Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1712/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu [...] oddala skargę w części dotyczącej zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] – w zakresie pkt IX z wyjątkiem zastrzeżenia nr 1, oraz w części dotyczącej uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w pkt IV.


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2003 r. Przewodniczący KRRiT w porozumieniu z Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej: URTiP), działając na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, (Dz. U. z 2001 r., Nr 10, poz. 1114 ze zm., dalej: u. rtv.), ogłosił informację o możliwości udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu [...] ustalając, że zainteresowane podmioty mogą składać wnioski o udzielenie koncesji do [...] kwietnia 2003 r.

T. jako jedyna odpowiedziała na powyższe ogłoszenie. Wraz z wnioskiem o uzyskanie koncesji złożyła szereg załączników, m.in. określających przewidywaną zawartość tematyczną programu.

Uchwałą z [...] listopada 2003 r., Nr [...] KRRiT, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 3 oraz art. 37 ust. 1-3 a u. rtv., postanowiła udzielić T. koncesji na rozpowszechnianie programu [...] pod nazwą "P", po otrzymaniu od Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty postanowienia w zakresie art. 37 ust 1 pkt 3 lit a-f u. rtv. oraz wydaniu odrębnej uchwały KRRiT dotyczącej szczegółowych warunków koncesyjnych.

Postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wymagane przez powyższą uchwałę zostało wydane [...] stycznia 2004 r.

Uchwałą z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...] KRRiT na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 3 u. rtv. uszczegółowiła warunki koncesji dla T. na nadawanie programu [...]. KRRiT wskazała zakres tematyczny oraz zakres basowy emitowania poszczególnych kategorii programów. Organ określił także obowiązki T. dot. informowania Przewodniczącego KRRiT o ewentualnych zmianach w jej strukturze kapitałowej lub uzyskania na nie zgody. Wyznaczył również okres obowiązywania koncesji.

Decyzją z [...] lutego 2004 r., Nr [...] Przewodnicząca KRRiT działając na podstawie art. 33 ust. 2, 3, art. 36 ust. 1 oraz art. 37 ust. 1-3 u. rtv. w związku z art. 104 i 107 k.p.a., po porozumieniu z Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty w zakresie technicznych warunków rozpowszechniania oraz w wykonaniu uchwał KRRiT Nr [...] z [...] listopada 2003 r. oraz Nr [...] z [...] lutego 2004 r., postanowiła udzielić T. koncesji na rozpowszechnianie programu [...] o charakterze uniwersalnym pod nazwą "P" przeznaczonego do powszechnego odbioru. Przewodnicząca KRRiT wskazała, że program będzie zawierał różne gatunki i formy [...] oraz różnorodną problematykę. Wyznaczyła, tak jak w powołanej uchwale KRRiT, wymiar czasowy poszczególnych gatunków i form [...] w przedziale tygodniowym. Opisała także strukturę kapitałową spółki i określiła obowiązki informacyjne wynikające z ewentualnych zmian tej struktury. Stwierdziła, że uprawnienia wynikające z przedmiotowej koncesji nie mogą być przenoszone, a w wypadku łączenia, podziału lub innego rodzaju przekształcenia uprawnienia te mogą przejść na inny podmiot za zgodą Przewodniczącego KRRiT. T. została również zobowiązana do składania corocznie sprawozdania finansowego. W decyzji koncesyjnej organ postanowił o zarezerwowaniu [...] kanałów wymienionych w decyzji, przeznaczonych do rozpowszechniania programu w sposób [...], z zastrzeżeniem, że w przypadku powodowania zakłóceń stacje zostaną wyłączone (zastrzeżenie nr 1 w pkt IX). Dodatkowo organ ustalił, że stacja w S.. będzie użytkowana do czasu uruchomienia stacji dużej mocy w O. w tym samym kanale (zastrzeżenie nr 2 w pkt IX). Koncesja została udzielona na okres od dnia [...] marca 2004 r. do dnia [...] marca 2014 r.

Pismem z [...] marca 2004 r. T. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosła o:

- zmianę pkt III lit. a, b, c, d decyzji koncesyjnej co do obowiązków programowych; w zakresie lit. a - wykreślenie wyrazów "w wymiarze nie mniejszym niż 7 godzin w tygodniowym czasie emisji programu ; lit. o —wykreślenie wyrazów "w wymiarze nie mniejszym niż 6 godzin w tygodniowym czasie nadawania"; lit. c - wykreślenie wyrazów "w wymiarze nie mniejszym niż 1 godzina i 30 minut w tygodniowym czasie nadawania" oraz zarzuciła brak doprecyzowania wniosku w zakresie litery d);

- wykreślenie punktu VI decyzji koncesyjnej - w zakresie obowiązków właścicielskich. Postanowienia te ograniczają, zdaniem T. , wolność prowadzenia działalności gospodarczej koncesjonariusza oraz akcjonariuszy i stanowi zbyt daleką ingerencję organu państwowego w stosunki wewnętrzne podmiotu;

- wykreślenie w punkcie IX decyzji koncesyjnej zastrzeżenia oznaczonego cyfrą 1 lub doprecyzowanie, których obiektów nadawczych to zastrzeżenie dotyczy, ponieważ brak wskazania w koncesji konkretnych obiektów nadawczych może powodować dowolne wyłączanie przez organ poszczególnych stacji z uwagi na występowanie bliżej nieokreślonych zakłóceń i w praktyce oznaczać brak dostatecznej ochrony praw nabytych;

- szczegółowe wskazanie podstawy wyliczenia opłaty koncesyjnej poprzez przywołanie metody określenia liczby mieszkańców na obszarze objętym zasięgiem nadawania. Zdaniem T. brak wskazania tej metody prowadzi do określenia kwoty należnej na najwyższym poziomie, co narusza art. 2, 217 i 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy KRRiT wydała dwie uchwały: z [...] maja 2004 r., Nr [...] i z [...] sierpnia 2004 r., Nr [...]. Treść tych uchwał została uwzględniona w decyzji Przewodniczącej KRRiT z [...] listopada 2004 r., Nr [...]. Decyzją tą Przewodnicząca KRRiT działając na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 u. rtv. oraz art. 104, 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymała w mocy decyzję z [...] lutego 2004 r. w zakresie punktów: III lit. a, b, c i pkt IV. Jednocześnie uchyliła swoją wcześniejszą decyzję w zakresie pkt IX i nadała nowe brzmienie zastrzeżeniu nr 1 w taki sposób, że konieczność wyłączenia stacji występuje w przypadku powodowania zakłóceń innych służb niż radiodyfuzja oraz radiofonicznych i telewizyjnych stacji nadawczych istniejących i działających na podstawie koncesji udzielonych przed dniem udzielenia niniejszej koncesji lub istniejących i działających na podstawie u. rtv. Uchylono również pkt XIV wcześniejszej decyzji i nadano mu następujące brzmienie: 1) opłata za udzielenie koncesji wynosi [...] złotych; 2) opłata za udzielenie koncesji została ustalona na podstawie rozporządzenia KRRiT z 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych; 3) ustalenie liczby potencjalnych odbiorców zostało dokonane na podstawie obliczeń zasięgów stacji oraz pokrycia powierzchniowego i ludnościowego sporządzonego na zlecenie Biura KRRiT przez Instytut Łączności w W. .

W skardze na powyższą decyzję T. wniosła o jej zmianę przez wykreślenie w pkt III, lit. a - wyrazów "w wymiarze nie mniejszym niż 7 godzin w tygodniowym czasie emisji programu, lit. b – wyrazów "w wymiarze nie mniejszym niż 6 godzin w tygodniowym czasie nadawania"; wykreślenie w pkt VI koncesji, a w szczególności pkt VI.1; w pkt IX koncesji wykreślenie zastrzeżenia z cyfrą 1 lub doprecyzowanie jakiego rodzaju (stopnia) zakłóceń zastrzeżenie to dotyczy; w pkt XIV koncesji – wykreślenie postanowień odnośnie opłaty z uwagi na niezgodność przepisów, na podstawie których ją naliczono, z przepisami Konstytucji a w razie nieuwzględnienia tego żądania, zmniejszenie opłaty do wysokości ustalonej zgodnie z metodologią zastosowaną w decyzji Przewodniczącego KRRiT, Nr [...] z [...] marca 2003 r.

Organ wniósł o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 27 lipca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 163/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w punktach III, VI, IX, XIV (pkt 1 sentencji) oraz uchylił uchwały KRRiT: z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w pkt IV, z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w punktach II i IV, z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] i z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] (pkt 2 sentencji).

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcia zawarte w koncesji dotyczące spraw własnościowych T. wykraczają poza dopuszczony przez u. rtv. zakres uregulowań koncesyjnych. Postanowienia zawarte w koncesji co do obowiązku zachowania nie mniej niż 51% udziałów w kapitale zakładowym przez wskazanych w decyzji akcjonariuszy gwarantują KRRiT możliwość decydowania o zmianach właścicielskich w T.. Sąd wskazał, że żaden przepis u. rtv., ani inny rangi ustawowej, nie daje takiej kompetencji ani KRRiT ani jej Przewodniczącemu. Zdaniem Sądu, art. 10 ust. 2 u. rtv. wyklucza ustalanie w koncesji warunków dotyczących zmian właścicielskich. Zgodnie z art. 38 ust 2 pkt 4 u. rtv. Istnieje możliwość cofnięcia koncesji w sytuacji przejęcia bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy przez inną osobę. Informacje w tej materii organ może uzyskać na podstawie danych dostępnych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, nie jest więc konieczne zamieszczanie w koncesji warunków dotyczących zmian właścicielskich.

Sąd nie podzielił również argumentacji Przewodniczącej KRRiT co do uzasadnienia pkt III koncesji, dotyczącego szczegółowego określenia czasu emisji audycji informacyjnych i publicystycznych, edukacyjnych i poradniczych oraz [...]. Sąd podniósł przy tym, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u. rtv. nadawca kształtuje program samodzielnie w zakresie zadań określonych w art. 1 ust. 1 u. rtv. i ponosi odpowiedzialność za ich treść. Ustalanie więc jakichkolwiek warunków w koncesji, ograniczających swobodę nadawcy, nawet jeżeli program opisany we wniosku koncesyjnym zakładał przyjęte w koncesji warunki jego realizacji, nie ma podstawy w u. rtv.

Sąd uznał za zasadny zarzut T. odnoszący się do zastrzeżenia Nr 1 zamieszczonego w pkt IX decyzji, stanowiącego, w jakich wypadkach może zostać wyłączony nadajnik. Zastrzeżenie to, zdaniem Sądu, nie spełnia wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż nie wskazuje, jaki rodzaj i stopień zakłóceń będą powodowały wyłączenie nadajników. Obowiązki koncesjonariusza wynikające z tego zastrzeżenia są niedookreślone, co może powodować utrudnienia w weryfikacji ich przestrzegania i prowadzić nawet do cofnięcia koncesji.

Sąd stwierdził nadto niezgodność decyzji Przewodniczącej KRRiT z treścią uchwały KRRiT z [...] listopada 2003 r. Nr [...]. Uchwała ta zawierała w pkt III trzy zastrzeżenia, a decyzja Przewodniczącej KRRiT wydana na podstawie tej uchwały zawierała jedynie dwa zastrzeżenia, przez co, zdaniem Sądu, został naruszony art. 33 ust. 3 u. rtv., nakładający na Przewodniczącego KRRiT obowiązek wydania decyzji zgodnej z uchwałą KRRiT.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska T., że opłata za udzielenie koncesji została wydana na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją. Opłata ta została ustalona na podstawie rozporządzenia KRRiT z 2000 r., wydanego na podstawie art. 40 ust. 2 u. rtv. Organ miał bowiem obowiązek zastosować te przepisy, gdyż nie zostały one uznane za niezgodne z Konstytucją. Sąd dopatrzył się jednak uchybień proceduralnych w ustalaniu wysokości opłaty. W aktach administracyjnych brak było zlecenia Biura KRRiT dla Instytutu Łączności w W. (Samodzielna Pracownia Kompatybilności Elektromagnetycznej) co skutkuje brakiem informacji, kto i na jakiej podstawie zlecił wykonanie tych badań a także, jaki charakter miał dokument sporządzony przez tę jednostkę. Jeżeli była to opinia biegłych, to zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. T. miała prawo zapoznania się z tym dokumentem oraz zgłoszenia ewentualnych uwag przed wydaniem decyzji, co gwarantuje jej art. 81 k.p.a.

Kolejnym uchybieniem proceduralnym wskazanym przez Sąd był brak przesłania na wezwanie Sądu informacji na temat uchwały KRRiT Nr [...], która stanowiła jedną z podstaw do wydania decyzji koncesyjnej przez Przewodniczącej KRRiT.

Sąd stwierdził również wystąpienie rozbieżności pomiędzy sformułowaniami zawartymi w ogłoszeniu o możliwości uzyskania koncesji, a postanowieniami Prezesa URTiP z [...] stycznia 2004 r. oraz decyzji udzielającej koncesji. Prezes URTiP uzgodnił warunki techniczne rozpowszechniania programu za pomocą stacji nadawczej [...] pracującej w kanale [...], tymczasem zarówno w ogłoszeniu jak i w koncesji mowa jest o lokalizacji w Ś. Ta kwestia została jednak pominięta w uzasadnieniu decyzji, dlatego Sąd, jak podał, nie dokonał kontroli prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Od powyższego wyroku Przewodnicząca KRRiT wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w części określonej w pkt 1, z wyłączeniem części rozstrzygającej o opłacie za udzielenie koncesji oraz w pkt 2 lit a, b, c, d i pkt 3 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o zmianę tego wyroku w części określonej w pkt 1, z wyłączeniem części rozstrzygającej o opłacie za udzielenie koncesji oraz w pkt 2 lit a, b, c, d i pkt 3 przez oddalenie skargi w tej części.

Przewodnicząca KRRiT zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 2, art. 38 i art. 37 ust. 2 u. rtv., polegające na przyjęciu, że cytowane powyżej przepisy nie dają podstawy do ustalenia treści koncesji [...] w sposób określony w pkt VI koncesji, dotyczący rozwiązań w sprawach właścicielskich, błędną wykładnię art. 37 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u. rtv. oraz w zw. z art. 1, 5, 20, 54 ust. 1, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP i niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów poprzez błędne ustalenie hipotezy normy wyznaczonej tymi przepisami i pominięcie w jej treści istoty koncesji jako uprawnienia do rozpowszechniania oznaczonego programu w kształcie realizującym treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u. rtv. oraz art. 213 ust. 1 i art. 54 ust. 1 Konstytucji RP.

Nadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak kontroli zaskarżonych decyzji w zakresie rozwiązań w sprawach właścicielskich (pkt VI koncesji), polegające na przyjęciu przez Sąd stanowiska zgodnego z treścią wyroku NSA z 24 października 2002 r., II SA 3200/01 oraz wyroku WSA z 8 kwietnia 2004 II SA 3883/02, które dotyczyły innych, surowszych postanowień koncesji; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) poprzez nieuwzględnienie przepisów art. 59 oraz art. 49 ust. 2 ustawy z 6 sierpnia 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, (dalej: u.sdg.), w związku z art. 40 b, art. 37 ust. 2 u. rtv. oraz § 9 ust. 1 i § 3 pkt 2 rozporządzenia KRRiT z 1993 r.; art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez uchylenie pkt IX koncesji [...], zawierającego listę stacji nadawczych niezbędnych do rozpowszechniania programu przez T., co stanowi rozstrzygnięcie na niekorzyść strony skarżącej przy jednoczesnym braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegające na wykazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia prawa materialnego uzasadniającego uchylenie ppkt d) w pkt III koncesji, jak również brak właściwej kontroli decyzji koncesyjnej w powołanym zakresie; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegające na wykazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przepisów postępowania uzasadniającego uchylenie pkt IX koncesji, określającego warunki techniczne rozprowadzania programu jak również brak właściwej kontroli decyzji koncesyjnej w powołanym zakresie; art. 145 § 1 lit c) poprzez błędne przyjęcie, że zastrzeżenie nr 1 zawarte w pkt IX koncesji w brzmieniu ustalonym decyzją Przewodniczącej KRRiT z [...] listopada 2004 r., Nr [...], nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ polegające na niewykazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przepisów postępowania uzasadniających uchylenie pkt VI w uchwale nr [...], oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu art. 40 ust. 1 u. rtv., z którego wynika obowiązek naliczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu.

Wyrokiem z dnia 18 lipca 2006 r. sygn. akt II GSK 34/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2005 r. w pkt 1 w części uchylającej decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] listopada 2004 r. Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w zakresie dotyczącym pkt IX z wyjątkiem zastrzeżenia nr 1, oraz w pkt 2 lit. a i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddalił. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego uchylenia przez WSA pkt IX zaskarżonej decyzji i decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że punkt IX decyzji koncesyjnej ma niejednorodną strukturę wewnętrzna. Składa się on, po pierwsze, z wykazu [...] zarezerwowanych kanałów przeznaczonych do rozpowszechniania programu w sposób [...], wraz z podaniem lokalizacji i parametrów charakteryzujących te kanały, a po drugie z dwóch "zastrzeżeń". Zastrzeżenie nr 1 dotyczy obowiązku wyłączania stacji w przypadku powodowania zakłóceń, a w zastrzeżeniu nr 2 organ koncesyjny stanowi, że kanał z lokalizacją w Ł. (kanał [...]) będzie użytkowany do czasu uruchomienia stacji dużej mocy w O. w tym samym kanale. Oceniając więc ten punkt decyzji koncesyjnej należy zatem, zdaniem NSA, rozdzielić i osobno rozpoznać zarzuty dotyczące zastrzeżenia Nr 1 oraz zarzuty dotyczące pozostałej treści pkt IX.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał stanowisko sądu I instancji za prawidłowe w odniesieniu do zastrzeżenia nr 1 w pkt IX decyzji koncesyjnej i w tym zakresie skargę oddalił stwierdzając, iż treść tego zastrzeżenia, mimo jego modyfikacji w decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. jest nieprecyzyjna, a uzasadnienie nie odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a.

Natomiast w odniesieniu do pozostałej części wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylającego pkt IX zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. NSA uznał zarzuty skargi kasacyjnej za trafne.

W rozważaniach w powyższym zakresie NSA podniósł, iż decyzja Przewodniczącej KRRiT w tym zakresie nie została zaskarżona przez T. do WSA w Warszawie. Wprawdzie, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże, według art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylenie przez sąd I instancji pkt IX decyzji koncesyjnej, ustalającego listę zarezerwowanych kanałów przeznaczonych do rozpowszechnienia programów, uniemożliwia koncesjonariuszowi prowadzenie działalności. Jest to więc rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego, przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji.

W ocenie NSA sąd I instancji nie wykazał także naruszenia przepisów postępowania, uzasadniającego uchylenie całego pkt IX decyzji. Sąd I instancji zwrócił jedynie uwagę na niezgodność między uchwałą KRRiT, a decyzją Przewodniczącego KRRiT co do liczby zastrzeżeń zawartych w pkt IX koncesji. Rozbieżność w tej dziedzinie jest jednak zdaniem NSA nieznaczna, a rozwiązanie przyjęte w decyzji Przewodniczącego KRRiT w porównaniu z uchwałą KRRiT polega na zniesieniu ograniczenia czasowego co do użytkowania jednej z [...] stacji nadawczych. Nie można zatem przyjąć iż doszło do naruszenia art. 33 ust. 3 u. rtv.

Podniesione przez sąd I instancji rozbieżności dotyczące stacji [...] zostały przy tym wyjaśnione w skardze kasacyjnej, a ich przyczyny są udokumentowane w aktach postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie, w jakim sąd I instancji uchylił pkt IX zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. z wyjątkiem części pkt IX dotyczącej zastrzeżenia nr 1.

Uznając za trafny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegającego na niewykazaniu naruszenia przepisów postępowania uzasadniających uchylenie pkt IV w uchwale nr [...] i naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegającego na nieuwzględnieniu art. 40 ust. 1 u. rtv. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż WSA uchylając pkt IV w/w uchwały nie wskazał powodów, którymi się kierował.

W treści powołanej uchwały KRRiT postanowiła o naliczeniu opłaty za udzielenie koncesji, powołując jako podstawę prawną przytoczone wyżej rozporządzenie KRRiT z 2000 r., a także ustaliła termin, w jakim opłata powinna być uiszczona i podała numer rachunek bankowego. W uchwale tej nie została natomiast określona wysokość opłaty za udzielenie koncesji.

Tak więc pkt IV uchwały nr [...] KRRiT odnosi się do samego obowiązku uiszczenia opłaty, jak również określa sam sposób uiszczenia tej opłaty. Skarga kasacyjna trafnie, zdaniem NSA, podnosi, że treść uchwały odpowiada temu co wynika już z art. 40 ust. 1 u. rtv. i konkretyzuje jego postanowienia. NSA uznał zatem, iż sąd I instancji nie wyjaśnił na czym polegało naruszenie prawa w pkt IV w/w uchwały i w konsekwencji uchylił pkt 2 lit. a Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przekazując sprawę w tej również części sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie określanym w w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwane p.p.s.a., Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270) rozpoznając sprawę ponownie, po uchyleniu przez NSA wyroku I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny wskutek złożonej skargi kasacyjnej przez Przewodniczącą Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2005 r. w części uchylającej decyzję Przewodniczącej KRRiT oraz decyzję KRRiT z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] tylko w zakresie dotyczącym pkt IX z wyjątkiem zastrzeżenia tj. w zakresie, w jakim sąd I instancji uchylił pkt IX zaskarżonej decyzji i w/w decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. z wyjątkiem części pkt IX dotyczącej zastrzeżenia nr 1, oraz w części uchylającej uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w punkcie VI. W takim też zakresie, zgodnie z w/w wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa ze skargi T. S.A. podlegała ponownemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Rozpoznając sprawę w powyższym zakresie ponownie Sąd jest stosownie do art. 190 p.p.s.a. związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Decyzja Przewodniczącej KRRiT w zakresie uchylonym (tj. dot. pkt IX z wyjątkiem zastrzeżenia nr 1) nie została, na co zwrócił uwagę NSA zaskarżona przez T.. WSA uznał jednak, iż w tym zakresie decyzja jest wadliwa (jak też decyzja z dnia [...] lutego 2004 r. w tej części) i w konsekwencji w tej części obie decyzje uchylił stwierdzając, iż zachodzi niezgodność między uchwałą KRRiT a decyzją Przewodniczącego KRRiR co do liczby zastrzeżeń zawartych w pkt IX koncesji. NSA uznał jednak, iż rozbieżność jest nieznaczna, a rozwiązanie przyjęte w decyzji Przewodniczącego KRRiT w porównaniu z uchwałą KRRiT polega na zniesieniu ograniczenia czasowego co do użytkowania jednej z [...] stacji nadawczych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło w tym przypadku do naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji. Rozbieżność dotycząca stacji [...] została, jak stwierdził NSA wyjaśniona w skardze kasacyjnej, a jej przyczyny zostały udokumentowane w aktach postępowania administracyjnego. W tym względzie NSA odwołał się do postanowienia Prezesa URTiP z dnia [...] stycznia 2004 r. [...] i w piśmie T. zarejestrowanym w Biurze KRRiT z dnia [...] stycznia 2004 r.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż decyzje w powyższym zakresie nie naruszają prawa i jako takie nie noszą znamion wadliwości skutkującej ich uchyleniem.

Podnieść przy tym należy, iż ustalenie w pkt IX listy zarezerwowanych kanałów przeznaczonych do rozpowszechniania programów, jest rozstrzygnięciem korzystnym dla skarżącej umożliwiającym jej prowadzenie działalności.

Sąd wobec ustanowionego art. 134 § 2 p.p.s.a. zakazu reformationis in peius, może wydać orzeczenie na niekorzyść skarżącego tylko wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu.

Takiego naruszenia Sąd jednak nie stwierdził.

Sąd uznał również, iż uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w pkt IV nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Pkt IV w/w uchwały odnosi się bowiem tylko, co podniósł Naczelny Sąd Administracyjny, do samego obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji i określa sam sposób jej uiszczenia. Tym samym, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, jej treść odpowiada temu, co wynika z art. 40 ust. 1ustawy o radiofonii i telewizji i konkretyzuje jego postanowienia. Wadliwość pkt XIV koncesji zawierającego rozstrzygnięcie co do wysokości opłaty na udzielenie koncesji oznacza, iż w tym zakresie sprawa będzie podlegała ponownemu rozpoznaniu przez organ. Uwzględnienie skargi w tym zakresie nie skutkuje jednak stwierdzeniem wadliwości w/w uchwały w pkt IV, w której o wysokości opłaty koncesyjnej nie rozstrzygnięto.

W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.