Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 507/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2025-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 4, art. 23 ust. 2 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2023 poz 622
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 29 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 24 czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO/organ) po rozpoznaniu odwołania K. G. (dalej: skarżąca/strona) od decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta/organ I instancji) z 12 kwietnia 2024 r. w sprawie uchylenia własnej decyzji i odmowie wydania stronie uprawnień do kierowania pojazdami, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Starosta [...] decyzją z 12 kwietnia 2024 r. uchylił własną decyzję z 16 września 2019 r. o wydaniu uprawnienia do kierowania pojazdami K. G., prawo jazdy kat. AM, B1, B, nr [...], nr druku [...], wydane 16 września 2019 r. przez Starostę [...] oraz odmówił wydania uprawnień do kierowania pojazdami K. G. prawo jazdy kat. AM, B1, B, nr [...], nr druku [...], (wydane jak wyżej). Powołano się na przepis art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 4 oraz art. 23 ust 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 622 z poźn. zm., dalej u.k.p.).

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że 20.12.2023 r. uzyskał wyrok Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny z 22 grudnia 2022 r. sygn. akt II K [...], z którego wynika iż zaświadczenie nr [...] z 27.06.2019 r. o odbyciu przez K. G. 4 godzin zajęć teoretycznych z zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku zostało sfałszowane, tj. zajęcia powyższe w ogóle nie zostały przeprowadzone; ponadto z wyroku wynika, iż starszy ratownik medyczny M. F. poświadczyła nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, związane z uzyskiwaniem uprawnień do kierowania pojazdami przez stronę - powyższy ratownik podał bowiem, że wraz z odwołującym przeprowadziła 4 godziny zajęć z zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku, tymczasem faktycznie zajęć takich nie przeprowadzono.

Mając na względzie, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe Starosta wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją oraz odmówił wydania stronie przedmiotowych uprawnień do kierowania pojazdami.

W odwołaniu od tej decyzji K. G. zarzuciła Staroście naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez niezastosowanie zasady uwzględnienia słusznego interesu obywateli na etapie poprzedzającym wydanie decyzji, mimo że jej przestrzeganie jest obowiązkiem organu "w toku postępowania", naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak wezwania do uzupełnienia stwierdzonych braków w szkoleniu, przed uchyleniem decyzji o wydaniu uprawnień do kierowania pojazdami, naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez niewzięcie pod uwagę zasady ochrony zaufania obywatelki do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz art. 44 § 4 u.k.p. poprzez nieprzeprowadzenie przez Starostę Wieruszowskiego odpowiednich kontroli w Ośrodku Szkolenia Kierowców D. N.. Strona wniosła o uchylenie zaskarżone decyzji.

SKO w [...] utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (jak wskazano na wstępie) przywołując art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazało, że zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. prawo jazdy jest wydawane osobie, która odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 2 pkt 1 i 3 u.k.p. szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem szkolenia i obejmuje m.in. część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie m.in. obowiązków i praw kierującego pojazdem oraz naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i zajęć praktycznych. W myśl zaś art. 27 ust. 4 u.k.p. zaświadczenie o ukończeniu szkolenia wydaje ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie osobom ubiegającym się o prawo jazdy na motorower, pojazd silnikowy lub tramwaj, które m.in. uczestniczyły w co najmniej 80% zajęć teoretycznych przewidzianych w programie zajęć, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 1 oraz we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 2-4. Wedle art. 23 ust. 5 u.k.p. zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4, podpisuje odpowiednio kierownik ośrodka szkolenia kierowców albo kierownik innego podmiotu prowadzącego szkolenie.

Uwzględniwszy powołane przepisy SKO uznało, że organ I instancji zasadnie wznowił postępowanie po uzyskaniu wiadomości, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe i następnie wydał decyzję z 12 kwietnia 2024 r. z uwagi na niespełnienie przesłanek koniecznych do wydania uprawnień do kierowania pojazdami.

W skardze na powyższą decyzję skierowaną do tutejszego Sądu K. G. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie:

1. art. 7 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, poprzez niepełne i nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie istotnego dowodu;

2. art. 77 § 1 k.p.a. - obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności faktycznych i dowodowych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

3. art. 107 § 3 k.p.a. - obowiązku uzasadnienia decyzji, poprzez brak odniesienia się do dowodów w uzasadnieniu decyzji, co uniemożliwia weryfikację zasadności podjętych rozstrzygnięć;

4. art. 32 Konstytucji RP - zasady równości wobec prawa poprzez nierówne traktowanie jej sprawy w porównaniu do innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji;.

5. art. 8 k.p.a. - zasady równości stron poprzez brak zapewnienia równego traktowania wszystkich stron postępowania administracyjnego;

6. art. 6 k.p.a. - zasady legalności poprzez niezapewnienie jednolitego i zgodnego z prawem rozstrzygania spraw administracyjnych w podobnych okolicznościach faktycznych;

7. art. 2 Konstytucji RP - poprzez niewzięcie pod uwagę zasady ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, co jest fundamentem demokratycznego państwa prawnego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z 14 listopada 2024 r. Sąd przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) określonego przejawu działalności administracji publicznej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W niniejszym postępowaniu kontroli sądowej poddano decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowienia postępowania, którą uchylono ostateczną decyzję w przedmiocie wydania skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, B1 i B, a następnie wskutek wystąpienia okoliczności z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówiono jej wydania wspomnianych uprawnień do kierowania pojazdami. Jak bowiem uznały organy orzekające, strona nie odbyła szkolenia wymaganego dla uzyskania prawa jazdy. Stanowisko to oparły na tym, że zaświadczenie mające potwierdzać ten fakt – jak ujawnił, po wydaniu ostatecznej decyzji Starosty [...] z 16 września 2019 r., prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z 22 grudnia 2022 r. sygn. akt II K [...], nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Ów wyrok potwierdził okoliczność sfałszowanie wspomnianego zaświadczenia o odbyciu przez skarżącą 4 godzin zajęć teoretycznych z zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku.

Odmiennego zdania jest Skarżąca, która podnosi, że była przekonana o legalnej działalności Ośrodka Szkolenia Kierowców, pozostającej pod nadzorem Starosty [...]. Natomiast nie była świadoma jakichkolwiek braków w szkoleniu, w związku z czym była przekonana, że uzyskała prawo jazdy zgodnie z prawem.

Zagadnienie prawne, jakie stało się przedmiotem sporu w niniejszej sprawy, było już rozstrzygane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 25 maja 2023 r. o sygn. akt: II GSK 145/23, z II GSK 242/23 i II GSK 246/23. W poniższych rozważaniach Sąd posłuży się przedstawioną w nich argumentacją, którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zasada trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a., służy realizacji podstawowych dla porządku prawnego zasad prawa, a mianowicie, bezpieczeństwa prawego, pewność prawa, zaufania do państwa i stanowionego prawa oraz ochrony praw nabytych, co motywowane jest potrzebą zapewnienia stabilności i pewności stosunków administracyjnoprawnych w przestrzeni czasu. Mimo to nie ma ona charakteru bezwzględnie obowiązującego. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. wprost bowiem stanowi, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tyko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że trwałość decyzji nie jest równoznaczna z ich niezmienialnością, lecz polega na ograniczeniu możliwości ich wzruszania tylko do przypadków określonych przez przepisy ogólnego postępowania administracyjnego. Uzasadnieniem potrzeby istnienia (i zarazem stosowania) konstrukcji prawnych, których celem jest wyeliminowanie z obrotu wadliwej decyzji, jest zaś - jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 r. o sygn. akt P 46/13 (publ.: OTK-A 2015/5/62 - "(...) konstytucyjna zasada praworządności (legalizmu), która odnosi się też do działalności orzeczniczej organów administracji publicznej. Rezultatem zastosowania takich konstrukcji jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a co najmniej eliminacja stanu niezgodnego z prawem."

Przepisem, o którym mowa w art. 16 § 1 k.p.a. jest m.in. art. 145 § 1 k.p.a., który dotyczy instytucji wzruszalności decyzji ostatecznej w związku z istotnymi wadami postępowania, które mogły mieć wpływ na wydanie tej decyzji - a więc innymi słowy, wzruszenia decyzji ostatecznej ze skutkiem ex nunc z powodów związanych z ochroną legalności. Stąd też istota wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia (zweryfikowania), czy dana wada postępowania - a mianowicie, jedna z wad enumeratywnie wymienionych w przywołanym przepisie prawa - nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Przy tym - wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 16 § 1 k.p.a. - trzeba uznać, że podstawy wznowienia postępowania podlegają wykładni ścisłej, zaś postępowanie prowadzone we wskazanym nadzwyczajnym trybie (z uwagi na jego cele oraz funkcje) stanowi odrębne postępowanie, które toczy się w zakresie odnoszącym się do oceny istnienia przesłanki (przesłanek) wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. i w takim też zakresie kontroli sądowej podlega wydane we wznowionym postępowaniu oraz kończące je rozstrzygnięcie organu administracji.

Nie ma przy tym innego sposobu zakończenia wymienionego postępowania, niż ten, który został określony w przepisie art. 151 § 1 i 2 k.p.a., który określa również przesłanki podejmowania rozstrzygnięć, o których w nim mowa. Podjęcie jednego z rozstrzygnięć określonego wspomnianym przepisem determinowane jest stwierdzeniem istnienia podstawy (podstaw) wznowienia albo brakiem stwierdzenia jej (ich) istnienia. Innymi słowy, skoro omawiane postępowanie nadzwyczajne jest prowadzone co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy, to jego przedmiot stanowi podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 k.p.a. (czy też w przepisach art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a.), której stwierdzenie lub brak stwierdzenia determinuje sposób zakończenia tego postępowania.

W związku z powyższym, wobec jednoznacznej treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz jego imperatywnego charakteru, a ponadto wobec nakazu jego ścisłej wykładni, jako przepisu kompetencyjnego, stwierdzić należy, że do zakresu kompetencji orzeczniczych organu administracji nie należy obowiązek oceny skutków uchylenia decyzji wadliwej - a mianowicie decyzji, w odniesieniu do której stwierdzono podstawy jej uchylenia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. - a ponadto brak jest obowiązku stosowania art. 7 k.p.a., a w konsekwencji obowiązku wyważania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. W kontekście tego zwrócić należy uwagę, że decyzja wydawana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami (dalej: u.k.p.) jest tzw. decyzją związaną. Tym samym, wobec treści oraz funkcji art. 7 k.p.a. - a mianowicie tzw. funkcji korekty - jego stosowanie jest wyłączone, w sytuacji gdy przesłanki wydania decyzji administracyjnej są sprecyzowane w przepisach prawa - a więc, tak właśnie, jak w przepisie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza to, że może mieć on zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do podejmowania przez organ administracji decyzji administracyjnych na podstawie tzw. uznania administracyjnego (por. wyroki NSA: z 18 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Kr 2198/94; z 23 czerwca 1995 r. sygn. akt SA/Wr 2744/94).

Uwzględniając znaczenie konsekwencji wynikających z przedstawionego rozumienia art. 151 § 1 k.p.a., nie ma podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki wydania decyzji, o której mowa w pkt 2 tego przepisu, a mianowicie decyzji o uchyleniu dotychczasowej decyzji ostatecznej, a to wobec stwierdzenia istnienia podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i rozstrzygnięciu o istocie sprawy.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Tak określona podstawa wznowienia, a w konsekwencji podstawa uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej - niezależnie od tego, że sfałszowanie dowodów wymaga potwierdzenia orzeczeniem sądu lub innego (uprawnionego) organu - odnosi się do braku znajomości stanu faktycznego przez organ prowadzący postępowanie i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia w oparciu o sfałszowane przed jego podjęciem dowody, na podstawie których ustalono istotne w sprawie fakty (okoliczności faktyczne). Stwierdzenie jej istnienia wiąże się więc tym samym z potrzebą wykazania istnienia związku między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi, a mianowicie okolicznościami, które posiadają walor istotności. Są nimi z całą pewnością te, które odnoszą się do faktów o prawotwórczym charakterze, a mianowicie takich, które mają wpływ na określenie praw i obowiązków stanowiących przedmiot postępowania zakończonego wzruszaną w trybie wznowienia (dotychczasową) decyzją ostateczną.

W tym kontekście wymaga zauważenia, że przedmiot postępowania determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów. To one bowiem, stanowią podstawę nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień, zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia - co tak, jak w każdym innym przypadku, w takim samym stopniu odnosi się do przyznania uprawnienia do kierowania pojazdami w drodze decyzji, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.k.p.

Pozytywne przesłanki wydania wymienionej decyzji określa art. 11 u.k.p., z którego wynika, że warunkiem koniecznym jej podjęcia jest m.in. odbycie przez osobę, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie prawa jazdy, szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p.), potwierdzonego zaświadczeniem, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p. Z przepisu tego wynika zaś, że ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie wydaje osobie ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, jeżeli osoba ta uczestniczyła w minimum 80% przewidzianych w programie zajęć, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 1 u.k.p. (art. 27 ust. 4 pkt 1 lit. a u.k.p.) i we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 2-4 u.k.p. (art. 27 ust. 4 pkt 1 lit. b u.k.p.) oraz uzyskała pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego lub ćwiczeń sprawdzających, o których mowa w art. 23 ust. 5 pkt 3 u.k.p. (art. 27 ust. 4 pkt 2 u.k.p.), a zaświadczenie to podpisuje - jak z kolei wynika to z art. 27 ust. 5 u.k.p. - odpowiednio kierownik ośrodka szkolenia kierowców albo kierownik innego podmiotu prowadzącego szkolenie. Jeżeli zaświadczenie, zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, a jego walor należy oceniać w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa, to wobec celu oraz funkcji wydawania zaświadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 4 u.k.p. nie może i nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że brak zgodności treści wymienionego zaświadczenia z rzeczywistymi faktami lub stanem prawnym i potwierdzenie w nim "faktów" lub "stanu prawnego", które w rzeczywistości nie zaistniały oznacza, że pozbawione jest ono jakiegokolwiek waloru dowodowego. Jeżeli wymienione zaświadczenie jest nieprawdziwe, albowiem jego treść została zafałszowana, to wobec określonych przepisem art. 11 u.k.p. pozytywnych przesłanek wydania decyzji, o której w nim mowa, trzeba stwierdzić, że takie zaświadczenie nie mogło stanowić podstawy oceny odnośnie do zaktualizowania się tej koniecznej przesłanki, którą jest odbycie przez wnioskodawcę szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii (art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p.).

Następcze ustalenie oraz stwierdzenie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny z 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II K [...], że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do wymogu odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii zostały przeprowadzone na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe, nie mogło być więc – jak prawidłowo przyjęły organy orzekające w sprawie - ocenione inaczej, jak tylko jako zaistnienie podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a w konsekwencji, jako zaktualizowanie się przesłanek wydania decyzji o treści określonej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Z przywołanego wyroku sądu karnego wynika bowiem, że właścicielowi Ośrodka Szkolenia Kierowców, jako osobie uprawnionej na podstawie u.k.p. do wystawiania dokumentów, zarzucono popełnienia czynu, z którego opisu wynika, że w odniesieniu do skarżącej jako kursantki, poświadczył nieprawdę w dokumentach w postaci zaświadczenia nr [...] z 27 czerwca 2019 r. i karty przeprowadzonych zajęć teoretycznych i praktycznych, co do okoliczności mających znaczenie prawne, a mianowicie ukończenia wymaganych przez art. 23 ust. 2 pkt 1 u.k.p. zajęć części teoretycznej przeprowadzonych w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie podstaw kierowania pojazdem i uczestniczenia w ruchu drogowym, w zakresie obowiązków i praw kierującego pojazdem, a ponadto poświadczył nieprawdę co do faktu odbycia wymaganej przez art. 23 ust. 2 pkt 3 u.k.p. nauki udzielania pierwszej pomocy, tj. czynu z art. 271 § 1 i 3 KK w związku z art. 12 KK, za które to czyny - a mianowicie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów - został on skazany.

Nadto należy dodać, że stosownie do treści art. 11 P.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikającymi z art. 11 P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego (por. wyrok NSA z 8 października 2014 r. 2014 r. sygn. akt I FSK 1557/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podsumowując stwierdzić należy, że wobec wystąpienia przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organy prawidłowo uchyliły decyzję ostateczną, mocą której wydano skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami, a następnie odmówiły ich wydania.

W kontekście powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że w przypadku stwierdzenia istnienia podstawy wznowienia postępowania organ administracji jest obligowany do wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. (lub w przypadku zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 146 K.p.a. - decyzji wskazanej w art. 151 § 2), z kolei stwierdzenie nieistnienia podstawy wznowienia zobowiązuje go do wydania decyzji określonej w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. W konsekwencji, wobec jednoznacznej treści art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz jego imperatywnego charakteru, a nadto wobec nakazu jego ścisłej wykładni, jako przepisu kompetencyjnego (co odnosi się również do art. 151 § 1 pkt 1 i art. 151 § 2 K.p.a.), nie można uznać zasadności zarzutów skargi o tym, że uchylenie decyzji o nadaniu stronie uprawnień do kierowania pojazdami kolidowało z zasadą legalności określoną w art. 6 K.p.a., zasadą równości wyrażoną w art. 8 § 1 K.p.a. oraz w art. 32 Konstytucji RP, czy też naruszało art. 7 K.p.a., a w szczególności wynikający z tego unormowania obowiązek wyważania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli.

Zważywszy, iż art. 11 ust. 1 u.k.p. warunkuje wydanie prawa jazdy m.in. (pkt 3) od odbycia szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii; a wspomniany wyrok karny potwierdził, że zaświadczenie z 27.06.2019 r. o odbyciu przez skarżącą 4 godzin zajęć teoretycznych z zasad postępowania w razie uczestniczenia w wypadku drogowym oraz zasad udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadku zostało sfałszowane (tj. zajęć nie przeprowadzono), bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są podnoszone przez skarżącą okoliczności nienaruszenia przez nią od uzyskania prawa jazdy przepisów ruchu drogowego, czy następczego uzyskania zaświadczenia z 30 kwietnia 2024 r. o ukończeniu z wynikiem pozytywnym szkolenia z zakresu udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej. Z tych samych względów wpływu na wynik sprawy nie ma również treść decyzji Marszałka Województwa [...] z 22 lipca 2024 r. o odmowie unieważnienia egzaminów państwowych na prawo jazdy kat. B., w części teoretycznej i praktycznej, w których brała udział skarżąca.

W świetle powyższego w ocenie Sądu na organach orzekających w niniejszej sprawie, wobec ustaleń wynikających z prawomocnego wyroku karnego, nie ciążył – jak podnosi skarżąca – obowiązek przeanalizowania dodatkowych przedstawianych przez nią dowodów, które Sąd tu opisał. Sąd nie stwierdził zatem w tym zakresie naruszenia przez organy naruszenia art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd zaś o tyle nie stwierdził naruszenia zasady równego traktowania stron wynikającej z art. 8 § 1 K.p.a., że okoliczność zaś, że w innej sprawie administracyjnej organ administracji publicznej nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji w przedmiocie wydania uprawnień do kierowania pojazdami pomimo stwierdzenia przez sąd w wyroku karnym, że wystawienie przez ośrodek szkolenia kierowców zaświadczenia o ukończeniu szkolenia poświadcza nieprawdę, że w sytuacji, gdy wydana w sprawie decyzja, choćby była odmienna od innej decyzji wydanej w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, jest jednak prawidłowa i zgodna z prawem, albowiem wzgląd na potrzebę ochrony zasady praworządności ma w tego rodzaju sytuacji pierwszeństwo przez oczekiwaniami strony (a mianowicie, oczekiwaniami odnośnie do uzyskania rozstrzygnięcia o określonej treści, to jest decyzji takiej samej jak uprzednio wydawana w analogicznym stanie faktycznym i prawnym), które jako naruszające zasadę praworządności nie mogą być tym samym uznane, ani "słuszne", ani też "uzasadnione" (por. wyrok NSA z 25 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 294/24, pub.: jak wyżej).

Reasumując, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.