Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 189/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 5 grudnia 2023 r. nr SKO.401.ZP.1455.137.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 5 grudnia 2023 r. nr SKO.401.ZP.1455.137.2023, wydana w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Wnioskiem z 15 marca 2023 r. [...] Sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zwróciła się do Burmistrza [...] w [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową, na działce nr [...]. Do wniosku dołączono kwalifikację przedsięwzięcia, mapę oraz Analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej. Zgodnie z wnioskiem, w skład stacji będzie wchodzić stalowa wieża kratowa o wysokości 55,95 m, anteny sektorowe i radioliniowe według załącznika do wniosku (6 anten sektorowych oraz 5 anten radiolinii), urządzenia sterujące, drogi kablowe łączące urządzenia sterujące z antenami, ogrodzenie zabezpieczające przed dostępem osób niepowołanych, instalacja elektroenergetyczna, kanalizacja kablowa.

Decyzją z [...] maja 2023 r. nr [...] Burmistrz ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wnioskowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Organ I instancji podał, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.) – dalej: "u.g.n.", bowiem stanowi infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnienie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Ponadto, jest inwestycją publiczną o znaczeniu lokalnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503) – dalej: "u.p.z.p.". Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem ustalenie lokalizacji inwestycji odbywa się w drodze decyzji. Analizując dane techniczne inwestycji wskazane przez inwestora, w tym "Analizę rozkładu pól elektromagnetycznych. Instalacja telefonii komórkowej [...]." wraz z załącznikami graficznymi, wykonaną przez mgr inż. W. L. ustalono, że przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia, dla którego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2373 z późn. zm.). Autor opracowania wskazał, że dla przedstawionej konfiguracji anten obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od granicznych dla miejsc dostępnych dla ludności występować będą wyłącznie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi. Dodatkowo w opracowaniu zawarto informację, że zapewniono jak najlepszy stan środowiska, ponieważ utrzymano poziomy pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych. Spełniono zatem wymóg stawiany art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 54) - dalej: "P.o.ś.". Mając zatem na uwadze powyższe oraz wobec kompletności wniosku i zgodności inwestycji z u.p.z.p., obowiązkiem organu było uwzględnienie wniosku inwestora.

Od decyzji odwołanie wniosła AS (dalej: "Skarżąca") oraz szereg innych osób podpisanych na zbiorczych listach. Odwołujący zarzucili, że inwestycja będzie stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia okolicznych mieszkańców, zniszczy ład przestrzenny, zaburzy walory krajobrazowe oraz obniży wartość okolicznych nieruchomości. W ocenie odwołujących, inwestycja winna zostać oddalona o 1000 m od istniejących zabudowań.

Decyzją z 5 grudnia 2023 r. nr SKO.401.ZP.1455.137.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzeg utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., bowiem stanowi infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnienie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Analiza ustaleń organu I instancji prowadzi do stwierdzenia, że planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, dla którego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także nie pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium, organ I instancji zapewnił przy tym wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie oraz w sposób właściwy zrealizował wymogi postawione w art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

Kolegium podniosło, że w aktualnym stanie prawnym przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora. To inwestor wskazuje miejsce lokalizacji inwestycji, zaś rolą organu jest wyłącznie ocena zgodności tej lokalizacji z przepisami. Organy administracji nie są władne z urzędu lub na żądanie stron wskazywać innej lokalizacji wnioskowanych inwestycji. Obawy o utratę wartości nieruchomości lub ograniczenia możliwości korzystania z niej, z uwagi na fakt, iż decyzja potwierdza tylko i wyłącznie zgodność inwestycji z przepisami prawa, nie mogą podlegać rozpoznaniu' w ramach postępowania lokalizacyjnego. Kwestia utraty wartości nieruchomości i ograniczenie korzystania z nieruchomości nie jest przedmiotem analizy w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta, tak jak decyzja o warunkach zabudowy, stanowi jedynie potwierdzenie, że planowane zamierzenie na danym terenie nie narusza tak zwanego ogólnego porządku planistycznego kształtowanego licznymi przepisami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, AS wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła :

1. rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn zm.) – dalej: "K.p.a." poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo oczywistych uchybień organu I instancji, tj. braku wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz braku prawidłowego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności oparcia decyzji na wadliwej analizie rozkładu pól elektromagnetycznych oraz wadliwej analizie funkcji i cech zabudowy;

2. rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 9 i art. 10 K.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo oczywistych uchybień postępowania w zakresie zapewnienia stronie wymaganych gwarancji procesowych;

3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji;

4. rażące naruszenie art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 u.g.n. poprzez wadliwe uznanie, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii jest inwestycją celu publicznego, podczas gdy inwestycja ta nie realizuje celu publicznego (lokalnego lub ponadlokalnego) ale wyłącznie interes prywatny wnioskodawcy;

5. rażące naruszenie art. 54 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w decyzji typu i mocy anteny wraz z podaniem ich konkretnej charakterystyki, w tym wskaźnika emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także sposobu skierowania anten;

6. rażące naruszenie art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 P.o.ś. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie tego, iż polityka Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony, z uwzględnieniem różnorodności sytuacji w różnych regionach, opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła. Skarżąca podniosła, że Burmistrz pominął zasadę przezorności, która wymaga, aby realizacja przedsięwzięcia ingerującego w środowisko, którego skutki nie są do końca sprawdzone, a mogą wywrzeć negatywny wpływ na środowisko, winna zostać poprzedzona wszechstronną analizą, w celu wyeliminowania zagrożeń.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, a wyłącznym jej kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492).

W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. Z istoty kontroli legalności wynika, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3).

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 4 ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, dalej: u.g.n.). Z kolei art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18).

Zgodnie z art. 4 pkt 18 u.g.n. przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne Dz.U. z 2022 r., poz. 1648). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest zatem urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (por. wyroki WSA w Szczecinie z 13.05.2021 r., II SA/Sz 37/21, WSA w Rzeszowie z 20.03.2023r., II SA/Rz 1848/23. WSA w Rzeszowie z 22.05.2024r. II SA/Rz 1681/23 – dostępne w cbosa ). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 733) "infrastruktura techniczna" to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, tak jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem wskazanym w treści tego przepisu, natomiast zgodnie z art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z treści przywołanych przepisów oraz orzecznictwa jednoznacznie wynika, że wieża telekomunikacyjna, jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowi szczególny rodzaj infrastruktury technicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.02.2015r., II OSK 1748/13 i z 28.04.2016r., II OSK 1604/14 – dostępne w cbosa).

Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona charakter wstępny i nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana i przez jaki podmiot. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia jeszcze do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organy badają wyłącznie kwestię, czy planowane zamierzenie inwestycyjne o wskazanych i określonych parametrach technicznych oraz użytkowych może zostać zrealizowane w określonym miejscu (por. wyroki WSA w Opolu z 13.09.2018r., II SA/Op 149/18; WSA w Gdańsku z 13.04.2021r., II SA/Gd 834/20 – dostępne w cbosa).

Należy również pamiętać, że zgodnie art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz (w:) A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Inaczej mówiąc, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej (konkretnej) inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3.02.2012r. II OSK 2202/10 – dostępny w cbosa). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10.01.2018r., II OSK 1137/17 – dostępny w cbosa). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny czy ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów (por. wyroki WSA w Gdańsku z 24.03.2021 r., II SA/Gd 774/20; WSA w Olsztynie z 20.10.2022 r., II SA/Ol 539/22 – dostępne w cbosa).

W tym przypadku kluczowe znaczenie ma fakt, że w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (na mocy z § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071)). W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a kwestia ewentualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie musiała być nawet przez organ wydający decyzje lokalizacyjną rozważana. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.), uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku znajdują zastosowanie albo w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albo w przypadku, gdy nie jest ona wymagana w toku innych dalszych postępowań zmierzających do realizacji inwestycji, tj. pozwoleniu na budowę. Dopiero w ich trakcie właściwy organ, na podstawie wymaganej w tych postępowaniach dokumentacji (ewentualnego raportu oddziaływania na środowisko, pozwolenia na budowę) dokonuje sprawdzenia, czy instalacja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Z kolei ochrona przed polami elektromagnetycznymi w przypadku rzeczywiście działających instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123) - zob. ww. uchwała NSA z 7.11.2022 r., III OPS 1/22 (dostępna w cbosa). Zatem kwestia dotycząca zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. nie jest przedmiotem badania na etapie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym samym ocena co do skuteczności przyjętych rozwiązań dotyczących ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym, wykracza też poza granice rozpoznania niniejszej sprawy.

Odnosząc się do zarzutów formalnych kierowanych względem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że nie mogły mieć one istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, a tym samym skutkować uwzględnieniem skargi. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja potwierdza, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a deklarowane we wniosku wartości montowanych anten nie wymagały przeprowadzenia postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji środowiskowej, co wyżej wyjaśniono.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawierał obligatoryjne elementy, wymienione w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Skarga powyższego nie podważa, dlatego zbędne jest szczegółowe omówienie tej kwestii. Niemniej jednak podkreślić należy, że do wniosku załączony został szczegółowy opis przedsięwzięcia z określeniem charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, określeniem charakterystycznych parametrów inwestycji oraz danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. Z ostatnio wymienionej informacji wynika, że planowana inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448) nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi oraz będzie spełniać wymagania określone rozporządzeniem. Do wniosku załączono również analizę występowania obszaru pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w tym rozporządzeniu z 11.03.2023 (karta akt admin nr 9).

Z akt administracyjnych wynika, że o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, jak również o decyzjach kończących postępowanie strony były zawiadamiane w drodze obwieszczeń, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast inwestora oraz właściciela działki nr [...], na której ma być lokalizowana inwestycja celu publicznego, zawiadamiano na piśmie.

W toku postępowania osoba uprawniona sporządziła projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji wraz z analizą dotyczącej nowej zabudowy. Projekt decyzji i analiza sporządziła osoba, która spełnia warunki z art. 5 u.p.z.p. W analizie podano, że z przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych o poziomach wyższych od granicznych będą występowały wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi.

Burmistrz w pkt 9 uzasadnienia decyzji podał, że nieruchomość, na której planowana jest inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż teren objęty liniami rozgraniczeniowymi Projekt decyzji został również uzgodniony stosownie do 4 u.p.z.p., z Dyrektorem Zarządu Zlewni w PGW WP w [...] oraz ze Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych.

Dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym organ i instancji , decyzją z dnia 28 czerwca 2023 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem. Sąd stwierdza, że decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy przewidziane przepisem art. 54 u.p.z.p. Wyjaśnić należy, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa, a inwestycja celu publicznego nie traci swojej funkcji nawet, gdy jest realizowana przez podmiot prywatny.

W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów postępowania i to w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W toku postępowania organy zapewniły stronom czynny udział w postępowaniu, respektując zasady ogólne procedury administracyjnej. Natomiast postępowanie wyjaśniające przeprowadzono w zakresie niezbędnym do merytorycznego rozstrzygnięcia, przy czym ponownie wskazać należy, że zakres tego postępowania wyznaczyły przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania i prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, c p.p.s.a., dlatego skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.