Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 367/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.210 par. 1 pkt 6 i par. 4 O.p.
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością W. R. E. Poland Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 rok oraz odmowa stwierdzenia nadpłaty w tym podatku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego rzecz strony skarżącej M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością W.R. E. Poland Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W.. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] o nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 w zw. z art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 75 § 1 i art. 79 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.)

– zwanej dalej "O.p.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nr [...], którą umorzono postępowanie podatkowe w sprawie określenia [...] Spółka z o.o. [...] [...] E. P. Spółce [...] z siedzibą w W. (zwanej dalej "Spółką", "Skarżącą") wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. oraz odmówiono stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja Kolegium zapadła w następującym stanie sprawy.

[...] Spółka [...] [...] [...] E. P. Spółka [...] z siedzibą w W. jest następcą prawnym [...] [...] E. P. Spółki z o.o. będącej następcą prawnym M. C. and C. P. [...]. z siedzibą w S..

W dniu 20.01.2004 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2004 r., którą skorygowała w dniu 26.11.2004 r., deklarując w korekcie podatek w łącznej kwocie [...] zł, w tym: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budowli.

W dniu 04.01.2010 r. (data wpływu do organu) Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004 r., deklarując w niej kwotę podatku w wysokości [...] zł, wraz z uzasadnieniem ww. korekty oraz wnioskiem z dnia 30.12.2009 r. o stwierdzenie nadpłaty. Spółka wyjaśniła, że korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004 r. spowodowana jest wyłączeniem z podstawy opodatkowania gruntów - powierzchni gruntu zajętej pod drogi wewnętrzne oraz wyłączeniem z podstawy opodatkowania budowli - wartości dróg wewnętrznych i wartości oświetlenia dróg wewnętrznych. Spółka wniosła zatem o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł. Następnie, w trakcie postępowania, Spółka zmniejszyła kwotę wnioskowanej nadpłaty do wysokości [...].

Prezydent Miasta S., decyzją z dnia [...] r., nr [...], określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie [...] zł, odmawiając jednocześnie stwierdzenia nadpłaty za ten rok.

Po rozpoznaniu sprawy zainicjowanej odwołaniem Spółki, decyzją z dnia [....] r. o nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia 06.08.2010 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując na:

1) brak w aktach pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę M. G. do reprezentowania M. C. and C. P. [...].,

2) naruszenie przez organ I instancji art. 165 O.p. przez niewszczęcie z urzędu postępowania w sprawie określenia M. C. and C. Polska [...] wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości,

3) niedokonanie weryfikacji prawidłowości złożenia wniosku w oparciu o przepisy art. 70 § 1 i art. 79 § 2 O.p.

Kierując się zaleceniami Kolegium zawartymi w decyzji z dnia [...] r., organ I instancji, po uzupełnieniu ww. braku formalnego wniosku Spółki, postanowieniem z dnia 28.03.2011 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Prezydent Miasta S. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], na mocy której - z uwagi na upływ terminu przedawnienia - umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. jako bezprzedmiotowe oraz odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w tym podatku w kwocie [...] zł.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta S. w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r., Spółka wniosła odwołanie, domagając się uchylenia decyzji organu I instancji w tej części, z uwagi na jej sprzeczność z prawem materialnym i procesowym, tj.:

1) art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006 (zwanej dalej "u.p.o.l.") przez uznanie, że w 2004 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały pasy drogowe, drogi wewnętrzne oraz obiekty związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, zlokalizowane na terenie nieruchomości Spółki;

2) art. 121 §1, art. 122, art. 180 §1 oraz art. 187 O.p. przez wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej oraz pomijającej ustalenia wynikające ze zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego;

3) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 124 O.p. polegającą na niewystarczającym wyjaśnieniu przesłanek, jakimi organ podatkowy kierował się przy wydaniu decyzji oraz na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia do tej decyzji.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do kwestii umorzenia postępowania przez organ I instancji, uznając, że znajdowało ono podstawę w art. 70 § 1 i art. 208 § 1 O.p. Jak wskazał organ, podatek od nieruchomości płacony jest przez osoby prawne do 15 każdego miesiąca, a więc ostatnia rata tego podatku na rok 2004 płatna była do dnia 15 grudnia 2004 r. W związku z tym, bieg terminu przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku od nieruchomości na rok 2004 rozpoczął się z końcem 2004 r. i upłynął z końcem 2009 r.

Następnie Kolegium wskazało, że w związku z tym, iż byt nadpłaty, o której stwierdzenie we właściwym terminie wystąpiła Spółka, jest niezależny od bytu zobowiązania podatkowego, to, pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego, należało rozstrzygnąć o nadpłacie.

Organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko podatkowego organu I instancji co do odmowy stwierdzenia nadpłaty jest zgodne z przepisami i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Organ przywołał brzmienie: art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.; art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71 poz. 838, ze zm.), zawierającego definicje "pasa drogowego" i "drogi"; art. 29 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.), dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości; § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454, ze zm.), definiującego "działkę ewidencyjną". Na tej podstawie Kolegium przyjęło, że warunkiem występowania pasa drogowego jest istnienie działki ewidencyjnej, na której są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Tymczasem w przedmiotowej sprawie opodatkowane działki przeznaczone są dla realizacji innego celu. Na części z nich utworzono drogi, które można określić drogami faktycznymi w przeciwieństwie do dróg (pasów drogowych) w znaczeniu prawnym. Jedynie drogi (pasy drogowe) spełniające prawne kryteria stanowią pasy drogowe wraz z drogami, które podlegają wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ wskazał, że niniejszej sprawie drogi takie nie występują.

Na poparcie swojego stanowiska Kolegium przywołało obszerny fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26.06.2013 r. o sygn. akt I SA/Sz 138/13.

W skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu aktowi Spółka zarzuciła naruszenie:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 68 ust. 3 pkt 7 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wyłączenie z opodatkowania określone w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy grunty, na których położone są budowle dróg oraz obiekty związane z zabezpieczeniem i obsługą ruchu stanowią działki ewidencyjne, odpowiednio sklasyfikowane na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego, pomimo faktycznego występowania budowli dróg na terenie danej nieruchomości;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mogące mieć wpływ na wynik, sprawy, tj. art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. oraz § 68 ust. 3 pkt 7 i ust. 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z art. 29 ust. 1 ustawy - Prawa geodezyjne i kartograficzne przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wyłączenie z opodatkowania określone w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy pasy drogowe, na których położone są budowle dróg oraz obiekty związane z zabezpieczeniem i obsługą ruchu zostały odpowiednio rozgraniczone na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjnego i kartograficznego;

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 124 O.p., polegające na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia skarżonej decyzji przejawiającym się w niewystarczającym wyjaśnieniu przesłanek, jakimi Kolegium kierowało się przy wydaniu decyzji.

W uzasadnieniu Skarżąca opisała dotychczasowy przebieg prowadzonego wobec niej postępowania oraz przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów, a nadto wskazała, że stanowisko Kolegium pozostaje w sprzeczności z treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. sygn.. akt II FPS 2/13.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi Spółki, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c). W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżony akt, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie ze wszystkich przyczyn w niej wskazanych. Sąd uznał mianowicie, że podejmując zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy dopuścił się, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. oraz art. 121 § 1 i art. 124 O.p.

Uzasadniając powyższe, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 127 O.p., organ odwoławczy obowiązany jest do ponownego załatwienia sprawy, tj. do powtórnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, powtórnego ustalenia stanu faktycznego i powtórnej wykładni przepisów prawa. Wynik poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych i ich ocena prawna winny zaś znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odwoławczej.

Zgodnie z brzmieniem art. 210 § 1 pkt 6 O.p., decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do art. 210 § 4 O.p., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.03.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2154/07, Lex nr 468687). Powinno wskazywać ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają, którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Uzasadnienie decyzji powinien też cechować logiczny związek z rozstrzygnięciem oraz kompletność użytych motywów, które do tego rozstrzygnięcia posłużyły. Motywy decyzji, zredagowane w sposób należyty, powinny akceptować zasadność wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracyjny kierował się przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.06.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 488/08, Lex nr 477477). Bez zachowania tego elementu decyzji, strona nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne. Stanowi ono jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd administracyjny. Pozwala bowiem na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.06.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 488/08, Lex nr 477477). Uzasadnienie decyzji pogłębia też zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Tylko decyzja zawierająca uzasadnienie sporządzone według zasad określonych w art. 210 § 1 O.p. będzie realizowała zasadę zaufania do organów podatkowych, którego istotą jest, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w procesie prowadzonym rzetelnie, a organy prowadzące ten proces są wolne od jakichkolwiek wpływów (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.05.2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 264/08, Lex nr 495343). Zasada zaufania niesie w sobie nie tylko treści normatywne, ale również daleko wykracza poza ramy prawne. Należy sądzić, że ustawodawca, zawierając tę regułę jako drugą z kolei w Ordynacji podatkowej, tuż po zasadzie legalizmu i praworządności, w ten właśnie sposób chciał zwrócić uwagę na takie wartości, jak sprawiedliwość, równość podmiotów oraz poszanowanie reguł zachowań międzyludzkich, a także reguł kultury administrowania (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18.09.2008 r., sygn. akt I SA/Ke 235/08, Lex nr 491325). Nadto, m.in. w prawidłowym uzasadnieniu decyzji, wyjaśniającym podstawę faktyczną i prawną decyzji, wyraża się zasada przekonywania strony zawarta w art. 124 O.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 05.10.2009 r., sygn. akt I SA/Bd 298/09, Lex nr 549214), zgodnie z którym organ podatkowy winien wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

Kontrolowana w tej sprawie zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów stawianych przez wskazane przepisy. O ile zastrzeżeń Sądu nie budzi uzasadnienie decyzji w części dotyczącej umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r., o tyle za wadliwe należy uznać uzasadnienie decyzji w części odnoszącej się do odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku.

W wyniku analizy treści zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku w podatku od nieruchomości za 2004 r. był dopuszczalny. Nadto, z analizy wynika, że Kolegium ograniczyło się jedynie do przedstawienia brzmienia kilku przepisów, na podstawie których doszło do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie nie występują drogi (pasy drogowe), które podlegają wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie ustawy o podatkach i opłatach. W uzasadnieniu decyzji brak jest natomiast wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Za przejaw powyższego nie można bowiem uznać wskazania przez organ na prawidłowość stanowiska organu I instancji oraz stwierdzenia, że (cyt.): "W przedmiotowej sprawie opodatkowane działki przeznaczone są dla [...]izacji innego celu (dane z ewidencji gruntów i budynków, projekt drogowy i ukształtowanie terenu z dnia kwietnia 1996 r.). Wyznaczone na działce drogi można określić drogami faktycznymi w przeciwieństwie do dróg (pasów drogowych) w znaczeniu prawnym".

Tym bardziej za spełnienie warunków wymaganych przywołanymi wyżej przepisami ustawy - Ordynacja podatkowa, nie można uznać przytoczenia przez Kolegium cytatu z orzeczenia z dnia 26.06.2013 r. wydanego w innych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, i to bez przedstawienia dodatkowej argumentacji w tym zakresie. Takie postępowanie organu uniemożliwiło poznanie i dokonanie oceny - nie tylko przez Spółkę, ale i przez Sąd - motywów, jakimi kierowało się Kolegium przy wydaniu decyzji. Sąd administracyjny nie może bowiem kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżonych braków takiego aktu. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych.

Wskazać przy tym należy, że przywołując ten jeden wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26.06.2013 r., organ odwoławczy rozstrzygając co do meritum niniejszą sprawę pominął w swoich wywodach zupełnie fakt, iż w dniu 18.11.2013 r. (a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji w dniu 30.01.2014 r., a po ww. wyroku WSA w Szczecinie) Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt II FPS 2/13, w której przyjął, że: "zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr"."

Okoliczność ta, jako mająca kluczowe znaczenie prawne w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, świadczy, że rozstrzygnięcie organu nie odpowiada przepisom art. 210 § 4 O.p. i godzi w zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) oraz zasadę przekonywania (art. 122 O.p.).

W tym stanie sprawy, zaskarżona decyzja Kolegium, jako naruszająca przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, podlega uchyleniu.

Ponownie orzekając w niniejszej sprawie, organ odwoławczy rozpatrzy ją, uwzględniając wskazaną wyżej ocenę prawną oraz przywołaną powyżej uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do poczynionych ustaleń, organ rozstrzygnie sprawę na podstawie ustalonych faktów, a swoją decyzję uzasadni w sposób wyczerpujący, wykazując przy tym, że wydane rozstrzygnięcie jest wynikiem procesu stosowania prawa, czyniąc tym samym zadość warunkom przewidzianym w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

Z powodu konieczności uchylenia decyzji z przyczyn procesowych, Sąd uznał jednocześnie za przedwczesne wypowiadanie się co do zarzutów skargi nawiązujących do zasadności opodatkowania spornych budowli.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O wstrzymaniu zaś wykonania zaskarżonego aktu orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie łącznej [...] zł na rzecz Skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153), przy czym zasądzona kwota tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego obejmuje wpis od skargi ([...] zł), wynagrodzenie doradcy podatkowego (3.600 zł), a także uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa ([...] zł).