Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 479/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Grzegorz Gocki Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 stycznia 2012r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 29 sierpnia 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy potrącenia wzajemnych wierzytelności i zaległości podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 sierpnia 2011 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu działając w oparciu o przepisy art. 64 § 1 pkt 1 i § 6 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) –/dalej jako O.p./, utrzymał w mocy zaskarżoną przez A Spółkę z o.o. z siedzibą w [...] – powoływanej dalej jako Spółka lub strona skarżąca – decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 30 września 2010 r. odmawiającą dokonania potrącenia wierzytelności wobec Skarbu Państwa z zaległością podatkową Spółki w podatku od gier za marzec 2010r.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynikało, iż Spółka zwróciła się do organu podatkowego z wnioskiem o potrącenie zaległości podatkowej w podatku od gier w kwocie 108.000 zł za marzec 2010 r. wraz z odsetkami z wymagalną wobec Skarbu Państwa wierzytelnością nabytą w drodze cesji od niemieckiej Spółki B. Jako podstawę prawną żądania Spółka wskazała przepis art. 64 § 1 pkt 1 O.p. i do przedmiotowego wniosku dołączyła odpisy prawomocnych wyroków ustalających istnienie obowiązku ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy we wskazanej wyżej Spółce B oraz odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2000 r. o sygn. akt I SA/Wr 1772/99, uchylającego decyzje organów podatkowych w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej.

W tych okolicznościach Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu odmówił dokonania potrącenia wierzytelności wobec Skarbu Państwa z zaległością podatkową Spółki stwierdzając, że przedstawione przez nią wyroki nie są orzeczeniami wydanymi na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego, gdyż nie dotyczą odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa i jako takie nie mogą być podstawą dokonania żądanego potrącenia.

Nie godząc się z wydaną decyzją Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów O.p., w tym m.in.: art. 120, 121, 122, 124, 187 §1, 210 §4, 215 §1.

Dyrektor Izby Celnej w Opolu wskazując na treść art.64 § 1 O.p. stwierdził, iż zobowiązania i zaległości podatkowe wraz z odsetkami podlegają na wniosek podatnika potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa m. in. z tytułu prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 K.c. Zatem instytucja potrącenia, o której mowa w tym przepisie, ma zastosowanie, gdy spełnione zostaną warunki w nim określone. Wierzytelność jest wzajemna, gdy podatnik jest dłużnikiem organu podatkowego z tytułu ciążących na nim podatków, a organ jest jednocześnie dłużnikiem podatnika z tytułów ściśle w przepisie tym wskazanych. Bezsporne są wierzytelności, których istnienie, wysokość i termin płatności nie są kwestionowane, a do takich należą wierzytelności wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, ugód i ostatecznych decyzji administracyjnych. Za wymagalne uznaje się zaś wierzytelności, których termin płatności upłynął i mogą być dochodzone na drodze prawnej. W niniejszej sprawie wniosek o potrącenie wierzytelności z zaległością podatkową Spółka oparła o treść art. 64 § 1 pkt 1 O.p. i wskazała wyroki Sądów Okręgowych i Apelacyjnych Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu i w Łodzi oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Z treści przedłożonych wyroków wynika natomiast, że dotyczą one ustalenia istnienia obowiązku ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy w Spółce B, natomiast wyrok sądu administracyjnego dotyczy uchylenia ostatecznej decyzji organu podatkowego w sprawie wymiaru opłaty skarbowej od sprzedaży udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. W tych okolicznościach – w ocenie organu odwoławczego – przedłożone wyroki nie zostały wydane w oparciu o przepisy art. 417 lub 4172 K.c., orzekające o odpowiedzialności Skarbu Państwa za wyrządzone szkody i dlatego nie sposób było uznać, że wskazane przez Spółkę wierzytelności do potrącenia z zaległością podatkową mieszczą się w kręgu sytuacji określonych w art. 64 § 1 O.p. Tym samym przy wydaniu orzeczenie przez organ I instancji – zdaniem Dyrektora Izby Celnej – nie doszło do naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów.

W skardze do sądu administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub o stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

- art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) poprzez jego bezzasadne zastosowanie, w sytuacji, gdy do wymiaru zryczałtowanego podatku od gier winien mieć zastosowanie art. 45a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, co doprowadziło do konieczności uiszczenia jego zwiększonej kwoty:

- art. 8 pkt 1 i art. 9 Dyrektywy 98/34/WE transponowanej do prawa krajowego przez przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039), przez naruszenie obowiązku notyfikowania Komisji Europejskiej projektów zawierających przepisy techniczne;

- przepisów Konstytucji RP, w tym jej art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 1 przez niezawarcie we wprowadzanej ustawie o grach hazardowych przepisów przejściowych i naruszenie zasady lojalności państwa wobec adresata tych norm oraz braku poszanowania interesów podatnika;

- art. 509, art. 510 i następnych K.c. przez ich zastosowanie i przyjęcie, iż zawarta przez Spółkę umowa cesji nie była skuteczna;

- art. 389 – 413 BGB (niemieckiego Kodeksu cywilnego) przez ich pominięcie, w sytuacji, gdy stosowanie zawartej umowy cesji, winno być oceniane w oparciu o te unormowania;

- art. 64 O.p. przez odmowę dokonania potrącenia zaległości podatkowej z wierzytelnościami nabytymi na podstawie umowy cesji oraz niewydanie w tej sprawie decyzji w terminie 7 dni;

- art. 121§ 1O.p. przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zobowiązując stronę do przedkładania wyroków sądów administracyjnych wraz z uzasadnieniami oraz złożenia zawartej umowy cesji;

- art. 122 O.p. przez zaniechanie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zebrania wszystkich dowodów, w tym zaniechania wystąpienia do sądu powszechnego celem ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego (umowy cesji) i niewystarczające odniesienie się do przedłożonych przez stronę wyroków;

- art. 124 O.p. przez błędne lub niewystarczające wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowano się przy wydawaniu decyzji;

- art. 125 §1 O.p. przez dopuszczenie do przewlekłości postępowania, a przez to do narażenia strony skarżącej na wymierną szkodę;

- art. 233 § 2 O.p. przez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do wskazanych w skardze zarzutów stwierdził, iż nie znajdują one odzwierciedlenia w prowadzonym przez organy postępowaniu oraz w wydanej decyzji, a dotyczą stwierdzeń i czynności, które w tej sprawie nie zaistniały, bądź nie były podejmowane.

W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącej, podtrzymując dotychczasową argumentację skargi, złożył wniosek o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) pytania prejudycjalnego o treści: "czy przepisy ustawy o grach hazardowych, a w szczególności jej:

a) art. 129 ust. 2 w zw. z art. 3 poprzez wyłączenie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach w salonach gier w katalogu gier, których urządzanie na terenie Rzeczpospolitej Polskiej jest prawnie dopuszczalne, przy jednoczesnym nakazie umarzania postępowań w sprawach nowych zezwoleń na urządzania tych gier, stanowią nakaz urządzania gier na automatach poza kasynami

b) art. 135 ust. 1 i 2 poprzez zakazanie zmiany lokalizacji automatów do gier, z wyjątkiem ich zmniejszenia

c) art. 138 ust. 1 poprzez zakazanie przedłużania zezwoleń i wydawania nowych zezwoleń

d) art. 139 ust. 1 poprzez zdecydowane podwyższenie wysokości opodatkowania, który wprawdzie nie podlega harmonizacji w ramach Unii Europejskiej, to nie służy jednak celom fiskalnym, lecz regulacyjnym i reglamentacyjnym,

naruszają postanowienia Traktatu Wspólnoty Europejskiej w zakresie:

- art. 14 tj. swobodnego przepływu towarów, osób i kapitału,

- art. 34 tj. poprzez likwidację lub zdecydowane ograniczenie rynku,

- art. 49 tj. zakazu ograniczeń w swobodnym świadczeniu usług,

- art. 56 tj. zakazu ograniczeń w przepływie kapitału,

a tym samym stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE".

Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania pytań prejudycjalnych skierowanych do TSUE przez WSA w Gdańsku.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 27 stycznia 2012 r. Sąd oba wnioski oddalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Mając to na względzie stwierdzić trzeba, że skarga w rozpatrywanym przypadku nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W przedmiotowej sprawie Spółka wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu o skompensowanie wzajemnych zobowiązań, a konkretnie zaległości w podatku od gier za marzec 2010 r. określonej w deklaracji POG-4 w kwocie 108.000 zł wraz z odsetkami z jej wymagalną wierzytelnością wobec Skarbu Państwa nabytą w drodze umowy cesji od Spółki B. Występując z takim żądaniem Spółka, jako jego podstawę wskazała przepis art. 64 § 1 pkt 1 O.p. i do przedmiotowego wniosku dołączyła odpisy prawomocnych wyroków ustalających istnienie obowiązku ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy we wskazanej wyżej Spółce B oraz odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu uchylającego decyzje organów podatkowych w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej.

Przystępując do rozważenia zarzutów skargi Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, albowiem właściwie ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo przeprowadzone i rozpatrzone w zgodzie z wymogami formalnymi dowody, może dopiero być podstawą do oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z przepisami zawartymi w dziale IV Ordynacji podatkowej organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.), postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 O.p.)., a także przestrzegać innych zasad wskazanych m.in. w art. 124 i 125 O.p. W ramach realizacji obowiązku wynikającego m.in. z art. 122 O.p., organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 § 1 O.p w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jako dowód może dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1).

Mając na uwadze powyższe reguły Sąd doszedł do przekonania, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy nie budzi wątpliwości i ustalono go z poszanowaniem obowiązujących reguł, a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1 , art. 122 , art. 124 , art. 125 §1 i art. 233 § 2 O.p. nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze sformułowano je ogólnie wskazując jedynie istotę tych zasad, jednak nie skonkretyzowano na czym w okolicznościach niniejszej sprawy miałoby polegać naruszenie tych przepisów, a decyzje w toku instancji były wydawane przez organy w ustawowych terminach. Po drugie skarżąca wiąże te zarzuty z cesją na jej rzecz wierzytelności niemieckiej spółki wobec Skarbu Państwa i nieprawidłową oceną tej cesji, co doprowadziło do naruszenia zacytowanych przepisów postępowania oraz naruszenia przepisów niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB). Podkreślić jednak należy, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie oceniały skuteczności cesji wierzytelności dokonanej przez spółkę niemiecką i faktu nabycia tą drogą przez skarżąca wierzytelności od tej spółki. Nie kwestionowały też faktu nabycia wierzytelności. Dokonały jedynie kwalifikacji zgłoszonych wierzytelności w kontekście treści art. 64 § 1 pkt 1 O.p. i doszły do słusznych wniosków, że zgłoszone do potrącenia wierzytelności nie są żadną z wierzytelności wymienionych w art. 64 O.p.

W dalszej kolejności wskazać należy, iż instytucja potrącenia (kompensaty) stanowi jedną z form wygasania zobowiązań i wykorzystywana jest także w określonym zakresie w prawie podatkowym, stanowiąc szczególny sposób zapłaty podatku. Z potrąceniem mamy do czynienia wówczas, gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami. Każdy z wierzycieli zostaje zwolniony ze swojego zobowiązania do wysokości wartości mniejszej, natomiast reszta należności podlega uiszczeniu. Jednak w prawie podatkowym potrącenie może być dokonane jedynie przy spełnieniu warunków m. in. określonych w art. 64 Ordynacji podatkowej. Stosownie bowiem do art. 64 § 1 O.p. bieżące zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe w podatkach wraz z odsetkami stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrącaniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu:

1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego;

2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego;

3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;

4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego;

5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego;

6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.

Redakcja przytoczonego przepisu bezsprzecznie wskazuje , że zawiera on zamknięty katalog wierzytelności, które mogą podlegać potrąceniu. Są one taksatywnie wymienione w jego 6 punktach. A zatem warunkiem koniecznym kompensaty jest, aby wierzytelność dotyczyła Skarbu Państwa i obejmowała tytuły ściśle określone przez prawo tj. wskazane w art. 64 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 31.01.2002 r., sygn. akt I SA/Wr 2300/99, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6.03.2009 r., sygn. akt III SA/GL 688/08 – opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex).

Rozstrzygnięcie zaistniałego w sprawie sporu wymaga zatem rozważenia, czy zachodzą w niej przesłanki prawne zastosowania zapłaty podatku w drodze potrącenia. Między stronami na etapie prowadzonego postępowania nie ma rozbieżności co do tego, iż na stronie skarżącej ciążyła zaległość podatkowa i wystąpiła ona z wnioskiem o dokonanie potrącenia z wierzytelnością jaką posiada ona wobec Skarbu Państwa. Natomiast rozbieżność dotyczy tego, czy przedmiotowa wierzytelność może być zaliczona do ustanowionego w art. 64 § 1 O.p. katalogu wierzytelności mogących podlegać potrąceniu, a w szczególności, czy wierzytelność ta wynika z prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub 4172 Kodeksu cywilnego (pkt 1 art. 64 § 1 O.p.). Powołany przepis art. 417 K.c. przewiduje odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodnie z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Zaś art. 4172 K.c. określa zakres odpowiedzialności odszkodowawczej za wyrządzoną szkodę na osobie, powstałej w związku z wykonywaniem władczych działań władzy publicznej, nawet gdy działania te nie naruszają prawa. Jak już wyżej wskazano, wierzytelności przedstawione przez skarżącą Spółkę wynikały z prawomocnych wyroków ustalających okresy obejmowania pracowników Spółki B ubezpieczeniem społecznym: emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym, a także z wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzje organów podatkowych w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej.

Zatem, przedstawione do potrącenia wierzytelności Spółki wobec Skarbu Państwa nie wynikały z prawomocnych wyroków wydanych na podstawie powołanych przepisów Kodeksu cywilnego, formułujących odpowiedzialność odszkodowawczą, w związku z wykonywaniem władzy publicznej, tj. nie wynikały z art. 417 lub 4172 K.c.

Należy także podzielić pogląd organu odwoławczego, że zgodnie z art. 64 § 1 O.p. bieżące zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa wyłącznie ze wskazanych w tym przepisie tytułów, wśród których nie ma świadczeń wynikających z prawomocnych wyroków ustalających okresy podlegania pracownika ubezpieczeniu społecznemu. Skoro przytoczony przepis zawiera zamknięty katalog wierzytelności podatników, które mogą na jego wniosek podlegać potrąceniu z bieżącymi zobowiązaniami podatkowymi podatnika lub jego zaległościami podatkowymi, to tym samym potrącenie z innymi wierzytelnościami podatnika - w świetle O.p. - nie jest możliwe. Z brzmienia art. 64 § 1 O.p. wynika jednoznacznie, że wierzytelność, o której mowa we wniosku skarżącej Spółki, nie mogła być potrącona zgodnie z jej żądaniem.

Ustosunkowując się do wskazanych w skardze zarzutów, zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w niniejszej sprawie, której przedmiotem było wydanie rozstrzygnięcia w kwestii potrącenia wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z jego zaległością podatkową nie stosowano wymienionych przez skarżącą Spółkę przepisów prawa materialnego, gdyż przepisy te nie dotyczą analizowanego zagadnienia, a tym samym nie mogło dojść do ich naruszenia (chodzi o przepisy ustawy o grach hazardowych, Dyrektywy 98/34/WE, Konstytucji RP, Kodeksu cywilnego czy też niemieckiego Kodeksu cywilnego (BGB).

Zarzuty te w zasadzie zmierzają do wykazania nieprawidłowości przy uchwalaniu ustawy o grach hazardowych i jej niezgodności z przepisami unijnymi oraz Konstytucją R.P., a spółka podnosząc je dąży do wykazania, że obciążające ją zobowiązania podatkowe nie powinny powstać, gdyż są bezprawne. Charakter tych zarzutów i wskazane naruszenia przepisów jednoznacznie wskazują, że dotyczą one kwestii związanych z wymiarem podatku, co nie było przedmiotem niniejszego postępowania. Świadczą też o niekonsekwencji Spółki, która składając wniosek o potrącenie zobowiązania podatkowego domagała się potrącenia zaległości podatkowej z wierzytelnością, zatem akceptowała istnienie zaległości podatkowej.

Reasumując, tak postawione zarzuty nie dotyczą przedmiotu sprawy i nie mogą być rozpatrzone przy rozpoznawaniu wniosku o potrącenie zobowiązania podatkowego (zaległości podatkowej) z wierzytelnością Spółki wobec Skarbu Państwa.

Wobec powyższego za bezzasadny należy także uznać wniosek skarżącej o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu pytań prejudycjalnych sformułowanych w piśmie z dnia 5 stycznia 2012r. oraz o ewentualnie o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez ten Trybunał pytania przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, gdyż przedmiotem niniejszej sprawy nie jest badanie zgodności z prawem decyzji o wymiarze podatku od gier hazardowych.

Zatem, wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy podatkowe wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów, wobec czego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z przedstawionych zatem powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o przepis art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.