Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 215/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 35
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi D.T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] wydał w dniu [...] stycznia 2024 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775) decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla P. Spółka Jawna P. C., D. S. z siedzibą przy ul. [...] w [...] obejmujące budowę budynku handlowego, muru oporowego, pylonu reklamowego, trzech bilbordów reklamowych i infrastruktury technicznej, w tym szczelnego zbiornika na wody opadowe, do realizacji na działkach nr [...] obręb [...] oraz rozbiórkę trzech budynków magazynowych na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] listopada 2023 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku handlowego na działkach nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Do wniosku został dołączony projekt budowlany, opracowany przez osoby posiadające uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności, wpisane na listę właściwego samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dnia [...] listopada 2023 r. organ wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentów w terminie do [...] grudnia 2023 r. Inwestor dokonał uzupełnienia w dniu [...] listopada 2023 r. Po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału w sprawie organ stwierdził, że inwestor zamierza zrealizować na terenie działek nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] jednokondygnacyjny budynek handlowy, co jest zgodne z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Projektowana wysokość zabudowy to 5,9m i 1 kondygnacja. W planie miejscowym ustalono wysokość zabudowy do 6 kondygnacji. Powierzchnia projektowanej zabudowy stanowi 21%, a powierzchnia biologicznie czynna 33% powierzchni działek nr [...] i [...], powierzchnia biologicznie czynna działki nr [...] stanowi 38% powierzchni tej działki, co jest zgodne z zapisami miejscowego planu, w którym ustalono maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy dla terenu położonego w jednostce [...] - 60% (działki nr [...] i [...]) i minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla terenu w jednostce [...] oraz [...] - 15%. Dla inwestycji zapewniono odpowiednią ilość miejsc parkingowych 23 miejsca, w tym 4 miejsca do ładowania samochodów elektrycznych, 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych, 2 miejsca dla rodziny.

W projekcie budowlanym podano, że projektowana zabudowa nie narusza interesów osób trzecich i nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Zaprojektowane urządzenia wentylacyjne generujące hałas na poziomie 44dB w odległości 1,0m od centrali na dachu budynku nie przekraczają dopuszczalnego poziomu hałasu. Pylon reklamowy jest podświetlony światłem o małym natężeniu. Wzdłuż północnej i zachodniej granicy terenu przewiduje się nasadzenie zieleni wysokiej- drzewa. Wzdłuż granicy z działkami nr [...] (zabudowa mieszkaniowa) będzie wykonany pas zieleni izolacyjnej zimotrwałej. Biorąc pod uwagę położenie projektowanego obiektu na działce, jego wysokość i odległości od zabudowy na działkach sąsiednich Prezydent stwierdził, że spełnione są warunki zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i zapewnienia naturalnego oświetlenia, w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, odległości miejsc parkingowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granic działki. Inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się centra handlowe wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2ha. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha. Biorąc pod uwagę, że powierzchnia użytkowa projektowanego budynku handlowego wynosi 1531m2, a powierzchnia użytkowa miejsc parkingowych wraz z drogami manewrowymi i dojazdami wynosi 3065m2 organ stwierdził, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie ma potrzeby uzyskania dla przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokumenty złożone w sprawie spełniają warunki określone w ustawie Prawo budowlane oraz w przepisach szczegółowych. Projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcę do spraw higieniczno-sanitarnych. Inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonym uchwałą Rady Miasta [...] nr VIII.75.2011 z dnia 29 marca 2011 r.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta złożyła D. T., w którym wskazała na:

- brak wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla planowanego przedsięwzięcia oraz "ukrycie" miejsc parkingowych pod nazwą placu manewrowego,

- nie wyrażenie swojej zgody na wejście na teren jej nieruchomości celem wykonania muru oporowego,

- naruszenie § 19 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zlokalizowanie miejsc postojowych w odległości mniejszej niż 6 m od granicy działki,

- brak projektowanych rzędnych na terenie działki nr [...],

- brak wymiarowania muru oporowego,

- brak analiz przesłaniania nasłonecznienia,

- sposób odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z dachów i terenów utwardzonych inwestycji,

- brak wizualizacji jak projektowany pylon reklamowy oraz bilbordy reklamowe wpłyną na oświetlenie okien budynku mieszkalnego.

Decyzją z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 35 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane, a następnie wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ilość zaprojektowanych miejsc parkingowych, ich lokalizacja, a także wykonanie muru oporowego. Wojewoda podkreślił, że w przypadku lokalizacji inwestycji w danej jednostce planu (w tym przypadku [...]) zapisy obowiązujące dla innych jednostek nie mają co do niej zastosowania. Zatem bezpodstawne jest przywoływanie przez odwołującą zapisów planu dotyczących jednostki [...] lub [...]. Dalej organ stwierdził, że zasadnie odwołująca wskazała, iż zgodnie z treścią § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 z późn. zm.) stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Jednak warunek ten w projekcie zagospodarowania terenu, wykonanym przez mgr inż. arch. P. K. we wrześniu 2023 roku, jest spełniony, albowiem odległość miejsc parkingowych od granicy działki nr [...] wynosi ponad 10 metrów. Zgodnie z dokumentacją projektową w obiekcie handlowym zaplanowano zatrudnienie dla 10 osób, stąd też ilość miejsc postojowych w nim wskazana (23 miejsca w tym: 4 miejsca do ładowania samochodów elektrycznych, 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych, 2 miejsca dla rodziny i 14 miejsc parkingowych) spełnia wymogi zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących zmiany przeznaczenia placów manewrowych na parking Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno - budowlanej działa na podstawie wniosku inwestora oraz przedłożonej przez niego dokumentacji. Organy nie są uprawnione do kwestionowania zamiarów inwestora w przypadku ich zgodności z przepisami prawa. Nie mogą zatem zobowiązać go do zmiany jego zamiarów inwestycyjnych lub wyboru innej lokalizacji inwestycji, nawet w sytuacji gdy okoliczni mieszkańcy są jej przeciwni. Inwestor wskazał, że jego zamiarem jest realizacja placu manewrowego, w kwestionowanej lokalizacji, nie zaś miejsc postojowych.

Zdaniem organu II instancji zwrócenia uwagi wymaga treść § 25 ust. 3 planu miejscowego, która zobowiązuje inwestora do odseparowanie działalności gospodarczej w przypadku sąsiedztwa z zabudową mieszkaniową, ogrodzeniem pełnym lub pasem zieleni izolacyjnej zimotrwałej. Inwestor czyni tym zapisom zadość, poprzez wykonanie muru oporowego oraz nasadzenia zieleni zimotrwałej przy granicy działek, celem zmniejszenia uciążliwości oraz w związku z zaplanowaną niwelacją terenu. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania dotyczącego braku zwymiarowania muru oporowego organ uznał, iż wymiary muru wraz z rzędnymi oraz ich widok znajdują się w Projekcie zagospodarowania terenu (nr rysunku - [...],[...]), co czyni ten zarzut bezzasadnym.

Następnie Wojewoda wskazał, że wraz z budową budynku handlowego zaprojektowano wykonanie szczelnego zbiornika na wody opadowe i roztopowe oraz tereny zielone, zatem zarzut dotyczący braku rozwiązań w tym zakresie uznał za bezzasadny. Ponadto zauważył, iż regulacje § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie zostały naruszone. Wysokość bilbordu reklamowego wynosi 3,57 m, a jego odległość od budynków na działce nr [...] wynosi 9,2 m, zatem wysokość przysłaniania jest mniejsza od odległości do obiektu przysłanianego. Obiekty te nie będą emitowały światła. Natomiast pylon reklamowy o wymiarach 2,04 x 2,15 m i wysokości 10,95 m jest usytuowany w odległości 6,3 m od budynku. Ma on szerokość przysłaniania mniejszą niż 3 m, zatem dla takiego obiektu, zgodnie z § 13 ust. 3 rozporządzenia, dopuszcza

się usytuowanie w odległości mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przysłanianego. Zgodnie z twierdzeniem inwestora pylon ten będzie emitował delikatne światło ledowe, które nie będzie powodowało nadmiernego oświetlenia okien budynku mieszkalnego. Organ wskazał na treść § 60 przywoływanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym:

1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8°°- 16™, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7°°-17°°. 2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. 3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

Ze względu na wzajemne przesunięcie obiektów względem osi słonecznej północ - południe oraz odległość bilbordów i pylonu reklamowego od okien pokoi mieszkalnych budynku zlokalizowanego na działce nr [...], zdaniem Wojewody przepisy te nie zostaną naruszone.

Obszar oddziaływania obiektu został określony w projekcie zagospodarowania terenu (pkt [...]) i zgodnie z jego treścią wykracza poza granice działek, na których został zaprojektowany obejmując działki nr [...] i [...]. Oddziaływanie inwestycji na tereny sąsiednie nie oznacza jednak, że inwestycja taka nie może powstać bądź jest niezgodna z przepisami. Objęcie obszarem oddziaływania danej nieruchomości oznacza, że podmiot posiadający do niej tytuł prawny posiada przymiot strony w sprawie. Brak takiego oddziaływania oznacza zaś, że właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nie posiadają przymiotu strony. Z uwagi na objęciem obszarem oddziaływania działki nr [...], skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu w przedmiotowej sprawie. Wojewoda zauważył, że żadne przepisy prawa nie uzależniają realizacji zamierzenia inwestycyjnego od uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej. Każda inwestycja wprowadza ograniczenia w zakresie zagospodarowania przestrzeni, co wynika jednoznacznie z przepisów prawa, w tym np. przywoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając m. in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Przepis ten nie formułuje zakazu budowy obiektów mogących oddziaływać na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, a jedynie formułuje zasadę uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich znajdujących się w sferze oddziaływania obiektu. Konieczność zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek.

Opierając się na zgromadzonej w toku sprawy dokumentacji, Wojewoda stwierdził, iż planowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Spełnione zostały także wymagania dotyczące obowiązku przedłożenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Projekt budowlany wykonany został przez osoby posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Został również sprawdzony przez osoby z wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, które ponoszą pełną odpowiedzialność zawodową i cywilną za ewentualne skutki wynikające z wykonanego opracowania i przyjętych rozwiązań technicznych. Oświadczają oni bowiem, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi normami, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzają jedynie czy projekt budowlany sporządzony i sprawdzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz czy złożyły one stosowne oświadczenie opatrzone własnoręcznym podpisem. Ocena przyjętych rozwiązań w projekcie i możliwość ich kwestionowania została organom nadana jedynie w zakresie oceny jego zgodności przepisami.

W skardze do Sądu na decyzję organu odwoławczego skarżąca D. T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego dla planowanej inwestycji, jest zgody z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą nr VIII.75.2011 Rady Miasta [...] z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania, w sytuacji gdy planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonych w § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c oraz nie spełnia zasady zagospodarowania terenu, parametrów i wskaźników określonych w § 25 ust. 4 pkt 1 lit. d ww. planu, albowiem inwestor nie przewidział odpowiedniego oddzielenia terenów przeznaczonych pod działalność gospodarczą, ani też nie zaprojektował odpowiedniej liczby miejsc parkingowych, adekwatnej do planowanego sposobu użytkowania obiektu.

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego dla planowanej inwestycji jest zgodny wymaganiami ochrony środowiska, w sytuacji gdy projekt zakłada nawiezienie odpadów na teren inwestycji w postaci gleby w celu wyrównania poziomu gruntu.

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 107 § 3 poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, tj. przedłożonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno- budowlanego i dowolne przyjęcie, że inwestor wykona pełne ogrodzenie lub dokona nasadzeń zieleni izolacyjnej na granicy pomiędzy terenami przeznaczonymi pod działalność gospodarczą a zabudową mieszkaniową, pomimo tego, że rozwiązania takie nie wynikają z ww. dokumentów, co z kolei prowadzi do wniosku, że planowane zamierzenie nie spełnia warunków określonych w obwiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Mając na względzie tak postawione zarzuty strona skarżąca wniosła

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzję organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a.;

o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przypisanych, na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że planowany do wybudowania obiekt jest budynkiem handlowym, a w jego pomieszczeniach ma zostać usytuowany market działający pod szyldem [...], w ramach którego prowadzona będzie sprzedaż detaliczna. Działalność gospodarcza w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzona w sklepie stacjonarnym charakteryzuje się nie tylko tym, że na terenie obiektu sprzedawane są produkty, ale również obiekt musi być na bieżąco zaopatrywany w towary do sprzedaży oraz przyjeżdżają do niego klienci. Spowoduje to zwiększenie natężenia hałasu i emisji zanieczyszczeń do powietrza. Poza hałasem i emisją spalin powodowanym przez dostawców oraz klientów dochodzić będzie do różnych negatywnych oddziaływań na sąsiednie nieruchomości mieszkalne między innymi jak porzucanie odpadów na sąsiednie grunty (takich jak porzucanie opakowań, butelek czy niedopalone papierosy) lub naruszenie prywatności sąsiadów poprzez nieustanny wzrok osób przybywających na teren obiektu powodujący dyskomfort u mieszkańców. W celu zapobiegnięcia wyżej wymienionym immisjom w planie przewidziano odseparowanie działalności gospodarczej od zabudowy mieszkaniowej poprzez wzniesienie ogrodzenia pełnego lub pasem zieleni izolacyjnej zimotrwałej, w sposób skutecznie zapobiegający wykraczaniu uciążliwości poza granice działki. Powyższego zabezpieczenia nie ujął w projekcie mgr. inż. arch. P. K. Projekt przewiduje jedynie wykonanie murów oporowych, w tym od strony nieruchomości skarżącej, nie przewidując pełnego ogrodzenia ani nasadzeń zieleni izolacyjnej. Co prawda, inwestor złożył do akt sprawy pismo, z którego wynika, że obniżył wysokość muru oporowego oraz że obsadzi go tujami, jednakże za zapewnieniami tymi nie poszły zmiany w projekcie zagospodarowania terenu. Projektant zaprojektował mur oporowy zakończony ogrodzeniem niepełnym, co już samo w sposobie dowodzi niespełnieniu ww. warunku, przy czym sam mur oporowy nie może być traktowany jako ogrodzenie pełne, ponieważ funkcją muru oporowego jest powstrzymywanie mas ziemnych, a nie odgradzanie nieruchomości. Co więcej, sam mur oporowy nie spełnia funkcji oddzielenia zabudowy mieszkaniowej od terenów działalności gospodarczej zgodnie z postanowieniami planu. Nie powstrzymuje bowiem oddziaływań przedostających się na nieruchomość skarżącej.

Odnosząc się z projektowanej ilości miejsc parkingowych strona skarżąca podniosła, że organy obu instancji poddały analizie zapewnienie minimalnej ilości miejsc parkingowych z punktu widzenia planowanego zatrudnienia (planowane zatrudnienie na poziomie 10 osób), całkowicie pomijając zbadanie, czy planowana ogólna liczba miejsc parkingowych jest adekwatna do zamierzonego sposobu użytkowania obiektu. Tym samym doprowadziło to do błędnego przyjęcia, że projektowana liczba miejsc parkingowych jest zgodna z postanowieniami planu. Jednak, zdaniem strony, prawidłowa analiza tego zagadnienia prowadzi do odmiennych wniosków. Planowany jest bowiem do wzniesienia obiekt handlowy przeznaczony do sprzedaży detalicznej, do którego większość klientów przyjeżdżać będzie własnymi pojazdami, dodatkowo do marketu przyjeżdżać będą dostawcy a także pracownicy. W tym kontekście stwierdzić należy, że liczba projektowanych 23 miejsc parkingowych jest niewystarczająca.

Dalej pełnomocnik skarżącej zarzucił, że organ nie wziął pod uwagę okoliczności, iż planowana inwestycja może mieć negatywny wpływ na środowisko. Zdaniem strony, w sytuacji gdy inwestor wprost oświadcza, że zamierza zniwelować teren w miejscu znacznego obniżenia wzdłuż muru oporowego, to przyjąć należy, że będzie odzyskiwał odpady i należy poddać analizie zgodność projektu w tym zakresie z warunkami ochrony środowiska, czego nie uczynił organ I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności

(art. 134 § 2 p.p.s.a.). Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).

Przedmiot tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla P. Spółka Jawna P. C., D. S. z siedzibą przy ul. [...] w [...] obejmujące budowę budynku handlowego, muru oporowego, pylonu reklamowego, trzech bilbordów reklamowych i infrastruktury technicznej, w tym szczelnego zbiornika na wody opadowe, do realizacji na działkach nr [...] obręb [...] oraz rozbiórkę trzech budynków magazynowych na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...].

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 – dalej jako u.p.b.). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane -w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 u.p.b.).

Z powyższych rozważań wynika, że skoro inwestor spełnił wszystkie wymagania określone prawem (art. 35 ust. 4 u.p.b.), to organy nie miały podstaw do wydania decyzji odmownej. Rozstrzygnięcia organów są zatem zgodne z prawem.

Z przywołanych wyżej norm prawnych jasno wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów u.p.b., przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 u.p.b. expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 u.p.b. Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. stanowi o tym, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, niemniej jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (oraz zmiany tegoż pozwolenia) wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyroki NSA z dnia: 14 listopada 2007 r.,

II OSK 1489/06, 24 września 2015 r., II OSK 182/14, 3 września 2009 r., II OSK 1433/08, wyroki WSA w: Łodzi z dnia 4 listopada 2015 r., II SA/Łd 568/15, Rzeszowie z dnia 26 listopada 2010 r., II SA/Rz 486/10, Gorzowie Wlkp. z dnia

14 maja 2014 r., II SA/Go 212/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Przenosząc poczynione dotychczas uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo zresztą zweryfikowanego przez organy obu instancji wynika, że w toku kontrolowanego postępowania wyjaśniającego inwestorzy przedłożyli wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną, o której mowa w przepisach art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1-3 u.p.b.

Zdaniem Sądu nie jest uzasadniony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b. w zw. z § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c uchwały nr VIII.75.2011 Rady Miasta [...] z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (dalej również jako m.p.z.p.). Zgodnie z treścią § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c ww. uchwały w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego nakazuje

się odseparowanie działalności gospodarczej prowadzonej zgodnie z przeznaczeniem podstawowym lub dopuszczalnym, w przypadku sąsiedztwa z zabudową mieszkaniową, ogrodzeniem pełnym lub pasem zieleni izolacyjnej, zimotrwałej, w sposób skutecznie zapobiegający wykraczaniu uciążliwości poza grancie działki, w szczególności ze względu na wytwarzany hałas, wibracje, drażniące wonie lub światło o dużym natężeniu, lub ze względu na rodzaj tej działalności, jeśli mógłby on obniżać jakość środowiska.

Należy podnieść, że w projekcie zagospodarowania terenu wskazano, że wzdłuż północnej i zachodniej granicy terenu będzie nasadzona zieleń wysoka: drzewa. Z kolei wzdłuż granicy działkami nr [...] (własność skarżącej), [...], i [...] (zabudowa mieszkaniowa) będzie wykonany pas zieleni izolacyjnej zimotrwałej (np. ligustr jajowatolistny lub laurowiśnia odm. Etna). Zdaniem Sądu nie może budzić zatem wątpliwości, że został spełniony przewidziany w § 25 ust. 3 pkt 1 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakaz odseparowania działalności gospodarczej m.in. w postaci pasa zieleni izolacyjnej, zimotrwałej. Należy dodać, że również wykonanie muru oporowego w granicach działek obsadzonego tujami będzie stanowić dodatkową osłonę przed immisjami. Wskazać trzeba, że za prawidłowość rozwiązań projektowych odpowiedzialność ponosi projektant. Organ administracji nie bada rozwiązań projektowych z uwagi na zakres jego kompetencji, wymieniony w treści art. 35 ust. 1 (art. 15a ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 95 u.p.b.). Nie można również pominąć, że z uwagi na charakter inwestycji, zastosowane rozwiązania techniczne, jej oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości, będzie w istocie stanowić minimalną uciążliwość dla otoczenia na co zasadnie zwrócono uwagę w projekcie zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sądu nie jest zasadne stanowisko skarżącej, że plan zagospodarowania terenu jest sprzeczny z § 25 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p. Zgodnie

z jego treścią program parkingowy i garażowy należy ustalić indywidualnie dla zamierzonego sposobu użytkowania, co najmniej pokrywający potrzeby zatrudnionych, tj. 15 miejsc – 25 miejsc na 100 osób zatrudnionych i wynikający z przyjętej technologii produkcji. Zdaniem skarżącej organ poddał analizie jedynie drugą część zdania, tj. zapewnienie minimalnej ilości miejsc parkingowych z punktu widzenia planowanego zatrudnienia, a całkowicie pominął zbadanie czy planowana ogólna liczba miejsc parkingowych jest adekwatna do zamierzonego sposobu użytkowania obiektu. W ocenie Sądu należy wskazać, że planowana inwestycja jest zlokalizowana na nieruchomościach, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są oznaczone jako teren [...], czyli tereny zabudowy usługowo-produkcyjnej (§ 25 ust. 1 planu). Zgodnie z § 25 ust. 2 pkt 1 podstawowe przeznaczenie terenów to zabudowa związana z handlem hurtowym i detalicznym, transportem, przeładunkiem, magazynowaniem i przechowywaniem towarów, montażem i naprawą pojazdów i artykułów użytku osobistego i domowego, przetwórstwem, wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu. Za dopuszczalne przeznaczenie terenów to pozostała zabudowa usługowa, obiekty biurowo - socjalne. Nie może budzić wątpliwości, że zabudowa związana z handlem - jak w niniejszej sprawie - stanowi podstawowe przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem [...] i dlatego regulacja zawarta w § 25 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p. znajduje zastosowanie. W projekcie przyjęto 23 miejsca parkingowe dla planowego obiektu handlowego. Z uwagi na planowane zatrudnienie na poziomie 10 osób w sklepie, przeznaczenie

3 miejsc parkingowych dla pracowników oraz 20 miejsc parkingowych dla klientów jest zgodne z ww. postanowieniem planu. Z uwagi na charakter planowanego obiektu handlowego wydzieloną ilość miejsc parkingowych dla klientów należy uznać za wystarczającą. Zdaniem Sądu wykładnia językowa § 25 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. jest jednoznaczna i prowadzi do wniosku, że koniecznym i wystarczającym warunkiem ustalenia programu parkingowego i garażowego jest spełnienie warunku dotyczącego planowanego zatrudnienia, o czym świadczy użyty zwrot "co najmniej pokrywający potrzeby zatrudnionych". Akcentowane przez skarżącą odwołanie

się do zawartego w § 25 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. sposobu użytkowania oznaczałoby dowolność w ustalaniu przez inwestorów ilości miejsc parkingowych i stwarzałoby trudność organom przy ocenie, czy jest to zgodne z postanowieniem m.p.z.p.

W ocenie Sądu nie jest zasadne stanowisko skarżącej, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany nie jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, gdyż znaczne obniżenie terenu będzie wymagało nawiezienia dużych ilości ziemi spoza terenu inwestycji, a w to w myśl ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1587) stanowić będzie przetwarzanie odpadów. Z projektu budowlanego wynika, że przewiduje

się wykonanie terenu inwestycji na aktualnym poziomie terenu w części północno-zachodniej. Dlatego przewiduje się niwelację terenu w miejscu znacznego obniżenia w północno-wschodnim narożniku terenu i wykonanie wzdłuż granicy z działkami [...] i [...] muru oporowego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że niwelacja terenu zróżnicowanego jest dopuszczalna i wręcz niezbędna w procesie budowlanym, chociażby ze względów estetycznych, a także sztuki budowlanej (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2020 r., II SA/Gl 1615/19, CBOSA). Zgodnie z § 7 ust. 5 pkt 2 lit. b m.p.z.p. w zakresie ochrony powierzchni ziemi i środowiska dopuszcza się wykorzystanie dla potrzeb niwelacji terenu mas ziemnych, stanowiących grunt rodzimy, usuwany lub przemieszczany, w związku z realizacją przedsięwzięcia lub realizacją elementów zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem przepisów o ograniczeniu zmian naturalnego ukształtowania. Według zaś art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach przepisów ustawy nie stosuje się do: niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Nadto obawy skarżącej dotyczące tego, że inwestor przywiezie na teren inwestycji z zewnątrz znaczne ilości mas ziemnych, co będzie oznaczało przetwarzanie odpadów, mają charakter przyszły i niepewny. Obawy skarżącej w tym zakresie nie mogą zatem stanowić podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 stycznia 2021 r., II SA/Łd 328/20, CBOSA). Należy dodać, że w zaskarżonej decyzji organ w sposób przekonywujący wyjaśnił, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, w tym techniczno budowlanymi określonymi w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Z przytoczonych względów Sąd uznał, że przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie wyjaśniające, odpowiadało wymogom art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. W motywach decyzji sporządzonej zgodnie z

art. 107 § 3 k.p.a. organ wyjaśnił przyczyny natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jej podjęciu. Chybione są tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia norm prawa procesowego i prawa materialnego. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącej, nie oznacza automatycznie jej wadliwości.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.