Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 912/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Prezydenta Miasta S. w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

K. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo z dnia [...] r. ( data nadania ) zatytułowane "odwołanie", w którym stwierdził, iż nie zgadza się z wydaną decyzją, zawarł wniosek o pozytywne załatwienie sprawy i wniósł o zwolnienie od opłat sądowych. Niniejsze pismo zostało uznane przez sąd za skargę na decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w przedmiocie wymeldowania ( doręczona skarżącemu [...] r.). Powyższa decyzja została wydana przez organ pierwszej instancji, a w decyzji zostało zawarte pouczenie o przysługującym stronom prawie wniesienia odwołania.

Zgodnie z art.52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Niewyczerpanie przez stronę - przed wniesieniem skargi sądowej - środka zaskarżenia (odwołania od decyzji organu I instancji ) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi.

Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który uzależnia przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga z przesłanek została określona treścią art. 247 ww. ustawy i ma charakter negatywny. Oznacza to, że jej wystąpienie wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy chociażby spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy z art. 246 § 1.

Stosownie do art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 574, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 201/06, ONSAiWSA 2006, nr 4 poz. 102).

Jako przykład skargi oczywiście bezzasadnej można właśnie wskazać sprawę, gdy przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest decyzja organu pierwszej instancji, a skarga do sądu zostaje wniesiona w terminie do złożenia odwołania od decyzji. W stosunku do takiego orzeczenia, z uwagi na art. 52 § 1., nie można wnieść skutecznie skargi do sądu administracyjnego., a więc bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie będzie mogła być uwzględniona przez sąd.

W tym stanie rzeczy, sąd uznał, iż wystąpiła, określona w art.247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, negatywna przesłanka, wykluczająca możliwość przyznania prawa pomocy i dlatego też, orzekł jak w sentencji postanowienia.