Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 448/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 i § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2015 r. postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

P. K. (skarżący) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2015 r.

W wykonaniu zarządzenia przewodniczącego z 18.07.2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków skargi, o której mowa wyżej, przez wskazanie numeru PESEL i numeru REGON oraz przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu określony został termin na wykonanie wezwania - 7 dni od dnia doręczenia wezwania, zawarto w nim także pouczenie, że nieusunięcie braków skargi spowoduje odrzucenie skargi. Ponadto poinformowano skarżącego, że w odpowiedzi na skargę organ określił wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie [...]zł.

Pismo sądu zawierające opisane wyżej wezwanie zostało doręczone skarżącemu 5.08.2019 r.

W reakcji na wezwanie skarżący podał (w piśmie wniesionym 12.08.2019 r.) numer PESEL i REGON. Skarżący nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia.

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały, zaś z art. 231 p.p.s.a. wynika, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały.

Powiązany z przytoczonymi wyżej regulacjami art. 215 § 1 stanowi, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Jak z powyższego wynika, wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest konieczne do nadania skardze prawidłowego biegu. Nieoznaczenie tej wartości uniemożliwia bowiem pobranie należnego wpisu od skargi (por. też art. 220 § 1 p.p.s.a.).

Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, jak tego wymaga art. 215 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi podlegającym usunięciu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braki nie zostały usunięte w terminie, podlega odrzuceniu.

W stanie niniejszej sprawy, pomimo doręczenia skarżącemu wezwania do usunięcia braków skargi wraz z zakreśleniem terminu zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. i stosownym pouczeniem, skarżący nie usunął braku skargi polegającego na niewskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego nie jest możliwe nadanie skardze dalszego biegu, gdyż jej przedmiotem jest decyzja rozstrzygająca o należności pieniężnej (dokładnie: o rozliczeniu podatkowym skarżącego, mającym wymiar pieniężny). Skargę tę należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, sąd orzekł jak w sentencji.