...]z dnia [...] września 2011 r.

Wydając powyższą decyzję organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. (znak sprawy: [...]), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. (znak sprawy: [...]), nakazującą [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], jako właścicielowi kładki dla pieszych na stacji [...] - [...], w terminie do 30 kwietnia 2011 r., usunięcie nieprawidłowości poprzez:

- wykonanie powłok ochronnych konstrukcji stalowej kładki, schodów wraz z balustradą i osłon przeciwporażeniowych, zgodnie z pkt. 8.1 i 8.3 opinii Nr [...], uzupełnionej pismem z dnia [...] września 2010r.;

- wymianę 100% drewnianego pomostu wraz z drewnianymi podłużnicami stanowiącymi podparcie pomostu z desek impregnowanych grub. 5 cm, zgodnie z pkt. 8.2.1 opinii j.w.;

- zamontowanie stalowych krat typu [...] na nośnych podłużnych belkach konstrukcji kładki z 1P300 pod drewnianym pomostem, zgodnie z pkt. 8.2.2 w/w opinii, uzupełnionej pismem z dnia [...] września 2010 r.

Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził w dniu [...] maja 2011 r. czynności kontrolne w celu sprawdzenia wykonania przez zobowiązaną spółkę obowiązku nałożonego ww. decyzją ustalając, że czynności nałożone tą decyzją nie zostały wykonane. W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego udzielił zobowiązanej spółce upomnienia pismem z dnia [...] maja 2011 r. wzywając równocześnie do niezwłocznego (w terminie 7 dni) wykonania nałożonego decyzją obowiązku.

[...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] w związku z upomnieniem, pismem z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] zwrócił się o niewszczynanie postępowania egzekucyjnego ze względu na podjęcie przez zobowiązanego procedury wyłonienia wykonawcy projektu technicznego obejmującego wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Przychylając się do wniosku, organ przeprowadził ponowne czynności kontrolne dopiero w dniach [...] sierpnia 2011 r. i [...] września

2011 r. i ustalił, że zobowiązana spółka nie przystąpiła do wykonywania robót nakazanych decyzją nr [...].

Wobec powyższego Wojewodzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] Wystawił w dniu [...] września 2011 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], i wszczął postępowanie egzekucyjne. W toku tego postępowania skarżąca wniosła zarzuty. Zarzuty te zostały uznane za niezasadne postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r. utrzymanym w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...].

Dalej organ ustalił, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczyło się postepowanie ze skargi tej spółki na decyzję nakładającą obowiązek oraz, że Sąd ten postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 495/11, oddalił wniosek [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] października 2010 r.

Decyzja ta nie została uchylona, Naczelny Sąd Administracyjny w swoim postepowaniu kasacyjnym postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 193/12, odmówił wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 2 § 1 pkt. 10, art. 5 § 1 pkt. 1, art. 64a § 1 pkt. 1, art. 119 § 1, art. 121 § 2 i 4, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. nr 229/05, poz. 1954 z późn. zm.) i art. 80 ust. 1 pkt. 1 i art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2010 nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), w związku z niewykonaniem przez [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] wynikającego obowiązku z decyzji nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], nałożył na przedsiębiorstwo [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] grzywnę w wysokości 50.000,00 zł. (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych), w celu przymuszenia do jego wykonania.

Na w/w postanowienie [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] wniosła w ustawowym terminie zażalenie (pismo z dnia [...] lutego 2012 r. uzupełnione pismem z dnia [...] marca 2012 r.), podnosząc w nim, że nałożony srodek nie prowadzi do bezpośredniego wykonania obowiązku, że wykonanie obowiązku określanego tytułem wykonawczym jest bezprzedmiotowe, gdyż nastąpiła ingerencja innego podmiotu [...] [...] S.A. w tory kolejowe i powstała niezgodność skrajnii z obowiązkującymi przepisami, zarzuciła też brak uprawnień do podpisania postanowienia organu I instancji przez Z. M.. Spółka wniosła o zmianę środka egzekucyjnego, tj. wykonanie zastępcze. Rozpoznając zażalenie Głowny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarzone postanowienie. Organ uznał, że zakres robót budowlanych dotyczy usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego istniejącej kładki i nie ma związku ze skrajnią tejże kładki, nie powinien być łączony z ew. nieprawidłowościami dotyczącymi posadowienia torowiska.

Organ stwierdził, że wykonanie zastępcze co do zasady zarzadza się gdy zobowiązany uchyla się od wykonania ciążącego obowiązku. Przejawem takiego uchylania się jest niewykonanie obowiązku mimo upomnienia i grzywny. Organ wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 193/96. Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Organ uznał, że wykonanie zastępcze za właściciela remontu obiektu budowlanego - prowadzi do sytuacji gdzie organ nadzoru budowlanego wykonywałby podstawowe obowiązki właścicielskie, na które to winien on zabezpieczyć służby i środki finansowe. Uznał, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpił interes społeczny ani słuszny interes strony, który uzasadniałby postulowane przez spółke uchylenie grzywny i zamianę jej na wykonanie zastępcze.

Organ odpowiadając na zarzut skarżacej co do niewazności przedmiotowego postanowienia z uwagi na podpisanie go przez nieumocowanego pracownika uznał go za niezasadny. Wskazał, że posiada Regulamin Organizacyjny Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2010 r. (publikacja Regulaminu w BIP WINB w [...] strona http://winb.katowice.uw.gov.pl/regulamin.pdf), w którym stanowi się w § 16 ust. 1 pkt. 1 lit "d", iż do kompetencji Wojewódzkiego Inspektora należy m.in. udzielanie pracownikom upoważnień do podpisywania decyzji administracyjnych i postanowień.

W § 20 ust. 4 stanowi się, że decyzje administracyjne, postanowienia oraz odpowiedzi na skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podpisywane są przez Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora.

Na datę wydania postanowienia, w aktach sprawy znajdowała się: - uwierzytelniona kopia stosownego upoważnienia z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla T.R. - Zastępcy Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], obowiązującego od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. Jego przedmiotem było upowaznienie do wydawania m.in. decyzji i postanowień w sprawach z zakresu Wydziału Inspekcji, tj. również w sprawach dotyczących egzekucji administracyjnej - § 16 ust. 1 pkt 11 lit. d w związku z § 11 ust.3 pkt 2 Regulaminu. Była też uwierzytelniona kopia upoważnienia z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], którym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umocował Z. M. - Naczelnika Wydziału Inspekcji Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...], na czas nieokreślony, do podpisywania pism, za wyjątkiem decyzji, postanowień i odpowiedzi na skargi, tj. również w sprawach dotyczących egzekucji administracyjnej - § 16 ust. 1 pkt 11 lit. f w związku z § 11 ust. 3 pkt 2 Regulaminu. Dodatkowo w okresie od dnia 30 stycznia 2012 r. do dnia 10 lutego 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego J. S., na podstawie art. 268a Kpa oraz § 16 ust. 1 pkt 11 Regulaminu, upoważnił mgr inż. Z. M. - Naczelnika Wydziału Inspekcji Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...], do załatwiania spraw w imieniu Zastępcy Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wynikających z Regulaminu Organizacyjnego Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2010, w zakresie spraw dotyczących Wydziału Inspekcji (uwierzytelniona kopia upoważniania z dnia [...] stycznia 2012r., znak: [...]). W tych warunkach organ stwierdził, że Z.M., w okresie od dnia 30 stycznia 2012 r. do dnia 10 lutego 2012 r., posiadała legitymację do podpisywania decyzji i postanowień w sprawach m.in. z zakresu egzekucji administracyjnej w imieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowineiu zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez zastosowanie środka egzekucyjnego, który nie prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a nadto wykonanie obowiązku ze względu ma modernizację torowiska tj. podniesienie torów wykonane przez zarządcę infrastruktury kolejowej [...] [...] S.A. powodujące zmianę skarajni obiektu, ktory ma być remontowany. Tym samym realizacja nałożonego przez organ obowiązku stała się, zdaniem skarżacej bezprzedmiotowa. Skarżaca zarzuciła, że orzeczenie administracyjne I instancji zostało podpisane przez osobę, która nie posiadała upoważnienia do jego podpisania. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego i przekazanie sprawy po ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wnióśł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym utrzymano w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nałożeniu grzywny, w postępowaniu egzekucyjnym, w celu przymuszenia wierzyciela do wykonania obowiązku niepieniężnego nałożonego ostateczną decyzja organu administracyjnego.

Podnieść należy, że obowiązek wykonania określonych robót budowlanych naprawczych na kładce dla pieszych na stacji [...] – [...]. został nałożony decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wprost wynika, że decyzja dotycząca nałożonego obowiązku została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy czym ani ten Sąd, ani Naczelny Sąd Administracyjny nie wstrzymały jej wykonania. Świadczą o tym postanowienia odmowne z dnia 12 kwietnia 2011 r (WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 495/11) oraz z dnia 15 lutego 2012 r. (NSA, sygn. akt II OSK 193/12).

Zatem decyzja nakładająca obowiązek podlega wykonaniu.

W tym miejscu wskazać należy, że nałożony obowiązek dotyczy usunięcia nieprawidłowości na kładce dla pieszych, na której to kładce przed nałożeniem tego obowiązku doszło do nieszczęśliwego wypadku w wyniku, którego zginął człowiek porażony prądem o wysokim napięciu. Wypadek ten i wiedza o nim jest faktem powszechnie znanym, szeroko omawianym przez media. Zatem jako fakt notoryjny musi być on uwzględniony zarówno przez organy orzekające w sprawie, jak i Sąd kontrolujący ich rozstrzygnięcia. Ponadto okoliczność tę potwierdzają dwa wyroki sądów karnych przedłożone przez skarżąca spółkę na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. Są to; wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] uniewinniający A. S. – Zarządcę Rejonu Administrowania i Utrzymania Nieruchomości w [...] od zarzutu nieumyślnego spowodowania śmierci M. S. z uwagi na brak zlecenia zabezpieczenia uszkodzonej kładki; oraz wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt [...] utrzymujący w mocy wyrok I instancji, tj. ww. wyrok. Z uzasadnienia wyroku sądu karnego I instancji wynika ustalenie, że właścicielem przedmiotowej kładki jest na datę zdarzenia tj. dnia [...] lipca 2010 r., "Skarb Państwa – Prezydent Miasta [...]".

Skarżąca spółka przedłożyła ten dowód w sprawie na okoliczność, że nie jest właścicielem kładki.

W tym miejscu należy wskazać, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest decyzja nakładająca obowiązek wykonania naprawy kładki.

Decyzja ta jest ostateczna ale nieprawomocna o czym świadczy zawisłe postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i postanowienie tegoż Sadu odmawiające wstrzymania wykonania tej decyzji (przedstawione przez organ). Fakt ten potwierdza tez wiedza stron postępowania oraz wiedza Sądu posiadana z urzędu na okoliczność oddalenia wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 495/11 skargi [...] S.A. Oddziału Gospodarowania Nieruchomościami w [...] na decyzję nakładającą obowiązek usunięcia nieprawidłowi objętych tytułem wykonawczym nr [...]. Wyrok nie jest prawomocny, ale sama decyzja podlega wykonaniu wobec braku wstrzymania jej wykonania o czym świadczy ww. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zatem wszczęcie egzekucji po wcześniejszym prawidłowym upomnieniu wierzyciela o obowiązku wykonania tej decyzji było uzasadnione wymagalnością decyzji oraz treścią art. 16 kpa, art. 61 § 1 ppsa, art. 15 § 1 i art. 26 § 5 u.p.e.a.

Zarzuty podniesione przez skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym zostały oddalone o czym świadczą dwa wskazane przez organ postanowienia. Również została oddalona prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 341/12 skarga od postanowienia organu II instancji w tym przedmiocie. Okoliczność ta jest znana stronom, jako że były one również stronami tamtego postępowania oraz znana jest Sądowi z urzędu.

Dodatkowo wskazać należy, że nałożony decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] obowiązek naprawienia kładki dla pieszych oparty był na art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) o czym świadczy treść tej decyzji znajdującej się w aktach sprawy.

Wymieniony przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 stosują się w stosunku do właścicieli bądź zarządców obiektów budowlanych.

Z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w [...], sygn akt

[...] wynika w rzeczywistości skomplikowany stan prawny nieruchomości, na której znajduje się kładka. Zgodnie z ustaleniami Sądu w księdze wieczystej wpisany jest Skarb Państwa. Ustalono tam również, że kładka dla pieszych została wybudowana przez [...] w 1951 r. i w założeniu miała służyć mieszkańcom [...] (k-2 uzasadnienia wyroku), że dnia 12 czerwca 1951 r. została założona karta ewidencyjna dla tego obiektu przez Oddział Drogowy [...] w [...], a z dopisku ręcznego na niej umieszczonego miała ona pozostawać na utrzymaniu Urzędu Miasta w [...]. Sąd ustalił, że miasto to dokonało na własny koszt jej remontu w 1999 r. Jednocześnie sąd karny wskazał, że dnia 30 grudnia 2002 r. [...] S.A. złożyło w trybie art. 34 ust. 1 i 3 oraz art. 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (DZ. U. Nr 84, poz. 984) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie potwierdzenia posiadania przez przedsiębiorstwa państwowe "[...]" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (DZ. U. Nr 4 poz. 29) – do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie prawa wieczystego użytkowania oraz własności budynków znajdujących się na działce o nr ew. [...] o powierzchni 79.5786 ha, na której znajduje się kładka i do chwili orzekania przez sąd karny nie zapadła prawomocna decyzja w tym zakresie (k-6 uzasadnienia). Sąd ten wskazał też, że postępowanie powyższe zostało zawieszone z uwagi na potrzebę podziału geodezyjnego tej działki.

Skarżąca przedłożyła na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. odpis własnego pisma skierowanego do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym wskazuje że omawiana kładka została zaliczona do mienia zbędnego, kwalifikowanego do przekazania na rzecz jednostki samorządu terytorialnego lub likwidacji, oraz że obecnie opracowywana jest dokumentacja w zakresie likwidacji tego obiektu.

Pełnomocnik skarżącej oświadczył na rozprawie, że Wojewoda [...] wszczął postępowanie w przedmiocie sprawdzenia, czy nieruchomość na której jest kładka nie podlega komunalizacji.

Zatem podnieść należy, że przedstawione przez skarżącą dowody wykazują na skomplikowany stan prawny dotyczący nieruchomości gruntowej i obiektu budowlanego jakim jest przedmiotowa kładka oraz skomplikowany stan faktyczny odnoszący się do jej użytkowania, zarządzania. Nie ma w nim oczywistości, którą skarżąca przedstawia jako brak własności lub zarządu nad nią, a która to oczywistość należałoby rozważyć w przedmiotowej sprawie. Kładka została wybudowana przez [...], a odręczny zapisek o jej utrzymaniu przez Urząd Miasta nie przesądza o zarządzie nad nią. Spór jaki strona toczyła z Miastem o uznanie do kogo należy kładka oraz okoliczność stwierdzana we własnym piśmie z dnia 27 listopada 2012 r. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego, że kładka jako zbędna zostanie przekazana jednostce samorządowej oraz wniosek skarżącej o stwierdzenie nabycia prawa wieczystego użytkowania do gruntu oraz własności budynków z art.. 34 ust. 1 i 3 oraz art. 35 ustawy o komercjalizacji nie świadczą o tym, że wymieniony obiekt był w przekonaniu skarżącej poza jej zarządem.

Powtórzyć należy, że organ jest uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Został prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy, a zarzuty od niego prawomocnie oddalone. Kontroli Sądu poddane zaś jest postanowienie wydane w oparciu o art. 119 §, art. 120 § 1 i art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a. nakładające grzywnę w celu przymuszenia wykonania nałożonego obowiązku. Obowiązek dotyczy wykonania naprawy kładki dla pieszych, której stan techniczny spowodował śmierć człowieka. Zdarzenie to miało miejsce ponad dwa lata temu. Skarżąca uchyla się od obowiązku. Z zażalenia skarżącej na postanowienie organu I instancji nakładające przedmiotową grzywnę wynika, że skarżąca dopiero na przełomie roku 2011 i 2012 sporządziła projekt zmian oraz w styczniu 2012 r. wystąpiła do [...][...] S.A. o jego uzgodnienie. Obecnie skarżąca podnosi, że takiego uzgodnienia nie uzyskała, a robót nie może wykonać gdyż są kosztowniejsze od likwidacji obiektu oraz stały się bezprzedmiotowe z uwagi na podniesienie poziomu torowiska przez [...] [...] S.A., co spowodowało zmniejszenie skrajni z obowiązującymi przepisami. Skarżąca wskazuje też w skardze, że nie ma wpływu na uzyskanie zgody zarządcy linii kolejowej ([...] [...] S.A.) koniecznego do realizacji robót.

Podnieść należy, że przedstawione zarzuty nie znajdują usprawiedliwienia. Skarżąca nie przedstawiła, poza własnymi twierdzeniami, żadnego dowodu na okoliczność, że podejmowała z należyta starannością czynności zmierzające do wykonania nałożonego obowiązku. Nie wykazała aby w sposób prawem przewidziany wystąpiła o zgodę zarządcy linii kolejowej na wykonanie robót. Nie przestawiła ekspertyzy, opinii, z której w sposób jednoznaczny wynikałoby, że nałożony obowiązek z przyczyn obiektywnych jest niewykonalny.

Zgodnie z treścią art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DZ. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej u.p.e.a.) na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, ale organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli strona zobowiązana twierdzi w postępowaniu egzekucyjnym, że obowiązek nie istnieje bądź też ponosi niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, to okoliczności te musi wykazać w ramach złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w myśl art. 33 u.p.e.a. Zarzuty takie rozpoznaje się trybie art. 34 tej ustawy, a formą ich rozstrzygnięcia jest postanowienie organu.

W przedmiotowej sprawie wnoszone przez skarżącą spółkę zarzuty we wskazanym trybie zostały prawomocnie oddalone.

Jeżeli skarżąca uważa, że przymuszanie ją grzywną do wykonania obowiązku nie powinno w sprawie zaistnieć to powinna wskazać i uzasadnić obiektywną przyczynę niezależną od niej co do niewykonania obowiązku, a nie poprzestawać na stwierdzeniu, że [...] [...] S.A. nie wyraża zgody a organ nie rozumie sposobu zarządzania liniami kolejowymi. Jest to niewystarczające twierdzenie do odstąpienia żądania wykonania obowiązku, sama treść twierdzenia jest poza zakresem działania organu z urzędu. Obowiązku, którego wykonania wymaga interes społeczny. Przerzucanie się odpowiedzialnością za istniejący stan rzeczy z innym podmiotem nie uczestniczącym w sprawie nie znajduje aprobaty Sądu. Brak zgody innego podmiotu na konieczne działania może być zastąpiony stosownymi orzeczeniami w tej kwestii. Wymaga to działań prawnych, których skarżąca nie podjęła przez co nie może się powoływać na obiektywną niemożność wykonania nałożonego obowiązku.

Działanie organu zmuszające skarżącą do wykonania obowiązku podjęte w trybie art. 119 § 1 u.p.e.a. są prawidłowe.

Podnieść należy, że grzywna ta ma na celu wymuszenie czynności. W przypadku wykonania obowiązku, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). Na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia, mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości (art. 126 u.p.e.a.).

Wskazane przepisy uwidaczniają wolę ustawodawcy aby nałożone obowiązki określone w tytule wykonawczym były przede wszystkim realizowane przez zobowiązanego. Tym samym nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącej spółki, że organ od razu powinien przystąpić do wykonania zastępczego nałożonego obowiązku w myśl art. 127 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej nałożenie na nią grzywny w celu przymuszenia nie stanowi naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a. wskazującego, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadza bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – wybiorą środek najmniej uciążliwy dla zobowiązanego.

W warunkach istnienia treści cytowanych art. 125 i 126 u.p.e.a. nie może być mowy o przyjęciu przez organ środka, który jest bardziej uciążliwy niż powinien być. Nałożony obowiązek wykonania obciąża skarżąca spółkę i to ona powinna ten obowiązek wykonać. Skarżąca w żaden sposób prawnie i faktycznie usprawiedliwiony nie przedstawiła obiektywnych niemożliwości wykonania tego obowiązku przez siebie. Twierdzenie, że naprawa kładki jest dla niej nieekonomiczna nie usprawiedliwia braku działań. Stanowi o braku woli wykonania, a nie o niemożliwości wykonania obowiązku.

W warunkach twierdzeń skarżącej spółki grzywna w celu przymuszenia nigdy nie powinna być nakładana. Jest to dowolna interpretacja przepisu art. 119 u.p.e.a., której Sąd nie podziela.

W tytule wykonawczym opartym na decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych robót zostały nałożone do wykonania czynności, które w ramach robót budowlanych są normalnie wykonywane. Obowiązek ich wykonania obejmuje istniejący, a nie nowo powstający obiekt. Zatem podnoszenie okoliczności o niezgodności skrajni z obowiązującymi przepisami nie może być skuteczne w sprawie.

Odnosząc się zaś do zarzutu braku uprawnień dla Z. M. do wydania postanowienia w imieniu organu I instancji, należy wskazać, że nie jest on zasadny. Wymieniony pracownik [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego był stosownie upoważniony do wydania rozstrzygnięcia zgodnie z treścią art. 268a kpa w zw. z § 11 ust. 3 pkt. 2 oraz § 16 ust. 1 pkt 11 lit. "d" Regulaminu organizacyjnego Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 1 września 2010 r. oraz pisemnymi upoważnieniami z dnia [...] stycznia 2012 r. dla T. R. oraz z dnia [...] stycznia 2011 r. i [...] stycznia 2012 r. dla Z. M.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ działający w sprawie nie naruszył prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy ani prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.) orzekł, jak w sentencji wyroku.