Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 440/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 19 lipca 2007r. sprawy ze skargi J. Ś. i S. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2007r. po rozpoznaniu odwołania S.i J. Ś. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

28 sierpnia 2006r. wobec S. i J. Ś. zostało wszczęte postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, prawidłowości i terminowości wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. W wyniku kontroli ustalono, iż w 2001r. podatnicy osiągali przychody z następujących źródeł:

- prowadzonej w formie spółki jawnej Apteki "V.", w której udział Podatniczki J.Ś. wynosił 4%, a Podatnika od 1 kwietnia 2001r. – 32%,

- Apteki "P." prowadzonej do 15 grudnia 2001r. samodzielnie przez S.Ś. a następnie przy 5% udziale Podatniczki

- Apteki "P. Ś." prowadzonej przy 45% udziale Podatnika w ciągu całego roku podatkowego.

Przeprowadzone postępowania kontrolne wykazały, iż Apteka "V." wliczyła w 2001 r. w ciężar kosztów kwotę ogółem 28.272,29 zł za zakup 10.242,83 litrów paliwa do samochodu ciężarowego Mitsubishi Carisma 1,8 o nr rej [...], stanowiącego środek trwały Spółki oraz do użytkowanego na podstawie umowy leasingu samochodu ciężarowego Fiat Seicento VAN 1,1 o nr rejestracyjnym [...].

Wszystkie faktury dokumentujące zakup paliwa zawierały zapis dot. numeru rejestracyjnego samochodu do którego tankowano paliwo i ilości zatankowanego paliwa do danego samochodu. 98% zakupów dokonywane było w jednej stacji paliw tj. C. Głównym dostawcami towarów do Apteki "V." Spółka, jawna w 2001 r. były hurtownie: "P." Sp z o.o. w S. "M." w J., "C." T., "C." K., i "P." S.A. z W. Na fakturach zakupu z hurtowni "P." Sp. z o.o. widniał zapis, że towar dostarczany jest transportem odbiorcy, a na fakturach z "M." J. i "P." w W. zaznaczono, że towar dostarcza hurtownia własnym transportem. Na fakturach od pozostałych dostawców brak jest zapisów dotyczących środka transportu.

Po dokonaniu analizy dokumentacji spółki oraz wyjaśnień jej przedstawicieli, organ l instancji przyjął do wyliczenia zużycia paliwa przez wymienione wyżej samochody średnie miesięczne przebiegi w jazdach zamiejscowych /tj. poza S./ w ilości 3.660 km / do R. - 560 km, do K. 600 km, do K. 1.700 km, do W. 800 km/, natomiast odnośnie jazd miejscowych /w obrębie S./ przyjęto 750 km przy przyjęciu 30 km dziennie przez 25 dni. Ponieważ wyjazdy zamiejscowe dokonywane były samochodem Mitsubishi Carisma 1,8, a jazdy miejscowe samochodem Fiat Seicento VAN 1,1, organ l instancji przyjął średnio miesięcznie zużycie paliwa w jazdach zamiejscowych w ilości 155 l, a w jazdach lokalnych w ilości 63,75 l, zaś do wyliczenia kosztów zakupu paliwa w poszczególnych miesiącach przyjęto najwyższą cenę zakupu netto w danym miesiącu. Odnośnie ilości przejechanych dziennie kilometrów w jazdach lokalnych /samochodem Fiat Seicento/ spółka wskazała pierwotnie 30 km, a następnie 55 km, jednakże organy uznały za realną ilość 30 km, jako adekwatną do potrzeb prowadzonej przez spółkę działalności. Organy nie uznały za wiarygodne twierdzeń skarżącej spółki odnośnie większej ilości kilometrów w jazdach zamiejscowych, gdyż:

- przedłożona przez spółkę płyta CD ze zdjęciami mającymi dokumentować udział S. i J. Ś. w szkoleniach w W. i w R. dotyczy 2002 i 2004 roku, co wynika z analizy zdjęć i właściwości plików wskazujących daty z tych właśnie lat,

- brak dowodów pozwalających uznać wyjazdy do W. za związane z działalnością apteki,

- brak dowodów na wyjazdy szkoleniowe do K.,

- faksy potwierdzające rozmowy w C. S.A. Hurtownia Farmaceutyków w W. dotyczą spółki z o.o. P. w S., a nie spółki skarżącej,

- żaden z samochodów nie był tankowany na trasie S.- W., S. –K., a ze względów technicznych nie było możliwe przejechanie takich odległości bez pośredniego tankowania.

Wniosek spółki o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków na okoliczność wyjazdu do W. i K. nie został uwzględniony, skoro brak jest tankowania przedmiotowych samochodów na powyższych trasach, ponadto obecność podatnika w tych miejscowościach nie może być potwierdzeniem dojazdu samochodem, gdyż podróże takie mogły być odbyte innym środkiem lokomocji.

Jak ustalono w toku kontroli, wartość zakupionego przez Aptekę w 2001r. paliwa wyniosła 28.272,29 zł za 10.242,83 I, natomiast przy uwzględnieniu powyższych założeń i cen paliwa wynikających z faktur zakupu, zgodnie z wynikiem kontroli z dnia 15 marca 2006 r. przyjęto, że Spółka do prowadzonej działalności gospodarczej zużyła w 2001r. 2.625I paliwa za kwotę 7.507,49 zł.

Uwzględniając powyższe organ uznał ,iż kwota 20.764,80 zł jaką wykazali podatnicy nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w 2001 r. Korekta kosztów z tego tytułu przy uwzględnieniu udziałów Podatników w Spółce wyniosła dla S.Ś. 5.165,97 zł oraz dla J.Ś.830,59 zł.

Ponadto w toku postępowania kontrolnego ustalono, iż S.Ś. w zeznaniu rocznym PIT-36 wykazał przychody ogółem w kwocie 2.735.524,45 zł. Natomiast przychody wynikające z ewidencji poszczególnych działalności gospodarczych za 2001r. z uwzględnieniem udziału Podatnika wynoszą 2.713.218,21 zł. Tym samym Podatnik zawyżył przychody o kwotę 22.306,24 zł. J.Ś. wykazała w PIT-36 przychody w kwocie 157.588,69 zł. Natomiast wartość przychodów wynikająca z ewidencji poszczególnych działalności gospodarczych w 2001 r. z uwzględnieniem udziału J.Ś. wynoszą ogółem 154.800,41 zł. Różnica (zmniejszenie) wynosi zatem 2.788,28 zł.

Ponadto w trakcie niniejszego postępowania Podatnicy wyjaśnili, iż dokonali korekty zeznania rocznego PIT-36 w dniu 8 maja 2003 r. w celu skorygowania kwoty błędnie naliczonej amortyzacji od spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego należącego do Spółdzielni Mieszkaniowej w S., a wykorzystywanego na cele prowadzonej działalności gospodarczej w firmie Apteka "V" Sp. jawna. Jednakże Podatnicy zamiast zmniejszyć o kwoty zawyżenia koszty uzyskania przychodów błędnie zwiększyli swoje przychody. Kwoty korekt dokonane przez Podatników nie były jednak tożsame z kwotami ustalonymi w toku postępowania kontrolnego, dlatego też skorygowano przychody odpowiednio S.Ś. o kwotę 22.306,24 zł, J.Ś. o kwotę 2.788,28 zł.

Uwzględniając ustalenia dokonane w toku kontroli, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] określił podatnikom S. i J. Ś. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r w kwocie 31 837 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy podnieśli, iż kontrolujący badali dwukrotnie księgi Apteki "V" Sp. jawna i na tę okoliczność sporządzili dwa protokoły z badania ksiąg z dnia 2 listopada 2005 r., w którym księga przychodów i rozchodów została uznana przez kontrolujących za rzetelną, oraz protokół z dnia 7 lutego 2006 r., w którym tę samą księgę uznano za nierzetelną. Natomiast w ocenie podatników w trakcie prowadzonego postępowania wolno badać tylko jeden raz księgi podatkowe, a organ podatkowy jest związany ustaleniami protokołu. Zarzucili ponadto, iż protokół z badania ksiąg z dnia 7 lutego 2006 r. jest wadliwy gdyż narusza treść art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ kontroli nie określił za jaki okres oraz w jakiej części nie uznał księgi za dowód tego co zostało w niej zapisane. Ponadto zarzucili również, iż organ kontroli uchylił się od obowiązku zgromadzenia całego materiału dowodowego jego wszechstronnego rozpatrzenia i właściwej oceny gdyż niektóre twierdzenia Podatników przyjęto bezkrytycznie, inne zaś zwłaszcza wnioski dowodowe odrzucono bez żadnego uzasadnienia. Organ kontroli uznał na podstawie wyjaśnień Podatników za wiarygodne liczby przejechanych kilometrów na trasach do R., K., K. i W. oraz ilość spalonego przez używane do przedmiotowej działalności samochody paliwa natomiast w dalszym postępowaniu ten sam organ uznał, że liczby te są niewiarygodne.

Po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2007r utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko przyznał, iż w protokole z badania ksiąg z dnia 2 listopada 2005r. stwierdzono, iż księgi te są rzetelne, natomiast w protokole z dnia 7 lutego 2006r. stwierdzono ich nierzetelność jednakże wyjaśnił, iż stan ten jest konsekwencją faktu, iż w pierwszym protokole z badania ksiąg z dnia 2 listopada 2005r. organ kontroli skarbowej nie stwierdził nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów, gdyż błędnie zewidencjonowana kwota kosztów dot. zakupu etyliny nie przekroczyła 0,5% kwoty przychodu wykazanego w księdze za 2001 r. Dopiero dalsze postępowanie wyjaśniające pozwoliło organowi przyjąć faktyczną kwotę kosztów zakupu etyliny w wysokości 20.705,73 zł - co w sumie z zawyżonymi kosztami amortyzacji za okres od kwietnia do grudnia - spowodowało, iż błędnie wpisana kwota przekroczyła 0,5 % kwoty przychodu i zgodnie z przepisem § 11 ust. 4 pkt 1 w związku z ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 116, poz. 1222 ze. zm.) należało uznać prowadzoną księgę za nierzetelną.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ podkreślił również ,iż żaden przepis Ordynacji podatkowej nie zabrania ponownego badania ksiąg w trakcie postępowania kontrolnego, czy to z inicjatywy organu np. po złożeniu zastrzeżeń, bądź wyjaśnień kontrolowanego, czy to na wniosek strony.

Organ uznał za bezzasadny zarzut strony, iż w protokole z badania ksiąg z dnia 7 lutego 2006 r. nie określono za jaki okres oraz w jakiej części uznano księgi podatkowe za dowód tego co zostało w nich zapisane, gdyż stwierdzono w nim iż "przedłożona do kontroli podatkowa księga przychodów i rozchodów Apteki "V" Spółka jawna w zakresie wartości kosztów uzyskania przychodów za 2001 r. nie może być uznana za rzetelną" co zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wypełnia przesłankę art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe prowadzone są nierzetelnie lub w sposób wadliwy to w protokole badania ksiąg określa za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Również zarzut strony, że organ celowo pominął w zaskarżonej decyzji opis protokołów badania księgi Apteka "V." Sp. jawna jest w ocenie organu bezzasadny, gdyż podstawą wydania zaskarżonej decyzji był między innymi protokół z czynności kontrolnych z dnia 23 października 2006 r. oraz włączone do postępowania kontrolnego wyciągi z wyników kontroli przeprowadzonej w Aptece "V." Sp. j., zaś wynik ten sporządzony został w oparciu o dwa protokoły badania ksiąg.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję Podatnicy zarzucili naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193, art. 194 Ordynacji podatkowej, oraz art. 22 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000, nr 14 poz. 176 ze zm.) poprzez uchylenie się od wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, wadliwe ustalenie nierzetelności ksiąg podatkowych, dopuszczenie dowodu sprzecznego z prawem oraz przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów oraz błędną wykładnię i odmowę uznania wydatków na nabycie paliwa za koszty uzyskania przychodu.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że księgi podatkowe są dowodem w postępowaniu podatkowym, ale swobodna ocena ich wartości dowodowej jest ograniczona ze względu na treść przepisu art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem księgi prowadzone rzetelnie i niewadliwie stanowią dowód co do treści w nich zapisanych, to zakwestionowanie tej mocy dowodowej może nastąpić tylko w trybie art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej, a zatem nie wystarczy zwykłe stwierdzenie odnośnie wadliwości księgi. Ponadto skarżący zarzucili, iż w trakcie jednego podstępowania wolno badać księgi tylko jeden raz, a organ związany jest ustaleniami protokołu i po przeprowadzeniu badania ksiąg, nie ma już żadnego środka prawnego, by podważyć rzetelność księgi a zatem nie wolno mu odstąpić od poczynionego wcześniej ustalenia, iż księga jest rzetelna.

Skarżący zarzucili także, iż organ nie dopełnił obowiązku zgromadzenia całego materiału dowodowego i dokonania jego wszechstronnej oceny, wybiórczo potraktował twierdzenia i wnioski spółki, błędnie ustalił stan faktyczny. Zdaniem skarżących, brak faktur zakupu paliwa na trasach S. – W. i S. – K. nie wyklucza dokonywania takich przejazdów, bo w jazdach docelowych wykorzystywano paliwo zatankowane w S., zaś jazdy powrotne chcieli wykazać dowodem z zeznań świadków, który to dowód bezpodstawnie nie został przez organ przeprowadzony; ponadto przejazd na trasie S. – K. – S. nie wymagał tankowania poza S. Skarżący dodali też, że skoro w protokole z dnia 2 listopada 2005r. organ bez dowodu uznał za wiarygodne odległości do R., K., K. i W. oraz ilości zużytego paliwa, to niezrozumiałym jest zmiana stanowiska organu w toku dalszego postępowania.

Jeśli chodzi o jazdy lokalne, to istotnie skarżący podali pierwotnie liczbę 30 km dziennie, ale później uznali, że powinny tu być także doliczone wyjazdy poza S. do wskazanych konkretnie miejscowości. Zaoferowane na tę okoliczność dowody nie zostały przez organy uwzględnione, co jest, zdaniem skarżących, naruszeniem zasad wynikających z art. 188 i art. 122 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1269/ i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a - kontrola zaskarżonych decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie. W pierwszej kolejności kontroli Sądu podlega zastosowanie się przez organy orzekające w sprawie do obowiązujących przepisów postępowania i w konsekwencji prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych, gdyż dopiero w przypadku nie stwierdzenia wadliwości w tym zakresie ocenie podlegać może merytoryczna treść rozstrzygnięcia organów tj. określenie praw lub obowiązków podatnika.

Orzekające w niniejszych sprawach organy uznały, że podatnicy zawyżyli koszty uzyskania przychodów wynikające z zakupu paliwa do wykorzystywanych przez spółkę w działalności gospodarczej samochodów ciężarowych Mitsubishi Carisma i Fiat Seicento VAN. Ustalenia te dokonane zostały w oparciu o kontrolę ksiąg podatkowych prowadzonych przez spółkę, w porównaniu z fakturami dokumentującymi zakup paliwa oraz przy uwzględnieniu wyjaśnień i twierdzeń wspólników spółki, co do częstotliwości i celowości wyjazdów do określonych miejscowości.

Jak wskazały organy, z przedmiotowych faktur wynika, że 98% zakupu paliwa dokonywano w jednej stacji paliw na terenie S., a równocześnie co najmniej część dostawców towarów handlowych /z J. i W./ dostarczała je własnym transportem. Spółka wskazała na konieczność wyjazdów na różnego rodzaju szkolenia, konferencje itd. - co do których brak było równocześnie dowodów ich odbycia np. w formie zapłaty za udział, programów itd. - i wobec tego zasadne było podjęcie działań sprawdzających istnienie rzeczywistego związku wydatków poniesionych na zakup paliwa z działalnością gospodarczą prowadzoną przez spółkę tj. ustalenie czy istotnie celem tych wydatków było osiąganie przychodów przez spółkę. Ponieważ samochodami jeździli wspólnicy spółki oraz jej pracownicy / a nie wyznaczone osoby/, to w ocenie Sądu organy zasadnie ustalały zakres potrzeb spółki w zakresie takich wyjazdów, przy czym w znacznej mierze oparły się na wyjaśnieniach spółki, przy pominięciu tej części wyjaśnień, które uznano za niewiarygodne z braku innych dowodów tj. braku tankowania co do wskazywanych wyjazdów do W. i K.

W ocenie Sądu nie są zasadne zarzuty skarżącej spółki co do naruszenia przepisów postępowania w związku z badaniem ksiąg podatkowych oraz zebrania materiału będącego podstawą wydania decyzji. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej, księgami podatkowymi są księgi rachunkowe, podatkowe księgi przychodów i rozchodów, a także wszelkie ewidencje i rejestry, do których prowadzenia zobowiązani są podatnicy. Księgi podatkowe stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, jeżeli są prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy, z tym, że organ podatkowy /a z mocy art. 31 ust.1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - Dz. U. Nr 8 poz. 65 z 2004r. ze zm. - także organ kontroli skarbowej/ może w protokole badania takich ksiąg określić, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje tychże ksiąg za dowód; protokół taki powinien być doręczony stronie /podatnikowi/, która w ciągu 14 dni może wnieść stosowne zastrzeżenia.

W pierwszym protokole z badania ksiąg z dnia 2 listopada 2005r. organ kontroli skarbowej nie stwierdził nierzetelności podatkowej księgi przychodów i rozchodów, gdyż błędnie zaewidencjonowana kwota kosztów zakupu etyliny ustalona na 10.383,01zł nie przekraczała 0,5% kwoty przychodu wykazanego w księdze za 2001r. Natomiast dalsze postępowanie wyjaśniające pozwoliło organowi przyjąć jako błędnie zaewidencjonowaną kwotę kosztów zakupu etyliny w wysokości 20.705,73zł, co (w sumie z zawyżonymi kosztami amortyzacji za okres od kwietnia do grudnia 2001r. o 68.625,00zł tj. razem 89.330,73zł) spowodowało, że błędnie wpisane kwoty kosztów uzyskania przychodów przekroczyły 0,5% kwoty przychodu wykazanego w księdze (wyniosły 2,49% przychodu). Uprawniało to, zdaniem Sądu, organ skarbowy do uznania w protokole z dnia 7 lutego 2006r. księgi przychodów i rozchodów za 2001r. za nierzetelną.

Ponadto - wbrew zarzutom skargi - organ l instancji wskazał zakres przyjęcia podatkowej księgi przychodów i rozchodów Apteki V. sp. j. jako nierzetelnej w zakresie kosztów za 2001r. i w tym też zakresie nie uznał jej za dowód. W ocenie Sądu taki sposób określenia zakresu nierzetelności księgi nie narusza obowiązujących przepisów, jego uszczegółowienie wynika zaś z dokonanych wyliczeń związanych z określeniem zobowiązania.

Sąd nie podziela zarzutów skargi odnośnie sprzeczności z prawem wyników kontroli w zakresie wysokości dochodu osiągniętego przez skarżących z działalności w spółce jawnej Apteka V., uznając za zasadne twierdzenia organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji na temat okoliczności, w jakich postępowanie kontrolne kończy wynik kontroli. Dowód ten nie narusza przepisu art. 180 §. 1 Ordynacji podatkowej, a do niniejszego postępowania został włączony postanowieniem z dnia 12 października 2006 roku.

Za niezasadny uznał także Sąd zarzut skarżącej odnośnie niezupełności materiału dowodowego zebranego przez organy, rozpatrzenia tego materiału i dokonania jego oceny. Zużycie paliwa wiąże się w sposób oczywisty z odległościami pokonywanymi przez samochody i jeśli skarżąca wskazuje określoną daleką trasę, to organy zasadnie przyjęły, że brak dowodu na tankowanie paliwa na tej trasie, której nie można przebyć na paliwie zatankowanym w miejscu siedziby spółki, /co dotyczy trasy do W. i K./ uzasadnia przyjęcie, że takiej trasy tym samochodem nie przebyto. Uzasadniona była z powyższych względów odmowa przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, gdyż sam fakt istnienia kontaktów służbowych i wyjazdów do W. i K. nie może dowodzić faktycznego zużycia paliwa przez spółkę i nie może zastąpić dowodów księgowych, które są podstawą uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w której spółka przedstawiła za cały 2001r. wyłącznie faktury na zakup paliwa w stacjach paliw w S. (98%), za każdym razem po 60 litrów oraz w K. (średnio raz w miesiącu), a żadnej faktury na zakup paliwa na trasie S.-W. –S. i S.-K.-S., oświadczenia wspólników o częstych wyjazdach i dużym zużyciu paliwa są niewiarygodne, a wnioskowanie o przesłuchanie coraz to nowych świadków zmierza do przewlekania postępowania. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu ocena organów dotycząca zdjęć mających dokumentować udział wspólników w szkoleniach, skoro dotyczą one innych okresów rozliczeniowych, jak i ocena dotycząca dokumentów mających wskazywać na kontakty spółki z kontrahentami w W. oraz związanych z tym wyjazdów do Warszawy, skoro nie dotyczą one przedmiotowej spółki lecz innego podmiotu; nadto brak tu dowodów tankowania na trasie do W.

Jeśli chodzi o przyjętą przez organy dzienną ilość kilometrów przebytych dla potrzeb działalności spółki /apteki/, to organ przyjął tę ilość /30 km/ na podstawie wyjaśnień spółki i nie zmienił w tym zakresie stanowiska po zwiększeniu przez spółkę w późniejszym czasie tej ilości do 55 km. Przyjęcie przez organy tego stanowiska przy uwzględnieniu rodzaju działalności prowadzonej przez spółkę tj. prowadzenie apteki i posiadanie jednego dostawcy na terenie S., nie przekracza w ocenie Sądu zasady swobodnej oceny dowodów.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, ze zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, dlatego uzasadnione jest oddalenie skarg na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a.