Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 663/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 245 § 2  w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 art. 245 § 2  w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 art. 245 § 2  w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 art. 245 § 2  w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 art.245 par.2 w zw. z art. 246 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2015 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji dotyczącej zakresu wykonania obowiązku p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

M. W. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego podając, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżącego pozostaje emerytura w wysokości 997 zł. W skład jego majątku wchodzi dom o powierzchni 120 m² oraz nieruchomość rolna o powierzchni 1,13 ha przeliczeniowego (nieużytki). Według oświadczenia zawartego we wniosku skarżący nie posiada zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych. Dodatkowo wnioskodawca podniósł, że jego zadłużenie w bankach na chwilę obecną przekracza 60.000 zł, a rata miesięczna wynosi ponad 1.000 zł. Natomiast na utrzymanie rodziny (alimenty 350 zł), domu oraz swojej osoby wydaje minimum 1.500 zł miesięcznie

(k. 219).

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez stronę zakresie.

W złożonym w terminie sprzeciwie skarżący zarzucił naruszenie art. 246 § 1

w zw. z art. 257 oraz art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Wskazał, że jego sytuacja finansowa jest tragiczna. Dodał, że złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym. Stwierdził, że w czasie 20-letniej działalności gospodarczej zapłacił ogromne sumy podatków do budżetu Państwa. Teraz otrzymuje głodową emeryturę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wobec wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia referendarza sądowego, złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Zgodnie z art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ww. ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Prawo pomocy jest wprawdzie jednym z elementów umożliwiającym realizację konstytucyjnego prawa do sądu, nie oznacza to jednak, że powinno być stosowane

w każdym przypadku, gdy wnosi o to strona postępowania. Prawo pomocy zastrzeżone zostało dla przypadków uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Jako forma dofinansowania z budżetu państwa, powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Pamiętać przy tym trzeba, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej mu poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).

Należy zwrócić uwagę, że jest to już kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie. Poprzednie zostały negatywnie rozpatrzone (zob. postanowienie Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. i postanowienie NSA z dnia 18 września 2014 r. II OZ 951/14 oddalające zażalenie na to rozstrzygnięcie; podobnie - oddalone zostało zażalenie na rozstrzygnięcie Sądu z dnia 26 listopada 2013 r. - postanowieniem NSA z dnia 21 stycznia 2014 r. II OZ 1/14, jak również rozstrzygnięcie Sądu z dnia 15 listopada 2012 r. - postanowieniem NSA z dnia

4 stycznia 2013 r. II OZ 1145/12). Z uzasadnień tych orzeczeń wynika, że powodem odmowy przyznania prawa pomocy było to, że w oparciu o złożone przez stronę dokumenty nie można było dokładnie ustalić jego sytuacji materialnej.

Rozpoznając kolejny wniosek skarżącego, należało przyjąć, że jego sytuacja majątkowa i osobista nie uległa istotnej zmianie. Nadal pozostaje również aktualna uzasadniona wątpliwość co do zgodności ze stanem rzeczywistym oświadczenia skarżącego o jego sytuacji majątkowej. Zwłaszcza, że deklarowane wydatki przekraczają wykazany w oświadczeniach dochód miesięczny strony. Skoro skarżący znajduje - pomimo deklarowania niewielkich dochodów - środki na comiesięczne wydatki na utrzymanie swoje, alimenty oraz spłatę kredytu, świadczy to, że jego sytuacja majątkowa nie jest na tyle zła, jak wskazuje to we wniosku

o przyznanie prawa pomocy. Podkreślenia wymaga ponadto, że koszty sądowe nie mogą być stawiane na ostatnim miejscu pod względem kolejności ich zaspokajania. Uzyskując kredyt w wysokości ponad 60.000 zł skarżący musiał wykazać się zdolnością kredytową.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarżący nie wykazał istnienia okoliczności uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Twierdzenia zawarte we wniosku są gołosłowne i nie dają możliwości odniesienia się do rzeczywistej sytuacji materialnej strony.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2

w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ww. ustawy procesowej.