Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 746/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 165a par. 1, art. 14h,
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 57a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), Sędzia WSA Bożena Pindel, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. w M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 marca 2023 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.765.2022.3.MGO UNP: 1903247 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podlegała skarga na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (zwany dalej "DKIS") z 14 marca 2023 r. znak 0113-KDIPT1-1.4012.765.2022.3.MGO UNP: 1903247 utrzymujące w mocy wcześniejsze postanowienie tego samego organu z 13 stycznia 2023 r. znak 0113-KDIPT1-1.4012.765.2022.2.AK UNP: 1848123 odmawiające U. Sp. z o.o. z siedzibą w M. wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym.

U. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (zwana dalej "Podatniczką" względnie "Spółką") 26 października 2022 r. wniosła do DKIS wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Spółka zwróciła się o interpretację indywidualną dotyczącą podatku od towarów i usług przedstawiając następujący stan faktyczny. W styczniu 2017 r. Spółka zawarła z P. Sp. z o.o. w K. (dalej "P.") umowę o dostawę klejów stosowanych w podziemnych wyrobiskach górniczych. Na tle wspomnianej umowy doszło do sporu toczącego się przed sądami powszechnymi. Otóż podatniczka wystąpiła o zmianę umowy co do ceny, gdyż w następstwie nadzwyczajnej i nieprzewidzianej zmiany realiów rynkowych (gwałtowny wzrost ceny głównego składnika kleju) zrealizowane przez nią dostawy klejów odbywały się ze znaczącą dla niej szkodą. Sąd Okręgowy w K. działający jako sąd I instancji wydał wyrok zmieniający ceny dostaw realizowanych po 14 czerwca 2017 r. Podatniczka z powołaniem się na wspomniany wyrok wystawiła korekty faktur VAT uwzględniających zmienioną orzeczeniem pierwszoinstancyjnym cenę dostawy. P. nie przyjęła tych faktur do księgowania wskazując, że od wyroku Sądu Okręgowego wywiedziona została apelacja, a sprawa oczekuje na prawomocne rozstrzygnięcie przez Sąd Apelacyjny. Wątpliwości Spółki sprowadzały się do tego, czy nieprawomocny wyrok sądu modyfikujący ceny dostawy może stanowić podstawę do wystawienia faktur korygujących oraz czy odbiorca towarów może odmówić księgowania ww. faktur korygujących z powodu złożenia apelacji. W ocenie Spółki faktury mogą być wystawiane do 5 lat od dostawy towarów, a art. 106j ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wprost przewiduje zmianę ceny jako przesłankę do wystawienia korekty faktury VAT. Podatniczka stanęła na stanowisku, że w następstwie wyroku Sądu Okręgowego skorygować należało wszystkie faktury dotyczące dostaw po 17 czerwca 2017 r., a kontrahent tj. P. powinna te faktury zaksięgować. Wystawienie faktur korygujących jest konieczne, gdyż po upływie 5 lat nie będzie to możliwe. Wniosek uzupełniono na wezwanie organu pismem z 22 grudnia 2022 r. Organ podatkowy wezwał Spółkę m.in. do doprecyzowania opisu stanu faktycznego poprzez wskazanie: 1) Kiedy został wydany wyrok Sądu Okręgowego; 2) Kiedy została złożona apelacja od ww. wyroku wydanego przez Sąd Okręgowy; 3) Czy w związku z apelacją zapadł już wyrok; 4) Jeśli w związku z wniesioną zapadł wyrok to należało wskazać, jaki jest zakres (sposób) ww. rozstrzygnięcia w kwestii wysokości cen sprzedawanych przez Spółkę towarów. Zainteresowana wykonała wezwanie przedstawiając uszczegółowiony opis stanu faktycznego.

DKIS jako organ l instancji wydał 13 stycznia 2023 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na podstawie ww. wniosku, znak [...]. Organ podatkowy, że zakres wniosku wykracza poza kompetencje określone w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze. zm. – zwana dalej "o.p.")., wobec czego odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 o.p. Wskazano, że przedmiot interpretacji sformułowany został na tle opisu sprawy, co do którego nie istnieje pewność jego zaistnienia. Stanowisko Spółki oparte jest o założenie, że Sąd Apelacyjny utrzyma w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K., co z kolei jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Podkreślono, że z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem rozstrzygnięcia nie może być ocena prawna nieskonkretyzowanych sytuacji, o charakterze hipotetycznym. Zdaniem organu wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest możliwe wyłącznie na podstawie takiego wniosku zainteresowanego, w którym zakres sformułowanego pytania pozwala na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia realizującego omówione powyżej funkcje przypisane tej instytucji prawnej przez ustawodawcę. W ocenie DKIS Spółki z 26 października 2022r., nie może stanowić podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidulanej w zakresie: zasadności wystawienia faktur korygujących, dokumentujących zmianę cen, dokonaną przez Sąd, oraz obowiązku zaksięgowania ww. faktur korygujących przez odbiorcę.

Podatniczka reprezentowana przez pełnomocnika pismem z dnia 26 stycznia 2023 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie DKIS. Strona zarzuciła, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

1. art. 14b Ordynacji podatkowej co polegało na ustaleniu, że złożony wniosek w zakresie zasadności wystawienia faktur korygujących, dokumentujących cenę wprowadzoną w wyniku postępowania sądowego do umowy stron, dotyczy nieskonkretyzowanego zdarzenia, hipotetycznej, niepewnej sytuacji, która w ocenie organu może ulec zmianie w wyniku rozstrzygnięcia postępowania apelacyjnego. Wnioskodawca zawiera skonkretyzowany opis stanu faktycznego, cechuje się dogłębnym, szczegółowym opisem stanu rzeczywistego a wywiedziona przez P. apelacja nie uprawnia do odmowy wszczęcia postępowania w zakresie wystawienia faktur korygujących, potwierdzających sprzedaż towarów dostarczonych w 2017 r.

2. art.120 w związku z art.121 § 1 Ordynacji podatkowej, co polegało na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidulanej interpretacji podatkowej w zakresie zasadności wystawienia faktur korygujących, dokumentujących zmianę ceny dokonaną na mocy wyroku Sądu Okręgowego z powodu wniesienia przez pozwaną P. apelacji, co w żadnej mierze nie uprawnia do odmowy udzielenia jednoznacznej i konkretnej odpowiedzi tak, aby wystawienie faktur korygujących odzwierciedlało rzeczywiste zdarzenia gospodarcze.

Skarżąca podniosła, że opis stanu faktycznego został przedstawiony konkretnie i dogłębnie, wobec czego nie występowała podstawa do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej. Podatniczka zwróciła, się o wyjaśnienie stanu niepewności co do daty wystawienia faktur korygujących, mając wydane nieprawomocne orzeczenie Sądu Okręgowego w K. po blisko pięcioletnim procesie. Spóła podniosła, że faktury korygujące mają charakter sporny do czasu rozpatrzenia apelacji, co jednak jej zdaniem nie oznacza, że podatnik ma nadal czekać z ich wystawieniem i odprowadzeniem należnej kwoty podatku VAT.

DKIS działając jako organ II instancji po rozpoznaniu zażalenia Spółki z 26 stycznia 2023 r. postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r. znak: 0113-KDIPT1-1.4012.765.2022.3.MGO utrzymał w mocy postanowienie z 13 stycznia 2023 r. znak 0113-KDIPT1-1.4012.765.2022.2.AK. W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazano, że wprawdzie stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretację przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, jednakże nie każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania interpretacji. Z art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej wynika, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Uzasadniając utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia DKIS, podzielił jego ustalenia i powielił argumentację użytą w rozstrzygnięciu zapadłym w I instancji.

Podatniczka reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła do WSA w Gliwicach skargę z 17 kwietnia 2023 r. na postanowienie DKIS z 14 marca 2023 r. Spółka zarzuciła, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem:

1. art. 106j ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uwarunkowanie konieczności wystawienia faktur korygujących od prawomocnego zakończenia sprawy o zapłatę wytoczonej przez Spółkę, w wyniku której Sąd okręgowy w K. dokonał ingerencji w umowę stron poprzez zmianę cenę, a której to okoliczności nie można było przewidzieć w dacie zawierania umowy, co pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem niezwłocznego wystawienia faktur korygujących po wystąpieniu zdarzenia, które stanowi podstawę do sporządzenia korekty;

2. art. 70 § 1 o.p. poprzez odmowę udzielenia indywidulanej interpretacji podatkowej z powodu trwającego sporu cywilnego, którego rozstrzygnięcie nastąpi po upływie 5 lat od daty dostawy towarów, co uniemożliwi wystawienie faktur korygujących a stanowi faktyczne przerzucenie na podatnika skutków podatkowych wieloletniego sporu cywilnoprawnego o zapłatę uwzględniającego w całości żądania podatnika w ramach wydanego wyroku przez Sąd okręgowy w K.;

3. art. 120 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. poprzez zaniechanie udzielenia odpowiedzi na pytanie podatnika z powodu apelacji wytoczonej przez P., co nie pogłębia zaufania do organów podatkowych i powoduje przerzucenie na podatnika skutków wystawienia faktur korygujących do 5 lat od dnia dokonania sprzedaży.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W skardze podniesiono, że dokument korygujący należy wystawić niezwłocznie po zaistnieniu zdarzenia, które stanowi podstawę do jego wystawienia, a maksymalny termin, w jakim dopuszczalne jest wystawienie faktury korygującej wyznacza upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, określony w art. 70 § 1 o.p. Dalsza oczekiwanie na prawomocne rozstrzygnięcie sporu cywilnego o zapłatę, skutkowałoby równoległym upływem terminu 5 lat na płaszczyźnie prawa podatkowego w którym to, możliwe jest wystawienie faktur korygujących. Zdaniem skarżącej nie można warunkować zasadności wystawienia faktur korygujących od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy cywilnej o zapłatę. Wedle skarżącej spór w sprawie dotyczy zasadności wystawienia faktur korygujących przed upływem 5 lat od daty dostawy, jeżeli w międzyczasie toczy się spór cywilnoprawny o zapłatę. Skarżąca zarzuciła, że wydając zaskarżone postanowienie organ przerzucił na podatnika skutki długotrwałego postępowania cywilnego. W ocenie Skarżącej, nie można od podatnika oczekiwać działania na własną szkodę. Zdaniem Skarżącej, podatnik nie tylko może, ale wręcz jest zobowiązany do wystawienia faktur korygujących przed upływem 5 lat od daty dostawy towarów.

Organ udzielając w piśmie z 17 maja 2023 r. odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym zważył, co następuje:

Skarga okazała zasadna.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 57a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W praktyce orzeczniczej wskazuje się, że rozpoznając skargę na interpretację indywidulaną, sąd nie może poszukiwać i uwzględnić innych naruszeń prawa aniżeli zostały wskazane w skardze (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2023 r. sygn. Akt I FSK 2021/19, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2022 r. sygn. akt .I SA/Gl 136/22 powołane orzeczenia dostępne poprzez Centralną Bazę Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Art. 57a p.p.s.a. jako przepis szczególny względem art. 134 § 1 p.p.s.a. zawężający granice rozpoznania sprawy przez sąd administracji winien być wykładany w sposób ścisły. W treści art. 57a p.p.s.a. wskazano jednoznacznie, że ograniczenie z niego wynikające ma zastosowanie do konkretnych kategorii rozstrzygnięć organów podatkowych. Chodzi tutaj o pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię w zakresie transgranicznego przekształcenia, połączenia albo podziału spółki, i odmowę wydania tych opinii. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest natomiast postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej wydane w oparciu o art. 165a o.p. w zw. z art. 14h o.p. Odmowa wydania interpretacji indywidualnej stanowi rodzajowo inne rozstrzygnięcie (przewidziane w art. 14b § 5 o.p., art. 14e § 1 pkt 2 o.p.), niż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Wobec powyższego przy rozpoznaniu niniejszej skargi nie znalazł zastosowania art. 57a p.p.s.a.

Przechodząc do istoty sprawy stwierdzić przychodzi, że stosownie do art. 14b § 2 o.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ustawodawca wprost dopuścił możliwość ubiegania się o uzyskanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zdarzenia, które dopiero ma nastąpić. Z przepisów o.p. nie sposób wyprowadzić wniosku, że interpretacja powinna dotyczyć zdarzeń przyszłych i pewnych, a zainteresowany nie może ubiegać się o jej udzielenie jeżeli zdarzenie jest przyszłe i niepewne. Poddany ocenie stan faktyczny i powiązane z nim rzeczowo stanowisko wnioskodawcy ma dotyczyć indywidualnej sytuacji zainteresowanego podmiotu. Sytuacja ta może istnieć w dacie skierowania zapytania, ale także może dopiero hipotetycznie wystąpić. Spostrzeżenie to nie dezaktualizuje stanowiska wyrażanego, w orzecznictwie zgodnie z którym - warunkowe, wielowariantowe i abstrakcyjne przedstawienie sytuacji, która być może będzie miała miejsce, wyklucza możliwość wydania interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 310/14, wyrok NSA z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2846/13). Interpretacja podatkowa nie jest swoistą formą doradztwa podatkowego, lecz jej sens sprowadza się do udzielenia konkretnej odpowiedzi na konkretne pytanie dotyczące zastosowania przepisów prawa podatkowego. Rolą wnioskodawcy jest zatem przedstawienie stanu faktycznego na tyle dokładnie, aby możliwe było ustalenie czy i jakie przepisy prawa podatkowego mają bądź mogą mieć zastosowanie. Zainteresowany uzyskaniem interpretacji ma też przedstawić, własne stanowisko w sprawie. Udzielając interpretacji indywidualnej organ informuje podmiot o wykładni i zastosowaniu odpowiednich dla prezentowanego stanu faktycznego przepisów prawa podatkowego. Należy podkreślić, że istotne dla możliwości rozpoznania wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej jest to, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący, co sprowadza się do konieczności podania wszystkich jego elementów istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 21 lipca 2022 r., sygn. akt III FSK 734/21).

Stosownie do art. 14h o.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 165a o.p. Z art. 165a § 1 o.p. wynika, że gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Stosując odpowiednio powołany przepis do spraw dotyczących interpretacji indywidualnych za "jakąkolwiek inną przyczyną" uzasadniającą odmowę wszczęcie postępowania należy uważać w szczególności sytuacje gdy: przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne; wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 20 października 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 910/20). Odmowa wszczęcia postępowania – w całości albo w części – będzie zasadna również wówczas, gdy złożony wniosek nie dotyczy indywidualnej sprawy zainteresowanego.

W ocenie Sądu skarżąca Spółka przedstawiła stan faktyczny w sposób wyczerpujący, a przez to umożliwiający wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w części jakiej wniosek dotyczył jej indywidualnej sprawy. Wnioskodawczyni zajęła klarowne stanowisko, co do własnej oceny stanu faktycznego. Spółka postawiła tezę, że nieprawomocny wyrok sądu powszechnego zmieniający wstecz cenę dostawy może stanowić podstawę do wystawienia korekty faktury VAT. We swoich wystąpieniach opisała szczegółowo stan faktyczny w tym zakresie podając skonkretyzowane okoliczności (m.in. strony, przedmiot i oznaczenie sprawy przed sądami powszechnymi, od jakiej daty obowiązywać miałaby zmieniona cena, kiedy zapadł wyrok sądu powszechnego I instancji, czy wniesiono od niego apelację). Spółka jako argument mający przemawiać na rzecz jej stanowiska wskazała to, że po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego niedopuszczalne będzie wystawienie faktur korygujących. Według Spółki nieprawomocny wyrok sądu powszechnego prowadził do zmiany ceny dostawy, co z kolei stanowiło okoliczność o jakiej mowa w art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy VAT obligującą podatnika do wystawienia faktur korygujących. Przepis art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy VAT stanowi, że w przypadku gdy po wystawieniu faktury podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie - podatnik wystawia fakturę korygującą. Z kolei, w myśl art. 29a ust. 1 ustawy VAT podstawą opodatkowania jest, co do zasady wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Stan faktyczny przedstawiony przez Spółkę był opisany w sposób umożliwiający ocenę stanowiska zaprezentowanego we wniosku. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie DKIS wydane zostało z naruszeniem art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 14h i art. 14b § 3 o.p. poprzez przyjęcie, że Spółka niewyczerpująco przedstawiła stan faktyczny na potrzeby udzielenia interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Organ interpretacyjny rozpatrując wniosek Spółki skoncentrował się na kwestii kontynuacji sporu dotyczącego zmiany treści umowy przed Sądem Apelacyjnym w K., uznając że świadczy to nieskonkretyzowaniu i niepewności stanu faktycznego na tle którego organ miałby dokonać indywidualnej interpretacji. Tymczasem stan faktyczny przedstawiony przez Spółkę był na tyle dookreślony, aby można było na jego bazie udzielić interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stan faktyczny wyeksponowany we wniosku Spółki, oceniany przez pryzmat zajętego przez nią stanowiska w sprawie stosowania art. 106j ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, był stanem zamkniętym i zupełnym tj. dotyczącym konkretnego zdarzenia oraz zawierającym informacje niezbędne dla udzielenia odpowiedzi. Przypomnieć raz jeszcze należy, że Spółka twierdziła iż nieprawomocny wyrok zmieniający cenę dostawy, stanowił przesłankę do zastosowania art. 106j ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, uzasadniał wystawienie faktur korygujących gdyż był do tego wystarczający. Organ interpretacyjny winien był zatem odnieść się do sformułowanej przez wnioskodawczynię tezy osadzonej w przedstawionym przez nią stanie faktycznym.

Ponownie rozpatrując sprawę organ interpretacyjny winien uwzględnić przedstawione wyżej wyjaśnienia. Zadaniem organu interpretacyjnego będzie zbadanie, czy Spółka nadal domaga się udzielenia jej odpowiedzi na zamieszczone w pierwotnym wniosku pytanie dotyczące obowiązku zaksięgowania faktury przez kontrahenta. Organ interpretacyjny będzie mieć na uwadze, że stosownie do art. 14b § 1 o.p. wydaje się w jego indywidualnej sprawie. Stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej dotyczy bezpośrednio sytuacji prawnej wnioskodawcy, a nie innych podmiotów. Nadto indywidualna interpretacja służy rozstrzyganiu wątpliwości dotyczących wykładni i stosowania przepisów prawa podatkowego a jej walor wyraża się w udzieleniu wnioskodawcy ochrony w graniach określonych w art. 14k o.p. Nie jest celem tej instytucji prawa podatkowego oddziaływanie na jedną z pozostających w sporze stron stosunku cywilnoprawnego, a tym bardziej zastępowanie orzeczeń sądów powszechnych.

Wobec braku żądania zwrotu kosztów postępowania w skardze sporządzonej przez zawodowego pełnomocnika procesowego, tut. Sąd po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym przez wzgląd na art. 210 § 2 p.p.s.a. nie rozstrzygnął o kosztach postępowania.