Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 625/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne: Odpady
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41a ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 797
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
article: art. 6 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2021 r. przy udziale Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej udzielającej pozwolenia zintegrowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia uczyniono decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z [...] marca 2021 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2020 r. nr [...]o odmowie zmiany pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do odzysku odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne zlokalizowanej w m. N., gm. K.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] odmówił dokonania zmiany pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do odzysku odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne zlokalizowanej w m. N., gm. K., udzielonego [...] S.A. z siedzibą w N., w związku z postanowieniem [...] WIOŚ z [...] czerwca 2020 r., nr [...] negatywnie opiniującego spełnianie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska.

Spółka, działając przez pełnomocnika, odwołała się od tej decyzji, zaskarżając ją oraz postanowienie [...] WIOŚ z [...] maja 2020 r. odrzucające wniosek o wyłączenia Delegatury WIOŚ w N. oraz z [...] czerwca 2020 r. negatywnie opiniujące spełnianie przez instalację wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Minister Klimatu i Środowiska pismem z 1 grudnia 2020 r. wystąpił do GIOŚ z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie żądanego wyłączenia Delegatury w N. z prowadzonego postępowania, wobec wątpliwości organu odwoławczego co do właściwości organu orzekającego w sprawie.

GIOŚ pismem z 8 grudnia 2020 r. poinformował Ministra, że w jego ocenie wniosek Spółki należało potraktować jako wniosek o wyłączenie [...] WIOŚ, do którego rozpoznania właściwy jest GIOŚ, który wystąpił o przekazanie wskazanego wniosku celem jego rozpatrzenia.

Pismem z 7 grudnia 2020 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wystąpił z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień, czego dokonano pismem z 16 grudnia 2020 r.

GIOŚ postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...] odmówił wyłączenia [...] WIOŚ i wyznaczenia innego organu do załatwienia tej sprawy.

Minister Klimatu i Środowiska pismem z 24 lutego 2021 r., działając na podstawie art. 10 k.p.a., zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Pełnomocnik Spółki pismem z 8 marca 2021 r. przedstawił swoje stanowisko w sprawie, wskazując m.in., że postanowienie [...] WIOŚ wydane zostało z naruszeniem prawa, ponadto wydanie postanowienia przez właściwy organ w toku postępowania odwoławczego jest bezcelowe, dlatego też postanowienie GIOŚ z [...] lutego 2021 r. winno podlegać wyeliminowaniu; wymienione postanowienie zostało doręczone Spółce, a nie pełnomocnikowi, co przemawia za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Minister Klimatu i Środowiska decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Minister wskazał, że ocena przydatności wytworzonego produktu leży poza kompetencjami organów ochrony środowiska. Przypomniał, że toku kontroli ustalono, że: w wyniku przetwarzania odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych, wytwarzany jest granulat cementowy stanowiący wyrób budowlany, stosowany w środowisku bezpośrednio; przyjęcie partii odpadów do przetworzenia to każdorazowo decyzja technologa, nie jest więc możliwe określenie maksymalnej wielkości emisji niezorganizowanej do powietrza, a oględziny 23 stycznia i 22 kwietnia 2020 r. wykazały, że działalności towarzyszy uciążliwość odorowa; natomiast wydajność instalacji zależy od rodzaju przetwarzanych odpadów. Minister uznał, że granulat dojrzewa na hałdzie, a nie na hali. Wskazał, że plac dojrzewania nie jest objęty pozwoleniem zintegrowanym. W oparciu o wyniki kontroli wskazał również, że nie można podzielić stanowiska, że cement, siarczan żelaza oraz substancje pomocnicze są zużywane corocznie w ilościach większych odpowiednio do wzrastającej ilości przetwarzanych odpadów. Minister podkreślił, że rozporządzenia Ministra Środowiska z 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi nie można stosować do otrzymanych w czasie kontroli wyników, gdyż dotyczą frakcji C10-C40. Minister wskazał, że wnioskowana zmiana pozwolenia zintegrowanego ma charakter istotny, ponieważ dotyczy prawie dwukrotnego zwiększenia limitu przyjmowanych odpadów niebezpiecznych. Minister podzielił również stanowisko GIOŚ, który postanowieniem z [...] lutego 2021 r. odmówił wyłączenia [...] WIOŚ z prowadzonego postępowania i wyznaczenia innego organu do załatwienia tej sprawy. Minister wskazał także, że w odniesieniu do postanowienia [...] WIOŚ z [...] maja 2020 r. brak jest instrumentu prawnego umożliwiającego eliminację tego rozstrzygnięcia. Minister nie podzielił argumentacji w zakresie zastosowania art. 22 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska. Minister wyjaśnił, że doręczenie rozstrzygnięcia Spółce, a nie pełnomocnikowi, nie jest uchybieniem, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Minister przypomniał również, że w toku drugiej kontroli stwierdzono nieprawidłowości procesu rozdrabniania, przesiewania i separacji ze względu na wygląd gotowego granulatu, bowiem w pryzmach widoczne były m.in. metalowe elementy nawet wielkości ok. 20 cm. elementy drewna, szmaty, fragmenty tworzyw sztucznych, a w gotowym produkcie stwierdzono obecność oleju mineralnego.

Spółka, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiodła skargę na to rozstrzygnięcie oraz podniosła zarzut naruszenia:

1. art. 15 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia przez Ministra Klimatu i Środowiska postępowania pozwalającego na kompleksową weryfikację wydanych w toku postępowania I-instancyjnego orzeczeń i poprzestanie na przyjęciu za własne stanowiska WIOŚ w K. — Delegatura w N. zawartego w postanowieniu z [...] czerwca 2020 r., podczas gdy obowiązkiem organu odwoławczego jest przeprowadzenie merytorycznego postępowania, w toku którego nie tylko zweryfikowana zostanie treść decyzji I-instancyjnego, ale także sposób procedowania, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując wydaniem wadliwej decyzji;

2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, a to zaniechanie przeprowadzenia dowodów pozwalających na weryfikację kwestii wymagających wiedzy specjalnej, jak również pominięcie stanowiska Spółki i poprzestanie na wydaniu decyzji jedynie w oparciu o ustalenia kontroli poczynionej w toku postępowania I-instancyjnego, gdy obowiązkiem Ministra było przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób prowadzący do obiektywnego stanu faktycznego, przy uwzględnieniu wszelkich dowodów prowadzących do tegoż, w tym stanowiska Spółki, a co nietrafnie nie miało miejsca i skutkowało istotnym wpływem na wynik sprawy, a to wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia;

3. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jako przywołania twierdzeń zawartych w orzeczeniach wydanych w toku postępowania administracyjnego, bez zamieszczenia własnych wniosków Ministra, podczas gdy uzasadnienie decyzji administracyjnej nie może stanowić powielenia treści aktów wydanych w toku postępowania, gdyż powinno zawierać spójny i logiczny wywód organu odwoławczego, który pozwala na odkodowanie pobudek podjętego rozstrzygnięcia i zweryfikowanie sposobu procedowania przez ten organ, a co błędnie nie miało miejsca i skutkowało istotnym wpływem na wynik sprawy, a to brakiem możności ustalenia jakie rozważania Ministra stanowią samodzielny wynik postępowania odwoławczego;

4. art. 1 pkt 1 k.p.a., poprzez przekroczenie granic sprawy administracyjnej wyznaczonej przez treść wniosku Spółki o zmianę pozwolenia zintegrowanego i podjęcie przez Ministra instancji próby oceny całokształtu działalności Spółki, co skutkowało przeprowadzeniem postępowania w zakresie odpowiadającym postępowaniu o udzielenie pozwolenia, podczas gdy postępowanie ma na celu ocenę dopuszczalności funkcjonowania danej instalacji w oparciu o zmodyfikowane warunki, a tym samym zakres przedmiotowy postępowania jest węższy, a co skutkowało istotnym wpływem na wynik sprawy, a to wydaniem zaskarżonej decyzji z przekroczeniem kompetencji przysługującej organowi odwoławczemu;

5. art. 41a ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, przez nieprawidłowe przyjęcie, że prowadzona instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, podczas gdy eksploatacja instalacji ma miejsce przy zachowaniu wszelkich wymogów wynikających z przepisów prawa i warunków pozwolenia zintegrowanego, jak również nie powoduje jakiegokolwiek zagrożenia dla środowiska i tym samym nie istnieją obiektywne podstawy, że jakiekolwiek wymogi nie miałyby zostać spełnione, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to skutkowało wydaniem nieprawidłowego rozstrzygnięcia;

6. art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś., poprzez nieuprawnione zastosowanie jako podstawy prawnej przepisu, który zawiera ogólne dyrektywy z zakresu ochrony środowiska i nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej indywidualnej i konkretnej decyzji administracyjnej, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkującym wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Minister Klimatu i Środowiska wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców w piśmie z 10 czerwca 2021 r. oświadczył, że wstępuje do postępowania sądowego na prawa przysługujących prokuratorowi, oraz podniósł zarzut naruszenia:

a) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., przez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa ochrony środowiska, których naruszenia Spółka miała się dopuścić, a co miało skutkować odmową wnioskowanej zmiany decyzji;

b) art. 12 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców w zw. z art. 20 i art. 22 Konstytucji RP i z art. 6 k.p.a., przez naruszenie zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej poprzez odmowę zmiany pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do odzysku odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie, przed nakreśleniem ram prawnych rozpoznawanej sprawy, należy przypomnieć konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej, dla ustalenie której granic konieczne jest łączne odczytywanie art. 20 i 22 Konstytucji RP. Zgodnie z wolą ustrojodawcy, ograniczenie wolności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Istnienie ważnego interesu publicznego jest materialną przesłanką dopuszczalności ograniczeń działalności gospodarczej, przy czym już samo pojęcie interesu publicznego stanowi klauzulę generalną, a dodatkowy wymóg, by był to interes ważny, skutkuje koniecznością dokonywania ocen o charakterze wartościującym, szczególnie w sytuacji kolizji między różnymi prawem chronionymi wartościami (wyroki TK z 10 kwietnia 2001 r., sygn. akt U 7/00; z 7 maja 2001 r., sygn. akt K 19/00 oraz z 2 grudnia 2002 r., sygn. akt SK 20/01).

Co za tym idzie zasada wolności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego, może doznawać ograniczeń wynikających z potrzeby respektowania innych prawnie chronionych wartości, jak m.in. ochrona środowiska. Z tego względu, jak również przyczyn poniżej wskazanych, zarzuty przedstawione przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Przedmiot skargi stanowi decyzja Ministra Klimatu i Środowiska z [...] marca 2021 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2020 r. nr [...]o odmowie dokonania zmiany pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do odzysku odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne o zdolności produkcyjnej większej niż 10 ton na dobę, zlokalizowanej w m. N., gm. K., udzielonego [...] S.A. z siedzibą w N. Organy jako powód odmowy zmiany tego pozwolenia wskazały na stanowisko [...] WIOŚ, który w następstwie dwóch kontroli wydał postanowienia z [...] lutego i [...] czerwca 2020 r. negatywnie opiniujące spełnianie przez Spółkę wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska.

Przypomnieć należy również, że w pierwotnym wniosku założono przyjmowanie każdego odpadu niebezpiecznego z listy 240 rodzajów odpadów, a sam wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego dotyczył zwiększenia ilości odpadów niebezpiecznych przyjmowanych do przetwarzania do ilości 65 000 Mg/rok (w miejsce wcześniej obowiązującego limitu 32 550 Mg/rok) przy zachowaniu łącznej ilości przetwarzanych odpadów na poziomie 100 000 Mg/rok. Zmiana wniosku polegała na tym, że Spółka wycofała się z warunku co do ilości poszczególnych rodzajów odpadów przeznaczonych do przetwarzania.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy o odpadach, wbrew twierdzeniom autora skargi, który wskazywał na art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś. jako wyłączną podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Stosowanie do art. 192 p.o.ś., przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków. Przepis ten ma charakter regulacji uniwersalnej, odnoszącej się w tym do pozwoleń zintegrowanych. Zgodnie natomiast z art. 211 ust. 1 p.o.ś., pozwolenie zintegrowane spełnia wymagania określone dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód oraz pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Autor skargi niezasadnie więc twierdzi, że żądanie Spółki w zakresie zmiany pozwolenia zintegrowanego zawężało ramy postepowania administracyjnego, które zostało przeprowadzone w sprawie.

Stosowanie do art. 41a ust. 4 u.o., w przypadku postanowienia wioś negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Kategoryczna redakcja tego przepisu obliguje organ do wydania decyzji odmownej, jeżeli nie znajduje on podstaw do wzruszenia postanowienia wioś.

Sąd podziela pogląd, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której niezaskarżalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie decydować o wyniku postępowania głównego (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1886/09). Lektura akt sprawy wskazuje jednak, że Spółka nie spełnia wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska.

Sąd podziela stanowisko, że spełnienie przez produkt przetwarzania odpadów wymogów wynikających z Krajowej Oceny Technicznej nr [...] ma ograniczoną przydatność w ocenie oddziaływania na środowisko zarówno samego produktu, jak i całego procesu przetwarzania odpadów, gdyż do środowiska mogą być uwalniane inne substancje wykraczające poza warunki określone w tym dokumencie.

Kontrola wykazała natomiast, że: w zakładzie nie istnieją obiektywne kryteria pozwalające na dokonanie oceny przydatności odpadów stosowanych w procesie przetwarzania niezależnie od indywidualnej decyzji technologa, który nie potrafił sprostać żądaniu inspektorów poprzez rozpisanie reakcji dla odpadów planowanych do przyjmowania; granulat opuszczający linię produkcyjną nie jest produktem ustabilizowanym chemicznie i nadal zachodzą w nim procesy chemiczne nawet w czasie jego leżakowania na hałdzie; w ślad za zwiększeniem ilości przetwarzanych odpadów nie idzie zwiększenie stosowanych odczynników chemicznych w procesie przetwarzania; Spółka nie kontroluje procesu chemicznego zachodzącego w tych odpadach; zachodzą nieprawidłowości procesu rozdrabniania, przesiewania oraz separacji; zachodzi uciążliwość odorowa.

Lektura pism składanych w toku postępowania administracyjnego, odwołania oraz uzasadnienia skargi wskazuje, że Spółce doskonale znane są zagadnienia związane z procesem przetwarzania odpadów budzące zastrzeżenia organów. Stąd Spółka nie została też przez organy żadną okolicznością ani wynikami kontroli zaskoczona.

W ocenie Sądu, podkreślić należy, że wioś jest wyspecjalizowanym w ochronie środowiska organem kontrolnym. Spółka nie przedstawiła wystarczających podstaw do zakwestionowania ustaleń osób kontrolujących zakład. Ocena wskazanych elementów stanu faktycznego, nie wykazujących się znacznym stopniem złożoności, nie wymagała wiadomości specjalnych i mogła być wiarygodnie dokonana przez pracowników WIOŚ, dysponujących dostateczną wiedzą w tym zakresie. Lektura protokołów wskazuje, że kontrola była przeprowadzona w sposób fachowy, a faktu, że w jej wyniku doszło do wydania postanowienia niepomyślnego dla Spółki nie można utożsamiać z tendencyjnym procedowaniem.

Co więcej, załatwienie sprawy administracyjnej w duchu dobrej administracji nie może z automatu być tożsame z rozstrzygnięciem jej zgodnie z oczekiwaniami strony, mimo niedostatecznych warunków faktycznych i prawnych ku temu.

W orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że prawidłowe uzasadnienie decyzji winno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Zdaniem Sądu, w sprawie warunek ten został spełniony.

Spółka podniosła w odwołaniu szereg zarzutów odnoszących się do analizy podjętej w ustaleniach Wioś, na których następnie oparły uzasadnienie swojej decyzji organy obu instancji. Minister odniósł się do każdego z podniesionych zarzutów, w szczególności ocenił zasadność postanowienia, które nie podlegało zaskarżeniu w administracyjnym toku postępowania. Z tego względu przeanalizowanie materiału dowodowego WIOŚ i wyciągnięcie z niego samodzielnych wniosków przez Ministra jest działaniem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia.

Spółka nie podważyła ustaleń kontroli, że: w granulacie stwierdzono obecność oleju mineralnego; technolog nie był w stanie rozpisać wszystkich żądanych reakcji; dawkowanie substancji do produkcji granulatu odbywa się metodą daleko odbiegającą od precyzyjności; linię produkcyjną opuszcza produkt chemicznie niestabilny, powodujący uciążliwości odorowe. Proces technologiczny w instalacji będącej przedmiotem wniosku nie jest więc właściwie kontrolowany, co nie pozwala na wyeliminowanie negatywnego oddziaływanie na środowisko otrzymywanego produktu. W stanie sprawy zarzuty przedstawione przez autora skargi i Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców co do wadliwości postępowania wyjaśniającego pozostają nieadekwatne do stanu sprawy. Rolą organów ochrony środowiska nie jest bowiem podejmowanie działem służących zaprzeczeniu ustaleń kontroli wioś, a ocena ich prawidłowości.

Autor skargi nietrafnie twierdzi, że wniosek nie obejmuje istotnej zmiany instalacji, która zgodnie z art. 3 pkt 7 p.o.ś. zdefiniowana jest jako taka zmiana sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowa, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. Przy czym pojęcie "rozbudowa" należały łączyć zarówno z podjęciem i przeprowadzeniem robót budowlanych, jak i doposażeniem pod względem technicznym, zmianą wydajności wiążącą się ze zmianami konstrukcji. "Zmiana funkcjonowania" to z kolei zmiana polegająca, np. na wydłużeniu czasu pracy instalacji, intensyfikacji sposobu jej wykorzystywania, zmiana w organizacji funkcjonowania. Każda z tych zmian ma jednak znaczenie tylko o tyle, o ile skutkuje zmianą oddziaływania na środowisko.

Podzielić więc należy ocenę Ministra, że już sam fakt dwukrotnego zwiększenia ilości odpadów niebezpiecznych stanowi zmianę istotną, w szczególności, że proces przetwarzania odpadów nie jest należycie kontrolowany, w jego wyniku uzyskuje się produkt o składzie kontrolowanym wyłącznie pod względem przydatności w budownictwie, który to produkt nieustabilizowany chemicznie powodujący emisję niezorganizowaną, o nieokreślonej ilości oraz rodzaju emitowanych związków. Innymi słowy w otrzymanym granulacie cementowym zachodzą jeszcze reakcje, będące źródłem emisji do powietrza, co zostało udokumentowane i stwierdzone w trakcie oględzin, a czego Spółka nie podważyła. Tym samym prowadzi to do wniosku, że proces technologiczny w instalacji nie jest właściwie kontrolowany, co nie pozwala na wyeliminowanie negatywnego oddziaływanie na środowisko otrzymywanego produktu.

Co do innych uchybień procesowych wskazać należy, że nie mogę one być rozpatrywane jak mające istotny wpływ na wynik sprawy. Brak części daty na decyzji został bowiem uzupełniony postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], którym Minister dokonał sprostowania oczywistej pomyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a. we wskazanym zakresie. Natomiast w odniesieniu do zarzutu błędnego pouczenia o środku zaskarżenia zauważyć należy, że w żaden sposób pouczenie to nie wywołało negatywnych skutków dla strony, która świadoma swoich praw skutecznie wniosła skargę do WSA w Warszawie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, orzekł jak w sentencji.