Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 769/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. Znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji; postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 30 marca 2010 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 6 kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Stowarzyszenie [...] w [...] reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wniosło skargę na postanowienie wskazanego powyżej organu z [...] grudnia 2009 r.

Zaskarżone orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 stycznia 2010 r. Natomiast, przy piśmie z 14 lutego 2010 r. poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zaskarżonego w sprawie orzeczenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego doręczył M. B. - pełnomocnikowi Stowarzyszenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż M. B. otrzymał wskazaną przesyłkę w dniu 4 marca 2010 r.

Postanowieniem z 18 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 888/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. przyjmując, iż skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia, wskazując na treść art. 54 § 1 i art. 53 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone Stowarzyszeniu w dniu 21 stycznia 2010 r. W związku z powyższym, termin do wniesienia skargi do Sądu za pośrednictwem organu upłynął z dniem 20 lutego 2010 r. Z akt sprawy wynika również, że skarga na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2009 r. została wysłana do organu w dniu 6 kwietnia 2010 r. (data stempla urzędu pocztowego), a zatem została ona złożona po upływie trzydziestu dni od daty doręczenia tego postanowienia Stowarzyszeniu.

Postanowieniem z 17 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 205/11 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego na postanowienie Sądu I instancji z 18 czerwca 2010 r., uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd kasacyjny wskazał, iż z akt sprawy wynika, że wraz z zażaleniem na postanowienie Wojewody [...] (utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem GINB), reprezentujący Stowarzyszenie radca prawny M. B. złożył pełnomocnictwo do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji, w tym do reprezentowania Stowarzyszenia przed organami administracyjnymi i sądami administracyjnymi. Treść zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia organu II instancji wskazuje na to, że postanowienie to doręczone zostało pełnomocnikowi w dniu 4 marca 2010 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 6 kwietnia 2010 r., a tym samym nadanie skargi w placówce pocztowej w tym właśnie dniu należałoby uznać za dokonane z zachowaniem terminu. I dalej, Sąd kasacyjny wskazał, że przyjęcie przez Sąd I instancji daty doręczenia zaskarżonego orzeczenia Stowarzyszeniu w dniu 21 stycznia 2010 r. za początek biegu terminu do wniesienia skargi było wadliwe, gdyż przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie przewiduje żadnych wyjątków. Skuteczne doręczenie skarżonego postanowienia mogło nastąpić jedynie z chwilą doręczenia go ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, jednakże z tą uwagą, iż pełnomocnictwo to winno było zostać udzielone w prawem przepisanej formie. Sąd pierwszej instancji jednak okoliczności związanej z prawidłowością udzielonego pełnomocnictwa nie uczynił w ogóle przedmiotem swoich rozważań, co czyni koniecznym ponowne rozpatrzenie sprawy, przy uwzględnieniu regulacji zawartych w art. 40 § 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje.

Sąd orzekając ponownie w niniejszej sprawie (na skutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2011 r.) uznał, iż skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu. Dokonując takiej oceny Sąd uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powyżej podanym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zatem, zgodnie z przywołaną regulacją prawną trzydziestodniowy termin do wniesienia w niniejszej sprawie skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2009 r. biegł od dnia skutecznego doręczenia tego postanowienia, co -w ocenie Sądu- miało miejsce w dniu 21 stycznia 2010 r. Za datę doręczenia orzeczenia należało bowiem przyjąć datę doręczenia tej przesyłki stronie, tj. Stowarzyszeniu, na podstawie art. 40 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonego postanowienia), w myśl którego pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Przepis § 2 tego artykułu stanowiący, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, nie miał bowiem w tym przypadku zastosowania, z przyczyn, o których poniżej.

W aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo udzielone dla radcy prawnego M. B., załączone do zażalenia na postanowienie Wojewody [...] (utrzymane w mocy zaskarżonym orzeczeniem GINB z [...] grudnia 2009 r.). Pełnomocnictwo zostało udzielone w imieniu Stowarzyszenia [...] w [...] i upoważniało wskazanego radcę prawnego do wniesienia zażalenia, w tym do reprezentowania Stowarzyszenia przed organami administracyjnymi i sądami administracyjnymi. Omawiane pełnomocnictwo z 16 września 2009 r. zostało podpisane przez dwie osoby. Do wskazanego powyżej zażalenia załączony został również odpis Regulaminu Stowarzyszenia Zwykłego i odpis Protokołu nr [...] z posiedzenia Stowarzyszenia. Z dokumentów tych wynika, iż Stowarzyszenie od 19 lipca 2008 r. reprezentuje cały Zarząd Stowarzyszenia w liczbie 6 osób. Dostrzegając powyższe stwierdzić więc trzeba, iż znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo podpisane przez dwie osoby, z których tylko jedna (I. G.) należy do Zarządu Stowarzyszenia, nie zostało udzielone przez upoważnione do tego osoby, tj. zgodnie ze sposobem reprezentacji przyjętym przez Stowarzyszenie podczas posiedzenia w dniu 19 lipca 2008 r. Tym samym pełnomocnictwo to nie stanowiło właściwego umocowania dla radcy prawnego M. B. do działania w imieniu Stowarzyszenia. To zaś oznacza, iż w sprawie M. B. nie mógł być traktowany jako pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia i wszelką korespondencję należało kierować bezpośrednio do Stowarzyszenia. Brak właściwego umocowania wyłączał zastosowanie art. 40 § 2 k.p.a.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż termin skargi biegł od dnia 21 stycznia 2010 r. i upływał z dniem 22 lutego 2010 r., (na podstawie art. 83 § 2 p.p.s.a.), tymczasem skarga została wniesiona w dniu 6 kwietnia 2010 r., a więc z uchybieniem 30-dniowego terminu przewidzianego na jej wniesienie.

Powyższa ocena Sądu jest zgodna z zaprezentowaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał, że "skuteczne doręczenie skarżonego postanowienia organu odwoławczego mogło nastąpić jedynie z chwilą doręczenia go ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, jednakże z tą uwagą, iż pełnomocnictwo to winno było zostać udzielone w prawem przepisanej formie".

Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.