Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 156/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1, pkt 9, art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 14 ust. 8
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Beata Czyżewska, , Protokolant asystent sędziego Robert Latek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 grudnia 2023 r. nr 324/2023 znak: GPB-III.7721.279.2023 ŁCz w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w zakresie wykonania robót budowlanych oddala skargę. MR


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 15 grudnia 2023 r. nr 324/2023, znak: GPB-III.7721.279.2023 ŁCz Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołania Z. K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 19 października 2023 r. nr 237/IN/2023, znak: GBR.6743.1396.2023.JK wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), powoływanej dalej jako: "prawo budowlane" art. 104 k.p.a. wnoszącą sprzeciw w zakresie wykonania robót polegających na "wkopaniu szamba betonowego bezodpływowego 10 m3 przy istniejących domkach letniskowych murowanych, które posiadają łazienki z prysznicami" na działce nr ewid. [...] obręb B. , gmina S. w ramach zgłoszenia.

Z akt sprawy wynika, że 6 października 2023 r. wpłynęło zgłoszenie inwestora w sprawie przystąpienia do wykonania robót polegających na "wkopaniu szamba betonowego bezodpływowego 10 m3 przy istniejących domkach letniskowych murowanych, które posiadają łazienki z prysznicami" na działce nr ewid. [...] obr. B. , gm. S.. Do zgłoszenia inwestor załączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkic z którego wynika, że przedmiotowe szambo zostanie zlokalizowane w odległości wynoszącej 4,20 m od granicy z działką ewidencyjną [...] oraz w odległości 5,50 m od jednego z zaznaczonych budynków, szkic sytuacyjny przedstawiający usytuowanie na działce dwóch budynków oraz szamba oraz zawiadomienie z 8 czerwca 2022r. Urzędu Miejskiego w Sulejowie o nadaniu numerów porządkowych.

Organ I instancji decyzją nr 237/IN/2023 z 19 października 2023 r. wniósł sprzeciw w zakresie przedmiotu inwestycji. W jej uzasadnieniu stwierdził, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia obowiązującej uchwały nr XXXVII/380/2010 Rady Miejskiej w Sulejowie z dnia 21 kwietnia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości B. w zakresie przeznaczenia terenu, który zgodnie z zapisami został przeznaczony pod obsługę komunikacji samochodowej, a szambo jako obiekt budowlany narusza zakaz lokalizacji na tym terenie obiektów budowlanych.

Od ww. decyzji odwołanie wniósł Z. K. nie zgadzając się z jej treścią i wniósł o jej uchylenie w całości, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku, o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wojewoda Łódzki po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ po przywołaniu treści art. 4, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 6, art. 30 ust. 5, ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego oraz art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." wyjaśnił, że planowana inwestycja obejmuje wykonanie zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności 10 m3 o wymiarach 2,40 m x 3,00 x 1,75 m, zlokalizowanego przy budynkach znajdujących się na działce nr ewid: [...], obr. B. , gm. S. , co wypełnia wymogi art. 29 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego. Projektowana lokalizacja zbiornika bezodpływowego znajduje się w południowo[?]zachodniej części działki w odległości 4,20 m od granicy z działką nr ewid. [...], oraz w odległości około 14 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Następnie wskazał, że teren inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały nr XXXVII/380/2010 Rady Miejskiej w Sulejowie z dnia 21 kwietnia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości B. (Dz. Urz. Woj. Łódź. nr 153, poz. 1264), powoływanego dalej jako: "m.p.z.p.".

Zgodnie z zapisami m.p.z.p. planowane zamierzenie inwestycyjne znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 8KS dla którego ustalono obsługę komunikacji samochodowej w formie parkingu naziemnego jako podstawowe przeznaczenie terenu, a zieleń niską, sieci infrastruktury technicznej jako dopuszczalne przeznaczenie terenu. Dla ww. terenu wprowadzono dodatkowe ustalenia m. in. obowiązek zagospodarowania parkingu z wykorzystaniem istniejącego ukształtowania terenu oraz w maksymalnym stopniu wkomponowanie w zagospodarowanie istniejącej zieleni, z dopuszczeniem wycinki zieleni uniemożliwiającej zagospodarowanie terenu. Zgodnie z rysunkiem m.p.z.p. od strony drogi dojazdowej oznaczonej 3 KD-D-1/2 przebiega linia oznaczająca zakres "strefy ochronnej od Zbiornika Sulejowskiego". Zbiornik bezodpływowy objęty zgłoszeniem, położony jest w strefie ochronnej, dla której w zakresie ochrony dolin rzecznych i zbiorników wodnych wprowadzono zakaz lokalizowania obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Wobec powyżej wskazanego zakazu lokalizacji na tym terenie, obiektów budowlanych, rozumianych jako budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, budowa zbiornika bezodpływowego na ścieki narusza ustalenia m.p.z.p.

Organ nadmienił, że budowa szamba jednocześnie z budynkiem stanowi urządzenie budowlane lub niezależnie od budynku, wówczas jest obiektem budowlanym. Zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe niezależnie od budynku, w myśl. art. 3 pkt 3 prawa budowlanego stanowi budowlę, która jest obiektem budowlanym. Jednocześnie zbiornik bezodpływowy powiązany np. z domkami letniskowymi stanowić będzie urządzenie budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego.

Ze zgłoszenia wynika, że szambo usytuowane będzie przy istniejących domkach letniskowych. Z uwagi na powyższe, jego realizacja jest sprzeczna z ustaleniami m.p.z.p. w zakresie przeznaczenia terenu jakim jest przede wszystkim obsługa komunikacji samochodowej w formie parkingu naziemnego z dopuszczeniem zieleni niskiej i sieci infrastruktury technicznej.

Organ dodał, że zgodnie z art. 35 u.p.z.p. teren ten może być wykorzystywany w sposób dotychczasowy, niezależnie od nowego przeznaczenia terenu, do czasu kiedy właściciel zdecyduje się na zmianę sposobu korzystania, czyli jako teren niezabudowany.

Z kolei wskazane przez skarżącego naruszenie prawa przez Radę Gminy poprzez przeznaczenie prywatnego terenu na parking nie może być objęte zakresem postępowania wobec braku kompetencji do rozstrzygania tej kwestii przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej związane są z ustaleniami pozostających w obrocie prawnym aktów prawa miejscowego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. K. zarzucił naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprowadzającą się do nieuwzględnienia w dostatecznym stopniu znaczenia faktu uprzedniego wybudowania na nieruchomości dwóch wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2 o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 prawa budowlanego, które to budynki wyposażone są w łazienki z prysznicami i których budowa nie została ostatecznie zakwestionowana przez organy nadzoru budowlanego, zaś na chwilę obecną ich użytkowanie wymaga wobec braku doprowadzenia kanalizacji wykonania urządzenia budowlanego w postaci zbiornika bezodpływowego na terenie nieruchomości;

2. art. 8 i 107 § 3 k.p.a poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej, na której organ II instancji oparł się podejmując decyzję, brak uzasadnienia dla pominięcia faktów świadczących na korzyść skarżącego, a nadto wobec niedostatecznego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez wydanie decyzji zawierającej w swym uzasadnieniu fragmenty wzajemnie sprzeczne;

3. art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, co poskutkowało tym, że skarżący nie został zapoznany z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji i nie miał możliwości się do niego odnieść;

4. art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w okolicznościach sprawy, a w rezultacie przyjęcie, że zaistniały podstawy do wniesienia sprzeciwu.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w procesie decyzyjnym całkowicie pominięto fakt, że projektowany zbiornik ma stanowić wyłącznie infrastrukturę pomocniczą dla de facto wybudowanych już domków letniskowych. Dodał, że zgłoszenie budowy ww. domków nie zostało zaskarżone sprzeciwem. Organ kwestionując ich budowę na mocy postanowień o wstrzymaniu wykonania robót nie nakazał rozbiórki budynków, co skutkowało umorzeniem wszczętych postępowań odwoławczych. W następstwie powyższego skarżący podjął prace budowlane zmierzające do wybudowania domków (aktualnie są już one gotowe do użytkowania). Wobec wyczerpania ewentualnych środków kwestionowania podjętej inwestycji budowlanej, nie było podstaw dla dalszego wstrzymywania prac i skarżący zakończył budowę budynków i twierdzi, że może przystąpić do ich użytkowania. Ponadto Burmistrz Sulejowa zawiadomił skarżącego, że dla budynków zostały nadane numery porządkowe.

W ocenie skarżącego organy akceptują zagospodarowanie terenu działki nr [...] mimo, że stały jednocześnie za uchwaleniem m.p.z.p., z którym projektowane zamierzenia budowlane miałyby być niezgodne. Konieczność wybudowania zbiornika bezodpływowego na ścieki stanowi następstwo użytkowania budynków wobec braku doprowadzenia sieci kanalizacyjnej na teren miejscowości. Zdaniem skarżącego wątpliwości organu dotyczące tego czy nowoprojektowany zbiornik bezodpływowy na ścieki będzie stanowił urządzenie budowlane czy też odrębną budowlę są nieuzasadnione. Skarżący stwierdził, że projektowana inwestycja w oczywisty sposób powiązana za stojącymi już budynkami niewątpliwie mieści się w zakresie definicji urządzenia budowlanego z art. 3 pkt 9 prawa budowlanego, co z kolei wyklucza możliwość uznania jej za odrębny obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 prawa budowlanego. W ocenie skarżącego organy zmierzają do zablokowania wykonania urządzenia budowlanego niezbędnego do korzystania w pełnym zakresie z posadowionych na działce budynków, których legalności na chwilę obecną nie można już zakwestionować z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego.

Następnie skarżący stwierdził, że organ II instancji nie odniósł się do postawionego w odwołaniu zarzutu polegającego na możliwości pogodzenia wybudowania szamba z określonym w m.p.z.p. celem na jaki obszar ten został przeznaczony (tj. cele komunikacji samochodowej). Założony "parking" zlokalizowany został na terenie prywatnym. W m.p.z.p. nie przewidziano dokonywania w tym zakresie jakichkolwiek wywłaszczeń w związku z realizacją inwestycji celu publicznego. Nie można zdaniem skarżącego oczekiwać od właściciela nieruchomości, by poza zagospodarowaniem terenu działki w taki sposób, jaki wynika z postanowień m.p.z.p., dodatkowo zaniechał jakichkolwiek inwestycji na tym terenie, zwłaszcza takich, które dają się pogodzić z przeznaczeniem terenu w m.p.z.p. Ograniczenie takie stanowiłoby zbyt daleko idącą ingerencję w prawo własności. Niezasadne byłoby również samo przyjęcie, że parking powinien zostać wybudowany w określony sposób i zawierać konkretne rozwiązania projektowe skoro w m.p.z.p. przewidziano jedynie wytyczne w tym zakresie. Jednocześnie, organy orzekające w sprawie w żaden sposób nie zbadały, czy możliwe będzie zbudowanie zbiornika w taki sposób, by nie kolidował on z przeznaczeniem terenu (8KS – komunikacja samochodowa/parking). Technicznie rzecz biorąc, możliwość taka wydaje się oczywista.

Skarżący stwierdził również, że organ II instancji wykroczył poza swoje kompetencje w postępowaniu odwoławczym, albowiem przyjął odmienny stan faktyczny sprawy w świetle której jakakolwiek budowa na projektowanym obszarze miałaby być niemożliwa od będącego podstawą decyzji organu I instancji w żaden sposób nie uzasadniając przy tym swojego stanowiska. W ocenie skarżącego organ zdaje się zgadzać z twierdzeniami skarżącego co do faktycznej możliwości realizacji zamierzenia budowlanego na jego terenie bez uszczerbku dla podstawowej funkcji tego terenu, stąd poszukuje on innej podstawy prawnej dla zablokowania inwestycji. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, że uzasadnienie organu II instancji nabiera charakteru wewnętrznie sprzecznego, gdyż jednej strony przyznaje ostatecznie, że zbiorniki projektowane są na obszarze oznaczonym symbolem 8KS, z drugiej jednak w tej sytuacji całkowicie traci na znaczeniu wcześniejsza argumentacja dotycząca zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w strefie ochronnej oznaczonej symbolem 9ZL. Absurdem byłoby bowiem twierdzenie, że na terenie przeznaczonym do użytkowania jako parking (który to powinien zostać przynajmniej utwardzony) niemożliwe jest prowadzenie jakichkolwiek prac budowlanych.

Wątpliwości skarżącego dotyczą również ważności m.p.z.p. 18 maja 2021 r. skarżący wystąpił do Rady Miejskiej w Sulejowie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w zakresie m.p.z.p. wskazując, że uchwała w sposób nadmierny zaingerowała w jego prawo własności, uniemożliwiła realizację na działce zgłoszonego uprzednio do gminy przedsięwzięcia (stanicy wodnej z 4 domkami letniskowymi), na które zezwalały postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie przed przyjęciem planu - a nadto ukształtowała przeznaczenie działki w sposób dalece odmienny od działek leżących w sąsiedztwie. Skarżący w dalszym ciągu oczekuję na zajęcie stanowiska przez organ. Nieużytkowana (na tamten czas) nieruchomość położona bezpośrednio obok lokalu gastronomicznego przeznaczona została w istotnej części - wbrew dotychczasowym założeniom planistycznym - na ogólnodostępny parking, a w pozostałej części przyjęto, że nie mogą być na niej realizowane jakiekolwiek zamierzenia budowlane. Przeznaczenie działki po wejściu w życie planu dalece różni się tym samym od dopuszczalnego w chwili jej nabycia, a nadto nie da się stwierdzić, by Rada Miejska w Sulejowie uzasadniła tę różnicę w sposób przekonujący. Zastosowana przez Starostę Piotrkowskiego interpretacja tego aktu normatywnego de facto wykluczyła realizację jakichkolwiek zamierzeń budowlanych przez właściciela działki nie wskazując równocześnie powodu tak daleko idącego ograniczenia.

Końcowo skarżący dodał, że organy pozbawiły go możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, co uniemożliwiło mu odniesienie się do dowodów, na podstawie których wydano niekorzystną decyzję.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie uczestniczka postepowania złożyła do akt sprawy kserokopię skargi złożonej na uchwałę nr XXXVII/380/2010 Rady Miejskiej w Sulejowie z dnia 21 kwietnia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości B. oraz odpowiedź organu na w/w skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie kontroli sądu poddana została kwestia zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno – budowlanej pierwszej instancji sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem skarżącego, a polegających na "wkopaniu szamba betonowego bezodpływowego 10 m3 przy istniejących domkach letniskowych murowanych, które posiadają łazienki z prysznicami" na działce nr ewid. [...] obręb B. , gmina S. w ramach zgłoszenia. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Takie też rozstrzygnięcia stały się przedmiotem skargi inwestora do sądu administracyjnego.

Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 przywołanej już ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Przepis art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego przewiduje zatem obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego.

Przesłanka, która zaistniała w sprawie niniejszej ma miejsce w razie dokonania przez organ oceny, że realizacja budowy lub robót budowlanych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Co do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ulega wątpliwości, iż chodzi o akt prawa miejscowego uchwalony przez właściwy organ w trybie przepisów planistycznych. Przepis znajdujący zastosowanie w sprawie niniejszej – art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego – nie budzi różnorakich dywagacji interpretacyjnych i jego wykładnia nie jest w judykaturze sporna.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, organ pierwszej instancji stwierdziwszy, iż wykonanie szamba betonowego bezodpływowego 10 m3 przy istniejących domkach letniskowych murowanych, jest sprzeczne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zobligowany był zgłosić sprzeciw. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał treść § 12 uchwały Rady Miejskiej w Sulejowie z dnia 21 kwietnia 2010 roku, nr XXXVII/380/2010. Przepis ten, w ust. 1, wskazuje, że planowane zamierzenie inwestycyjne, znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 8KS, dla którego to terenu ustalono obsługę komunikacji samochodowej w formie parkingu naziemnego, jako podstawowe przeznaczenie terenu, a zieleń niską, sieci infrastruktury technicznej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu.

W punkcie 2 tego paragrafu określono warunki zagospodarowania terenu:

a) obowiązuje zakaz grodzenia terenu,

b) minimalna powierzchnia biologicznie czynna - 10% powierzchni terenu z zastrzeżeniem spełnienia warunków dotyczących zieleni ujętych w ustaleniach dodatkowych w ust. 2,

c) obowiązują ustalenia dotyczące ochrony środowiska przyrodniczego zawartych w Rozdziale 2 § 4.

d) dla terenów, działek, na których zlokalizowane są naziemne i podziemne urządzenia melioracyjne obowiązują ustalenia zawarte w Rozdziale 2 § 9,

e) teren nie jest normowany akustycznie.

Następnie w ust. 2 pkt 2 lit. a, dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem

8KS, wprowadzono dodatkowe ustalenia m.in., obowiązek zagospodarowania parkingu z wykorzystaniem istniejącego ukształtowania terenu oraz w maksymalnym stopniu wkomponowanie w zagospodarowanie istniejącej zieleni, z dopuszczeniem wycinki zieleni uniemożliwiającej zagospodarowanie terenu.

Ponadto organ wskazał, że zgodnie z rysunkiem planu miejscowego, od strony drogi dojazdowej, oznaczonej 3 KD-D-1/2, przebiega linia oznaczająca zakres "strefy ochronnej od Zbiornika Sulejowskiego". Jak wynika z oznaczeń graficznych i opisowych mpzp, zbiornik bezodpływowy objęty niniejszym zgłoszeniem, położony jest ww. strefie ochronnej, dla której w § 4 ust. 1 pkt 7 mpzp w zakresie ochrony dolin rzecznych i zbiorników wodnych wprowadzono zakaz lokalizowania obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

Zacytowane przepisy nie są sporne. Sąd podziela pogląd organu, iż przepisy te stanowią przeszkodę do wybudowania na działce objętej regulacją wspomnianego planu miejscowego zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności 10 m3, które wykonanie planował skarżący.

W świetle powyższych uwag, stwierdziwszy sprzeczność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego planu miejscowego, organ administracji architektoniczno – budowlanej zobligowany był do zgłoszenia – na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego – sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych, tak też czyniąc.

Sąd wskazuje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będąc aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Dopóki jego legalność nie zostanie zakwestionowana w odpowiednim trybie, taki akt ma moc powszechnie obowiązującą i jest elementem porządku prawnego. Oceny w tym przedmiocie nie zmienia np. przekonanie strony co do wadliwości planu. Sąd w tym miejscu zauważa, że uczestniczka postepowania na rozprawie oświadczyła, że wraz ze skarżącym nabyli działkę w 2007r. Domki Letniskowe na działce zostały wybudowane w 2021r. nie wie jednak czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza taką możliwość.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że zbiornik na nieczystości jest obiektem budowlanym w rozumieniu definicji zawartych w ustawach prawo budowlane od ustawy z 1961 r., przez ustawę z 1974 r. po aktualną ustawę Prawo budowlane. Stosownie do art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane przez urządzenia budowlane należy bowiem rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z kolei przez obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy rozumieć należy budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, bądź obiekt małej architektury. Prawo budowlane definicji tych nie przeciwstawia, nie powoduje zatem, iż obiekt mieszczący się w jednej z nich tym samym wyłączony jest z innych. Przeciwnie, podkreśla, iż obiektem budowlanym jest nie budynek bądź budowla lecz formy te wraz z instalacjami i urządzeniami. W konsekwencji zbiornik na nieczystości tzw. szambo kwalifikować należy jako urządzenie stanowiące jednocześnie obiekt budowlany. Niezależnie od tego, czy powstało już w dacie budowy budynku, czy też w okresie późniejszym funkcjonalnie związane jest bowiem z budynkiem mieszkalnym pełniąc w stosunku do niego rolę służebną. Jak podkreśla się w orzecznictwie istnienie obiektu budowlanego nie jest bowiem możliwe bez pewnych urządzeń technicznych zaliczanych do urządzeń budowlanych i odwrotnie, budowa urządzeń budowlanych bez powiązania ich z konkretnym obiektem budowlanym (budynek, budowla), nie ma racji bytu. Odłączanie urządzeń budowlanych od pojęcia obiektu budowlanego, czy też rozdzielne ich traktowanie niezgodne jest zatem z ratio legis przepisów Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2009 r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 696/08).

Jednocześnie w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę procedujące w sprawie organu obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.), a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Natomiast, co do zarzutu skargi odnoszącego się do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wskazać należy, iż zgodne z ugruntowanym poglądem orzecznictwa sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z 15 marca 2024 r., I GSK 287/23; wyrok NSA z 23 listopada 2023 r., II OSK 563/21; wyrok NSA z 20 czerwca 2023, II OSK 2157/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie strona wywodząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie wykazała jednocześnie, iż naruszenie to uniemożliwiło dokonanie jej jakiejkolwiek czynności procesowej. Dodatkowo zauważ należy, że Organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie opierał się wyłącznie o materiały przekazane przez skarżącego oraz powszechnie obowiązujące prawo.

Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości.

MR