Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 569/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m. O. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego T. K. kwotę 10.211 (dziesięć tysięcy dwieście jedenaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], Prezydent Miasta O.

zezwolił T. i E. K. oraz R. i E. S. na usunięcie

8 sztuk sosen pospolitych kolidujących z planowaną budową osiedla, 10 sztuk sosen

pospolitych kolidujących z planowaną budową osiedla pod warunkiem zastąpienia

ich nowymi nasadzeniami oraz 4 sztuk sosen obumarłych i zamierających na

nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...] i [...], obręb [...] przy

ul. [...] w O.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji oraz wniosku o jego

wycofanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]

lutego 2008 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do

ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...]

maja 2008 r., nr [...], zezwolił T. i E. K. oraz R. i E.

S. oraz C.Sp. z o.o., na usunięcie 4 sztuk sosen kolidujących

z planowaną budową osiedla, 6 sztuk sosen pospolitych kolidujących z planowaną

budową osiedla pod warunkiem zastąpienia ich nowymi nasadzeniami oraz 4 sztuk

sosen obumarłych i zamierających (na nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew.

działki nr ew. [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] w O. oraz umorzył

postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie 8 sztuk pni sosen

pospolitych oznaczonych numerami 31, 34, 35, 36, 37, 40,42 i 42a.

Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Prezydent Miasta

O. wymierzył T. i E. K. oraz R. i E. S. karę

pieniężną w wysokości 299 436,36 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia

7 sztuk sosen pospolitych, oznaczonych na załączniku graficznym nr 1 jako nr 31,

34, 35, 36, 37, 40, 42 (2 pnie 42 i 42a) o obwodzie pni 85-135 cm rosnących na

terenie nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...] i [...], obręb [...] przy

ul. [...] w O. ustaloną zgodnie z załączoną specyfikacją (załącznik

nr 2).

1

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego

rozpatrzenia przez organ I instancji.

Prezydent Miasta O. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.

wymierzył T. i E. K. oraz R. i E. S. karę pieniężną

w wysokości 299 436,36 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 7 sztuk sosen

pospolitych, oznaczonych na załączniku graficznym nr 1 jako nr 31, 34, 35, 36, 37,

40, 42 (2 pnie 42 i 42a) o obwodzie pni 85-135 cm rosnących na terenie

nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...] i [...], obręb [...] przy

ul. [...] w O. ustaloną zgodnie z załączoną specyfikacją (załącznik

nr 2).

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli T. i E.K. działający

również w imieniu R. i E. S.oraz C.Sp.zo.o.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] sierpnia

2008 r., nr [...], wymierzającą T. i E. K. oraz R. i E.

S. karę pieniężną w wysokości 299 436,36 zł za usunięcie bez wymaganego

zezwolenia 7 sztuk sosen pospolitych, oznaczonych na załączniku graficznym

nr 1 jako 31, 34, 35, 36, 37, 40, 42 (2 pnie 42 i 42a) o obwodzie pni 85-135 cm

rosnących na terenie nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...] i [...], obręb

[...], przy ul. [...] w O., ustaloną zgodnie z załączoną specyfikacją

(załącznik nr 2). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ochrona przyrody w

rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody polega na

zachowaniu, równoważnym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów

i składników przyrody krajobrazu, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień,

a celem ochrony przyrody - stosownie do art. 2 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy - jest ochrona

walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, nadto

kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację,

informowanie

i promocję w dziedzinie ochrony przyrody. Ochrona terenów zieleni i zadrzewień,

zgodnie z rozdziałem 4 ustawy o ochronie przyrody, obejmującym swoim zakresem

art. 83 ust. 1, jest realizowana m.in. przez nałożony na posiadacza danej

nieruchomości obowiązek uzyskania zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości.

2

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podkreśliło, że wniesienie

odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] września 2007 r.,

w zakresie dotyczącym odpłatności za usunięcie drzew, a następnie złożenie

wniosku o wycofanie odwołania, wobec okoliczności, iż Kolegium decyzją z dnia [...]

lutego 2008r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do

ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oznacza, iż dokonując wycinki

spornych drzew, posiadacze przedmiotowej nieruchomości nie legitymowali się

ostateczną decyzją zezwalającą na ich wycięcie.

Organ odwoławczy wskazał, iż usuwanie drzew lub krzewów bez

wymaganego zezwolenia zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody

stwarza po stronie organu administracji obowiązek wymierzenia administracyjnej kary

pieniężnej sprawcy tego deliktu zobowiązanego na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy

o ochronie przyrody do uzyskania stosownego zezwolenia. Sposób obliczenia

wysokości administracyjnej kary pieniężnej z tego tytułu reguluje art. 89 ust. 1

ustawy. Karę ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew. Zatem

należy uznać, że wyliczenie wysokości kary w niniejszej sprawie nastąpiło

prawidłowo jako iloczyn obwodu pnia (za 1 cm) i współczynników różnicujących

stawki, wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października

2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew.

Dalej organ wyjaśnił, iż kwestionowanie w odwołaniu daty wycięcia drzew,

ustalonej (nieprecyzyjnie - około 1 października 2007 r.) podczas wizji w terenie

z udziałem stron nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro ich wycięcie nastąpiło

bez zezwolenia.

W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia przepisów postępowania

dotyczących udziału strony w postępowaniu przed organem I instancji, Kolegium

stwierdziło, iż naruszenie to zostało konwalidowane przez organ odwoławczy, który

zawiadomił strony, w tym pełnomocnika C. Sp. z o.o., któremu nie

została doręczona decyzja organu I instancji o możliwości zapoznania się ze

zgromadzonymi w sprawie materiałami dowodowymi oraz złożenia dodatkowych

dokumentów i wyjaśnień.

Pismem z dnia 10 września 2009r. T. K. wniósł skargę do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, iż wydanie

trzech zezwoleń jedną decyzją spowodowało, że wnioskodawcy nie mogli

3

zakwestionować części decyzji bez możliwości utrzymania w mocy tych punktów

decyzji, które były zgodne z ich wolą. W związku z powyższym złożyli 1 października

2007 r. odwołanie dotyczące części decyzji z którą nie chcieli się zgodzić, kiedy

jednak dowiedzieli się o braku możliwości złożenia odwołania od części decyzji,

wycofali złożone wcześniej odwołanie. W momencie wycofania odwołania

wnioskodawcy zgodzili się na warunki zawarte w decyzji nr [...], zatem mogli bez

żadnych przeszkód i zgodnie z przepisami, w tym z art. 130 § 4 k.p.a., wykonać

decyzję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę

wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1648/09, Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. K. na decyzję

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r.,

nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew. Dokonując kontroli

zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że

przed usunięciem drzew z działki nr ew. [...] i [...] skarżąca Spółka, wbrew

ciążącemu na niej powszechnemu obowiązkowi, nie uzyskała stosownego

zezwolenia właściwego organu. Sąd zaznaczył przy tym, że przepisy ustawy o

ochronie przyrody nie uzależniają wydania decyzji o wymierzeniu kary od wykazania,

że strona była właściwie poinformowana czy pouczona o ciążącym na niej obowiązku

uzyskania zezwolenia właściwego organu na wycięcie drzew przed przystąpieniem

do tej czynności. W ocenie Sądu obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie

zezwolenia spoczywa na posiadaczu nieruchomości na której znajdują się drzewa, a

wynika on z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, do których

przestrzegania zobowiązany jest każdy z mocy art. 83 Konstytucji RP.

Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w skardze, iż co prawda

wnioskodawcy wnieśli 1 października 2007 r. odwołanie od decyzji z dnia [...]

września 2007 r., jednakże 19 października wycofali złożone odwołanie i dlatego - ich

zdaniem - w momencie wycofania odwołania zgodzili się na warunki zawarte w

powyższej decyzji, Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie

odwołania od decyzji wstrzymuje ex legę wykonanie decyzji w całości. Również

złożenie wniosku o wycofanie odwołania nie powoduje, iż decyzja organu I instancji

staje się ostateczna, dopóki organ odwoławczy, uznając dopuszczalność odwołania,

nie wyda decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. W niniejszej sprawie

4

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r.,

wydaną w wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, uchyliło zaskarżoną

decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wniesienie odwołania, mimo późniejszego wniosku o jego wycofanie, skutkujące

uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do rozpoznania organowi I instancji

oznacza, iż dokonując wycinki spornych drzew, posiadacze przedmiotowej

nieruchomości nie legitymowali się ostateczną decyzją zezwalającą na ich wycięcie,

albowiem decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Mając powyższe

rozważania na względzie za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 130 §

4 k.p.a.

Nadto wskazano, że w świetle oświadczenia skarżącego, iż wycinki drzew

dokonała wyspecjalizowana firma na zlecenie skarżącego i R.S., za

bezpodstawny Sąd uznał podniesiony na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego

zarzut braku ustalenia, kto faktycznie wyciął drzewa. Jak wynika bowiem

z wcześniejszych wywodów, odpowiedzialność z tytułu wycięcia drzew bez

zezwolenia ponosi posiadacz nieruchomości, nie zaś osoba, której zlecono wycięcie

drzew.

Za pozbawiony zasadności Sąd uznał także zarzut braku ustalenia, czy

wycięto drzewa określone na mapie znajdującej się w aktach sprawy, albowiem jak

wynika z protokołu oględzin z dnia 22 października 2007 r. sporządzonego przez

Inspektora M. S., pod którym widnieje podpis skarżącego, dokonano

wycinki "sosny 7 sztuk, nr 31, 34, 35, 40, 36, 37 i 41 zgodnie z załącznikiem do

decyzji nr [...] " o wielkości obwodu pnia drzewa zgodnego z załącznikiem do

powyższej decyzji.

Wobec powyższego Sąd stanął na stanowisku, że również wysokość kary

została naliczona prawidłowo, jako iloczyn obwodu pnia (za 1 cm) i współczynników

różnicujących stawki zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 13

października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów

i gatunków drzew.

W ocenie Sądu, wbrew opinii strony skarżącej, postępowanie administracyjne

w sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami ogólnymi, jak i dowodowymi

postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie jest wynikiem dogłębnego

rozważenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i utrwalenia ustaleń

w postaci materiału dowodowego sprawy, a w konsekwencji uzasadnienia

5

spełniającego wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a zatem nie można zarzucić organom

naruszeń wskazanych w skardze, a także naruszeń, które Sąd byłby zobowiązany

wziąć pod uwagę z urzędu.

Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wywiedli E. K.

i T. K. zaskarżając go w całości.

Wyrokiem z dnia 1 marca 2012r. sygn. akt II OSK 2409/10 Naczelny Sąd

Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że

kara za usunięcie drzew bez zezwolenia może być nałożona jedynie wtedy, gdy stan

faktyczny sprawy jest niesporny. W tym stanie faktycznym istotnym dla ewentualnego

ustalenia prawidłowości wymierzanej kary pozostaje w niniejszym postępowaniu

kwestia wcześniejszego zezwolenia na usunięcie drzew oraz wykonalność tej

decyzji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w niniejszej sprawie, z uwagi na brak

regulacji szczególnej, będzie miała zastosowanie ogólna regulacja wynikająca z

treści art. 130 k.p.a., a dotycząca kwestii wykonalności decyzji nieostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Na wstępie podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z

2012 r. poz. 270 ze zm.). Sąd, któremu sprawa została przekazana w wyniku

rozpoznania skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej

sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

A zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający ponownie sprawę

zobowiązany był uwzględnić ocenę prawną zawartą w wydanym w sprawie wyroku

Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012r. sygn. akt II OSK

2409/10. Orzekający w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z

dnia 1 marca 2012r. sygn. akt II OSK 2409/10 uwzględnił skargę kasacyjną

skarżącego i uczestnika postępowania uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie i przekazując mu sprawę do ponownego

rozpoznania.

W pierwszej kolejności NSA podkreślił, iż w sprawie nie odniesiono się do

kwestii, że w okresie usunięcia spornych drzew istniało kilka decyzji zezwalających

6

na ich usunięcie. Przypomniano w skardze, iż decyzją Prezydenta Miasta O.

nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. skarżący uzyskał pozwolenie na wycięcie

6 z wnioskowanych 10 drzew z uwagi na zaatakowanie przez szkodnika.

Konsekwencją tej decyzji była również decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r.

wydana przez Prezydenta Miasta O. w przedmiocie udzielenia zgody na

usunięcie kolejnych 28 sztuk sosen, co wynika z pisma tego organu z dnia 8

października 2007 r., złożonego przez skarżącego do akt sprawy w dniu 1 marca

2012 r. jak i z treści skargi wniesionej do Sądu I instancji. Następnie Prezydent

O. wydał kolejną decyzję dnia [...] września 2007 r. nr [...] zezwalając

skarżącym na usunięcie z terenu nieruchomości kolejnych 8 sosen pospolitych

kolidujących z planowaną budową osiedla, 10 sosen pospolitych kolidujących

z planowaną budową osiedla pod warunkiem zastąpienia ich nowymi nasadzeniami

oraz 4 sosen obumarłych. Od decyzji tej złożono odwołanie, jak wskazano, tylko co

do wysokości naliczonej opłaty, a następie w dniu 19 października 2007 r. wycofano

je. Zatem mając na uwadze, że w stosunkowo krótkim odstępie czasu wydano co

najmniej dwie decyzje zezwalające na wycięcie drzew, w ocenie Naczelnego Sądu

Administracyjnego należałoby zbadać, czy rzeczywiście sporne drzewa zostały

usunięte bez zezwolenia. Ma to podstawowe znaczenia dla prawidłowości

zastosowania w tej sprawie art. 88 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie

przyrody.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że nie odniesiono się do kwestii

terminu usunięcia przedmiotowych drzew. Zwrócić bowiem należy uwagę, że

wprawdzie z protokołu oględzin z dnia 22 października 2007 r. wynika, że

przedmiotowe sosny zostały usunięte cyt. "około 1.10.2007r.", gdy tymczasem już

w odwołaniu od decyzji organu I instancji nr [...] skarżący kwestionowali tę datę

podnosząc, że termin ten został przyjęty przez organ na zasadzie domniemania,

albowiem faktu tego w sposób bezsporny nie ustalono. Okoliczność ta została

również zakwestionowana na etapie postępowania kasacyjnego, bowiem na

rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. skarżący wskazał, że drzewa te zostały usunięte

pomiędzy 19 a 21 października 2007 r., natomiast około 1 października 2007 r.

przystąpił on do wycinki drzew, ale związanych z inną decyzją zezwalającą na

usunięcie. Fakt ten jest o tyle istotny w ocenie NSA, że jak wskazują skarżący w toku

postępowania administracyjnego i w postępowaniu sądowym, w dacie wycięcia tych

drzew posiadali oni decyzję zezwalającą na ich wycięcie (decyzja Prezydenta Miasta

7

O. nr [...] z dnia [...] września 2007 r., od której w części złożono odwołanie,

a następnie je wycofano). Zatem konieczne było w okolicznościach rozpoznawanej

sprawy ustalenie, kiedy rzeczywiście sporne drzewa zostały usunięte. Ustalenia te

winny być czynione w kontekście art. 130 § 4 k.p.a., po uprzednim zbadaniu, w jakim

zakresie wniesiono odwołanie od ww. decyzji nr [...] czy rzeczywiście w dniu

19 października 2007 r. odwołanie to cofnięto i czy decyzja ta nie była częściowo

ostateczna, a jeśli tak, to w jakiej części. Nie rozważono zatem w zaskarżonym

wyroku czy częściowe zaskarżenie decyzji nie spowodowało, iż decyzja taka nabrała

waloru decyzji ostatecznej w części niezaskarżonej. Podkreślić bowiem należy, że

postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości, co oznacza, że

może być ono uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot

czynności procesowej (porównaj: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks

postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C.H. Beck 2011, str. 481). Zatem

kwestię tę należałoby ocenić w kontekście przedmiotowej sprawy, bowiem za

niewystarczające należy uznać stanowisko organów, przyjęte w pełni również przez

Sąd I instancji, iż wniesienie odwołania, mimo późniejszego wniosku o jego

wycofanie, skutkujące uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do rozpoznania

organowi I instancji oznacza, iż dokonując wycinki spornych drzew, posiadacze

przedmiotowej nieruchomości nie legitymowali się ostateczną decyzją zezwalającą

na ich wycięcie, albowiem decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Sąd

bowiem generalnie poza zdawkowym stwierdzeniem nie ustosunkował się do kwestii

wykonalności tej decyzji.

W świetle powyższego za zasadny NSA uznał również zarzut naruszenia

przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok

po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał

obowiązku, o którym mowa w art. 52 § 2. Oznacza to, że podstawą orzekania przez

Sąd jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy

w postępowaniu pierwszo i drugoinstancyjnym, zakończonym zaskarżoną decyzją.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym

przedmiotową skargę kasacyjną, do prawidłowej oceny legalności zaskarżonej

decyzji konieczne jest załączenie do niniejszej sprawy pełnych akt administracyjnych

organu dotyczących decyzji wydanych w przedmiocie pozwolenia na wycięcie

spornych drzew.

8

Mając na uwadze powyższą wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd

Administracyjny oraz fakt, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń

w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem

materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko

w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych

dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd

uznał uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organom administracji

publicznej.

Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny kara za usunięcie drzew

bez zezwolenia może być nałożona jedynie wtedy, gdy stan faktyczny sprawy jest

niesporny, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. W sprawie niezbędne jest

przeprowadzenie postępowania administracyjnego w celu wyjaśnienia czy w okresie

usunięcia spornych drzew istniała decyzja zezwalająca na ich usunięcie oraz

ustalenia daty usunięcia spornych drzew. Ponadto niezbędne jest poczynienie

ustaleń w kontekście art. 130 § 4 k.p.a., w jakim zakresie wniesiono odwołanie od

ww. decyzji nr [...], czy rzeczywiście w dniu 19 października 2007 r. odwołanie to

cofnięto i czy decyzja ta nie była częściowo ostateczna, a jeśli tak, to w jakiej części.

Za niewystarczające zatem uznać należy stwierdzenie organu, że wniesienie

odwołania upoważniało organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej

instancji. Nie rozważono bowiem czy zaskarżenie decyzji nie spowodowało, iż

decyzja taka nabrała waloru decyzji ostatecznej w części niezaskarżonej. Podkreślić

bowiem należy, że postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości,

co oznacza, że może być ono uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez

uprawniony podmiot czynności procesowej.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c)

p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 Sąd orzekł o niewykonywaniu

zaskarżonej decyzji w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się niniejszego

wyroku. Jednocześnie Sąd - działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził

zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego, a

także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu

art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. aw zw. z § 6 pkt 7Rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02.163.1348 f-późn. zm.)