Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 6/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją nr [...] r., na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 71 ust.1 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia" oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "K.p.a.", uznał M. P. za osobę bezrobotną z dniem 11 października 2013 r. oraz odmówił M. P. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Od decyzji tej odwołał się M. P. W odwołaniu podał, że podjął pracę w Lasach Państwowych Nadleśnictwa od 1 kwietnia 2012 r. do

30 września 2012 r. Po przepracowaniu tego okresu miał 6 miesięcy przerwy, po której podjął ponownie pracę od 1 kwietnia 2013 r. do 30 września 2013 r. Przepracował więc cały rok, tj.365 dni i dlatego wnosi o przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił, że M. P. zarejestrował się jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 7 października 2013 r., przedkładając, między innymi, dwa świadectwa pracy potwierdzające jego zatrudnienie w Lasach Państwowych Nadleśnictwo w okresie od 1 kwietnia 2012 r. do 30 września 2012 r. oraz od 1 kwietnia 2013 r. do 30 września 2013 r.

Organ stwierdził, że w myśl art. 71 ust.1 pkt 2 lit.a ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art.104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

W wyniku przeprowadzonej analizy akt sprawy oraz ww. przepisu organ odwoławczy stwierdził, że M. P. nie spełnia przesłanek umożliwiających przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Elementem, od którego zależy to uprawnienie jest udokumentowanie przez bezrobotnego zatrudnienia przez okres 365 dni w okresie 18. miesięcy poprzedzających zarejestrowanie.

Skarżący zarejestrował się w PUP w dniu 7. października 2013 r., a zatem

18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, w przypadku M. P., to okres liczony od 6. kwietnia 2012 r. do 6. października 2013 r. W tym przedziale czasowym badane są okresy aktywności zawodowej. Z akt administracyjnych wynika zatem, że M. P. udokumentował okres zatrudnienia w wymiarze 361 dni, przy 365. dniach wymaganych. Do okresów tych zaliczono zatem pracę bezrobotnego w przedziale liczonym od 06.04.2012 r. do 30.09.2012 r. oraz od 01.04.2013 r. do 30.09.2013 r., przy czym dzień 06.04.2012 r. jest początkiem 18. miesięcznego okresu poprzedzającego dzień rejestracji, a dzień 30.09.2013 r. ostatnim dniem zatrudnienia M. P.

Okres zatrudnienia liczony od 01.04.2012 r. do 05.04.2012 r. nie mieści się zatem w okresie 18.miesięcy poprzedzających dzień rejestracji bezrobotnego.

Wojewoda nadmienił także, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i na ich podstawie prawo do zasiłku dla bezrobotnych może otrzymać wyłącznie osoba spełniająca wszystkie warunki w nich określone, gdyż przepisy te nie przewidują możliwości uznaniowego przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł, że jego zdaniem w okresie 18. miesięcy przepracował 365 dni. Zarejestrował się w PUP

w ciągu 7 dni od ustania stosunku pracy, a wcześniej nie mógł, gdyż nie miał pełnej dokumentacji - świadectwo pracy zakład przysłał pocztą dopiero w piątek 04.10.2013 r. Uważa, że spełnił wszystkie warunki dla otrzymania zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.).

Materialną podstawę prawną odmowy przyznania M. P. zasiłku dla bezrobotnych stanowił art. 71 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.). Stosownie do powołanego wyżej przepisu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie

w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

W celu więc rozstrzygnięcia, czy skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych należało ustalić, czy pozostawał on w zatrudnieniu przez co najmniej

365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji, tj. 7 października

2013 r. Okres 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji to w przypadku skarżącego okres od 6 kwietnia 2012 r. do 6 października 2013 r. Skoro ostatnie okresy zatrudnienia skarżącego przypadają od 1 kwietnia 2012 r. do 30 września 2012 r. oraz od 1 kwietnia 2013 r. do 30 września 2013 r., to stwierdzić należy, że w ustalonym powyżej okresie 18. miesięcy poprzedzających datę rejestracji przypada jedynie 361 dni zatrudnienia skarżącego.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w ocenie sądu, podzielić należało pogląd organów obu instancji, iż skarżący, w okresie 18. miesięcy przed dniem rejestracji, nie udokumentował 365 dni aktywności zawodowej, o których mowa

w art. 71 ustawy.

Skarżący nie spełnił więc ustawowego warunku przyznania zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na zbyt małą liczbę dni pracy w okresie 18. miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przepis

art. 71 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że musi być interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dopuszczający żadnego zakresu uznaniowości (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 1553/10).

W konsekwencji oznacza to, że ani organy administracji publicznej, ani sąd administracyjny, przy ocenie spełniania przesłanek do nabycia prawa do zasiłku nie mogą kierować się takimi przesłankami jak trudna sytuacja ekonomiczna, czy rodzinna osoby ubiegającej się o to świadczenie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.