Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1261/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Jacek Bursa Sędziowie: SWSA Mirosław Bator AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 18 lipca 2023 r., znak WI-I.7840.5.148.2022.MA w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. Uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu l instancji, II. Zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego W. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 28 maja 2019 r. znak [...] zmienił własną decyzję z dnia 26 października 2017 r. nr [...].[...] udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji: pn. "budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągowo kanalizacyjną, gazową, grzewczą, wentylacji, elektryczną (kat. l), czterech garaży wolnostojących (budynki [...], [...], [...]) z wewnętrzną instalacją elektryczną kat.lll) i zagospodarowaniem terenu położonych na działce nr [...] obr.[...] w K. oraz z infrastrukturą techniczną tj. wewnętrzną instalacją wód opadowych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz dwoma miejscami postojowymi na działce nr [...] obr. [...] w K. przy ul. R. " - przeniesionej decyzją nr [...].[...] z 23.01.2019 r., znak: [...] – w zakresie: zabudowy loggi piętra pierwszego budynków [...], [...], [...] (zmiana kubatury i powierzchni użytkowej), adaptacji strychu nad garażem na pomieszczenie mieszkalne w budynkach (zmiana powierzchni użytkowej), zmiany projektów wewnętrznych instalacji wod.-kan, grzewczej, wentylacji, elektrycznej, zmiany w zagospodarowaniu terenu dotyczące przesunięcia budynków [...], korekty poziomów zer parterów wszystkich budynków, poszerzenia drogi wewnętrznej, zmiany lokalizacji I garaży I miejsc postojowych, korekty przebiegu instalacji wód opadowych oraz zewnętrznych odcinków instalacji wewnętrznej gazowej. Wobec niezaskarżenia decyzji w terminie i trybie ustawowo przewidzianym stała się ona ostateczna w dniu 19 czerwca 2019 r.

W dniu 20 maja 2022 r. do organu I instancji wpłynął wniosek W. S. (nadany w placówce pocztowej 17 maja 2022 r.), o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa. Jako podstawę do wznowienia wnioskodawca wskazał przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 21 listopada 2022 r., na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 147 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania wskazując, że W. S. nie zachował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. S..

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2023 r., znak WI-I.7840.5.148.2022.MA Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 zez m.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że kiedy podstawą wznowienia jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od daty powzięcia przez stronę wiadomości o wydanej decyzji w zakresie niezbędnym do jej identyfikacji, przy czym ciężar dowodu dochowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie.

W rozpoznawanym wniosku, odnośnie do kwestii zachowania terminu do jego skutecznego wniesienia, pełnomocnik wnioskodawcy wyjaśnił: "(...) Wnioskodawca wskazuje, że o istnieniu decyzji dowiedział się w dniu 11 maja 2022 r. z Biuletynu Informacji Publicznej Miasta Krakowa". Wniosek o wznowienie postępowania został zaś nadany w placówce pocztowej 17 maja 2022 r.

W aktach organu I instancji, w sprawie o znaku [...] znajduje się kserokopia wniosku W. S. i Z. S., reprezentowanych przez adwokata J. L. z 1 lutego 2022 r. o udostępnienie akt o treści: "Działając imieniem Wnioskodawców, współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] położonej przy ul. R. K. , a zatem posiadających status strony w niżej wymienionych postępowaniach, przedkładając odpis pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej w załączeniu, niniejszym wnoszę o:

- udostępnienie całości akt postępowań administracyjnych w przedmiocie udzielonych pozwoleń na budowę i pozwoleń na użytkowanie, prowadzonych pod sygn. akt:

- [...] (...)".

Do powyższego żądania zostało dołączone pełnomocnictwo z dnia 26 stycznia 2022 r. w którym Z. S. i W. S. udzielili pełnomocnictwa adwokatowi J. L. do przeglądania akt administracyjnych, prowadzonych m.in. pod sygn. akt: [...]

Z powyższego Wojewoda wywiódł, że 26 stycznia 2022 r., tj. w momencie udzielania pełnomocnictwa W. S. posiadał wiedzę na temat znaku postępowania, względem którego wnosi o wznowienie postępowania, a także okoliczności, że pozwolenie zostało już udzielone, o czym w ocenie organu świadczyć ma stwierdzenie "w przedmiocie udzielonych pozwoleń na budowę". Również zawarte sformułowanie "współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] położonej przy ul. R. w K. , a zatem posiadających status strony" świadczy zdaniem organu o tym, że wnioskodawca musiał być w posiadaniu wiedzy na temat lokalizacji spornej inwestycji.

Wobec powyższego organ odwoławczy ocenił, że Prezydent Miasta Krakowa trafnie uznał, że wiedzę o wydanej decyzji wnioskodawca posiadał co najmniej od 1 lutego 2022 r., a co za tym idzie, wniosek o wznowienie złożony 17 maja 2022 r., został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a.

Dalej, Wojewoda miał też na uwadze, że Prezydent Miasta Krakowa podjął działania w celu ustalenia zachowania terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. przez wnioskodawcę, występując 11 sierpnia 2022 r. do wnioskodawcy z wezwaniem do wyjaśnienia, w jakich okolicznościach dowiedział się o wydaniu decyzji oraz o przedłożenie dowodów wykazujących te okoliczności. 14 września do organu I instancji wpłynęła odpowiedź zgodnie z którą, wnioskodawca opisał okoliczności, w jakich dowiedział się o wydaniu decyzji znak [...] we wniosku o wznowienie postępowania, w związku z czym brak jest podstaw prawnych i faktycznych do wymagania od niego dalszych wyjaśnień w tym zakresie i żądania przedłożenia jakichkolwiek dowodów.

W tej sytuacji Wojewoda uznał, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił zachowania terminu, o którym mowa powyżej, a jedynie oświadczył, że o decyzji dowiedział się 11 maja 2022 r. z BIP Miasta Krakowa. Tymczasem materiał dowodowy w sprawie pozwala w ocenie organu na stwierdzenie odmiennych wniosków, tj. że już 1 lutego 2022 r. wnioskodawca miał wiedzę na temat znaku postępowania, lokalizacji spornej inwestycji oraz że pozwolenie zostało już wydane.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł W. S., zaskarżając je w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

a. art. 7, 77,107 k.p.a. poprzez brak zachowania zasady prawdy materialnej i niepodjęcie przez organ I instancji działań zmierzających do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności zaś poprzez brak rzetelnego i jednoznacznego ustalenia, w jakim okresie W. S. dowiedział się o fakcie podjęcia decyzji z dnia 28 maja 2019 r., w szczególności, czy w chwili złożenia wniosku o wgląd w akta sprawy miał wiedzę co do faktu wydania decyzji w tej sprawie, jej przedmiotu, sposobu rozstrzygnięcia sprawy oraz niewyjaśnienie okoliczności związanych z odmową udzielenia wglądu w akta sprawy i możliwością pozyskania wiedzy o toczącym się postępowaniu, sposobu jego rozstrzygnięcia i innych danych umożlwiających złożenie wniosku o wznowienie postępowania.

b. art. 7, 8 § 1 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczy i dowolny sposób zebrania i oceny materiału dowodowego w szczególności poprzez brak dołączenia do akt pełnomocnictwa, na które powołują się organy I i II instancji, brak przeprowadzenia dowodu z rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy udostępnienia akt sprawy i motywów podjęcia takiej decyzji, co w konsekwencji uniemożliwiło organom rozstrzygającym w sprawie ustalenie stanu wiedzy skarżącego do faktu wydania decyzji w postępowaniu będącym przedmiotem wznowienia i ustalenia warunków formalnych złożenia wniosku, tj. zachowania wymaganego przepisami terminu, a oparcie się wyłącznie na fakcie złożenia dokumentu - wniosku o wgląd w akta sprawy i dołączonym do niego pełnomocnictwie, które nie może jednak w niniejszej sprawie przesądzać o fakcie zachowania lub niezachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

c. art. 148 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i bezzasadne przyjęcie, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o toczącym się postępowaniu, podczas gdy termin ten wynosi miesiąc od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji, tj. że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, tj. uzyskanie informacji o nazwie organu, który decyzję wydał oraz o sposobie rozstrzygnięcia sprawy, przy czym nie jest konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji,

- które to uchybienia stanowią rażące naruszenie prawa stanowiące podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że we wniosku o wznowienie postępowania wskazał, że o fakcie wydania decyzji dowiedział się z BIP w dniu 11 maja 2022 r. Organy zakwestionowały tę okoliczność, wskazując, że już w dniu 1 lutego 2022 r. skarżący złożył wniosek o wgląd w akta postępowania o znaku [...], zaś w dokumencie tym wskazano, że wniosek dotyczy całości akt postępowań administracyjnych w przedmiocie udzielonych pozwoleń na budowę i pozwoleń na użytkowanie prowadzonych pod sygn. (...), w których skarżący posiadają status strony, zaś do wniosku dołączono pełnomocnictwo z dnia 26 stycznia 2022 r.

Z okoliczności tej organ wyciągnął przedwczesny i błędny wniosek, że już w dacie udzielenia pełnomocnictwa i złożenia wniosku o wgląd w akta sprawy skarżący miał wiedzę o wydanej decyzji. Jednakże, zdaniem skarżącego, zarówno sam wniosek jak i pełnomocnictwo napisane są szeroko i nie wynika z nich fakt, jakoby skarżący miał wiedzę o wydaniu w tych postępowaniach decyzji. Co więcej, szerokie wskazanie we wniosku przedmiotu postępowań, o których wgląd w akta wnosił, świadczy, że nie wiedział on co dokładnie jest ich przedmiotem - tj. pozwolenie na budowę/pozwolenie na użytkowanie, jak również świadczy o tym, że nie wiedział, że wydana decyzja jest decyzją zmieniającą pozwolenie na budowę wydane do sprawy o odrębnej sygnaturze.

Skarżący podkreślił też, że odmówiono mu wglądu we wnioskowane akta. Nie tylko zatem nie zapoznał się z treścią dokumentów przedkładanych w sprawie, jak również nie wiedział: czy w sprawach, o których dostęp wnioskował zostały wydane decyzje administracyjne, jakiej treści było zawarte w nich rozstrzygnięcie oraz czy w istocie rozstrzygnięciem objęta została nieruchomość, która sąsiadowała z jego nieruchomością, skoro dostępu do akt mu odmówiono.

Organ rozpoznający wniosek o udostępnienie akt podkreślił, że nie jest on stroną postępowań, o których udostępnienie akt wnosił. Tym samym, skarżący pozostawał w usprawiedliwionym przeświadczeniu, że postępowania te nie dotyczą jego interesów prawnych.

Ponadto, organy z faktu, że profesjonalny pełnomocnik wskazał we wniosku "w sprawach udzielonych pozwoleń na budowę i pozwoleń na użytkowanie" wywiodły, że posiadał on wiedzę o sposobie zakończenia postępowania. Odnosząc się do tych twierdzeń skarżący stwierdził, że profesjonalny pełnomocnik na podstawie samej sygnatury tj. oznaczenia [...] (...) mógł jednak wnioskować, że sprawa toczy się w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie miał jednak jakiejkolwiek wiedzy o sposobie rozstrzygnięcia w konkretnym postępowaniu - dlatego w imieniu skarżącego złożył wniosek o wgląd w akta sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a.".

Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Wznowienie to jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania, w których kwestionowane są decyzje posiadające przymiot ostateczności. Wznowienie może nastąpić tylko w przypadku wystąpienia enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. przesłanek, również termin do złożenia wniosku w tej sprawie został ściśle określony: zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 art. 148 k.p.a. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Kwestia dotycząca wykładni pojęcia "dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji" była przedmiotem licznych orzeczeń. W wyroku z dnia 10 marca 2022 r., sygn. II OSK 740/21 (LEX nr 3328884) NSA stwierdził, że analizowany zwrot należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować nową okoliczność w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Zaistnienie tej okoliczności nie jest uwarunkowane ewentualnymi obowiązkami jakie powinna podjąć strona aby uzyskać taką wiedzę.

W wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 838/19 (LEX nr 3339504) doprecyzowano z kolei, że art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja.

Warto też podkreślić, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 albo § 2 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Oczywiście nie zwalnia to organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, a następnie weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2022 r., sygn. I OSK 606/19).

Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia daty, w której skarżący dowiedział się o ostatecznej decyzji i w konsekwencji ocena, czy jego wniosek o wznowienie postępowania był spóźniony. Zdaniem organów była to data złożenia przez skarżącego wniosku o udostępnienie akt postępowania administracyjnego, które objęte zostało następnie wnioskiem o wznowienie to jest 1 lutego 2022 r. O tym, że skarżący miał w tym dniu dostateczną wiedzę na temat decyzji, otwierającą termin określony w art. 148 § 2 k.p.a., świadczy zdaniem organów fakt, iż skarżący wskazał we wniosku sygnaturę, pod którą prowadzone było postępowanie.

W tym miejscu trzeba zauważyć, że takie same okoliczności faktyczne i prawne były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. II SA/Kr 1262/23. W obu sprawach spór dotyczy dokładnie tej samej kwestii tj. oceny terminowości złożenia przez W. S. wniosku o wznowienie postępowania w innej sprawie, a w szczególności oceny faktu złożenia w dniu 1 lutego 2022 r. wniosku o udostępnienie akt administracyjnych.

W powołanej wyżej sprawie sygn. II SA/Kr 1262/23 Sąd wskazał, że choć z przytoczonego powyżej orzecznictwa wynika, że daty, w której wnioskodawca dowiedział się o decyzji nie można utożsamiać z dniem doręczenia decyzji, czy też z dniem, w której strona dowiedziała się o dokładnej treści decyzji, to wymaganym minimum jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Rację miał autor skargi, który podkreślał, że ze znajomości sygnatury strona mogła wyłącznie domyślać się jakiego ogólnie przedmiotu dotyczyło postępowanie, do tego pod warunkiem, że uzyskała taką wiedzę u profesjonalnego pełnomocnika, bądź w urzędzie. Z samej sygnatury nie wiadomo jednak, czy pozwolenie zostało udzielone, w jakim zakresie, a także kto jest jego beneficjentem.

W konsekwencji, organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. uznając, że sam fakt posiadania wiedzy o sygnaturze, pod którą prowadzone było postępowanie, świadczy o tym, iż strona posiadała wiedzę o ostatecznej decyzji. Wnioskowanie organów przekroczyło w powyższym zakresie granice swobodnej oceny dowodów, a nawet było sprzeczne z treścią pism znajdujących się w aktach sprawy. Organy dokonały oceny wniosku o udostępnienie akt oraz treści załączonego tam pełnomocnictwa, w której podana została sygnatura sprawy. Organ pominął jednak fakt, że strona wnioskowała o udzielenie dostępu do akt postępowania dotyczącego "udzielonych pozwoleń na budowę i pozwoleń na użytkowanie". Powyższe sformułowanie wskazuje, że skarżący miał wiedzę, że jakieś rozstrzygnięcie być może zapadło, znał jego sygnaturę, nie znał natomiast dokładnie jego przedmiotu, zakreślając go w miarę szeroko jako pozwolenie na budowę i użytkowanie, nie wskazał adresata decyzji, czy adresu, pod którym inwestycja miała być prowadzona.

Z powyższego wynika, że wadliwe było wnioskowanie organów, które za początek biegu terminu z art. 148 § 2 k.p.a. uznały dzień złożenia wniosku o udostępnienie akt sprawy. W jednym ze swoich wyroków NSA wyjaśnił, że dla oceny zachowania terminu określonego w tym przepisie nie jest ważne, w jaki sposób strona uzyskała wiedzę o wydanej w sprawie decyzji. Niemniej jednak przywołany przepis wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o decyzji - i faktu tego nie można zastąpić jakimkolwiek domniemaniem (por. wyrok z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1347/20). Tymczasem w niniejszej sprawie z faktu, że skarżący znał sygnaturę sprawy, organy wyprowadziły nieuprawnione domniemanie, że wnioskodawca wiedział o wydanej w jego toku decyzji w zakresie pozwalającym mu na sformułowanie wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu złożony przez skarżącego wniosek o udostępnienie akt administracyjnych wyłącznie oznacza, że w tym dniu skarżący mógł mieć wiedzę o decyzji, termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. ulega jednak otwarciu z dniem, w którym wnioskodawca tą wiedzę uzyskał, a nie mógł uzyskać.

W przedmiotowej sprawie analiza daty uzyskania wiedzy o decyzji ostatecznej musi być ponadto zdaniem Sądu przeprowadzona o tyle ostrożniej, że decyzja nie dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę, o której sąsiedzi mogą z większą łatwością uzyskać wiedzę, chociażby w związku z rozpoczęciem prac budowlanych, czy treścią tablic informacyjnych. Przedmiotowa decyzja dotyczy mianowicie zmiany pozwolenia na budowę, o wydaniu której skarżącemu dużo trudniej było się zorientować.

Dalej Sąd przystąpił do analizy kolejnego zagadnienia, jakim jest ustalenie, czy skarżący zdołał udowodnić, że wiedzę o decyzji pozyskał w dniu 11 maja 2022 r.

Na wstępie tych rozważań należy przyznać rację skarżącemu, który stwierdził, że treść Biuletynu Informacji Publicznej stanowi minimum informacji na temat zapadłej decyzji, która pozwala na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Z jego treści można bowiem poznać datę decyzji, numery działek, których decyzja dotyczyła, nazwę inwestycji, a także ogólny rodzaj rozstrzygnięcia typu: pozytywne, uchylenie, czy umorzenie.

Jeżeli chodzi natomiast o datę zapoznania się z decyzją, nie miały racji organy administracyjne twierdząc, że skarżący nie zdołał udowodnić, iż nastąpiło to w dniu 11 maja 2022 r. Po pierwsze, podważenie twierdzeń skarżącego w tym zakresie nastąpiło w oparciu o błędne – jak wskazano powyżej – ustalenie, że o decyzji skarżący dowiedział się wcześniej. Po jego wyeliminowaniu nie ma zdaniem Sądu podstaw, aby podważać twierdzenia skarżącego, że o treści Biuletynu dowiedział się we wskazanej przez siebie dacie. Brakuje bowiem materiału dowodowego, z którym powyższe twierdzenie byłoby sprzeczne. Wprawdzie organ I instancji wezwał skarżącego w dniu 11 sierpnia 2022 r. do złożenia wyjaśnień w jakich okolicznościach dowiedział się o wydaniu decyzji oraz przedłożenia dowodów wykazujących ww. okoliczności, biorąc jednak pod uwagę, że Biuletyn Informacji Publicznych stanowi powszechnie dostępne źródło informacji publicznej w postaci elektronicznej i składa się z witryn WWW, na których władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne udostępniają informacje publiczne wymagane przez polskie prawo, nie wiadomo jakich organ oczekiwał dowodów, wykazujących dzień, w którym skarżący dowiedział się o treściach zamieszczonych na ogólnie dostępnej stronie internetowej. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę powszechną dostępność Biuletynu, oświadczenie skarżącego o dacie zapoznania się z jego treścią, a z drugiej strony brak jakichkolwiek przeciwnych materiałów dowodowych, podważenie wiarygodności oświadczenia skarżącego, że z decyzją zapoznał się we wskazanym przez siebie dniu, nastąpiło również z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 80 k.p.a.

W sprawie sygn. II SA/Kr 1262/23 uznał za zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania wywiedzione w skardze. Ponadto za praktykę naruszającą zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wyrażoną w art. 8 k.p.a., Sąd ocenił sytuację, w której organ I instancji najpierw odmawia osobie, potencjalnie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, dostępu do akt sprawy, a następnie, gdy osoba ta zdobywa informacje o wydanej decyzji z innych źródeł – odmawia wznowienia postępowania z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku w tym przedmiocie. Z treści załączonego do skargi pisma (w niniejszej sprawie pismo znajduje się na k. 36 akt sądowych) wynika jednoznacznie, że organ I instancji stwierdził, iż skarżący nie był stroną postępowania, w związku z czym nie miał prawa do zapoznania się z aktami, wskazując jednocześnie, że skarżący posiada możliwość uzyskania żądanego dostępu poprzez złożenie odrębnego wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej. W pierwszym kroku organ uznał zatem, że skarżący nie ma prawa do uzyskania informacji o zapadłych w sprawie rozstrzygnięciach i wskazał mu drogę umożliwiającą uzyskanie dostępu do tych informacji, w drugim kroku natomiast stwierdził, że skarżący miał w tej samej dacie wiedzę o decyzji. Nie jest to rozumowanie logiczne i wzbudzające zaufanie do organów publicznych.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższe rozważania całkowicie podziela i uznaje za własne.

Również wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie sygn. II SA/Kr 1262/23 zachowują aktualność w sprawie niniejszej z uwagi na tożsamość stanu faktycznego i prawnego: organy w ponownie prowadzonym postępowaniu uwzględnią powyższe uwagi, z których w szczególności wynika, że sama znajomość sygnatury, pod którą toczyło się postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją nie jest tożsame z posiadaniem wiedzy o decyzji, która otwiera termin przewidziany w art. 148 § 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).