Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1900/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska(spr) Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont as.sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 02 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Spółki "A" G.L., J.R. spółka jawna na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług o d d a l a s k a r g ę /-/K.Pawlicki /-/M.Skwierzyńska /-/Wł.Zygmont


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 11"c" ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ustalił spółce cywilnej "A" G. L., J. R. i M. R. od towarów sprowadzonych z zagranicy odprawionych wg JDA SAD:

1. nr [...] z dnia [...]1999r. poz. 1

- podatek od towarów i usług w wysokości [...]zł

- różnicę między podatkiem VAT pobranym przez Urząd Skarbowy

w kwocie [...]zł.

2. nr [...] z dnia [...]1999r.

- podatek od towarów i usług w kwocie [...]zł

- różnicę między podatkiem VAT pobranym przez Urząd Celny, a

ustalonym przez Urząd Skarbowy w kwocie [...]zł

3. nr [...] z dnia [...]1999 r.

- podatek od towarów i usług w kwocie [...]zł.

- różnicę między podatkiem VAT pobranym przez Urząd Celny, a

ustalonym przez Urząd Skarbowy w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy stwierdził, że Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia [...]r. uznał za nieprawidłowe dokonanie przez spółkę "A" zgłoszenia celne z dnia [...]1999 r., [...]1999 r., i z [...]1999 r. w części dotyczącej opisu towaru, klasyfikacji taryfowej, stawki celnej oraz określenia kwoty długu celnego.

Z ustaleń organu celnego wynika, że przedmiot importu spółki stanowiła nie zadeklarowana "folia dachowa budowlana" i "folia paroprzepuszczalna budowlana" – kody [...] ale

- folia osłonowa rusztowań polietylenowa trójwarstwowa – kod [...]

- folia dachowa polietylenowa trójwarstwowa – kod [...]

- włóknina polipropylenowa – kod [...]

Po zmianie klasyfikacji taryfowej towaru decyzją z 17.I.2002 r. zgodnie z załącznikiem Nr 3 poz. 22 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 1999 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz. U. Nr 111, poz. 1290 ze zm.) folia osłonowa rusztowań i folia dachowa winny być opodatkowane stawką 7 %, zaś włóknina polipropylenowa, jako wymieniona w załącznikach do ustawy z 8 stycznia 1993 r. podlega opodatkowaniu stawką 22 %.

Skoro włókninę łącznie z foliami opodatkowano wg stawki 7 % należało od jej wartości w poszczególnych JDA SAD: [...]zł, [...]zł i [...]zł ustalić podatek od towarów i usług wg stawki 22 % tj. w wysokości odpowiednio [...]zł, [...]zł i [...]zł.

Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, po rozpoznaniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...]r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Wcześniej w/w organ postanowieniem z dnia [...]r. odmówił uwzględnienia wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodu na okoliczność, czy określone włókniny polipropylenowe są wyrobami z tworzyw sztucznych dla budownictwa, jako przeciwdowodu na okoliczność będącą przedmiotem rozstrzygnięcia ostatecznej decyzji organu celnego.

Organ odwoławczy, podzielając stanowisko Urzędu Skarbowego uznał za wiążące w postępowaniu podatkowym ustalenia organu celnego co do klasyfikacji celnej sprowadzonej włókniny polipropylenowej [...] do kodu PCN [...] oraz MONARPERM 450 do kodu PCN [...]. Towar ten, jako niewymieniony w załącznikach 1-4 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 1995 r. w sprawie wykazu towarów dla celu poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie podlega opodatkowaniu wg stawki 22 %.

Stawka ta dotyczy importu w/w towaru i nie jest tożsama ze stawką stosowaną w przypadku jego sprzedaży w obrocie krajowym, która dla towarów z tworzyw sztucznych dla budownictwa wynosi 7 %, zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r.

Ustosunkowując się do kwestii dotyczącej postanowienia Izby Skarbowej z dnia [...]r. w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu co do klasyfikacji celnej włókniny, organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność ta została w sposób wyczerpujący wyjaśniona w ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...]r. oraz w opinii Urzędu Statystycznego z dnia [...]r., wobec czego brak podstaw do zakwestionowania jego prawidłowości i przeprowadzenia dowodu przeciwko treści w/w decyzji.

Decyzję tę oraz postanowienia w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu wspólnicy Spółki "A" zaskarżyli do NSA wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 4 § 2, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 4 pkt 8, art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i art. 54 ust. 2 ustawy z dni a 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. i § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 1995 r. w sprawie wykazu towarów dla celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w imporcie.

W uzasadnieniu skargi wspólnicy Spółki w szczególności kwestionują stanowisko organów podatkowych, które odmówiły przeprowadzenia dowodu przeciw treści ostatecznej decyzji organu celnego, powołując się na przepis art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżących skoro włókniny propylenowe wg Izby Skarbowej mieszczą się w poz. 50 załącznika Nr 5 do ustawy o podatku od towarów i usług – wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa, to muszą one być również uwzględnione w załączniku Nr 3 rozporządzenia "Wykaz materiałów budowlanych, których przywóz z zagranicy jest objęty stawką podatku w wysokości 7 %".

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W myśl postanowień art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) m.inn. jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej są podatnikami podatku od towarów i usług o ile ciąży na nich obowiązek zapłaty cła i nawet wówczas, gdy sprowadzony towar jest zwolniony od cła bądź korzysta z preferencji celnych. Podatnicy ci, którzy obowiązani są – zgodnie z przepisami kodeksu celnego – prawidłowo w myśl przepisów celnych zadeklarować do odprawy celnej sprowadzony towar obowiązani są też do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym również kwoty podatku od towarów i usług z uwzględnieniem obowiązujących stawek (art. 11 ust. 1 w/w ustawy). Zgłoszenie to podlega kontroli organów celnych, które jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, uznały je za nieprawidłowe w części dotyczącej opisu towarów, klasyfikacji taryfowej, stawki celnej i długu celnego. Decyzja organu celnego jest ostateczna.

Podatek od towarów i usług od importu towarów bezpośrednio związany jest z elementami kalkulacyjnymi należności celnych (długu celnego) takimi jak opis towaru i klasyfikacja PCN. Innymi słowy istnieje ścisły związek między opisem towaru, klasyfikacją PCN i wysokością cła, a podatkiem od towarów i usług.

W sytuacji, gdy organ celny uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w w/w zakresie i określił inaczej niż to wskazał w JDA SAD importer opis towaru, klasyfikację taryfową i wartość celną poszczególnych towarów, skutkować to winno również ocenę prawidłowości wysokości zadeklarowanego przez importera i pobranego przez organ celny podatku od towarów i usług.

Podkreślić należy bowiem współzależność między ustaleniami organów celnych w omawianym zakresie a wysokością podatku, która nie może być oceniona i ustalona w oderwaniu od stanowiska tychże organów zawartego w jego ostatecznej decyzji.

W tym stanie rzeczy za nieuzasadnione uznać należy stanowisko strony skarżącej co do zasadności przeprowadzenia dowodu przeciwko treści decyzji Dyrektora Urzędu Celnego, w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Prowadziłoby to bowiem nie tylko do zakwestionowania prawidłowości tego rozstrzygnięcia, ale też do zerwania związku między obowiązkiem celnym a podatkiem "importowym" od towarów i usług, na co wskazuje także treść przepisu art. 11"c" ust. omawianej ustawy.

W związku z tym skarga na postanowienie w tej sprawie jest bezzasadna.

Stwierdzić więc należy, że podstawę do ustalenia przez organ podatkowy podatku od towarów i usług od sprowadzonego towaru w prawidłowej wysokości stanowi decyzja organu celnego. Skoro Spółka "A" nie kwestionowała decyzji organu celnego nie może w postępowaniu podatkowym dążyć do jej zmiany.

Podatek "importowy" od towarów i usług, jak słusznie wskazał organ podatkowy nie jest tożsamy z podatkiem od sprzedaży towarów.

W załącznikach do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 1995 r. w sprawie wykazu towarów dla celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz.U. Nr 154, poz. 798) wydanego na podstawie art. 54 ust. 2 w/w ustawy, nie zostały wymienione jako zwolnione od podatku bądź opodatkowane stawką 7 % włókniny polipropylenowe – kod PCN [...] i [...].

W związku z tym zasadnie przyjęto, że winny być one opodatkowane w imporcie wg stawki 22 %, czyli stawką podstawową przewidzianą w art. 18 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r. Preferencje podatkowe, a więc zwolnienie od podatku lub zastosowanie niższej od podstawowej stawki podatkowej muszą jednoznacznie wynikać z przepisu prawa. Skoro przepisu takiego brak, zastosowanie w sprawie ma w/w art. 18 ust. 1 ustawy, odnoszący się także do importu towarów określonego w art. 2 ust. 2 omawianej ustawy. Tym samym za niezasadny uznać należy zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 4 § 2 Ordynacji podatkowej i art. 54 ust. 2 omawianej ustawy.

Zauważyć należy, że organ I instancji błędnie powołał się w odniesieniu do sytuacji zaistniałej w 1999 r. na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 1999 r., które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2000 r., zamiast jedynie na obowiązujące w 1999 r. rozporządzenie w tej samej sprawie z dnia 27 grudnia 1995 r.

Okoliczność ta, w świetle treści zaskarżonej decyzji nie rzutuje jednak na prawidłowość zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej.

Podobnie bezpodstawne, zdaniem składu orzekającego, są pozostałe zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania wbrew wymogom art. 122, 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nie stwierdza się też naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 lit."a", bowiem dotyczy on sprzedaży towarów, a nie ich importu.

W świetle powyższego, podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.