Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 56/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 8 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Marek Pilc, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy T. udzielił na rzecz S. S. i L. K. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z wymienionymi obiektami towarzyszącymi w miejscowości W. przy drodze krajowej Nr 8 W.-W., zmieniając w trybie art. 163 k.p.a. decyzję własną z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę wskazanych obiektów budowlanych.

Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] wznowił na podstawie art. 149 § 1 kpa z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej powyższą decyzją Nr [...], w związku z przekazanym przez Wojewodę [...] pismem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. z dnia [...], w którym wskazuje ona na "możliwość wznowienia postępowania z urzędu w związku z tym, iż jest ono dotknięte wadą z art. 145 § 1 pkt 7 kpa.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art.145 i 151 § 1 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...]o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ orzekający stwierdził, iż nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej, albowiem teren, na którym zlokalizowano przedmiotową inwestycję, został przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy T. na budowę obiektów związanych z obsługą drogi krajowej Nr 8. Został również spełniony warunek określony w § 123 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), który ustala odległość między zjazdami sąsiadującymi stacji paliw na drodze klasy GP, na nie mniejszą niż 2 km na terenie zabudowy. Decyzja zawierała pouczenie, iż Wójt Gminy T., Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł., Alfa Sp. z o.o. w W. oraz A.L. nie posiadają przymiotu strony tego postępowania i nie służy im odwołanie od decyzji. Decyzja ta została jednak do podmiotów tych skierowana i doręczona.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca powoływała się na liczne uchybienia popełnione przy wydaniu skarżonej decyzji, na które wskazywała także we wcześniejszym wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Podkreśliła, iż decyzja została wydana mimo nie uzgodnienia z zarządcą drogi możliwości i warunków zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego wybudowaniem stacji paliw. Wskazała, iż przy wydaniu zezwolenia na podstawie art. 29 ustawy o drogach publicznych dla zarządcy ma znaczenie rodzaj obiektu, który ma być skomunikowany z drogą publiczną. Z tych względów nie sposób przyjąć, iż zarządca drogi nie ma przymiotu strony w toczącym się postępowaniu. Ponadto sam fakt skierowania decyzji organu I instancji do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad czyni z niej stronę toczącego się postępowania.

Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu powołując się na treść art. 28 k.p.a. podkreślił, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. nie jest stroną w tej sprawie. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma tylko taka osoba fizyczna lub prawna, która wykaże, że wynik toczącej się sprawy może spowodować ograniczenie lub zniesienie przysługującego jej prawa. O przymiocie strony postępowania decyduje interes prawny danego podmiotu. Interes prawny strony rozpatruje się według norm prawa materialnego. Odwołująca się mogłaby być stroną w sprawie o ile wzniesiony obiekt budowlany, naruszałby jej interes prawny. Zdaniem organu, podnoszone w odwołaniu kwestie dotyczą interesu faktycznego, który nie korzysta z ochrony prawnej w postępowaniu administracyjnym.

Na powyższą decyzję Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Podniosła zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 20 pkt 5 i 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, art. 5 ustęp 1 lit.c i art. 32 ustęp 1 pkt 2 i ustęp 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca wskazała, iż organ odwoławczy nie może wydać decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, jeżeli odwołanie wniósł podmiot, na którego wniosek zostało wszczęte postępowanie, bądź tylko została doręczona decyzja organu I instancji, nawet gdyby nie był on stroną w znaczeniu materialnoprawnym. Organ odwoławczy zobowiązany był wydać decyzję stosując art. 138§ 1 pkt 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Zarzuty podniesione w skardze organ uznał za bezprzedmiotowe, z uwagi na fakt, iż postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] dotyczyło jedynie postępowania w sprawie decyzji zezwalającej na budowę stacji paliw, nie zaś zjazdów i wjazdów z drogi nr 8, w sprawie których zapadło inne ostateczne rozstrzygnięcie.

Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 23 lutego 2006 roku pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad brała udział jako strona postępowania administracyjnego w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę natomiast nie była stroną w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] o zmianie decyzji i pozwoleniu na budowę mimo, iż została wymieniona w jej "rozdzielniku". Strona skarżąca powzięła wiadomość o jej wydaniu kilkanaście miesięcy później jednak nie złożyła z tego powodu wniosku o wznowienie postępowania. Wystąpiła natomiast z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności Wyrokiem z dnia 18 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto wyjaśnił, iż pismo z dnia [...] skierowane do Wojewody [...] stanowiło pismo osoby postronnej sygnalizującej nieprawidłowości przy wydaniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozstrzyganej sprawie była ocena zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] umarzającej postępowanie przed organem II instancji toczące się na skutek odwołania Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] odmawiającej uchylenia decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z obiektami towarzyszącymi w miejscowości W. przy drodze krajowej nr 8 wydanej dla S. S. i L. K.. Badając zaskarżoną decyzję pod względem jej legalności tj. zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przy jej wydaniu prawa przez organy administracji.

Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej wskazać należy, iż decyzje ostateczne, w odróżnieniu od nieostatecznych, mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 16 § 1 zd.2 k.p.a.). Kodeks postępowania administracyjnego wyraźnie i precyzyjnie określa przesłanki niezbędne do uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych. Dopuszczalność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. stanowiących wyjątek od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, zapewnia trwałości tych decyzji i przyczynia się do gwarantowania obrotu prawnego. Oznacza to także konieczność szczególnie ostrożnego korzystania z instytucji procesowych, dopuszczających eliminację z obrotu prawnego decyzji ostatecznych. Powyższe odnieść należy niewątpliwie także do instytucji wznowienia postępowania mającej charakter nadzwyczajny i służącej do ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy któraś z wad postępowania wskazanych w przepisie art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Stosownie do przepisu art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie wznowione zostało przez Starostę Powiatu [...] postanowieniem z dnia [...]z urzędu w związku z pismem dnia [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. skierowanym do Wojewody [...], w którym sygnalizowała ona możliwość wznowienia z urzędu postępowania w sprawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw powołując się na naruszenie prawa wskazane w przepisie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.

Zgodnie z przepisem art. 7 kpa organ administracji stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego to również ustalenie treści żądania strony. Istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy problemem jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. skierowane do Wojewody [...] zostało prawidłowo potraktowane przez organy administracji jako "dezyderat", pogląd osoby trzeciej czy też stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą nie można organom administracji zarówno I jak i II instancji postawić skutecznie zarzutu naruszenia art. 61 k.p.a. Już w samej treści pisma skarżącej z dnia [...] przesłanego przez Wojewodę [...] do organu I instancji wskazuje ona jedynie jako osoba "trzecia" na możliwość wznowienia z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie, okoliczności powyższe zostały potwierdzone na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 23 lutego 2006 roku, w trakcie której pełnomocnik skarżącej wskazał, iż pismo z dnia [...] stanowiło pismo osoby postronnej wskazującej na nieprawidłowości przy wydaniu decyzji. Ogólne odniesienie się Sądu do decyzji pierwszoinstancyjnej nie miało jednak na celu oceny jej legalności, a było niezbędne z uwagi na dokonywaną w tej sprawie ocenę zgodności z prawem kwestionowanej decyzji organu II instancji.

Skoro pismo to stanowiło jedynie "zwrócenie uwagi" organom administracji na istnienie nieprawidłowości, można również przyjąć, iż zostało złożone jako skarga w trybie tzw. actio popularis czyli środka prawnego służącego każdemu, a nie tylko osobie, której interesy zostały naruszone w celu zwrócenia się do organów władzy o podjęcie działań pożądanych z punktu widzenia występującego ze skargą (art. 227 k.p.a.) Postępowanie skargowe jako odrębny rodzaj postępowania zostanie jednak uruchomione tylko, gdy skarga nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego lub szczególnego, bowiem kodeks postępowania administracyjnego przyznaje pierwszeństwo postępowaniu jurysdykcyjnemu. Stosownie z kolei do przepisu art., 235 k.p.a. pierwszeństwo postępowania jurysdykcyjnego nad trybem skargowym dotyczy także trybów nadzwyczajnych (por. Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz M. Jaśkowska, A. Wróbel, Wydanie III, Zakamycze 2005, str. 1087-1088). Wobec tego, iż w piśmie z dnia [...] Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad zarzuciła decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...], iż zagadnienie wstępne, które pojawiło się przy jej wydaniu zostało rozstrzygnięte odmiennie przez właściwy organ (art. 145 pkt 7 k.p.a.) to właściwym trybem do rozpoznania powyższego zarzutu był tryb wznowienia postępowania.

Nie do przyjęcia jest także hipoteza, iż w piśmie – skardze z [...] strona skarżąca domagała się wszczęcia postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145§ 1 pkt 4 k.p.a , gdyż organy administracyjne nie mają żadnych uprawnień do działania w tym wypadku za stronę. Stosownie bowiem do przepisu art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. Jeśli więc stronie skarżącej w istocie chodziłoby o dochodzenie swoich praw w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę spornej stacji paliw, jako pominiętej w tym postępowaniu to niewłaściwym sposobem na realizację tego celu było złożenie petycji informującej o możliwości wznowienia z urzędu postępowania w tej sprawie w oparciu o przyczyny z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Dokumentacja dołączona do akt administracyjnych przedmiotowej sprawy dowodzi, że strona skarżąca czyniła również starania w celu stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji pozwoleniowej.

Analiza akt sprawy wskazuje, iż strona skarżąca występowała w sprawie o udzielenia pozwolenia na budowę spornej stancji paliw jako organ współdziałający w rozumieniu art. 106 k.p.a , którym w związku z treścią przepisów materialnoprawnych jest zarządca drogi. Współdziałanie, którego dotyczy art. 106 kpa, podejmowane jest przed załatwieniem sprawy przez wydanie decyzji. Organ współdziałający uczestniczy w czynnościach już prowadzonego postępowania administracyjnego (w sprawie zawisłej przed innym organem), uczestnicząc w załatwieniu sprawy, której ono dotyczy, przez wyrażenie stanowiska w zakresie swej właściwości - stosownie do przepisu prawa materialnego, przewidującego takie współdziałanie. Jednak organ, z którym podejmowane jest współdziałanie w wykonaniu ustawowego obowiązku (spoczywającego na obu podmiotach współdziałających), nie jest stroną toczącego się postępowania, lecz jedynie bierze udział w procesie decyzyjnym, działając władczo i jednostronnie przez wydanie aktu administracyjnego indywidualnego w procesowej formie postanowienia. Skoro organ współdziałający nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., nie ma też żadnych uprawnień strony w tej sprawie (por. B. Adamiak / J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, 3 wydanie C.H. Beck W-wa 2000, str. 434 i nast.). Konsekwencją uznania, że organ ustawowo powołany do współdziałania w określonej sprawie indywidualnej (głównej) nie korzysta z uprawnień strony, jest również m.in. to, że nie może on domagać się wznowienia postępowania w tej sprawie, tak samo zresztą jak wnosić odwołania od wydanej w nim decyzji. Uwaga ta odnosi się nie tylko do organu współdziałającego, którego stanowisko nie zostało uwzględnione w treści decyzji wydanej w sprawie, ale również do podmiotu, który uważa, że powinien był brać udział w sprawie w charakterze organu współdziałającego, jednak z naruszeniem prawa został tego udziału pozbawiony. (por wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z 6 października 2003 roku w sprawie sygn. akt II SA 158/2002 opubl. w Systemie Informacji Prawniczej LexPolonica). Podmiot ten może co najwyżej sygnalizować nieprawidłowości rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie głównej organowi sprawującemu nadzór nad organem wydającym decyzję lub zainteresować sprawą prokuratora, który posiada szerokie uprawnienia w zakresie zapewnienia zgodności z prawem działania administracji

W świetle stanu faktycznego w sprawie niniejszej uprawnionym był zatem pogląd, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w istocie występowała jako organ współdziałający w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę spornej stacji paliw. Tak więc w kontekście przedstawionych powyżej rozważań nie przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu o wznowienie tego postępowania. W świetle wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wydaje się, iż skarżąca miała świadomość swojej sytuacji procesowej w ewentualnym postępowaniu wznowieniowym, a skierowane przez nią w dniu [...] pismo do Wojewody [...] stanowiło jedynie sygnał do organu nadrzędnego o dostrzeżonych przez organ współdziałający nieprawidłowościach popełnionych przez wydający merytoryczną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę organ administracji.

Przechodząc do oceny podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie wskazać należy, iż nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Za utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów NSA z 5 lipca 1999 roku w sprawie sygn. akt OPS 16/98 (opubl. w ONSA 1999/4/119), że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 k.p.a. Wystarczające jest dla skutecznego wniesienia odwołania przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, skuteczne zatem powinno być odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków. Twierdzenie takie może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma podstaw do ustalenia koniecznego związku twierdzeń strony z powszechnie obowiązującymi normami prawa materialnego. W sprawie rozpoznawanej, w jej aktach brak jest jakiejkolwiek próby nawet wykazania jaki to interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. posiada w kontrolowanym, nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym strona skarżąca. Należy podkreślić, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jako organ współdziałający w postępowaniu prowadzącym do wydania spornego pozwolenia na budowę nie może następnie, w związku z niezadowoleniem wynikającym z roli jaką faktycznie w nim odegrała, wykorzystując szeroką definicję pojęcia strony sformułowaną w przepisie art. 28 k.p.a. dochodzić swoich racji w trybie wznowienia postępowania powołując się na okoliczność, iż jej interesu jako gospodarza - zarządcy drogi, przy której zlokalizowana ma być sporna inwestycja może dotyczyć wynik toczącego się postępowania.

O posiadaniu interesu prawnego, a co za tym idzie przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania, nie może także przesądzać fakt toczącego się postępowania w celu stwierdzenia nieważności merytorycznej decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw, na którą to okoliczność także powołuje się skarżąca w swojej skardze wskazując na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy zauważyć, iż powołane przez skarżącą orzeczenia zapadły w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które zostało wszczęte na wniosek podmiotu występującego z odwołaniem. Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w rozstrzyganej sprawie. Postępowanie niniejsze dotyczy bowiem odmiennego nadzwyczajnego trybu - wznowienia postępowania i wszczęte zostało z urzędu nie zaś na wniosek podmiotu, który złożył odwołanie. Strona skarżąca zdaje się przy tym zapominać, że jej pismo z dnia [...], tego rodzaju "wnioskiem o wszczęcie postępowania" nie było.

Mimo, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. nie ma przymiotu strony w podlegającym kontroli Sądu w sprawie niniejszej postępowaniu administracyjnym, skargę przez nią wniesioną uznać należało za dopuszczalną, lecz z uwagi na jej niezasadność podlegającą oddaleniu. Skarżąca bowiem z samego faktu bycia adresatem skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji czerpie prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Należy zauważyć, że zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie sądowym za utrwalony uznano pogląd, iż adresat decyzji administracyjnej niezależnie od tego, czy decyzja ta dotyczy jego interesu opartego o przepisy prawa materialnego ma interes prawny w zakwestionowaniu tej decyzji w drodze skargi do sądu administracyjnego. Interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego może być bowiem traktowany jako interes w doprowadzeniu do weryfikacji decyzji administracyjnej lub innego aktu bądź czynności z zakresu administracji publicznej, będącego przedmiotem skargi, przez ten sąd. Nie zawsze interes ten będzie pokrywał się z interesem prawnym opartym o przepisy prawa materialnego - interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Zawężenie rozumienia pojęcia "interes prawny" użytego w art. 50 § 1 p.p.s.a. wyłącznie do przypadków, w których skarżący dysponuje interesem wywodzonym z przepisów prawa materialnego pozbawiałoby szereg podmiotów konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu, a w konsekwencji ograniczałoby możliwości wzruszania ewidentnie błędnych decyzji (por. M. Bogusz, Zaskarżenie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997, str. 34-37oraz wyrok z dnia 24 stycznia 2004 roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. III SA 1617/02z aprobującą glosą W. Chróścielewskiego). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą w całości podziela wyrażone wyżej poglądy.

Z przedstawionych względów uznać należało, iż decyzja Wojewody[...]z dnia 30 czerwca 2005 roku wydana została w zgodzie z obowiązującym prawem i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.