Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 791/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 par. 1 i art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy ze skargi I. K. i D. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 791/16

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r., na podstawie 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...]- o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2014r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] pozwolenia na budowę fermy norek na działce nr [...] w obrębie [...], gmina [...] i budowie zjazdu publicznego, na działce nr [...]w obrębie [...], gmina [...] - odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z [...] lipca 2014r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę fermy norek w obsadzie 39 DJP, polegającą na budowie 25 pawilonów hodowlanych wraz z urządzeniami budowlanymi, budynku socjalno-garażowego wg projektu wielokrotnego zastosowania typu: "GMC 38L" wraz z instalacjami: wodociągową ze studnią kopaną, kanalizacji sanitarnej z biologiczną przydomową oczyszczalnią ścieków, elektryczną i c.o., silosu paszowego oraz dróg wewnętrznych dojazdowych na działce nr [...] oraz budowie zjazdu publicznego na działce nr [...], w obrębie [...], gmina [...].

W dniu 23 marca 2015 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek [...]o wznowienie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmówił uchylenia decyzji.

Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność wznowienia postępowania w odniesieniu do decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r. jako wydanej w ostatniej instancji, wyłączenia z postępowania osoby biorącej udział przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a także ustalenia aktualnego kręgu stron.

Postanowieniem z [...] września 2015 r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie decyzji z [...] z lipca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosta [...] z [...] czerwca 2014 r.

Wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Wnioskodawcy, podjęli informację o wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę fermy norek w dniu [...]lutego 2015 r. Dotrzymanie miesięcznego terminu potwierdzała również przedstawiona lista osób z zebrania w sprawie budowy fermy norek mieszkańców wsi [...] z 6.03.2015 r.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Artykuł 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane określa obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

Znajdowanie się w sferze oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, to takie położenie nieruchomości w otoczeniu planowanego obiektu, gdy w związku z jego realizacją, z przepisów odrębnych wynikać będą ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości ( wyrok NSA w Warszawie z 18 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 1367/10).

Tylko normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, czy też przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, świadczą o interesie prawnym dającym osobie mającej tytuł prawny do nieruchomości przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - wyrok NSA w Warszawie z 18 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 1367/10, wyrok NSA z 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06.

Dlatego aby zostać uznanym za stronę postępowania administracyjnego należy wykazać, że istnieje konkretny przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes podmiotu jako interes prawny.

W ocenie organu wojewódzkiego, [...]nie mają interesu prawnego w stosunku do nieruchomości objętej inwestycją - działki nr [...] w miejscowości [...].

Pozwolenie na budowę dotyczyło fermy norek w obsadzie 39 DJP, polegającej na budowie 25 pawilonów hodowlanych wraz z urządzeniami budowlanymi, budynku socjalno-garażowego, wraz z instalacjami: wodociągową ze studnią kopaną, kanalizacji sanitarnej z biologiczną przydomową oczyszczalnią ścieków, elektryczną i c.o., silosu paszowego oraz dróg wewnętrznych dojazdowych na działce nr [...] oraz budowie zjazdu publicznego na działce nr [...], w obrębie [...], w gminie [...].

Teren przedmiotowej inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor przedstawił decyzję Burmistrza [...] z [...] czerwca 2012 r. nr [...]ustalającą warunki zabudowy zmienioną decyzją Burmistrza [...] z [...] lutego 2013 r. Decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla inwestycji stanowiącej zabudowę zagrodową, polegającej na budowie fermy hodowli norek w obsadzie 39 DJP (15600 sztuk), 25 pawilonów hodowlanych, budynku socjalno-garażowego oraz silosu paszowego, dróg wewnętrznych dojazdowych wraz z urządzeniami budowlanymi oraz budowie zjazdu publicznego, na terenie działki nr [...] w miejscowości [...].

Dalej organ wskazał, że działka nr [...] stanowi grunt rolny klasy R IVa, do którego bezpośrednio przylegają niezabudowane, znacznych powierzchni działki rolne - od strony południowej działka nr [...], od strony północnej działka nr [...].

Działka nr [...]w północno-zachodniej części ulega zwężeniu, oddając część swojej powierzchni na rzecz innej działki rolnej nr [...], również niezabudowanej.

W obszarze oddziaływania inwestycji znalazły się: działka nr [...] - działka drogowa, z której zaprojektowany został zjazd na działkę inwestycyjną - własność Powiatu [...] zarządzana przez Wydział Dróg Powiatowych w [...] oraz działka nr [...] (we władaniu Agencji Nieruchomości Rolnych) i działka nr [...] (współwłasność: [...]).

Właściciele działek nr [...]i nr [...]zostali uznani za stronę postępowania ze względu na zaprojektowaną dla potrzeb budynku socjalno-garażowego biologiczną oczyszczalnię ścieków, której promień oddziaływania zachodzi na część obszaru ww. nieruchomości (zakres oddziaływania oczyszczalni ścieków widoczny w projekcie budowlanym w części Podłączenia wodno-kanalizacyjne rys. nr 1, str. 13).

Wnioskodawcy [...]są właścicielami zabudowanej nieruchomości nr [...]oraz nieruchomości stanowiącej grunt rolny nr [...]. Obie nieruchomości położone są w znacznej odległości od działki inwestycyjnej nr [...], a w pasie oddzielającym nieruchomość inwestycyjną od działek nr [...]i nr [...]usytuowanych jest kilka innych nieruchomości, działka nr [...], za nią działka nr [...], (właściciele obu nieruchomości zostali uznani za strony postępowania ze względu na zakres oddziaływania biologicznej oczyszczalni ścieków), a następnie kolejna, znacznej powierzchni, działka nr [...], za którą przebiega jeszcze pas działki dojazdowej, oznaczonej nr [...].

Wobec takiego oddalenia, należące do wnioskodawców nieruchomości nr [...] i nr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji projektowanej na działce nr [...].[...]nie mają przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości należących do nich, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane.

Zatwierdzony decyzją kwestionowana decyzja projekt budowlany jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz.1422), projektowane obiekty na działce inwestycyjnej nr [...] usytuowane są z zachowaniem przepisowych odległości od granicy z sąsiednimi działkami oraz innych zapisów rozporządzenia.

Nadto dla inwestycji tej nie było wymagane przeprowadzenie postępowania z zakresu jej oddziaływania na środowisko, ponieważ przedsięwzięcie z uwagi na obsadę poniżej 40 DPJ (39 DJP - 15600 sztuk) nie jest uznane za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm). Zatem stosownie do art. 59 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) dla tego rodzaju przedsięwzięcia nie ma obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Inwestor spełnił wszystkie inne wymagania, wynikające z art. 32-35 ustawy Prawo budowlane, do wniosku dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami i opiniami oraz posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, wydaną przez Burmistrza [...][...] czerwca 2012 roku, zmienioną decyzją z [...] lutego 2013 roku.

Wojewoda [...] we wznowionym postępowaniu nie znalazł podstaw dla włączenia w obszar oddziaływania inwestycji realizowanej na działce nr [...] nieruchomości innych niż wcześniej uznane (nr [...], nr [...]i nr [...]).

Stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną musiał skutkować wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, z powodu braku podstawy do wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

[...] wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...], zarzucając naruszenie:

- art 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015r.,

- art 28 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania na podstawie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, który nie miał zastosowania w niniejszej sprawie;

- art 28 K.p.a. w z w. z art. 144 K.c. w z w. z art. 140 K.c. poprzez nieuwzględnienie interesu prawnego wnioskodawcy wynikającego z prawa własności oraz prawa do wniesienia powództwa o zaprzestanie immisji, jak również powództwa odszkodowawczego za obniżenie wartości nieruchomości.

- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie wśród ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, norm art. 140 i 144 K.c.;

- art 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez wydanie zezwolenia na instalację, która może powodować przekroczenie standardów jakości środowiska;

- art. 28 ust. 2 w zw. z art 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 ust 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez wydanie zezwolenia na inwestycje, która może powodować przekroczenie standardów jakości środowiska w zakresie emisji hałasów;

- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko, w zakresie w którym ogranicza możliwość zagospodarowania nieruchomości należących do wnioskodawców przy potencjalnej możliwości kumulacji wpływu działalności inwestora z ewentualną działalnością wnioskodawcy.

Nadto nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania, to jest co do wadliwości postępowania w zakresie oceny wpływu inwestycji na środowisko, w tym: naruszenia norm ochronnych wynikających z obszaru chronionego krajobrazu "[...]" , z obszaru Natura 2000 "[...]", konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ nie uzupełnił postępowania dowodowego przez ustalenie właścicieli działek nr ew. [...], na co wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015r.

Katalog stron należało ustalić na podstawie przepisów K.p.a., a nie przepisów prawa budowlanego. Wnioskodawcy wywodzą swój interes prawny z przepisu art. 140 i następnych K.c. Nie ma uzasadnienia pogląd, że obszar odziaływania obiektu należy ustalać wyłącznie w oparciu o normy o charakterze technicznym.

Podnieśli, że wybudowanie w odległości 85 metrów od ich nieruchomości fermy norek w obsadzie 15600 sztuk, wraz z silosami paszowymi o wysokości 6,30 m, płytą gnojową o powierzchni 156 m2, wywoła m.in. duże immisje dźwiękowe wynikające z ruchu pojazdów dostawczych przywożących paszę oraz wywożących zwierzęta i zanieczyszczenia, hałas urządzeń wentylacyjnych, jak również duże immisje zapachowe związane z płytą gnojową oraz zwierzętami.

Zanieczyszczenia zapachowe i dźwiękowe będą przedostawać się do środowiska. Wybudowanie przedmiotowej inwestycji naruszy prawo własności wnioskodawców nie tylko poprzez immisje, ale również poprzez znaczące obniżenie wartości ich nieruchomości.

Organ nie ustalił wpływu inwestycji na normy ochrony środowiska, nie przeprowadził stosownych badań.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., odmawiającej uchylenia we wznowionym postępowaniu, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...]pozwolenia na budowę fermy hodowli norek w obsadzie 39 DJP, tj. 25 pawilonów hodowlanych wraz z urządzeniami budowlanymi, budynku socjalno - garażowego wg projektu wielokrotnego zastosowania typu: "GMC 38L" wraz z instalacjami: wodociągową ze studnią kopaną, kanalizacji sanitarnej z biologiczną przydomową oczyszczalnią ścieków, elektryczną i c.o., silosu paszowego oraz dróg wewnętrznych dojazdowych na działce o nr ew. [...], obr. [...], gm. [...] i zjazdu publicznego na działce o nr ew. [...], obr. [...], gm. [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania wnioskodawcy oparli na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).

Tym samym zostały spełnione wymogi formalne warunkujące dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r.

Badanie, czy podmiot domagający się wznowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. posiada przymiot strony postępowania, ma miejsce po wznowieniu postępowania (po wydaniu w tym przedmiocie postanowienia) w drugiej fazie postępowania wznowieniowego (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Po 83/08, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 79/08).

Stwierdzenie, w tej fazie postępowania, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje - zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07).

Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

Natomiast w myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), stanowiącego przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

[...] wywodzili swój interes prawny w kwestionowaniu ww. pozwolenia budowlanego z faktu bycia właścicielami działek nr ew. [...]oraz [...], obr. [...], gm, [...] (księga wieczysta Nr [...]). Działki nr ew. [...] leżą w sąsiedztwie działki inwestycyjnej nr ew. [...], obr. [...], gm. [...].

Działka inwestycyjna znajduje się w odległości ok. 90 m od granicy działki nr ew. [...]oraz w odległości ok. 85 m od granicy działki nr ew. [...], obr. [...], gm. [...]

Z uwagi na powyższe działki należące do [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości ich zagospodarowania

Wnioskodawcy [...] mogą bez przeszkód zagospodarować działki będącą ich własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania, w szczególności unormowany przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Organ nie znalazł też innych przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, mogących stanowić źródło interesu prawnego wnioskodawców.

Przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., udzielił natomiast pozwolenia na budowę fermy norek w obsadzie 39 DJP.

Z samego faktu bycia przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie wynika jeszcze, iż dana inwestycja powoduje prawne ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. Oddziaływanie "środowiskowe" nie może być utożsamiane z ograniczeniem w zagospodarowaniu nieruchomości (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego).

Ponadto GINB wskazał, że źródłem interesu prawnego [...] nie mogą być również podnoszone w odwołaniu immisje (immisje dźwiękowe, zapachowe), które nie zostały w jakikolwiek sposób udokumentowane.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08, wskazał, że fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Z definicji "obszaru oddziaływania obiektu" wynika bowiem, że chodzi o takie ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu, które są skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów. Ewentualne przekroczenie poziomu immisji pośrednich rodzi natomiast wyłącznie określone roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony w rozumieniu Prawa budowlanego. Z brzmienia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę pojęcie interesu prawnego opiera się na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego, dotyczących ochrony własności (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 132/10).

Nadto, praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez odwołujących się świadczą w istocie o interesie faktycznym. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a., jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VIl SA/Wa 1454/05).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 140 i 144 k.c. organ wskazał, że jakkolwiek naruszenie prawa własności może stanowić źródło interesu prawnego, to jednak wyłącznie wtedy gdy naruszenie to powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości. Przesądza o tym art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W analizowanym przypadku nie występują takie okoliczności.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie mogą stanowić źródła interesu prawnego przywołane przepisy art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji, z uwagi na ich ogólny charakter, który jest doprecyzowany w przepisach niższej rangi.

Natomiast kwestia ewentualnego spadku wartości nieruchomości nie podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej.

W analizowanym przypadku nie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia, merytoryczne zarzuty dotyczące prawidłowości decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nie były poddawane ocenie.

[...] wnieśli do WSA w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016r., zarzucając:

- nieuzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015r., niezapewnienie czynnego udziału wnioskodawcy w postępowaniu, brak odniesienia się do zarzutów wadliwej oceny wpływu inwestycji na środowisko, brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska na okoliczność rzeczywistego oddziaływania inwestycji.

Nieustalenie prognozowanego zasięgu uciążliwości zapachowej z uwzględnieniem średniorocznego i godzinowego stężenia amoniaku i siarkowodoru.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ pierwszej instancji nie uzupełnił postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia właścicieli działek nr ew. [...],[...], na którą to konieczność wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015r. Organ drugiej instancji nie umożliwił wnioskodawcy zapoznania się z aktami sprawy.

Przy ustalaniu stron postępowania organ powinien dokonać oceny zasięgu uciążliwości zapachowej inwestycji, a następnie wyniki porównać z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu.

Mimo, że w Polsce nie obowiązują jeszcze antyodorowe uregulowania prawne obejmujące fermy hodowlane, to organ prowadzący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest zwolniony od uwzględnienia uciążliwości odorowych na etapie ustalania stron postępowania (wyrok WSA w Poznaniu, sygn. IV SA/Po 544/12).

Wobec braku decyzji o oddziaływaniu na środowisko, zdaniem skarżących organ powinien we własnym zakresie przeprowadzić ocenę immisji, w celu ustalenia stron postępowania. W toku postępowania nie sporządzono opracowań dotyczących zakresu oddziaływania odorowego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.

Po wznowieniu postępowania bada się istnienie podstaw wznowienia, a w razie ich stwierdzenia przeprowadza się postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje decyzję, określoną w art. 151 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów k.p.a., należy wskazać, że organy dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego. Dokładnie wyjaśniły kwestię legitymacji procesowej skarżących. Zarzuty skargi o charakterze procesowym, zawsze zmierzały do wykazania wadliwości ustalenia braku przymiotu strony skarżących, czego Sąd nie potwierdził. Dlatego zarzuty te pozostawały w konsekwencji bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Jak wynika z akt sprawy, w tym dokumentacji kartograficznej, [...] są właścicielami zabudowanej nieruchomości nr [...]oraz działki stanowiącej grunt rolny nr [...]. Obie nieruchomości położone są w znacznej odległości od działki inwestycyjnej nr [...]. W pasie oddzielającym nieruchomość inwestycyjną od działek nr [...]i nr [...], usytuowanych jest kilka innych działek: nr [...], za nią działka nr [...] (ich właściciele zostali uznani za strony postępowania ze względu na zakres oddziaływania biologicznej oczyszczalni ścieków), a następnie kolejna, znacznej powierzchni, działka nr [...], za którą przebiega jeszcze pas działki dojazdowej, oznaczonej nr [...].

Wobec takiej konfiguracji działek w terenie oraz wskazanego oddalenia, nieruchomości nr [...] i nr [...]od kwestionowanej inwestycji, działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji zaprojektowanej na działce nr [...]. Tym samym skarżącym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Inwestycja nie wprowadza bowiem ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości należących do skarżących, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane.

Należy wskazać, że z zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. - utrzymany decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r. - projektu budowlanego wynikało, iż zachowano przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz.1422), w zakresie odległości od granicy z sąsiednimi działkami oraz innych wymogów rozporządzenia.

Dla inwestycji nie było wymagane przeprowadzenie postępowania z zakresu jej oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie z uwagi na obsadę poniżej 40 DPJ (39 DJP - 15600 sztuk) nie jest uznane za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zgodnie z art. 59 ustawy z 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) dla tego rodzaju przedsięwzięcia nie było obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Podkreślenia wymaga, że inwestycja była zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, wydaną przez Burmistrza [...] dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], zmienioną decyzją z [...] lutego 2013 roku.

W decyzji tej przesądzono o zgodności zamiaru inwestycyjnego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie również ta decyzja jest kwestionowana przez skarżących jako nieprawidłowa, ale póki pozostaje w obrocie prawnym to przesądza o prawidłowości lokalizacji na wskazanych działkach przedmiotowej fermy norek.

Materiał dowodowy nie wskazywał, że [...]przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r. Należące do wnioskodawców działki nr [...] i nr [...]nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Źródłem interesu prawnego [...] nie mogą być podnoszone w pismach (bez udokumentowania) immisje typu: hałas, odór.

Fakt "immisji pośrednich" jest podstawą do ewentualnego przyznania właścicielowi nieruchomości dotkniętej niekorzystnymi oddziaływaniami odszkodowania dochodzonego w postępowaniu cywilnym. Nie stanowi jednak o możliwości przyznania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, bez stwierdzenia że jest wystąpiło ograniczenie w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu, które jest skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów.

Pojęcie interesu prawnego określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego opiera się na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego, dotyczących ochrony własności.

Twierdzenie, że organ powinien dokonać oceny zasięgu uciążliwości zapachowej inwestycji (ewentualnie zasięgnąć opinii biegłych), a następnie wyniki porównać z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, jest całkowicie dowolne, nie wynika z żadnej procedury regulowanej przepisami prawa. Natomiast wskazane rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. nie miało w tej sprawie zastosowania jako dotyczące innej materii.

Słusznie organy uznały, że kwestionowane przedsięwzięcie nie powoduje ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działek skarżących nr ew. [...] oraz [...]. Mogą oni bowiem bez przeszkód zagospodarować działki będące ich własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji nie wpływa na zakres dopuszczalnego zagospodarowania.

Odmienne rozumowanie oznaczałoby bowiem, że każdy mieszkaniec wsi [...] może skutecznie powołać się na bliżej nie sprecyzowane oddziaływanie odorowe i kwestionować przedmiotowe pozwolenie na budowę.

Warunkiem uznania skarżących za stronę postępowania było wykazanie, że inwestycja będzie wpływać na ich nieruchomość i godzić w uprawnienie do jej zagospodarowania. Tylko wskazanie konkretnego przepisu prawa w powiązaniu ze wskazaniem naruszonego uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej mogło być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu nie zaszła będąca podstawą wznowienia przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dlatego stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., należało odmówić uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r.

Argumenty podnoszone przez odwołujących należy rozpatrywać w kontekście interesu faktycznego. Interes faktyczny nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a., jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.