Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2246/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Andrzej Siwek (spr.), Asesor WSA - Joanna Dąbrowska, Protokolant referent - Maja Ciepielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Finansów z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr DNK10.8902.14.2023 w przedmiocie pozostawienia nazwy domeny w Rejestrze domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 sierpnia 2023 r., nr DNK10.8902.14.2023 Minister Finansów, po rozpatrzeniu sprzeciwu T.. z siedzibą w S. na M. (dalej: "skarżący") od wpisu nazwy domeny: pl..... do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą, na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, dalej: "o.p.") w zw. z art. 15f ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 888, dalej: "ustawa"), postanowił pozostawić ww. nazwę domeny w Rejestrze domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku analizy zabezpieczonych materiałów dotyczących domeny: pl..... Naczelnik Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w O., uznał, że funkcjonowanie strony internetowej https://pl....., spełnia przesłanki, określone w art. 15f ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy, co uzasadnia dokonanie wpisu nazwy ww. domeny do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą. Dokonanie wpisu zostało zatwierdzone w dniu 26 maja 2023 r. Nazwa domeny pl..... została wpisana do Rejestru w dniu 29 maja 2023 r.

Wniesiony przez skarżącego pismem z dnia 31 lipca 2023 r. sprzeciw od wpisu do Rejestru przedmiotowej domeny został rozpatrzony negatywnie. Powołując się na art. 15f ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy, organ wskazał, że przesłankami warunkującymi wpis nazwy domeny do Rejestru jest wykorzystywanie danej domeny do urządzania gier hazardowych niezgodnie z przepisami prawa oraz dostępność domeny internetowej dla znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej użytkowników sieci Internet. Powyższy przepis określa ogólną zasadę obowiązującą podmioty, które prowadzą działalność w zakresie gier hazardowych. Działalność polegająca na urządzaniu gier hazardowych w sieci Internet, z pewnymi wyjątkami, objęta została monopolem państwa i jej wykonywanie powierzono określonemu podmiotowi, na określonych zasadach. Wobec powyższego monopol państwa w zakresie gier hazardowych, ze swej natury, nie może odnosić się do podmiotów innych niż uprawniony do jego wykonywania, czyli ten, któremu powierzono wykonywanie monopolu państwa.

Zdaniem organu, zgromadzony materiał dowodowy potwierdza urządzanie na stronie internetowej wykorzystującej domenę, będącą przedmiotem sprzeciwu, gier hazardowych, które są objęte monopolem państwa, a także dostępność domeny na terenie Polski dla użytkowników sieci Internet, którzy mogą wchodzić na stronę internetową wykorzystującą nazwę przedmiotowej domeny. W tej sytuacji, domena wykorzystywana do urządzania takich gier w sieci Internet, spełnia przesłanki wpisu do Rejestru, o którym mowa w art. 15f ust. 1 ustawy. Ponadto skarżący nie zaprzecza okoliczności, że strona ta jest dostępna na terytorium RP, jedynie wskazuje, że dostępność domeny na terytorium Polski nie może być traktowana jako "niezgodna z przepisami prawa", bo brak jest takich polskich przepisów, z którymi dostępność domeny miałaby być rzekomo niezgodna, co wynika, jak wskazano powyżej z błędnej interpretacji art. 15f ust. 4 pkt 1 ustawy.

Organ wyjaśnił, iż bez znaczenia pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność braku prawomocnego skazania spółki za przestępstwo skarbowe spenalizowane w art. 107 kks.

Zgodnie z zabezpieczonym materiałem, przedmiotowa strona internetowa oferuje gry hazardowe typu: gry na automatach, gry w karty, gry cylindryczne oraz zakłady wzajemne i z tytułu wygranych uzyskanych na ww. stronie internetowej wypłacane są nagrody pieniężne. Podmiot urządzający gry hazardowe na przedmiotowej stronie internetowej nie posiada koncesji lub zezwoleń, uprawniających do urządzania gier hazardowych na terytorium Polski, mimo to zidentyfikowana strona internetowa nie została zablokowana i użytkownicy sieci Internet z terytorium Polski mają do niej otwarty dostęp. Oceniając zasadność wpisu przedmiotowej domeny do Rejestru, organ kierował się faktycznymi okolicznościami związanymi z funkcjonowaniem przedmiotowej domeny w kontekście jej wykorzystywania do urządzania gier hazardowych niezgodnie z przepisami ustawy oraz w kontekście dostępności tych usług dla osób znajdujących się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, którym to okolicznościom skarżący nie zaprzecza.

Organ podkreślił, iż ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw na etapie prac legislacyjnych została notyfikowana Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (powiadomienie 2016/398/PL).

Skarżący wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub ewentualnie uchylenia w całości decyzji, jak również zobowiązania organu do wydania decyzji w przedmiocie wykreślenia domeny z Rejestru, a także zasądzenia kosztów postępowania sadowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez błędne zastosowanie art. 15f ustawy w sytuacji, w której przepis ten, jako oczywiście sprzeczny z prawem Unii Europejskiej, w szczególności z art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), art. 47 i 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, jak również z zasadą demokratycznego państwa prawa oraz zasadą transparentności, a także z ogólną̨ zasadą prawa unijnego, gwarantującą prawo do obrony, którego integralną cześć stanowi prawo do bycia wysłuchanym, nie powinien być stosowany w całości w celu zapewnienia porządku prawnego Unii Europejskiej, w tym swobód traktatowych – co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż niezastosowanie przepisu art. 15f ustawy skutkowałoby brakiem wpisu domen do Rejestru;

2) prawa materialnego, tj. art. 15f ust. 4 pkt 1 ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że domena jest "niezgodnie z przepisami prawa dostępna dla znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej użytkowników sieci Internet", podczas gdy brak jest normy, która zakazuje takiej dostępności, i w konsekwencji wpisanie domeny do Rejestru, mimo że nie zostały spełnione przesłanki do jej wpisu określone w powołanym przepisie - co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowa wykładnia tego przepisu skutkowałoby brakiem wpisu domeny do Rejestru;

3) prawa materialnego, tj. art. 22 w zw. z art. 8 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędne zastosowanie art. 15f ustawy w sytuacji, gdy przepis ten nie powinien być stosowany, jako ograniczający wolność działalności gospodarczej, gdy ograniczenie to nie jest umotywowane ważnym interesem publicznym – co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe zastosowanie tego przepisu skutkowałoby brakiem wpisu domeny do Rejestru;

4) prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 8 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędne zastosowanie art. 15f ustawy w sytuacji, gdy przepis ten, jako ograniczający wolność słowa, gdy stosowanie ograniczenia wolności słowa w postaci Rejestru nie jest konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, nie powinien być stosowany – co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe zastosowanie tego przepisu skutkowałoby brakiem wpisu domeny do Rejestru;

5) przepisów postępowania, tj. art. 123 § 1 oraz art. 165 § 4 w zw. z art. 145 § 1 o.p. i art. 8 ustawy poprzez brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu i prowadzeniu postępowania zakończonego decyzją z 17 stycznia 2023 r., brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem ww. decyzji oraz brak doręczenia skarżącemu postanowienia o wszczęciu postępowania zakończonego decyzją z 17 stycznia 2023 r. – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji;

6) przepisów postępowania, tj. art. 192 oraz art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 o.p. i art. 8 oraz 15f ust. 4 ustawy, poprzez uznanie przez organ za udowodnione w niniejszej sprawie okoliczności wymienione w art. 15f ust. 4 ustawy, pomimo braku umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych i przeprowadzonych dowodów, co skutkowało decyzją z 17 stycznia 2023 r. o wpisie domeny do Rejestru – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tej decyzji;

7) przepisów postępowania, tj. art. 210 § 1 i 4 o.p. w zw. z art. 8 ustawy, poprzez wydanie przez organ decyzji z 17 stycznia 2023 r. o wpisie domeny do Rejestru, które nie spełniały ustawowych wymogów formalnych decyzji w postępowaniu podatkowym – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji;

8) przepisów postępowania, tj. art. 211 o.p. w zw. z art. 8 ustawy, poprzez brak doręczenia skarżącemu decyzji z 17 stycznia 2023 r. o wpisie domeny do Rejestru – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji;

9) przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 oraz art. 124 o.p. w zw. z art. 8 ustawy, poprzez prowadzenie postępowania oraz wydanie przez organ decyzji z 17 stycznia 2023 r. o wpisie domeny do Rejestru, w sposób sprzeczny z zasadą budzenia zaufania do organów, brak wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu ww. decyzji oraz wydanie ww. decyzji przez organ, które de facto są natychmiastowo wykonalne, bez dokonania przez organ jakiejkolwiek próby doprowadzenia do stanu zgodnego (zdaniem organu) z prawem bez stosowania środków przymusu – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji.

Ponadto skarżący wystąpił o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości UE szeregu pytań prejudycjalnych, w związku z istniejącymi wątpliwościami co do wykładni art. 56 TFUE, jak też zgodności (na tym tle) z prawem unijnym, w szczególności art. 15f ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi sprowadzają się w istocie do błędnej wykładni art. 15f ust. 4 pkt 1 ustawy (pkt 2 petitum), w tym w szczególności w kontekście zgodności tegoż unormowania z zasadami ogólnymi systemu prawa, wynikającymi z prawa Unii Europejskiej, jak też z Konstytucji RP (pkt 1, 3-4 petitum). Ponadto skarga zawiera zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. Ordynacji podatkowej, nie tyle jednak dotyczące stricte stanu faktycznego, ile realizacji gwarancji proceduralnych skarżącego w toku postępowania administracyjnego (pkt 5-9 osnowy skargi).

Na wstępie należy przypomnieć, że tutejszy Sąd rozstrzygnął już szereg spraw ze skarg skarżącego o analogicznym stanie faktycznym i prawnym (por. zwłaszcza wyroki o sygn. akt: V SA/Wa 253/20; V SA/Wa 738/20; V SA/Wa 1021/20 V SA/Wa 1706/20; V SA/WA 2594/21; V SA/Wa 3475/21, V SA/Wa 207/22). We wszystkich sprawach skargi skarżącego były oddalane, a zatem przedmiotowe zagadnienie prawne doczekało się już ugruntowanego stanowiska, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Stanowisko to zostało także zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 21 września 2023 r., sygn. akt II GSK 776/20 oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku WSA w Warszawie z 17 stycznia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1178/19.

W wyroku tym NSA wskazał, że kwestia wykładni art. 56 oraz art. 267 TFUE oraz art. 15f ust. 4 i ust. 6 – 10 ustawy na gruncie problemu wpisu do rejestru domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych była przedmiotem rozważań tego Sądu w wyroku z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1762/18. Analogiczne problemy prawne były poruszane także w innych orzeczeniach NSA (m.in. w wyrokach z: 19 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 1828/18, II GSK 1829/18, II GSK 1830/18, II GSK 143/19).

Z orzecznictwa tego wynika, że w przypadku gier hazardowych nie powstają dobrodziejstwa wynikające z funkcjonowania wolnego rynku, a w zakresie odnoszącym się do działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie gier hazardowych – która z uwagi na jej charakter podlega ścisłej reglamentacji – państwa członkowskie mogą dysponować stosunkowo szerokim zakresem władztwa regulacyjnego. To zapewnienie koniecznego i niezbędnego poziomu ochrony konsumentów oraz porządku publicznego może uzasadniać przyjmowanie również takich rozwiązań prawnych, które polegają na zezwalaniu na gry na zasadzie wyłączności (monopolu), co ma tę zaletę, że zapobiega ryzyku ich urządzania w celach oszukańczych i przestępczych, a więc innymi słowy na przyznaniu wyłącznych praw na prowadzenie gier hazardowych przez sieć Internet jednemu podmiotowi, który jest poddany ścisłej kontroli organów publicznych (zob. np. wyrok TSUE z 8 września 2009 r. w sprawie C – 42/07, pkt 64 – 70). Zmierzając do zapewnienia szczególnie wysokiego poziomu ochrony, państwo członkowskie może więc w sposób zasadny uznać, że jedynie nadanie praw wyłącznych jednemu podmiotowi, poddanemu ścisłemu nadzorowi ze strony organów władzy publicznej może służyć zapanowaniu nad ryzykiem związanym z branżą gier hazardowych i realizować zgodny z prawem cel obejmujący przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami oraz zwalczanie uzależnienia od gier w sposób wystarczająco skuteczny. Jest to więc dopuszczalne. Zwłaszcza, jeżeli może zapewnić lepsze panowanie nad ofertą gier hazardowych i lepsze gwarancje skuteczności przy wdrażaniu polityki prowadzonej przez państwo członkowskie niż w wypadku, gdyby działalność tę wykonywały konkurujące ze sobą podmioty prywatne, nawet gdyby podmioty te objęte były systemem zezwoleń i podlegały systemowi kontroli i sankcji (zob. wyrok TSUE z 30 czerwca 2011 r. w sprawie C – 212/08, pkt 41 – 42; zob. również wyrok TSUE z 8 września 2010 r. w sprawach połączonych C – 316/07, C – 358/07 – C-360/07, C – 409/07 i C – 410/07). Środkiem zaś zapewniającym wykonanie regulacji krajowej może być mechanizm blokowania (nakazu zablokowania) dostępu do stron internetowych, za pośrednictwem których są oferowane nielegalne gry hazardowe, który służąc tym samym uniemożliwieniu korzystania z nich, jest traktowany jako nieodzowny elementem ochrony, jaką państwo członkowskie może i zamierza zapewnić na swym terytorium w dziedzinie gier losowych.

Rozwiązania zatem prawne przyjęte na gruncie prawa krajowego – wbrew twierdzeniom skarżącego - w żadnym stopniu, ani też zakresie nie rozmijają się, a wręcz korespondują, z przedstawionym powyżej i akceptowanym w orzecznictwie luksemburskim podejściem odnośnie do możliwości i zarazem dopuszczalności ustanowienia w omawianym zakresie zasady wyłączności (monopolu), polegającej na przyznaniu wyłącznych praw na prowadzenie gier hazardowych przez sieć Internet jednemu podmiotowi, który jest poddany ścisłej kontroli organów publicznych.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że gry oferowane na wskazanej w decyzji stronie internetowej, utrzymywanej w ramach spornej domeny, skierowane są do graczy na terytorium Polski. Strona internetowa i regulamin użytkownika dostępna jest w języku polskim. Regulamin nie zakazuje rezydentom Polski udziału w grach hazardowych oferowanych za pośrednictwem przedmiotowej strony internetowej. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 15f ust. 4 ustawy, urządzanie – jak w niniejszej sprawie – z wykorzystaniem domeny internetowej gier hazardowych bez wymaganej zgody władzy publicznej, tj. bez koncesji, zezwolenia lub dokonania zgłoszenia, oraz kierowanie usług świadczonych za pomocą domeny internetowej na terytorium Polski, stanowi podstawę wpisu, o którym mowa w art. 15f ust. 4 pkt 1 ustawy.

Jednocześnie zarzucając niezasadność wpisu spornej domeny do Rejestru i wnosząc o jej wykreślenie, skarżący nie wykazał żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 15f ust. 4 pkt 1 ustawy. Skarżący nie wykluczył, ani nie ograniczył udziału w grach oferowanych w spornej domenie, co potwierdza regulamin, który nie zawiera ograniczeń co do możliwości zakładania konta i udziału w grach w tej domenie graczy z Polski. Konsekwencją powyższego jest brak zastosowania mechanizmów blokujących dla usługobiorców z Polski udział w grach oferowanych w tej domenie. Zasadne są twierdzenia organu, że konstrukcja ww. normy zasadza się na otwartym katalogu działań świadczących o urządzaniu z wykorzystaniem domeny internetowej gier hazardowych bez wymaganej zgody władzy publicznej, kierowanych do użytkownika z terytorium Polski. Nie tyle więc organ interpretuje wadliwie treść ww. przepisu, ile skarżąca stosuje zawężającą jego wykładnię.

Sąd nie podziela także stanowiska skarżącego w zakresie nadmiernych ograniczeń działalności gospodarczej w związku z ustanowieniem przedmiotowej instytucji. Wprowadzenie narzędzia umożliwiającego blokowanie dostępu do stron internetowych wykorzystywanych do oferowania nielegalnych gier hazardowych, jest sposobem ochrony wartości konstytucyjnych. Ograniczenia te pozwalają państwu na nadzorowanie działalności w zakresie hazardu on-line, jednocześnie sprawowanie tej funkcji nadzoru istotnie ułatwiają, co tym samym czyni możliwym eliminowanie zjawisk niepożądanych związanych z hazardem. Jest to wyraz określonej postawy aksjologicznej Państwa, w ocenie sądów (w tym Trybunału Konstytucyjnego – por. np. wyroki o sygn. akt P 32/12 oraz P 4/14), dopuszczalnej zarówno w ramach zakreślonych przez Konstytucję, jak i prawo UE. Należy w tym miejscu powołać się na uzasadnienie projektu ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 88), na mocy której wprowadzono od 1 kwietnia 2017 r. art. 15f do ustawy o grach hazardowych, z którego jasno i wyraźnie wynika, że działanie ustawodawcy było motywowane i podyktowane koniecznością ograniczenia występowania zjawiska "szarej strefy" w środowisku gier hazardowych, zapewnienia jak najwyższego poziomu ochrony graczy przed negatywnymi skutkami hazardu oraz podniesienia poziomu społecznej świadomości co do zagrożeń wynikających z korzystania z usług nielegalnych operatorów hazardowych, a osiągnięcie tak określonych celów ma zapewnić jak najdalej idące zmniejszenie występowania szkodliwych społecznych i ekonomicznych skutków hazardu. Zwrócono też uwagę, że osoby poniżej 18. roku życia narażone są na uzależnienie od hazardu, zwłaszcza w świetle dynamicznego rozwoju usług hazardowych oferowanych za pośrednictwem sieci Internet, stąd też projektodawca w swych działaniach dąży do stworzenia środowiska prawnego, które, umożliwiając obywatelom uczestniczenie w grach hazardowych, jednocześnie zawierać będzie elementy wpływające na ich ochronę przed uzależnieniem i zapewniające prawidłowy przebieg gier (zob. druk sejmowy VIII.795).

Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty proceduralne. Postępowanie uregulowane w art. 15f ustawy stanowi lex specialis wobec klasycznego postępowania odwoławczego określonego w Ordynacji podatkowej. Tym samym odpowiednie zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej ma ograniczony charakter (por. art. 15f ust. 10 ustawy). Wobec takiej regulacji umożliwienie stronie – przed wydaniem decyzji – wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów byłoby albo w ogóle niemożliwe, albo miałoby charakter iluzoryczny. Dopiero złożony sprzeciw wszczyna postępowanie mające na celu weryfikację czynności materialno-prawnej polegającej na wpisie do Rejestru (błędnie nazywanej przez skarżącego decyzją). Charakter wpisu do Rejestru domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą – a mianowicie charakter czynności materialno-technicznej, samo w sobie nie oznacza jednocześnie braku zgodności z prawem unijnym, siłą rzeczy powoduje, że nie sposób byłoby uczynić zadość oczekiwaniu strony skarżącej odnośnie do jej udziału w postępowaniu przed dokonaniem tego wpisu. Dlatego, że właśnie z uwagi na taki jego charakter nie jest on dokonywany w postępowaniu jurysdykcyjnym w administracji. Aby bowiem działanie, o którym mowa w art. 15f ust. 4 ustawy – właśnie dlatego, że nie jest podejmowane w postępowaniu jurysdykcyjnym, a więc i bez udziału strony – nie nosiło cech dowolności, czy nadużycia kompetencji, ustawodawca, nie dość, że w ust. 6 art. 15f przywołanej ustawy wprowadził rozwiązanie polegające na tym, że wpisu, zmiany wpisu lub jego wykreślenia dokonuje się z urzędu, ale dopiero po ich zatwierdzeniu przez uprawniony organ administracji – co niewątpliwie należy uznać za wewnętrzny mechanizm kontroli – to co więcej, wyposażył podmioty, o których mowa w ust. 7 art. 15f ustawy w prawo do wniesienia sprzeciwu od wpisu do Rejestru, w terminie 2 miesięcy od dnia umieszczenia nazwy domeny w Rejestrze, tworząc tym samym warunki oraz gwarancje wysłuchania strony w tak właśnie inicjowanym postępowaniu szczególnym, w którym strona nie jest pozbawiona przedstawienia swoich racji, a to zważywszy na treść pkt 2 ust. 8 art. 15f przywołanej ustawy. Postępowanie inicjowane sprzeciwem może bowiem zakończyć się decyzją – podejmowaną w terminie 14 dni od dnia otrzymania sprzeciwu – o pozostawieniu nazwy domeny w Rejestrze albo o jej wykreśleniu z Rejestru. Z kolei decyzja organu, z którą dany podmiot się nie zgadza, może zostać poddana kontroli sądowo-administracyjnej. Tym samym wbrew zarzutom skarżącego, w procesie dokonywania wpisu do Rejestru domen nie stosuje się zasad postępowania określonych w Ordynacji podatkowej, w tym: wszczęcia postępowania, przeprowadzenia postępowania dowodowego, czy też zapewnienia czynnego udziału strony. Specyfika omawianego trybu wyklucza więc przyznanie skarżącemu, w procesie dokonywania wpisu do Rejestru, statusu strony z zachowaniem wszelkich rozwiązań o charakterze gwarancyjnym wynikających z Ordynacji podatkowej, a tym samym stwierdzenie uchybienia powołanym w skardze art. 123 § 1, art. 165 § 4 w zw. z art. 145 § 1, art. 192 oraz art. 200 § 1 o.p. Sąd stoi przy tym na stanowisku, że tak skonstruowana procedura krajowa dotycząca omawianej materii nie stoi w sprzeczności z art. 47 i 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

W świetle przedstawionych okoliczności, skarżący nie został w przedmiotowej sprawie pozbawiony gwarancji procesowych, bowiem wystąpił ze sprzeciwem w ustawowym terminie. Natomiast w uzasadnieniu sprzeciwu, poza argumentami w zakresie wykładni oraz niezgodności art. 15f ustawy z prawem Unii Europejskiej (zatem co do samej podstawy prawnej dokonania wpisu do Rejestru), skarżący nie zawarł przekonujących argumentów przemawiających za zasadnością wykreślenia przedmiotowej domeny z Rejestru. Tym samym zastosowanie w zaskarżonej decyzji art. 15 f ust. 9 ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Zaskarżona decyzja nie narusza także art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 1 i 4 o.p., bowiem zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś dokonana przez organ ocena dowodów nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny i wobec tego korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 oraz art. 191 ww. ustawy. Organ klarownie przedstawił ustalony stan faktyczny sprawy, odniósł się wszechstronnie do zarzutów zawartych w sprzeciwie, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 o.p. Zarazem okoliczność, że skarżący nie podziela zapatrywania organu, nie świadczy per se o naruszeniu zasady przekonywania, czy też ustawowych granic oceny dowodów. Zarzuty skargi w tym zakresie mają, w ocenie Sądu, w istocie charakter perswazyjny, nie znajdując oparcia w treści powołanych regulacji procesowych.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o zainicjowanie procedury, o której mowa w art. 267 TFUE, Sąd, w świetle przedstawionych argumentów doszedł do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki jej wszczęcia, albowiem nie było to obiektywnie niezbędne z punktu widzenia orzeczenia wydawanego w rozpatrywanej sprawie, w tym zwłaszcza w świetle przywołanego na wstępie rozważań orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), skargę oddalił.