Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 83/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 indeks 1 i 2, art. 237 par. 1 pkt 3-6 i par. 1 indeks 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1465
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy ( t. j.)
article: par. 3 ust. 1, par. 4, par. 5, par. 6 ust. 1 i ust. 6, par. 8 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1836
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych
article: art. 84 par. 1, art. 80, art. 15, art. 136, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Asesor sądowy Remigiusz Mazur Protokolant Inspektor sądowy Magdalena Figurniak-Cis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w O. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 września 2023 r., nr HP.907.5.2023.MB w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. Sp. z o.o. w O. (zwaną dalej również skarżącą lub Spółką) jest decyzja Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej w skrócie: OPWIS) z dnia 20 września 2023 r., nr HP.907.5.2023.MB, utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w Opolu z dnia 2 marca 2023 r. r., nr HP.4200.4.2022.MSS, o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W związku z podejrzeniem choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka lewego Dyrektor Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Opolu w dniu 6 września 2022 r. wystawił A. B. (zwanemu dalej także: pracownikiem lub stroną) skierowanie na badania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., zwanego dalej w skrócie WOMP lub jednostką orzeczniczą.

Po przeprowadzeniu badań, w dniu 30 stycznia 2023 r. WOMP wydał orzeczenie lekarskie nr [...], stwierdzające rozpoznanie u A. B. choroby zawodowej wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. W orzeczeniu, jako czynniki narażenia zawodowego stanowiące przyczynę choroby zawodowej, wskazano sposób wykonywania pracy. Jako miejsce zatrudnienia lub wykonywania pracy, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, określono M. Sp. z o.o. w O., ul [...], stanowisko - operator rozkroju. Ustalono też, że okres narażenia zawodowego trwa od 2008 r. do nadal. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że pracownik pracuje u skarżącej jako operator rozkroju, operator maszyn i urządzeń do obróbki szkła. W ocenie jednostki orzeczniczej analiza narażenia zawodowego wykazała, że badany na ww. stanowiskach pracy wykonywał pracę obciążającą kończyny górne, w tym w stawach nadgarstkowych, mającą cechy pracy monotypowej. Badany w wywiadzie podał występujące od około roku drętwienia lewej ręki, zwłaszcza palców II i III, nasilające się stopniowo, najsilniejsze w nocy, bóle w okolicy nadgarstka lewego, osłabienie siły ręki lewej, bóle kręgosłupa w odcinku szyjnym i lędźwiowo-krzyżowym. WOMP podniósł, że w wykonanym w dniu 5 maja 2022 r. badaniu elektroneurograficznym stwierdzono cechy zespołu cieśni nadgarstka po stronie lewej. Podał też, że w dniu 19 maja 2022 r. pracownik miał wykonany zabieg odbarczenia lewego nerwu pośrodkowego. Obecnie nadal odczuwa dolegliwości bólowe lewego nadgarstka. Z kolei w aktualnym badaniu elektroneurograficznym z dnia 29 listopada 2022 r. stwierdzono wydłużoną latencję końcową ruchową w obu nerwach pośrodkowych oraz zwolnienie szybkości przewodzenia w włóknach czuciowych prawego nerwu pośrodkowego oraz przewodzenie w włóknach czuciowych lewego nerwu pośrodkowego w normie. Dalej WOMP stwierdził, że u badanego rozpoznano obustronny zespół cieśni nadgarstka, po stronie lewej na podstawie wywiadu chorobowego, badania przedmiotowego, konsultacji neurologicznej, analizy udostępnionej dokumentacji medycznej oraz wyników badania elektorneurograficznego z dnia 24 maja 2022 r. W ocenie WOMP biorąc pod uwagę dane dotyczące narażenia zawodowego, istnieją wystarczające podstawy do uznania z wysokim prawdopodobieństwem zawodowej etiologii stwierdzonej choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy.

Decyzją z dnia 2 marca 2023 r. PPIS orzekł o stwierdzeniu u A. B. - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy, pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1836), zwanego dalej rozporządzeniem, wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm. [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.]), zwanej dalej w skrócie K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195, z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia. W uzasadnieniu decyzji w ustaleniach stanu faktycznego organ podał, że strona od [...] 2008 r. jest zatrudniona u skarżącej na stanowisku pracy, na którym wykonuje pracę obciążającą kończyny górne, mającą cechy pracy monotypowej. Podstawowe obowiązki służbowe pracownika związane są z rozkrojem, przełamywaniem i przenoszeniem formatek (wykrojone elementy z tafli szkła). Dalej organ wskazał na wydane przez WOMP orzeczenie lekarskie z dnia 30 stycznia 2023 r. oraz treść przepisów art. 235¹ i art. 235² ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1510, z późn. zm. [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz.U. z 2023 r. poz. 1465]), zwanej dalej K.p., i § 8 ust. 1 rozporządzenia. Następnie stwierdził, że nie może kwestionować merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego, które ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Organ podkreślił, że orzeczenie lekarskie w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostało wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Zatem ocena tego orzeczenia sprowadza się wyłącznie do warunków formalnych tzn. ustalenia, czy orzeczenie zostało wydane we właściwej formie, czy zawiera uzasadnienie, czy wydał je uprawniony lekarz, a jeśli uprawniony, to czy dodatkowo zatrudniony w odpowiedniej jednostce organizacyjnej. Wyjaśnił też organ, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W niniejszej sprawie oceny stanu zdrowia pracownika dokonała upoważniona jednostka wydając orzeczenie lekarskie z dnia 30 stycznia 2023 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, który stanowi załącznik do rozporządzenia. Analizując treść orzeczenia organ stwierdził, że jednoznacznie wynika z niego, iż przyczyną rozpoznanej choroby są czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy. Treść uzasadnienia orzeczenia koresponduje przy tym z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, to jest przede wszystkim z dokonaną oceną narażenia zawodowego. Orzeczenie to jest spójne i nie budzi wątpliwości, a tym samym dane w nim zawarte mogą być uwzględnione jako dowód w niniejszej sprawie. W ocenie organu potwierdzenie pracy w narażeniu zawodowym, będącym przyczyną choroby, uzasadnia wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej u strony.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła - mające wpływ na treść decyzji - naruszenie następujących przepisów K.p.a.:

- art. 7 i art. 77,m polegające na zaniechaniu ustalenia przyczyn choroby zawodowej i okresu narażenia zawodowego, pomimo materiału dowodowego wskazującego na prace monotypową, wpływającą na narażenie zawodowe w okresie poprzedzającym zatrudnienie w Spółce, co powinno skutkować określeniem przez PPIS pełnego kręgu podmiotów odpowiedzialnych za powstanie choroby zawodowej lub takich, które przyczyniły się do powstania schorzenia kwalifikowanego jako choroba zawodowa,

- art. 8 poprzez zaniechanie wyjaśnienia przesłanek dla których organ uznał, że choroba zawodowa powstała w okresie zatrudnienia w Spółce, a pominął okoliczności związane z poprzednimi miejscami pracy i warunkami pracy tam panującymi oraz nie wyjaśnił wpływu i związku przyczynowego warunków pracy panujących u poprzednich pracodawców w aspekcie stwierdzenia, czy już wówczas strona pracowała w warunkach narażenia zawodowego i czy okres narażenia na stwierdzoną chorobę nie dotyczył okresu zatrudnienia u poprzednich pracodawców.

Skarżąca wniosła też o dopuszczenie dowodów w postaci:

- kopii świadectw pracy strony wydanych przez H. S.A w upadłości oraz Przedsiębiorstwa K. na okoliczność zajmowanych stanowisk, charakteru wykonywanej pracy w tych zakładach, okresów zatrudnienia, pracy wykonywanej w szczególnych warunkach oraz wielokrotności przebywania na zwolnieniach lekarskich,

- kopii orzeczeń lekarskich z badań profilaktycznych za okres 2019-2022 oraz skierowań na te badania, na okoliczność wykazania, że w wyniku tych badań nie stwierdzano przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku operatora rozkroju szkła oraz maszyn i urządzeń do obróbki szkła, co wykluczało stwierdzenie choroby zawodowej,

- przesłuchania jako świadka Głównego Specjalisty ds. BHP w Spółce na okoliczność rozmów prowadzonych przez pracownika, dotyczących warunków pracy u aktualnego i poprzednich pracodawców, potwierdzających, że u poprzednich pracodawców pracował na urządzeniach znacznie starszych niż obecnie i wymagających głównie pracy ręcznej, a obecnie pracuje na urządzeniach zautomatyzowanych, mniej obciążających pracę rąk,

- przeprowadzenie szczegółowych badań i oceny przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi.

W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u pracodawcy.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania OPWIS decyzją z dnia 20 września 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania i wyjaśnił, że w związku z zarzutami odwołania przeprowadził uzupełniające postępowania dowodowe. W tym zakresie organ zwrócił się do jednostki orzeczniczej o wyjaśnienie, który nadgarstek pracownika został dotknięty chorobą. Z otrzymanej od WOMP odpowiedzi z dnia 17 kwietnia 2023 r. wynika, że u badanego rozpoznany został obustronny zespół cieśni nadgarstka, natomiast w orzeczeniu lekarskim nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej podana została pełna nazwa choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z zapisem w wykazie, który brzmi: "przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni nadgarstka". Uwzględniając to wyjaśnienie organ stwierdził, że zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący tej kwestii należy uznać za niemający wpływu na podważenie zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji. Jednostka orzecznicza dokonała bowiem rozpoznania choroby zawodowej określonej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, określając jej nazwę zgodnie z brzmieniem nazwy choroby wskazanej w przepisie prawnym i w ślad za tym PPIS stwierdził decyzją administracyjną tę chorobę zawodową. W uzasadnieniu orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej wyjaśniono natomiast, że rozpoznane schorzenie dotyczy obu rąk, lewej i prawej. Dalej, organ analizując treść świadectw pracy przedstawionych przez Spółkę, stwierdził, że strona przed podjęciem pracy u skarżącej, tj. przed [...] 2008 r. była pracownikiem następujących zakładów pracy: Przedsiębiorstwa K. w J., gdzie od [...] 1982 r. do [...] 1986 r. był [...], od [...] 1986 r. do [...] 1990 r. [...] oraz H. S.A. w upadłości w J. - zatrudnienie od [...] 1990 r. do [...] 2008 r. na stanowiskach [...]. Organ uznał za zasadne zarzuty odwołania dotyczące braku dokonania przez organ pierwszej instancji oceny narażenia w tych zakładach i z tego względu zwrócił się o dokonanie takiej oceny do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J., jako organu właściwego miejscowo ze względu na siedzibę obu zakładów pracy. Organ ten przeprowadził czynności wyjaśniające, których wyniki udokumentował w "Kartach oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej": z dnia 5 czerwca 2023 r. dotyczącej zatrudnienia strony w H. S.A. w upadłości w J., późniejszej H.1 Sp. z o.o. w upadłości w J. oraz z dnia 10 lipca 2023 r. dotyczącej zatrudnienia w K. w J. - obecnie S. S.A. w B. PPIS w J., ustalając, że w obu ww. zakładach warunki pracy pracownika nie stwarzały ryzyka zachorowania na zespół cieśni w obrębie nadgarstków. Powyższe karty oceny narażenia zawodowego organ przekazał do WOMP z prośbą o opinię, czy ustalenia w nich udokumentowane mają wpływ na rozpoznanie choroby zawodowej u strony oraz czy praca w ww. zakładach mogła przyczynić się do zachorowania na chorobę zawodową rozpoznaną w 2023 r. W odpowiedzi z dnia 18 sierpnia 2023 r. jednostka orzecznicza poinformowała, że po ponownej analizie całości posiadanej dokumentacji medycznej oraz danych dotyczących narażenia zawodowego podtrzymuje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej. Odniosła się też do kwestii warunków pracy w miejscach zatrudnienia poprzedzających zatrudnienie w Spółce. Jednostka orzecznicza wyjaśniła, że brak potwierdzonego występowania objawów zespołu cieśni nadgarstka w okresie zatrudnienia w zakładach poprzedzających zatrudnienie w Spółce oraz w okresie roku od ustania narażenia u poprzednich pracodawców, a także brak potwierdzenia narażenia zawodowego na wykonywanie czynności obciążających w sposób nadmierny stawy nadgarstkowe o charakterze monotypowym w latach 1982-2008, nie daje podstaw do przyjęcia związku przyczynowego między przewlekłą chorobą układu nerwowego, a narażeniem przed 2008 r. Jednostka orzecznicza zwróciła ponadto uwagę na fakt, który ma istotne znaczenie przy rozpatrywaniu związku schorzenia z warunkami pracy, że dolegliwości ze strony kończyny górnej lewej pojawiły się u pracownika w 2021 r., a obustronny zespół cieśni nadgarstka został rozpoznany w 2022 r., tj. po ok 13 latach pracy w Spółce. Zdaniem organu odwoławczego, te informacje zgodnie z prawem wykluczają, by wiązać powstanie schorzenia z pracą w poprzednich miejscach zatrudnienia. W dalszej części uzasadnienia organ odnotował, że pełnomocnik Spółki po zapoznaniu się z dokumentacją w sprawie, wniósł w piśmie z dnia 7 września 2023 r. kolejne uwagi. Organ stwierdził, że zgodnie z poz. 20 pkt 1 załącznika do rozporządzenia okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej w przypadku zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wynosi 1 rok. Skoro w rozważanym przypadku - zdaniem organu - dolegliwości ze strony kończyny górnej lewej pojawiły się w 2021 r., a obustronny zespół cieśni nadgarstka został rozpoznany w 2022 r., tj. po ok 13 latach wykonywania pracy w Spółce to należy przyjąć, że rozpatrywana choroba zawodowa nie mogła powstać w wyniku narażenia zawodowego mającego miejsce w związku z pracą wykonywaną w trakcie zatrudnienia w latach poprzedzających zatrudnienie u skarżącej. Jej symptomy nastąpiły bowiem po ok. 13 latach od zakończenia pracy w H. S.A. w upadłości późniejszej H.1 Sp. z o.o. w upadłości w J. oraz po ok 32 latach po zakończeniu zatrudnienia w K. w J., obecnie S. S.A. w B. W ocenie organu brak jest podstaw do uznania związku schorzenia strony z pracą w tych zakładach, biorąc pod uwagę wyniki dochodzenia epidemiologicznego, a także przebieg schorzenia, tj. pojawienie się pierwszych objawów schorzenia po wielu latach od zakończenia pracy u tych pracodawców. Organ za bezprzedmiotowy uznał również wniosek Spółki o przesłuchane jako świadka Głównego Specjalisty ds. BHP w Spółce na okoliczność rozmów prowadzonych przez pracownika, dotyczących warunków pracy u aktualnego i poprzednich pracodawców. W tym względzie wyjaśnił, że treść dokumentów sporządzonych przez PPIS w J., tj. "Kart oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" dotyczących poprzednich miejsc zatrudnienia, a także zapisów w opinii jednostki orzeczniczej z dnia 18 sierpnia 2023 r. dotyczących przebiegu schorzenia i okresu pojawienia się symptomów choroby pozwala na wyeliminowanie subiektywnych odczuć, pojęć czy interpretacji przez obie strony postępowania, a de facto niemających wpływu na rozpoznanie choroby zawodowej. Natomiast obiektywnej oceny narażenia zawodowego dokonały organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a oceny medycznej, obejmującej istotny w tej sprawie przebieg schorzenia, w tym okres pojawienia się objawów choroby, uprawniona jednostka służby zdrowia. I te ustalenia stanowią podstawę rozstrzygnięcia. Dalej, dokonując szczegółowej analizy zapisów w "Kartach oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" dotyczących pracy strony w K. oraz H., organ stwierdził, że dokumenty te wyraźnie wskazują, że pracownik nie wykonywał prac o charakterze monotypowym. Organ podkreślił też, że podstawą do oceny narażenia zawodowego w przebiegu zatrudnienia strony podczas zatrudnienia w Spółce w prowadzonym postępowaniu, wbrew zarzutom odwołania, nie jest treść pisma A. B. z dnia 11 lipca 2022 r., a ustalenia dokonane przez PPIS przed wydaniem decyzji, udokumentowane w "Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" z dnia 27 lipca 2022 r. Ustalenia te zostały zatwierdzone przez dyrekcję zakładu - Dyrektora Zakładu Produkcyjnego, Dyrektora Działu Organizacyjnego oraz Głównego Specjalistę ds. BHP i OŚ. Jak słusznie stwierdzono w treści odwołania, podczas przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego z udziałem pracodawcy, zweryfikowane zostały informacje w tym zakresie przekazane przez pracownika w piśmie z dnia 11 lipca 2022 r. Odnosząc się do zapisów w "Karcie oceny narażenia w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" sporządzonej dnia 27 lipca 2022 r. organ podał, że strona od [...] 2008 r. do nadal jest operatorem rozkroju, operatorem maszyn i urządzeń do obróbki szkła w Spółce W punkcie 12. Charakterystyka wykonywanej pracy stwierdzono, że praca na tym stanowisku polega na łamaniu tafli szkła i przenoszeniu formatek, tj. wykrojonego elementu z tafli szkła, ze stołu rozkroju na stojak dedykowany odpowiednim formatkom, po dokonaniu rozłamu ręcznego lub przy użyciu łamacza pneumatycznego. Rozłam ręczny dotyczy tafli szkła o grubości 3-5 mm. W trakcie zmiany roboczej pracownik rozkraja i przenosi ok 1500 kg formatek o grubości 3 mm. Formatki przenoszone są samodzielnie lub z drugim pracownikiem. Grubsze formatki szkła, o grubości 10 mm, rozłamywane są przy użyciu łamacza pneumatycznego. W przypadku szkła o grubości 10 mm pracownik rozkroju przenosi ok. 1500 kg za pomocą przenośników pneumatycznych. W ciągu zmiany pracownik przenosi w sumie 200-700 formatek. Jest to praca o charakterze monotypowym. W ocenie organu z dokonanych ustaleń wynika, że jest to praca obciążająca kończyny górne, w tym nadgarstki, na co składają się monotypia wykonywanych czynności, ręczne wyłamywanie/rozłamywanie tafli szklanych na wycięte wymiary, obciążenie podczas ręcznego przenoszenia ze stołu wykroju formatek na stojak. Te czynniki ryzyka zostały również zdefiniowane w dokumentacji oceny ryzyka zawodowego, sporządzonej przez pracodawcę zgodnie z wymogami ustawy Kodeks pracy. W dokumentach składowych "Oceny ryzyka zawodowego na stanowisku rozkroju szkła" z dnia 28 marca 2007 r., zarówno w "Karcie oceny ryzyka zawodowego" w części, w której wymieniono źródła zagrożeń czynnikami ryzyka, jak i w "Karcie analizy ryzyka zawodowego" dla stanowiska obsługi stołu rozkroju szkła, udokumentowano, że praca na stanowisku operatora rozkroju wymaga ruchów monotypowych. Ten czynnik narażenia wskazywany był również w przedstawionych przez Spółkę skierowaniach na badania lekarskie okresowe w grupie szkodliwych czynników fizycznych. Również WOMP uznał, że sposób wykonywania pracy opisany przez PPIS w "Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej", obciążający kończyny górne, w tym w stawach nadgarstkowych, mający cechy pracy monotypowej daje podstawę do uznania z wysokim prawdopodobieństwem o zawodowej etiologii zespołu cieśni w obrębie nadgarstka i rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy. Nieuzasadnione jest zatem stanowisko Spółki, że treść orzeczenia lekarza medycyny pracy, który pomimo wiedzy o zwolnieniach chorobowych pracownika orzekł o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku operatora rozkroju, operatora maszyn i urządzeń do obróbki szkła, podważa stwierdzenie u niego choroby zawodowej przez innych lekarzy. Do rozpoznania u pracownika choroby zawodowej bądź orzeczenia o braku do tego podstaw są uprawnieni bowiem wyłącznie lekarze zatrudnieni w jednostce specjalistycznej I lub II stopnia, nie zaś wszyscy lekarze posiadający specjalizację z zakresu medycyny pracy oraz uprawnienia do przeprowadzania profilaktycznych badań pracowników. Rozpoznanie choroby zawodowej wymaga przeprowadzenia ukierunkowanych na to, szeregu badań specjalistycznych, których nie wykonuje się w trakcie badania profilaktycznego. Zakres badań profilaktycznych dla pracy monotypowej, określony w załączniku Nr 1 "Wskazówki metodyczne w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników" rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 607 ), nie obejmuje takich badań. Dalej organ odwoławczy dowodził, że rozpoznanie choroby zawodowej u strony poprzedzone było kilkukrotnie przeprowadzonymi badaniami elektroneurograficznymi, badaniami laboratoryjnymi, konsultacją neurologiczną. Treść uzasadnienia orzeczenia lekarskiego WOMP dowodzi, że chorobę zawodową rozpoznano w oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, analizę dokumentacji medycznej, wynik badania elektroneurograficznego, dane dotyczące narażenia zawodowego. OPWIS nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności tego orzeczenia, uznając je za logiczne, spójne i w pełni odpowiadające walorom opinii biegłego w sprawie choroby zawodowej. Tym samym organ nie znalazł podstaw do kierowania sprawy do jednostki orzeczniczej II szczebla diagnostycznego celem przeprowadzenia szczegółowych badań i oceny. Organ stwierdził też, że zarzut odwołania dotyczący czynników pozazawodowych, mogących wpłynąć na powstanie zespołu cieśni nadgarstka jest nieuzasadniony, ponieważ jednostka orzecznicza wydając orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej posiadała wiedzę o bólach kręgosłupa w odcinku szyjnym i lędźwiowo-krzyżowym i wzięła to pod uwagę. Natomiast zabieg odbarczenia nerwu pośrodkowego jest metodą chirurgicznego leczenia tej choroby, nie czynnikiem ją powodującym. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że treść orzeczenia lekarskiego oraz dokumentów zgromadzonych w postępowaniu organów obu instancji dowodzą, że w rozpatrywanym przypadku spełnione zostały wszystkie kryteria umożliwiające stwierdzenie wystąpienia u strony, z wysokim prawdopodobieństwem, choroby zawodowej decyzją administracyjną. Strona przez wiele lat pracowała w Spółce w narażeniu na czynnik sprawczy choroby i badania specjalistyczne wykonane przez jednostkę upoważnioną do orzekania w sprawach zawodowych wykazały obecność zmian w stanie jego zdrowia charakterystycznych dla tego narażenia. Organ nie znalazł też podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki o ponowne skierowanie sprawy do jednostki orzeczniczej celem wyjaśnienia przyczyn, licznych jego zdaniem, zwolnień lekarskich, na których przebywała strona podczas zatrudnienia w H. W tym zakresie stwierdził, że analiza zapisów w świadectwach pracy wskazuje, że w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2005 r. pracownik był niezdolny do pracy w sumie przez 19 dni. Wcześniej od 1992 r. do [...] 2002 r. wymiar zwolnień lekarskich wynosił od kilku dni rocznie (2 dni w 1995 r.), do maksymalnie 32 dni rocznie (w 2000 r.). Wyjaśnianie, jakie choroby stanowiły przyczyny tych nielicznych dni niezdolności do pracy nie znajduje uzasadnienia. W przekonaniu organu w świetle dokonanych ustaleń dotyczących narażenia zawodowego nie ma to znaczenia, a przyczyniłoby się do znacznego, nieuprawnionego wydłużenia postępowania.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, sformułowała zarzuty naruszenia następujących przepisów:

- art. 7 K.p.a., poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niekompletny oraz rozpatrzenie go w sposób niepełny i niedbały, w szczególności poprzez brak dokładnego ustalenia zakresu prac wykonywanych przez stronę w poszczególnych zakładach pracy - głównie u skarżącej na przestrzeni lat oraz czasu pracy na poszczególnych stanowiskach,

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie granicy swobodnego uznania, gdyż ocena zebranego materiału dowodowego nie była zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki, a w szczególności poprzez błędne uznanie, że pracownik wykonywał pracę monotypową,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, tj. braku jednoznacznego wyjaśnienia, jakie to czynniki, pozostające w związku z wykonywaną przez pracownika pracą, miały bezsporny wpływ na powstanie zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a także poprzez brak wyjaśnienia przez organ istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy warunkami pracy, a stwierdzonym u pracownika schorzeniem przy uwzględnieniu warunków pracy oraz brak szczegółowego odniesienia się do elementów charakteryzujących środowisko pracy pracownika, co w przypadku stwierdzonej choroby winno sprowadzać się do szczegółowej oceny sposobu wykonywania pracy,

- art. 236 K.p., polegające na wadliwym uznaniu domniemania prawnego istnienia związku przyczynowego między pracą mogącą wywołać konkretną chorobę, a jej stwierdzeniem u pracownika,

- art. 235¹ K.p., przez jego wadliwe odkodowanie i pominięcie, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym",

- art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, obligatoryjnych elementów wymaganych przepisami prawa i ograniczenie uzasadnienia decyzji wyłącznie do lakonicznego przedstawienia (streszczenia) przez organ swoich własnych, błędnych (powielonych za organem I instancji) domniemań i nieprawidłowej podstawy prawnej dla późniejszego rozstrzygnięcia (bez przedstawienia merytorycznych, bezspornych dowodów leżących u podstaw decyzji),

- § 8 ust. 1 rozporządzenia, przez wydanie decyzji w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w oparciu o wadliwie sporządzony formularz oceny narażenia zawodowego strony.

Ponadto Spółka zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu:

- kluczowy błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść wydanej decyzji, przez bezrefleksyjne, nielogiczne przyjęcie, że rzekomo w latach zatrudnienia u strony skarżącej od roku 2008 wykonywał on pracę monotypową, podczas gdy właśnie jego wieloletnia, ciągła praca nie była pracą w warunkach narażenia na ruchy monotypowe,

- nieuwzględnienie błędnego sporządzenia karty oceny narażenia zawodowego, która przygotowana przez upoważniony podmiot inspekcji sanitarnej została sporządzona bez należytej staranności, albowiem nie opisano w niej w sposób szczegółowy czynności wykonywanych przez pracownika podczas zatrudnienia na stanowisku operatora rozkroju, operatora maszyn i urządzeń do obróbki szkła,

- bezkrytyczne przyjęcie jako prawidłowego, nierzetelnego dokumentu sporządzonego przez organ bez sumienności i nie zawierającego wszystkich ustaleń faktycznych, jakich dokonał organ w trakcie prowadzonego postępowania.

Na podstawie powyższych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła rozbudowaną argumentację w zakresie podniesionych zarzutów. Podniosła m.in., że choć organy inspekcji są związane treścią orzeczenia lekarskiego, to są zobowiązane powiązać zawarte w nim ustalenia z okolicznościami sprawy. Skarżąca zarzuciła, że w decyzji brak jest dokładnego określenia, jakie warunki zatrudnienia w Spółce wywołały stan chorobowy w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, w szczególności w jakim stopniu są obciążone kończyny górne pracownika w związku z pracą, jaki charakter i jaką częstotliwość miały wykonywane ruchy pracy rąk. W ocenie Spółki posiadane przez nią urządzenia, na których pracowała i pracuje strona są nowoczesnymi, w pełni zautomatyzowanymi urządzeniami, mającymi na celu maksymalne odciążenie górnych kończyn pracowników w zakresie zagrożenia zdrowotnego. Dalej skarżąca ponownie akcentowała, że w piśmie z dnia 11 lipca 2022 r. strona podała nieprawdziwe i niewiarygodne informacje, co wprowadziło w błąd zarówno organy, jak i jednostkę orzeczniczą. Zakwestionowała również opis zawarty w "Karcie oceny narażenia w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" z dnia 27 lipca 2022 r. odnoszącej się do stwierdzenia, że praca uczestnika ma charakter monotypowy. W tym zakresie skarżąca dowodziła, że organy inspekcji nie określiły, który zakres prac strony ma taki charakter, na czym polega monotypowość i jakich czynności dotyczy oraz ich częstotliwości. Spółka wskazała, że z przedstawionych pracownikom organu dokumentów stanowiących kartę charakterystyki stanowiska pracy z dnia 22 marca 2022 r. i z dnia 28 marca 2007 r. również nie wynika, że praca na stanowisku rozkroju szkła wymaga ruchów monotypowych. W ocenie skarżącej, rażąco narusza jej interes nieuwzględnienie przez organy okoliczności, że przeprowadzane regularnie badania profilaktyczne lekarzy medycyny pracy potwierdzały, iż pracownik wobec braku przeciwskazań zdrowotnych jest zdolny do wykonywania pracy na określonym stanowisku. Powyższe podważa równoległe stwierdzenie u strony przez innych lekarzy choroby zawodowej. Końcowo skarżąca podkreśliła, że pomimo podnoszonych przez nią w odwołaniu zarzutów, nie wyjaśniono właściwie w ramach postępowania prowadzonego przed Inspektorami Sanitarnymi, czy bóle w nadgarstku występujące u pracownika związane są z dolegliwościami występującymi u uczestnika w kręgosłupie, w odcinku szyjnym i lędźwiowo-krzyżowym, na które uskarża się też uczestnik, jak wynika z orzeczenia lekarskiego z dnia 30 stycznia 2023 r., a tym samym, czy takie bóle nadgarstka nie są wywołane czynnikami tkwiącymi wewnątrz organizmu wnioskodawcy. Nie wyjaśniono również i nie ustalono, czy poddanie się przez pracownika zabiegowi odbarczenia lewego nerwu pośrodkowego nie spowodowywało schorzenia w postaci cieśni nadgarstka po stronie lewej.

W odpowiedzi na skargę Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi.

Przy piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2023 r. Spółka przedłożyła brakujący załącznik do skargi w postaci kopii orzeczenia lekarza medycyny pracy z dnia 16 października 2023 r. dopuszczającego do pracy na zajmowanym stanowisku stronę pod okresie przebywania na zwolnieniach lekarskich.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i wywody w niej zawarte. Akcentował, że nie określono w karcie częstotliwości czynności monotypowych wykonywanych przez pracownika. Wyjaśnił też, że "Karta oceny narażenia zawodowego" sporządzona w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, została sporządzona przez pracownice inspekcji sanitarnej, a osoby parafujące i podpisane na stronie piątej tego dokumentu uczestniczyły w czynnościach dokonywanych na terenie zakładu pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że akty te nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Zdaniem Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena - dokonana na podstawie przyjętych ustaleń - znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dlatego Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozważając podstawy prawne podjętego w sprawie rozstrzygnięcia wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że zgodnie z definicją sformułowaną w art. 235¹ cyt. już wcześniej ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, nadal zwanej w skrócie K.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Przepis art. 235² K.p. stanowi natomiast, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ K.p. Rada Ministrów wydała cyt. już wyżej rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zwane nadal rozporządzeniem, określające wykaz chorób zawodowych, a także okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych.

W świetle powyższych regulacji podkreślić należy, że rozpoznanie u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych pozwala organowi inspekcji sanitarnej na wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Niezbędne jest jednak również ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy, a także ustalenie, że udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w określonym czasie. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Nie można jej zatem stwierdzić zarówno wtedy, gdy choroba wskazana w wykazie nie została spowodowana działaniem narażenia zawodowego, jak i wówczas, gdy udokumentowane objawy tej choroby wystąpiły po upływie okresu ustalonego w rozporządzeniu.

W związku z zarzutami skargi wyjaśnić również należy, że z definicji choroby zawodowej określonej w art. 235¹ K.p., ani z innych przepisów dotyczących choroby zawodowej nie wynika, aby poddanie się leczeniu stanowiło negatywne przesłanki rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Jeśli zatem w niniejszej sprawie u pracownika została zdiagnozowana choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych i z wysokim prawdopodobieństwem zostało stwierdzone, że jej wystąpienie związane jest ze sposobem wykonywania pracy, sam fakt wdrożenia leczenia i poddania się zabiegowi odbarczenia nerwu pośrodkowego nie mógł stanowić przeszkody do stwierdzenia, że pracownik został faktycznie dotknięty chorobą zawodową. Co więcej przyjąć należy, że już sam fakt przeprowadzenia leczenia operacyjnego schorzenia potwierdza jej wystąpienie. Ustąpienie na skutek leczenia operacyjnego niektórych objawów choroby nie wyklucza zatem możliwości, czy konieczności stwierdzenia choroby zawodowej.

W kwestii prowadzonego postępowania wyjaśnić natomiast przyjdzie, że jak słusznie wskazał organ odwoławczy, postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego. Stosownie do § 4 rozporządzenia prowadzi je właściwy powiatowy inspektor sanitarny, którego właściwość na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tym miejscu, a w przypadku braku takiej możliwości - według miejsca, na terenie którego było ostatnie narażenie zawodowe. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydawana jest na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. W zakresie tego postępowania, na zasadzie § 6 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne wskazane w § 5 ust. 1 rozporządzenia, zatrudniony w jednostce orzeczniczej. Podstawę do wydania tego orzeczenia stanowią wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego. Odpowiednie badania, stanowiące podstawę do wydania orzeczenia, przeprowadza jednostka orzecznicza I stopnia, do której pracownik lub były pracownik jest kierowany przez właściwy organ inspekcji sanitarnej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia).

Na podstawie § 6 ust. 6 rozporządzenia orzeczenie lekarskie przesyła się właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu, zainteresowanemu pracownikowi lub byłemu pracownikowi oraz lekarzowi kierującemu na badania, a w przypadku gdy orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej II stopnia - również jednostce orzeczniczej I stopnia. Stosownie zaś do § 7 ust. 1 rozporządzenia, pracownik lub były pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego wydanego po przeprowadzeniu badań, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Na zasadzie § 8 ust. 2 rozporządzenia jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

Z treści powyższych przepisów rozporządzenia wynika, że postępowanie w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego, jakkolwiek mieści się w granicach postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej i stanowi jego niezbędny element, to jednak ma odrębny charakter i różny jest jego zakres przedmiotowy oraz podmiotowy. To w ramach tego postępowania pracownik lub były pracownik poddawany jest badaniom, których wyniki, obok dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, stanowią podstawę do wydania orzeczenia lekarskiego, przez uprawnionego lekarza. Przedmiotem tego orzeczenia jest rozpoznanie choroby zawodowej albo stwierdzenie braku podstaw do jej rozpoznania.

Oznacza to, że kwestia rozpoznania choroby zawodowej nie należy do kompetencji właściwego organu inspekcji sanitarnej, a orzeczenie lekarskie wydane w tym przedmiocie nie musi odpowiadać wymogom decyzji administracyjnej. Opiera się ono na wiadomościach specjalnych lekarza spełniającego określone wymagania kwalifikacyjne i stanowi wiążący dokument urzędowy, co do rozpoznania określonej choroby. Brak jest bowiem podstaw prawnych do oceny przez organy inspekcji sanitarnej dokumentacji medycznej pracownika i prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie rozpoznania i przyczyn choroby zawodowej.

Ponadto na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia organ jest uprawniony do wystąpienia o dodatkową konsultację w sytuacji, gdy dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika są niewystarczające do wydania decyzji.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dotyczyło rozpoznania i stwierdzenia u pracownika zatrudnionego u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy, pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w rozporządzeniu. Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że spełnia ona wymogi wynikające z wyżej powołanych przepisów prawa, a zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego zebrania materiału dowodowego, braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym zaniechania weryfikacji orzeczenia lekarskiego oraz dokonania niepełnej oceny są bezpodstawne.

Jak wynika z akt administracyjnych, przed wydaniem decyzji przeprowadzona została ocena narażenia zawodowego. Jej wyniki przekazane zostały do jednostki orzeczniczej, w której pracownik został poddany badaniom. Wydane w sprawie orzeczenie lekarskie z dnia 30 stycznia 2023 r. uwzględniało dokumentację medyczną pracownika, wyniki przeprowadzonych badań, konsultacji lekarskich, przebieg zatrudnienia, ocenę narażenia zawodowego i co istotne, potwierdziło zawodową etiologię rozpoznanego schorzenia. Wskazano w nim, że z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, iż rozpoznana u strony choroba zespołu cieśni w obrębie nadgarstka związana jest ze sposobem wykonywania pracy. Jednoznacznie jako czynnik narażenia zawodowego stanowiący przyczynę choroby - od 2008 r. do nadal, oznaczono sposób wykonywania pracy. Ponadto orzeczenie zawierało ustalenia dotyczące chorób współistniejących. Nie stwierdzono w nim jednak, aby miały one jakikolwiek wpływ na powstanie schorzenia.

W tych okolicznościach - zdaniem Sądu - prawidłowo uwzględniając treść orzeczenia lekarskiego oraz wyniki oceny narażenia zawodowego, w zaskarżonej decyzji uznano, że zaistniały podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Wyjaśnić należy, że na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia, w toku podejmowania decyzji inspektor sanitarny samodzielnie przeprowadza ocenę narażenia zawodowego. Związany jest jednak wydanym w sprawie orzeczeniem lekarskim, w tym znaczeniu, że nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Nie jest również uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich. Analiza dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika pod kątem ewentualnej zawodowej etiologii schorzenia należy do kompetencji lekarzy orzeczników, a nie organów inspekcji sanitarnej, gdyż to lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój schorzeń ujętych w wykazie chorób zawodowych. To oni posiadają doświadczenie i wiedzę do oceny wpływu sposobu wykonywanej pracy i warunków istniejących w środowisku pracy na powstanie choroby. Organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Bazując wyłącznie na swojej wiedzy, nie mogą również zakwestionować rozpoznania lub nierozpoznania choroby zawodowej przez jednostki orzecznicze, tj. bez uzyskania weryfikujących orzeczeń innych uprawnionych jednostek. Niedopuszczalne jest, aby organ przeciwstawiał własną wiedzę wiadomościom specjalnym posiadanym przez lekarzy, uzewnętrznionym w treści ich orzeczeń. Orzeczenie lekarskie ma charakter opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 K.p.a., a ocena tego orzeczenia przez organy inspekcji sanitarnej dokonywana jest w granicach wynikających z art. 80 K.p.a. Sprowadza się ona wyłącznie do sprawdzenia warunków formalnych tzn. ustalenia, czy orzeczenie zostało wydane we właściwej formie, czy zawiera uzasadnienie, czy wydał je uprawniony lekarz, a jeśli uprawniony, to czy dodatkowo zatrudniony w odpowiedniej jednostce organizacyjnej. Jeśli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące, logiczne i prawidłowe uzasadnienie, to -niedysponując przeciwdowodami - organ nie może samodzielnie go podważać i przyjmować, że stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań i ustaleń stanowiących podstawę orzeczenia lekarskiego. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organ inspekcji sanitarnej nie może sam dokonać rozpoznania choroby, bowiem nie posiada wiadomości specjalnych umożliwiających samodzielną ocenę dokumentacji medycznej. Dla stwierdzenia choroby zawodowej, konieczne jest jej rozpoznanie przez uprawnioną jednostkę diagnostyczną. Wyrażona w orzeczeniu lekarskim ocena nie podlega natomiast merytorycznej weryfikacji przez organy inspekcji sanitarnej orzekające w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II GSK 415/21, WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 992/19, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 1263/18, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 925/17, wyrok NSA z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1232/18, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 37/15 i powołane w tych wyrokach orzecznictwo; orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że nie posiadając wiedzy medycznej sąd administracyjny, podobnie jak organy inspekcji sanitarnej, również nie może kontrolować merytorycznej treści orzeczeń lekarskich. Nie może tym samym wypowiadać się w kwestii rozpoznawania choroby zawodowej i dokonywać analizy dokumentacji medycznej. Ocena Sądu w tym zakresie sprawdza się wyłącznie do kontroli formalnej.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że orzeczenie lekarskie wydane w sprawie przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. spełnia wymogi formalne, a w zakresie dokonanych ustaleń jest logiczne i jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości. Wskazano w nim, że pracownik poddany został diagnostyce i konsultacji medycznej w kierunku ustalenia, czy stwierdzony zespół cieśni obu nadgarstków spowodowany został sposobem wykonywania pracy. Ponadto z treści orzeczenia wynika, że dokonując ustaleń przeprowadzono analizę przebiegu zatrudnienia i sposobu wykonywania pracy, wzięto pod uwagę wyniki badań elektroneurograficznych oraz występujące u pracownika dodatkowe schorzenia. Uwzględniono również okoliczność, że strona w dniu 19 maja 2022 r. miała wykonany zabieg odbarczenia lewego nerwu pośrodkowego. Nie można zatem stwierdzić, że jednostka orzecznicza nie dysponowała materiałem dowodowym wystarczającym do wydania orzeczenia. Wobec jasnych i jednoznacznych ustaleń wynikających z treści orzeczenia brak jest również podstaw do kwestionowania dokonanej w nim oceny merytorycznej, co do rozpoznania choroby zawodowej w postaci obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy w związku z zarzutami odwołania przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w ramach którego zwrócił się o dokonanie oceny narażenia zawodowego do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J., jako organu właściwego miejscowo ze względu na siedzibę poprzednich zakładów pracy strony. Wyniki tych czynności zostały udokumentowane w "Kartach oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej": z dnia 5 czerwca 2023 r. dotyczącej zatrudnienia strony w H. S.A. w upadłości w J., późniejszej H.1 Sp. z o.o. w upadłości w J. oraz z dnia 10 lipca 2023 r. dotyczącej zatrudnienia w K. w J. - obecnie S. S.A. w B. PPIS w J. ustalił, że w obu ww. zakładach warunki pracy pracownika nie stwarzały ryzyka zachorowania na zespół cieśni w obrębie nadgarstków. Następnie ww. karty oceny narażenia zawodowego zostały przekazane do WOMP, który w odpowiedzi z dnia 18 sierpnia 2023 r. nie znalazł podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego z dnia 30 stycznia 2023 r. Jednostka orzecznicza jednoznaczne stwierdziła, że - po ponownej analizie całości posiadanej dokumentacji medycznej oraz danych dotyczących narażenia zawodowego - podtrzymuje orzeczenie o rozpoznaniu u pracownika choroby zawodowej. WOMP wyjaśnił, że brak potwierdzonego występowania objawów zespołu cieśni nadgarstka w okresie zatrudnienia w zakładach poprzedzających zatrudnienie w Spółce oraz w okresie roku od ustania narażenia u poprzednich pracodawców, a także brak potwierdzenia narażenia zawodowego na wykonywanie czynności obciążających w sposób nadmierny stawy nadgarstkowe o charakterze monotypowym w latach 1982-2008, nie daje podstaw do przyjęcia związku przyczynowego między przewlekłą chorobą układu nerwowego, a narażeniem przed 2008 r. Jednostka orzecznicza zwróciła ponadto uwagę na fakt, że dolegliwości ze strony kończyny górnej lewej pojawiły się u pracownika w 2021 r., a obustronny zespół cieśni nadgarstka został rozpoznany w 2022 r., tj. po ok 13 latach pracy w Spółce. Słusznie zatem przyjął organ odwoławczy, że te informacje zgodnie z prawem wykluczają możliwość powiązania powstania schorzenia z pracą w poprzednich miejscach zatrudnienia pracownika.

Ponadto, w ocenie Sądu w wydanym orzeczeniu lekarskim, uzupełnionym w piśmie z dnia 18 sierpnia 2023 r., ustalono z wysokim prawdopodobieństwem związek przyczynowo-skutkowy między sposobem wykonywania pracy w zakładzie skarżącej, a rozpoznanym schorzeniem. Wzięto przy tym pod uwagę to, że pracownikowi wykonano w dniu 19 maja 2022 r. zabieg odbarczenia lewego nerwu pośrodkowego oraz ma inne schorzenia, co oznacza - wbrew twierdzeniom skarżącej - że rozważono wszystkie istotne okoliczności.

Dokonana przez organ odwoławczy analiza narażenia zawodowego również wykazała, że warunki pracy strony w Spółce stwarzały ryzyko zachorowania na zespół cieśni nadgarstka. W "Karcie oceny ryzyka zawodowego" na stanowisku rozkroju szkła z dnia 28 marca 2007 r. w punkcie I w części "Przyczyny zagrożenia" (kolumna 3) w opisie czynności pracownika na tym stanowisku pracy wskazano: "Odpryski szkła w czasie ręcznego wyłamywania formatek oraz niekontrolowane pęknięcie w czasie ręcznego wyłamywania". Z kolei w punkcie VIII wykazano w grupie czynników stwarzających możliwe zagrożenie: Przeciążenie układu ruchu", a jako skutek tego przeciążenia: "Nadwyrężenie układu mięśniowo-kostnego". Podobnie w "Karcie charakterystyki stanowiska pracy z oceną ryzyka zawodowego" z dnia 22 marca 2022 r., na str. 5 w punkcie 1.13 wykazany jest następujący czynnik zagrożenia: "nadwrężenie dłoni/nadgarstków". Jako przyczynę tego zagrożenia wykazano: "zagrożenie dotyczy głównie prac związanych z "łamaniem" tafli szkła po maszynowym cięciu", a jako możliwy skutek zagrożenia skazano: "ból i uraz w obrębie nadgarstków". Powyższe ustalenia korespondują z opisem warunków pracy przedstawionym w Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z dnia 27 lipca 2022 r., w której w pkt 12. "Charakterystyka wykonywanej pracy" wskazano, że praca na stanowisku operatora rozkroju, operatora maszyn i urządzeń do obróbki szkła polega na łamaniu tafli szkła i przenoszeniu formatek, tj. wykrojonego elementu z tafli szkła, ze stołu rozkroju na stojak dedykowany odpowiednim formatkom, po dokonaniu rozłamu ręcznego lub przy użyciu łamacza pneumatycznego. Rozłam ręczny dotyczy tafli szkła o grubości 3-5 mm. W trakcie zmiany roboczej pracownik rozkraja i przenosi ok. 1500 kg formatek o grubości 3 mm. Formatki przenoszone są samodzielnie lub z drugim pracownikiem. Ponadto w pkt 13. "Czynniki, które wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej" podano: monotypia - powtarzalność wykonywanych czynności zawodowych. Nie można również nie dostrzec, że czynnik monotypowości pracy był wskazywany w skierowaniach pracownika na badania okresowe z dnia 9 lutego 2021 r., z dnia 14 lutego 2019 r. i z dnia 7 kwietnia 2016 r. oraz badania kontrolne z dnia 9 lutego 2017 r., z dnia 25 kwietnia 2020 r. oraz 8 września 2022 r. Z powyższej dokumentacji wynika zatem, jak prawidłowo przyjął organ odwoławczy, że praca na stanowisku operatora rozkroju, powodowała przeciążenie układu ruchu w obrębie nadgarstków, przede wszystkim podczas ręcznego rozłamu szkła, a czynności te narażają pracownika na powstanie choroby zawodowej, tj. stanowią czynnik sprawczy zespołu cieśni nadgarstka.

Tym samym potwierdzone zostały ustalenia wynikające z orzeczenia lekarskiego, co do związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy środowiskiem pracy, a rozpoznanym u pracownika schorzeniem. Natomiast z dokumentów, które dotyczyły badań jakie na przestrzeni lat prowadzone były w zakładzie skarżącej wynika, że skarżący wykonywał prace wymagającą ruchów monotypowych. Zapisów tych dokumentów skarżąca wcześniej nie podważyła, stąd wszelkie jej obecne twierdzenia przeciwko wynikającym z nich okolicznościom, nie poparte żadnymi nowymi dowodami, nie mogły mieć wpływu na ustalenia organów. Zaś samo subiektywne i ogólne przeświadczenie skarżącej o braku podstaw rozpoznania choroby zawodowej nie jest wystarczające do podważania udokumentowanych ustaleń organu. Nie można też zgodzić się ze skarżącą, że informacje podane przez pracownia w piśmie z dnia 11 lipca 2022 r. miały przesądzające znaczenie w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej. W tym zakresie wyjaśnić przyjdzie, że okoliczności w tym piśmie wskazane zostały zweryfikowanie przez jednostkę orzeczniczą, która dopiero na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich, analizy udostępnionej dokumentacji medycznej oraz danych dotyczących narażenia zawodowego wyraziła stanowisko o rozpoznaniu choroby zawodowej. Również organ odwoławczy w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 27 lipca 2022 r. dokonał ustaleń, mających na celu sprawdzenie informacji podanych przez pracownika.

Zaznaczyć przy tym należy, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ odwoławczy rzetelnie, ponieważ uwzględniono również ocenę narażenia zawodowego w poprzednich zakładach pracy strony, która jednak nie wykazała, aby czynności zawodowe wykonywane w latach 1982-2008 wiązały się z koniecznością wykonywania ruchów monotypowych w zakresie nadgarstków. Poza tym podkreślenia wyga, że zgodnie z poz. 20 pkt 1 załącznika do rozporządzenia okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej w przypadku zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wynosi 1 rok. W pełni należy zatem podzielić stanowisko organu drugiej instancji, że skoro w przypadku pracownika dolegliwości ze strony kończyny górnej lewej pojawiły się w 2021 r., a obustronny zespół cieśni nadgarstka został rozpoznany w 2022 r., tj. po ok 13 latach wykonywania pracy w Spółce, to należy przyjąć, że rozpatrywana choroba zawodowa nie mogła powstać w wyniku narażenia zawodowego mającego miejsce w związku z pracą wykonywaną w trakcie zatrudnienia w latach poprzedzających zatrudnienie u skarżącej.

W opisanych wyżej okolicznościach, zdaniem Sądu, brak było podstaw do kwestionowania przez organy inspekcji sanitarnej orzeczenia lekarskiego i prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w zakresie wnioskowanym przez skarżącą. Orzeczenie lekarskie wydane zostało w odpowiedniej formie przez uprawnioną do tego jednostkę orzeczniczą, w oparciu o wymagany materiał dowodowy. W swej treści jest spójne i zawiera ustalenia istotne do rozpoznania choroby zawodowej. Nie występują w nim rozbieżności, a w toku postępowania wyjaśniającego nie zostały ujawnione dowody mogące podważyć dokonaną w nim ocenę. Wbrew też twierdzeniom skarżącej nie budzi wątpliwości rodzaj i zakres rozpoznanej u pracownika choroby zawodowej, ponieważ organ odwoławczy uzyskał dodatkowe wyjaśnienie jednostki orzeczniczej zawarte w piśmie z dnia 17 kwietnia 2023 r., z którego wynika, że u badanego rozpoznany został obustronny zespół cieśni nadgarstka, natomiast w orzeczeniu lekarskim nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej podana została pełna nazwa choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych. Podstawy do kwestionowania wydanego orzeczenia lekarskiego nie mógł również stanowić brak rozważenia pozazakładowych czynników, które mogły wywołać stwierdzoną chorobę, w postaci innych schorzeń stwierdzonych u pracownika. Jak już wcześniej wskazano, organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do analizy dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika pod kątem etiologii schorzenia i nie dokonują oceny medycznej. W tym zakresie związane są ustaleniami i oceną dokonaną przez właściwych lekarzy orzeczników. Nie ma też nic wspólnego ze stwierdzeniem choroby zawodowej u pracownika fakt, że był on na przestrzeni całej aktywności zawodowej dopuszczany bez przeciwskazań do świadczenia pracy przez lekarzy medycyny pracy, którzy nie są uprawnieni do jej rozpoznania.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdzono u pracownika chorobę zawodową. W ocenie Sądu organy inspekcji sanitarnej dokonały wszechstronnej i wyczerpującej oceny w tym zakresie, prawidłowo uwzględniając ustalenia przedstawione w karcie oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniu lekarskim wydanym przez właściwy podmiot. W zaskarżonej decyzji rozważono wskazane w orzeczeniu lekarskim okoliczności związane z wystąpieniem u skarżącego objawów chorobowych oraz dokonano analizy w zakresie warunków pracy. Ocena orzeczenia lekarskiego została dokonana w sposób pełny, a organ odwoławczy w sposób kompleksowy i wyczerpujący rozważył wszystkie zastrzeżenia skarżącej. Uwzględniając ustalone okoliczności faktyczne, wobec rozpoznania choroby zawodowej w okresie zatrudnienia pracownika i stwierdzenia z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba ta spowodowana została w związku z narażeniem zawodowym, prawidłowo organy przyjęły, że zaistniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej.

Reasumując, podkreślić trzeba, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był spójny i umożliwiał ustalenie okoliczności istotnych do podjęcia rozstrzygnięcia wobec czego organ odwoławczy nie był zobowiązany do dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w kierunku żądanym przez Spółkę. Brak jest bowiem podstaw prawnych do oceny przez organy inspekcji sanitarnej dokumentacji medycznej pracownika i prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie rozpoznania pozazawodowych przyczyn choroby zawodowej. Jeśli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące, logiczne i prawidłowe uzasadnienie, a za takie należy uznać orzeczenie z dnia 30 stycznia 2023 r., to organ nie może samodzielnie go podważać i przyjmować, że stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań i ustaleń stanowiących podstawę orzeczenia lekarskiego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 596/23). Ponadto, zdaniem Sądu, ocena przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie nosi cech dowolności. Odpowiada regulacjom art. 235¹ i art. 235² K.p. i prawidłowo została dokonana przy uwzględnieniu ustaleń jednostki orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. Zachowany został tryb postępowania określony w rozporządzeniu, wyjaśniono podstawy faktyczne rozstrzygnięcia i prawidłowo stwierdzono jednostkę choroby zawodowej, określonej w rozporządzeniu.

W przekonaniu Sądu organ odwoławczy w pełni też zrealizował określoną w art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności przeprowadzając dodatkowe postępowanie wyjaśniające, które dotyczyło wyjaśnienia kwestii wskazanych w odwołaniu i miało na celu usunięcie podnoszonych w odwołaniu wątpliwości w zakresie stwierdzenia u strony choroby zawodowej. Podkreślenia wymaga, że rolą organu odwoławczego wynikającą wprost z powyższej zasady jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi bowiem na organ kompetencję do przeprowadzenia samodzielnych ustaleń faktycznych i dokonania na ich podstawie ponownej oceny z zastosowaniem odpowiednich przepisów prawa. Obowiązkiem organu odwoławczego jest zatem rozpatrzenie sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Tak też się stało w rozpoznawanej sprawie, ponieważ OPWIS w ramach uprawnień określonych w art. 136 K.p.a., zgromadził dodatkowy materiał dowodowy, który umożliwił odniesienie się do zarzutów odwołania i tym samym ponowną weryfikację przesłanek do uznania choroby zawodowej. Ponadto analiza materiału dokumentacyjnego sprawy potwierdza, że organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie pozwalającym na prawidłowe rozstrzygnięcie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Dokonał właściwej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowaną w sprawie podstawę rozstrzygnięcia i prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej. Z tych względów Sąd nie podzielił zarzutów i argumentacji zawartej w skardze.

Sąd miał również na uwadze to, że organ odwoławczy wskazał - stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. - podstawy faktyczne i prawne wydanej decyzji oraz przedstawił wystarczające uzasadnienie swojego stanowiska, jak i to, że wyjaśniając motywy zaskarżonej decyzji, prawidłowo odniósł się do zarzutów odwołania o istotnym w sprawie charakterze. Nadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu innych wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.