Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 844/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska (spr.), Andrzej Jurkiewicz, Protokolant Joanna Gołębiewska, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. i Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2005r. sygn. akt IV SA/WA 688/04 w sprawie ze skargi S. i Z. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2004 Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 688/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. i Z. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy. Postanowieniem powyższym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2004 r., którym zaopiniował pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków handlowo-usługowych na działkach nr 28, 39 i 129 położonych przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości P. pod warunkiem wzniesienia obiektu zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) oraz pod warunkiem zlokalizowania dojazdu do inwestycji – w związku z planowaną lokalizacją przystanku autobusowego – poprzez istniejący układ komunikacyjny z drogi dojazdowej położonej bezpośrednio w sąsiedztwie działki od strony wschodniej, która to droga posiada włączenie do drogi krajowej w km 341+754 przy równoczesnej likwidacji zjazdu w km 341+737. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że istniejący obecnie zjazd indywidualny jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem, nie spełnia wymogów zjazdu publicznego i zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego z powodu parkujących w jego obrębie samochodów, należących do osób robiących zakupy w sklepie.

Istniejący zjazd indywidualny nie spełnia warunków przewidzianych dla zjazdu publicznego i dlatego nie jest możliwa obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji za pośrednictwem tego zjazdu, który powinien być zlikwidowany z uwagi na bliskość zatoki autobusowej, zaś obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji usługowo-handlowej powinna odbywać się za pośrednictwem publicznego zjazdu z drogi krajowej nr [...] w km 341+754 i dalej drogą gminną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że zgodnie z § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd podzielił stanowisko organu, że istniejący zjazd indywidualny do nieruchomości na której planowana jest inwestycja nie spełnia warunków przewidzianych dla zjazdu publicznego i dlatego nie jest możliwa obsługa komunikacyjna tej inwestycji za jego pośrednictwem. Z uwagi na natężenie ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...], ilość zjazdów z tej drogi powinna być ograniczona ze względów bezpieczeństwa ruchu. Istnienie dwóch zjazdów z drogi krajowej w odległości 17 m może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu na tej drodze.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyli S. i Z. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności naruszenie następujących przepisów:

– art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – przez przyjęcie z jednej strony uzgodnienia zlokalizowania dojazdu do inwestycji, w związku z planowaną lokalizacją przystanku autobusowego poprzez istniejący układ komunikacyjny z drogi dojazdowej, położonej bezpośrednio w sąsiedztwie działki od strony wschodniej, która to droga posiada włączenie do drogi krajowej w km 341+754, a z drugiej strony przez przyjęcie tego uzgodnienia przy równoczesnej likwidacji zjazdu w km 341+737, pomimo że inwestycja ma już dojazd zjazdem publicznym w km 341+754 i nie odbywa się zjazdem indywidualnym,

– § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) przez błędne przyjęcie, że obsługa komunikacyjna planowanej działalności usługowo-handlowej ma się odbywać zjazdem indywidualnym, a nie zjazdem publicznym, którym się odbywa zgodnie z uzgodnieniem i przepisami,

– § 77 ww. rozporządzenia – przez przyjęcie, że zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdy tymczasem zjazd i wjazd na nieruchomość, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja odbywa się zjazdem publicznym, usytuowanym zgodnie z wymogami, nie zagrażający w żaden sposób bezpieczeństwu ruchu drogowego,

– § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia – przez przyjęcie, że istniejący zjazd indywidualny do nieruchomości, na której planowana jest lokalizacja budynków handlowo-usługowych, nie spełnia warunków przewidzianych dla zjazdu publicznego i dlatego nie jest możliwa obsługa komunikacyjna tej inwestycji za jego pośrednictwem i powinien być zlikwidowany z uwagi na bezpieczeństwo ruchu drogowego na drodze krajowej [...], a obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji powinna odbywać się za pośrednictwem publicznego zjazdu z drogi krajowej nr [...] w km 341+754 i dalej drogą gminną – w sytuacji, gdy tak się odbywa obsługa komunikacji planowanej inwestycji, a zjazd indywidualny istniejący od 100 lat służy wyłącznie do obiektów użytkowanych indywidualnie i ma swoje uzasadnienie w przepisie § 79 ww. aktu jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie,

– § 78 i 79 w zw. z § 55 ust. 1 pkt 3 i 4 ww. rozporządzenia – przez błędne przyjęcie i pomylenie faktów, że to zjazd indywidualny ma pełnić funkcję zjazdu publicznego do obsługi komunikacyjnej inwestycji, a nie odwrotnie. Sąd I instancji błędnie przyjął, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji usługowo-handlowej powinna odbywać się za pośrednictwem publicznego zjazdu z drogi krajowej nr [...] w km 341+754 i niespełnienie warunków, jakie zjazd indywidualny powinien mieć, mając na myśli warunki dla zjazdu publicznego a które to warunki zostały spełnione.

W skardze kasacyjnej podniesiono także zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 106 § 2 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 232 i 233 K.p.c. – przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W związku ze sposobem jej zredagowania koniecznym jest przypomnienie, że poza przypadkami nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.).

Związanie granicami skargi oznacza konieczność prawidłowego ich określenia w samej skardze. W niniejszej sprawie wymóg ten nie został spełniony.

Formułując zarzuty skargi kasacyjnej wnoszący tę skargę wskazał na naruszenie przez sąd przepisu prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych a także § 55 ust. 1 pkt 3, § 77 i § 78 i 79 oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki – przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Z uzasadnienia przedstawionych wyżej zarzutów wynika jednakże, iż podnosząc je skarżący w istocie ogranicza się do podważania dokonanych przez organy i akceptowanych przez sąd ustaleń sprowadzających się do konieczności wykonania dojazdu z drogi do przedmiotowej inwestycji (obiekt handlowy).

Aby zarzut naruszenia prawa materialnego sprowadzający się do zwalczania ustaleń faktycznych mógł odnieść zamierzony skutek należało zgłosić w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego zarzutu jednakże skarga kasacyjna nie zawiera.

Jedynym zgłoszonym w skardze kasacyjnej zarzutem dotyczącym naruszenia przepisów postępowania jest zarzut naruszenia przez sąd art. 106 § 2 i 5 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów, tj. § 2 ww. artykułu dotyczy prowadzenia rozprawy, tj. kolejności zabierania głosu przez jej uczestników. Z kolei § 5 tego przepisu stanowi, że do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Zauważyć w związku z powyższym należy, że § 3 cyt. przepisu zezwala sądowi na przeprowadzenie z urzędu lub na wniosek stron dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W niniejszej sprawie Sąd żadnych dowodów nie przeprowadzał, wobec czego nie mogły zostać przez niego naruszone art. 232 i 233 K.p.c. Nie mógł Sąd również z uwagi na przytoczone wyżej brzmienie art. 106 P.p.s.a. przeprowadzić dowodu z przesłuchania świadka Wójta gminy Krasiczyn. W tych warunkach nie sposób uznać, iż Sąd naruszył wskazany w skardze kasacyjnej przepis.

Kwestionując ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku, wnoszący skargę kasacyjną mógł ewentualnie podnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ – co pozwoliłoby to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytorycznie rozpoznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i czyniłoby koniecznym odniesienie się do nich. Skoro jednak zarzut taki nie został przedstawiony miarodajne są ustalenia faktyczne tkwiące u podstaw zaskarżonego orzeczenia.

Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.