Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 569/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant Iwona Borecka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Z.H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej na działce nr 96/5 w M.D. gmina K.W. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. wydał - na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - decyzję Nr [...], którą umorzył, wszczęte na żądanie Z.H., postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej na działce nr 96/5 w M.D. gmina K.W..

W uzasadnieniu organ stwierdził, że Z.H. we wniosku wskazującym samowolę budowlaną na działkach nr 96/1, 96/2, 96/3, 96/4, 96/5, 96/6 w M.D. jako "podstawę zgłoszenia" podała uchwałę Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] i pismo Urzędu, znak [...].

W toku postępowania organ ustalił, że Burmistrz Miasta i Gminy K.W. decyzją z [...] Nr [...] ustalił warunki zabudowy działki Nr 96/5 AM – 1 w M.D. dla inwestycji polegającej na budowie siedliska. Wjazd na działkę ustalono od drogi – działka nr 96/1 AM-1. Decyzją Starosty Powiatu W. z dnia [...], Nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i wydano B.K. pozwolenie na budowę domu mieszkalnego oraz budynku gospodarczego wchodzących w skład projektowanego gospodarstwa rolnego w M.D., na działce nr 96/5, AM – 1. Decyzją Nr [...] z [...] przeniesiono w/w decyzję Nr [...] na K.K..

Dnia 9 sierpnia 2004 r. przeprowadzono dowód z oględzin działek nr 96/1 do 96/6 AM-1, w protokole z których stwierdzono, że roboty budowlane prowadzone są zgodnie z zatwierdzonymi projektami budowlanymi.

Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma miejsca "samowola budowlana", zarzucana przez skarżącą, jako, że K.K. realizuje inwestycję na działce nr 96/5 zgodnie z obowiązującym prawem – legitymując się decyzją – pozwoleniem na budowę.

W tak kształtującym się stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w. opisaną wyżej decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył jako bezprzedmiotowe wszczęte na żądanie Z.H. postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej na działce nr 96/5 w M.D., gmina K.W..

Odwołanie od wskazanej decyzji do organu II instancji złożyła Z.H., zarzucając rozstrzygnięciu organu I instancji jego wydanie z pominięciem pełnomocnika E.W. oraz nie zapoznanie wskazanego pełnomocnika z zebranym materiałem dowodowym. Jednocześnie odwołująca się podniosła, iż uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej nie odnosi się do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi M.D. wynikającym z uchwały Nr [...] oraz zarzuciła szereg innych naruszeń, w tym że przeprowadzone wizje i adnotacje w terenie nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W głównych motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ma podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w rozpoznawanej sprawie. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, iż inwestor dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wynikającego z art. 28 Prawa budowlanego, ponadto budowa realizowana jest zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projektem. Okoliczność powyższa przesądza zdaniem organu II instancji o zasadności podjętego przez organ l instancji rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.

Owa bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z kilku różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe.

Jako, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją była "samowolna realizacja obiektów" na działce nr 96/2 w M.D., rozstrzygnięcie organu l instancji uznać należy zdaniem organu odwoławczego za słuszne zarówno z punktu widzenia celowości jak i zgodności z przepisami prawa.

Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. stwierdził, iż strona wnosząc odwołanie nie wykazała, iż fakt wydania decyzji z pominięciem pełnomocnika E.W. mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie organ II instancji powołał się na uchwałę Siedmiu Sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. w spr. sygn. akt FPS 6/04 (ONSA i WSA 2005/4/66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 KPA przepisu art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2005 r. nr 8, póz. 60) wskazując, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji administracyjnej z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r. w spr. sygn. akt l SA/Gd 199/00, Przegląd Podatkowy 2004 nr 1, str. 43). Innymi słowy strona powinna wykazać, że powyższe pominięcie uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów kierowanych przez skarżącą w stosunku do decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej, organ odwoławczy stwierdził, iż organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji kontrolnych w stosunku do rozstrzygnięć wymienionych organów udzielających pozwolenia na budowę. Jeżeli zatem odwołująca się uznaje, iż dla przedmiotowej działki pozwolenie takie nie powinno było być wydane, powinna dążyć do wzruszenia ostatecznej decyzji w tym zakresie, jednakże jak wskazuje dalej organ odwoławczy, nie przed organami nadzoru budowlanego.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, Z.H. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Z.H. zarzuciła, iż została ona wydana bez możliwości zapoznania i wypowiedzenia się przed jej wydaniem, zatem posiada wadę w myśl kodeksu postępowania administracyjnego pomijając jednocześnie istotę sprawy z naruszeniem dotrzymania terminu załatwienia sprawy. W ocenie skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni potwierdza i wskazuje na dowolność interpretowania przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Wr 658/05 mającego zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy kierowanej do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. w jednoznacznym brzmieniu cyt: "samowoli budowlanej z powodu zabudowy sprzecznej a zarazem niezgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego we wsi Mokronos Dolny". Zdaniem skarżącej sprawa tak poważnej wagi, tak wielu naruszeń, została potraktowana lakonicznie, opieszale z pominięciem obowiązującego prawa działając na szkodę w wielu aspektach w szczególności skarżącej. Jak argumentowała dalej skarżąca organy nadzoru budowlanego biorące udział w tym postępowaniu wykazały się wybiórczością stosowania Prawa Budowlanego i brakiem chęci stosowania Kodeksu Postępowania Administracyjnego, a art. 81, 84, 90 Prawa Budowlanego w zbiegu z art. 188 k.k. zdaniem skarżącej stał się organom rozstrzygającym sprawę nieznany. Powołanie się na uchwałę Siedmiu Sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005r. według skarżącej było mało wiarygodne gdyż o wykładni obowiązującego prawa stanowią inne podstawy prawne.

Reasumując skarżąca podniosła, iż także Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ma swój skuteczny współudział w zabudowie terenu kwalifikowanego jako rezerwa pod obwodnicę okalającą miasto W. realizującej cele publiczne i obronne kraju. Opieszałość w tej sprawie oraz sposób załatwienia istoty sprawy zgłoszonej na podstawie wniosku do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego do chwili obecnej zdaje się mieć swój zamierzony cel. Przytoczone przez skarżącą argumenty w pełni uzasadniają wniesioną skargę

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Odnosząc się nadto do zarzutów zawartych w treści skargi organ odwoławczy wskazał, iż zarzuty te nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie wydane w sprawie. Należy bowiem zauważyć, iż skarżąca jako inicjatorka odwoławczego postępowania administracyjnego jak i postępowania sądowego w sprawie, musiała mieć świadomość toczącego się postępowania, a jednak z przysługujących jej praw nie skorzystała.

Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż wydając zaskarżoną decyzję zastosował się do wytycznych Sądu, zawartych w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19.10.2006r. sygn. akt SA/Wr 658/05, zgodnie z którymi, koniecznym było ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, czy M.H. i E.B. zostali ustanowieni przez skarżącą pełnomocnikami w sprawie, co miało pozwolić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ drugiej instancji na ustalenie czy złożenie odwołania nastąpiło z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia, liczonego od daty najpóźniejszego doręczenia decyzji stronie do rąk prawidłowo ustanowionego pełnomocnika i w efekcie na wydanie merytorycznego orzeczenia sprawie albo poprzestanie na postanowieniu o ściśle procesowym charakterze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czyniąc to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

W zaskarżonym rozstrzygnięciu będącym przedmiotem kontroli Sądu takie wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego też skarga nie może być uwzględniona.

Przedmiotem oceny Sądu pod względem legalności w rozważanej sprawie była decyzja Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe wszczęte na żądanie Z.H. postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej na działce nr 96/5 w M.D., gmina K.W..

Zgodnie obowiązującym na dzień wydania ostatecznej decyzji a mającym zastosowanie do przypadków wznoszenia przez inwestorów obiektów budowlanych noszących przymiot samowoli budowlanych - art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 j. t. ze zm.) - właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, iż warunkiem wydania decyzji, o której w nim mowa a której wydania przez organy nadzoru budowlanego domagała się skarżąca, jest brak wymaganego pozwolenia na budowę.

Wartym podkreślenia jest, iż opisany przepis art. 48 Prawa budowlanego ze względu na swą prewencyjną funkcję oraz represyjny charakter nie może być interpretowany rozszerzająco. Celem tej regulacji jest ograniczenie "samowoli budowlanej" czyli niedopuszczenie do budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i doprowadzenie do likwidacji stanu niezgodnego z prawem; Regulacja ta służy ponadto ochronie interesu publicznego. Z procesowego punktu widzenia pozwolenie na budowę jest rozstrzygnięciem administracyjnym, uwieńczeniem całego postępowania, mającego na celu zbadanie, czy projektowana inwestycja nie narusza szeregu istotnych z punktu widzenia dobra powszechnego wartości takich jak ochrona środowiska, krajobrazu, bezpieczeństwo, ochrona dóbr kultury oraz prawa osób trzecich.

Ustawodawca stanowiąc normę zawartą w w/w art. 48 miał niewątpliwie na celu zapobieganie powstawaniu obiektów budowlanych, których inwestorzy nie posiadają pozwolenia na budowę, a tym samym przeciwdziałanie sytuacji, w której nie zostało przeprowadzone wskazane wyżej postępowanie i kontrola zgodności inwestycji z obowiązującym prawem.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy trzeba zaznaczyć, iż opisana we wniosku Z.H. o wszczęcie postępowania cyt "samowola budowlana" na co trafnie zwróciły uwagę organy nadzoru obu instancji w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć - nie miała jednak miejsca.

Jak ustalono w trakcie postępowania dowodowego, w tym podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych z udziałem skarżącej i wszystkich jej pełnomocników w dniu 9 sierpnia 2004 r., obiekty wznoszone na działce nr 96/5 w M.D. realizowane są na podstawie i zgodnie z opisaną wyżej decyzją Starosty Powiatu W. o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] oraz decyzją Nr [...] z [...].

W takim przypadku w związku z istnieniem w obrocie prawnym wskazanej decyzji o pozwoleniu na budowę, uznać tym samym należy, iż zostało należycie przeprowadzone całe postępowanie poprzedzające wydanie pozwolenia na budowę w tym kontrola całej inwestycji pod względem jej zgodności z prawem, planem zagospodarowania przestrzennego. Gdyby bowiem inwestycja była niezgodna z prawem, jak podnosi to w swojej skardze Z.H. dopiero na etapie postępowania przed organami nadzoru budowlanego, to inwestor nie otrzymałby pozwolenia na budowę, a to z kolei spełniałoby dyspozycję normy zawartej w art. 48 Prawa budowlanego nakazującej właściwemu organowi wydanie nakazu rozbiórki tak wybudowanych obiektów. Wychodząc z takich przesłanek uznać należy za nieuzasadnione zrównywanie sytuacji prawnej inwestora, który w ogóle nie wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę lub pozwolenia nie otrzymał, z inwestorem, który tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie posiada już wymagane prawem ostateczne pozwolenie a budowę.

Nie można tu zwłaszcza mówić o cyt. "wybiórczości stosowania prawa budowlanego", zarzucanej w tej sprawie przez skarżącą organom nadzoru budowlanego w kontekście wskazywanej przez nią samowoli budowlanej, skoro inwestor dysponuje wymaganym prawem ostatecznym pozwoleniem na budowę. Niczym nieuprawnionym działaniem ze strony organów nadzoru budowlanego byłoby zaś ingerowanie w legalność istniejącego w obrocie prawnym rozstrzygnięcia organu administracji architektoniczno – budowlanej udzielającego pozwolenia na budowę. Trafnie więc w ocenie Sądu wywiódł organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, iż skoro skarżąca uznaje, że dla przedmiotowej działki pozwolenie takie nie powinno było być wydane, to powinna ona dążyć do wzruszenia ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, lecz nie w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego gdyż te jako niewłaściwe nie posiadają kompetencji do merytorycznego orzekania w tym zakresie.

Podstawą prawną rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego obu instancji był przepis art. 105 § 1 k.p.a. nakazujący organowi administracji publicznej umorzyć postępowanie ilekroć stanie się ono bezprzedmiotowe. Wskazana w tym przepisie bezprzedmiotowość postępowania ma między innymi miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 462). Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.

Wobec braku w postępowaniu wszczętym wnioskiem Z.H. przedmiotu postępowania a mianowicie zgłoszonego przez skarżącą elementu materialnoprawnej podstawy do władczej ingerencji ze strony organów nadzoru budowlanego w postaci samowolnej realizacji obiektów na działce nr 96/2 w M.D., rozstrzygnięcia organów obu instancji w przedmiocie umorzenia postępowania powinny ostać się w obrocie prawnym jako odpowiadające prawu, gdyż jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne w tej sprawie stało się prawnie niedopuszczalne.

W tym też kontekście w związku z bezprzedmiotowością postępowania spowodowaną opisanym brakiem elementu stosunku materialnoprawnego zarzut skargi o cyt "omijaniu istoty sprawy" przez organy obu instancji przy wydawaniu rozstrzygnięć jest w ocenie Sądu całkowicie chybiony.

Odnosząc się natomiast do sformułowanego przez skarżącą zarzutu naruszenia przepisów postępowania polegającego na pozbawieniu skarżącej możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, wskazać należy, iż skarżąca nie wykazała aby doszło do na tyle istotnego naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a tym samym uzasadniałoby konieczność wyeliminowania przez Sąd obu decyzji tych organów z obrotu prawnego po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit.c.

Trzeba tu bowiem zauważyć, że stawiając w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu skarżąca oprócz lakonicznego stwierdzenia, iż cyt "decyzja została wydana bez możliwości zapoznania i wypowiedzenia się" nie wykazała w żaden sposób, by jako strona została faktycznie pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy możliwości złożenia wyjaśnień i aby takie uchybienie przedstawionemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie skład orzekający tutejszego Sądu w pełni podziela stanowisko zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25.4.2005 r. sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005, z. 4, poz. 66), wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 KPA przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29.8.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony więc stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok NSA z dnia 15.5.2003 r. sygn. akt I SA/Gd 199/00, "Przegląd Podatkowy" 2004, nr 1, s. 43).

Innymi słowy, strona powinna wykazać, że nie zawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się, w tym składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Tego zaś jak trafnie wskazuje organ odwoławczy skarżąca w rozpoznawanej sprawie w żaden sposób nie udowodniła. Chociaż z lektury akt administracyjnych sprawy wynika, iż niewątpliwie doszło do naruszenia przez organy przepisów postępowania, między innymi poprzez fakt nie doręczenia decyzji obu instancji jednemu z trzech pełnomocników skarżącej – E.W., jednakże skarżąca i w tym zakresie nie wykazała aby naruszenie to mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niewątpliwie pełnomocnik E.W. ale też i pozostali dwaj pełnomocnicy skarżącej oraz sama skarżąca mieli zapewnioną możliwość czynnego uczestnictwa w postępowaniu choćby podczas oględzin z dnia 9 sierpnia 2004 r. Wskazać też trzeba, iż na wniosek skarżącej Z.H. z dnia 12 sierpnia 2005 r. z aktami sprawy w siedzibie organu zapoznali się pełnomocnik M.H., zaś obecny w tym czasie również E.W. mimo stworzonej mu sposobność zapoznania się z aktami sprawy, z prawa tego nie skorzystał.

Nie można też zgodzić się z zarzutem skarżącej niezastosowania się przez organ odwoławczy do wytycznych Sądu zawartych w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19.10.2006r. sygn. akt SA/Wr 658/05, skoro organ ten ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że M.H. i E.B. zostali ustanowieni przez skarżącą pełnomocnikami w sprawie, co z kolei pozwoliło organowi II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy na ustalenie, iż złożenie odwołania nastąpiło z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia, liczonego od daty najpóźniejszego doręczenia decyzji stronie do rąk prawidłowo ustanowionego pełnomocnika a w efekcie na wydanie przez tenże organ decyzji.

Dotychczasowe wywody skłaniają Sąd do ostatecznej konkluzji, że zaskarżona decyzja nie została wydana z istotnym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei obligowało Sąd do oddalenia skargi, zgodnie z dyspozycją art. 151 tej samej ustawy. Organy te bowiem mimo stwierdzonych a wskazanych w niniejszym uzasadnieniu uchybień nie przekroczyły wyznaczonych ram administracyjnego prawa materialnego jak i procesowego.

p.k