Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2734/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2 i art. 209
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1804
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Matylda Arnold – Rogiewicz, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej na rzecz Zbigniewa Rymgayłło kwotę 477 zł (czterysta siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] maja 2014 r. Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. (dalej: organ I instancji) wymierzył Z.M. karę pieniężną w wysokości 1000 zł na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62 poz. 574, z późn. zm.); dalej: "ustawa o rybołówstwie" oraz § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671, z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie MRiRW".

Organ I instancji pismem z 19 lutego 2014 r. zawiadomił Z.R. (dalej: skarżący) o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przez niego jako kapitana statku rybackiego w czasie rejsu statku [...] w dniach od 9 do 11 lutego 2014 r. art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz. Urz. UE L 343, str. 1 z 22.12.2009); dalej: "rozporządzenie Rady (WE) 1224/2009". Postępowanie wszczęto w oparciu o wydruk z elektronicznego dziennika połowowego i dwa dokumenty sprzedaży produktów rybnych.

Organ I instancji stwierdził, że na karcie z elektronicznego dziennika połowowego zapisany był połów dorszy w ilości 150 kg oraz łączna masa ryb pelagicznych (kod PEL FAO 3-alfa) wynosząca 45.000 kg. Tymczasem z dokumentów sprzedaży ryb wynika, że złowiono 150 kg dorsza, 3110 kg śledzia i 42.210 kg szproty. Organ I instancji wskazał na przepis art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 zgodnie z którym kapitan statku rybackiego o długości wynoszącej co najmniej 10 metrów zobowiązany jest do prowadzenia dziennika połowowego, wykazując w nim w szczególności wszystkie ilości każdego gatunku złowionego i zatrzymanego na pokładzie powyżej 50 kg wagi ekwiwalentu w relacji pełnej. Organ ustalając stan faktyczny stwierdził, że strona nie neguje faktu nie wpisania do dziennika połowowego wszystkich złowionych i zatrzymanych na pokładzie gatunków ryb. W odniesieniu do wyjaśnień strony organ zauważył, że zastosowana technologia połowów i przechowywania ryb na statku nie może stanowić podstawy do uchylenia się kapitana od obowiązku prawidłowego oszacowania wszystkich ilości każdego gatunku złowionego i zatrzymanego na pokładzie.

W związku z takimi ustaleniami organ I instancji uznał, że skoro skarżący wykonywał rybołówstwo morskim statkiem rybackim z naruszeniem przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej, to z godnie z art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie podlega karze pieniężnej w wysokości nie przekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej, w minimalnej wysokości określonej w § 3 pkt 5 rozporządzeniu MRiRW.

Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł do MRiRW (dalej: organ odwoławczy lub Minister) odwołanie od decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 poprzez uznanie, że skarżący nieprawidłowo prowadził dziennik połowowy, oraz naruszenie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." poprzez pominięcie przepisu art. 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 88/98 (Dz. Urz. UE L 349, str. 1 z 31.12.2005);dalej: "rozporządzenia Rady (WE) 2187/2005" skutkujące uznaniem, iż strona prowadząca połów w dniach 9-11 lutego 20114 w sposób nieprawidłowy prowadziła dziennik pokładowy.

Uzasadniając odwołanie skarżący podniósł, że wynik dokonanych zaciągów został uwidoczniony w dzienniku pokładowym znajdującym się w aktach postępowania. Opisał funkcjonowanie instalacji połowowej na statku (RSW i VACCUM) wyposażonej w szczelny, bezkontaktowy system wybierania ułowu pompą wirową, oraz szczelny i bezkontaktowy system wyładunkowy pompą podciśnieniową. Proces wyładunku ryb z sieci odbywa się bez kontaktu z powietrzem atmosferycznym i światłem słonecznym, co powoduje niemożność pobrania próby ryb celem oszacowania składu gatunkowego połowu. Dopiero po podaniu ryb na sortownię można ocenić z jakich gatunków składa się złowiona biomasa.

Skarżący wskazał, że w dzienniku pokładowym w części "POŁÓW" znajduje się zapis dotyczący połowu gatunków pelagicznych (szprot i śledź) w ilości 45.000 kg oraz dorsz w ilości 150 kg. Prawidłowość tego zapisu znajduje potwierdzenie w części dziennika pokładowego "DEKLARACJA WYŁADUNKOWA", gdzie wskazano 42.210 kg szproty, 3110 kg śledzia i 150 kg dorsza. Zatem nie zostały naruszone przepisy art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009.

Zdaniem skarżącego organ dopuścił się naruszenia art. 6 k.p.a. poprzez pominiecie przy rozpoznaniu sprawy przepisu art. 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005. Zgodnie z tym przepisem połowy niesortowane są wyładowywane wyłącznie w portach i miejscach wyładunku, w których działa program kontroli wyrywkowych, a państwa członkowskie zobowiązane są zapewnić funkcjonowanie odpowiedniego programu kontroli wyrywkowych pozwalających na skuteczne monitorowanie na miejscu wyładunku ryb niesortowanych według gatunku.

Skarżący zarzucił, że organ nie ustalił, jakie przeznaczenie miał przedmiotowy połów (konsumpcyjne czy niekonsumpcyjne) i czy w związku z tym jakiekolwiek obowiązki w zakresie prowadzenia dziennika połowowego zostały naruszone.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją nr [...] z [...] lipca 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy opisał przebieg postępowania w sprawie, przytoczył treść mających w sprawie zastosowanie przepisów art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie, art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009 i § 3 pkt 5 rozporządzenia MRiRW w sprawie wysokości kar pieniężnych. Stwierdził, że okoliczność niedopełnienia przez skarżącego obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009 r. nie jest kwestionowana. Zauważył, że istnieje możliwość oszacowania przez kapitana ilości każdego gatunku przez pobranie próby z separatora, na co wskazał organ I instancji. Co do zarzutu nieustalenia, czy ryby były przeznaczone na cele konsumpcyjne czy nie konsumpcyjne, organ odwoławczy stwierdził, że nie ma to w sprawie znaczenia, bo obowiązek oszacowania jest niezależny od przeznaczenia ryb.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej omówioną decyzję zarzucił naruszenie:

- normy prawnej wynikającej z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009 poprzez bezpodstawne uznanie, iż strona prowadząc połów w dniach 9 - 11 lutego 2014 r. nieprawidłowo prowadziła dziennik pokładowy,

- art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie należało brać pod uwagę przepisu art. 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 2187/2005 skutkujące uznaniem, iż strona prowadząca połów w dniach 9 - 11 lutego 2014 r. w sposób nieprawidłowy prowadziła dziennik pokładowy,

- normy prawnej wynikającej z art. 7 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż infrastruktura techniczna zainstalowana na pokładzie jednostki połowowej [...] tj. technologia RSW, VACCUM i system wybierania ułowu umożliwia dokonanie na tejże jednostce określenia ilości każdego gatunku złowionego i zatrzymanego na pokładzie powyżej 50 kg wagi w relacji pełnej.

Wyrokiem z 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2730/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżona decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż spór w sprawie dotyczy tego, czy skarżący jako kapitan jednostki połowowej wypełniał dziennik połowowy zgodnie z wymogami art. 14 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1224/2009 i czy zasadne było nałożenie na niego kary na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie i § 3 rozporządzenia MRiRW.

Jak wynika bowiem z treści dziennika połowów o ile w rubryce POŁÓW wpisano 45.000 kg ryb z oznaczeniem PEL (ryby pelagiczne) bez podziału na śledzie i szproty, to w tym samym dzienniku w rubryce "DEKLARACJA WYŁADUNKOWA" wpisano 42.210 kg szprot (kod SPR alfa-3 FAO) oraz 3.110 kg śledzi (kod alfa-3 FAO - HER). Sąd zauważył, że raport był wygenerowany o godz. 9:35 12.02.2014, a więc przed upływem 24 godzin od powrotu do portu, który nastąpił 11.04.2014 r. o godz. 13:20. Dziennik połowów zawierał więc wymagane dane przed terminem jego dostarczenia właściwym władzom. Podkreślono przy tym, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do tych wskazywanych przez skarżącego w odwołaniu twierdzeń o prawidłowości zapisów, co stanowiło naruszenie zasady obiektywizmu i obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego stanu faktycznego, oraz obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Sąd wywiódł, iż organ odwoławczy naruszył też powołane przepisy k.p.a. nie dokonując oceny, czy skarżący na kierowanej jednostce połowowej wyposażonej w nowoczesne systemy załadunku złowionych ryb (RSW, VACCUM) miał możliwość szacunkowego, nie przekraczającego 10% limitu błędu oszacować odrębnie ilości szprot i śledzi. Odwołanie się do informacji o stosowanych sposobach szacowania na innych jednostkach połowowych nie było bowiem wystarczające w sytuacji, gdy nie są one wyposażone w porównywalne urządzenia.

Wskazano ponadto, iż zarzuty dotyczące niewyjaśnienia, czy ryby były przeznaczone na cele konsumpcyjne czy też niekonsumpcyjne są o tyle trafne, że organ odwoławczy wobec tych zarzutów związanych z zarzutem naruszenia powoływanych przez skarżącego przepisów art. 19 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 wypowiedział się lakonicznie, nie uzasadniając prawnie tego stanowiska, co stanowiło naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. co do wymogów uzasadnienia prawnego – wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.

Rozpoznając sprawę ponownie decyzją z [...] listopada 2015 r. organ I instancji wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 1000 zł na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybołówstwie oraz § 3 pkt 5 rozporządzenie MRiRW.

W uzasadnieniu wskazano, iż zastosowana technologia połowów i przechowywania ryb na statku nie może stanowić podstawy do zwolnienia kapitana z obowiązku prawidłowego oszacowania wszystkich ilości każdego gatunku złowionego i zatrzymanego na pokładzie. Przepisy prawa nie przewidują w tym zakresie żadnych wyjątków. Kapitan statku rybackiego jest również odpowiedzialny za prawidłową identyfikację poławianych gatunków. Kapitan prowadzący zapisy w dzienniku połowowym nie wykazując w nim w szczególności wszystkich ilości każdego gatunku złowionego i zatrzymanego na pokładzie powyżej 50 kg wagi ekwiwalentu w relacji pełnej, narusza przepisy stanowiące ważny element systemu kontroli i rejestracji kwot połowowych.

W ocenie organu I instancji zgromadzone dowody w pełni potwierdzają, że Z.R. jako kapitan statku rybackiego [...], o długości całkowitej większej niż 10 m, w rejsie w dniach od 9 lutego 2014 roku do dnia 11 lutego 2014 roku nie określił w sposób prawidłowy wszystkich ilości każdego gatunku złowionego i zatrzymanego na pokładzie powyżej 50 kg wagi ekwiwalentu w relacji pełnej.

Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej decyzją z [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, iż ogólne wskazanie przez kapitana szacowanej ilości ryb pelagicznych, nie spełnia wymogu określonego w art. 14 ust. 2 lit. f rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009, bowiem nie stanowi wskazania szacowanych ilości każdego gatunku. Dopiero podanie przez kapitana szacowanych ilości śledzia i szprota spełnia warunek przewidziany w ww. rozporządzeniu. Wyjaśniono, iż stosowana technologia połowów nie zwalnia kapitana, który z mocy przepisu art. 14 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009 odpowiada za dokładność danych wpisanych do dziennika połowowego, od stosowania przepisów obowiązującego prawa. Kapitan zawsze ma możliwość ustalenia składu gatunkowego połowu, na podstawie obserwacji gatunków znajdujących się w zbiornikach w ładowni, do których dostęp nie jest utrudniony i istnieje możliwość takiej weryfikacji w każdym momencie.

Ponadto metoda połowów zawsze powinna być dostosowana do obowiązujących przepisów, w innym przypadku armatorzy używaliby statków rybackich o takiej konstrukcji, która nie pozwalałaby na przepisowe prowadzenie połowów. Organ wyjaśnił, iż obowiązek rejestracji połowu i wykazania w dzienniku połowowym ilości każdego poszczególnego gatunku złowionego powyżej 50 kg żywej wagi istnieje bez względu na późniejsze przeznaczenie ryb. Wskazano, iż żaden przepis, w tym także art. 19 rozporządzenia Rady (WE) 2187/2005, stanowiący o połowach niesortowanych, nie zwalnia kapitana z obowiązku wskazania ilości każdego złowionego gatunku. Skoro więc obowiązkowi temu podlegają wszystkie złowione ryby bez względu na ich późniejsze przeznaczenie (konsumpcyjne bądź niekonsumpcyjne), to tym samym stwierdzić należy, że kapitan w niniejszej sprawie nie podając ilości każdego złowionego gatunku nie wypełnił swoich obowiązków dotyczących rejestracji połowu i tym samym naruszył obowiązujące w tym zakresie przepisy. Wskazano, że posiadanie systemu RSW czyli zbiorników do przechowywania świeżej ryby w schładzanej wodzie morskiej oznacza, że ryby nie są posortowane na gatunki, lecz znajdują się w jednym zbiorniku, co nie przesądza o późniejszym przeznaczeniu ryb. Organ podkreślił, że późniejsze przeznaczenie ryb, nie ma wpływu na obowiązki dotyczące zgłaszania i rejestracji połowu.

Skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na wyżej omówioną decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- normy prawnej wynikającej z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009 poprzez bezpodstawne uznanie, iż strona prowadząc połów w dniach 9 - 11 lutego 2014 r. nieprawidłowo prowadziła dziennik pokładowy,

- art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie należało brać pod uwagę przepisu art. 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 2187/2005 skutkujące uznaniem, iż strona prowadząca połów w dniach 9 - 11 lutego 2014 r. w sposób nieprawidłowy prowadziła dziennik pokładowy,

- normy prawnej wynikającej z art. 7 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż infrastruktura techniczna zainstalowana na pokładzie jednostki połowowej [...] tj. technologia RSW, VACCUM i system wybierania ułowu umożliwia dokonanie na tejże jednostce określenia ilości każdego gatunku złowionego i zatrzymanego na pokładzie powyżej 50 kg wagi w relacji pełnej,

- prawa procesowego tj. normy prawnej wynikającej z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a." - poprzez zignorowanie przez organ oceny prawnej i wskazań WSA w Warszawie zawartych w uzasadnieniu wyroku z 1 kwietnia 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 2730/14) skutkujące bezpodstawnym uznaniem, że strona prowadząc od 9 do 11 lutego 2014 r. połów nie wypełniła w sposób prawidłowy dziennika połowowego.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów procesu.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 p.p.s.a. Dodać warto, że w świetle art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Organy administracyjne rozpoznające ponownie sprawę i Sąd w niniejszym postępowaniu, na podstawie art. 153 p.p.s.a., pozostawały związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA w Warszawie z 1 kwietnia 2015 r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej.

Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.

Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny weryfikuje m.in. sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w opisanym powyżej zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2730/14 przywołując treść art. 14 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009 wskazał, że kapitanowie wspólnotowych statków rybackich przekazują informacje zawarte w dzienniku połowowym jak najszybciej, ale nie później niż 48 godzin po wyładunku:

a) swojemu państwu członkowskiemu bandery; oraz

b) jeżeli wyładunek miał miejsce w porcie innego państwa członkowskiego - właściwym organom odnośnego państwa członkowskiego portu.

W ocenie Sądu, wskazane wyżej przepisy nie precyzują, w jakim czasie mają być dokonane konkretne wpisy.

Sąd wyjaśnił, iż jak wynika z treści dziennika połowów o ile w rubryce POŁÓW wpisano 45.000 kg ryb z oznaczeniem PEL (ryby pelagiczne) bez podziału na śledzie i szproty, to w tym samym dzienniku w rubryce "DEKLARACJA WYŁADUNKOWA" wpisano 42.210 kg szprot (kod SPR alfa-3 FAO) oraz 3.110 kg śledzi (kod alfa-3 FAO - HER). WSA zauważył, że raport był wygenerowany o godz. 9:35 12.02.2014, a więc przed upływem 24 godzin od powrotu do portu, który nastąpił 11.04.2014 r. o godz. 13:20. Sąd stwierdził, że dziennik połowów zawierał wymagane dane przed terminem jego dostarczenia właściwym władzom.

Skarżący podkreślił przy tym w odwołaniu, iż zarówno wpis do dziennika połowowego z dnia 9 lutego 2014 r., jak i informacje wynikające z dokumentów sprzedaży produktów rybnych, świadczą o tym, iż strona szacując ułów zmieściła się w 10% limitu błędu szacowania, wynikającego z treści art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009.

Trafnie skarżący wskazuje zatem na dokonanie w powyższym zakresie ustaleń przez organ odwoławczy w sposób, który nie uwzględnia oceny prawnej dotyczącej analizowanego stanu faktycznego i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu Sądu.

Sąd w wydanym wyroku zaznaczył, iż organ odwoławczy naruszył też przepisy k.p.a. nie dokonując oceny, czy skarżący na kierowanej jednostce połowowej wyposażonej w nowoczesne systemy załadunku złowionych ryb (RSW, VACCUM) miał możliwość szacunkowego, nie przekraczającego 10% limitu błędu, oszacowania odrębnie ilości szprot i śledzi. Zdaniem Sądu, odwołanie się do informacji o stosowanych sposobach szacowania na innych jednostkach połowowych nie było wystarczające w sytuacji, gdy nie są one wyposażone w porównywalne urządzenia.

Skarżący zasadnie wywiódł zatem, iż zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że na jednostce [...] istnieje możliwość określenia każdego złowionego gatunku bez dokonania szczegółowej analizy rozwiązań konstrukcyjnych ww. jednostki, a co za tym idzie także możliwości oszacowywania przez kapitanów tychże jednostek wszystkich ilości każdego gatunku złowionego i zatrzymanego na pokładzie powyżej 50 kg wagi w relacji pełnej, sprawia, iż decyzja oparta została na okolicznościach nie znajdujących odzwierciedlenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

Za niezasadny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie należało brać pod uwagę przepisu art. 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) 2187/2005. Realizując wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w wyroku WSA, organ wyjaśniając podstawę prawną wskazał, iż art. 19 rozporządzenia Rady (WE) 2187/2005, w którym zawarte zostały ograniczenia dotyczące wyładunku ryb niesortowanych, nie wyłącza obowiązku podania w dzienniku połowowym ilości każdego poszczególnego gatunku złowionego powyżej 50 kg żywej wagi.

Mając zatem na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji.

Biorąc to wszystko pod uwagę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a należało orzec jak w pkt 1 wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego.