Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 40/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32-35
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 1 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2020 roku sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1, 3 i 5 ust. 3, art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej: p.b.), po rozpatrzeniu odwołania H. K. od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firma A sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], usytuowanej na działkach nr [...] i [...], obr. L. , gm. T. P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzję tę wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny.

Inwestor firma A Sp. z o.o. , wnioskiem z [...] czerwca 2019 r. wystąpił o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej.

Starosta P. decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej. Uzasadniając wydane pozwolenie na budowę Starosta stwierdził, że inwestor do wniosku dołączył wymagane dokumenty w tym: 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzupełnienie wniosku w zakresie ostatecznej decyzji Wójta Gminy T. P. z [...] października 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, sprostowanej postanowieniem z [...] Iipca 2019 r., akceptację Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sil Zbrojnych RP z [...] lipca 2018 r. na lokalizację przedmiotowej stacji bazowej, warunki przyłączenia stacji bazowej do sieci elektroenergetycznej firma B Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji P. z [...] sierpnia 2018 r. i [...] maja 2019 r. Wskazano, że projekt budowlany opracowali projektanci posiadający odpowiednie uprawnienia budowlane, którzy oświadczyli o opracowaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Do projektu budowlanego dołączono zaświadczenia projektantów o wpisaniu na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 34, 35 p.b. i przepisami wykonawczymi. Zdaniem Starosty jest on zgodny z decyzją lokalizacyjną, wymaganiami ochrony środowiska i z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, gdyż posiada wymagane uzgodnienia, opinie, zawiera informacje BIOZ i informację o obszarze oddziaływania. Obszar ten obejmuje działki nr [...], [...], [...] i [...] tj. działki znajdujące się w obszarze, nad którym przekroczony będzie dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego i działki znajdujące się w osiach głównych wiązek promieniowania anten w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego osi głównej promieniowania anten. Miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w tych obszarach, a więc zamierzenie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przesądzają o tym przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883, dalej: rozporządzenie) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj, Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: r.p.m.z.o.ś.). Przedmiotowy obiekt został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. tj. z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego uzasadnionych interesów osób trzecich. Na działkach sąsiednich ludność nie będzie miała dostępu do obszaru, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego, który występuje na wysokości ok. 51,6 m n.p.t., na azymutach 40°, 160° i 270°. Przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie jest wymagane uzyskanie dla niego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i nie występuje obowiązek sporządzania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. K. władająca działką nr [...] (w ewidencji gruntów - tereny niezabudowane BP) podniosła, że fale elektromagnetyczne charakteryzują się wysoką szkodliwością dla zdrowia ludzi, zwierząt i roślin. W przyszłości może się więc pojawić trudność w sprzedaży działki z uwagi na sąsiedztwo mającej powstać bazy telefonii komórkowej.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewoda na wstępie przywołał treść art. 35 ust. 1 i 4 p.b. i stwierdził, że organ I instancji wykonał obowiązki wynikające z tych przepisów. Wskazuje na to wezwanie z [...] lipca 2019 r. do uzupełnienia wniosku w kwestiach ostateczności decyzji Wójta T. P. z [...] października 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sprostowanej postanowieniem z [...] lipca 2019 r. oraz pełnomocnictwa podpisanego przez uprawnione osoby oraz odpowiedź inwestora na to wezwanie. Ponadto Starosta wykazał, że inwestor wykonał nałożone przez Prawo budowlane obowiązki, w tym: dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę 4 egz. projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostateczną decyzję Wójta T. P. z [...] października 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (sprostowaną postanowieniem z [...].07.2019 r.), akceptację Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z [...] lipca 2018 r. na lokalizację przedmiotowej stacji bazowej, warunki przyłączenia stacji bazowej do sieci elektroenergetycznej firma B (z [...]08.2018 r. i [...].05.2019 r.), co znalazło potwierdzenie w aktach sprawy. Prawidłowo stwierdzono, że projekt budowlany opracowali projektanci posiadający odpowiednie uprawnienia budowlane, którzy oświadczyli o opracowaniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Do projektu budowlanego dołączono zaświadczenia projektantów o wpisaniu na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany nie narusza ustaleń ostatecznej decyzji lokalizacyjnej. Wojewoda zważył, iż zaprojektowano całkowitą wysokość wieży stalowej na poziomie 61,95 m n.p.t., przy dopuszczonej wysokości do 62 m n.p.t. Do projektu dołączono wymagane opinie i uzgodnienia. Projekt budowlany zawiera informację BIOZ i informacją o obszarze oddziaływania. Na obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, obejmującego działki nr [...], [...], [...] i [...] miejsca dostępne dla ludności nie znajdują w obszarze, na którym przekroczony będzie dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego i w odległości nie mniejszej niż 40 m od środka elektrycznego osi głównej wiązki promieniowania. Takiego przedsięwzięcia nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z przepisów rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów oraz rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. dla zaprojektowanej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny (dla anten zbudowanych z więcej niż z jednego systemu nadawczego przyjmuje się sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo systemów jako EIRP anteny) w granicach od 500 W do 1000 Ww. przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko gdy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie mniejszej ponad 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zatwierdzony projekt budowlany przewiduje anteny sektorowe o mocy EIRP 978 W, na każdym azymucie (400, 160° i 270°). Z danych projektu budowlanego wynika, że anteny systemowe będą zawieszone na wysokości 58,50 m n.p.t. Dla maksymalnego kąta wychylenia anteny 10° (tzw. tilt) najmniejsza odległość wiązki głównej promieniowania anteny od miejsc dostępnych dla ludności wynosić będzie 49 m w odległości 40 m zasięgu tej osi. Dane te wskazują, że ustalenie Starosty, iż zamierzenie nie narusza przepisów o ochronie środowiska i zamierzenie nie może być zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko znajdują uzasadnienie i znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te wskazują, ż przedmiotowy obiekt zaprojektowano zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., tj. z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego uzasadnionych interesów osób trzecich. Działki sąsiednie będą mogły być w przyszłości dalej zabudowywane, zgodnie wydawanymi warunkami zabudowy, gdyż teren lokalizacji stacji bazowej nie jest objęty ustaleniami miejscowego zagospodarowania terenu i przy obecnym oraz przyszłym stanie zagospodarowania miejsca dostępne dla ludności znajdą się, w przestrzeni, gdzie nie występuje ponadnormatywne natężenie pola elektromagnetycznego.

Ponadto, jak wskazał Wojewoda, zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego i wyjaśniającego przez organ I instancji jest wystarczający i wskazuje, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa.

H. K. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody podniosła, iż jako właścicielka działki nr [...] nie zgadza się na budowę przedmiotowej stacji bazowej w bezpośrednim sąsiedztwie tejże działki ze względu na szkodliwość fal elektromagnetycznych na zdrowie. Dodała, że umieszczone na masztach anteny emitować będą pola elektromagnetyczne o określonej częstotliwości, które będą oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, a w konsekwencji naruszać prawo własności tzw. immisje. Skarżąca podała, że niezrozumiałe jest dla niej stwierdzenie Wojewody, że na działkach sąsiednich ludność nie będzie miała dostępu do obszaru, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego. Wskazała, że jej działka położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, a w przyszłości zamierza wybudować na niej dom mieszkalny. Skarżąca zażądała, by inwestycja budowy stacji telefonii komórkowej została objęta decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zaznaczyła też, że przez fakt realizacji tej inwestycji dojdzie do utraty wartości należącej do niej działki i jej sprzedaż może być utrudniona.

W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę H. K. uznać należało za bezzasadną.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie odnieść się do zarzutów skarżącej, która wprawdzie nie wskazała na jakiekolwiek naruszenia przepisów prawa przez organy orzekające, to wyraziła sprzeciw wobec wydania pozwolenia w bezpośrednim sąsiedztwie należącej do niej działki budowlanej (nr [...] w L. ) przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Jej zdaniem ze względu na szkodliwość fal elektromagnetycznych na zdrowie ludzi nie powinno się masztów anten budować w pobliżu działek przeznaczonych pod budowę mieszkalną, gdyż fale te oddziałują na nieruchomości sąsiednie, w konsekwencji czego dochodzi do naruszenia prawa własności przez tzw. immisje.

Aby móc odpowiedzieć na powyższe zarzuty należy wyjaśnić, jaki charakter ma przedmiotowa inwestycji. Jest nią – wedle wniosku inwestora i przedłożonego projektu budowlanego, który został przez organy zatwierdzony - stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana na nowej wieży kratowej o wys. 60,45 m n.p.t. (a z odgromem 61,95 m n.p.t.) wraz z trzema antenami sektorowymi (o azymutach 40ş, 160ş, 270ş, wysokości zawieszenia 58,5 m n.p.t., o paśmie 2100 MHz i mocy EIRP 978W) oraz sześcioma antenami radioliniowymi (o azymutach 87 ş+/-30ş, 162ş+/-30ş, 209ş+/-30ş, 209ş+/-30ş, 242ş+/-30ş, 287ş+/-30ş, o średnicy 0,6 m, wysokości poziomu osi między 55,2 a 56,0 m n.p.t.).

Tego rodzaju inwestycji – co prawidłowo stwierdziły organy orzekające – nie można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących znacząco (zawsze albo potencjalnie) oddziaływać na środowisko. Po pierwsze zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W myśl zaś § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: (...) c) 500 W (do 1000 W), a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

W konsekwencji należy stwierdzić, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji nie było konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Taką decyzję wydaje się, zgodnie z art. 72 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Niniejsza inwestycja – jak to prawidłowo uznały organy orzekające – nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.

Odnośnie negatywnego oddziaływania tejże inwestycji na tereny sąsiedniej wskazać należy, że zatwierdzony projekt budowlany przewiduje anteny sektorowe o mocy EIRP 978 W, na każdym azymucie (40ş, 160ş, 270ş), przy czym anteny te będą zawieszone na wysokości 58,50 m n.p.t. Dla maksymalnego kąta wychylenia anteny 10ş (tilt) najmniejsza odległość wiązki głównej promieniowania anteny od miejsc dostępnych dla ludności wynosić będzie 51,6 m n.p.t., w odległości 40 m zasięgu tej osi. Na rys. 1 projektu budowlanego pokazano przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania powyżej 0,1 W/m2 od anten. W tzw. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" załączonej do wniosku inwestora zobrazowano zaś dokładnie obszary dostępne dla ludzi. Równocześnie wyjaśniono, że w odległości 40 m od stacji bazowej znajdują się tereny rolne – pola i łąki oraz tereny posesji i ogródków przydomowych. Podkreślono, że końce osi głównych wiązek promieniowania o długości 40 m wzdłuż maksymalnych kierunków promieniowania będą się znajdować na wys. co najmniej 51,6 n.p.t. Gdyby więc w otoczeniu planowanej stacji bazowej powstała w przyszłości zabudowa, nie powinna ona być wyższa niż 49,6 m n.p.t. Oznacza to, że osie głównych wiązek promieniowania anten nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludzi. Nieuzasadniona jest zatem obawa skarżącej, że na terenie jej działki nr [...] w obszarze dostępnym dla ludzi dochodzi do szkodliwego, przekraczającego normy oddziaływania fal elektromagnetycznych.

Organy I i II instancji stwierdziły na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego, że w zasięgu tej strefy (obszaru oddziaływania stacji – do 40 m) znajdą się fragmenty działek nr [...], [...], [...] i [...]. Przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują nieprzekroczenie dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej od dopuszczalnej 0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi, za które zgodnie z zał. nr 2 pkt 11 do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów uznaje się przestrzenie do wysokości 2,0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. Końce osi głównej wiązki promieniowania każdej anteny - o długości 40 m wzdłuż maksymalnych kierunków promieniowania będą znajdować się na wysokości co najmniej 51,6 m n.p.t., a zatem na wysokości niedostępnej dla ludzi.

Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego (por. wyrok NSA z 3 marca 2020 r., sygn. II OSK 157/19, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca wskazała w skardze, że w przyszłości (za ok. 2 lata) będzie chciała przeprowadzić się do L. i na działce nr [...] wybudować dom mieszkalny. Nie sposób uznać, by budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w jakikolwiek sposób ingerowała w prawo skarżącej do zabudowy należącej do niej działki sąsiedniej, skoro jak stwierdzono jedynie w niewielkim fragmencie dochodzić będzie na działkę nr [...] jedna z osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych i to na wysokości przeszło 50 m n.p.t., a więc w obszarze, który nie można uznać za teren dostępny dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska.

Podnoszona zaś przez skarżącą kwestia obniżenia wartości posiadanej przez nią nieruchomości z uwagi na realizację na sąsiedniej działce stacji bazowej telefonii komórkowej nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. Jest to zagadnienie cywilnoprawne, które podlega kognicji sądu powszechnego w procesie cywilnym (ewentualne odszkodowanie).

Przechodząc do dalszej oceny legalności wydanych w sprawie decyzji Sąd pragnie przypomnieć, że zgodnie z art. 32 ust. 1 p.b. pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim:

1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów;

3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw energii - w przypadku budowy lub rozbiórki gazociągu przesyłowego, linii przesyłowej elektroenergetycznej albo rurociągu dalekosiężnego ropy naftowej lub produktów naftowych, a także gazociągu, linii elektroenergetycznej albo rurociągu ropy naftowej lub produktów naftowych dochodzących do granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustęp 4 tego artykułu określa, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Obowiązki inwestora przed uzyskaniem pozwolenia na budowę określa przepis art. 33 ust. 2 Pb. Stanowi on, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;

2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

3a) pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzję, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich RP i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane;

4) w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2, projektowanych rozwiązań w zakresie:

a) linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych,

b) przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego;

5) (uchylony);

6) (uchylony);

7) w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej:

a) wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art. 24l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

b) uzasadnienie zarządcy drogi, o którym mowa w art. 24l ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

8) umowę urbanistyczną, jeżeli jej zawarcie jest wymagane zgodnie z miejscowym planem rewitalizacji.

Odnośnie wymagań dotyczących projektu budowlanego należy wskazać, że zgodnie z art. 34 ust. 1 p.b. projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich RP i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. Przy czym, w myśl art. 34 ust. 2 p.b. zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Niemniej, jako określa to art. 34 ust. 3 p.b. projekt budowlany powinien zawierać:

1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich;

2) projekt architektoniczno-budowlany określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych;

2a) informację o udziale lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4a - w przypadku budynków mieszkalnych wielorodzinnych;

3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych;

4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych;

5) informację o obszarze oddziaływania obiektu.

Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 p.b.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Mając na względzie powołane przepisy Prawa budowlanego Sąd uznał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej spełniły zakreślone w nich obowiązki.

Po pierwsze, zważywszy że przedmiotowego terenu nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organy prawidłowo ustaliły, że inwestor przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę uzyskał decyzję Wójta Gminy T. P. z [...] października 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej (sprostowaną następnie postanowieniem tego organu z [...].07.2019 r. w zakresie oczywistej omyłki dot. nr działki). W decyzji tej określono zarówno powierzchnię zabudowy ([...] m2), jak i wysokość wieży telekomunikacyjnej (do [...] m). Przypomnieć wypada, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym przyjęto wysokość stacji na poziomie [...] m n.p.t. (a z odgromem [...] m n.p.t.). Projekt budowlany nie narusza w żadnej mierze ustaleń decyzji lokalizacyjnej.

Po wtóre stwierdzono, że inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, akceptację Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 9 lipca 2018 r. na lokalizację stacji, warunki przyłączenia stacji bazowej do sieci elektroenergetycznej od firma B (z [...].08.2018 r. i [...].05.2019 r.).

Stwierdzono poprawnie, że że projekt budowlany opracowali projektanci posiadający odpowiednie uprawnienia budowlane, którzy oświadczyli o opracowaniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Do projektu budowlanego dołączono zaświadczenia projektantów o wpisaniu na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączono wymagane opinie i uzgodnienia. Projekt budowlany zawiera informację BIOZ i informacją o obszarze oddziaływania. Jak już wyżej Sąd wskazał, organy wyjaśniły, że na obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, obejmującego działki nr [...], [...], [...] i [...] miejsca dostępne dla ludności nie znajdują w obszarze, na którym przekroczony będzie dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego i w odległości nie mniejszej niż 40 m od środka elektrycznego osi głównej wiązki promieniowania. Z tego powodu ustawodawca nie zalicza takiego rodzaju przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym istniały podstawy do stwierdzenia, że zamierzenie nie narusza przepisów o ochronie środowiska.

Prawidłowo wskazano też, że obiekt został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. - z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego uzasadnionych interesów osób trzecich. Działki sąsiednie będą mogły być w przyszłości dalej zabudowywane (co Sąd powyżej wyjaśnił odnośnie nieruchomości skarżącej), zgodnie wydawanymi warunkami zabudowy, gdyż teren lokalizacji stacji bazowej nie jest objęty ustaleniami miejscowego zagospodarowania terenu i przy obecnym oraz przyszłym stanie zagospodarowania miejsca dostępne dla ludności znajdą się, w przestrzeni gdzie nie występuje ponadnormatywne natężenie pola elektromagnetycznego.

W świetle powyższego Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.