Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 14/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, 1. oddala skargę, 2. zasądza na rzecz adwokata K.B. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie [...] ([...]) zł podwyższone o kwotę [...] ([...] ) zł stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA w Poznaniu) wyrokiem z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 390/11 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej SKO, Kolegium bądź organ II instancji) z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej, brak bowiem w aktach sprawy ustaleń niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie oparł się w pełni na twierdzeniach zawartych w uzasadnianiu decyzji organu I instancji, mimo że dokonując kontroli rozstrzygnięcia organu niższej instancji, powinien w toku postępowania administracyjnego wszechstronnie i wnikliwie zebrać materiał dowodowy i ocenić go stosownie do wymogów art. 80 kpa, co winno następnie znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu i podtrzymanych na rozprawie, że wbrew ustaleniom organu I instancji od maja 2010 r. do dnia wydania decyzji z [...] sierpnia 2010 r. nie otrzymał żadnej pomocy ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej MOPS). Ponadto, że do wniosku dołączył recepty na około 60 zł i rachunek na prąd ponad 100 zł. "Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, w którym zapisany jest hipotetyczny stan faktyczny. Fakty zapisane w normie prawa materialnego składają się na fakty mające znaczenie prawne dla sprawy, do których ustalenia obowiązany jest organ administracji publicznej rozpoznając sprawę. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa" ( Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz prof. dr hab. Barbara Adamiak, prof. dr hab. Janusz Borkowski, Wydawnictwo: C.H.Beck, Wydanie 10, 2009 r.) Sąd orzekł, że ponownie rozpoznając sprawę, organy administracji powinny uwzględnić powyższe uwagi dotyczące uchybień organu II instancji w toku postępowania administracyjnego i wskazujące na prawidłowe stosowanie przepisów kpa. Przed wydaniem decyzji organ odwoławczy stosownie do treści art. 138 § 2 kpa winien ustalić czy rzeczywiście skarżący dołączył do wniosku inne recepty niż recepta z 14 lipca 2010 r., i na jakiej podstawie organ I instancji ustalił koszt zakupu energii elektrycznej na kwotę 70 zł, skoro w aktach znajduje się jedynie faktura za prąd na kwotę 104,81 zł.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. SKO na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1971 ze zm., dalej kpa), mając na uwadze powołany wyżej wyrok WSA w Poznaniu, uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] i przekazało organowi I instancji sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta K. (dalej Prezydent bądź organ I instancji), na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 17 usta 1 pkt 5, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm., dalej ups), po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowił przyznać M.S. zasiłek celowy w wysokości 150 zł na zakup leków, wymianę butli gazowej oraz zakup energii elektrycznej stwierdzając, iż wypłata świadczenia została zrealizowana w dniu 1 września 2010 r.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 28 lipca 2010 r. strona wniosła o przyznanie zasiłku celowego na zakup leków, wymianę butli gazowej oraz zakup energii elektrycznej. W trakcie postępowania ustalono, iż wnioskujący nie pracuje zawodowo. Od dnia 28 października 2008 r. jest zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, od 8 czerwca 2010 r. do 7 września 2010 r., zgodnie z zaświadczeniem lekarskim był niezdolny do pracy. Strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mieszka sama i nie posiada osób na swoim utrzymaniu. Nie podejmuje prac dorywczych Strona została zaliczona do osób niepełnosprawnych o umiarkowanym stopniu na skutek wniesionego dowołania od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]. Przesłanką przyznania pomocy w przypadku wnioskującego jest niepełnosprawność niezależnie od ustalonego stopnia i braku dochodu. W kwocie przyznanej pomocy uwzględniono zakup leków: kwota 5,45 zł (recepta z dnia 14 lipca 2010 r.), uzupełnienie butli gazowej- ok.50 zł oraz zakup energii elektrycznej do licznika przedpłatowego -70 zł. Potrzeby zostały wycenione na kwotę 125,45 zł. Przyznając w/w pomoc uwzględniono - dofinansowanie do zakupu energii do licznika przedpłatowego na kwotę 70 zł, gdyż podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 9 sierpnia 2010 r. M.S. podał, że aktualnie licznik przedpłatowy energii elektrycznej nie jest doładowany. Poprzednie doładowanie z dnia 1 czerwca 2010 r. na kwotę 30,14 zł. zostało zużyte. Biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną i zdrowotną strony MOPS przyznał pomoc w kwocie 150 zł. Kwota ta winna zaspokoić zgłoszone potrzeby.

Ponadto, jak wynika rachunków dotyczących zakupu energii do licznika przedpłatowego, Strona dokonywała zakupu energii do licznika w miesiącu 1 lutego 2010 r. na kwotę 29,74 zł, 13 marca.2010 r. na kwotę 43,79 zł, 14 marca 2010r. na kwotę 14,49 zł, 6 maja 2010r. na kwotę 40,92 zł, 1 czerwca 2010 r. na kwotę 30,14 zł, 3 września 2010 r. na kwotę 104,81 zł Zatem, średnia wysokość doładowania licznika za wymieniony okres wynosiła 57,63 zł

Faktura za zakup energii do licznika przedpłatowego na kwotę 104,81 zł, o której pisze w swoim odwołaniu M.S. została wystawiona przez E. S.A. dnia 3 września 2010 r. Z powyższego wynika, że M.S. tego właśnie dnia zakupił energię do licznika przedpłatowego tj. po wydaniu decyzji administracyjnej na wniosek z dnia 28 lipca 2010 r. oraz po odebraniu wypłaty zasiłku celowego, która nastąpiła w dniu 1 września 2010 r. Zatem organ I instancji rozpatrując wniosek z dnia 28 lipca 2010 r. nie miał możliwości odnieść się do faktury z dnia 3 września 2010 r. Ponadto Strona ma możliwość decydowania o kwotach dokonywanych doładowań do energii elektrycznej do licznika przedpłatowego.

W uzasadnieniu wskazano także, że Wnioskodawca jest stałym petentem MOPS, utrzymującym się z pomocy od 1993 r. MOPS wielokrotnie w różnych formach świadczył pomoc Stronie. Szczegółową informację na ten temat zawiera wykaz pomocy udzielonej stronie w 2010 r., z którego wynika, że w tym okresie strona otrzymała pomoc w różnych formach na łączną kwotę 6.932,28 zł. M.S. w miesiącu maju i czerwcu 2010r. nie otrzymał z tut. Ośrodka pomocy finansowej, ponieważ nie złożył stosownego wniosku o pomoc, a zgodnie z art. 102 ust 1 ups, świadczenia o pomocy społecznej są udzielane na wniosek strony. W toku czynności administracyjnej nie stwierdzono, aby Strona dołączyła do akt sprawy na wniosek z dnia 28 lipca 2010 r. recepty na kwotę 60 zł. Do sprawy dołączona została tylko jedna recepta z dnia 14 lipca 2010 r., która wyceniona została na kwotę 5,45 zł. Organ dokładnie zapoznał się z załącznikami dołączonymi do przedmiotowej sprawy, z których wynika, że strona dołączyła tylko jedną receptę z dnia 14 lipca 2010 r., która została wyceniona na kwotę 5,45 zł. Wymienione w odwołaniu recepty na kwotę 60 zł nie mają odzwierciedlenia w dołączonych do akt sprawy załącznikach. Organ I instancji posiada cztery kolejne recepty Strony z dnia 12 października 2010 r. wycenione na łączną kwotę 51,61 zł dołączone do wniosku z dnia 12 października 2010 r. a dofinansowanie na ich realizację nastąpiło decyzją z dnia [...] października 2010 r.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach realizować musza ustawowe cele, z uwzględnieniem ilości wniosków i sytuacji życiowej osób ubiegających się o pomoc. W miesiącu sierpniu 2010 r. budżet przeznaczony na zasiłki i pomoc w naturze wynosił blisko 200 tys. zł. W miesiącu sierpniu wpłynęło do Ośrodka 1106 wniosków o pomoc i przyznano zasiłki celowe dla 6674 osób i rodzin, na ten cel wydatkowano kwotę 139.105,77 zł. Dla 173 osób wypłacono zasiłki okresowe, gdzie udział środków własnych Miasta wyniósł 26.987,81 zł. Pokryto również koszty posiłków dla dzieci i młodzieży na kwotę 5.487,00 zł oraz dla osób starszych, chorych i niepełnosprawnych na kwotę 837,00 zł i sprawienie pogrzebu na kwotę 7.936,00 zł. Wydatkowano również kwotę 3.000,00 zł na pomoc w formie bonów towarowych. W świetle środków, jakimi dysponuje MOPS, Strona nie może oczekiwać, iż pomoc taka stanowić będzie stały dochód zaspokajający wszystkie potrzeby wnioskodawcy

Od powyższej decyzji M.S. wniósł odwołanie podnosząc, że zlekceważono prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 maja 2011 r.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] SKO na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 §1 kpa utrzymało zaskarżona decyzję w mocy.

Kolegium opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, bez konieczności przeprowadzenia rozprawy stwierdziło, iż stanowisko organu I instancji jest trafne. Brak jest podstaw do przyznania pomocy w wyższej wysokości, gdyż odwołujący nie przedłożył jakichkolwiek dowodów, na okoliczność, iż pomoc ta winna być wyższa. Raz jeszcze należy podkreślić, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, której dana osoba nie jest w stanie pokonać wykorzystując własne możliwości. Jednak pomoc społeczna nie jest powołana do zaspokojenia wszystkich potrzeb wnioskodawców. Nie ulega wątpliwości, że organy pomocy społecznej nie mogą zaspokoić wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc i w oczekiwanej przez nie wysokości. Ośrodek Pomocy Społecznej w większości przypadków w sposób pozytywny dla skarżącego realizuje systematycznie składane przez niego wnioski o przyznanie pomocy w różnej formie, a skala tej pomocy jest bardzo duża, o czym świadczy dołączony do akt sprawy wykaz kwotowy tejże pomocy. Ponadto Kolegium wskazało, że - w okresie od maja 2010 r. do dnia 24 sierpnia 2010 r. w którym - według Skarżącego - nie otrzymał on z MOPS żadnej pomocy - w dniu 6 maja 2010 r. Skarżący otrzymał pomoc w formie zasiłku celowego w kwocie 200 zł na zakup energii, gazu, leków i odzieży. Była to realizacja wniosku złożonego w dniu 1 kwietnia 2010 r. (wg wykazu pomocy dla M.S. znajdującego się w aktach sprawy). Ponadto podkreślono, iż kwota doładowań energii w okresie od początku lutego do końca sierpnia 2010 r. wyniosła 263,89 zł, co w skali miesiąca daje średnio 37,70 zł. Faktura za zakup energii do licznika przedpłatowego na kwotę 104,81 zł została wystawiona 3 września 2010 r. co oznacza że właśnie w tymże dniu odwołujący zakupił energię do licznika przedpłatowego tj. po wydaniu decyzji z dnia 24.sierpnia 2010 r. oraz odebraniu wypłaty zasiłku celowego w kwocie 150 zł (w tym 70 zł na koszty energii) która nastąpiła w dniu 1 września 2010 r. Skoro doładowanie w kwocie 104,81 zł starczyło odwołującemu do dnia 22 grudnia 2010 r., czyli na prawie 4 miesiące, to w skali miesiąca kształtuje się na poziomie około 30 zł, z czego wynika, że kwota przyznanego zasiłku na zakup energii w wysokości 70 zł zaspokajałaby potrzeby Odwołującego w tymże zakresie na okres ponad 2 miesięcy.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie z uwagi na niezastosowanie się organu do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011. Skarżący podkreślił, że receptę na leki za 60,00 zł dał pracownikowi socjalnemu, "a co z nią zrobił, to tylko wie pracownik socjalny MOPS." Nadto podniesiono, że Skarżący nie otrzymuje systematycznie pomocy od 1993 r., jak to pisze organ w decyzji, dotyczy to też zasiłku okresowego. Skarżący wyjaśnił też kwestie związane ze stopniem niepełnosprawności i wskazaniami dotyczącymi pracy, jaką mógłby podjąć.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r. poz. 270, dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie istotny jest fakt, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja podjęte zostały po wydaniu przez WSA w Poznaniu wyroku z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 390/11. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższego wynika, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym wydane zostało zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego objęte jest przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999r. sygn akt SA 527/97, LEX 47275). Z treści powołanego przepisu w jednoznaczny sposób wynika obowiązek organu orzekającego w sprawie podporządkowania się wyrażonej w orzeczeniu sądu ocenie prawnej jak i wytycznym sądu co do dalszego postępowania w sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999r. sygn. IV SA 1177/97, LEX 47301). Oceną prawną wyrażoną w wyroku związany jest też sąd, ilekroć dana sprawa będzie rozpoznawana przez sąd, jeżeli nie ulegną zmianie przepisy (wyrok SN z dnia 25 lutego 1998r., sygn. akt III RN 130/97, OSNA i US 1999, nr 1, poz. 2).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że WSA w Poznaniu w wyroku z 26 maja 2011 r. wyraźnie określił wadę kontrolowanej decyzji, polegającą na braku ustaleń niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Orzekający poprzednio WSA precyzyjnie sformułował też wytyczne dla organu ponownie rozpoznającego wniosek z dnia 28 lipca 2010 r. o przyznanie zasiłku celowego na zakup leków, wymianę butli gazowej oraz zakup energii elektrycznej. Mianowicie, organ, przed wydaniem decyzji "winien ustalić czy rzeczywiście skarżący dołączył do wniosku inne recepty niż recepta z 14 lipca 2010 r., i na jakiej podstawie organ I instancji ustalił koszt zakupu energii elektrycznej na kwotę 70 zł, skoro w aktach znajduje się jedynie faktura za prąd na kwotę 104,81 zł.

Wobec powyższego, rola orzekającego w tej sprawie Sądu sprowadza się do zbadania, czy orzekające organy uwzględniły poglądy prawne zawarte w wyroku WSA z 26 maja 2011 r. i dostosowały się do wytycznych zawartych w wyroku, prowadząc postępowanie zgodnie z wymogami przepisów K.p.a. Wbrew stanowisku Skarżącego, Sąd jest zdania, że organy w niniejszej sprawie wypełniły zadania, jakie nakłada na nie art. 153 P.p.s.a.

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2011 r. oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania dotyczącego przyznania Skarżącemu świadczeń z zakresu pomocy społecznej, Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podziela też poglądy wyrażone przez organ odwoławczy odnośnie celów i zadań pomocy społecznej (art. 2 ust. 1 i art. 3 ups), a także odnośnie uznaniowego charakteru decyzji w przedmiocie zasiłku celowego. Zgodnie z art. 39 ups, zasiłek celowy może zostać przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Uznając, że w niniejszej sprawie uznaniowość rozstrzygnięcia ma istotne znaczenie, Sąd wyjaśni sens decyzji zwanych uznaniowymi. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, ze uznanie organu doznaje ograniczeń w świetle brzmienia art. 7 K. p. a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ winien załatwiać sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z tej przyczyny organ - działając w ramach uznania - winien przeprowadzić wnikliwe postępowanie zmierzające do oceny stwierdzonego stanu faktycznego. Taka konstrukcja nie wyklucza możliwości odmowy przyznania świadczenia ( wyrok NSA z dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 25/98, LEX nr 44078), jednakże nakłada na organ obowiązek każdorazowego precyzyjnego wskazania przesłanek odmowy udzielenia świadczenia. Również przyznanie świadczenia w takiej, a nie innej wysokości, obliguje organ do podania uzasadnienia prawnego i faktycznego podjętego rozstrzygnięcia. Konieczność taka związana jest z jednej strony z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą przekonywania ( art. 11 K.p.a.), z drugiej zaś z koniecznością umożliwienia Sądowi przeprowadzenia kontroli legalności.

Uwzględniając powyższe oraz fakt podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia po wyroku WSA w Poznaniu z 26 maja 2011 r., orzekający Sąd oceni, czy organy wykonały wytyczne Sądu poprzednio orzekającego.

Odnośnie zarzutów dotyczących zasiłku na zakup energii elektrycznej należy wskazać, że po wydaniu wyroku WSA z 26 maja 2011 r. i uchyleniu przez organ II instancji – decyzji I-szoinstancyjnej, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. zwrócił się do Przedsiębiorstwa E. o wyjaśnienie kwestii "doładowań energii elektrycznej do licznika przedpłatowego przez M.S." i otrzymał odnośne wyjaśnienia (k-33). Wyjaśnienia te, łącznie z zebraną dokumentacją dotyczącą płatności Skarżącego za energię elektryczną stały się podstawą ustalenia przez organ I instancji kwoty pomocy na zakup energii do licznika przedpłatowego. Organ przedstawił swoje wyliczania w sposób zrozumiały i przekonywujący. Mianowicie uwzględniono kwoty z rachunków licznika przedpłatowego z okresu od miesiąca lutego do września 2011 r., co pozwoliło organowi na wyliczenie średniej wysokości doładowania licznika za wymieniony okres, tj. 57,63 zł. Wobec trudnej sytuacji Skarżącego, przyznano na zakup energii elektrycznej do licznika przedpłatowego kwotę 70,00 zł. Organ II instancji uwzględnił okres od lutego do sierpnia 2011 r. i też wyliczył średnią kwotę doładowania poniżej 70 zł. miesięcznie. W tej sytuacji należy uznać, że organy przyznając kwotę 70,00 zł, ustaliły potrzebną pomoc na zakup energii elektrycznej w oparciu o realne wydatki ponoszone przez Skarżącego, z korzyścią dla Skarżącego. Powyższe wskazuje, że podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcie nie przekracza granic uznania wyznaczonych przepisami ups i zasadą słusznego interesu jednostki (art. 7 k.p.a. in fine).

Organ II instancji, tak jak i organ I instancji, wyjaśnił również kwestię faktury za zakup energii do licznika przedpłatowego na kwotę 104,81 zł, o której pisze w swoim odwołaniu M.S.. Faktura ta została wystawiona przez E. dnia 3 września 2010 r. Z powyższego wynika, że M.S. tego właśnie dnia zakupił energię do licznika przedpłatowego tj. po wydaniu decyzji administracyjnej na wniosek z dnia 28 lipca 2010 r. oraz po odebraniu wypłaty zasiłku celowego, która nastąpiła w dniu 1 września 2010 r. Zatem organ I instancji rozpatrując wniosek z dnia 28 lipca 2010 r. nie miał możliwości odnieść się do faktury z dnia 3 września .2010 r.

W zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji organu I instancji wyjaśniono także kwestię recepty na leki w kwocie 60,00 zł. Mianowicie, w aktach administracyjnych sprawy z wniosku Skarżącego z dnia 28 lipca 2010 r. nie ma recepty na kwotę 60 zł. Orzekający Sąd powyższe potwierdza. Do sprawy dołączona została tylko jedna recepta z dnia 14 lipca 2010 r., wymieniająca kwotę 5,45 zł. Organ I instancji wyjaśnił także, że posiada cztery kolejne recepty Strony z dnia 12 października 2010 r. wycenione na łączną kwotę 51,61 zł dołączone do wniosku z dnia 12 października 2010 r. a dofinansowanie na ich realizację nastąpiło decyzją z dnia [...] października 2010 r.

Podsumowując powyższe, orzekający Sąd stwierdza, że organ I instancji wykonał wytyczne WSA w Poznaniu sformułowane w wyroku z dnia 26 maja 2011 r. Organ II instancji ponownie rozpoznał sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi odnośnie skromnych rozmiarów pomocy udzielanej Skarżącemu, Sąd zauważa, że w aktach sprawy jest wykaz pomocy dla M.S., obejmujący okres od 21.12.2009 r. do 01.02.2011 r. Kwota łącznej pomocy ( w różnych formach udzielanej) w tym okresie wyniosła 6.932,28 zł. Nadto, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, jakimi kwotami MOPS dysponował w sierpniu 2010 r., ile w tym miesiącu wpłynęło do Ośrodka wniosków i jaką kwotę na pomoc wydatkowano. Powyższe wyjaśnienia również wskazują, że rozstrzygnięcie w przedmiocie pomocy społecznej dla Skarżącego nie przekracza granic uznania, pozostawionego organowi przepisami ups, określonych zwłaszcza w art. 3 ust. 3 i 4.

MZ