Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2040/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, 2 i 3, art. 10b, art. 52, art. 18 ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 7, art. 107 par. 3, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Piotr Borowiecki, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] cofającą J. J. pozwolenie na broń palną do celów sportowych.

Organ I instancji w swojej decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji bowiem ustalił, iż wymieniony nie posiada patentu oraz aktualnej licencji sportowej uprawniającej do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim. Wobec powyższego ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia.

[...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" w [...] zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu administracyjnym.

Strona wniosła odwołanie od wskazanej decyzji, w którym zarzuciła obrazę art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 k.p.a. oraz art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Wnoszący odwołanie wskazał na czasochłonność i kosztowność procedury uzyskania z PZSS licencji sportowej, powołał się również na opinię Katedry Prawa Administracyjnego [...] w [...] oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 2462/14, zgodnie z którymi organ I instancji nie ma prawa żądać dokumentów, o których mowa w art. 10 b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

KGP pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. wezwał stronę do przesłania orzeczeń Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o przyznaniu jej patentu strzeleckiego i aktualnej licencji na uprawianie sportu strzeleckiego lub potwierdzenia wystąpienia do PZSS o ich wydanie. Strona poinformowała, że nadal nie posiada licencji PZSS, lecz uprawia strzelectwo sportowe, o czym świadczy dokumentacja szkoleniowa [...]TS "[...]".

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2016 r. Komendant Główny Policji stwierdził, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2462/14, nie jest orzeczeniem reformatoryjnym, które generalnie przesądza o tym, że organy Policji nie mają prawa wzywać posiadaczy broni palnej w celach sportowych do przedkładania aktualnych: patentu oraz licencji PZSS i cofać pozwoleń w przypadku ich nie przedłożenia.

W niniejszej sprawie stan faktyczny jest inny od ocenionego w ww. wyroku, bowiem ani strona, ani jej pełnomocnik, a także podmiot dopuszczony do postępowania, nie uprawdopodobnili w toku postępowania przed organem I bądź II instancji, że strona uprawia strzelectwo sportowe w ramach rywalizacji sportowej. Decydują o tym nie władze stowarzyszenia sportowego, lecz w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie (Dz. U. z 2016 r., poz. 176) – wyłącznie polski związek sportowy (PZSS). Wolą ustawodawcy jest też, aby – w myśl art. 10 b ust. 1 ustawy o broni i amunicji – uprawianie wszelkich sportów o charakterze strzeleckim odbywało się po uzyskaniu odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem, który wydaje polski związek sportowy (PZSS). Osoby nie posiadające tego dokumentu (patentu strzeleckiego) nie powinny uprawiać żadnego sportu strzeleckiego, ponieważ nie posiadają odpowiednich kwalifikacji.

Na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 25, poz. 113 ze zm.) Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. Nr 141, poz. 1586), w którym wprowadziła wymóg posiadania patentu strzeleckiego do uprawiania strzelectwa (§ 3), przez które rozumiała sporty o charakterze strzeleckim: kulowe, śrutowe i z broni pneumatycznej, uprawiane zarówno w ramach współzawodnictwa sportowego, jak i rekreacyjnie (§ 2). W myśl § 23 osoby uprawiające strzelectwo były obowiązane, w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (co nastąpiło 27 grudnia 2001 r.), złożyć wniosek o wydanie patentu strzeleckiego. Patenty takie zachowały moc do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r., co wynika z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726), która przepisem art. 1 pkt 24 z dniem 31 maja 2005 r. (data wejścia w życie) wprowadziła do ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej przepis art. 53b, w myśl którego (§ 1) uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dziedzinie sportu. W § 3 wskazano, iż posiadanie tego dokumentu stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji.

Ustawa o kulturze fizycznej utraciła moc (z wyjątkiem art. 43 dot. rehabilitacji itp.) z dniem 16 października 2010 r., kiedy weszła w życie uchylająca ją ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Uchylony więc został w ten sposób także art. 53b, ale jego treść przeniesiono do ustawy o broni i amunicji w postaci art. 10b (obowiązuje od 16 października 2010 r.). Tymczasem strona nigdy patentu nie uzyskała, także w toku niniejszego postępowania, które organ I instancji wszczął w dniu 2 października 2015 r. Nawet na żądanie organu odwoławczego strona nie wskazała i nie potwierdziła, że wystąpiła o wydanie takiego dokumentu. Strona miała 9 miesięcy na podjęcie starań i uzyskanie patentu strzeleckiego.

Argumenty strony w toku całego postępowania sprowadzają się do kwestionowania zasadności żądania przedstawienia patentu i licencji PZSS, wskazywania na czasochłonność procedury stosowanej przez PZSS przy wydawaniu tych dokumentów oraz grożenia konsekwencjami wynikającymi z art. 231 k.k.

Z akt administracyjnych wynika, że strona w 1995 r. wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na broń sportową o kal. 5,6 mm. W uzasadnieniu swojego wniosku wskazała, iż jest członkiem [...]TS "[...]". Z zaświadczenia Prezesa Zarządu [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z dnia [...] maja 1995 r. wynika, że strona jest członkiem Towarzystwa i czynnie uprawia strzelectwo sportowe w grupie broni 5,6 mm bocznego zapłonu. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] czerwca 1995 r. wydał stronie pozwolenie na broń sportową.

Polski Związek Strzelectwa Sportowego na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy uchwalił nowy regulamin przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego. Regulamin ten obowiązuje od dnia 1 maja 2012 r. Wskazano w nim m. in., iż do uprawiania strzelectwa sportowego wymagana jest licencja wydawana przez PZSS. Uzyskać ją mogą osoby legitymujące się patentem strzeleckim, który to dokument zgodnie z art. 10b ustawy o broni i amunicji potwierdza posiadanie odpowiednich kwalifikacji do uprawiania tego sportu.

Organ podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2265/14 stwierdził, że osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy, musi spełnić warunki określone w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w tym warunek posiadania stosownej licencji. Organy Policji, żądając od strony przedłożenia ważnego patentu i licencji PZSS, nie naruszają zasady praworządności, określonej w art. 6 k.p.a.

Strona nie posiada aktualne licencji sportowej uprawniającej do udziału we współzawodnictwie sportowym oraz nie wykazała, że uprawia strzelectwo sportowe. Nie spełnia już kryteriów, które legły u podstaw przyznania jej pozwolenie na broń w 1995 r.

Skoro strona nie posiada dokumentu wymaganego do uprawiania strzelectwa sportowego, tj. aktualnej licencji strzeleckiej, a nawet patentu, który jest wymagany do uprawiania sportu strzeleckiego w ogóle (art. 10b ustawy o broni i amunicji) zasadne jest skorzystanie z dyspozycji przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, który daje możliwość cofnięcia przyznanego wcześniej uprawnienia do posiadania broni w sytuacji, gdy ustały okoliczności stanowiące podstawę do jego wydania. Organy Policji uznały, że przesłankę wskazaną w tym przepisie spełnia okoliczność, iż strona nie uprawia strzelectwa sportowego.

Stanowiska tego nie zmienia powołanie się na opinię Katedry Prawa Administracyjnego [...] w [...]. Pełnomocnik nie załączył tego dokumentu do odwołania, lecz z przytoczonych przez niego treści wynika, że ma ona charakter prywatnej opinii, natomiast organy administracji publicznej rozpatrując i rozstrzygając sprawy pozwolenia na broń, mają na względzie nie prywatne opinie bądź jednostkowe orzeczenia sądów, lecz przeważające stanowisko judykatury dot. spraw o podobnym stanie faktycznym i prawnym jak w przypadku sprawy strony. Stanowisko to dotychczas nie uległo zmianie.

Organ odwoławczy stwierdził, że interes społeczny sprzeciwia się zachowaniu stronie prawa do posiadania broni sportowej, skoro nie wykorzystuje ona tej broni do celu, do którego ją uzyskała. Nie posiada też do tego niezbędnych kwalifikacji.

Sprzeczne z zasadą równości wobec prawa byłyby działania polegające na egzekwowaniu wymogów prawnych niezbędnych do posiadania broni sportowej tylko od osób, które uzyskały pozwolenie na broń do celów sportowych po wejściu w życie przepisów art. 10 b ustawy o broni i amunicji, co nastąpiło 16 października 2010 r., bądź obecnie ubiegają się o pozwolenie na ten rodzaj broni i jednoczesne odstąpienie od nich w przypadku osób, które pozwolenie uzyskały pod rządami "starej ustawy".

Zachowanie ważności wydanych wówczas pozwoleń nakłada na ich posiadaczy obowiązek sprostania aktualnym wymogom.

[...]Towarzystwo Strzeleckie "[...]" w [...] wniosło na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Przedmiotowej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

‒ art. 1, art. 10 ust.3 pkt 3, art. 18 ust.4 oraz art. 52 ustawy o broni i amunicji,

‒ art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podkreślił, że J. J. uzyskał w przeszłości pozwolenie na posiadanie broni palnej przeznaczonej do celów sportowych. Przesłankami formalnymi wydania pozwolenia były:

‒ pozytywnie zdany egzamin przed organem Policji,

‒ czynne uprawianie strzelectwa sportowego,

‒ przynależność do Sekcji Strzeleckiej [...]TS "[...]" w [...].

Skarżący nadmienił, iż argumentacja organu dotycząca tego, że strona uprawia strzelectwo jedynie rekreacyjnie nie jest poparta jakimkolwiek materiałem dowodowym. Organ nie rozważył tego, czy współzawodnictwo realizowane na strzelnicy [...]TS "[...]" (w ramach zawodów) jest sportem.

Organ nie wyjaśnił też, jaka jest różnica pomiędzy uprawianiem strzelectwa sportowego w ramach sekcji strzeleckiej [...]TS "[...]" – pod opieką instruktorów PZSS, a strzelectwem sportowym realizowanym przez PZSS.

Zdaniem skarżącego KGP świadomie zataił w swej decyzji treść regulaminu PZSS, § (7 pkt. 8 ust. 1), który zezwala na posiadanie licencji PZSS osobom, które nie biorą żadnego udziału we współzawodnictwie sportowym. Posiadacz broni ma wątpliwości prawne, czy organ Policji ma prawo żądać przymusowego wstąpienia do PZSS.

Skarżący podkreślił, iż KGP nie zbadał zaangażowania zainteresowanego w uprawianie strzelectwa sportowego, lecz podtrzymał argumentację KWP, iż formalny brak licencji PZSS stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia uprawnień. Organ bezzasadnie zarzucił stronie, że nie uprawdopodobniła w toku postępowania, iż uprawia strzelectwo sportowe w ramach rywalizacji sportowej. J. J. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni, a obecnie jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i czynnie uprawia strzelectwo sportowe, co potwierdza dokumentacja źródłowa znajdująca się w dyspozycji stowarzyszenia strzeleckiego. Spełnia zatem wymogi wynikające z treści art. 10 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia ustawa nie wprowadziła zasady obowiązkowej weryfikacji dotychczas wydanych pozwoleń. Strona ma ważną przyczynę dalszego posiadania broni palnej sportowej, jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, bo takim stowarzyszeniem jest [...]TS "[...]" w [...], czynnie uprawia strzelectwo sportowe według regulaminów i zasad określonych przez wyżej wymienione stowarzyszenie, legalnie posiada broń sportową, a organ Policji w przeszłości zweryfikował wiedzę i kompetencję w zakresie posiadanych kwalifikacji sportowych i nie neguje oficjalnie tych kwalifikacji w chwili obecnej.

Obowiązujące obecnie przepisy prawa, nie nakładają na osoby ubiegające się o pozwolenie na posiadanie broni obowiązku posiadania patentu i licencji strzeleckiej czy też obowiązkowej przynależności do PZSS. Działania organów Policji prowadzą do naruszenia art. 2 pkt 1, art. 3, art. 7 pkt 3 ustawy o sporcie.

W ocenie Stowarzyszenia obowiązujące przepisy prawa stanowią, że każdy ma prawo uprawiać określoną dyscyplinę sportu bez konieczności zrzeszenia się w ramach jakiegoś polskiego związku sportowego, w tym przypadku PZSS. Dopuszczone jest działanie klubów sportowych poza strukturami PZSS, który nie posiada monopolu na prowadzenie działalności sportowej. Nie ma podstaw, by zmuszać osoby do udziału w stowarzyszeniu, ani do ponoszenia ujemnych następstw prawnych z powodu braku przynależności do stowarzyszenia. Nie ma zatem podstawy do tego, żeby członek stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, działającego poza strukturami PZSS, musiał startować w imprezach organizowanych przez PZSS. Członek PZSS dokonując stosownej opłaty, nie musi uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym, nie musi w ogóle uprawiać strzelectwa sportowego, aby posiadać licencję PZSS. Wskazana licencja jest świadectwem jedynie tego, że PZSS zainkasował opłatę za jej wydanie.

Skarżący podkreślił, że ustawa o broni i amunicji nie wprowadza zasady, że pozwolenie na broń mogą jedynie uzyskać członkowie PZSS, takiej modyfikacji ustawy dokonują organy Policji.

Osoba, która nie chce wstąpić do PZSS, traci uprzednio wydane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa pozwolenie na posiadanie broni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 4

i art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2012 r. poz. 576 ze zm.). Przepis art. 18 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia.

Obowiązkiem organu było zatem ustalenie, czy ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą wydania J. J. pozwolenia na broń palną sportową.

W ocenie Sądu, ustaleń w tym zakresie organ nie dokonał. Organ stwierdził jedynie, że do czynnego, sportowego uprawiania strzelectwa potrzebna jest, poza patentem, licencja PZSS, której wymienny nie posiada. Z tego względu, zdaniem organu, J. J. nie może używać broni w celu, w jakim uzyskał ją w przeszłości.

Z akt sprawy wynika, że wymieniony pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych uzyskał na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., wydanej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy

z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.). W decyzji tej wskazano, że podstawę jej wydania stanowi przynależność do klubu sportowego oraz zdanie egzaminów z przepisów. W podaniu

o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej J. J. wskazał m.in., że jest członkiem [...]TS "[...]" w [...]i wskazał, że broń chce uzyskać do celów sportowych.

Skarżące Stowarzyszenie "[...]" w toku postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych podnosiło, że także obecnie J. J. jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i uprawia czynnie strzelectwo sportowe w sekcji strzeleckiej tego Stowarzyszenia.

W sprawie nie jest sporne, że J. J. nie posiada patentu strzeleckiego, jak też nie posiada licencji sportowej PZSS. Choć Stowarzyszenie "[...]" konsekwentnie podnosi, że wymieniony czynnie uprawia strzelectwo sportowe w ramach sekcji strzeleckiej [...]TS "[...]" w [...], organ wymaganych w tym zakresie ustaleń nie poczynił. Pomimo wynikających z art. 18 ust. 4 ustawy o broni

i amunicji kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy obu instancji okoliczności tych nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez wymienionego licencji PZSS na uprawianie strzelectwa sportowego oraz patentu strzeleckiego, o których mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji.

Na gruncie tej sprawy wskazania wymaga, że na mocy art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. W świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, weryfikacja pozwoleń – w trybie art. 18 ust. 4 ustawy, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny, dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy. Brak jest natomiast podstaw, aby przesłanki (wymogi) wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. "starych" pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikające z art. 10b ustawy o broni i amunicji.

Pogląd taki prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podzielając przy tym stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2555/14, w którym Sąd II instancji dokonał analizy zmian przepisów ustawy o broni i amunicji oraz wykładni art. 10b tej ustawy. Mianowicie NSA stwierdził, iż "art. 10b został wprowadzony do ustawy z dnia 21 maja 1999 r.

o broni i amunicji na mocy art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), która weszła w życie z dniem 16 października 2010 r. Art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w przytoczonym wcześniej brzmieniu obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. Nadanie temu przepisowi tej treści nastąpiło na mocy art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195).

W konsekwencji dopiero od dnia 10 marca 2011 r. pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane tylko wówczas, gdy osoba ubiegająca się o jego wydanie spełnia wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. (...) jak wynika z art. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. ustawodawca zdecydował, iż zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie tej ustawy, to jest dokumenty wydane na podstawie ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. Tym samym dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają one zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego".

Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, iż "brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że w sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie nie posiada dokumentu wydanego przez polski związek sportowy, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i tym samym nie może uprawiać sportu o charakterze strzeleckim, to w konsekwencji ustała okoliczność faktyczna, dla której wydano mu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. (...) skarżący kasacyjnie uzyskał pozwolenie na broń palną sportową w czasie, gdy uzyskanie pozwolenia na posiadanie tego typu broni nie wiązało się z koniecznością uprawiania sportu o charakterze strzeleckim i pozwolenie to nadal zachowuje swoją moc. Nie ma żadnego przepisu, który pozbawiałby to pozwolenie mocy prawnej. (...) Nie ma też żadnego przepisu, który nakazywałby osobom posiadającym pozwolenie na broń palną sportową uzyskane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych jak i na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przed dniem 10 marca 2011 r. dostosowania się do wymogów zawartych w art. 10b ustawy o broni

i amunicji. Brak jest też podstaw do uznania istnienia tego rodzaju obowiązku w drodze wykładni." – podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 1911/15 (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym, brak jest podstaw, aby w odniesieniu do J. J. fakt nieposiadania patentu strzeleckiego i licencji PZSS, traktować jako okoliczność wykluczającą możliwość uprawiania sportu o charakterze strzeleckim. Z tego względu Sąd stwierdził, że organ nie dokonał w istocie niezbędnych do rozpatrzenia sprawy ustaleń faktycznych, co do tego, czy faktycznie ustały okoliczności, które stanowiły podstawę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Nieuprawnione jest stanowisko organu, że dokumentacja szkoleniowa Stowarzyszenia nie jest miarodajna w tym zakresie.

Z tego też względu za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., a także art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie zaś dokonanych dotychczas przez organ ustaleń stwierdzić należało, że organ błędnie zastosował przepis art. 18 ust. 4 ustawy

o broni i amunicji.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ będzie miał na uwadze powyżej przedstawioną ocenę prawną. Organ dokona ustaleń, czy J. J. nadal czynnie uprawia strzelectwo sportowe w ramach sekcji strzeleckiej [...]TS "[...]" w [...], albowiem w tym celu pozwolenie na broń palną do celów sportowych w 1995 r. zostało wymienionemu wydane i dopiero wówczas podejmie decyzję.

Za nietrafny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., albowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie i nie był przez organ stosowany. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było bowiem postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi.