Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 699/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 88 art. 86 art. 87 art 259
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 28 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, , po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z 1 lutego 2015 r., W. R. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego, 2 czerwca 2015 r. wezwano Skarżącego do nadesłania informacji o sytuacji majątkowej oraz podpisanego, czytelnego formularza PPF stosowanego przed sądami administracyjnymi.

Jak wynika z akt sprawy powyższe wezwaniem, zostało wysłane na adres wskazany w skardze przez Skarżącego. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. 8 czerwca 2015 r. i następnie 16 czerwca 2015 r. Ponieważ nie została odebrana przez Skarżącego, 24 czerwca 2015 r. zwrócono ją Sądowi (wpływ do Sądu 2 lipca 2015 r.). W tej sytuacji na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", przesyłkę należało uznać za doręczoną 22 czerwca 2015 r., tj. ostatniego dnia 14-dniowego okresu, na jaki złożono ją w placówce pocztowej, liczonego od pierwszego awizo.

Zarządzeniem z 10 lipca 2015 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia sprzeciwu oraz braku związanych z ze złożeniem środka zaskarżenia kosztów.

Korespondencję zawierającą powyższe zarządzenie wysłano na adres Skarżącego wskazany w skardze. Przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną Skarżącemu 31 lipca 2015 r. w trybie art. 73 P.p.s.a.

Pismem z 5 sierpnia 2015 r. (nadanym w placówce pocztowej 7 sierpnia 2015 r.) Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do czynności procesowej. Jednocześnie przedłożył wypełniony formularz PPF wraz z dokumentami dotyczącymi jego sytuacji majątkowej. Wskazał, że z uwagi na tymczasowe aresztowanie w okresie od 13 marca 2015 r. do 31 lipca 2015 r. pozbawiany był "prawa do obrony". W załączeniu przedłożył kserokopię świadectwa zwolnienia z Zakładu Karnego w S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zawarty w piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2015 r. wniosek o przywrócenie zakreślonego zarządzeniem referendarza sądowego z 2 czerwca 2015 r. terminu do uzupełnienia braków wniosku o prawo pomocy jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 P.p.s.a. Zarazem art. 88 P.p.s.a. wskazuje, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 P.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek jest natomiast niedopuszczalny, gdy brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności m.in. jeżeli uchybienie terminowi nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.), np. przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, albo terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX 2013, komentarz do art. 88).

W niniejszej sprawie wniosek skarżącego jest niedopuszczalny z uwagi na wydanie przez referendarza sądowego WSA w Warszawie 10 lipca 2015 r. zarządzenia w przedmiocie pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania, od którego przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu, o którym mowa w art. 259 § 1 P.p.s.a. Wskazane zarządzenie kończy, bowiem, fazę postępowania zainicjowaną wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Nie jest, więc możliwe rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w toku postępowania incydentalnego, skoro zostało ono już zakończone. Co najwyżej Skarżący mógłby skorzystać z przysługującego mu środka zaskarżenia, wydanego w sprawie zarządzenia w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W razie, bowiem skutecznego wniesienia sprzeciwu (terminowego lub w warunkach przywrócenia terminu) postanowienie referendarza sądowego traci moc obowiązującą, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega (w całości) rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym ( art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r. poz.658) zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej). Skarżący może, zatem w sprzeciwie podnieść dodatkowe okoliczności, względnie uzupełnić wniosek w zakresie wynikającym z uprzednio skierowanego do strony wezwania, któremu to terminowi uchybił; względnie Sąd – w razie wątpliwości – może wezwać Skarżącego do uzupełnienia dotychczas przedstawionych (we wniosku i sprzeciwie) informacji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 88 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.