Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 923/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 271-273
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi L. Z. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt I GSK 1119/14 odrzucającym skargę L. Z. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt I GSK 379/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej L. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 563/11 w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną L. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 563/11.

Skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem złożył L. Z.

Postanowieniem z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt I GSK 1119/16 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego. Uzasadniając wydane postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia przywołał art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 dalej: p.p.s.a.), zgodnie z treścią którego (w brzmieniu od 10 kwietnia 2010 r. na mocy ustawy z 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 36, poz. 196) można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Rozstrzygnięciem organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez RP, o którym mowa w tym przepisie był wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r., w sprawie C-418/14, wydany w wyniku pytania prejudycjalnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 562/14, co zdaniem NSA, jest rodzajem orzeczenia, po wydaniu którego nie przysługuje skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, że odpowiedź TSUE na pytanie prejudycjalne wiąże sądy krajowe państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie dokonanej wykładni prawa wspólnotowego, a zasada związania na gruncie podatkowym winna być realizowana, na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma uzasadnionych powodów, dla których należałoby równocześnie prowadzić ewentualne postępowanie w wyniku wznowienia w trybie ord. pod. przed organem podatkowym i w trybie p.p.s.a. przed sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, że bez znaczenia dla powyższego rozumowania pozostaje okoliczność braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę orzeczenia TSUE, jako podstawy wznowienia (przeciwnie, jak to uczynił ustawodawca w art. 240 § 1 pkt 11 ord. pod., czy art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił końcowo, że osoba, która nie była stroną postępowania zakończonego rozstrzygnięciem organu międzynarodowego, nie jest uprawniona do złożenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a.

Skarżący pismem z dnia 15 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego) ponownie złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2014 r., sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2014 r., podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zostały określone w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a. Jednakże, jak stanowi art. 285 § 1 p.p.s.a., niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Przepis ten stanowi wyraz zasady stabilności orzecznictwa w wymiarze prawomocności orzeczeń i jako taki powinien być wykładany ściśle, a wynikająca z niego zasada – chroniona. Jedyne wyjątki przewidziane zostały w art. 285 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie wznowienia określonej w art. 272 § 1 i 3 p.p.s.a., co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Zgodnie z zacytowanym powyżej art. 285 § 1 p.p.s.a., uprawomocnienie się orzeczenia kończącego wznowione postępowanie powoduje niedopuszczalność jego ponownego wznowienia niezależnie od podstaw uzasadniających ponowne wznowienie. Należy dodać, że w powyższym przepisie ustawodawca nie określił rodzaju orzeczeń, których prawomocność wywołuje skutek w postaci niedopuszczalności złożenia kolejnej skargi o wznowienie postępowania. Wskazane w nim orzeczenie wydane na skutek skargi o wznowienie postępowania to zatem każde orzeczenie zarówno o charakterze merytorycznym, jak i wyłącznie procesowym, np. postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania lub umorzeniu postępowania zainicjowanego skargą o wznowienie postępowania (tak J. P. Tarno w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, LexisNexis 2012, s. 705; a także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 27 września 2011 r., sygn. II OSK 1765/11; z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. II OSK 1253/11; z dnia 29 marca 2011 r., sygn. II OSK 237/11; z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 1000/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał ponowną skargę L. Z. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tut. Sądu z dnia 6 maja 2014 r., za niedopuszczalną w świetle art. 285 p.p.s.a., gdyż już wcześniej prawomocnie odrzucono jego skargę o wznowienie postępowania postanowieniem z 14 października 2016 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285 § 1, art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.