Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1135/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 13 października 2020 r. nr XXXVI/641/VIII/2020 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta Poznania uprawnień do ustalania wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 300 (trzysta) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Wspólnota Mieszkaniowa wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 13 października 2020 r. nr XXXVI/641/VIII/2020 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta Poznania uprawnień do ustalania wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r., poz. 559 ze zm.), dalej: "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Jednakże, stosownie do art. 101 ust. 2 u.s.g., przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.

Przepis art. 101 ust. 2 u.s.g. ustanawia zasadę jednokrotnego badania zgodności z prawem danej uchwały. To ograniczenie oparte jest na założeniu, że oddalając wcześniejszą skargę, sąd administracyjny dokonał już oceny legalności danej uchwały, nie ma więc potrzeby dokonywania ponownej kontroli jej zgodności z prawem.Zatem wskutek oddalenia skargi przez sąd administracyjny na ten sam akt organu gminy, który ponownie został zaskarżony, nie jest możliwe ponowne orzekanie w zakresie tego samego aktu. Należyte rozumienie art. 101 ust. 2 u.s.g. sprowadza się do zakazu ponownego badania normy prawa miejscowego, która uprzednio była przedmiotem postępowania (była badana). Oznacza to, że sąd orzekający o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, jest związany ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt. Przy czym jak słusznie zauważył WSA nieco odmienny pogląd wyrażany jest jedynie w przypadku skarg na uchwały z zakresu planowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., II OSK 212/19, wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r., II OSK 332/18). Merytoryczne rozpatrzenie przez sąd administracyjny skargi na dany akt prawotwórczy jednego podmiotu eliminuje bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia tego samego aktu przez inny podmiot na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (Faruga Adrian, Powaga rzeczy osądzonej na gruncie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, CASUS 2011/4/16-21, LEX). Przedmiotem oceny w akcie prawa miejscowego, z pewnymi odrębnościami wynikającymi między innymi z aktów planowania przestrzennego, są co do zasady normy generalne i abstrakcyjne, a więc normy, które wskazują cechy adresatów norm i typy sytuacji powtarzanych, prawnie istotnych. Pozytywna ocena takiej normy, zawarta w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wprowadza element pewności do systemu prawa, bowiem oznacza, że dany akt prawa miejscowego w zakresie skontrolowanym przez sąd administracyjny jest legalny. Nie ma żadnego uzasadnienia systemowego by ocenę w owym zakresie ponawiać.

Sądowi z urzędu wiadomo, że powyższą uchwałę uprzednio zaskarżył inny skarżący, a prawomocnym wyrokiem z 29 kwietnia 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1505/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę.

Tym samym skoro prawidłowość kwestionowanej obecnie przez skarżącego przedmiotowej uchwały została przesądzona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 29 kwietnia 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1505/21, to powyższe stanowi negatywną przesłankę do wydania ponownie orzeczenia w tym przedmiocie. Złożenie nowej skargi przez innego skarżącego nie znosi tej przeszkody, ponieważ tut. Sąd już wypowiedział się co do meritum sprawy, a zastosowanie kryterium podmiotowego do badania dopuszczalności skargi nie zmienia tej okoliczności. Istotne jest bowiem brzmienie wyroku, tj. oddalenie skargi - co świadczy o rozstrzygnięciu merytorycznym. A zatem skarga na tę uchwałę jest niedopuszczalna, mimo że została wniesiona przez inny podmiot i nie będzie zachodziła tożsamość skarżących (zob.: J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, wyd. LexisNexis, komentarz do art. 54).

Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż w niniejszej sprawie wywiedziono nowe zarzuty dotyczące samej procedury podjęcia uchwały tj. brania udziału w głosowaniu przez radną która jest pracownikiem jednej ze spółek [...]. Należy mieć na uwadze, iż uzasadnienie wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1505/21 wskazuje, że Sąd dokonał jej oceny w całokształcie.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że istnienie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1505/21, którym oddalono skargę kwestionującą w całości uchwałę zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę tworzy stan powagi rzeczy osądzonej i czyni złożoną skargę w tej sprawie niedopuszczalną, co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. i art. 101 ust. 2 u.s.g.

W pkt 2. sentencji orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.