Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 47/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Specjalista Julita Kula po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i listopad 2011r. oraz nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia za październik 2011 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej (organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania G. K. (podatnik, skarżący) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (organ I instancji, organ kontroli) z dnia [...] r. określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec i listopad 2011 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za październik 2011 r. oraz kwotę podatku od towarów i usług podlegającą wpłacie.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. organ kontroli ustalił, że podatnik przy pomocy spółki E. wystawił faktury nie dokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych na łączną kwotę [...]zł netto.

Organ I instancji ustalił, że podatnik prowadzący działalność pod firmą P. w rejestrze sprzedaży zaewidencjonował fakturę z dnia 7 marca 2011 r. wystawioną na rzecz E. Sp. z o.o. w kwocie [...]zł netto (podatek [...] zł) z tytułu sprzedaży młyna młoteczkowego [...] oraz brykieciarki hydraulicznej [...]. Jednoczenie organ ustalił, że spółka E. w dniu 1 marca 2011 r. wystawiła na rzecz E. S. fakturę na kwotę [...]zł netto, (podatek [...] zł ) z tytułu sprzedaży kompletnej linii do brykietowania słomy, która obejmowała młyn młoteczkowy [...] oraz brykieciarkę hydrauliczną [...]. Odbiór urządzeń nastąpił w firmie podatnika - producenta tych maszyn.

W ocenie organu I instancji transakcja sprzedaży przedmiotowych towarów (urządzeń) została faktycznie zawarta pomiędzy podatnikiem a E. S., natomiast transakcja sprzedaży przez podatnika do spółki E. nie miała w rzeczywistości miejsca;

Zdaniem organu I instancji podatnik w rejestrach sprzedaży nie ujął również sprzedaży szyb samochodowych na łączną kwotę [...]zł netto. Jak argumentował organ I instancji w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że wystawione przez spółkę E. dla A. R. 2 faktury z dnia 21 października 2011 r. w kwocie [...]zł netto (podatek [...] zł) za szyby samochodowe: szyba [...] [...] (50 szt.), szyba [...] (100 szt.), szyba [...] [...] (150 szt.), szyba [...] [...] (25 szt.) oraz w kwocie [...]zł netto (podatek [...] zł) za szyby samochodowe: szyba [...] [...] (30 szt.), szyba [...] (50 szt.), szyba [...] [...] (50 szt.), szyba [...] [...] (30 szt.), nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż transakcja sprzedaży szyb samochodowych została faktycznie zawarta pomiędzy podatnikiem a A. R..

W tym stanie faktycznym organ kontroli uznał, że sprzedaż linii do brykietowania słomy za kwotę [...]netto oraz szyb samochodowych za kwotę [...]zł netto dokonana przez podatnika i nie wykazana w rejestrach sprzedaży powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Natomiast kwota [...]zł netto z faktury VAT z dnia 7 marca 2011 r. nie stanowi obrotu, a podatek w wysokości [...] zł nie jest podatkiem należnym.

W konsekwencji organ I instancji decyzją z dnia [...] r. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. w wysokości [...] zł i za listopad 2011 r. w wysokości [...] zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za październik 2011 r. w wysokości [...] zł, a także kwotę podatku od towarów i usług podlegającą wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej "ustawa o VAT" - w wys. [...] zł.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik podatnika zarzucił zasadniczo błąd w ustaleniach faktycznych i zaniechanie podjęcia wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym przede wszystkim zaniechanie dokonania ustaleń w zakresie przedmiotu działalności przedsiębiorstwa podatnika oraz pominięcia istotnej okoliczności istnienia pomiędzy podatnikiem a spółką E. umowy dystrybutorskiej z dnia 1 września 2010 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy podzielił ustalenia i ich ocenę zaprezentowaną przez organ I instancji. Przypominając, że sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego, a podatek od towarów i usług jest podatkiem od obrotu, a więc rzeczywistej transakcji między podmiotami gospodarczymi uzasadniał, że materiał dowodowy uzyskany ze śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w L. oraz z postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki E. w zakresie podatku od towarów i usług miesiące styczeń - grudzień 2011 r. jednoznacznie wskazują, że E. spółka z o.o. została utworzona jedynie w celu wykorzystania jej do tworzenia pozorów prowadzenia normalnej działalności gospodarczej przez wystawianie i przyjmowanie faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz wykonywania szeregu operacji finansowych na rachunkach bankowych za pomocą których dokonywano wzajemnych rozliczeń. Zgromadzany materiał dowodowy, w ocenie organu odwoławczego przesądza, że w rzeczywistości to podatnik prowadzący działalność pod firmą P. sprzedał E. S. młyn młoteczkowy i brykieciarkę hydrauliczną za kwotę netto [...] zł oraz A. R. szyby samochodowe za kwotę [...]zł netto. Za w pełni wiarygodne, spójne i logiczne organ odwoławczy uznał zeznania nabywców przedmiotowych towarów. Uzasadniał, że E. S. przesłuchana w postępowaniu prokuratorskim wprost oświadczyła, że wszystkie formalności były załatwiane w firmie P. , a okoliczność tą dodatkowo potwierdzają dowody z dokumentów: protokół odbioru urządzenia, karta gwarancyjna, z których wynika, że w zawarciu transakcji w żaden sposób nie uczestniczyła, jako rzekomy dystrybutor spółka E. . Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom podatnika nie może być mowy o dokonaniu dostawy wyżej wymienionych urządzeń w ramach umowy dystrybutorskiej z dnia 1 września 2010 r. na rzecz spółki E. .

Z kolei z zeznań A. R. i J. R. z dnia 14 listopada 2013 r. również jednoznacznie wynika, że wszelkie ustalenia co do warunków nabycia partii szyb samochodowych J. R. poczynił właśnie z podatnikiem, do którego także zwracał się w związku ze stwierdzonymi wadami części towaru. Bez znaczenia jest przy tym, zdaniem organu odwoławczego fakt, mocno akcentowany w odwołaniu, że podatnik nie zajmował się oficjalnie handlem częściami samochodowymi oraz nie dokonywał ich importu z C. (podobnie zresztą jak spółka E. w latach 2010-2012, co organ kontroli ustalił na podstawie danych zawartych w systemie analizy zgłoszeń celnych A. ).

Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się ponadto do materiału z postępowania karnego w sprawie [...] - zakończonego aktem oskarżenia z dnia 29 czerwca 2015 r. m.in. przeciwko G. K. oraz P. W. (byłemu prezesowi E. Sp. z o.o.). Uzasadniał, że podatnik i P. W. wraz z innymi osobami działali w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było wystawianie i posługiwanie się fakturami VAT poświadczającymi nieprawdę i przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów.

W świetle powyższych ustaleń, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej prawidłowo Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. w wydanej decyzji, w oparciu o art. 5 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, pomniejszył zadeklarowany przez podatnika podatek należny za marzec 2011 r. o kwotę wykazaną jako podatek na fakturze wystawionej dla E. z dnia 7 maca 2011 r. a następnie powiększył go o kwotę podatku należnego od dostawy dokonanej przez podatnika na rzecz E. S. w łącznej wysokości [...] zł i na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy podatkowej określił kwotę do zapłaty podatku wykazanego na fakturze z dnia 7 marca 2011 r.

Prawidłowo również przyjął, że dostawa szyb samochodowych powinna być wykazana w rejestrach sprzedaży i deklaracji VAT-7 podatnika oraz opodatkowana podatkiem od towarów i usług po stronie jego firmy, na podstawie art. 5 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Dyrektor Izby Skarbowej zaakcentował również, że nie jest przy tym rolą organu ustalanie rzeczywistego źródła pochodzenia sprzedanych szyb, gdyż ciężar dowodu w zakresie kosztów z tym związanych ciąży na podatniku. Ponieważ nie uprawdopodobnił on jednak ani legalności pochodzenia towaru, ani faktu poniesienia wydatków, jak też dowodów nabycia towaru, brak było podstaw do uwzględnienia przez organ kosztów podatkowych z tego tytułu.

W świetle poczynionych ustaleń i wyniku postepowania karnego okoliczność, że część należności (ponad zaliczkę w kwocie [...]zł, przyjętą osobiście przez podatnika) została przekazana na rachunek spółki E. nie zmienia oceny, że spółka ta żadnych rzeczywistych transakcji nie dokonywała.

W skardze pełnomocnik podatnika wzniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji, a mianowicie: art. 80 w związu z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (ob. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez dowolną analizę materiału dowodowego. Zarzucił pominięcie, że podatnik jako producent był związany z E. Sp. z o.o. umową dystrybutorską, a transakcja zawarta pomiędzy E. S. a spółką stanowiła właśnie wykonanie postanowień tej umowy. Zarzucił, że organ z naruszeniem art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) pominął w swoich ustaleniach, że przedsiębiorstwo podatnika nigdy nie zajmowało się handlem częściami samochodowymi, a tym samym nie dokonywało zakupu szyb samochodowych celem ich dalszej odsprzedaży, oraz że osobisty kontakt podatnika z zamawiającym J. R. wynikał tylko i wyłącznie z prywatnej znajomości.

Pełnomocnik zarzucił również naruszenie art. 199a § 3 w związku z art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na automatycznym i bezwarunkowym przyjęciu przez organ prowadzący postępowanie, bez oceny dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika skarżącego, pozorności wiążącej firmę podatnika i spółkę E. umowy dystrybutorskiej. Pełnomocnik postawił również zarzut naruszenia art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa polegający, w jego ocenie, na zaniechaniu ustosunkowania się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do najważniejszych twierdzeń i dowodów zgłoszonych przez pełnomocnika skarżącego w treści zastrzeżeń do protokołu badania ksiąg, a tym samym przeprowadzenie postępowania w sposób, który budzi uzasadnione wątpliwości skarżącego, co do jego rzetelności.

W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik podatnika podkreślał, że organ nie był uprawniony do samodzielnego stwierdzenia rzekomej pozorności umowy dystrybutorskiej, gdyż jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, to organ podatkowy powinien wystąpić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa (art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej). Odnosząc się do treści zeznań złożonych przez E. S. w przygotowawczym postępowaniu karnym pełnomocnik wyjaśniał, że kontakty zamawiającego z producentem zamówionego towaru są rzeczą oczywistą i nie powinny budzić żadnych podejrzeń. Natomiast okoliczność miejsca odbioru zamówionego towaru, to uzgadniania indywidualne z klientem. Zwrócenie się natomiast przez podatnika w imieniu J. R. do spółki E. o sprowadzenie szyb samochodowych do Polski, wynikało, jak już podkreślano, tylko z czystej sympatii i osobistej znajomości z J. R..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie Sądu, organy podatkowe zasadnie uznały, że to skarżący był faktycznym sprzedawcą zarówno linii do brykietowania słomy na rzecz E. S., jak i szyb samochodowych na rzecz A. R.. Organy prawidłowo przyjęły, że spółka E. została stworzona tylko do pozorowania prowadzenia działalności gospodarczej, a to skarżący, przy pomocy tej spółki, wystawiał faktury nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych celem ukrycia rzeczywistych obrotów prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i uzyskania korzyści majątkowej na gruncie podatku od towarów i usług.

Jak zasadnie podkreślił organ sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia. Istotne jest, aby faktura odzwierciedlała stan rzeczywisty. Dotyczy to m.in. określenia stron transakcji podlegającej podatkowi. Faktura jest dokumentem, który nie korzysta z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym, a więc w razie uzasadnionych wątpliwości organu, to podatnik ma obowiązek przedstawić wiarygodne dowody na okoliczność rzeczywistego zrealizowania transakcji opisanych w zakwestionowanych fakturach. Takich dowodów skarżący nie zaoferował organowi. Poprzestał jedynie na odmiennej ocenie tych, jakie dotąd organ przeprowadził. Przy czym skarżący, co istotne, w swojej argumentacji nie wykazał, aby ustalenia jakie przyjął organ były dowolne, a w konsekwencji by naruszały prawo.

W myśl art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym w zrozumieniu art. 181 tej ustawy (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Z kolei konstrukcja prawna zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) pozwala jedynie na twierdzenie, że organ podatkowy przy ustalaniu prawdy materialnej nie jest związany jakimikolwiek przepisami prawa, które określałyby wartość poszczególnych rodzajów dowodów. Analizując materiał dowodowy, organ podatkowy może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa podatkowego zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie podatkowej ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez organ podatkowy staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie podatkowej, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Organy podatkowe mają obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnych ich związku. W przypadku dowodów przeciwstawnych organy mogą jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić. Kierować się muszą jednak zasadą racji dostatecznej, wyrażającej się w postulacie, aby za udowodnione uznawać tylko te fakty, które zostały uzasadnione według określonych, rozsądnych dyrektyw poznawczych. Nie mogą więc z dowodów wyciągać wniosków, które z nich nie wynikają. Muszą też wyjaśnić przyczyny takiej oceny w sposób logiczny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. np. orzeczenia w sprawach: sygn. I SA/Po 1090/16, LEX nr 2226658 i sygn. akt I FSK 17/11, LEX nr 1148498).

W ocenie Sądu, organy podatkowe w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, m.in. ten uzyskany materiałów postępowania karnego, a także postępowania kontrolnego prowadzonego względem spółki E. wyprowadziły prawidłowe wnioski w granicach swobodnej oceny dowodów. Dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i właściwej ich oceny pod kątem zastosowania przepisów materialnego prawa podatkowego.

Zauważyć przy tym należy, że prawidłowość ustaleń przez organy podatkowe w zakresie fikcyjności faktur VAT wystawionych przez spółkę E. w dniu 7 marca i 21 października 2011 r. i zasadności przyjęcia po stronie przychodów za 2011 r. kwoty [...]zł potwierdził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 1082/16, rozpatrując skargę podatnika na decyzje organu w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Tę ocenę wyprowadzoną z tożsamego w istocie materiału dowodowego (postępowanie kontrolne wszczęte postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r. dotyczyło zarówno podatku dochodowego, jak i podatku od towarów i usług za 2011r.) skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela. Jak uzasadniał Sąd w sprawie sygn. akt I SA/Lu 1082/16 z jednoznacznych ustaleń wynika, że transakcja sprzedaży młyna młoteczkowego i brykieciarki hydraulicznej została zawarta pomiędzy skarżącym a E. S.. Jak zeznała E. S. nawiązała kontakt z firmą skarżącego i od niej otrzymała ofertę sprzedaży linii do brykietowania słomy, w jej siedzibie uzgadniano cenę zakupu oraz załatwiano wszystkie formalności związane z zakupem urządzenia. Dopiero w trakcie finalizacji transakcji została poinformowana, że faktura sprzedaży zostanie wystawiona przez spółkę E. . O tym, że to skarżący sprzedał E. S. linię do brykietowania słomy świadczą także, w ocenie Sądu, dowody z dokumentów – protokół odbioru urządzenia, karta gwarancyjna. Nadto skarżący nie wyjaśnił, dlaczego sprzedał spółce E. urządzenia siedem dni po tym, jak spółka E. rzekomo sprzedała je E. S.. Ponadto wynika to również z ustaleń postępowania karnego zakończonego aktem oskarżenia z dnia 29 czerwca 2015 r. między innymi przeciwko skarżącemu oraz P. W.. P. W. przesłuchany w charakterze podejrzanego potwierdził tą okoliczność.

Z powyższych względów należy podzielić stanowisko organów, że sprzedaż urządzeń stanowiących linię do brykietowania słomy do spółki E. nie miała miejsca, a wystawiona faktura z dnia 7 marca 2011 r. nie dokumentowała rzeczywistej transakcji handlowej. Również fikcyjność transakcji opisanych w wystawionych przez spółkę E. fakturach z dnia 21 października 2011 r., na łączną kwotę [...]zł została potwierdzona kompletnym dla oceny tych okoliczności materiałem dowodowym. Jak zauważył już Sąd w uzasadnieniu swojego wyroku w sprawie I SA/Lu 1082/16 z zeznań przesłuchanych w charakterze świadków A. R. i jej męża jednoznacznie wynika, że wszelkie ustalenia co do warunków nabycia partii szyb samochodowych dokonywane były ze skarżącym w ramach kontaktów biznesowych, on też podejmował działania w związku ze stwierdzonymi wadami części towaru. Małżonkowie R. nie mieli żadnego kontaktu ze spółką E. . Zaliczkę na zakup szyb w kwocie [...]zł otrzymał skarżący, natomiast pozostała kwota została wpłacona na otrzymane od skarżącego konto spółki E. (por. str. 8-9 uzasadnienia w sprawie sygn. akt I SA/Lu 1082/16 oraz zeznania P. W. przesłuchanego w charakterze podejrzanego np. w dniach 3 marca 214 r., 3 czerwca 3014 r. i z dnia 27 marca 2015 r. – k 501-510 tom II akt podatkowych oraz zeznania świadków E. S., J. R. i A. R. – k. 442-446 tom I akt administracyjnych). Powyższą ocenę co do prawidłowości ustaleń faktycznych podziela także Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie na terytorium kraju, niezależnie od tego, czy czynności te zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy (w brzmieniu dla 2011 r.) podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

W związku z powyższym, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy za prawidłowe uznać należy stanowisko organów podatkowych, że sprzedaż linii do brykietowania słomy za kwotę [...]netto oraz szyb samochodowych za kwotę [...]zł netto dokonana przez G. K. nie wykazana w rejestrach sprzedaży powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług i wykazana w deklaracjach VAT-7 przez P. G. K.. Natomiast kwota [...]zł netto z faktury VAT z dnia 7 marca 2011 r. nie stanowi obrotu, a podatek w wysokości [...] zł nie jest podatkiem należnym podlegającym wykazaniu w deklaracji VAT-7. W myśl jednak art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę VAT, jest zobowiązana do jego zapłaty. Zatem wartość tego podatku wykazanego w fakturze z dnia 7 marca 2011 r. nie odzwierciedlającej rzeczywistej sprzedaży podlega wpłacie .

Podkreślenia wymaga, że dokonując oceny zeznań świadków organ nie mógł pominąć, że nie tylko P. W., ówczesny prezes spółki E. ale również i skarżący przyznali się do zarzucanych im w postępowaniu karnym czynów, zasadniczo rzecz ujmując do działania w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było wystawianie i posługiwanie się fakturami VAT poświadczającymi nieprawdę (por. str. 90 aktu oskarżenia – k. 480 t. II akt administracyjnych) . Z zeznań P. W. wynika, że w spółce E. był on figurantem, którego rola sprowadzała się do podpisywania faktur i wypłacania środków pieniężnych trafiających na rachunek spółki w celu przekazania ich innym członkom grupy przestępczej. Spółka nie sprzedawała towarów, towary były jedynie "przepuszczane" przez spółę.

W świetle tych faktów słuszne jest zatem stanowisko organów podatkowych, że okoliczność, że część należności, ponad przyjętą osobiście przez skarżącego zaliczkę w kwocie [...]zł z tytułu sprzedaży szyb, została przekazana na rachunek spółki nie zmienia oceny, że obrót należny z tytułu tych transakcji powstał po stronie skarżącego.

Zgodzić się również należy z organem, że w świetle poczynionych ustaleń, bez znaczenia pozostaje także fakt, że podatnik nie zajmował się "oficjalnie" handlem częściami samochodowymi, czy nie dokonywał importu z C. , podobnie zresztą jak i spółka E. , co organ wykazał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego). Ponownie należy przypomnieć, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a zatem, gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 121, art. 122, art. 187, czy 191 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 199a § 3 w związku z art. 122, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej podzielić również należy stanowisko Sądu wyrażone w sprawie sygn. akt I SA/Lu 1082/16, że organy podatkowe na żadnym etapie postępowania nie twierdziły, że skarżącego i spółkę E. nie wiąże umowa dystrybutorska z dnia 1 września 2010 r. Organy na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdziły, że z okoliczności sprawy nie wynika, aby sprzedaż młyna młoteczkowego i brykieciarki hydraulicznej nastąpiła w wyniku realizacji tej umowy.

Obowiązek wystąpienia do sądu powszechnego na podstawie tego przepisu powstaje jedynie wówczas, gdy zgromadzony materiał dowodowy pozostawia wątpliwości co do prawa a nie faktu, a w analizowanej sprawie, jak wykazał organ takich wątpliwości nie było. Ustalanie prawnopodatkowych stanów faktycznych, leży w wyłącznej kompetencji organów podatkowych (organów kontroli skarbowej). Regulacja art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej nie zwalnia organów z obowiązku kwalifikowania zdarzeń na gruncie prawa podatkowego oraz oceny ich skutków prawnopodatkowych. Organ podatkowy nie orzeka o ważności umowy cywilnoprawnej, może jednak uznać, że konkretne czynności faktyczne wywierają lub nie wywierają skutku w zakresie prawa podatkowego. Organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania określają rzeczywisty (faktyczny) przebieg transakcji pomiędzy uczestnikami obrotu gospodarczego, oceniając w konsekwencji skutki podatkowoprawne poczynionych ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA w sprawie sygn. akt I FSK 435/15, LEX nr 2167744).

Dla porządku dodać należy, że organy podatkowe nie mogły naruszyć w sprawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, bo regulacji tej ustawy nie stosowały, a jak już wskazano odpowiednie do powoływanych przez podatnika art. 80 i art. 77 § 1 k.p.a (art. 191 i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej) zostały w sprawie prawidłowo zastosowane. Wbrew również zarzutom skargi uzasadnienie decyzji odpowiada normom przewidzianym art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Jak już wyjaśniono, o uchybieniu zasadzie pogłębiania zaufania od organów państwa (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (za wyrokiem WSA w Łodzi w sprawie sygn. akt I SA/Łd 497/16, LEX nr 2226740).

Wobec powyższego niezasadna skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369).