Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 347/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 18b ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Dnia 3 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 roku sprawy ze skargi D. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 7 i 22 lit. o, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1, 3 i 7 oraz art. 18b ust. 2 pkt 1b i 5, art. 20 ust. 1, art. 20 ust. 1a, art. 92a ust. 1,2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.), dalej u.t.d., § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) oraz Ip. 2.2.2, Ip. 2.2.3 i Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia na D.G. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego w wysokości 8 500 zł.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł. nałożył na D.G. karę pieniężną w wysokości 8 500 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na:

- wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu,

- wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków,

- wykonywaniu przewozu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Powyższe okoliczności ustalono podczas kontroli drogowej autobusu marki Iveco o numerze rejestracyjnym [...] przeprowadzonej w dniu 11 lipca 2017 r. w O. na przystanku O. ul. C/B. Pojazdem kierował P.M., który wykonywał krajowy transport drogowy osób kursem z Ł. do U. wykonywanym w ramach linii regularnej Ł. – K. - U, połączonym z kursem z U. do O. wykonywanym w ramach linii regularnej U – T.- O. Przewóz osób był wykonywany na rzecz przedsiębiorcy – D.G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "D" D.G. Podczas kontroli stwierdzono że zgodnie z zezwoleniem nr [...] kierujący powinien był odjechać z przystanku E 713/38 o godzinie 07:45, a odjechał o godzinie 07:27. Na kolejnych przystankach kierujący także nie przestrzegał godzin przyjazdu i odjazdu. W toku kontroli ustalono również, że w T. zatrzymał się na przystanku przy ul. F i przy ul. G za rondem przed stacją "H" niewymienionym w rozkładzie jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia nr [...]. Kierujący zatrzymał się także w miejscowości K. i na przystanku O. ul. A/B, tj. na przystankach niewymienionych w rozkładzie jazdy. Kontrola wykazała ponadto, że ww. autobus był oznakowany tablicą kierunkową T.– O. na całej trasie. W tablice odpowiadające wykonywanym kursom autobus nie został wyposażony. Przebieg i ustalenia kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia 11 lipca 2017 r.

Pismem z dnia 14 lipca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Odpowiadając na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, strona w piśmie z dnia 1 sierpnia 2017 r. wyjaśniła, że skontrolowany autobus był wyposażony we właściwe tablice kierunkowe, o czym świadczy dokumentacja fotograficzna załączona do pisma. Przyczyną natomiast wcześniejszego odjazdu z przystanku U E 713/38 był remont drogi nr 713 przedłużający czas dojazdu do następnego przystanku. Zatrzymanie się autobusu na przystanku T. G J (06) także było spowodowane remontem ulic w T. Dowodami potwierdzającymi remonty ulic w T. są fotografie załączone do pisma. Natomiast powodem zatrzymania autobusu w T. Przy ul. K był zły stan zdrowia pasażera.

Od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...] pełnomocnik strony złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a w przypadku przeprowadzenia przez organ II instancji postępowania odwoławczego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu w postaci oświadczenia skarżącego dnia 12 grudnia 2017 r. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:

- art. 18b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, że brak tablicy kierunkowej stanowi naruszenie warunków technicznych pojazdu, podczas gdy brak tablicy kierunkowej może stanowić co najwyżej naruszenie w zakresie wyposażenia pojazdu przeznaczonego do regularnego przewozu osób. Ponadto organ błędnie stwierdził, że w dniu kontroli autobus nie był wyposażony w odpowiednie tablice kierunkowe (tj. zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu);

-art. 18b ust. 1 pkt 2 i 7, ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1 i 1a u.t.d. poprzez błędne uznanie, że przewóz osób w dniu kontroli został zrealizowany z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniach nr [...] i nr [...] dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu oraz ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, podczas gdy z okoliczności faktycznych wynika, że kierowca odjechał o niewłaściwej godz. wyłącznie z przystanku w U., a przyczyną wcześniejszego odjazdu były utrudnienia w ruchu drogowym mające miejsce w T. znacznie opóźniające przejazd przez miasto. Z kolei uchybienia w zakresie zatrzymywania się na przystankach niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniach miały miejsce wyłącznie na przystanku T.– G J (06), a przyczyną zatrzymania autobusu na ww. przystanku była dezorganizacja ruchu w T. spowodowana robotami drogowymi i wyłączeniem ulic znajdujących sie na trasie autobusu zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy. Skarżący podczas rozmowy z pracownikiem Zarządu Dróg i Targowisk Miejskich w T. nie został poinformowany pomimo pytań, że tymczasowa zmiana rozkładu jazdy z powodu robót drogowych nakłada na przedsiębiorcę obowiązek złożenia wniosku w trybie art. 20a ust. 2 u.t.d.;

- art. 20a ust. 1 u.t.d. poprzez nieuwzględnienie niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z przebiegiem trasy określonej w zezwoleniu, w szczególności nieuwzględnienie okoliczności złego samopoczucia jednego z pasażerów i konieczności zatrzymania autobusu na najbliższym przystanku;

-art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji brak uznania, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, w szczególności nie wzięcie pod uwagę, że kierowca, który był pracownikiem od dnia 10 lipca 2017 r. mógł nie wiedzieć, w jakim dokładnie miejscu znajdują się tablice kierunkowe. Ponadto z okoliczności faktycznych wynika, że kierowca odjeżdżając z końcowego przystanku był przekonany, że w pojeździe nie ma żadnego pasażera, a po zauważeniu dwóch pasażerów zatrzymał pojazd na najbliższym przystanku aby umożliwić im bezpieczne opuszczenie autobusu, Wobec powyższego kierowca nie ponosi winy za zatrzymanie autobusu na przystanku O.-A/B i tym bardziej skarżący nie miał wpływu na powstanie powyższego naruszenia i nie mógł go przewidzieć;

-art. 7 w zw. z art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego przez oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na zeznaniach inspektora przeprowadzającego kontrolę oraz kierowcy kontrolowanego autobusu, który w dniu poprzedzającym kontrolę rozpoczął pracę, a przejazd na linii Ł.-U-T.– O. wykonywał po raz pierwszy samodzielnie. Ponadto organ nie wziął pod uwagę szczególnych warunków drogowych, jakie miały miejsce w T. w dniu przeprowadzania kontroli, jak również nagłej nieprzewidzianej sytuacji wymagającej zatrzymanie autobusu na przystanku nieznajdującym się w obowiązującym rozkładzie jazdy (tj. T.– K) z powodu złego samopoczucia pasażera, który poprosił o otworzenie drzwi i wypuszczenie z autobusu na najbliższym przystanku. Ponadto organ nie uznał jako wiarygodnej okoliczności, że kierowca nie zauważył po zakończeniu jazdy, że w autobusie znajdują się jeszcze pasażerowie, co uzasadniało zatrzymanie pojazdu na przystanku nieznajdującym się w obowiązującym rozkładzie jazdy (tj. O.- ul..A/B) celem bezpiecznego opuszczenia autobusu przez pasażerów;

-art. 7a § 1 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia zaistniałych w sprawie wątpliwości na korzyść strony, w szczególności uznania, że kopia biletu wydrukowanego o godz. 8.01 dla pasażera wsiadającego na przystanku T.- G –L nie stanowi o tym, że kierowca przyjechał na przystanek o godz. zgodnej z rozkładem jazdy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. o u.t.d., użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do treści art. 4 pkt 7 u.t.d., przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi transami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 915 ze zm.).

Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.).

Zgodnie z Ip. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: godzin odjazdu i przyjazdu nakładana jest kara pieniężna w wysokości 500 zł. Stosownie do treści Ip. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3 000 zł. Według Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 5 000 zł.

Odnosząc się do naruszenia z Ip. 2.2.2 i Ip. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Stosownie do treści art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t.d., przy wykonywaniu przewozu regularnego w krajowym transporcie drogowym wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy oraz zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Zgodnie z art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d., przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym są wykonywane zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. W myśl art. 18b ust. 1 u.t.d., przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

- rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych,

- wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy,

- zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Stosownie do treści art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d., podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.t.d., w zezwoleniu określa się w szczególności:

1) warunki wykonywania przewozów;

2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;

3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.

Według art. 20a ust. 1 i 2 u.t.d., warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonymi jej zezwoleniami na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr [...] i nr [...] oraz rozkładami jazdy, stanowiącymi załącznik do zezwoleń.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli kierujący autobusem marki Iveco o numerze rejestracyjnym [...] P.M. wykonywał przewóz osób połączonym kursem w ramach linii regularnej Ł. – K. - U i linii regularnej U – T.– O. niezgodnie z ww. zezwoleniami. Realizując przewóz osób połączonym kursem rozpoczynającym się o godzinie 06:33 w Ł. na przystanku Ł. WPA Ł. [...] kierujący przyjechał do U o godzinie 07:25 i odjechał z tego przystanku o godzinie 07:27. Natomiast według rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia nr [...] i rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia nr [...] okazanych do kontroli kierujący powinien przyjechać do U. o godzinie 07:29 i odjechać z tego przystanku o godzinie 07:45. Powyższe potwierdza protokół kontroli, protokół z przesłuchania świadka D.K. -nieumundurowanego inspektora transportu drogowego oraz protokół z przesłuchania kierującego P.M.

Przesłuchany w charakterze świadka D.K. zeznał, że do autobusu o nr rejestracyjnym [...] oznakowanego tablicą kierunkową T.– O. wsiadł na przystanku U E. W autobusie było 2 pasażerów. Z przystanku autobus odjechał o godzinie 07:27 zamiast o godzinie 07:45. Na kolejnych przystankach kierujący także nie przestrzegał godzin przyjazdu i odjazdu. Świadek zeznał również, że kierujący nie przestrzegał także warunków zezwolenia dotyczących trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków, albowiem zatrzymywał się na przystankach niewymienionych w rozkładzie jazdy. Kierujący zatrzymał się w T. na przystanku przy ul. F, na którym nikt nie wsiadł ani nie wysiadł. Zatrzymał się także na przystanku przy ul. K, na którym wysadził jedną osobę. Kierujący zatrzymał się również w T. na przystanku G - L, niewymienionym w rozkładzie jazdy oraz na przystanku przy tej samej ulicy znajdującym się za rondem przed stacją H, niewskazanym w rozkładzie jazdy. Z tego przystanku kierujący zabrał czterech pasażerów. Kierujący zatrzymał się także w miejscowości K., w której przewoźnik nie wyznaczył przystanku. W tej miejscowości kierujący zabrał dwóch pasażerów. Kierujący również nie zakończył przewozu osób w O. na końcowym przystanku, ale kontynuował przewóz do przystanku O. ul. A/B i na tym przystanku wysadził dwóch pasażerów i zakończył przewóz osób.

Kierujący w swoich zeznaniach potwierdził, że z przystanku w U. zabrał nieumundurowanego inspektora transportu drogowego wydając mu bilet o godzinie 07:26. Kopia takiego biletu znajduje się w aktach sprawy. Kierujący przyznał również, że z tego przystanku odjechał około godziny 07:30. Zeznał, że w T. zatrzymał się na przystankach niewymienionych w rozkładzie jazdy, tj. na przystanku przy ul. F, przy ul. K, na którym wysadził jedną osobę oraz na przystanku przy ul. G usytuowanym za rondem przed stacją H, z którego zabrał czterech pasażerów. Potwierdził również, że z miejscowości K. zabrał dwóch pasażerów i nie zakończył trasy w O. przy ul. A przy posesji nr 5, lecz na przystanku O. ul. A/B, na którym wysadził dwóch pasażerów.

Przepis art. 18b ust. 1 pkt 7 u.t.d. nakłada na przewoźnika obowiązek wykonywania przewozów osób na liniach regularnych zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Natomiast art. 18b ust. 2 pkt 3 u.t.d. poprzez zawarty w nim zakaz dokładnie wskazuje przewoźnikowi, na których przystankach może się zatrzymywać. Podczas wykonywania przewozów regularnych przepis ten zabrania zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Zatem kierujący wykonując w imieniu strony kurs z godziny 06:33 z Ł. do U i z godziny 07:45 z U. do O. nie przestrzegając godzin przyjazdu i odjazdu autobusu oraz zatrzymując się na przystankach niewymienionych w rozkładzie jazdy naruszył warunki określone w zezwoleniach nr [...] i nr [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek realizowania przejazdu na danej linii regularnej zgodnie z rozkładem jazdy. Przedsiębiorca starając się o zezwolenie na linię regularną zobowiązany jest przedstawić proponowany rozkład jazdy danej linii, określający przystanek początkowy, końcowy i przystanki pośrednie, długość linii komunikacyjnej podanej w kilometrach i odległości między przystankami, dni, godziny, minuty odjazdu i przyjazdu środków transportu, a także dokładne wskazanie miejsca tego odjazdu i przyjazdu i kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów zgodnie z rozkładem jazdy. Do rozkładu jazdy przewoźnik załącza schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami. Przewoźnik otrzymując zezwolenie zobowiązuje się do bezwzględnego przestrzegania zgłoszonego przez siebie i zatwierdzonego przez organ samorządu terytorialnego rozkładu jazdy. Kwestie związane z transportem publicznym mają istotne znaczenie z punktu widzenia społecznego. Transport ten służy bowiem zaspokojeniu potrzeb komunikacyjnych mieszkańców danej miejscowości, w tym związanych z koniecznością dotarcia do wyznaczonego miejsca. Zatem przestrzeganie warunków określonych w zezwoleniu i rozkładzie jazdy, w tym trasy przejazdu jest bardzo istotne z punktu widzenia osób korzystających z przewozów. O tym jak jest to ważne, wskazuje chociażby art. 24 ust. 4 u.t.d., zgodnie z którym naruszenie warunków zezwolenia jest jedną z obligatoryjnych przesłanek cofnięcia zezwolenia.

Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organ odwoławczy uznał, że organ I instancji słusznie nałożył na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 3 500 zł, w tym za naruszenie warunków zezwoleń nr [...] i nr [...] dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu - w wysokości 500 zł oraz za naruszenie warunków zezwolenia nr [...] dotyczących wyznaczonych przystanków - w wysokości 3000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz Ip. 2.2.2 i Ip. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do naruszenia z Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 18b ust. 1 pkt 1 u.t.d., przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według m.in. zasady, zgodnie z którą do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Stosownie do treści art. 18b ust. 2 pkt 1b u.t.d., podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym.

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia autobus powinien być wyposażony w: tablice kierunkowe - na autobusie regularnej komunikacji publicznej;

Zgodnie z § 21 ust. 1 cyt. rozporządzenia autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 13:czołową i boczną, przy czym autobus ten kursujący na linii oznaczonej numerem lub literą - również w tylną i wewnętrzną.

W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 11 lipca 2017 r. kierujący P.M. wykonując w imieniu strony krajowy transport drogowy połączonym kursem w ramach linii regularnej Ł. – K. - U i linii regularnej U – T.- O. wykonywał go autobusem nieodpowiadającym wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. W skontrolowanym autobusie tablica kierunkowa była umieszczona tylko za czołową szybą autobusu. Tablica nie odpowiadała kursowi wykonywanemu przez kierującego, ponieważ informowała o wykonywaniu kursu T.- O. Taką tablicą autobus był oznakowany na trasie z Ł. do U. i z U. do O. Bocznej tablicy kierunkowej autobus w ogóle nie posiadał. Natomiast § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, nakłada na przewoźnika obowiązek wyposażenia autobusu w tablice kierunkowe czołowe i boczne. Tym samym to przewoźnik jest zobowiązany zapewnić właściwe przygotowanie pojazdu do wykonywania regularnego przewozu osób i brak chociażby jednej tablicy kierunkowej narusza powołany przepis. Jak wynika z zeznań pasażera – D.K. przesłuchanego w charakterze świadka autobusem wyposażonym tylko w tablicę czołową T.– O. kierujący wykonywał przewóz osób na całej trasie. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że w opisaną tablicę wyposażył go przedsiębiorca, który wyjaśnił, że właściwa tablica pękła i polecił realizować kurs z niewłaściwą tablicą. Zatem skontrolowany autobus przed rozpoczęciem przewozu osób na ww. liniach został wyposażony tylko w jedną, niewłaściwą tablicę kierunkową.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że cyt. § 21 ust. 1 rozporządzenia dokładnie określa także miejsce umieszczenia tablic kierunkowych. Zgodnie z tym przepisem tablice muszą być umieszczone za przednią i boczną szybą autobusu, tymczasem dokumentacja fotograficzna jednoznacznie potwierdza niezastosowanie się przedsiębiorcy do wymogu umieszczenia tablic kierunkowych. Przepis § 18 ust. 1 został zamieszczony w dziale III zatytułowanym "warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" i rozdziale 5 zatytułowanym "warunki dodatkowe dla autobusu" rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Z uwagi na umieszczenie przepisu w dziale dotyczącym warunków technicznych pojazdu, warunki dodatkowe należy zaliczyć do warunków technicznych pojazdu. Powołany przepis dokładnie precyzuje wyposażenie autobusu. Zgodnie z § 21 powołanego rozporządzenia takim elementem wyposażenia autobusu są tablice kierunkowe: czołowa i boczna.

Zdaniem organu wbrew twierdzeniom skarżącego, tablice kierunkowe należą do warunków technicznych autobusu, ponieważ art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym zawierający delegację do wydania rozporządzenia w sprawie m. in. koniecznego wyposażenia pojazdów mieści się w rozdziale I działu III ww ustawy zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdu", co niewątpliwie świadczy o szerszym zakresie pojęcia. Zdaniem organu odwoławczego wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób, obejmuje również brak wymaganego wyposażenia autobusu, jakim jest, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 powołanego rozporządzenia, wyposażenie autobusu w tablice kierunkowe.

W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy za zasadne uznał nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł, tj. za popełnienie naruszenia z Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego zakwalifikowania naruszenia w zakresie braku tablicy kierunkowej organ wskazał, że każdy z przepisów Ip. 2.5.1 i Ip. 2.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. stosuje się do różnych stanów faktycznych, co wynika z treści tych przepisów. Przepis Ip. 2.5.1 ma zastosowanie tylko w przypadku wykonywania przez przewoźnika regularnego przewozu osób. Natomiast przepis Ip. 2.5.2 należy stosować w przypadku wykonywania przewozu określonej kategorii pasażerów. W niniejszej sprawie skarżący wykonywał przewóz osób połączonym kursem w ramach linii regularnej Ł. – K. - U i linii regularnej U – T.- O. Z przewozów osób na linii regularnej może potencjalnie skorzystać każdy, ponieważ jest to przewóz publiczny. Natomiast z przewozów określonej kategorii osób mogą skorzystać tylko osoby, które do takiej kategorii mogą zostać zaliczone. Zatem do strony wykonującej regularny przewóz osób mógł być zastosowany tylko przepis z Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ stwierdził, ze powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, tj. m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1112/15, w którym wyrażono pogląd, że nie ma żadnego uzasadnienia dla dokonywania rozróżnienia "warunków technicznych" od "wyposażenia", bowiem ustawodawca tego nie czyni i w jednej jednostce redakcyjnej rozporządzenia (§ 18) rozdziału 5 "Warunki dodatkowe dla autobusu" umieszcza wszystkie warunki, jakie autobus musi spełniać. Naruszenie wymogów przewidzianych w zakresie obowiązkowego wyposażenia autobusu przeznaczonego dla regularnego przewozu osób w czołową i boczną tablicę kierunkową stanowi tym samym, zgodnie z tytułem Działu III, niezachowanie wymaganych dla niego warunków technicznych.

Za niezasadne organ uznał również zarzuty dotyczące naruszenia warunków zezwoleń, na podstawie których strona wykonywała przewóz osób w dniu kontroli. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.t.d., to przewoźnik we wniosku o udzielenie zezwolenia wskazuje m.in. przystanki, na których będzie wysadzał pasażerów i ich zabierał z tych przystanków. Tym samym to przewoźnik powinien zadbać, aby zaproponowane przez niego połączenia komunikacyjne i rozkład jazdy były możliwe do zrealizowania. Natomiast w przypadku powstania utrudnień w realizacji otrzymanego zezwolenia przewoźnik może wystąpić o jego zmianę. Także w razie wystąpienia utrudnień spowodowanych np. robotami drogowymi, czy innymi utrudnieniami niezależnymi od przewoźnika, przewoźnik może wystąpić do organu, który udzielił zezwolenia, o wyrażenie zgody na odstąpienie od warunków zezwolenia na okres trwania tych utrudnień. Takie uregulowanie ustawodawca zawarł w art. 20a ust. 1 u.t.d. Przepis ten wymienia tylko przykładowe sytuacje, w których przewoźnik może zmienić trasę przewozu osób. Jednak w przypadku wystąpienia okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów trwających dłużej niż 14 dni, przewoźnik jest zobowiązany uzyskać zgodę organu właściwego w sprawach zezwoleń na odstąpienie od warunków określonych w zezwoleniu, co jednoznacznie wynika z art. 20a ust. 2 u.t.d. Wskazana decyzja wydawana jest na wniosek przedsiębiorcy. W okresie od dnia 2 czerwca 2017 r. do dnia 19 lipca 2017 r. na trasie realizowanej przez skarżącego były wykonywane remonty drogi wojewódzkiej nr 713 i z tego powodu w T. zostały wyłączone z ruchu wszystkie przystanki autobusowe na ul. G od Domu Handlowego Ł do M. O utrudnieniach skarżący został poinformowany przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta w T. w dniu 31 maja 2017 r., co jednoznacznie wynika z pisma Dyrektora tego Zarządu z dnia 12 września 2017 r. Zatem skarżący wiedział o utrudnieniach, jakie będą występować na linii przez niego realizowanej i powinien był wystąpić do Marszałka Województwa [...] o wyrażenie zgody na odstąpienie od warunków zawartych w zezwoleniach, które nie mogłyby być realizowane. Skarżący nie wystąpił o uzyskanie takiej zgody. Natomiast w dniu 1 sierpnia 2017 r. złożył wniosek o zmianę zezwoleń nr [...] i nr [...], co potwierdza pismo Naczelnika Wydziału Transportu Drogowego w Departamencie Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z dnia 16 października 2017 r. Jednak brak zgody na odstąpienie od warunków zezwolenia nie zwalnia skarżącego z odpowiedzialności za naruszenia warunków zezwolenia, ponieważ to na skutek działań skarżącego doszło do powstania naruszeń stwierdzonych w zaskarżonej decyzji. Skarżący został poinformowany o planowanym remoncie drogi nr 713 i powinien był uzyskać zgodę na odstąpienie od warunków zezwolenia. Pracownik Zarządu Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta w T. nie miał obowiązku informować strony o konieczności uzyskania takiej zgody, ponieważ kwestia ta jest uregulowana w ustawie o transporcie drogowym i skarżący jako profesjonalny przewoźnik powinien wiedzieć o takiej możliwości. Przedłożone przez skarżącego oświadczenie z dnia 12 grudnia 2017 r. nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ odstąpienie od warunków zezwolenia jest możliwe po uzyskaniu zgody organu, który wydał zezwolenie, a takiej zgody skarżący nie otrzymał.

Wyjaśnienia złożone przez skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji, jak i w odwołaniu w ocenie organu odwoławczego są niewiarygodne. Zdaniem organy autobus nie był wyposażony we właściwe tablice, bowiem skarżący takich tablic nie posiadał, co potwierdza nie tylko zeznanie kierującego P.M., ale także fotografie tablic nadesłane przez skarżącego w załączeniu do pisma z dnia 1 sierpnia 2017 r. Żadna z tablic widniejących na fotografiach nie odpowiada kursowi realizowanemu w dniu kontroli, ponieważ kurs był realizowany z Ł. do U. i z U. do O., a tablice na fotografiach strony dotyczą kursu z U. - T. do O. i z T. – U. do Ł. Wyjaśnienia dotyczące wysadzenia jednego pasażera na przystanku w T. przy ul. K z powodu złego stanu zdrowia pasażera także nie są wiarygodne. Ani bowiem z zeznań kierującego ani z zeznań D.K. nie wynika, aby powodem wysadzenia pasażera był jego zły stan zdrowia. Jednak nawet gdyby przyczyną wysadzenia pasażera był stan zdrowia, to ta okoliczność nie miałaby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem kierujący podczas realizacji kursu z U. do O. kilkakrotnie zatrzymywał się na przystankach nie wymienionych w rozkładzie jazdy.

Podniesiony przez pełnomocnika strony zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. także nie jest zasadny. Stan faktyczny dotyczący naruszenia godziny przyjazdu i odjazdu na przystanek U E nie budzi żadnych wątpliwości. Także strona tej okoliczności nie kwestionowała, więc ustalenia, czy godziny przyjazdu i odjazdu na kolejne przystanki zostały naruszone nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie powyższego naruszenia. Do naruszenia warunków zezwolenia doszło już na przystanku U E. Uwzględniając jednak czas przejazdu z tego przystanku na przystanek T.- G -L wynikający z rozkładu jazdy (16 minut) i godzinę odjazdu z poprzedniego przystanku (07:27), to autobus nie mógł przyjechać i odjechać z przystanku w T. zgodnie z rozkładem jazdy, skoro z poprzedniego przystanku odjechał kilkanaście minut przed czasem. Również godzina rozpoczęcia kontroli świadczy o zakończeniu przewozu przed czasem, bowiem kontrola rozpoczęła się o godzinie 08:40 na przystanku O. ul. A/B, a przewóz osób powinien zakończyć się na poprzednim przystanku O. ul. A przy posesji nr 5 o godzinie 08:40. Zatem stan faktyczny dotyczący naruszenia warunków zezwolenia dotyczących godzin przyjazdu i odjazdu nie budzi żadnych wątpliwości, więc brak jest podstaw do zastosowania art. 7a k.p.a.

Również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury nie zasługują na uwzględnienie. Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego i uzasadnił swoje stanowisko w sposób wymagany przez normę zawartą w art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje także podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 18b ust. 1 pkt 1, art. 18b ust. 2 pkt 1b u.t.d. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia polegające na błędnej wykładni i uznaniu, że brak tablicy kierunkowej jest naruszeniem warunków technicznych pojazdu, podczas gdy brak tablicy kierunkowej może co najwyżej stanowić o naruszeniu w zakresie wyposażenia pojazdu przeznaczonego do regularnego przewozu osób;

- Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie zastosowanie powinien znaleźć Ip. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym nałożenie kary pieniężnej ma miejsce w sytuacji wykonywania przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów.

W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w zaskarżonej części tj. w zakresie rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego – ponad kwotę 2.000 zł. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował wnioski skargi i wniósł dodatkowo o uchylenie również decyzji organu I instancji w tym samym zakresie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podkreślił, że organ błędnie zakwalifikował zaistniałe w rozpoznawanej sprawie naruszenie w zakresie braku tablic kierunkowych w autobusie jako odpowiadające treści załącznika nr 3 do u.t.d.- Ip. 2.5.1. (kara w wysokości 5.000 zł), zamiast Ip. 2.5.2. (kara w wysokości 2.000 zł). Zdaniem pełnomocnika należy dokonać rozróżnienia między warunkami technicznymi a wyposażeniem pojazdu. Tablice kierunkowe nie sposób zakwalifikować do warunków technicznych, bowiem stanowią one wyposażenie autobusu zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 oraz § 21 ust. 2 rozporządzenia oraz lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Ustawodawca literalnie rozróżnił te dwa pojęcia w opisanych aktach prawnych, zwłaszcza w przepisie będącym bezpośrednią podstawą wymierzenia kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd wskazanych uchybień nie stwierdził, uznając za niebudzący wątpliwości stan faktyczny sprawy.

Kwestią sporną między stronami pozostaje właściwa kwalifikacja prawna stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia w postaci braku bocznej tablicy kierunkowej w autobusie służącym w krajowym transporcie drogowym do regularnego przewozu osób.

Zgodnie z art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200, dalej: u.t.d.), jedną z zasad wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym jest używanie do przewozu wyłącznie autobusów odpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Treściowo odpowiada mu ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) tego artykułu, stanowiący, że podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu innych pojazdów niż autobusy, w tym autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym.

Warunki techniczne pojazdów (a więc również autobusów) zostały określone w przepisach art. 66 zamieszczonych w Dziale III "Pojazdy" – Rozdziale 1 "Warunki techniczne pojazdów" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 dalej: p.r.d.), a także w przepisach wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 66 ust. 5 tej ustawy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2022). Akty te nie zawierają definicji pojęcia "warunków technicznych pojazdów", które zostało w nich ujęte w sposób opisowy, poprzez enumeratywne wyszczególnienie cech odnoszących się do budowy, wyposażenia i utrzymania pojazdów, co niewątpliwie świadczy o szerokim rozumieniu tego pojęcia. W celu zatem nadania temu pojęciu właściwego znaczenia prawnego, należy je interpretować w drodze wykładni systemowej, oderwanej od potocznego znaczenia tego określenia, co do zasady odnoszącego się wyłącznie do aspektu sprawności technicznej pojazdu rozumianej jako możliwość jego bezpiecznego użytkowania, bez powodowania zagrożenia dla życia, zdrowia i mienia jego użytkowników oraz innych uczestników ruchu drogowego.

W wyroku z dnia 18 października 2016 r. w sprawie II GSK 743/15 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...)wykładnia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich wyposażenia, nie może nie uwzględniać przyjętej przez prawodawcę systematyki tego aktu prawnego. W tym miejscu należy przypomnieć, że istnienie reguł wykładni systemowej wiąże się z faktem, iż zbiór norm prawnych obowiązujących w danym porządku prawnym winien być spójny i uporządkowany. W uchwale z 16 marca 2000 r., sygn. akt I KZP 53/99 Sąd Najwyższy, odwołując się do wykładni systemowej stwierdził, że "ustalając znaczenie przepisu prawnego interpretator powinien brać pod uwagę systematykę wewnętrzną aktu prawnego, w którym przepis ten mieści się i powinien przyjmować, że system prawa jest w jakimś sensie całością jednolitą i harmonijną". Do wykładni systemowej wewnętrznej nawiązał także NSA w uchwale z 2 lipca 2001 roku sygn. akt FPS 3/01, wyjaśniając, że wykładnia ta sprowadza się do wyjaśnienia treści normy prawnej w związku z jej usytuowaniem w danym akcie prawnym i w powiązaniu z innymi jego przepisami.

W związku z powyższym wskazać należy, że dział III rozporządzenia zatytułowany "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" obejmuje 13 rozdziałów, z czego przepisy zawarte w czterech pierwszych rozdziałach odnoszą się swym zakresem do wszystkich pojazdów samochodowych i przyczep, a przepisy umieszczone w rozdziałach od 5 do 13 działu III rozporządzenia odnoszą się do wskazanych szczegółowo rodzajów pojazdów. Oznacza to, że autobusy winny spełniać warunki techniczne określone w przepisach działu III rozdział 1–4 rozporządzenia, a nadto winny spełniać dodatkowe warunki określone w rozdziale 5 działu III rozporządzenia.

W związku z powyższym zauważyć należy, że mimo, iż przepis § 18 ust. 1 oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia odwołuje się do wyposażenia autobusu, to jednak uwzględniając poczynione wyżej uwagi, stwierdzić należy, że ustawodawca zawarł w tych przepisach prawa dodatkowe warunki techniczne, jakie powinien spełniać autobus uczestniczący w ruchu po drogach publicznych. Ponadto podkreślić należy, że w rozdziale 2 działu III rozporządzenia prawodawca zamieścił przepisy prawa odnoszące się do wyposażenia pojazdów samochodowych oraz przyczep, które to wyposażenie stanowi o spełnieniu warunków technicznych jakim mają odpowiadać pojazdy samochodowe oraz przyczepy, o których mowa w tym rozporządzeniu. Tak więc wyposażenie, o którym mowa w rozdziale 2 działu III rozporządzenia oraz wyposażenie, o którym mowa w § 18 i w § 21 rozporządzenia określa w sposób szczegółowy warunki techniczne jakie winien spełniać autobus".

Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 rozporządzenia, autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe – czołową i boczną. Należy to do warunków technicznych autobusu wymaganych ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. W związku z powyższym, wykonywanie takiego przewozu autobusem, który nie jest wyposażony w tablice kierunkowe jest równoznaczne z wykonywaniem przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego i sankcjonowane jest karą wysokości 5000 zł (załącznik nr 3 do u.t.d., lp. 2.5.1.).

Wbrew twierdzeniom skarżącego, brak tablic kierunkowych nie może być zakwalifikowany jako wykonywanie przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów, co zagrożone jest karą w kwocie 2 000 zł (lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.). Określony w tym przepisie brak wymaganego wyposażenia i oznakowania przy wykonywaniu przewozu autobusowego nie jest po pierwsze związany z wykonywaniem przewozu regularnego, po drugie zaś, jest wyraźnie sprzężony z przewozem określonej kategorii pasażerów (przewóz regularny, dostępny dla wszystkich zainteresowanych, nie jest zaś przewozem określonej kategorii pasażerów).

Stosownie do powyższego należy stwierdzić, że organy I i II instancji Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo zakwalifikowały wyposażenie autobusu regularnej komunikacji publicznej w czołową i boczną tablicę kierunkową do warunków technicznych autobusu. Nie ma bowiem żadnego uzasadnienia dla dokonywania rozróżnienia "warunków technicznych" od "wyposażenia", bowiem ustawodawca tego nie czyni i w jednej jednostce redakcyjnej rozporządzenia (§ 18) rozdziału 5 "Warunki dodatkowe dla autobusu" umieszcza wszystkie warunki, jakie autobus musi spełniać. Naruszenie wymogów przewidzianych w zakresie obowiązkowego wyposażenia autobusu przeznaczonego dla regularnego przewozu osób w czołową i boczną tablicę kierunkową stanowi tym samym, zgodnie z tytułem Działu III, niezachowanie wymaganych dla niego warunków technicznych.

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach: z 24 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1173/10; z 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 904/13; z 25 lutego 2015r., sygn. akt II GSK 2403/13; z 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1100/14; z 16 lipca 2015 r., II GSK 1556/14; z 12 sierpnia 2015 r. II GSK 1615/14, z 10 września 2015r., sygn. akt II GSK 1620/14, z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2464/14, z 12 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 240/15, z 6 września 2016 r. sygn. akt: II GSK 602/15, z 6 września 2016 r., sygn. akt II GSK 451/15, z 18 października 2016 r., sygn. akt II GSK 661/15, z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 1332/15, z 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt IIGSK 1758/15, z 28 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3563/15, z12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 309/15, z 10 października 2017 r., sygn. akt II GSK 97/16, z 10 października 2017 r. sygn. akt II GSK 1627/16 (wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).) – zatem można uznać, że jest ono utrwalone w orzecznictwie.

Trzeba też dodać, że wśród powyższych orzeczeń są orzeczenia, które wyeliminowały z obrotu prawnego wyroki Sądów I instancji, które powoływał skarżący w skardze jako przykłady spraw, w których sądy administracyjne zajmowały stanowisko, że brak tablicy kierunkowej w przewozie regularnym należy zakwalifikować, jako element wyposażenia pojazdu.

W konsekwencji zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w skardze nie mógł zostać uwzględniony. Uznanie, że dokonano właściwej wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowym, Prawa o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. wymienionych w zarzutach skargi prowadzi do wniosku, że prawidłowo wymierzono karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenie wymienione w Lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do tej ustawy.

Uznając zatem prawidłowość przeprowadzonego przez organy postępowania w sprawie (właściwie zebrany i oceniony materiał dowodowy) oraz brak uchybień skutkujących wadliwością wydanych decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.

k.ż.