Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 241/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art.13
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K. N. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy C. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2019 r. w części dotyczącej udostępnienia w formie kopii dokumentów wskazujących na wysokość wypłaconego Burmistrzowi Miasta i Gminy C. wynagrodzenia za pracę, za okres od [...] grudnia 2018 r. do dnia złożenia wniosku z podziałem na miesiące, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy C. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 października 2019 r. skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy C. wnioskodawca K. N. zwrócił się z prośbą o udostępnienie informacji publicznej o udostępnienie: - skanów dokumentów, z których wynika wynagrodzenie Burmistrza Miasta i Gminy C. oraz w formie kopii imiennych kart przychodów (karta wynagrodzeń, listy płac, karty zarobkowej, etc.), wypłaconego Burmistrzowi wynagrodzenia za pracę za okres od 1 grudnia 2018 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku z podziałem na miesiące.

Podał, że wnioskowana informacja jest informacją prostą. Powołał również treść art. 14 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał jednocześnie formę w jakiej oczekuje udzielenia informacji.

Urząd Miasta i Gminy w C pismem z dnia 25 października 2019 r. – w odpowiedzi poinformował, że Urząd Miasta i Gminy w C. nie prowadzi kart wynagrodzeń oraz kart zarobkowych, a listy płac są sporządzane zbiorczo dla wszystkich pracowników Urzędu Miasta i Gminy C.

Organ stwierdził, że wynagrodzenie Burmistrza Miasta i Gminy C. zostało określone na podstawie uchwały Nr II.4/2018 Rady Miejskiej w C z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta i Gminy C., które jest udostępnione na stronie Biuletynu Informacji Publicznej – pod adresem wskazanym w wyżej wymienionym piśmie.

Dodał też, że załącza pismo nr [...]z dnia [...]r. oraz pismo nr [...]z dnia [...] r. w zakresie przyznania Burmistrzowi dodatku za wieloletnią pracę.

Powyższe pismo przesłano do wnioskodawcy drogą elektroniczną w dniu 29 października 2019 r.

Pismem z dnia 28 października 2019 r. wnioskodawca złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C.

Stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w związku z czym naruszył:

"- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej poprzez nieuprawnione ograniczenie jego prawa,

- art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) dalej u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak udostępnienia informacji publicznej we wskazanym terminie."

W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 7 października 2019 r. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podał, że termin do udostępnienia informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w dniu 28 października 2019 r. Pomimo upływu terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Tym samym skarga jest zasadna i konieczna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że odpowiedź została udzielona pismem z dnia [...]r., pismo to zostało przesłane skarżącemu pocztą elektroniczną w dniu 29 października 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów.

W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330) – dalej u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia 7 października 2019 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Burmistrz Miasta i Gminy w C. jest organem władzy publicznej wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Taką informacją jest wnioskowana informacja, dotyczy bowiem działalności gminy i dokumentów urzędowych.

Art. 13 tej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Wniosek skarżącego noszący datę 7 października 2019 r. wpłynął do organu – co wynika prezentaty urzędu, w dniu 11 października 2019 r. zaś odpowiedź noszącą datę 25 października 2019 r. przesłano w dniu 29 października 2019 r.

W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie został zrealizowany w całości. Istotnie przesłano informację dotyczącą wynagrodzenia zasadniczego Burmistrza, dodatku za wieloletnią pracę, ale nie wskazano jaką sumarycznie kwotę pobiera Burmistrz. Wyjaśniono też, że Urząd nie prowadzi kart wynagrodzeń oraz kart zarobkowych. Organ natomiast przyznał, że sporządzane są zbiorowe listy płac. Jeżeli taki dokument jest w posiadaniu organu to nie było w tej sytuacji przeszkód, aby po dokonaniu anonimizacji – przesłać wnioskowaną informację dotyczącą wynagrodzenia Burmistrza, obejmującą okres wskazany we wniosku. O ile organ posiada inne dokumenty dotyczące pytania objętego wnioskiem powinien je również udostępnić skarżącemu.

W tym zakresie zatem na dzień wniesienia skargi to jest 28 października 2019 r. organ pozostawał w bezczynności.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Takie zobowiązanie Sąd zwarł w pkt I wyroku. W pozostałym zaś zakresie zrealizowanym w piśmie z dnia 25 października 2019 r. oddalił – pkt III.

Mając na uwadze art. 149 § 1a zobowiązujący do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd orzekł jak w pkt II wyroku. W ocenie Sądu bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ udzielił odpowiedzi na znaczną część wniosku w dniu 29 października 2019 r., czyli z opóźnieniem 3 dniowym, ponadto uchybienie terminu do realizacji wskazanej przez Sąd części wniosku nie jest znaczne.

Powyższe okoliczności Sądu dawały podstawę do wydania orzeczenia o treści jak w pkt I.

O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt IV – na podstawie art. 200 p.p.s.a.