Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 226/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.O. i I.O. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 31 stycznia 2023 r. nr WG-VI.7534.188.2022.PŁK w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 31 stycznia 2023 r. znak WG-VI.7534.188.2022.PŁK Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku

z 8 listopada 2022 r. znak DSK-VI.6826.102.63.2019, którą ustalono D i I O. wysokość opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności nieruchomości.

Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Zaświadczeniem z 13 listopada 2019 r. Prezydent Miasta Białegostoku potwierdził, że z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną przy ulicy [...] o powierzchni 0,2415 ha, w której właściciele lokalu nr [...] posiadają udział wynoszący 6755/1054588 uległo przekształceniu w prawo własności. W zaświadczeniu poinformował o rocznej opłacie przekształceniowej w kwocie 167, 78 zł, zasadach jej wnoszenia oraz o możliwości wnioskowania o uiszczenie opłaty jednorazowej

i wysokości jej bonifikaty obowiązującej w dacie wydawania zaświadczenia na podstawie zarządzenia Wojewody Podlaskiego z dnia 26 marca 2019 r. nr 31/2019

w sprawie wysokości stawek procentowych oraz warunków udzielania bonifikaty od opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa położonych na terenie Miasta Białegostoku, w prawo własności tych gruntów (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2019 r. poz. 2664).

Nieruchomość lokalowa wymieniona w zaświadczeniu została następnie zbyta na rzecz I. i D. O. aktem notarialnym z [...] lutego 2021 r. Rep. A [...].

Z akt sprawy wynika, że w piśmie z 28 marca 2021 r. (data wpływu do Prezydenta Miasta 29 marca 2021 r.) nabywcy zgłosili zamiar wniesienia opłaty jednorazowej wraz z wnioskiem o udzielenie bonifikaty. Pismo pozostało bez odpowiedzi organu.

Zaświadczeniem z 8 marca 2022 r. znak DSK-VI.6826.102.63.2019 Prezydent Miasta poinformował małżonków O. o rocznej opłacie przekształceniowej w kwocie 167,78 zł, zasadach jej wnoszenia oraz o możliwości wnioskowania o uiszczenie opłaty jednorazowej i wysokości jej bonifikaty obowiązującej w dacie wydawania zaświadczenia (wynikającej z ww. Zarządzenia Wojewody Podlaskiego nr 31/2019, zmienionego zarządzeniami z 13 maja 2019 r. nr 50/2019 i z 8 kwietnia 2020 r. nr 51/2020, Dz. Urz. Woj. Podl. z 2019 r. poz. 2664 i 659 oraz z 2020 r. poz. 2058),

a także o możliwości złożenia wniosku o ustalenie wysokości tej opłaty w drodze decyzji.

Nabywcy w piśmie z 19 kwietnia 2022 r. ponownie zgłosili zamiar wniesienia opłaty jednorazowej wraz z wnioskiem o udzielenie bonifikaty w wysokości 99 % jak dla rodzin posiadających Kartę Dużej Rodziny bądź 60 % jak dla właścicieli, którzy zamiar uiszczenia opłaty jednorazowej zgłosili do 31 grudnia 2021 r.

W informacji z 9 maja 2022 r. organ pierwszej instancji ustalił, że ww. nie posiadają zaległości z tytułu dochodów Skarbu Państwa. Natomiast w piśmie z 13 maja 2022 r. zwrócił się do wnioskodawców o wyjaśnienie czy lokal przy ulicy [...] służy im do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych (zakreślił termin 7 dni), a także wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty przekształceniowej obciąża ich od

1 stycznia 2022 r., zaś warunkiem skorzystania z bonifikaty przy uiszczeniu opłaty jednorazowej (w ich przypadku w wysokości 40 %) jest nieposiadanie zaległości

z tytułu dochodów Skarbu Państwa.

W piśmie z 22 maja 2022 r. małżonkowie O. wnieśli o udzielenie bonifikaty

w wysokości 60 % z uwagi na wniesienie żądania udzielenia bonifikaty do 31 grudnia 2021 r.

W informacji z 17 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta poinformował nabywców o wysokości opłaty jednorazowej w kwocie 1711, 36 zł brutto, możliwości udzielenia bonifikaty w wysokości 40% i prawie do wnioskowania o ustalenie opłaty w drodze decyzji.

Małżonkowie O. w piśmie z 15 sierpnia 2022 r. zawnioskowali o ustalenie opłaty jednorazowej w drodze decyzji administracyjnej.

Powyższy wniosek spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego

w sprawie ustalenia opłaty jednorazowej, w którym organ pierwszej instancji włączył do akt sprawy informację z 26 września 2022 r. o tym, że wnioskodawcy nie uiścili opłaty przekształceniowej za rok 2022. Wystosował wezwanie w tym przedmiocie zakreślając termin 7 dni, po upływie którego włączył do akt ponownie informację

o nieuiszczeniu takiej opłaty za rok 2022 (z 10 października 2022 r.) a następnie informację o uiszczeniu zaległości (z 13 października 2022 r.).

Decyzją z 8 listopada 2022 r. Prezydent Miasta ustalił wysokość opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na kwotę 1711, 36 zł informując wnioskodawców o możliwości skorzystania z 40 % bonifikaty. W podstawie prawnej decyzji wskazał art. 7 ust. 8a

w związku z art. 7 ust. 7 i 8 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe

w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2022 r. poz. 1495), dalej: ustawa, Zarządzenie Wojewody Podlaskiego nr 31/2019 z 26 marca 2019 r., zmienione zarządzeniami z 9 maja 2019 r. nr 50/2019, z 18 grudnia 2019 r. nr 185/2019

i z 8 kwietnia 2020 r. nr 51/20.

Zdaniem organu pierwszej instancji obowiązek wnoszenia opłaty rocznej

z tytułu przekształcenia powstał w przypadku stron postępowania od roku następnego po nabyciu nieruchomości, dlatego nie mogą oni skorzystać z wysokości bonifikaty obowiązującej w roku nabycia. Nadto, uprawnienie do złożenia wniosku

o naliczenie opłaty jednorazowej i uzyskanie bonifikaty w wysokości 60% przysługiwało podmiotom, które były właścicielem nieruchomości 1 stycznia 2021 r.

i to one były zobowiązane do wniesienia opłaty rocznej za ten rok. Nie może być dwóch zobowiązanych (dotychczasowy właściciel i ich nabywca) do uiszczenia opłaty jednorazowej w tym samym roku. Zgodnie z treścią obowiązującego w 2022 r. zarządzenia Wojewody wskazanego w podstawie prawnej decyzji w 2022 r. przysługuje bonifikata w wysokości 40% pod warunkiem nieposiadania przez wnioskodawcę zaległości z tytułu dochodów Skarbu Państwa. Skoro wnioskodawcy posiadali zaległości z tytułu dochodów Skarbu Państwa, które uregulowali po 26 września 2022 r., bonifikata od opłaty jednorazowej przysługuje im w wysokości 40%.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli małżonkowie O. Powołując się na

§ 2 pkt 3 zarządzenia Wojewody Podlaskiego z 26 marca 2019 r. ponownie zawnioskowali o udzielenie bonifikaty w wysokości 60 % jak dla osób, które złożyły wniosek o ustalenie opłaty jednorazowej do 31 grudnia 2021 r.

Zaskarżoną decyzją z 31 stycznia 2023 r. Wojewoda Podlaski utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Ustalił stan faktyczny sprawy identycznie jak Prezydent Miasta i zastosował te same przepisy podzielając w całości stanowisko o przysługiwaniu odwołującym bonifikaty w wysokości 40 %. Wskazał na art. 11 ust. 1 ustawy i wywiódł, że skoro odwołujący nabyli prawo własności lokalu w 2021 r., to ich obowiązek wnoszenia rocznej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe w prawo własności powstał z dniem 1 stycznia 2022 r. i dlatego dopiero po tej dacie możliwe było skuteczne zgłoszenie właściwemu organowi zamiaru wniesienia opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia oraz uzyskanie bonifikaty przysługującej w roku 2022 - 40 %. Opłata za rok, w którym nastąpiło przeniesienie prawa własności nieruchomości obciąża więc dotychczasowego jej właściciela (zbywcę) i to jemu przysługuje bonifikata obowiązująca w tym roku. Skoro w 2021 r. opłata za przekształcenie za rok 2021 obciążała poprzednich właścicieli, którzy w dacie sporządzania umowy sprzedaży [...] lutego 2021 r. w § 5 aktu notarialnego oświadczyli m.in. iż nie posiadają zaległości wobec Skarbu Państwa, to znaczy że opłata przekształceniowa została przez nich dokonana do dnia sporządzenia tego aktu. Opłata przekształceniowa w danym roku (2021) nie obciąża dwóch stron umowy kupna

- sprzedaży lokalu, tj. nabywcy i zbywcy, a jedynie zbywcę, któremu prawo do lokalu przysługiwało 1 stycznia 2021 r. W 2021 r. obowiązywała bonifikata 60 %.

Do złożenia wniosku o ewentualną bonifikatę przysługującą w roku 2021 nie mogą być uprawnione dwie strony a jedynie zbywca. Jak wywiódł Wojewoda, rozwiązanie przyjęte w art. 11 ust. 1 ustawy jest podobne do rozwiązania przewidzianego w art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczącego nabycia prawa użytkowania wieczystego uregulowanym.

Organ odwoławczy zwrócił też uwagę na § 4 zarządzenia Wojewody Podlaskiego z 26 marca 2019 r., który warunkiem udzielenia bonifikaty czyni złożenie wniosku, oświadczenie zamiaru wniesienia opłaty jednorazowej oraz nieposiadanie zaległości z tytułu dochodów Skarbu Państwa. O ile strony złożyły wniosek, o tyle nie spełniły warunku nieposiadania zaległości w 2022 r. Zaległość wynika

z nieuregulowania m.in. rocznej opłaty przekształceniowej za rok 2022. Dopiero 13 października 2022 r. ustalono brak zaległości. Wojewoda wskazał na wyrok

w sprawie II SA/Bk 889/21, w którym sąd potwierdził, że brak zaległości jest warunkiem skorzystania z bonifikaty.

Skargę do sądu administracyjnego złożyli I i D. O. Zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) § 3 zarządzenia nr 31/2019 Wojewody Podlaskiego z 26 marca 2019 r. przez uznanie, że nowy właściciel nieruchomości może ubiegać się o bonifikatę dopiero od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości - w sytuacji, gdy art. 11 ust. 1 ustawy określa jedynie moment powstania obowiązku uiszczania opłaty w ratach przez okres 20 lat, ale nie określa momentu, od którego istnieje możliwość ubiegania się o bonifikatę, natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 ww. zarządzenia bonifikata przysługuje "osobom fizycznym będącym właścicielami (współwłaścicielami) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, lokali mieszkalnych oraz stanowisk postojowych i garaży, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy";

2). § 2 zarządzenia nr 31/2019 Wojewody Podlaskiego z 26 marca 2019 r. przez uznanie, iż skarżącym przysługuje bonifikata w wysokości 40% w sytuacji, gdy zgłoszenie przez nich zamiaru wniesienia opłaty jednorazowej zostało złożone właściwemu organowi przed 31 grudnia 2021 r.;

3) § 2 i 3 zarządzenia nr 31/2019 Wojewody Podlaskiego z 26 marca 2019 r. przez ich wykładnię prowadzącą do wniosków absurdalnych (argumentum ad absurdum) i wyraźnie sprzecznych z celem przepisów o bonifikatach - tj. takich, że w sytuacji, gdy nieruchomość lokalowa została zbyta [...] lutego 2021 r. uzyskanie bonifikaty 60% jest zależne od złożenia wniosku przez poprzedniego właściciela do 31 grudnia 2021 r., a nie może tego uczynić nowy właściciel nieruchomości, w sytuacji gdy poprzedni właściciel nie ma żadnego interesu w uiszczeniu takiej opłaty (bardziej opłaca mu się w takiej sytuacji uiścić jedną ratę), co w konsekwencji prowadzi do sytuacji, w której nowy właściciel nieruchomości pozbawiony jest prawa do skorzystania z bonifikaty 60% mimo wniesienia zgłoszenia jej uiszczenia przed 31 grudnia 2021 r.;

4) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez uznanie, że skarżącym przysługiwało uprawnienie do skutecznego zgłoszenia przez nich zamiaru wniesienia opłaty jednorazowej dopiero od 1 stycznia 2022 r. w sytuacji, gdy nabyli oni nieruchomość lokalową, z którą związany jest obowiązek uiszczania opłaty [...] lutego 2021 r.,

a ponadto w sytuacji, gdy inni obywatele, którzy nabyli własność nieruchomości/prawa użytkowania wieczystego przed wejściem w życie ustawy oraz zarządzenia nr 31/2019 Wojewody Podlaskiego z dnia 26 marca 2019 r. mogli swobodnie skorzystać z każdej ze stawek procentowych bonifikaty przewidzianych

w § 2 pkt 1-4 ww. zarządzenia;

5) zasady pierwszeństwa prawa UE w sytuacji uznania, że organ administracyjny dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisów przez brak stosowania prawa Unii Europejskiej (zakazującego nierównego traktowania obywateli) i brak odstąpienia od stosowania sprzecznych z nim przepisów krajowych, które prowadzą do sytuacji,

w której obywatele, którzy nabyli własność nieruchomości/prawa użytkowania wieczystego przed wejściem w życie ustawy oraz zarządzenia nr 31/2019 Wojewody Podlaskiego z dnia 26 marca 2019 r. mogli swobodnie skorzystać z każdej ze stawek procentowych bonifikaty przewidzianych w § 2 pkt 1-4 ww. zarządzenia, zaś obywatele, którzy nabyli prawo własności w 2021 r. zostali pozbawieni prawa do skorzystania z bonifikaty w wysokości 60%;

6) § 4 zarządzenia nr 31/2019 Wojewody Podlaskiego z 26 marca 2019 r. przez uznania, że stoi on na przeszkodzie udzieleniu bonifikaty w sytuacji, gdy skarżący zarówno na moment zgłoszenia zamiaru uiszczenia opłaty jednorazowej (marzec 2021 r.), jak i w momencie wydawania decyzji z 8 listopada 2022 r.) nie posiadali zaległości z tytułu dochodów Skarbu Państwa.

Zdaniem skarżących sposób rozumowania zaprezentowany przez organy jest nieprawidłowy, bowiem przepis § 2 pkt 3 zarządzenia Wojewody Podlaskiego z 26 marca 2019 r. nie uzależnia możliwości ubiegania się o bonifikatę 60 % od tego, aby zachodziła sytuacja z art. 11 ust. 1 ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

W sprawie nie jest sporne, że lokal przy ulicy [...] m [...] w Białymstoku został nabyty notarialnie przez skarżących w 2021 r. i znajduje się na nieruchomości, która była przedmiotem użytkowania wieczystego przekształconego z mocy prawa

w prawo własności z dniem 1 stycznia 2019 r. na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U.

z 2023 r., poz. 904 z późn. zm., dalej: ustawa). Poza sporem pozostaje również, że

w takim przypadku podstawę ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej stanowi zaświadczenie starosty (w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa) informujące o obowiązku wnoszenia opłaty rocznej przekształceniowej przez okres 20 lat licząc od dnia przekształcenia (art. 4 ust.

4 i art. 7 ust. 6 ustawy). Wysokość opłaty, którą należy wnieść do 31 marca każdego roku, jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (art. 7 ust. 5 i ust. 2). Z tym że właściciel gruntu w każdym czasie trwania obowiązku wnoszenia opłaty może zgłosić właściwemu organowi na piśmie zamiar jednorazowego jej wniesienia w kwocie pozostającej do spłaty (opłata jednorazowa). Wysokość opłaty jednorazowej odpowiada iloczynowi wysokości opłaty obowiązującej w roku, w którym zgłoszono zamiar wniesienia opłaty jednorazowej, oraz liczby lat pozostałych do upływu okresu, o którym mowa w ust. 6 albo 6a (art. 7 ust. 7 ustawy).

Zgłoszenie zamiaru uiszczenia opłaty jednorazowej wiąże się po pierwsze

z tym, że musi uprzednio istnieć obowiązek uiszczenia opłaty przekształceniowej,

a po drugie z tym, że właściciel dysponuje uprawnieniem do uzyskania bonifikaty.

Zdaniem sądu trafnie organy ustaliły, że skarżącym przysługuje bonifikata

w wysokości 40 % z uwagi na moment powstania obowiązku uiszczenia przez nich opłaty – z dniem 1 stycznia 2022 r.

Kluczowa w sprawie regulacja znajduje się w art. 11 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy, zgodnie z którym obowiązek wnoszenia opłaty przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia, obciąża każdoczesnego właściciela nieruchomości,

w odniesieniu do której istnieje roszczenie o opłatę, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. Przepis ten jest jasny i w przypadku skarżących oznacza, że ich obowiązek ponoszenia opłaty przekształceniowej – jak trafnie wskazał organ – powstał 1 stycznia 2022 r.

W tych okolicznościach skarżącym przysługuje 40 % bonifikaty, co organ również prawidłowo ustalił.

Stosownie do treści art. 7 ust. 8 ustawy, właściwy organ informuje właściciela gruntu na piśmie o wysokości opłaty jednorazowej oraz wysokości kwoty należnej do zapłaty: 1) po uwzględnieniu bonifikaty, o której mowa w art. 9 ust. 3, albo bonifikaty określonej w zarządzeniu wojewody, 2) w przypadku udzielenia bonifikaty określonej w uchwale właściwej rady albo sejmiku - w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia,

o którym mowa w ust. 7. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ustawy, właściwy organ może udzielić osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym bonifikaty od opłaty za dany rok w odniesieniu do gruntów stanowiących własność: 1) Skarbu Państwa - na podstawie zarządzenia wojewody; 2) jednostki samorządu terytorialnego - na podstawie uchwały właściwej rady albo sejmiku.

W sprawie niniejszej ustalono skarżącym opłatę jednorazową i jej bonifikatę na podstawie § 2 pkt 4 zarządzenia Wojewody Podlaskiego z 26 marca 2019 r., zgodnie z którym wysokość stawek procentowych bonifikaty od opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów wynosi: 40% - w przypadku, gdy zgłoszenie zamiaru wniesienia opłaty jednorazowej zostało złożone właściwemu organowi wykonującemu uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa do dnia 31 grudnia 2022 r., a opłata jednorazowa została wniesiona w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania informacji o wysokości opłaty jednorazowej. W § 4 ww. zarządzenia Wojewody Podlaskiego z dnia 26 marca 2019 r. zawarto zapis, iż warunkiem udzielenia bonifikaty jest złożenie przez podmioty wymienione w § 3 ust. 1 zarządzenia pisemnego wniosku o udzielenie bonifikaty wraz z oświadczeniem o zamiarze wniesienia opłaty jednorazowej oraz nieposiadanie przez wnioskodawcę zaległości

z tytułu dochodów Skarbu Państwa.

W sytuacji zatem, gdy obowiązek skarżących powstał z dniem 1 stycznia 2022 r. nie mogą oni skorzystać z bonifikaty obowiązującej w 2021 r., bowiem wówczas nie byli właścicielami nieruchomości. Nie można zastosować regulacji

§ 2 pkt 3 zarządzenia Wojewody Podlaskiego o 60% bonifikacie dla osób, które złożyły wniosek o uiszczenie opłaty jednorazowej do 31 grudnia 2021 r. Przepis ten dotyczy bowiem osób, których obowiązek uiszczenia opłaty był aktualny w 2021 r. Do tej kategorii zobowiązanych skarżący się nie zaliczają z uwagi na treść art. 11 ust

1 ustawy.

Po wtóre, nie może być mowy o naruszeniu zasady równości zarówno gdy uwzględnimy jej brzmienie według regulacji art. 32 ust. 1 Konstytucji czy powoływanych przez skarżących norm unijnych. Zasada równości może być rozpatrywana w odniesieniu do sytuacji podobnych (relewantnych). Tymczasem nie jest podobną sytuacja prawna właścicieli lokali położonych na gruntach zabudowanych na cele mieszkaniowe będących przedmiotem użytkowania wieczystego, które z dniem 1 stycznia 2019 r. uległy przekształcaniu w prawo własności – tzn. tych którzy byli właścicielami w dniu przekształcenia i tych którzy stali się właścicielami później w wyniku notarialnego nabycia (umowy kupna-sprzedaży). Już ustawodawca w art. 9 ust. 3 ustawy postanowił, że z każdym kolejnym rokiem bonifikata ulega zmniejszeniu (kolejno – 60 % w roku 2019 r. i 50 %, 40 %, 30 %, 20 % w każdym kolejnym roku aż do 10 % w szóstym roku od przekształcenia). Nie istnieje także przepis ustawowy pozwalający właścicielom "pierwotnym" (którzy byli nimi w dniu przekształcenia czyli 1 stycznia 2019 r.) skorzystać np. z bonifikaty 60 % gdy zamiar wniesienia opłaty jednorazowej zgłosili

w 2021 r. Z tym że w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa istnieje możliwość udzielenia bonifikaty na podstawie zarządzenia wojewody i takiej w sprawie niniejszej udzielono – 40 % w czwartym roku od przekształcenia gruntów stanowiących dotychczas własność Skarbu Państwa (a więc korzystniejszej niż to wynika z art. 9 ust. 3 ustawy, która dla czwartego roku przewiduje 30 %). Upływ czasu modyfikujący wielkość bonifikaty jest więc okolicznością, którą ustawodawca uczynił relewantną (istotną) dla wysokości bonifikaty. Ta zaś okoliczność czyni sytuację skarżących odmienną od tej w jakiej znajdowali się właściciele nieruchomości w 2019 r.

Po trzecie, nie można podzielić argumentu, że właściciele lokali w dniu przekształcenia czyli 1 stycznia 2019 r. znajdują się w korzystniejszej sytuacji niż nabywcy, bowiem ci pierwsi mogą złożyć wniosek o bonifikatę w każdym czasie, co skarżący wyprowadzają z treści art. 7 ust. 7 ustawy. Z tym że, zdaniem sądu, możliwość złożenia wniosku w każdym czasie oznacza, że mogą to uczynić tak pierwotni właściciele jak i nabywcy, ale już wysokość bonifikaty będzie i tak zależna od roku, w którym składają wniosek. Ustawowa konstrukcja opłaty z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego zakłada bowiem powiązanie wysokości bonifikaty w pierwszej kolejności z istnieniem obowiązku uiszczenia opłaty (a ten reguluje dla nabywców przepis art. 11 ust. 1 ustawy) i w drugiej z jej wysokością przewidzianą dla danego, konkretnego, kolejnego roku po przekształceniu. Skoro zatem dotychczasowi właściciele mieli obowiązek uiszczenia opłaty do 31 marca 2022r. (a jak wynika z aktu notarialnego prawdopodobnie ten obowiązek wypełnili),

to w tym samym roku skarżący jako nowi właściciele tym obowiązkiem nie mogą być obciążeni, co wiąże się z możliwości skorzystania z bonifikaty począwszy od roku powstania dla nich obowiązku (od roku 2022). To, że w § 2 zarządzenia Wojewody

z 2019 r. uzależniono wysokość bonifikaty od momentu złożenia wniosku nie oznacza, że zarządzeniem wykreowano uprawnienie nabywców do uzyskania bonifikaty której wysokość będzie zależna od momentu złożenia wniosku a nie od momentu powstania obowiązku (który wynika dla nabywców z art. 11 ust. 1 ustawy). Zarządzenie Wojewody jako akt niższej rangi niż ustawa nie może modyfikować norm ustawowych, czyli w tym wypadku art. 11 ust. 1 ustawy.

Trafnie Wojewoda wskazał na art. 71 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w której obowiązuje podobna zasada powstania obowiązku uiszczenia opłaty od roku następującego po roku nabycia prawa użytkowania wieczystego. Kontynuację tej zasady widać również w art. 13 ust. 3 ustawy, zgodnie którym obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło przekształcenie – w przypadku gruntów będących przedmiotem użytkowania wieczystego, które zostały zabudowane na cele mieszkaniowe po 1 stycznia 2019 r.

Zdaniem sądu, trafnie również organ przywołał wyrok w sprawie II SA/Bk 889/21, w którym drogą wykładni wyprowadzono, że możliwość skorzystania

z bonifikaty powstaje dopiero po usunięciu zaległości z tytułu dochodów Skarbu Państwa. U skarżących zaległość powstała wobec nieuiszczenia opłaty rocznej do 31 marca 2022 r. mimo pouczenia w zaświadczeniu z 8 marca 2022 r.

Reasumując, argumentacja organów i zastosowanie przepisów nie naruszają prawa, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji. Wszystkie pozostałe argumenty skargi – wobec powyższej, zaakceptowanej przez sąd, zasadniczej koncepcji organów – pozostają nieskuteczne.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym z uwagi na wnioski stron i brak ich sprzeciwu (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).