Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 839/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 24 marca 2023 r. nr SKO.4106.275.2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 24.03.2023 r., znak SKO.4106.275.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) po rozpoznaniu odwołania R. D. (dalej: Skarżąca, Strona) od decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia 17.02.2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką - W. C. utrzymało w mocy sporną decyzję.

Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca wnioskiem z dnia 25.01.2023 r. wniosła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką W. C., co potwierdza orzeczenie wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w C. z dnia 9.06.2022 r., którym stwierdzono, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnoprawność, lecz jej stopień datuje się na 20.05.2022 r. Orzeczenie wydano na stałe. W orzeczeniu tym wskazano również, że matka Strony jest niezdolna do pracy.

Strona we wniosku wskazała, że nie mieszka z matką albowiem mieszka w M. natomiast matka w C. przy czym ma ona 83 lata i jest wdową od 1986 r., co wynika z przedłożonego aktu zgonu jej męża. Strona oświadczyła we wniosku, że nie jest rolnikiem. Wskazała, że od godz. 7:00-9:00 pomaga matce w codziennej toalecie, ubieraniu się, podaje jej śniadanie i leki, wykonują ćwiczenia fizyczne, oklepuje matkę, przygotowuje obiad, następnie sprząta, pierze, prasuje, podaje posiłek, wychodzi z matką na spacer, podaje leki, następnie wykonują ćwiczenia ruchowe i oddechowe, czytają książki, rozwiązują krzyżówki, przygotowuje kolację, podaje leki, wykonują ćwiczenia, oklepuje matkę i przygotowuje ją do snu. Poza ww. czynnościami uruchamia aparat do inhalacji, nebulizator, chodzi z matką na basen, ćwiczy mowę, wychodzi: do teatru, na cmentarz, wyjeżdżają na wyjazdy rodzinne oraz zakupy odzieży osobistej. Ostatnie zaś jej zatrudnienie datuje się na 2022 r.

Organ I instancji przeprowadził wywiad środowiskowy, z którego wynika, że Strona opiekuje się matką i prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, 4-5 dni w tygodniu przyjeżdża do matki aby sprawować nad nią opiekę. Matka Strony choruje na zaćmę i jest pod opieką poradni neurologicznej z uwagi na zawroty głowy, ta samodzielnie porusza się po mieszkaniu, natomiast poza nim wymaga pomocy córki i sama nie opuszcza mieszkania, samodzielnie spożywa posiłki, lecz ma trudności z ich przygotowaniem, wobec czego przygotowuje je Strona, matka samodzielnie załatwia potrzeby fizjologiczne lecz wymaga pomocy córki przy utrzymaniu higieny osobistej. Opieka nie jest sprawowana całodobowo. Strona pozostaje w kontakcie telefonicznym z matką która jednak nie wymaga jej stałego nadzoru wobec czego pracownik socjalny uznał, że Strona może podjąć zatrudnienie.

W konsekwencji powyższych ustaleń organ I instancji odmówił Stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Podniósł przy tym powołując się na art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. oświadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej jako: u.ś.r.), iż w sprawie nie jest spełniony ww. warunek ustawowy .

Pełnomocnik Strony złożył od powyższej decyzji odwołanie wskazując, że naruszono przepis art. 17 ust. 1b ustawy i powołując się na wyrok TK z 21.10.2014 r., sygn. akt K 38/13 wniósł o uwzględnienie odwołania i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie wnioskowanego świadczenia.

SKO decyzją z dnia 24.03.2023r. nie uwzględniło odwołania i po przywołaniu treści art. 17 ust. 1 ustawy, art. 17 ust. 1b ustawy stwierdziło, iż strona nie spełnia wymogów prawa by uwzględnić jej wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Podniosło, iż z przepisu art. 17 ust. 1 ustawy wynika jednoznacznie, że osoba wnioskująca o świadczenie pielęgnacyjne musi sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w takim wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. Powołało się na wyrok NSA z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2820/13, gdzie wskazano, że z art. 17 ust. 1 ustawy, wynika, że podstawową przesłanką jaką musi spełnić osoba ubiegająca się oświadczenie pielęgnacyjne, należąca do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, jest rezygnacja z pracy zarobkowej spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności. Podkreślono, że na równi z rezygnacją z zatrudnienia należy traktować niepodejmowanie pracy. Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, nie jest bowiem przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawną osobą, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Świadczenie pielęgnacyjne nie może być traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. Jest kompensacją strat materialnych. Sprawowana opieka ma być to opieka stała w sensie trwałości, zaś długotrwała w sensie rozciągłości w czasie, której zakres jest wyznaczony niepełnosprawnością danej osoby niepełnosprawnej.

Kolegium podkreśliło, że rezygnacja z aktywności zawodowej musi być wymuszona przez konieczność sprawowania opieki nad chorym, zaś rozmiar tej opieki musi być na tyle duży, aby uniemożliwiał podjęcie lub wykonywanie pracy zarobkowej, Chodzi zatem o sprawowanie stałej, ciągłej i osobistej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Nie zawsze bowiem ustalenie znacznego stopnia niepełnosprawności automatycznie pozwala przyjąć, że rozmiar sprawowanej nad osobą niepełnosprawną opieki uniemożliwia opiekunowi podjęcie aktywności zawodowej nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Oceniając stan sprawy Kolegium wskazało, iż Strona obecnie nie pracuje, nie prowadzi gospodarstwa rolnego ani działalności gospodarczej jednak w ocenie Kolegium charakter sprawowanej przez Stronę opieki jest niewystarczający do przyznania wnioskowanego świadczenia. Strona nawet nie mieszka wraz z matką a odległość pomiędzy ich miejscami zamieszkania wynosi ok. 32 km albowiem mieszkają one w innych miejscowościach. Strona w M., natomiast matka w C., gdzie dystans ten można pokonać samochodem w ok. 40 min. Wskazana okoliczność wyklucza zdaniem Kolegium możliwość sprawowania stałej i długotrwałej opieki w wymiarze wymaganym przez ustawodawcę.

Kolegium podkreśliło, że pomoc Strony dotyczy pomocy w zadbaniu o higienę osobistą przygotowania posiłków, podaniu leków, ćwiczeniach oraz wykonaniu typowych czynności życia codziennego, takich jak zrobienie zakupów, pranie, posprzątanie, z czego są to czynności, które nie wymagają codziennie poświęcenia czasu na ich wykonanie lub są to czynności, które podejmują również osoby aktywne zawodowo. Ponadto zakres świadczonej przez stronę opieki nie spełnia wymogu, o jakim mówi ustawodawca w art. 17 ust. 1 ustawy albowiem zakres tej opieki ogranicza się do 4 lub 5 dni w tygodniu, natomiast jej wymiar nie jest całodobowy albowiem Strona wraz z matką biorą udział w takich aktywnościach jak: wyjście na basen, do teatru, na wyjazdy rodzinne lub na zakupy odzieży. Wyżej opisane czynności podejmowane przez Stronę, nawet podejmowane codziennie, nie uniemożliwiają wykonywania pracy zawodowej chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, a zatem nie uzasadniają przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, rekompensującego utratę dochodu z pracy lub innych czynności zawodowych. Strona czynności opiekuńcze wykonuje 4-5 dni w tygodniu, co oznacza, że w pozostałe dni matka musi sobie sama poradzić z tymi czynnościami.

W ocenie Kolegium opisane czynności wykonywane przez Stronę składają się na szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego i nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności Strony, gdyż są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu (por. m.in. wyrok NSA z 24 czerwca 2021 r., I OSK 351/21). Czynności polegające na pomocy w codziennej higienie osobistej, podaniu leków, przygotowaniu posiłków oraz pomocy w dostaniu się do lekarza nie są czynnościami oznaczającymi stałą lub długotrwałą opiekę innej osoby w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy, uniemożliwiającą podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, choćby na część etatu (zob. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 2859/20). Wskazane przez Stronę czynności, które wykonuje, jako czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, przy właściwej organizacji (np. wcześniejszym przygotowaniu posiłków) dają możliwość pogodzenia ich z wykonywaniem aktywności zawodowej (por. m.in. wyrok NSA z 16 grudnia 2021 r., I OSK 858/21).

Podsumowując Kolegium stwierdziło, że pomimo faktu, że Strona należy do podmiotów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, to jednak sprawowana przez Stronę opieka nie uzasadnia przyznania wnioskowanego świadczenia bowiem nie jest ona stała ani długotrwała, a wykonywane czynności może wykonywać również osoba pracująca.

W skardze do WSA w Gliwicach pełnomocnik organowi zarzucił;

• naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania łub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji;

W konsekwencji powyższego wniósł o: uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającą ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż warunku "stałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś "długotrwała" w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka. Istotą opieki, o której mowa wart. 17 ust. 1 u.ś.r. jest więc nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad która jest sprawowana; zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić. Zakwestionował pogląd organu, że skoro pomoc (opieka) świadczona przez skarżącą matce nie jest wykonywana przez całą dobę (a jedynie we wskazanych godzinach), to tym samym nie można mówić o opiece "stałej i długoterminowej" w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W myśl art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 615), zwanej dalej jak wcześniej u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W myśl natomiast art. 17 ust. 1b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Podkreślić należy, że przepis powyższy winien być interpretowany z uwzględnieniem wiążącego, w myśl art. 190 Konstytucji RP, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, z którego wynika, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała po ukończeniu 18 roku życia, przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji zdaniem Sądu przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać bez wskazanej przesłanki. Organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają zatem obowiązek procedować w oparciu o przepisy u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną.

Sąd w składzie orzekającym przychyla się zatem do stanowiska Kolegium w zakresie braku podstaw do uznania, że na gruncie niniejszej sprawy podstawę odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego może stanowić ww. art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Jak wynika z przytoczonego wyżej art. 17 ust. 1 u.ś.r., wnioskujący o to świadczenie musi sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w takim wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. Z przywołanych unormowań wynika jednoznacznie, że zasadniczym warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest, aby opiekun osoby niepełnosprawnej, którym z woli ustawodawcy mogą być podmioty wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, nie podejmował lub rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Pod pojęciem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej ustawodawca rozumie wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 3 pkt 22 ustawy).

Zauważyć również należy, że przepisu art. 17 ust.1 u.ś.r. nie można odczytywać w ten sposób, że samo posiadanie przez osobę niepełnosprawną orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym sprawia, że świadczenie to przysługuje wskazanym w ww. przepisie osobom. Zakres sprawowania opieki nad osobami niepełnosprawnymi w stopniu znacznym różnić się bowiem może w zależności od stopnia samodzielności tych osób oraz ich potrzeb. Natomiast, to sprawowana opieka musi uniemożliwiać wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osobie ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że świadczenie pielęgnacyjne jest przyznawane osobom, które nie mogą podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub które są zmuszone do rezygnacji z zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) ze względu na konieczność osobistego sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Świadczenie to jest zatem skierowane do osób zdolnych i gotowych do wykonywania pracy zarobkowej, które dobrowolnie nie podejmują tego rodzaju pracy lub z niej rezygnują w celu wykonywania czynności związanych z opieką nad osobą wymagającą opieki. Jest to świadczenie rekompensujące brak możliwości uzyskiwania dochodu z pracy zarobkowej w związku z niepodjęciem lub rezygnacją z pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Zgodnie z założeniami ustawodawcy celem świadczeń opiekuńczych, do których należy świadczenie pielęgnacyjne, jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji osobie niepełnosprawnej. Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć lub z której musi zrezygnować osoba pielęgnująca. A zatem zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna ma być spowodowane wyłącznie koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (por.: wyrok NSA z 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1549/19).

Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale z treści art. 17 ust. 1 tej u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być stała lub długoterminowa. Te określenia stała lub długoterminowa wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2201/15). Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11).

Z ustalonego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd stanu faktycznego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że opieka sprawowana przez skarżącą nad matką, z uwagi na rodzaj i zakres czynności wspomagających matkę w jej codziennym funkcjonowaniu, nie spełnia wymogów opieki, o jakiej mowa we wskazanym przepisie. Z ustaleń faktycznych wynika, że mama skarżącej ma 83 lata i prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jest wdową. Legitymuje się orzeczeniem Komisji Lekarskiej do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w C. z 9 czerwca 2022r. o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe. W wywiadzie środowiskowym ustalono, że matka skarżącej choruje na zaćmę i ma duże problemy z widzeniem, leczy się w poradni neurologicznej, porusza się samodzielnie ale jedynie po mieszkaniu Opiekę nad nią sprawuje skarżąca, będący jej córką. Skarżąca jest u matki 4-5 razy w tygodniu od wczesnych godzin porannych: robi zakupy, sprząta, gotuje, pomaga w toalecie i przy spacerach. W wykazie czynności wykonywanych podczas opieki nad matką skarżąca wskazała: pomoc przy ubieraniu się, umyciu, przygotowaniu posiłków i ich podawaniu, podawanie leków, robienie zakupów, sprzątanie mieszkania. Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby matka skarżącej pozostawiona bez opieki na pewien czas, gdyż strona przyjeżdża do matki 4-5 razy w tygodniu była narażona na zagrożenie życia, zdrowia czy dyskomfort związany z niemożnością zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb. Jak z wywiadu środowiskowego wynika matka skarżącej przemieszcza się samodzielnie we własnym mieszkaniu, samodzielnie spożywa posiłki. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika nadto, aby problemy ze wzrokiem matki skarżącego pociągały za sobą konieczność sprawowania nad nią jakiejś szczególnej opieki.

W ocenie Sądu zgodzić należy się z organami, że czynności jakie skarżąca wykonuje w ramach sprawowanej nad matką opieki nie są na tyle absorbujące, aby uniemożliwiały jej podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Czynności te głównie związane są z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Część tych prac nie musi być przy tym wykonywana codziennie np. zakupy, sprzątanie mieszkania natomiast czynności wykonywane codziennie, jak przygotowanie posiłków, podanie leków, przy odpowiedniej organizacji mogą być wykonywane przed lub po pracy. Także przygotowanie posiłków można zorganizować tak, aby nie kolidowało to z wykonywaniem pracy zarobkowej. Należy zauważyć, że pomimo stwierdzonej niepełnosprawności oraz chorób mających wpływ na obecny stan zdrowia matka Skarżącej wykazuje się samodzielnością - z wywiadu środowiskowego nie wynika, aby była ona osobą leżącą i wymagającą nieprzerwanej opieki. Z wywiadu wynika, że W. C. po mieszkaniu porusza się samodzielnie, wychodzi z córką na spacery, sama zaspokaja potrzeby fizjologiczne. Zdaniem Sądu zakres i częstotliwość czynności wykonywanych przez Skarżącą w ramach opieki nad matką nie jest na tyle intensywny i absorbujący, aby stanowił obiektywną przeszkodę do podjęcia przez niego pracy zarobkowej, choćby w niepełnym wymiarze czasowym. Zaznaczenia także wymaga i to, iż zakres opieki skarżącej wobec matki ogranicza się do 4 lub 5 dni w tygodniu, co oznacza, że w pozostałe dni matka musi sobie sama poradzić z tymi czynnościami.

Sąd zauważa, że nie zawsze osoba zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności będzie wymagać takiej opieki, która pozostawać będzie w stopniu wykluczającym podjęcie przez osobę bliską zatrudnienia. Rolą organów jest ustalenie, czy okoliczności danej sprawy stanowią rzeczywistą przeszkodę w podjęciu zatrudnienia (wykonywania innej pracy zarobkowej) i faktycznie uniemożliwiają wykonywanie aktywności zawodowej przez opiekuna. Takich okoliczności jednak w sprawie nie stwierdzono. W tej sytuacji organy prawidłowo zinterpretowały przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. uznając że zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką nie jest na tyle absorbujący, by uniemożliwiał jej podjęcie pracy zarobkowej choćby w niepełnym wymiarze. Z tych wszystkich względów jako prawidłowe Sąd uznał stanowisko Kolegium, że w niniejszej sprawie brak jest bezpośredniego i ścisłego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaną przez nią opieką nad matką w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r..

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), skargę jako bezzasadną oddalił.