Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2738/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, art. 145 § 1 pkt 2, art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2, art. 209
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 179 § 1, art. 237, art. 122, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 233 § 1 pkt 1, art. 179 § 2, art. 187 § 1, art. 180, art. 191
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi P.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] października 2020 r. nr [...], 2) uchyla postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P.W. kwotę 4117 zł (słownie: cztery tysiące sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 15 czerwca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej NUS) wszczął wobec P.W. (dalej Strona, Skarżąca) postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., luty-kwiecień, czerwiec, lipiec, wrzesień-listopad 2011 r.

Decyzją z [...] października 2020 r. NUS określił Stronie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w tym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik i listopad 2011 r. oraz kwotę zobowiązania podatkowego za okres od września do listopada 2011 r.

Powodem takiego orzeczenia było uznanie, że Strona odliczyła podatek z faktur wystawionych przez T. Sp. z o.o. z/s w W., które nie dokumentowały prawdziwych zdarzeń gospodarczych. Organ uznał, że w stosunku do faktur wystawionych przez ten podmiot zastosowanie znajdzie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej Uptu).

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2021 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej Op), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej DIAS) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu DIAS wskazał, że zobowiązania objęte zaskarżonym aktem nie uległy przedawnieniu, gdyż przed upływem terminu przedawnienia wszczęto postępowania karno-skarbowe, które nie zostało jak dotąd zakończone. Skarżąca została powiadomiona o wszczęciu tego postępowania, zatem jej zobowiązania za wrzesień, październik i listopad 2011 r. pozostają nadal wymagalne.

DIAS wskazał następnie, że W.T., pełniący funkcję Prezesa Zarządu T. przyznał, iż działalność spółki miała fikcyjny charakter. Zasadnie zatem NUS uznał, że powyższy podmiot nie dokonywał w rzeczywistości ani zakupu, ani sprzedaży towarów, w tym na rzecz Strony. Spółka stwarzała jedynie formalne pozory uczestniczenia w obrocie gospodarczym w zakresie sprzedaży towarów, a wystawiane przez nią faktury nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Ponadto Strona nie przedłożyła dowodów, które potwierdziłyby jej współpracę z T., a także nie stawiła się na wezwanie organu celem złożenia wyjaśnień.

DIAS podkreślił, że Strona nie dokonała weryfikacji swojego kontrahenta, a ponadto nie przedstawiła żadnych innych okoliczności świadczących o dochowaniu należytej staranności w ramach spornych transakcji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika – adwokata, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie

1) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 121 § 1, art. 124, art. 188 i art. 191 Op, poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego, całkowicie pomijającego ustawowy obowiązek precyzyjnego wskazania dowodów służących za podstawę rozstrzygnięcia, tj. konkretnych dowodów, którym organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym, wskazanym dowodom odmówił wiarygodności, a w szczególności przez:

a) zbędne i zaciemniające obraz stanu faktycznego prezentowanie informacji niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy;

b) brak uzasadnienia stawianych przez DIAS hipotez, które stanowią wyłącznie nie polegające na prawdzie niczym nie poparte spekulacje i insynuacje organów podatkowych;

c) chaotyczne, wielokrotne powtarzanie przez DIAS tych samych twierdzeń;

d) powierzchowne i pozorne odniesienie się organu odwoławczego do zarzutów odwołania, które to odniesienie w zasadzie polegało na powtórzeniu argumentacji NUS, a nie polemikę z odwołaniem;

e) wskazanie w uzasadnieniu wielu wzajemnie wykluczających się hipotez i założeń m.in.:

- w zakresie twierdzeń NUS co do świadomego udziału Strony w oszustwie podatkowym i co do nienależytej staranności w wyborze kontrahenta przez Stronę, w sytuacji, gdy postawienie pierwszej z tych tez wyłączało potrzebę stawiania drugiej;

2) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 191 Op, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonania oceny materiału dowodowego przez organy obu instancji wbrew zasadom logiki, doświadczenia życiowego oraz zasadom panujących w relacjach gospodarczych, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału sprawy i rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatnika, co w szczególności przejawiało się:

a) w dowolnej ocenie organów obu instancji w zakresie negowania realności obrotu między Stroną a podmiotem wykazanym na zakwestionowanych fakturach, w sytuacji, gdy w sprawie bezsporne jest, że:

- faktury wystawione bezpośrednio przez T. na rzecz Strony były prawidłowe i rzetelne;

- Strona dostarczany towar od T. sprzedawała na swoim stoisku klientom detalicznym;

b) w postawieniu przez DIAS wzajemnie wykluczających się tez, że:

- Strona świadomie uczestniczyła w przestępstwie podatkowym;

- Strona nie dochowała należytej staranności w doborze kontrahenta;

- Strona mogła sprawdzić jaką opinią cieszy się jej kontrahent w swojej branży, w tym również działający w Centrum Handlowym w W., a nadto, że zarówno z Internetu jak i z prasy Strona mogła powziąć informacje, że Centrum Handlowe nie cieszy się dobrą sławą,

c) sprzecznym z materiałem dowodowym oraz zasadami doświadczenia życiowego, logiki i obrotu gospodarczego oraz opartym na błędnych i wzajemnie wykluczających się założeniach, ustaleniu, że zakupy dokonywane od kontrahenta Strony były fikcyjne, a tym samym fikcyjne były dostawy wykonywane na jej podstawie polegającym w szczególności na:

d) dokonaniu ustalenia przez DIAS wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu w sprawie, że budzącą wątpliwości są płatności dokonywane gotówką za zakupiony towar,

e) w dowolnej ocenie organów obu instancji oraz nierzetelnym prowadzeniem postępowania dowodowego, polegającym na dowodzeniu postawionych przez organ podatkowy tez na podstawie faktów, które zaistniały po okresie jaki był zakreślony dla kontroli, a tym samym nie mogły być znane Skarżącej w momencie podejmowania decyzji o zakupie towarów;

f) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez uwzględnienie faktów i zdarzeń niemających znaczenia w sprawie, co doprowadziło do błędnego uznania, że Strona miała obowiązek dokonania badania podmiotów występujących na wcześniejszych etapach obrotu paliwami, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia DIAS, iż Strona miała świadomość uczestnictwa w oszustwie, bądź nadużyciu podatkowym, ponieważ w realiach sprawy, rozsądnie oceniając, nie można twierdzić, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż w ramach transakcji związanych z zakwestionowanymi w sprawie fakturami uczestniczy jako element domniemanej "karuzeli podatkowej", a tym bardziej, że świadomie uczestniczył w takim oszustwie podatkowym, tym samym nieprawidłowe było zakwestionowanie przez organy podatkowe rzetelności faktur VAT wystawionych przez T na rzecz Strony;

3) art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 192 Op, poprzez brak wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego;

4) art. 194 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Op, poprzez posłużenie się dowodami z decyzji dotyczących innych postępowań, w sytuacji, gdy sprawa wymagała przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, w celu umożliwienia Skarżącej czynnego udziału w sprawie i należyte wyjaśnienie stanu faktycznego; ponadto organ w sposób nieuprawniony przyjął, że wydane przez organy decyzje mają większą moc dowodowa niż wszystkie inne dokumenty;

5) art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a Uptu w zw. z art. 167 w zw. z art. 63 oraz art. 178 dyrektywy 2006/112/WE (Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm., dalej Dyrektywa 112), poprzez zakwestionowanie przysługującego podatnikowi prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego stanowiącego sumę kwot podatku wynikającego z faktur otrzymanych przez Stronę od firmy T. z tytułu nabycia towarów i usług, podczas gdy stan faktyczny i prawny nie dawał organowi kontroli skarbowej podstaw do takiego działania bowiem czynność opodatkowana została faktycznie dokonana a podatnik posiadał faktury ją dokumentujące, zawierające elementy określone w art. 226 Dyrektywy 112 (pomimo spełnienia przesłanek materialnoprawnych do zrealizowania prawa do odliczenia) i to w sytuacji gdy zakupy te były dokonywane przez Stronę w dobrej wierze;

6) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a Uptu, poprzez błędne stwierdzenie co do fikcyjności faktur sprzedaży wystawionych przez T., dokonane w oparciu o błędne przesłanki oraz bezzasadne wywiedzenie braku zrealizowania nieistniejących obowiązków weryfikacyjnych;

7) art. 99 ust. 12 Uptu, poprzez określenie Stronie zobowiązania podatkowego za sierpień, wrzesień, październik i listopad 2011 r. w kwotach innych, niż to wynika ze złożonych deklaracji podatkowych, mimo braku podstaw do zakwestionowania rozliczeń podatnika w zakresie nabywania towarów handlowych.

DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa).

Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego aktu Sąd stwierdza, że zobowiązania Strony za wrzesień, październik i listopad 2011 r. przedawniały się nominalnie z końcem 2016 r. Decyzja DIAS została doręczona 5 października 2021 r., a zatem niemal 5 lat po tym terminie. Organ odwoławczy prawidłowo jednak uznał, że z dniem 30 marca 2016 r., stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Op, ów termin uległ zawieszeniu, albowiem pismem z 8 listopada 2016 r., doręczonym Stronie 28 listopada 2016 r., Skarżąca została zawiadomiona w trybie 70c Op o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Postępowanie karno-skarbowe związane z przedmiotowymi zobowiązaniami Strony na moment doręczenia decyzji przez DIAS było nadal w toku. Z tego wniosek, że zobowiązania za wrzesień, październik i listopad 2011 r. pozostawały wymagalne.

Z akt sprawy wynika również, że wszczęciu postępowania karno-skarbowego w żadnej mierze nie sposób zarzucić instrumentalności. Świadczy o tym cały szereg podjętych czynności operacyjnych, zabezpieczających dowody oraz procesowych, a także wniesienie aktów oskarżenia do sądów powszechnych. Przebieg postępowania karno-skarbowego został szczegółowo opisany w decyzji DIAS (s. 7-9 decyzji). Do akt dołączono również liczne protokoły dokumentujące podjęte czynności operacyjne i procesowe wobec Skarżącej, oraz jej kontrahenta – prezesa T. W.T.

Przechodząc do meritum Sąd stwierdza, że podstawą zakwestionowania rozliczeń Strony było uznanie za nierzetelne 8 faktur wystawionych przez T. we wrześniu, październiku i listopadzie 2011 r.

Organ stwierdził to na podstawie protokołów przesłuchań W.T. w charakterze świadka z 19 listopada 2015 r. oraz w charakterze podejrzanego z 19 grudnia 2014 r. w trakcie śledztw prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w P. oraz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. Na s. 16-17 zaskarżonej decyzji DIAS dokonał kompilacji wspomnianych zeznań i stwierdził, że wynika z nich, iż T. zajmowała się wyłącznie wystawianiem i przyjmowaniem tzw. "pustych faktur".

Z treści protokołów znajdujących się w jawnej dla Strony części akt administracyjnych wynika, że W.T. w dniu 19 grudnia 2014 r. podczas przesłuchania z godz. 14:30 oświadczył, iż T. prowadziła faktycznie działalność gospodarczą, która polegała na handlu tekstyliami. Spółka miała biuro w W., prowadziła sprzedaż hurtową, nie miała magazynu, towar sprzedawano prosto z samochodu. Podejrzany oświadczył, że nigdy nie miał styczności z pieniędzmi oraz klientami. W powyższych zeznaniach pojawia się również informacja, że podejrzany zaprzestał prowadzenia działalności i dalsze jego zeznania wskazują, iż pełnił rolę tzw. "słupa" (przekazanie osobom trzecim pieczątek, dostępu do konta, podpisywanie kartek in blanco itp.).

Ciąg dalszy zeznań podejrzanego udokumentowano protokołem z 19 grudnia 2014 r. z godz. 16:10. Podejrzany oświadczył, że T. miał zamiar prowadzić działalność gospodarczą, jednak skończyło się na tym, że zajmował się wystawianiem sfałszowanych faktur VAT. Ogólnie mówiąc od 2010 r. wystawiane faktury są nierzetelne. Podejrzany nie pamiętał dokładnej daty. W dalszej części zeznań opisał cały proceder, sposób podziału zysków oraz przyjęty cennik za puste faktury.

Jeśli chodzi natomiast o protokół z 19 listopada 2015 r. to w aktach jawnych znajduje się wyłącznie część zeznań w charakterze świadka z godz. 13:30, które odnoszą się do okoliczności zabezpieczenia saszetki z pendrivami oraz pieczątką T. w domu przyjaciół W.T. Natomiast w aktach niejawnych organ pozostawił protokół z godz. 12:25, w którym W.T. przyznał się wyłącznie do kupowania "lewych faktur". Oświadczył, że towar jaki sprzedawał jako spółka T. na sprzedaż były prawdziwe, nic w nich nie fałszował. Świadek nie był w stanie wytłumaczyć treści zeznań z 19 grudnia 2014 r. Wyłącznie w aktach niejawnych znajduje się również dalsza część protokołu z 19 listopada 2015 r. z godz. 20:00. Wówczas W.T. wskazał m.in., że prowadząc T. sprzedawał towary firmom z W. Nie dostawał faktur. Musiał je pozyskać od firm, które handlują w W. tylko fakturami. Świadek potwierdził fikcyjność okazanych mu faktur zakupowych. Wskazał, że w towar zaopatrywał się u innych dostawców, których nie chciał wskazać. Jeśli klient chciał fakturę, to wystawiał ją jako T. Nie używał nazw nieistniejących firm. Wymienił spółki, którym dostarczał towar. Dodał, że sprzedawał również osobą fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą. Następnie W.T. opisał jak wyglądał proces sprzedaży towaru, gdzie odbierał gotówkę, w jakich wypadkach godził się na przelewy, z kim rozwoził towar, podał imiona kierowców narodowości polskiej.

Sąd zauważa, że DIAS w swojej decyzji nawiązuje do trzech kontrahentów Skarżącej, przy czym przyznaje, iż w przypadku postępowań prowadzonych wobec N. Sp. z o.o. i H. Sp. z o.o. nie udało się ustalić, czy transakcje sprzedaży towaru od tych firm miały miejsce. W decyzjach wydanych wobec tych firm został "wyrzucony" wyłącznie podatek naliczony, wykazany w złożonych przez te spółki deklaracjach VAT-7. Z tych powodów organy nie zakwestionowały Stronie faktur kosztowych wystawionych przez wymienionych dwóch kontrahentów.

W przypadku T. DIAS oparł się natomiast na zeznaniach W.T., który oświadczył, że spółka wystawiała wyłącznie fikcyjne faktury.

W ocenie Sądu, nie budzi jednak wątpliwości, że organy dokonały preselekcji zeznań W.T. i do akt jawnych dołączyły tylko te zeznania, które pasowały do powyższej tezy. Strona nie miała zatem możliwości zapoznania się z tą częścią materiału dowodowego, który wskazywał, że T. mogła dysponować towarem i mogła go sprzedawać osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą. Organ wolał oszczędzić sobie trudu analizy i konfrontacji rozbieżnych zeznań W.T., zatem ukrył przed Stroną te zeznania prezesa T., które mogły prowadzić do wniosku, że transakcjom między Skarżącą a T. towarzyszyły dostawy towarów niewidomego pochodzenia, zaś to ich dostawca, a nie Skarżąca, kompensował podatek należny tzw. "lewymi fakturami".

Należy podkreślić, że postanowieniem z [...] listopada 2019 r. NUS dokonał wspomnianej "preselekcji" materiału dowodowego i wyłączył w trybie art. 179 § 1 Op część materiałów z postępowań karno-skarbowych. Rzeczonym postanowieniem NUS uznał jednocześnie za dowód w sprawie i włączył do akt kontroli m. in. wyciągi z protokołów przesłuchania W.T. W ten sposób w aktach jawnych dla Strony znalazła się część zanonimizowanych protokołów, które pasowały do tezy, że T. wystawiała wyłącznie puste faktury. Na powyższe postanowienie nie służyło Stronie zażalenie, zatem na podstawie art. 237 Op mogło być ono kwestionowane wyłącznie w odwołaniu od decyzji.

Sąd ma zatem możliwość weryfikacji tego postanowienia, w tym motywów jakimi kierował się organ dokonując preselekcji dowodów. Z uzasadnienia tego aktu nie wynikają żadne racjonalne i obiektywne przesłanki, które nakazywałyby odmiennie traktować poszczególne protokoły przesłuchań. Najbardziej jaskrawym przykładem intencji przyjętych przez NUS jest protokół z 19 listopada 2015 r., którego chronologicznie pierwsza i trzecia część została pozostawiona w aktach niejawnych, zaś część druga została w wersji zanonimizowanej włączona do akt kontrolnych.

Sąd zauważa ponadto, że postanowienie z [...] listopada 2019 r. zostało sformułowane w taki sposób, że Strona nawet nie mogła przypuszczać, iż część protokołów przesłuchań W.T. pozostała w aktach niejawnych. NUS postanowił bowiem "wyłączyć (...) materiały śledztwa prowadzonego przez [...] Urząd Skarbowy w R. pod nadzorem Prokuratury Rejonowej R.". Z kolei jako dowód, który włączył do akt kontrolnych NUS uznał "wyciąg z protokołów przesłuchania W.T. przeprowadzonych w ramach ww. śledztwa".

Strona działająca na tym etapie osobiście, ale również ustanowiony później pełnomocnik procesowy musieliby "jakoś" domyślić się, że wyciąg pozostawiony w aktach jawnych dotyczy tylko niektórych protokołów, zaś pozostałe z nich organ uznał za bliżej nieokreślone "materiały ze śledztwa". Warto natomiast podkreślić, że gdy organ w tym samym postanowieniu opisuje dołączone do akt faktury wystawione przez T. jest już niezwykle precyzyjny. Wymienia każdą z tych faktur, podaje jej nr, datę wystawienia, wartość netto i podatek VAT. W ocenie Sądu, to nie interes publiczny, lecz przydatność danego dowodu pod przyjęte przez NUS założenie stanowiły "kryteria" utajnienia dla Strony części materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze dość osobliwie brzmią wywody DIAS, który opisuje jakież to uprawnienia procesowe miała Strona w niniejszym postępowaniu, które gwarantowały jej możliwość zapoznania się z aktami podatkowymi.

W ocenie Sądu, NUS w sposób instrumentalny wykorzystał art. 179 § 1 Op i w konsekwencji rażąco naruszył podstawowe zasady postępowania podatkowego, w tym w szczególności zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 Op), zasadę zaufania (art. 121 § 1 Op) oraz zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 123 § 1 Op). Z kolei DIAS, aprobując ten stan rzeczy, niezależnie od braku zarzutu odwołania, naruszył art. 233 § 1 pkt 1 Op. DIAS nie jest związany zarzutami ani treścią odwołania, rozpoznaje sprawę na nowo i powinien z urzędu dostrzec naruszenie prawa przez NUS i co najmniej przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Organów nie tłumaczy również fakt, że Strona była bierna w toku postępowania, uchylała się od składania wyjaśnień i nie wystąpiła na podstawie art. 179 § 2 Op o dostęp do dokumentów, które NUS wyłączył "ze względu na interes publiczny". Pomijając bowiem, że NUS dość skutecznie zakamuflował jakież to konkretnie dokumenty wyłączył, obowiązkiem organów podatkowych było i tak: zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Op), ocena na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Op) oraz dopuszczenie jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Op).

Zdaniem Sądu, w sytuacji, w której organ podatkowy intencjonalnie opiera treść decyzji wyłącznie na pasujących mu dowodach, zaś dowody "niewygodne" lub wymagające większego wysiłku w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozostawia w aktach niejawnych i pomija je w procesie orzekania, to bezdyskusyjnie narusza powołane przepisy.

Z tych względów Sąd uznał, że decyzja NUS oraz utrzymująca ją w mocy decyzja DIAS nie mogły się ostać w obrocie prawnym. Uchyleniu podlegało również postanowienie o wyłączeniu dowodów.

Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji winien w sposób rzetelny ustalić stan faktyczny, w tym przede wszystkim ocenić cały zgromadzony materiał dowodowy dotyczący działalności T.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił obie decyzje oraz wspomniane postanowienie stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 Ppsa.

O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 Ppsa. Na koszty w kwocie 4.117 zł składał się wpis od skargi 500 zł , opłata od pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika 3.600 zł, obliczone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).