Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 91/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 110, art. 76 par. 1, art. 107 par. , art. 9, art. 11
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 56, art. 64 ust. 1, art. 54 pkt 1 - 3, art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 3 pkt  7a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par. 3 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2014r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...]w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Decyzją z dnia [...] organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku A. i P. W., ustalił warunki zabudowy dla zabudowy usługowej dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczo-garażowego z przeznaczeniem na warsztat mechaniki pojazdowej, elektromechaniki samochodowej wraz z zapleczem socjalno-biurowym, sklepem motoryzacyjnym o pow. sprzedaży ok. 40 m², separatorami związków ropopochodnych oraz przebudowie istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny dojściami i placem utwardzonym na działce nr ewid. [...].

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania C. K., uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazano, że pomimo wykreślenia na mapie granice obszaru analizowanego z akt sprawy nie wynika: dlaczego wyznaczono je w taki właśnie sposób oraz co przyjęto za front działki. Co się zaś tyczy kontynuacji funkcji, to ustalono ją w sposób niedopuszczalny m. in. na podstawie obiektów usytuowanych poza obszarem poddanym analizie. Ponadto analiza funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wskazuje parametrów (wskaźników zabudowy) poszczególnych obiektów usytuowanych w obszarze analizowanym, ze szczególnym uwzględnieniem obiektów usługowych, jak też sposobu ustalenia parametrów dla nowej projektowanej zabudowy, stosownie do treści przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.). W rezultacie wskazano, że dopiero prawidłowo i rzetelnie przeprowadzona analiza przedstawiająca opis istniejącego w okolicy ładu przestrzennego – w szczególności w zakresie kontynuacji funkcji – pozwoli stwierdzić, czy planowana inwestycja jest możliwa do realizacji, i ewentualnie na jakich warunkach.

Decyzją z dnia 21.08.2013r. organ I instancji, po wykonaniu kolejnej analizy urbanistyczno-architektonicznej, ustalił warunki zabudowy usługowej dla opisanej powyżej inwestycji. W pkt 1-3 tego rozstrzygnięcia wyszczególniono rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, jak również wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono na mapie stanowiącej integralną część decyzji (załącznik nr 1). Organ dokonał stosownych uzgodnień oraz przeprowadził wymaganą analizę (część graficzna i tekstowa), uznając przy tym, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W podstawie prawnej decyzji powołano także przepisy art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji C. K. zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy oraz art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. Zdaniem strony sporządzone na potrzeby niniejszego postępowania uzupełnienie analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie dokumentuje kontynuacji funkcji wobec nowej zabudowy.

Kolegium, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazało że organ I instancji ustalił parametry nowej zabudowy tj. linię zabudowy, wskaźnik zabudowy nieprzekraczalną linie zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, spadek dachu, układ kalenic. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że zmianie ulegnie jedynie funkcja obiektu, a więc ustalone w decyzji parametry nie ulegną zmianie – są to bowiem parametry istniejącego budynku gospodarczo-garażowego. W rezultacie przedmiotowa analiza winna rozstrzygać jedynie w zakresie kontynuacji funkcji usługowej usytuowanej w obszarze analizowanym w drugiej linii zabudowy – co zostało prawidłowo uzasadnione przez organ I instancji. W tym zakresie podkreślono, że na działkach nr ewid. [...]istnieje branża usług. Kolegium, powołując się na dokument uzyskany z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zwróciło jednocześnie uwagę na brak dowodów potwierdzających twierdzenia C. K. o tym, że w budynkach usytuowanych na działkach nr ewid. [...] i [...] umieszczone są jedynie szyldy, natomiast działalność prowadzona jest w innym miejscu. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz Miasta i Gminy orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Rozstrzygnięcie to została utrzymane w mocy decyzją Kolegium z dnia [...], a skarga C. K. na ww. decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 18.05.2013r. sygn. akt. II SA/Ke 54/13. Organ II instancji, odnosząc się do argumentacji strony odwołującej się dotyczącej niekorzystnego wpływu planowanego warsztatu na funkcjonowanie posiadanej przezeń pasieki pszczelej, wskazał że kwestie te podlegały badaniu na etapie postępowania

w sprawie środowiskowych uwarunkowań.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach C. K. zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie:

- art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 K.p.a. – poprzez błędną ocenę oraz pominięcie części dowodów przy wydawaniu rozstrzygnięcia – co doprowadziło organy do wniosku o łącznym spełnieniu przesłanek art. 61 ust. 1 ustawy,

- art. 110 K.p.a. – poprzez pominięcie przez organ II instancji własnego rozstrzygnięcia i odstąpienie od wcześniej wskazanych zaleceń organowi I instancji w postępowaniu,

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w niniejszej sprawie nie został spełniony wymóg kontynuacji funkcji, gdyż faktyczna działalność nie jest prowadzona przez przedsiębiorców w obszarze analizowanym, a znajdują się tam jedynie ich siedziby i biura. Jakkolwiek w granicach terenu inwestycji znajduje się zakład kamieniarski, to – zdaniem skarżącej – istniejąca funkcja jest odmienna od wnioskowanej, a ponadto nie udowodniono jej istnienia. Ponadto zarzucono organom brak zweryfikowania poziomu hałasu dla istniejącego układu urbanistycznego – co uniemożliwia porównania go z poziomem hałasu wytwarzanym przez planowaną działalność. Końcowo skarżąca zwróciła uwagę na okoliczność, że sporządzona w ponownie prowadzonym postępowaniu analiza nadal pozostaje niezgodna z wytycznymi zawartymi w decyzji Kolegium z dnia 31.05.2013r.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowana decyzja odpowiada przepisom prawa.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanej sprawie zostały bowiem spełnione wszystkie niezbędne przesłanki konieczne do wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy określone w ustawie z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Na wstępie, odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać trzeba, że organy administracji publicznej zabezpieczyły realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 K.p.a.

W tym zakresie podkreślić trzeba, że organ I instancji uzyskał odpowiednio przeprowadzoną oraz uzasadnioną analizę urbanistyczno-architektoniczną obszaru w celu ustania warunków dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (K-228).

Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego należy przytoczyć art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy, który stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jak wynika z kolei z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z kolei stosownie do przepisów art. 54 pkt 1 – 3 w związku z art. 64 ust. 1 niezbędnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie:

1) rodzaju inwestycji;

2) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów stwierdzić trzeba, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] (k. 238 akt administracyjnych) odpowiada stawianym przez nie wymogom. Rozstrzygnięcie to wymienia bowiem szczegółowo pod pozycją 1 rodzaj inwestycji – "Przebudowa i zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczo-garażowego z przeznaczeniem na warsztat mechaniki pojazdowej, elektromechaniki samochodowej wraz z zapleczem socjalno-biurowym oraz sklepem motoryzacyjnym, separatorami związków ropopochodnych oraz przebudowa istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, budowa dojść i placu utwardzonego". Wskazano także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (pkt 2 decyzji). W ramach tych ostatnich określono szczegółowe warunki dotyczące wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt a), ochrony środowiska, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt b), ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (pkt c), jak również wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt d). Z kolei pod pozycją 3 wskazano, że teren inwestycji oznaczono na załączniku graficznym do decyzji, który stanowi mapa zasadnicza, pozyskana z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (K-231), na której zaznaczono kolorem czarnym i literami ABC-D linie rozgraniczające przedmiotowy teren.

Stosownie do art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że na gruncie niniejszej sprawy zostały spełnione wszystkie ww. przesłanki – co prawidłowo stwierdziły organy administracji publicznej. Zaznaczyć przy tym trzeba, że jak wskazano w analizie urbanistyczno-architektonicznej zmianie ulegnie jedynie funkcja obiektu –

z istniejącego budynku gospodarczo-garażowego na warsztat mechaniki pojazdowej, elektromechaniki samochodowej wraz z zapleczem socjalno-biurowym oraz sklepem motoryzacyjnym – co budzi stanowczy sprzeciw skarżącej C. K. Natomiast przedmiotowy budynek pozostanie w obrysie zewnętrznym w tej samej bryle – wobec czego ustalone pod pozycją 2 decyzji organu I instancji szczegółowe parametry nie ulegną zmianie. Wskaźniki te odpowiadają bowiem parametrom istniejącego budynku gospodarczo-garażowego. W rezultacie sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru w celu ustalenia warunków dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (K-228) prawidłowo odnosi się jedynie do kontynuacji planowanej funkcji usługowej usytuowanej w obszarze analizowanym. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowa analiza została sporządzona w celu ustalenia warunków dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, tak więc wobec braku zmiany dotychczasowych parametrów ww. obiektu brak było podstaw do odnoszenia się do wskaźników poszczególnych obiektów usytuowanych w obszarze analizowanym. W niniejszej sprawie mamy bowiem do czynienia jedynie z przebudową istniejącego obiektu, przez co należy rozumieć – stosownie do art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7.07.1994r. (Dz. U. z 2013r. poz. 1409) – wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Z tego też względu nie mógł odnieść skutku zarzut o naruszeniu przez Kolegium art. 110 K.p.a., bowiem brak przeprowadzenia analizy w powyższym względzie nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik prowadzonego postępowania.

W tym miejscu wskazać trzeba, że cyt. przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego terenu sąsiedniego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona ładu przestrzennego (por. wyrok NSA z 17.05.2007r., sygn. akt II OSK 646/06. LEX nr 322329). Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi ładu przestrzennego musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust. 6 ustawy odsyła do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

Nie budzi wątpliwości Sądu spełnienie w niniejszej sprawie ww. wymogów – co zostało odpowiednio uzasadnione w decyzji z dnia [...]. Organ I instancji wskazał bowiem, że "istniejący wjazd na teren działki inwestora odbywa się z drogi gminnej ([...]) i od strony tej drogi planowana jest przebudowa istniejącego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego (główny wjazd na działkę). Szerokością frontu działki będzie zatem długość krótszego boku działki po stronie północno- wschodniej - odcinek A-B na załączniku graficznym nr 1. Szerokość frontu działki wynosi 20 m. Wokół działki inwestora wyznaczono minimalny, określony rozporządzeniem, obszar analizy w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki tj. 60 m (3 x 20 m). Jednakże w celu objęcia całości zabudowanych działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] i [...] (w ich granicach ewidencyjnych) poszerzono obszar analizy o 12 m w kierunku północno- zachodnim i 14 m w kierunku południowo-wschodnim. Wyznaczenie w powyższy sposób obszaru analizy znajduje uzasadnienie w tym, że granica trzykrotnej szerokości działki inwestora podzieliłaby działki (objęłaby połowy działek), nadto na jednej z nich (nr ewid. 3780) znajduje się również zabudowa usługowa, której kontynuacją będzie planowana inwestycja. Wyznaczenie większego obszaru analizy jest bezprzedmiotowe, bowiem w wyznaczonym obszarze znajdują się aż cztery działki zabudowane w sposób pozwalający na miarodajne określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji (zabudowa usługowa) oraz parametrów dla wnioskowanej zabudowy". W tym ostatnim zakresie Kolegium, mając na uwadze załącznik graficzny nr 2 do analizy urbanistyczno-architektonicznej (K-220), sprecyzowało, że w obszarze analizowanym znajdują się na działce nr ewid. 3780 - zakład usług kamieniarskich (zakład betoniarski), na działce nr ewid. 3782/1 – usługi skupu surowców wtórnych, na działce [...] – zakład usług budowlanych i na działce nr ewid. [...] – usługi robót ziemnych i wod.-kan. Dodatkowo wskazania wymaga, że w obszarze analizowanym działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są w większości zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi z towarzyszącą zabudową gospodarczą. Jednocześnie, mając na uwadze treść wyjaśnień zawartych w uzupełnieniu analizy urbanistyczno-architektonicznej (K-222) nie sposób podzielić argumentacji skarżącej o tym, że w obszarze analizowanym nie jest faktycznie wykonywana działalność (gospodarcza), a mieszczą się tam jedyne siedziby, biura i magazyny przedsiębiorców. W powyższym dokumencie uprawniony architekt stwierdził bowiem, że "jeżeli nawet, choć nie ma ku temu podstaw prawnych, nie wzięto by pod uwagę powyższych usług, to i tak w obszarze znajduje się jedna funkcja usługowa działająca stacjonarnie, oznaczona nr 1 na rysunku analizy". Powyższa konstatacja dotyczy usług kamieniarskich, prowadzonych na działce nr ewid. 3780 i uwidocznionych na ww. załączniku graficznym na K-220. Dodatkowo, cyt. konkluzję potwierdza dokument z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (K-274), z którego wynika że na posesji przy ul. [...] (działka nr ewid. 3780) prowadzona jest działalność gospodarcza w zakresie cięcia, formowania i wykańczania kamienia. Co się zaś tyczy zaczerpniętej przez C. K. z internetowego przeglądu firm informacji o prowadzeniu przedmiotowej działalności w innej miejscowości, to wskazać należy, że wyciąg z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – zbliżony w swym charakterze do dokumentu urzędowego (art. 76 § 1 K.p.a.) – ma w powyższym zakresie zdecydowanie większą moc dowodową.

W tym miejscu, odnosząc się do zarzutów skargi o braku tożsamości prowadzonej na obszarze analizowanym działalności oraz planowanej zmiany sposobu użytkowania, należy wyjaśnić, że ustanowiona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech oraz parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 7.06.2011r., sygn. akt II OSK 952/10, LEX nr 992669). Trzeba przy tym pamiętać, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji nie może być natomiast zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi; co istotne wszakże, planowana inwestycja nie może godzić w zastany stan rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2007r., sygn. akt II OSK 1401/06, LEX nr 394807). Kontynuacja funkcji zabudowy nie oznacza nakazu czy konieczności mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy. Wystarczającym jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3.03.2011r., sygn. akt II SA/Łd 1371/10, LEX nr 994162). Kontynuacja funkcji przewidziana w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Rozumienie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu. Należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli nie dającą się w praktyce pogodzić. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstania budynków tylko tego samego rodzaju co już istniejące, czy też możliwość użytkowania obiektu budowlanego w taki sam sposób jak na działce sąsiednie (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2008r. w sprawie II OSK 58/07 i wyrok WSA w Kielcach z 3 sierpnia 2006r. w sprawie II SA/Ke 267/06).

Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie uzasadnić. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, w związku z czym organy obu instancji prawidłowo rozstrzygnęły w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla opisanego we wniosku przedsięwzięcia. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu prawidłowość uzasadnień wydanych w niniejszej sprawie decyzji – spełniających wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 9 i 11 K.p.a.

Końcowo podkreślić trzeba, że organ I instancji uzyskał wszystkie wymagane w niniejszej sprawie decyzje, uzgodnienia i opinie. W tym zakresie należy przede wszystkim odwołać się do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] (K-10), określającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia z orzeczeniem o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Kolegium z dnia 31.10.2012r., a skarga C. K. na ww. decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 18.05.2013r. sygn. akt II SA/Ke 54/13. W uzasadnieniu ostatniego orzeczenia podkreślono, cyt. "w swojej decyzji organ, jeśli chodzi o hałas, określił, że działalność winna być prowadzona w porze dziennej i że w celu ograniczenia emisji hałasu ściany zewnętrzne budynku należy wytłumić 15 cm warstwą styropianu oraz zamontować atestowane dźwiękochłonne okna, drzwi i bramy przemysłowe. W tej sytuacji bez większego znaczenia jest to, czy dom mieszkalny skarżącej usytuowany jest od planowanego warsztatu w odległości 27 metrów, jak to ustaliły organy, czy też 25 jak twierdzi skarżąca. Również odnośnie innych możliwych emisji, negatywnie mogących oddziaływać na środowisko, wypowiedziały się zarówno organy opiniujące jak i Burmistrz Miasta i Gminy w swojej decyzji, a wcześniej w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy, wskazując, że emisje, przy zachowaniu warunków wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji, uwzględniając wskazaną w karcie informacyjnej przewidywaną ilość naprawianych samochodów i wynikające stąd niewielkie natężenie ruchu pojazdów, ich prędkość, rodzaj usług oraz zastosowanie nowoczesnego kotła niskoemisyjnego do ogrzewania budynku, nie powinny występować poza terenem, do którego inwestorzy mają tytuł".

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.