Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1177/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. sprawy ze skargi P. . na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2006 r. znak [...] odmawiająca stwierdzenia nieważność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] a utrzymującej w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt rozbiórki budynku fabrycznego na działce o Nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] i udzielono pozwolenia na dokończenie rozbiórki w/w obiektu budowlanego.

Jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z dnia 30.08.2005 r., doprecyzowanym w piśmie z dnia 11.10.2005 r, złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2005 r., znak: [...]. Jako podstawę do stwierdzenia nieważności wskazał wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją "Wojewody [...] z dnia [...].10.2003 r".

Odmawiając stwierdzenia nieważności własnej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowane ponownie jego decyzje z dnia [...].07.2005 r., i z dnia [...].06.2005 r., stwierdzały, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2005 r. Nr [...], nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa oraz była wykonalna w dniu jej wydania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że została ona wydana w oparciu o prawidłowo przywołaną podstawę prawną nie narusza przepisów o właściwości organów administracji publicznej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W kontrolowanej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2005r. wykazano również, iż w/w decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2005 r. Nr [...], znak: [...], nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa. W decyzjach omówione zostało szczegółowo prawidłowe zastosowanie przez [...] Inspektora przepisu art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

W skardze skierowanej do Sądu P. K. wniósł o stwierdzenie

nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. twierdząc, że dotyczą one sprawy rozbiórki budynku fabrycznego rozstrzygniętej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...].10.2003r.

Ponieważ, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczyło się postępowanie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2007r. Sygn akt VII SA/Wa 82/07 zawiesił postępowanie sądowe toczącego się postępowania w sprawie sygnatura akt VII SA/ Wa 381/07 gdyż od toczącego się postępowania w sprawie Sygn akt 381/07 zależało rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

W/w decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] utrzymana została w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt rozbiórki budynku fabrycznego na działce o Nr ewid. [...]przy ul. [...] w [...] i udzielono pozwolenia na dokończenie rozbiórki w/w obiektu budowlanego.

Rozstrzygając o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu wcześniejszych decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., stwierdził, że iż postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2004 r. zostały wstrzymane roboty rozbiórkowe budynku fabrycznego położonego na działce Nr cw. [...] przy ul. [...] w [...] na długości budynków mieszkalnych, znajdujących się na działce przy ul. [...] w [...].

Następnie decyzją z dnia 20 maja 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 107, poz. 2016 ze zm., dalej zwaną- Prawem budowlanym) nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie projektu budowlanego rozbiórki przedmiotowego budynku

fabrycznego. Ponieważ inwestor wykonał nałożony obowiązek. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdził projekt rozbiórki budynku fabrycznego i pozwolił na dokończenie rozbiórki.

W wyniku wniesionego przez P. K. i K. K. odwołania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności, organ wyjaśnił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. pozwala na dokończenie rozbiórki budynku fabrycznego według projektu rozbiórki sporządzonego przez J. K., a nie jak twierdzi skarżący "budowy obiektu budowlanego- ściany posadowionej na fundamentach". Ponadto zgodnie z projektem, budynek mieszkalny przy ul. [...] został dostawiony do budynku fabrycznego, a zatem ściana graniczna budynku fabrycznego musi pozostać jako ściana szczytowa budynku przy ul. [...]. Powyższy projekt rozbiórki budynku fabrycznego zawiera m. in. rozwiązania mające na celu zabezpieczenie ściany "granicznej" budynku fabrycznego oraz jej połączenie ze ścianą północną, elewacyjną i południową, szczytową w oficynie. Jak wskazał organ z projektu rozbiórki budynku fabrycznego nie wynika, że rozwiązania w nim zawarte uniemożliwią P. K. "dostęp do jego własności". Ponadto bezzasadny jest zarzut braku zgody skarżącego P. K. na rozbiórkę budynku fabrycznego, gdyż w świetle przepisów Prawa budowlanego nie jest wymagana zgoda właścicieli sąsiednich nieruchomości na rozbiórkę obiektu budowlanego.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieuzasadniony jest również zarzut, iż kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. Wskazana decyzja Wojewody została wydana w postępowaniu odwoławczym od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 Prawa budowlanego w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynków m. in. budynku fabrycznego. Natomiast kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego i dotyczy pozwolenia na dokończenie rozbiórki budynku fabrycznego. Pomiędzy decyzjami nie zachodziła więc tożsamość przedmiotu sprawy, pozwalająca przyjąć, iż kontrolowana decyzja dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją.

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r, którą to decyzją odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r.

Zdaniem Sądu ocena zawarta w skarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż organu z dnia [...] czerwca 2005 r, iż badana w trybie nadzoru decyzja [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. nie narusza żadnej z przesłanek art. 156 § 1 k.p.a. jest zasadna.

W sposób prawidłowy organ nadzorczy uznał, bowiem iż wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. obligowało organ do wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 maja 2009r. II OSK 836/08 skargę oddalił, stwierdzając w uzasadnieniu, że chybione były zarzuty skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a.

Uzasadniając powyższy zarzut skarżący wskazał na pozostawanie w obrocie prawnym dwóch ostatecznych decyzji, zdaniem skarżącego, dotyczących swym przedmiotem tego samego zezwolenia na rozbiórkę budynku fabrycznego przy ul. [...] w [...]tj. decyzji [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż dla zaistnienia przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji z powodów określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., niezbędne jest stwierdzenie tożsamości obu wyżej wskazanych spraw, która ma miejsce w przypadku tożsamości podmiotowej, przedmiotowej i tożsamości stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Tymczasem treść powyższych decyzji wskazuje na to, iż brak jest pomiędzy nimi tożsamości, bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia 31 października 2003 r., wydana w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 28, art. 31 ust. 1 pkt 1. art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz art. 36 Prawa budowlanego, dotyczyła pozwolenia na rozbiórkę budynków w niej określonych.

Z kolei przedmiotem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia 28 stycznia 2005 r., wydanej na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego było zatwierdzenie projektu budowlanego rozbiórki budynku fabrycznego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] i udzielenie inwestorowi pozwolenia na dokończenie rozbiórki ww. budynku. Istotne jest przy tym to, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia 1 grudnia 2004 r. wydana została w konsekwencji realizacji zobowiązań nałożonych na inwestora w decyzji z dnia [...] maja 2004 r. po wstrzymaniu prowadzonych robót rozbiórkowych postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednoznacznie, że pomiędzy wskazanymi przez skarżącego w kasacji decyzjami nie zachodzi tożsamość, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności badanej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił wniesioną skargę kasacyjną.

W związku z prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy sądowej VII SA/ Wa 381/07, Sąd podjął zawieszone postępowanie w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności stwierdzenia nieważność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt rozbiórki budynku fabrycznego na działce o Nr ewid. [...]przy ul. [...] w [...] i udzielono pozwolenia na dokończenie rozbiórki w/w obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy

sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r, OSK 1134/04).

Rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy poprzedzić wskazaniem, że rozpoznawana sprawa dot. zgodności z prawem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt rozbiórki budynku fabrycznego na działce o Nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] i udzielono pozwolenia na dokończenie rozbiórki w/w obiektu budowlanego, była przedmiotem rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r. oddalił skargę P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., którą to decyzją odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, na podstawie art. 184 p.p.s.a., wyrokiem z dnia 28 maja 2008r. II OSK 836/08 oddalił wniesioną przez P.K. skargę kasacyjną.

Sąd podzielił pogląd organu, że kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa.

Biorąc pod uwagę, że Sąd Wojewódzki jak również Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący skargę P. K. jednoznacznie stwierdził, że ocena zawarta w skarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż organu z dnia [...] czerwca 2005 r., iż badana w

trybie nadzoru decyzja [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. nie narusza żadnej z przesłanek art. 156 § 1 k.p.a. jest zasadna.

W/w Sądy jednoznacznie stwierdziły, że treść wskazywanych przez stronę skarżącą decyzji wskazuje na to, iż brak jest pomiędzy nimi tożsamości, bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r, wydana w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 28, art. 31 ust. 1 pkt 1. art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz art. 36 Prawa budowlanego, dotyczyła pozwolenia na rozbiórkę budynków w niej określonych. Z kolei przedmiotem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 stycznia 2005 r., wydanej na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego było zatwierdzenie projektu budowlanego rozbiórki budynku fabrycznego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] i udzielenie inwestorowi pozwolenia na dokończenie rozbiórki ww. budynku. Istotne jest przy tym to, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia 1 grudnia 2004 r. wydana została w konsekwencji realizacji zobowiązań nałożonych na inwestora w decyzji z dnia [...] maja 2004 r. po wstrzymaniu prowadzonych robót rozbiórkowych postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r.

Dla zaistnienia przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji z powodów określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., niezbędne jest stwierdzenie tożsamości obu wyżej wskazanych spraw, która ma miejsce w przypadku tożsamości podmiotowej, przedmiotowej i tożsamości stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Tymczasem ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pomiędzy wskazanymi przez skarżącego w kasacji decyzjami nie zachodzi tożsamość, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności badanej decyzji.

W tym miejscu należy przywołać art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają

na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. pogląd S. Hanuska (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318-319, przywołany przez A. Kabata (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 345).

Jeżeli zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się przesłanek wymienionych w przepisie art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. i orzekł jak w zaskarżonym rozstrzygnięciu, to nie sposób jest mu zarzucić naruszenia prawa, zobowiązującego Sąd do żądanego uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.