Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 717/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwo [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wody powierzchniowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [....] na rzecz strony skarżącej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwo [...] kwotę 2400 zł /słownie: dwa tysiące czterysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dnia 23 kwietnia 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor") doręczył Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] (dalej: "Nadleśnictwo") informację roczną ustalającą wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr [...], czego podstawę stanowił art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 ze zm.), zwanej dalej "P.w.".

Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 273 ust. 1 P.w. Nadleśnictwo złożyło reklamację, w której zakwestionowało zasadność i wysokość ustalonej opłaty. Podkreśliło, że dwa zbiorniki wodne małej retencji zbudowane w leśnictwie [...], a których dotyczy pozwolenie wodnoprawne wydane przez Starostę [...] (decyzja z [...] czerwca 2012 r. znak: [...]) służą przede wszystkim celom przeciwpowodziowym. Ich konstrukcja powoduje, że są to tzw. suche zbiorniki, przez które normalnie przepływa woda z potoku. Mogą one zostać potencjalnie napełnione wyłącznie przy wystąpieniu deszczy o prawdopodobieństwie przekraczającym 50 %. W zwykłym toku eksploatacji nie dochodzi zatem do poboru wód z potoku. Pobór taki może nastąpić, ale jedynie incydentalnie tzn. w przypadku intensywnych opadów deszczu. W takiej sytuacji rozważenia wymaga kwestia występowania poboru zwrotnego wody, o którym mowa w art. 16 pkt 40 P.w., w przypadku którego nie ustala się przedmiotowej opłaty. Nadleśnictwo zwróciło uwagę, że budując i utrzymując dwa zbiorniki realizuje w istocie obowiązki ustawowe przypisane Wodom Polskim w ramach ochrony przeciwpowodziowej (art. 163 ust. 1 P.w.). W tym kontekście, naliczenie opłaty narusza wszelkie zasady sprawiedliwości społecznej i współżycia społecznego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [....] Dyrektor – działając na podstawie art. 273 ust. 6, ust. 10 w zw. z art. 271 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, ust., 6 pkt 2 P.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - określił dla Nadleśnictwa za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 239 988 zł za pobór wody powierzchniowej z potoku bez nazwy w km 0+726 dla potrzeb dwóch zbiorników retencyjnych w leśnictwie [...] na działce nr 48/4 i 50/1 w miejscowości O.. Dyrektor wskazał, że reklamacja nie mogła zostać uwzględniona, bowiem woda powierzchniowa pobierana jest na potrzeby zbiornika retencyjnego. Nie ma zatem bezpośredniego związku z prowadzoną działalnością do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Dyrektor wskazał, że Nadleśnictwo może korzystać z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z [...] czerwca 2012 r., a zatem – zgodnie z art. 298 pkt 1 P.w. – obowiązane jest ponosić opłatę za usługi wodne. Zaistniała zatem przesłanka obligująca do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej, która ustalona została w oparciu o art. 271 ust.3 P.w. w powiązaniu § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502) w powiązaniu z pozwoleniem wodnoprawnym. Stanowi ona iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości Qhmax = 9 468 m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 2,630000 m3/s.

Nadleśnictwo zaskarżyło powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga zarzuca naruszenie:

1. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art.77, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie ustaleń faktycznych odnośnie do tego, czy nie zachodzi ustawowa przesłanka zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty za usługi wodne oraz czy z uwagi na technologię wykonania zbiorników wodnych nie ma miejsca pobór zwrotny wody albo przerzut wody, o których mowa w przepisach Prawa wodnego,

b) art. 10 K.p.a. przez naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów,

c) art. 11 K.p.a. poprzez zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia tj. zaniechanie odniesienia się do art. 552 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 P.w.,

d) art. 81a § 1 K.p.a. przez zaniechanie zastosowania tej zasady przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy,

2. przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 16 pkt 40 i art. 16 pkt 45 P.w. przez zaniechanie rozważenia kwestii czy nie występuje pobór zwrotny wody albo przerzut wody,

b) art. 271 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1, ust.. 3, art. 267, art. 268, art. 269 P.w. przez błędne uznanie, że rodzaj usługi wodnej, z której korzysta Nadleśnictwo generuje obowiązek uiszczenia opłaty stałej za korzystanie z wód w sytuacji, gdy w świetle tych przepisów usługa polegająca na retencjonowaniu wód nie podlega jakimkolwiek opłatom,

c) art. 552 ust. 1 pkt 2 P.w. poprzez pominięcie celu korzystania z wody, jaki wynika z treści pozwolenia wodnoprawnego (cel retencjonowania wody),

d) art. 271 ust. 3 w zw. z art. 552 ust. 3 P.w. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej ustalenia opłaty za usługi wodne.

Nadleśnictwo zarzuciło, że w uzasadnieniu decyzji Dyrektor nie wyjaśnił, dlaczego ustalając wysokość opłaty rocznej nie uwzględnił stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana do SNQ, biorąc pod uwagę brzmienie art. 552 ust. 3 P.w. Zwróciło także uwagę na argument natury historycznej, a mianowicie istnienia zwolnienia od opłat za pobór wód, wynikającego z uchylonego obecnie art. 294 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skoro więc Nadleśnictwo nie miało obowiązku uiszczania opłat za pobór wód przed 1 stycznia 2018 r., to trudno pogodzić się aktualnie z takim obowiązkiem, skoro stan faktyczny nie uległ żadnej zmianie i zbiorniki wodne, których dotyczy sprawa są eksploatowane tak samo jak pod rządami starych przepisów. Nadleśnictwo zwróciło uwagę, że co prawda art. 552 ust. 1 pkt 2 P.w. stanowi, że ustalenie opłaty w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do 31 grudnia 2020 r. następuje na podstawie określonego w pozwoleniu wodnoprawnym celu i zakresu korzystania z wód, to nie powinno to zwalniać organu z obowiązku wszechstronnej oceny materiału dowodowego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W szczególności, literalna treść pozwolenia wodnoprawnego nie może przesądzać o tym, że faktycznie dochodzi do poboru wód w sytuacji, gdy może to być pobór zwrotny lub przerzut wody. Poza tym, to retencjonowanie wody jest podstawowym celem korzystania z wody, który wynika z treści pozwolenia wodnoprawnego, co nie podlega opłacie stałej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, że ustalając wysokość opłat stałych związany jest treścią pozwolenia wodnoprawnego, zarówno co do kwalifikacji celu poboru, jak również maksymalnej ilości wody powierzchniowej możliwej do pobrania na podstawie tej decyzji. W zakresie sposobu ustalania opłat za usługi wodne ustawodawca przyjął bowiem specyficzny – uproszczony tryb postępowania, co wynika z faktu, że wysokość tej opłaty wyliczana jest właśnie w oparciu o pozwolenie wodnoprawne, a nie na podstawie innych ustaleń i stanów faktycznych, w szczególności, czy rzeczywiście następuje pobór wód i w jakiej wielkości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określająca dla Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] opłatę stałą za 2018 r. związaną z poborem wody powierzchniowej dla potrzeb dwóch zbiorników retencyjnych. Wydana ona została jako końcowy element procedury opisanej w art. 273 P.w. Przepis ten przewiduje mianowicie, że podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne i któremu przekazano informację w przedmiocie ustalenia takiej opłaty uprawniony jest – w razie, gdy nie zgadza się z jej wysokością – do złożenia reklamacji (ust. 1). Właściwy organ Wód Polskich, gdy nie uzna reklamacji określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (ust. 6) i ten ostatni akt może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego (ust. 8). Kontrola sądowa oparta jest o kryterium legalności, a to z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Sąd bada zatem, czy wydając określone rozstrzygnięcie organy procedowały zgodnie z obowiązującymi je regułami, a także, czy rozstrzygnięcie to stanowi efekt prawidłowej wykładni mających w danym wypadku zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zauważenie określonych naruszeń w tym przedmiocie skutkuje koniecznością eliminacji zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. I tak, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji następuje w razie zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.), natomiast jej uchylenie, gdy stwierdzone zostanie: naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.).

Dokonując takiej kontroli w rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zakwestionowana w niej decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania pozostających w tak istotnym związku z treścią tego aktu, iż musi to skutkować jego uchyleniem. Jednym z instrumentów ekonomicznych w gospodarowaniu wodami, przewidzianym w art. 267 pkt 1 P.w. są opłaty za usługi wodne. Sytuacje, w których się je pobiera określa art. 268 P.w., przy czym w niniejszej sprawie znaczenie ma pkt 1 tego artykułu, gdzie wskazuje się, że przedmiotowa opłata należy się za pobór wód powierzchniowych. W świetle art. 270 ust. 1 P.w., opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Zgodnie zaś z art. 271 ust. 1 pkt 2 P.w., wysokość takiej opłaty ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. W przypadku opłaty za pobór wód powierzchniowych jej wysokość ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. (art. 271 ust. 3 P.w.). W tym miejscu należy jeszcze powołać brzmienie § 15 pkt 2 rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r., wedle którego do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą za pobór wód powierzchniowych - 250 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód.

Podkreślenia wymaga, że treść wskazanych przepisów (art. 271 ust. 3 P.w. oraz § 15 pkt 2 rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r.) koreluje z brzmieniem obecnej ustawy Prawo wodne, która w art. 403 ust. 2 pkt 1 P.w. podaje, że w dostosowaniu do rodzaju działalności, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się w szczególności: ilość pobieranej wody, w tym dla wód powierzchniowych maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę, maksymalną ilość m3 na godzinę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok, a dla wód podziemnych maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok. Tymczasem poprzednio obowiązujący akt tj. ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) w art. 128 ust. 1 przewidywała, że w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, a w szczególności: ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m3 na godzinę i średnią ilość m3 na dobę oraz maksymalną ilość m3 na rok. Porównanie tych dwóch powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że w pozwoleniu wodnoprawnym wydanym w oparciu o "starą ustawę" nie było wymogu podania maksymalnego pułapu poboru wody powierzchniowej na sekundę. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., której adresatem jest Nadleśnictwo [...] oparta jest właśnie o poprzednio obowiązującą ustawę Prawo wodne, dlatego też zezwalając na szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wody z potoku określa ilość w dwojaki sposób tj.: maksymalnie godzinowo (9468 m3) oraz maksymalnie dobowo (16 000 m3).

Dyrektor ustalając dla Nadleśnictwa opłatę przyjął wskaźnik maksymalnego poboru godzinowego tzn. 9468 m3, co w przeliczeniu dało wartość 2,630000 m3/sekundę.

W reklamacji Nadleśnictwo zakwestionowało zasadność ustalenia opłaty stałej. Wskazało, że rzeczywista funkcja zbiorników wodnych, których dotyczy pozwolenie to cele przeciwpowodziowe. Mogą one zostać potencjalnie napełnione wyłącznie przy wystąpieniu deszczy o prawdopodobieństwie przekraczającym 50 %. W zwykłym toku eksploatacji nie dochodzi zatem do poboru wód z potoku. Może on zaś nastąpić incydentalnie tj. w przypadku intensywnych opadów deszczu. Zdaniem Nadleśnictwa, w niniejszym przypadku można mówić o wystąpieniu poboru zwrotnego, o którym mowa w art. 16 pkt 40 P.w., kiedy brak jest podstaw do ustalenia przedmiotowej opłaty. W reklamacji Nadleśnictwo zgłosiło ponadto wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci części opisowej operatu wodnoprawnego i fotografii oraz w postaci oględzin na okoliczność ustalenia rzeczywistych funkcji zbiorników.

W odniesieniu do powyższego Dyrektor w uzasadnieniu swojej decyzji podniósł, że nie można było uwzględnić reklamacji, bowiem woda powierzchniowa pobierana jest na potrzeby zbiornika retencyjnego. Nie ma zatem bezpośredniego związku z prowadzoną działalnością do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw.

W świetle art. 14 ust. 2 P.w., do postępowania przed organami właściwymi w sprawach gospodarowania wodami stosuje się przepisy ustawy K.p.a. Oznacza to, że Dyrektor obowiązany był do stosowania reguł postępowania przewidzianych w tym akcie. Jedną z nich jest obowiązek sporządzenia prawidłowego tj. pełnego uzasadnienia wydanej decyzji. Stanowi ono bowiem – w myśl art. 107 § 3 K.p.a. - jeden z podstawowych jej elementów. Składa się ono z części faktycznej i prawnej. Pierwsza powinna w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Trudno uznać w warunkach niniejszej sprawy, że organ zastosował się do powyższych wymogów. Uzasadnienie jego decyzji zawiera bowiem de facto tylko wskazanie stanu faktycznego i powołanie zastosowanych unormowań prawnych. Dyrektor nie podjął się natomiast próby wyjaśnienia tych ostatnich, w tym nie odniósł się w ogóle do konkretnych argumentów Nadleśnictwa podniesionych w reklamacji. Tymczasem, zadaniem organu rozstrzygającego sprawę jest należyte umotywowanie zajętego stanowiska, a zatem przedstawienie określonego toku myślowego, który doprowadził go do danej konkluzji. Powyższe związane jest niewątpliwie z wyrażoną na gruncie K.p.a. zasadą przekonywania (art. 11 K.p.a.), zgodnie z którą, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Niewątpliwie zostaje ona zrealizowana, gdy w ramach motywowania podjętej decyzji organ ustosunkowuje się do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów. Takiej postawy nie zaprezentował jednak Dyrektor, którego uzasadnienie decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. jest niezwykle lakoniczne i nie wyjaśnia w ogóle postawionego przez Nadleśnictwo problemu zasadności pobierania opłaty w związku ze wskazanym przez ten podmiot poborem zwrotnym wody. Konkretne odniesienie się do powyższego nastąpiło w istocie dopiero w odpowiedzi na skargę, w której Dyrektor wskazał, że w toku ustalania opłaty stałej bada jedynie fakt istnienia ważnego pozwolenia wodnoprawnego, którego treścią jest związany tak co do wynikających z niego celów, jak i wielkości poboru wód. Podkreślił też, że w sprawie nie zachodzi podstawa zwolnienia z opłaty wyrażona w art. 270 ust. 2 P.w. (pobór wody następuje bowiem dla potrzeb zbiorników retencyjnych, a nie dla celów rolniczych lub leśnych).

Należy także podnieść, że Dyrektor nie wyjaśnił przyjętego wskaźnika poboru wody, w sytuacji gdy pozwolenie wodnoprawne podawało dwa takie wskaźniki (m3/h oraz m3/d), zaś mające w sprawie zastosowanie przepisy operują – co już wyżej zaznaczono – jeszcze innym (tzn. m3/s). W takiej sytuacji, rolą organu powinno być dokonanie odpowiednich zabiegów interpretacyjnych celem wywiedzenia określonej normy stanowiącej podstawę nałożenia na stronę obowiązku. Organ nie zaprezentował jednak swojej wykładni. Dyrektor pominął także fragment podstawy materialnoprawnej decyzji wynikającej z tj. art. 271 ust. 3 P.w. brzmiący: "z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ", w ogóle nie wyjaśniając powyższego. Tym samym, zaniedbał obowiązek sporządzenia prawidłowego uzasadnienia. Tymczasem, ingerencja w prawo dysponowania przez osobę obciążoną środkami pieniężnymi należącymi do jej majątku winna wzmóć w organie szczególną ostrożność i potrzebę bardzo wnikliwego przeanalizowania wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Powyższe winno natomiast znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czego jednak w niniejszej sprawie zabrakło. Natomiast spóźnione przedstawienie argumentów dopiero w odpowiedzi na skargę nie mogło wpłynąć na treść wyroku, bowiem przedmiotowe pismo procesowe nie służy zasadniczo do zastępowania bądź też uzupełniania uzasadnienia wydanej przez organ decyzji.

W ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie w pierwszej kolejności ustosunkowanie się do kwestii samej zasadności bądź niezasadności określania opłaty za usługi wodne w kontekście zarzutu strony skarżącej związanego z poborem zwrotnym i przerzutem wody. W razie przesądzenia, że brak jest podstaw do przyjęcia zwolnienia od obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty, organ winien przedstawić motywy przemawiające za przyjęciem określonego wskaźnika maksymalnej ilości poboru wody powierzchniowej tak, by możliwa była w przyszłości ewentualna kontrola nowego rozstrzygnięcia.

Z tych wszystkich wyżej wyłożonych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora z dnia [...] kwietnia 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., stwierdzając naruszenie przepisów postępowania w stopniu o istotnym wpływie na wynik sprawy.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania obejmujące wpis od skargi w wysokości 2400 zł.