Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 934/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. w Gdańsku w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 22 sierpnia 2023 r., nr GD.RZU.4219.12.2023.2.IG w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego Z. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia wodnoprawnego, w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 7 lipca 2020 r. Powiat Golubsko-Dobrzyński wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie inwestycji przebudowy urządzenia wodnego – rowu melioracji szczegółowych R-A w zakresie opisanym, usługę wodną polegającą na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych ujętych w zamknięty system kanalizacji deszczowej służący do odprowadzania opadów atmosferycznych do rowu melioracji szczegółowych R-A. Pismem z 15 lipca 2020 r. rozszerzono wniosek o odbudowę istniejącego rowu przydrożnego.

Pismem z 27 lipca 2020 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Toruniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zawiadomił o wszczęciu postępowania na ww. wniosek. Decyzją z 11 września 2020 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Toruniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie udzielił Powiatowi Golubsko-Dobrzyńskiemu pozwolenia wodnoprawnego.

Od tak wydanej decyzji odwołanie wniosła E. Ż., właścicielka działek nr [...] i [...]. W piśmie z 10 kwietnia 2021 r. jej pełnomocnik wskazał, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji jest znacznie większy. Zmiana przekroju przepustu spowoduje zwiększony przepływ wody w rowie, który wskutek wieloletniego zaniedbania nie funkcjonuje prawidłowo. Powiat przedłożył zatem wyjaśnienia z 26 kwietnia 2021 r., odnosząc się do ustaleń w zakresie zasięgu oddziaływania. M.in. zdaniem wnioskodawcy zwiększenie przekroju przepustu spowoduje tylko umożliwienie swobodnego przepływu wody w rowie R-A. Zwiększenie przekroju przepustu nie ma wpływu na zwiększenie ilości wód zbieranych przez rów. Do akt przedłożono także ekspertyzę dotyczącą warunków odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu utwardzonego zakładu C. (dalej C.). Ekspertyza zawierała mapę poglądową zlewni rowu R-A z podziałem na zlewnie cząstkowe, przedstawiającą m.in. powierzchnię zlewni (F4) do działki nr [...], której właścicielem, zgodnie z załączonym wykazem, jest skarżący.

W wyniku rozpoznania odwołania E. Ż., decyzją z 26 lipca 2021 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku (Dyrektor RZGW) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ pierwszej instancji winien dopytać wnioskodawcę o ww. ekspertyzę oraz dokonać analizy, czy rów R-A jest w stanie przyjąć wody opadowe i roztopowe z planowanej inwestycji. Z uwagi na to, że ekspertyza została wykonana w 2015 roku i stan rowu mógł ulec zmianie, organ I instancji powinien także przeprowadzić kontrolę w terenie (oględziny).

Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie zasięg oddziaływania odprowadzanych wód opadowych nie kończy się tylko na terenach przyległych do planowanej inwestycji. Organ pierwszej instancji jest zaś obowiązany, oceniając operat wodnoprawny, do wyjaśnienia, czy przepustowość rowu pozwala na odebranie wnioskowanej ilości wód opadowych bez negatywnych konsekwencji dla gruntów sąsiednich. Organ I instancji powinien także wyjaśnić faktyczny zasięg oddziaływania oraz stan rowu R-A, w tym przepustów w rowie poniżej projektowanej przebudowy przepustu. Organ odwoławczy wskazał także, że oddziaływaniem jest również korzystanie z czyjegoś urządzenia wodnego (rowu), do którego Powiat planuje odprowadzać wody. Zatem w niniejszej sprawie wody odprowadzane do rowu R-A i prowadzone przez ten rów do [...] stanowią o korzystaniu z rowu melioracji szczegółowych należącego do właścicieli gruntów, na których jest sytuowany, a co za tym idzie właściciele tych części rowu powinni zostać uznani za strony postępowania w rozumieniu art. 401 ustawy Prawo wodne. Organ odwoławczy nie znalazł przy tym materiału dowodowego stanowiącego uzasadnienie dla uznania Gminnej Spółki Wodnej w K. za stronę postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, a także pozyskać od Spółki informację odnośnie do faktycznych parametrów rowu. W rezultacie organ pierwszej instancji zobowiązany został do ustalenia kręgu stron postępowania, zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu, zebrania właściwego materiału dowodowego, a także stosownego uzasadnienia wydanej decyzji.

Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z 3 marca 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Toruniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie udzielił Powiatowi Golubsko-Dobrzyńskiemu pozwolenia wodnoprawnego na (pkt 1) wykonanie urządzenia wodnego – przebudowę rowu melioracji szczegółowej R-A, (pkt 2) wykonanie urządzenia wodnego – odbudowę istniejącego rowu przydrożnego na odcinku od km 0+995 do km 1+105 lewej strony drogi powiatowej nr [...], zlokalizowanego na działce [...] obr. W., gm. K., (pkt 3) usługę wodną – odprowadzanie oczyszczonych wód opadowych z drogi powiatowej nr [...] [...] do rowu melioracji szczegółowej R-A, projektowanym wylotem W-1 zlokalizowanym na działce [...] obr. W. Jednocześnie Dyrektor Zarządu Zlewni określił termin pozwoleń udzielonych w punktach 1 i 2 na czas nieokreślony, zaś termin pozwolenia w pkt 3 na czas 30 lat od dnia, w którym pozwolenie stanie się ostateczne. Dyrektor Zarządu Zlewni określił także warunki i obowiązki uprawnionego z tytułu udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Nadto wskazał, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Organ opatrzył decyzję pieczęcią wskazując, że stała się ostateczna z dniem 2 kwietnia 2022 r. Postanowieniem z 14 marca 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżący Z. M. złożył 16 marca 2022 r. wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący wyjaśnił, że o decyzji dowiedział się 14 marca 2022 r. Skarżący przywołał art. 401 ust. 1 Prawa wodnego wskazując, że jest właścicielem działki nr [...] w R. a działka ta jest położona pomiędzy planowaną inwestycją a ujściem rowu R-A do [...] i na niej znajduje się fragment rowu melioracyjnego R-A. Zatem znajduje się ona w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód.

Postanowieniem z 2 maja 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni odmówił wznowienia postępowania wskazując, że działka nr [...], obręb [...] nie znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Zatem skarżący nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym. Nadto w uzasadnieniu wskazano, że na dzień złożenia wniosku decyzja z 3 marca 2022 r. nie była decyzją ostateczną. W pouczeniu poinformowano o przysługującym od tak wydanego postanowienia zażalenia do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku.

Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, postanowieniem z 13 lutego 2023 r. Dyrektor RZGW uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie wznowieniowe. W uzasadnieniu zaś wskazał, że pismo skarżącego należy traktować jako odwołanie od decyzji z 3 marca 2022 r. Następnie postanowieniem z 22 sierpnia 2023 r. Dyrektor RZGW stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania, w uzasadnieniu wskazując, że skarżącemu nie przysługuje status strony ani z art. 28 k.p.a. ani z art 401 ust. 1 Prawa wodnego. Zasięg oddziaływania ww. przedsięwzięcia obejmuje bowiem w obrębie [...] działki numer: [...]-[...]. Zdaniem Dyrektora RZGW skarżący nie wykazał wpływu odprowadzanych wód opadowych i roztopowych z drogi powiatowej nr [...] poprzez wylot W-1 do rowu melioracji szczegółowej. Zalewanie działki skarżącego podczas obfitych opadów atmosferycznych lub wiosennych roztopów jest naturalnym zjawiskiem. W żaden sposób nie zostało przy tym udowodnione, że realizacja pozwolenia wodnoprawnego narusza interesy skarżącego.

W skardze na tak wydane postanowienie skarżący nie zgodził się z dokonaną oceną. Wskazał, że otrzymanie przez firmę C. pozwolenia wodnoprawnego na odcięcie się od rowu melioracji szczegółowej R-A nie spowodowało zlikwidowania przez C. wylotu ich instalacji doprowadzającego ścieki do rowu R-A. C. ma zezwolenie na jego likwidację, zbudowała zbiornik retencyjny, ale podłączona do rowu nadal jest. Skarżący wskazał, że zbudowany zbiornik retencyjny jest w stanie pomieścić ograniczoną ilość ścieków, przyjąć niewielką ilość np. opadów, natomiast reszta spływa nadal do rowu. Organ, nie posiadając potwierdzenia likwidacji spustu, uznał jednak likwidację za fakt dokonany. W ocenie strony skarżącej ilość wód odprowadzanych do rowu w wyniku podłączenia odwodnienia z drogi powiatowej ulegnie zwiększeniu a wybudowany przez C. zbiornik jedynie opóźni spływ wód w przypadku niezbyt intensywnego opadu. Skarżący nie zgodził się także z oceną, że wody odprowadzone z drogi [...] ulegną rozsączeniu na odcinku do przepustu pod linią kolejową. Zdaniem skarżącego jest to możliwe jedynie w okresie suszy, jeden-dwa miesiące w roku. Natomiast cały rok rów ten jest zasilany wodami z bagienka pomiędzy B. a R. Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem organu, że z uwagi na istniejące w biegu rowu R-A jeszcze dwa zarurowania, na działce skarżącego nie będzie możliwy większy przepływ wody niż obecnie. Skarżący zwrócił jednak uwagę, że w jego ocenie przepływ wody jest zdeterminowany możliwościami ich spływu do Strugi. Z uwagi na ograniczone możliwości odbioru przez Strugę, każde dodatkowe zasilenie rowu stanowi o podniesieniu poziomu jego wód.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora RZGW z 22 sierpnia 2023 r., którym organ ten stwierdził niedopuszczalność odwołania w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracji szczegółowej, wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej W-1, odbudowę istniejącego rowu przydrożnego oraz usługę wodną polegającą na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych z drogi powiatowej nr [...] poprzez wylot W-1 do rowu melioracji szczegółowej R-A.

Dyrektor RZGW prawidłowo uznał przy tym wskazane podanie za odwołanie. Podkreślenia bowiem wymaga, że wniosek o wznowienie postępowania od decyzji nieostatecznej, w terminie otwartym do wniesienia odwołania, należy traktować jako odwołanie. Wznowienie postępowania jest możliwe jedynie w przypadku takiego postępowania, które zostało zakończone decyzją ostateczną, czyli taką, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 zd. pierwsze k.p.a.). W innym przypadku bowiem (decyzji nieostatecznych) weryfikacja aktów organów następuje nie w trybie nadzwyczajnym, lecz zwykłym, przez wniesienie przez stronę odwołania i rozpatrzenie go przez organ odwoławczy.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne (podmiotowo i przedmiotowo) oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W przypadku negatywnego wyniku czynności podjętych w postępowaniu wstępnym, organ wydaje albo postanowienie o niedopuszczalności odwołania albo o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych – bo takowa została przyjęta przez organ - obejmuje takie sytuacje jak wniesienie odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo wniesienie odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. Dyrektor RZGW stwierdził w zaskarżonym postanowieniu niedopuszczalność odwołania, uznając, że skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania ani z art. 28 k.p.a. ani też z art. 401 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1478).

W dalszej kolejności wskazania wymaga, że skarżący wniósł odwołanie od decyzji w sprawie pozwolenia wodnoprawnego wymaganego na usługi wodne (art. 389 pkt 1 ustawy Prawo wodne) oraz wykonanie urządzeń wodnych (art. 389 pkt 6 ustawy Prawo wodne). Przepisy ustawy Prawo wodne ustalają przy tym wiążącą definicję strony w sprawach dotyczących pozwoleń wodnoprawnych. Odbiega ona od ogólnie stosowanej definicji strony postępowania administracyjnego, wypływającej z art. 28 k.p.a.

I tak, zgodnie z art. 401 ust. 1 ustawy Prawo wodne, będącym lex specialis wobec art. 28 k.p.a., stroną postępowania w sprawach dotyczących pozwoleń wodnoprawnych jest wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Dlatego też należyte ustalenie zasięgu oddziaływania inwestycji jest istotne, bo ma znaczenie przy poprawnym ustalaniu kręgu stron postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2593/20, CBOSA). Z reguły więc zasięg oddziaływania przedstawiony w operacie wodnoprawnym (art. 409 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz art. 409 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne) wpływa na określenie przez organ stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

W przedłożonym przez wnioskodawcę do akt operacie wodnoprawnym, sporządzonym przez inż. A.O. w czerwcu 2020 r. wskazano, że zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód i planowanych do wykonania urządzeń wodnych obejmuje powierzchnie, z których odprowadzane będą wody opadowe i roztopowe oraz miejsca realizacji planowanych do wykonania urządzeń wodnych wraz z budowlami towarzyszącymi. Zasięg obejmuje w całości działki nr [...]-[...] oraz część powierzchni działek nr [...]-[...] w obrębie R. (część 6.0.0. operatu). W toku postępowania, pismem z 12 listopada 2021 r. Powiat poinformował, że zasięg oddziaływania obejmuje działki nr [...]-[...]. Powiat nie zmienił przy tym treści pisemnej operatu wodnoprawnego – w tym w zakresie części 6.0.0., załączając do akt załączniki graficzne, na których w granicach zasięgu oddziaływania znalazły się także działki nr [...] i [...] (w formie pisemnej).

Organ pierwszej instancji, wydając decyzję uznał za obszar, na który będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód oraz znajdujący się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych obszar, przedstawiony przez wnioskodawcę we wskazanym wyżej piśmie. Wydając w dniu 22 sierpnia 2023 r. postanowienie o niedopuszczalności odwołania organ odwoławczy podzielił tak dokonane ustalenia w kwestii ustalenia katalogu stron postępowania. Oceniając w postanowieniu z 22 sierpnia 2023 r. zasięg oddziaływania Dyrektor RZGW uwzględnił przy tym wykonaną w dniu 8 listopada 2021 r. analizę przepustowości rowu R-A i rowu przydrożnego w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych z planowanej do modernizacji drogi powiatowej nr [...]. W opracowaniu wskazano, że zarówno projektowany przepust jak i rów melioracyjny R-A pomieści wody opadowe i roztopowe z projektowanego wylotu W-1. W obliczeniach tych nie uwzględniono jednak odpływu wód opadowych i roztopowych z firmy C. W treści wskazano, że na terenie zakładu trwają obecnie roboty związane ze zmianą sposobu zagospodarowania wód opadowych, polegające na włączeniu zakładu do zbiornika retencyjnego, na co uzyskano pozwolenie wodnoprawne z 13 sierpnia 2021 r. Wydając zaskarżone postanowienie, Dyrektor RZGW nie uwzględnił jednak, że jak słusznie wskazuje skarżący, brak jest podstaw do uznania, że opisane wody z firmy C. nie odpływają obecnie do rowu R-A. W szczególności nie wynika to z treści analizy przepustowości rowu R-A i rowu przydrożnego z 8 listopada 2021 r. Tym samym co najmniej przedwczesne jest nieuwzględnienie tych wód w analizie przepustowości i pojemności rowu, a tym samym odmowa przyznania statusu strony skarżącemu.

Nadto Powiat argumentuje, że zwiększenie przekroju przepustu spowoduje tylko umożliwienie swobodnego przepływu wody i nie ma wpływu na zwiększenie ilości wody zbieranej przez rów (pismo z 26 kwietnia 2021 r.) - Dyrektor RZGW nie ocenił jednak, jak wskazany swobodny przepływ wód wpłynie na możliwość okresowego wzrostu poziomu wody w rowie, a tym samym na oddziaływanie w zakresie należących do skarżącego gruntów. Dyrektor RZGW ograniczył się do stwierdzenia, że na odcinku od projektowanego wylotu znajdują się jeszcze dwa zarurowania (na działce nr [...] oraz [...]), zatem na działkę skarżącego nie będzie możliwy przepływ większej ilości wody niż to jest obecnie. Zdaniem Sądu jednak, z lakonicznej informacji o zarurowaniach nie można wnioskować wprost, że nie będzie możliwy przepływ większej ilości wody niż obecnie. Wynika z niej bowiem jedynie, że nie zmieni się ilość wody, jaka jest możliwa do przepływu przez rury. Zgodnie z przekrojem podłużnym przebudowany przepust ma obecnie średnicę 450 mm, zaś docelowo ma mieć 1000 mm. W dalszej zaś części istnieje rurociąg o średnicy 600 mm i długości 125 m, kolejny zaś rurociąg ma średnicę 500 mm i długość 100 m. Zatem planowany do przebudowy przepust ma obecnie mniejszą średnicę niż istniejące dalej rurociągi. Zbadania zatem wymaga wpływ przebudowy przepustu i zwiększenie jego średnicy na ewentualne zwiększenie przepływu wody przez kolejne przepusty.

Ze znajdującego się w aktach postępowania wykazu właścicieli działek, przez które przebiega rów R-A wynika, że rów przebiega zarówno przez działki firmy C. jak i działkę nr [...] oraz [...], należące do Z. M. i A. M. Zdaniem Sądu, organ nie dokonał właściwej oceny zasięgu oddziaływania, o którym mowa w art. 401 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Tym samym uznanie w zaskarżonym postanowieniu przez Dyrektora RZGW, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania było co najmniej przedwczesne. Zauważyć przy tym należy, że organy uznały za strony postępowania m. in. właścicieli działek nr [...] i [...], co nastąpiło wskutek ponownej analizy zasięgu oddziaływania inwestycji w konfrontacji z ustaleniami wynikającymi z operatu wodnoprawnego. Jednocześnie, wynik tej analizy nie znalazł odzwierciedlenia w treści operatu, który nie uległ zmianie. Zdaniem Sądu, operat sporządzony w niniejszej sprawie powinien stanowić rzetelną podstawę do ustalenia katalogu stron postępowania i w sposób prawidłowy przedstawiać analizę zasięgu oddziaływania inwestycji z perspektywy wymogów art. 401 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Tymczasem, fakt że w sprawie organ I instancji uzupełniał materiał dowodowy dla potrzeb ustalenia kręgu stron postępowania o analizę z 8 listopada 2021 r. przepustowości rowu R-A i rowu przydrożnego w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych z planowanej do modernizacji drogi powiatowej nr [...], poddaje w wątpliwość wartość dowodową operatu, który tych ustaleń nie uwzględniał. Organy powinny rozważyć, czy w takich okolicznościach sprawy operat nie powinien zostać skorygowany.

Wszystko to prowadzi jednak do wniosku, że na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do zaistnienia sytuacji oczywistego braku legitymacji skargowej w postępowaniu odwoławczym, uprawniającego organ drugiej instancji do apriorycznego przyjęcia, że odwołanie wniesione przez nieuprawniony podmiot jako niedopuszczalne i bezskuteczne podlega trybowi wskazanemu w art. 134 k.p.a. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, że operat wodnoprawny, pomimo że powinien być przygotowywany przez osobę posiadającą wiadomości specjalne i odpowiednie doświadczenie nie jest opinią biegłego, lecz dokumentem prywatnym, który stanowi dowód podlegający ocenie także w trybie zasad ogólnych postępowania dowodowego, gdyż musi opierać się na prawidłowych, rzetelnych i dających się zweryfikować organowi i stronom postępowania danych dotyczących przedmiotu opracowania (wyrok NSA z 28 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2593/20, CBOSA). Tak samo przedmiotem oceny pozostają przedstawione analizy i wyjaśnienia wnioskodawcy.

Na gruncie niniejszej sprawy wskazania wymaga, że ustalenie oddziaływania, o którym mowa w art. 401 ust. 1 ustawy Prawo wodne, wymagać będzie od organu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, uwzględniającego wskazane w niniejszym wyroku uwagi. Bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ ocena legitymacji skarżącego jest bowiem przedwczesna i jako taka - wadliwa. Wymaga to jednak czynności prowadzonych przez organ, do którego wpływa odwołanie. Już na marginesie wskazać wypada, że konieczność przeprowadzenia postępowania w powyższym zakresie oznacza, iż w okolicznościach niniejszej sprawy - jeżeli w wyniku badania statusu skarżącego organ odwoławczy uzna, że status strony mu nie przysługuje - winien będzie zakończyć postępowanie decyzją o umorzeniu postępowania na mocy art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie postanowieniem o niedopuszczalności odwołania wydanym na mocy art. 134 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 ww. ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 200 zł, uiszczoną w ramach wpisu sądowego od skargi.