Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1096/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II inst
Powołane przepisy: article: art. 18 oraz art. 23 par 1 i 4, art. 59 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 24, art. 25, art. 7, art. 77, art. 107 par 3, art 156 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 145 par 1 pkt 1 lit. b i c i art. 135, art 119 pkt 3, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWA Agnieszka Nawara - Dubiel SWSA Iwona Niżnik - Dobosz (spr.) SWSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2015 r. sprawy ze skargi M. B. i W. B. na postanowienie Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji, zasądza na od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. solidarnie rzecz skarżących M. B. i W. B. kwotę 474 zł (czterysta siedemdziesiąt cztery) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. znak [...], nr [...], na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 poz. 267 ze zm.);

- art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2012 poz. 1015 ze zm.);

po rozpatrzeniu zażalenia M. B. i W. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 10 października 2014 r. znak: [...], którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 22 lutego 2013 roku, Nr: [...], wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., tj. obowiązku rozbiórki przydomowego basenu rekreacji indywidualnej o wymiarach 7,66 m x 3,52 m (pow. 27,73 m2), zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości R., gm. Z., wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia,

utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 października 2014 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. (zwany dalej: PINB) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 22 lutego 2013 roku, Nr: [...]

Egzekwowany obowiązek wynika z ostatecznej decyzji PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r. znak: [...], sprostowanej postanowieniem PINB z dnia 06 listopada 2012 r. znak: [...], którą nakazano Inwestorowi: M. i W. B. rozbiórkę przydomowego odkrytego basenu rekreacji indywidualnej o wymiarach 7,66 m x 3,62 m (pow. 27,73 m2), zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości R. gm. Z., wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. W sentencji w/w decyzji wskazano, iż roboty rozbiórkowe należy prowadzić zapewniając warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie rozbiórki, pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, z uwzględnieniem tego, że basen położony jest w obszarze zagrożenia zjawiskami geodynamicznymi.

Upomnieniem z dnia 06 grudnia 2012 r. znak: [...] PINB wezwał skarżących do wykonania w/w obowiązku rozbiórki, uprzedzając że w przypadku niewykonania obowiązku po upływie 7 dni od daty otrzymania upomnienia sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego.

W dniu 10 stycznia 2013 r. PINB przeprowadził kontrolę wykonania obowiązku orzeczonego decyzją z dnia 06 sierpnia 2012 r. znak: [...], podczas której stwierdzono, iż nie wykonano w/w obowiązku i sporządzono dokumentację fotograficzną. Do protokołu z w/w kontroli, obecna na niej, skarżąca dołączyła opinię geologa mgr B. K. z dnia 05 stycznia 2013 r. i wytyczne wykonawcze robót rozbiórkowych basenu sporządzone przez inż. R. S. z dnia 08 stycznia 2013 r, z których wynikało, że rozbiórka basenu nie powinna obejmować całości tego obiektu budowlanego, podczas rozbiórki pewne elementy basenu powinno się zasypać i pozostawić w gruncie z powodu zagrożenia osuwiskiem.

W dniu 22 lutego 2013 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy o nr [...]. stosowny w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wszczynając wobec skarżących postępowanie egzekucyjne w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r. znak: [...].

W dniu 05 marca 2013 r. skarżąca złożyła w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w T. oświadczenie o przyjęciu obowiązków kierownika robót przez inż. R. S. wraz z kserokopiami uprawnień i zaświadczenia o wpisie na listę izby samorządu zawodowego. Pismem z dnia 25 marca 2013 r. M. B. poinformowała PINB, że rozpoczęto prace rozbiórkowe, ale ze względu na niesprzyjające warunki atmosferyczne musiały one zostać przerwane. W w/w piśmie M. B. zobowiązała się dokonać rozbiórki basenu do końca czerwca 2013 r.

Podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB na działce nr [...] w miejscowości R. w dniu 22 maja 2013 r. skarżąca oświadczyła, iż dokonała rozbiórki basenu zgodnie z decyzją PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r. Wyżej wymieniona przedłożyła także oświadczenie zobowiązanych z dnia 21 maja 2013 r. o zakończeniu prac rozbiórkowych oraz oświadczenie inż. R. S. z dnia 17 maja 2013 r. dotyczące zakresu wykonanych prac rozbiórkowych, w którym wskazano m.in. iż rozebrano koronę basenu wysokości 25-60 cm poniżej terenu, pozostałe elementy żelbetowe pozostawiono w gruncie, wykonano nawierty w części dennej, a komorę basenu zasypano gruzem z rozbiórki i pospółką nienormowaną. Pismem z dnia 28 maja 2013 r. znak: [...] PINB poinformował zobowiązanych, iż na podstawie dokonanej kontroli oraz dokumentów przedłożonych podczas kontroli przez zobowiązaną, stwierdził iż egzekwowany obowiązek nie został wykonany w całości, wskazując m.in. iż z sentencji w/w decyzji PINB wynika, że obowiązkiem rozbiórki objęty jest cały obiekt budowlany, a nie jedynie jego część lub części wybrane przez zobowiązanych.

Pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 33 pkt 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej: upea). Do w/w pisma zobowiązana dołączyła wyjaśnienia uzupełniające nadzorujące rozbiórkę inż. R. S. a z dnia 10 czerwca 2013 r. oraz opinię geologa mgr B. K. z dnia 17 czerwca 2013 r. Postanowieniem z dnia 03 lipca 2013 r. znak: [...] PINB stwierdził bezskuteczność zarzutów wniesionych przez skarżącą, w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego znak: [...]. W uzasadnieniu w/w postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że zarzuty zgłoszone zostały po upływie terminu do ich wniesienia. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie.

Po jego rozpatrzeniu M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...] z dnia 31 października 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie PINB z dnia 03 lipca 2013 r. znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt: II SA/Kr 30/14 oddalił skargę na w/w postanowienie MWINB.

Pismem z dnia 06 lipca 2013 r. zobowiązani zwrócili się do [...]WINB z wnioskiem o wstrzymanie, w trybie art. 23 § 6 upea, czynności egzekucyjnych. Postanowieniem nr [...] z dnia 31 października 20137. znak: [...][...]WINB stwierdził brak podstaw do wstrzymania czynności egzekucyjnych. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: GINB) postanowieniem z dnia 08 stycznia 2014 r. znak: [...] utrzymał je w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 02 lipca 2014 r. sygn. akt: VII SA/Wa 443/14 oddalił skargę na w/w postanowienie GINB.

Pismem z dnia 10 lipca 2013 r. skarżący zwrócili się do PINB z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez PINB na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 lutego 2013 r. o nr [...], wskazując na niewykonalność dalszych robót.

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2013 r. znak: [...] PINB odmówił umorzenia postępowanie egzekucyjnego prowadzonego w celu egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 22 lutego 2013 roku, Nr: [...] (...). Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego [...]WINB postanowieniem nr [...]z dnia 31 października 2013 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez PINB, wskazując iż PINB, uzasadniając swoje stanowisko w kwestii wykonalności egzekwowanego obowiązku, nie ustosunkował się do części zgromadzonych w sprawie dokumentów, nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB wydał postanowienie z dnia 30 kwietnia 2014 r. [...], którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 lutego 2013 r. o nr [...]. Po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanych na powyższe postanowienie tut. organ postanowieniem nr [...] z dnia 30 czerwca 2014 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez PINB, wskazując organowi egzekucyjnemu, iż nie dokonał należytej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez zobowiązanych dokumentów dotyczących wykonalności egzekwowanego obowiązku rozbiórki.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy PINB uzupełnił materiał dowodowy, dołączając do akt postępowania egzekucyjnego dokumentację geotechniczną podłoża gruntowego w związku z powstaniem osuwiskowego zagrożenia nieruchomości skarżących, wykonaną w lipcu 2011 r. przez geologów mgr B. K. i mgr inż. D. G. oraz "opinię geologiczno-inżynierską" sporządzoną przez geologów mgr inż. P. P. i mgr inż. J. K. w sierpniu 2011 r. które jako dowód zostały dopuszczone w postępowaniu administracyjnym zakończonym egzekwowaną decyzją PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r. znak: [...] Do akt dołączone zostały także fotografie basenu wykonane podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 26 lipca 2011 r. Następnie, pismem z dnia 25 sierpnia 2014 r. znak: [...] PINB wezwał zobowiązanych do przedłożenia ekspertyzy opracowanej przez uprawnionego geologa wskazującej, że obowiązek określony w tytule wykonawczym z dnia 22 lutego 2012 r.. o nr [...] jest niewykonalny, zaznaczając że ekspertyza ma uwzględniać w/w "opinię geologiczno-inżynierską" i "dokumentację geotechniczną(...)", oraz że w ekspertyzie należy odnieść się do stanu faktycznego, tj. przedstawić kwestię wpływu dociążenia stoku poprzez zasypanie pospółką nienormowaną przemieszaną z gruntem rodzimym niecki basenu, a także wyrównanie terenu, na stabilność zbocza osuwiskowego.

W dniu 23 września 2014 r. zobowiązana przedłożyła w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w T. ekspertyzę geologiczno-geotechniczną z dnia 20 września 2014 r., sporządzoną przez geologa mgr inż. A. S., dotyczącą rozbiórki basenu odkrytego, na działce nr [...] w miejscowości R., gmina Z.

Postanowieniem z dnia 10 października 2014 r. znak: [...] odmówił umorzenia postępowanie egzekucyjnego prowadzonego w celu egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 22 lutego 2013 r. o nr: [...] Na powyższe postanowienie PINB zobowiązani złożyli zażalenie w piśmie z dnia 20 października 2014 r., do którego dołączyli pisemne wyjaśnienia dodatkowe mgr inż. A. S. z dnia 21 października 2014 r. PINB przekazał do organu w/w zażalenie, nie znajdując podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: kpa).

M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, iż art. 59 upea obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania w przypadku zaistnienia wymienionych w nim zdarzeń, na co wskazuje brzmienie tego przepisu.

W przedmiotowej sprawie zobowiązani pismem z dnia 10 lipca 2013 r. zwrócili się do PINB z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, podnosząc że po wydaniu tytułu wykonawczego osuwisko uległo dalszemu pogłębieniu, w związku z czym roboty rozbiórkowe określone zostały przez geologa i osobę nadzorującą po linii budowlanej z uwzględnieniem stwierdzonego dalszego obsunięcia się skarpy w stosunku do stanu, jaki istniał w dacie wydania decyzji o rozbiórce jako niemożliwe do wykonania. Wskazali, że roboty rozbiórkowe zostały wykonane z pozostawieniem w gruncie jedynie gruzu wielkogabarytowego, jednak organ egzekucyjny, po przeprowadzonej kontroli, stwierdził, iż rozbiórka nie została wykonana w całości. Zobowiązani podnieśli, że prowadzenie dalszych robót rozbiórkowych jest niemożliwe z uwagi na istniejące czynne osuwisko, usunięcie pozostawionych w gruncie elementów wielkogabarytowych spowoduje realne zagrożenie dalszego obsunięcia się osuwiska, stwarzającego niebezpieczeństwo dla osób zamieszkujących na tym terenie. Skarżący wskazali, że z uwagi na obiektywną niewykonalność dalszych robót organ egzekucyjny winien odstąpić od dalszych czynności egzekucyjnych i umorzyć postępowanie egzekucyjne. Zobowiązani wskazali, że oświadczenia i opinie w tej kwestii osób uprawnionych są w posiadaniu organu egzekucyjnego, gdyż zostały dołączone do wcześniejszych pism zobowiązanych.

W ocenie organu PINB prawidłowo uznał, że zobowiązani w piśmie z dnia 10 lipca 2013 r. jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazali niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 5 upea.

Organ zaznaczył, iż w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 lutego 2013 r. o nr [...] którego przedmiotem jest obowiązek rozbiórki basenu, orzeczony decyzją PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r. znak: [...], PINB występuje jednocześnie jako wierzyciel, tj. podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (art. 1 a pkt 13 upea), oraz jako organ egzekucyjny, tj. organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczenia tych obowiązków (art. la pkt 7 upea). Jako wierzyciel PINB jest bezpośrednio zainteresowany w wykonaniu obowiązku, w taki sposób, aby doszło do jego zaspokojenia. Egzekwowany w ramach postępowania egzekucyjnego obowiązek wynika z nakazowej decyzji PINB wydanej po przeprowadzeniu przez ten organ postępowania administracyjnego. Zatem to PINB, który w rozstrzygnięciu w/w decyzji sformułował treść obowiązku, występując jako wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym uprawniony jest do oceny, czy egzekwowany obowiązek został wykonany zgodnie z wydanym przez siebie nakazem. Po przeprowadzonej w dniu 22 maja 2013 r. kontroli PINB uznał, iż egzekwowany obowiązek rozbiórki basenu nie został wykonany, gdyż obowiązkiem rozbiórki objęty jest cały obiekt budowlany w postaci basenu, tymczasem - jak wynika z oświadczenia inż. R. S. z dnia 17 maja 2013 r. dotyczącego zakresu wykonanych prac rozbiórkowych - basen nie został rozebrany w całości, w gruncie pozostawiono elementy żelbetowe basenu, zasypując je gruzem i pospółką nienormowaną.

Odnosząc się do podniesionej przez zobowiązanych kwestii niewykonalności rozbiórki pozostawionych w gruncie elementów basenu, organ wskazał w pierwszej kolejności, iż PINB wydając decyzję z dnia 06 sierpnia 2012 r. znak: [...] z której wynika egzekwowany obowiązek rozbiórki basenu, miał wiedzę, że teren, na którym położony jest basen znajduje się w obszarze zagrożenia zjawiskami geodynamicznymi, tj. w obszarze, w którym możliwe jest występowanie i powstawanie niekorzystnych zjawisk geologicznych - osuwisk. Wynikało to z dokumentacji geotechnicznej, wykonanej w lipcu 2011 r. przez geologów mgr B. K. i mgr inż. D. G. oraz "opinii geologiczno-inżynierską" sporządzonej przez geologów mgr inż. P. P. i mgr inż. J. K. w sierpniu 2011 r., które jako dowód zostały dopuszczone w postępowaniu administracyjnym. Dlatego też w decyzji z dnia 06 sierpnia 2012 r. PINB wskazał, iż przy wykonywaniu robót rozbiórkowych należy mieć na względzie, że basen znajduje się na terenie osuwiskowym i rozbiórkę należy prowadzić pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Wskazana dokumentacja i opinia zostały włączone przez PINB do akt postępowania egzekucyjnego.

Zobowiązani w toku prowadzonego wobec nich postępowania egzekucyjnego, a także przed jego wszczęciem, przedłożyli do PINB dokumenty dotyczące wykonania obowiązku rozbiórki orzeczonego decyzją PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r., na które powołują się w piśmie z dnia 10 lipca 2013 r., wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu niewykonalności obowiązku, tj:

* opinię geologa mgr B. K. z dnia 05 stycznia 2013 r.,

* wytyczne wykonawcze robót rozbiórkowych basenu sporządzone przez inż. R. S. z dnia 08 stycznia 2013 r.,

* oświadczenie inż. R. S. z dnia 17 maja 2013 r. dotyczące zakresu wykonanych prac rozbiórkowych,

* wyjaśnienia uzupełniające inż. R. S. z dnia 10 czerwca 2013 r.,

* opinię geologa mgr B. K. z dnia 17 czerwca 2013 r.

Badając kwestię niewykonalności egzekwowanego obowiązku jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, dokonać należało zatem oceny w/w dokumentów jako materiału dowodowego.

Odnosząc się do dwóch pierwszych z w/w dokumentów, przedłożonych jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie, do protokołu z dnia 10 stycznia 2013 r., PINB zaznaczył, że organy administracji publicznej w wydawanych decyzjach określają treść nakładanych obowiązków, a strony postępowania nie mogą samodzielnie decydować, czy nałożony obowiązek wykonają tylko częściowo z uwagi na pewne trudności przy jego wykonaniu. PINB podniósł, że wskazane w tych dokumentach wytyczne robót rozbiórkowych basenu nie przewidują wykonania w całości egzekwowanego obowiązku i nie mogą być dla organu egzekucyjnego wiążące. Zaznaczyć należy, iż zarówno z opinii geologa mgr B. K. z dnia 05 stycznia 2013 r. jak i wytycznych inż. R. S. z dnia 08 stycznia 2013 r. nie wynika jakoby rozbiórka basenu w całości była w ogóle niemożliwa do wykonania, by nie istniała metoda, technika prac pozwalająca na wykonanie takiej rozbiórki. Geolog wskazał jedynie, że likwidacja basenu może doprowadzić do uruchomienia ruchów masowych i że korzystnym może być jego zasypanie zagęszczonym gruntem lub chudym betonem, wskazał zatem na potencjalne, ewentualne zagrożenie związane z rozbiórką basenu. Wytyczne rozbiórkowe zaś inż. S. zakładają, że rozbiórką objąć należy część korony basenu, pozostawiając w gruncie pozostałe elementy i zasypując komorę basenu. Zaznaczyć należy ponownie, iż PINB nakazując rozbiórkę przedmiotowego basenu miał świadomość, że znajduje się on na terenie osuwiska, dlatego też w decyzji wskazał, iż rozbiórkę należy prowadzić z uwzględnieniem powyższego, pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Organ podkreślił, iż niewykonalność obowiązku uzasadniająca umorzenie postępowania egzekucyjnego, o jakiej mowa w art. 59 § l pkt 5 upea - jak wskazano powyżej - zachodzi natomiast, gdy obowiązek jest niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, czy względy techniczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności. Dlatego też z treści w/w opinii i wytycznych nie można wysnuć wniosku o niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 59 § l pkt 5 upea.

Odnośnie oświadczenia inż. R. S. z dnia 17 maja 2013 r. i wyjaśnień wyżej wymienionego z dnia 10 czerwca 2013 r. organ podniósł, iż dotyczą one robót wykonanych przy rozbiórce basenu, nie wykazują niewykonalności dalszych robót. Inż. S. przedstawia w w/w dokumentach zakres przeprowadzonych pod jego nadzorem robót, odwołując się do wskazanych wyżej wytycznych robót rozbiórkowych jego autorstwa. Uwzględniając treść oświadczenia inż. S. z dnia 17 maja 2013 r. i jego wyjaśnień z dnia 10 czerwca 2013 r. oraz uwagi podniesione powyżej co do wskazanych wytycznych, organ uznał, iż w/w dokumenty nie stanowią podstawy do uznania egzekwowanego obowiązku za niewykonalny. Zaznaczył, iż w treści tych dokumentów stwierdza się pewne rozbieżności co do sposobu wykonania robót w celu swobodnego przemieszczania się wód podskórnych. W oświadczeniu z dnia 17 maja 2013 r. stwierdzono, że wykonano nawierty w części dennej basenu, zaś w wyjaśnieniach z dnia 10 czerwca 2013 r., że wykuto w dnie otwory 50x50 cm, a w ścianach wykonano przewierty. Powyższe rozbieżności, z uwagi na zasypanie komory basenu, nie pozwalają stwierdzić, jakie w istocie i czy w ogóle prace w powyższym zakresie zostały wykonane, a tym samym podważają wiarygodność dowodową w/w dokumentów.

Ustosunkowując się zaś do opinii geologa mgr B. K. z dnia 17 czerwca 2013 r. zaznaczyć należy, iż w jej treści wyżej wymieniony powtarza stwierdzenie, co do możliwości uruchomienia ruchów masowych na skutek rozbiórki basenu, zawarte w swojej wcześniejszej opinii z dnia 05 stycznia 2013 r., aprobując jednocześnie sposób dokonanej rozbiórki nadzorowany przez inż. S., oraz podnosi iż niecelowe jest usuwanie żelbetowego fundamentu basenu, że niekorzystnym jest przeprowadzanie prac ziemnych w tym celu i przekopywanie zbocza, powodujące zmianę stosunków gruntowo-wodnych, wskazując na zagrożenie dla obiektów znajdujących się w pobliżu basenu. Z w/w dokumentu, tak jak wcześniejszej opinii z dnia 05 stycznia 2013 r., nie wynika jakoby rozbiórka basenu w całości była w ogóle niemożliwa do wykonania, by nie istniała metoda pozwalająca na wykonanie takiej rozbiórki, a zatem by egzekwowany obowiązek był niewykonalny. Uwagi podniesione powyżej, co do opinii z dnia 05 stycznia 2013 r., uznać należy za odnoszące się w całości również co do opinii z dnia 17 czerwca 2013 r. Dlatego też nie ma w tym miejscu potrzeby ich powtarzania.

Jak wynika z akt postępowania egzekucyjnego, PINB dążąc - jak wskazał w uzasadnieniu skarżonego postanowienia - do wnikliwego zbadania sprawy, pismem z dnia 25 sierpnia 2014 r. znak: [...] wezwał zobowiązanych do przedłożenia ekspertyzy opracowanej przez uprawnionego geologa wskazującej, że obowiązek określony w tytule wykonawczym z dnia 22 lutego 2013 r. o nr [...] jest niewykonalny. W dniu 23 września 2014 r. zobowiązana przedłożyła ekspertyzę geologiczno-geotechniczną z dnia 20 września 2014 r., sporządzoną przez geologa mgr inż. A. S., dotyczącą rozbiórki basenu odkrytego, na działce nr [...] w miejscowości R., gmina Z.

Jak wynika z treści ekspertyzy i wyjaśnień dodatkowych, ekspertyza została opracowana, stosownie do wytycznych PINB zawartych w wezwaniu z dnia 25 sierpnia 2014 r., z uwzględnieniem "dokumentacji geotechnicznej podłoża gruntowego w związku z powstaniem osuwiskowego zagrożenia nieruchomości p. M. i W. B. w m. R.", wykonanej w lipcu 2011 r. przez geologów mgr B. K. i mgr inż. D. G. oraz "opinii geologiczno-inżynierskiej" sporządzonej przez geologów mgr inż. P. P. i mgr inż. J. K. w sierpniu 2011 r., które jako dowód zostały dopuszczone w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r. Autor ekspertyzy podniósł, iż nie wykonywał żadnych dodatkowych wierceń, sondowań i odkrywek w terenie, gdyż badania wykonane w ramach sporządzonych wcześniej w/w opracowań są prawidłowe i wystarczające do rozpoznania budowy geologicznej terenu. Mając na uwadze wskazania zawarte w ekspertyzie mgr inż. A. S., opartej na opracowaniach sporządzonych przed wydaniem przez PINB w/w decyzji, oraz okoliczności podnoszone w zażaleniu przez skarżących, którzy opierając się na w/w ekspertyzie zakwestionowali możliwość kontynuowania prac rozbiórkowych pozostałych elementów basenu, MWINB w toku niniejszego postępowania zażaleniowego pismem z dnia 07 maja 2015 r. zwrócił się do PINB o podjęcia działań celem zweryfikowania, czy nie zachodzi przesłanka z art. 145 § l pkt 5 kpa do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r.. Pismem z dnia 27 maja 2015 r. znak: [...] PINB poinformował Organ, iż stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia w/w postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa. PINB wskazał m.in., iż okoliczność posadowienia basenu na zboczu, na terenie osuwiska była mu znana w dniu wydania decyzji z dnia 06 sierpnia 2012 r. zaznaczając przy tym, że przedmiotowa ekspertyza sporządzona została w okresie, gdy basen po częściowej jego rozbiórce został zasypany, a teren wyrównany, tymczasem przed wydaniem w/w decyzji basen w dużej części był osłonięty (nie zagłębiony w terenie) i fakt ten nie był bez znaczenia przy rozstrzyganiu sprawy.

Organ wskazał, iż z treści ekspertyzy geologiczno-geotechnicznej mgr inż. A. S. z dnia 20 września 2014 r. i jego wyjaśnień dodatkowych z dnia 21 października 2014 r. wynika, że niewykonalność dalszych prac rozbiórkowych przedmiotowego basenu wynika z tego, że płyta denna basenu znajduje się w stabilnym, skonsolidowanym, bezwodnym podłożu i jego usunięcie mogłoby doprowadzić do uaktywnienia ruchów mas ziemi znajdujących się powyżej, gdzie - w ocenie geologa - przebiega powierzchnia poślizgu dla ruchu osuwiskowego. Autor ekspertyzy głębokość powierzchni poślizgu w bezpośrednim sąsiedztwie niecki basenu określił, na podstawie wskazywanej powyżej "dokumentacji geotechnicznej (...)", na 1,0 m - 2,0 m pod poziomem terenu, podając, że dno basenu posadowione jest głębiej tj. 1,55-2,25 m. Powyższe sugeruje - mając na uwadze, że w uzasadnieniu decyzji PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r. wskazano, że głębokość basenu wynosi od 1,55 m do 2,25 m - że głębokość dna basenu geolog podał liczoną od powierzchni terenu. Organ wskazał, jak wskazał sam geolog, że przed sporządzeniem ekspertyzy nie dokonywano żadnych dodatkowych wierceń, sondowań czy odkrywek w terenie. Tymczasem, jak wynika z dokumentacji fotograficznej, wykonanej przed wydaniem w/w decyzji PINB, podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 26 lipca 2011 r., basen przed jego częściową rozbiórką i zasypaniem nie znajdował się w całości pod powierzchnią terenu, niecka basenu była w znacznej części odkryta. Potwierdza to także zapis w "dokumentacji geotechnicznej (...)", wykonanej w lipcu 2011 r, przez geologów mgr B. K. i mgr inż. D. G., gdzie wskazano, że obrywy ziemi w rejonie basenu wynoszą do 1,60 m. Powyższe okoliczności poddają w wątpliwość słuszność wskazanych wyżej twierdzeń geologa mgr inż. A. S. o usytuowaniu płyty dennej basenu w stabilnym, skonsolidowanym, bezwodnym podłożu. Abstrahując jednak od kwestii faktycznej głębokości usytuowania dna basenu jak i płaszczyzny poślizgu osuwiska (również w odniesieniu do płaszczyzny poślizgu istnieje różnica zdań pomiędzy geologiem mgr inż. A. S. a PINB), podnieść należy, iż z ekspertyzy sporządzonej przez mgr inż. A. S. nie wynika wprost, by rozbiórka basenu w całości wraz z płytą denną była w ogóle niemożliwa do wykonania, z technicznego punktu widzenia. W ekspertyzie tej stwierdzono, że całkowite usunięcie dolnej części niecki basenu spowodowałoby likwidację potencjalnej zapory dla uaktywnienia mas ziemi oraz mogłoby doprowadzić do naruszenia względnej równowagi zbocza i zagrożeń zlokalizowanych na tym zboczu budynków i infrastruktury. A zatem autor ekspertyzy wskazał na pewne niebezpieczeństwa, jakie mogą wiązać się z dokonaniem rozbiórki basenu w całości. Kwestia jednak zapewnienia bezpieczeństwa podczas prac rozbiórkowych i po ich zakończeniu jest inną kwestią niż faktyczna niewykonalność obowiązku. Jak wskazywano już w niniejszym postanowieniu trudności techniczne w wykonaniu obowiązku, choćby bardzo poważne, jak również konieczność zapewnienia bezpieczeństwa czy względy techniczne, utrudniające wykonanie obowiązku, nie stanowią niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 5 upea. Dlatego też z treści w/w ekspertyzy nie można wysnuć wniosku o niewykonalności obowiązku, o jakiej mowa w art. 59 § 1 pkt 5 upea.

Zaznaczyć w tym miejscu należy w kontekście zagrożeń związanych z realizacją egzekwowanego obowiązku rozbiórki basenu, podnoszonych w dokumentach przedłożonych przez zobowiązanych, iż PINB - który po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, mając wiedzę, że basen posadowiony jest na zbocza na terenie osuwiska, wydał decyzję z dnia 06 sierpnia 2012 r. znak: [...] jest wierzycielem i zarazem organem egzekucyjnym względem obowiązku wynikającego z tej decyzji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że "w przypadku uaktywnienia się osuwiska, zsuwające się masy ziemne powodują szkody, jednak osuwanie się mas ziemnych wraz z żelbetową płyta denna basenu i z pozostałymi ścianami, mogłoby spowodować znacznie większe szkody".

Dodał, iż przedłożone przez zobowiązanych dokumenty, na które powołują się twierdząc, że egzekwowany obowiązek jest niewykonalny, nie wykazują, by po wydaniu przez PINB decyzji z dnia 06 sierpnia 2012 r. znak: [...] zaszły okoliczności czyniące wykonanie obowiązku niemożliwym. Nie wykonywano dodatkowych badań w terenie, oparto się na opracowaniach dopuszczonych jako dowód w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją PINB z dnia 06 sierpnia 2012 r. znak: [...] W istocie zatem zobowiązani, twierdząc że egzekwowany obowiązek jest niewykonalny, kwestionują w/w decyzję PINB, której jako ostatecznej decyzji administracyjnej przysługuje domniemanie legalności. Weryfikacja takiej decyzji możliwa jest w administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania ostatecznych decyzji tj.: wznowienie postępowania (art. 145-152 kpa), uchylenie lub zmiana decyzji (art. 15Ą - 155 kpa), stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 kpa), uchylenie lub zmiana decyzji przez ministra (art. 161 kpa), wygaśnięcie lub uchylenie decyzji (art. 162 kpa). Zobowiązani mogą więc rozważyć możliwość wzruszenia egzekwowanej decyzji w w/w trybach.

Podniesionymi w uzasadnieniu niniejszego postanowienia argumentami tut. organ ustosunkował się jednocześnie do uwag skarżących zawartych w zażaleniu. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku zobowiązanych o wyłączenie organu z uwagi na prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, uniemożliwiający rzetelne i sumienne wykonywanie obowiązków przez pracowników organu i wydanie w efekcie końcowym obiektywnie uzasadnionej decyzji, podnieść należy, iż przepisy kpa (stosowane odpowiednio w postępowaniu egzekucyjnym w związku z art. 18 upea) regulujące wyłączenie organu od załatwienia sprawy nie przewidują jako przesłanki takiego wyłączenia braku bezstronności organu. Przesłanki wyłączenia organu określone zostały enumeratywnie w art. 25 kpa, który stanowi: § 1. Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: l) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § l pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § l pkt 2 i 3; § 2. Przepis art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio". Przepis powyższy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem zastosowanie wyłączenia organu w przypadku zaistnienia innych okoliczności jest niedopuszczalne. Wątpliwości co do bezstronności mogą być przesłanką wyłączenia od udziału w postępowaniu ale wyłącznie pracownika, nie zaś organu. Każda osoba powołana na stanowisko organu i pełniąca tę funkcję co do zasady winna działać ponad wszelkimi okolicznościami mogącymi wpływać na obiektywizm w orzekaniu, a zatem mocą powołania na stanowisko, pod rygorem odwołania, winna realizować w działaniach wyrażone art. 7 i 8 kpa zasady prawdy obiektywnej oraz budzenia zaufania obywateli do organów państwowych. Stronom natomiast biorącym udział w sprawie prawo gwarantuje uprawnienia do dwukrotnego rozpoznania sprawy oraz prawo do sądu, umożliwiające weryfikację rzetelności i obiektywizmu w wydawanych rozstrzygnięciach. Mając na uwadze, iż zobowiązani nie wskazali żadnej z ustawowych przesłanek z art. 25 kpa uzasadniających wyłączenie PINB w przedmiotowej sprawie, zarzucając organowi powiatowemu brak obiektywizmu oraz stronniczość, [...]WINB nie znajduje podstaw do uznania, iż organ ten podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie wnieśli skarżący M. B. i W. B., zarzucając naruszenie:

art. 33 u.p.e.a. pkt. 1 poprzez błędną interpretację stanu faktycznego polegające na stwierdzeniu, iż nie dokonano rozbiórki basenu będącego przedmiotem sporu uprzednio znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości R. Gm. Z. w sytuacji gdy doręczono [...]WINB w K. dokumentację jednoznacznie stwierdzającą dokonanie rozbiórki basenu.

art. 7, art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, i w efekcie bezzasadne odmówienie umorzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania obowiązku, w sposób sprzeciwiający się zasadom słuszności, celowości i ekonomicznej opłacalności prowadzenia postępowania w sposób przewlekły pomimo istnienia dowodów, że obowiązek ten jest w istocie niewykonalny co potwierdza opinia mgr inż. A. S. oraz opinie inż. R. S. i mgr B. K.

3. art. 7, art. 77 § 1,2 i 3 i art. 80 k.p.a. przez dowolną ocen materiału dowodowego zebranego w sprawie poprzez:

* przyjęcie przez organ, że obowiązek jest wykonalny i nie zachodzi niewykonalność obowiązku pomimo prowadzenia prac rozbiórkowych pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane o specjalności konstrukcyjno-budowlanej i wydania opinii stwierdzającej wykonanie obowiązku przez inż. R. S., opinii co do sposobu rozbiórki basenu mgr B. K. oraz ekspertyzy wykonanej przez geologa mgr inż. A. S. stwierdzającej że zachodzi niewykonalność całkowitej rozbiórki basenu

* żądanie wykonania obowiązku nie objętego treścią tytułu wykonawczego tj. sposobu rozbiórki basenu

- przyjęcie, że przez organ że "wytyczne wykonawcze robot rozbiórkowych nie są i nie mogą być wiążące dla organu gdyż nie przewidują wykonania obowiązku w całości i obejmują zakres robot nie objętych egzekwowanym obowiązkiem w sytuacji gdzie wytyczne wykonawcze uwzględniały wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz prawidłowość jego wykonania z uwagi na teren osuwiskowy

przyjęcie przez organ że strona na obecnym etapie postępowania podnosi, że egzekwowany obowiązek jest wykonalny tylko w części, gdzie strona o niemożliwości wykonania obowiązku w całości poinformowała organ w momencie jego wystąpienia, co znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym

przyjęcie przez organ, że autor ekspertyzy mgr inż. A. S. nie odniósł się do całego terenu osuwiskowego w sytuacji, gdzie autor ekspertyzy kilkakrotnie powołuje się na ten fakt

dokonania oceny ekspertyzy mgr inż. A. S. w sposób (w dorozumieniu Sądu) sprzeczny z jej treścią a mający dowieźć wykonalności obowiązku, podczas gdy z wniosków opinii jasno i jednoznacznie z niej wynika, że obowiązek jest niewykonalny

4. art. 59 § 1 pkt. 4 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że obowiązek jest niewykonalny

5. art. 24 § 1 pkt. 1 i pkt. 6 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy pracownik organu administracji publicznej w osobie M. N. podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje zjedna ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki oraz z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący podnieśli, iż w dniu 20 października 2014 r. mgr inż. A. S. w związku z postanowieniem PINB w T. z dnia 10 października 2014 r. wyraził stanowisko w zakresie zarzutów organu I instancji w zakresie sporządzonej przez niego ekspertyzy. Autor ekspertyzy podnosi, że dokonał wizji lokalnej w terenie, oparł się na dokumentacji zgromadzonej w sprawie stoi na stanowisku że badania wykonane w ramach opracowań są całkowicie profesjonalne, prawidłowe i wystarczające dla rozpoznania budowy geologicznej w tym terenie. Z analizy profili geologicznych otworów wykonanych w ramach dokumentacji geotechnicznej B. K. wynika że stabilne gliniasto - rumszowe podłoże gruntowe występuje w tym rejonie na zmiennych głębokościach 1 -2 m. Z dokumentacji konstrukcyjnych wynika że dno basenu posadowione jest głębiej tj. 1,55 m - 2,25 m. Bezdyskusyjnie zatem dno basenu jest zakotwione w skonsolidowanym półzwartym i bezwodnym podłożu gliniasto-iglasto-rumszowym. Autor ekspertyzy nie odnosi się do wątpliwości, czy płyta denna basenu jest zarazem jego fundamentem, czy też istnieje pod nią inny fundament, nie ma to znaczenia gdyż sama płyta jest już zakotwiona na skonsolidowanym podłożu. Autor ekspertyzy stoi na stanowisku, że jeśli pod płytą denna istnieje jakiś dodatkowy fundament to polepsza to zakotwienie niecki basenu w podłożu gruntowym i jest dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, że w celu utrzymania stateczności zbocza dolna część basenu nie powinna być całkowicie rozebrana. Zarzut, że autor ekspertyzy nie odniósł się do tego, że całe zbocze wraz z działką [...] i innymi położone jest w terenie osuwiskowym jest bezpodstawne, gdyż w ekspertyzie ten fakt jest powoływany kilkakrotnie. Co do zarzutu głębokości powierzchni poślizgu osuwiska oczywistym jest fakt, że głębokość powierzchni poślizgu osuwiska jest niejednakowa jednak w bezpośrednim sąsiedztwie niecki basenu jak wynika z analizy profili otworów zlokalizowanych najbliżej niecki basenu należy uznać, że taka jak podana w ekspertyzie tj. l -2 m. Przywołane w postanowieniu głębokości płaszczyzny poślizgu 2,5 - 4 m ppt określone są z kart wyrobiskowych, położonych w różnym oddaleniu od basenu. W odniesieniu do całego obszaru zbocza objętego osuwiskiem można przyjąć, że najpłytsza płyta poślizgu osuwiska na całym zboczu znajduje się na zmiennych głębokościach l - 4 m ppt ponieważ na takich głębokościach występuje strop skonsolidowanego bezwodnego podłoża gliniasto-łupkowo-rumszowego oraz sączenia i wycieki wody gruntowej. Ekspert zaznacza że osuwisko jest stare i nieznany jest czas jego powstania. Ekspertyza została wykonana po dokładnej analizie wszystkich dostępnych na czas opracowania materiałów i w odniesieniu do całego terenu zbocza objętego osuwiskiem. Nie tylko przedmiotowy basen, ale także inne obiekty na wszystkich działkach powyżej, poniżej i wokół basenu zlokalizowane są na tym obszarze osuwiskowym co zostało wyraźnie w ekspertyzie zaznaczone. Ekspertyza wyjaśnia, że płyta denna basenu posadowiona jest poniżej powierzchni poślizgu osuwiska nie powierzchnia poślizgu poniżej posadowienia basenu. Zasypanie niecki basenu gruzem i pospółką jest korzystniejsze aniżeli zasypanie np. gliną lub iłem ponieważ ciężar objętościowy tych materiałów jest niższy i charakteryzują się one znacznie lepszą filtracją co w konsekwencji ma korzystniejszy wpływ na stabilność osuwiska. Ekspert stoi na stanowisku ze całkowita rozbiórka basenu łącznie z płytą denną i pozostawienie w tym samym niezasypanej pustki jest rozwiązaniem na obszarze osuwiskowym na nachylonym zboczu całkowicie niewłaściwym, jako że wytwarza dodatkowe podcięcie zbocza skarpą, a tym samym likwidację lokalnej zapory dla materiału gruntowego posiadającego tendencję do uplastyczniania i obsuwania się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Zarzuty skargi w części znajdują uzasadnienie w zakresie wskazanym poniżej.

Zgodnie z treścią art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym (Dz. U. 2012, poz.1015 ze zm.), postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

§ 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

§ 2a. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadkach określonych w § 1 pkt 4, 6, 7, 9 i 10 oraz w § 2.

§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4.

§ 4. Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu.

§ 5. Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

Jak wynika z treści zaskarżonych postanowień organu I i II instancji, zasadniczą kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest powinność organów administracyjnych skorzystania z kompetencji zawartych w art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a., zgodnie z którymi postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny. Sąd zarazem zauważa, że w przypadku zaistnienia okoliczności, o których stanowi art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a., właściwy organ administracyjny ma obowiązek skorzystania z kompetencji zawartej w tym przepisie.

W tym miejscu trzeba zauważyć, że w omawianym przepisie nie chodzi o niewykonalność obowiązku istniejącą tylko i wyłącznie w dniu wydania decyzji określającej dany obowiązek administracyjny, ale z zasady o niewykonalność obowiązku, która z różnych przyczyn powstała już po wydaniu ostatecznej decyzji podlegającej wykonaniu. Z treści decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowego basenu wynika, że organ miał świadomość pewnego zagrożenia, które się będzie wiązało z wykonaniem wydanej decyzji po uzyskaniu przez nią ostateczności. W sentencji w/w decyzji wskazano, iż roboty rozbiórkowe należy prowadzić zapewniając warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie rozbiórki, pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, z uwzględnieniem tego, że basen położony jest w obszarze zagrożenia zjawiskami geodynamicznymi.

W kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z konfliktem dwóch wartości.

Z jednej strony taką wartością chronioną przez prawo jest stabilność, pewność porządku prawnego i związany z nią obowiązek egzekwowania ostatecznych decyzji z chwilą, kiedy nie nastąpiło dobrowolne wykonanie obowiązku administracyjnego poprzedzone upomnieniem zobowiązanego przez właściwy organu, mający swoistą postać nieuchronności egzekucji administracyjnej.

Z drugiej strony ustawodawca przewidział instytucję umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na "okazanie się" w ramach postępowania egzekucyjnego "niewykonalności obowiązku". Z treści kontrolowanych decyzji wynika, że organ zastosował zawężoną wykładnię prawa postrzegając w sprawie przede wszystkim stabilność porządku prawnego i w pewnym stopniu pomijając wartości związane z przesłankami umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z powodu błędnej zawężonej wykładni art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. mogącej mieć znaczenie dla sposobu rozpatrzenia sprawy, organy w konsekwencji naruszyły art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w sposób mający istotne znaczenie dla kontrolowanej sprawy, gdyż pominęły zakres dowodów istotny dla wszechstronnego rozpatrzenia sprawy pod kątem, o którym będzie mowa poniżej. Co prawda w przedmiotowej sprawie postępowanie jest prowadzone zasadniczo na podstawie u.p.e.a., ale zastosowanie mają także uniwersalne wartości postępowania zawarte w k.p.a. (zob. art. 18 u.p.e.a.- "Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego").

Przedmiotowa,podnoszona przez skarżących niewykonalność obowiązku w kontrolowanej sprawie posiada dwa aspekty, nie tylko techniczny związany z obiektywnymi trudnościami przy samym wykonaniu obowiązku, ale i związany z dalszymi, podnoszonymi przez skarżących, konsekwencjami wynikającymi już z jego wykonania, a to z zagrożeniem uruchomienia - wskutek wykonania obowiązku - dalszych ruchów uaktywnionego obecnie osuwiska, które może mieć kolejne konsekwencje w stanie faktycznym a w konsekwencji potencjalnie w stanie prawnym.

W kontrolowanej sprawie wykonanie obowiązku obejmuje zatem problemy techniczne związane bezpośrednio z samą rozbiórką pozostałej części basenu do rozebrania (komory z dnem), a także w tym wykonaniu mieści się kwestia przeciwdziałania ewentualnym negatywnym skutkom rozbiórki jakie dla stabilności podłoża geologicznego mogą wyniknąć z faktu wykonania obowiązku w całości.

W związku z tym skarżący podnoszą, że wykonanie obowiązku, które samo w sobie jest trudne do realizacji z uwagi na dynamiczne w czasie i zmieniające się uwarunkowania geologiczne, pociągnie za sobą automatycznie w sposób pewny, stałe zagrożenie osuwania się gruntu, co zarazem stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia.

Dodatkowym istotnym wątkiem w sprawie jest to, że skarżący podnoszą wykonanie obowiązku w takim stopniu, że praktycznie obiekt budowlany od strony funkcjonalnej nie istnieje. W związku z czym podnoszą, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest bezprzedmiotowe.

Ustosunkowując się do powyższych problemów Sąd stwierdza, że zgodzić należy się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z dnia 8 lutego 2006 r., II OSK 509/05 ( LEX nr 196712 ), że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85 ONSA 1986/1/12, z dnia 20 grudnia 1984r. I SA 804/84, ONSA 1984/2/123).

Zdaniem Sądu trzeba zatem rozważyć fakt, czy w kontrolowanej sprawie niewykonalność obowiązku niepieniężnego, rzeczowego nie polega właśnie na obiektywnych trudnościach technicznych tkwiących obecnie w naturze rzeczy (basenu), a polegających na tym m.in., że dno basenu jest trwale związane z podłożem i w związku z tym trzeba rozważyć, czy to powiązanie dna basenu i jego komory z gruntem ma obecnie związek przyczynowo-skutkowy polegający na tym, że usunięcie dna basenu i w konsekwencji komory powoduje bezpośrednie skutki dla gruntu, w którym był osadzony. Oczywiście podstawowym zagadnieniem jest jednoznaczna i bezsprzeczna ocena, czy te skutki (ich charakter i skala) nie stanowią jednocześnie bezpośredniego zagrożenia dla życia, zdrowia lub mienia o znacznej wartości.

Inaczej mówiąc, w sprawie nie chodzi o ustalenie, czy pozostawienie dna basenu jest w ogóle lepsze dla stanu geologicznego przedmiotowego gruntu zagrożonego osuwiskiem, tylko czy pozostawienie dna i zasypanej komory basenu jest nieodzowne, wręcz niezbędne z uwagi na pewne zaszłości, powiązanie tego dna i komory z gruntem i konsekwencje ich oddzielenia od gruntu. W przedmiotowej rozbiórce nie chodzi o jej dokonanie z uwzględnieniem co będzie lepiej dla stanu faktycznego po rozbiórce, lecz o wykonanie rozbiórki zgodnie z nakazem wynikającym z ostatecznej decyzji do granic niewykonalności, która stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Mając na uwadze stan faktyczny sprawy, co do którego organ podnosi, że jak wynika z dokumentacji fotograficznej, wykonanej przed wydaniem w/w decyzji PINB, podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu 26 lipca 2011 r., basen przed jego częściową rozbiórką i zasypaniem nie znajdował się w całości pod powierzchnią terenu, niecka basenu była w znacznej części odkryta - zdaniem Sądu, ta okoliczność jest istotna i powinna być jednoznacznie ustalona przy czynnym udziale stron postępowania, gdyż posiada istotne znaczenie dla wnioskowania o niewykonalności obowiązku i stopnia przydatności znajdujących się w aktach sprawy ekspertyz.

Sąd zwraca uwagę, że w nawiązaniu do ekspertyzy sporządzonej przez mgr inż. A. S. organy koncentrują się na okoliczności, że nie wynika z niej wprost, by rozbiórka basenu w całości wraz z płytą denną była w ogóle niemożliwa do wykonania, z technicznego punktu widzenia. Problemem w sprawie jest jednak rozumienie, wykładnia pojęcia niewykonalności obowiązku/niewykonalności decyzji.

Zdaniem organu "W ekspertyzie tej stwierdzono, że całkowite usunięcie dolnej części niecki basenu spowodowałoby likwidację potencjalnej zapory dla uaktywnienia mas ziemi oraz mogłoby doprowadzić do naruszenia względnej równowagi zbocza i zagrożeń zlokalizowanych na tym zboczu budynków i infrastruktury. A zatem autor ekspertyzy wskazał na pewne niebezpieczeństwa, jakie mogą wiązać się z dokonaniem rozbiórki basenu w całości. Kwestia jednak zapewnienia bezpieczeństwa podczas prac rozbiórkowych i po ich zakończeniu jest inną kwestią niż faktyczna niewykonalność obowiązku. Jak wskazywano już w niniejszym postanowieniu trudności techniczne w wykonaniu obowiązku, choćby bardzo poważne, jak również konieczność zapewnienia bezpieczeństwa czy względy techniczne, utrudniające wykonanie obowiązku, nie stanowią niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 5 upea. Dlatego też z treści w/w ekspertyzy nie można wysnuć wniosku o niewykonalności obowiązku, o jakiej mowa w art. 59 § 1 pkt 5 upea".

W przywołanej wypowiedzi organ, zdaniem Sądu, pomija okoliczność polegająca na tym, że potencjalnie obiektywnie może istnieć niewykonalność obowiązku wynikająca stąd, że obiektywnie nie da się przy wykonaniu obowiązku, uwzględniając konsekwencje tego wykonania, następczo wyeliminować zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego i ta kwestia powinna być jednoznacznie ustalona. Równoległym problemem do wszechstronnego rozważenia i rozstrzygnięcia zgodnie z zasada prawdy obiektywnej, materialnej jest także teza organu I instancji podnosząca, że "w przypadku uaktywnienia się osuwiska, zsuwające się masy ziemne powodują szkody, jednak osuwanie się mas ziemnych wraz z żelbetową płyta denna basenu i z pozostałymi ścianami, mogłoby spowodować znacznie większe szkody".

Idąc dalej, i zastanawiając się nad istotą nakazu rozbiórki trzeba powiedzieć, że posiada w pewnym wymiarze charakter restytucyjny oraz nawet represyjny.

Co do wymiaru/charakteru restytucji nakazu rozbiórki trzeba się zastanowić, czy rozbiórka nawiązująca w swej istocie w domyśle do przywrócenia stanu poprzedniego możliwa jest w realiach kontrolowanej sprawy bez robót budowlanych zabezpieczających miejsce po usunięciu dna basenu, a jeżeli tak, to, czy te roboty budowlane nie byłyby tożsame w skutku, z tym jaki daje skutek pozostawienia dna basenu w gruncie. W tej sytuacji pozostawienie dna basenu, szerzej komory, czy innych jego części zawierałoby się w metodzie wykonania obowiązku zgodnie z zaleceniem, wynikającym z ostatecznej decyzji, że roboty rozbiórkowe należy prowadzić (.....), z uwzględnieniem tego, że basen położony jest w obszarze zagrożenia zjawiskami geodynamicznymi. Funkcja represyjna nakazu rozbiórki została w zasadzie zrealizowana, gdyż pozostałe części obiektu budowlanego są w stanie nie pozwalającym na realizację w nim funkcji basenu.

Sąd zwraca uwagę na to, że nie wypowiada się w kontrolowanej sprawie o niewykonalności przedmiotowego obowiązku, jak też o tym, czy obowiązek został wykonany, gdyż na tym etapie dotychczasowych ustaleń organów administracyjnych byłoby to przedwczesne.

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że wynikająca z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasada proporcjonalności działania odnosi się nie tylko do działalności prawotwórczej, ale także powinna znaleźć odpowiednie zastosowanie w sferze stosowania i egzekwowania prawa administracyjnego. W badanej sprawie organy powinny zatem rozważyć na tle treści posiadanych ekspertyz lub odpowiednio uzupełnionego materiału dowodowego, czy ewentualnie z wykonaniem obowiązku wiążą się nierozłącznie dodatkowe roboty budowlane zabezpieczające teren po rozbiórce, czy też możliwe jest rozebranie basenu w całości bez spowodowana kwalifikowanego zagrożenia, jakim jest zagrożenie dla życia i zdrowia wynikające z aktywności osuwiska, gdyż takie właśnie wykonanie obowiązku jest objęte przesłanka niewykonalności. Organy powinny mieć zatem świadomość,że w kontrolowanej sprawie przy stosowaniu art. art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. wyważają dwie wyżej na wstępie wskazane wartości i na tym polega specyfika a także konkretny i indywidualnych charakter kontrolowanej sprawy. Zarazem organy powinny mieć na uwadze, że dla kierunku interpretacji prawa przy korzystaniu z kompetencji zawartych w art. art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. też ma zastosowanie zasada zaufania obywatela do państwa (art. 2 Konstytucji RP) i zasada proporcjonalności działania władzy publicznej (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).

Sąd nie podziela zarzutu skarżących dotyczącego wyłączenia organu i pracownika rozstrzygającego jako organ I instancji w przedmiotowej kontrolowanej sprawie

Odnośnie zarzutu skarżących dotyczącego powinności wyłączenia w ich sprawie organu I instancji, czyli PINB w T., Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 25 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.: § 1. Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych:

1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3;

2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3.

§ 2. Przepis art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio.

Z kolei w myśl postanowień art. 24. § 1. Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:

1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki;

2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia;

3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3;

5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;

6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne;

7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.

§ 2. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3).

§ 3. Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.

§ 4. Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron.

Z akt sprawy wynika, że w zażaleniu z dnia 20 października 2014 r. kierowanym do [...]WINB w K. skarżący podnieśli zarzut wyłączenia organu z uwagi na prowadzenie postępowania w sposób stronniczy uniemożliwiający rzetelne i sumienne wykonywanie obowiązków przez pracowników organów administracji publicznej i wydania w efekcie końcowym obiektywnie uzasadnionej decyzji administracyjnej. Zarzut ten nie został rozwinięty w sposób bardziej szczegółowy. Kwestionowane postanowienie PINB z dnia 10 października 2014 r. zostało wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego M. N.. Organ II instancji, mając na uwadze, że skarżący nie wskazali żadnej z ustawowych przesłanek z art. 25 k.p.a uzasadniających wyłączenie PINB w kontrolowanej sprawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia tego zarzutu. Analogiczny zarzut skarżący wnieśli do WSA w Krakowie. W jego rozwinięciu podnieśli opisowo, brak obiektywizmu i rzetelności po stronie kwestionowanego organu. Dołączyli do akt sądowych kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt [...] uchylającego postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w T. z dnia 21 listopada 2013 r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków służbowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w okresie od 31 maja 2010 do 16 października 2013 r.. Sąd zwraca uwagę, że dołączonej kserokopii wynika, że sprawa jest w toku, a w prawie karnym obowiązuje zasada domniemania niewinności a nadto, że dokonuje kontroli sądowej na dzień wydania zaskarżonego postanowienia egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu, treść przywołanego art. 25 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem zastosowanie wyłączenia organu w przypadku zaistnienia innych okoliczności jest niedopuszczalne. Wątpliwości, co do bezstronności mogą być przesłanką wyłączenia od udziału w postępowaniu ale wyłącznie pracownika, nie zaś organu. Każda osoba powołana na stanowisko organu i pełniąca tę funkcję, co do zasady winna działać ponad wszelkimi okolicznościami mogącymi wpływać na obiektywizm w orzekaniu, a zatem mocą powołania na stanowisko, pod rygorem odwołania, winna realizować w działaniach wyrażone art. 7 i 8 kpa zasady prawdy obiektywnej oraz budzenia zaufania obywateli do organów państwowych. Stronom natomiast biorącym udział w sprawie prawo gwarantuje uprawnienia do dwukrotnego rozpoznania sprawy oraz prawo do sądu, umożliwiające weryfikację rzetelności i obiektywizmu w wydawanych rozstrzygnięciach. Mając zatem na uwadze, że skarżący nie wskazali wprost żadnej z ustawowych przesłanek z art. 25 kpa uzasadniających wyłączenie PINB w przedmiotowej sprawie, zarzucając organowi powiatowemu brak obiektywizmu oraz stronniczość, Sąd nie znajduje podstaw do uznania, iż organ ten podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy. Sąd podziela stanowisko NSA w Warszawie zawarte w uchwale z dnia 20 maja 2010 r. , sygn. akt I OPS 13/09., w myśl której "Przypisanie kompetencji organowi administracji publicznej ma tę konsekwencję prawną, że w postępowaniu administracyjnym ma on zawsze pozycję organu, nigdy pracownika. Nie można z przepisów ustaw, np. ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 ze zm.) wyprowadzać, że organ administracji publicznej jest pracownikiem organu. Niezbędne jest wyraźne rozróżnienie organu od obsady personalnej organu administracji publicznej. Organ administracji publicznej wykonując zadania publiczne działa w imieniu państwa lub wspólnoty samorządowej, jest organem państwa lub organem wspólnoty samorządowej, któremu dla realizacji tych zadań przyznano określony zakres kompetencji. Z tego względu nie można do organu stosować przepisów o wyłączeniu pracownika organu administracyjnego. Stosowanie do organu administracji publicznej przepisów o wyłączeniu pracownika jest sprzeczne z istotą wykonywania zadań publicznych, w konsekwencji prowadzącą do pozbawienia państwa lub wspólnoty samorządowej zdolności wykonywania zadań publicznych. Organ administracji publicznej działając z urzędu lub na wniosek strony nie nabywa statusu strony tego postępowania, a wyłącznie realizuje przyznane kompetencje, których realizacja oparta jest na obowiązku a nie uprawnieniu (z wyjątkiem gdy przepis prawa pozostawia uznaniu organowi administracji publicznej podjęcie działania). Przepisy o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej można stosować tylko w razie, gdy osoba będąca obsadą personalną organu jest stroną postępowania, a zatem gdy jej jako osoby fizycznej dotyczy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego. Na taką interpretację wskazuje konstrukcja wyłączenia organu administracji publicznej. Według art. 25 § 1 K.p.a. "Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3, 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3". Organ administracji publicznej traci zdolność do prowadzenia postępowania administracyjnego, w przypadku gdy stroną jest osoba fizyczna będąca obsadą personalną organu administracji publicznej właściwego do prowadzenia postępowania lub zajmuje stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nimi w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a. Należy to odnieść też do zastosowania art. 26 § 2 K.p.a., który stanowi "Jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2". Wyłączanie na tej podstawie może dotyczyć tylko sytuacji, gdy stroną jest osoba, która wobec pracowników pozostaje w stosunku nadrzędności służbowej. W innych bowiem przypadkach rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji administracyjnej obowiązany był przeprowadzić organ administracji publicznej, któremu przepisy prawa przyznały kompetencję w sprawie".

Mając na uwadze powyżej wskazane prawne i faktyczne okoliczności kontrolowanej sprawy Sąd orzekł jak na podstawie art. 119 pkt 3, art. 120, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) art. 135 p.p.s.a.- jak w pkt I sentencji wyroku. Jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.