Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 906/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

W. R. – dalej jako "Skarżąca" reprezentowana przez doradcę podatkowego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 czerwca 2016 r. w przedmiocie wznowienia postępowania.

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę oddalił.

Pismem z dnia 11 stycznia 2017 r. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2017 r. wezwano Skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez sformułowanie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącej w dniu 20 lutego 2017 r. przesłał w jednym egzemplarzu pismo, w którym zrzekł się przeprowadzenia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W związku z powyższym kolejnym zarządzeniem z dnia 28 lutego 2017 r. wezwano stronę do usunięcia braku formalnego pisma z dnia 20 lutego 2017 r. poprzez złożenie jednego egzemplarza podpisanego pisma procesowego lub jego uwierzytelnionej kopii – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącej w dniu 13 marca 2017 r. nadesłał podpisany egzemplarz skargi kasacyjnej a nie pisma z dnia 20 lutego 2017 r. o zrzeczeniu się rozprawy przed NSA.

Postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając w oparciu o art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") odrzucił skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, albowiem pomimo wezwania do złożenia odpisu pisma procesowego z dnia 20 lutego 2017 r., Skarżąca tego nie uczyniła, w związku z czym pismo z dnia 20 lutego 2017 r. należało pozostawić bez rozpoznania, co w konsekwencji skutkowało tym, że Skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez sformułowanie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.

Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 10 kwietnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 81 akt sądowych).

W dniu 12 kwietnia 2017 r. pełnomocnik Skarżącej nadał w placówce pocztowej pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu pełnomocnik oświadczył, że treść wezwania nie była precyzyjna i myląca, skutkiem czego strona przesłała do Sądu niewłaściwe pismo. O pomyłce strona dowiedziała się z postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

W ocenie pełnomocnika Skarżącej było to niezawinione działanie strony, która po pobieżnej analizie pisma, nawet przy zachowaniu należytej staranności mogła dojść do wniosku, że wezwanie dotyczy odpisu skargi kasacyjnej.

W załączeniu pełnomocnik nadesłał brakujący odpis właściwego pisma procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 i 87 p.p.s.a., uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik Skarżącej, wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu i wskazując na brak winy w uchybieniu terminu powołał się na okoliczność, że treść wezwania nie była precyzyjna, a w wyniku pobieżnej analizy pisma, przy zachowaniu należytej staranności strona doszła do wniosku, że wezwanie dotyczy odpisu skargi kasacyjnej.

Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę (jej pełnomocnika) obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 295/10, LEX nr 670948 i NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt I FZ 226/10, LEX nr 658416). Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.

Z brakiem winy mamy zatem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Okolicznością taką nie jest w ocenie Sądu twierdzenie pełnomocnika Skarżącej, że treść wezwania nie była precyzyjna.

Jak już wyżej podkreślono, warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, przy czym winę pojmuje się w sposób obiektywny – wymagając od strony staranności. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez Skarżącą.

Z akt sprawy wynika, że skargę do sądu administracyjnego oraz skargę kasacyjną podpisał pełnomocnik Skarżącej, a zatem w ocenie Sądu, wezwanie do uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej i pisma procesowego z dnia 20 lutego 2017 r. zasadnie wysłano na adres pełnomocnika Skarżącej i to na pełnomocniku ciążył obowiązek uzupełnienia braków formalnych.

Sąd stanął na stanowisku, że twierdzenie pełnomocnika Skarżącej, iż wezwanie nie było precyzyjne, przez co strona doszła do wniosku, że wezwanie dotyczy odpisu skargi kasacyjnej, nie zasługuje na uwzględnienie.

Z akt niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że Przewodniczący Wydziału I tut. Sądu zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2017 r. wezwał Skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez sformułowanie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w dwóch egzemplarzach – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącej w dniu 20 lutego 2017 r. przesłał w jednym egzemplarzu pismo, w którym zrzekł się przeprowadzenia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W związku z powyższym kolejnym zarządzeniem z dnia 28 lutego 2017 r. wezwano stronę do usunięcia braku formalnego pisma z dnia 20 lutego 2017 r. poprzez złożenie jednego egzemplarza podpisanego pisma procesowego lub jego uwierzytelnionej kopii – celem doręczenia go organowi administracji publicznej – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącej w dniu 13 marca 2017 r. nadesłał podpisany egzemplarz skargi kasacyjnej a nie pisma z dnia 20 lutego 2017 r.

W ocenie Sądu treść zarządzenia z dnia 28 lutego 2017 r. nie budzi najmniejszych wątpliwości, bowiem precyzyjnie wskazuje, że dotyczy usunięcia braku formalnego pisma z dnia 20 lutego 2017 r., a nie skargi kasacyjnej z dnia 11 stycznia 2017 r.

Wskazać należy, że wezwanie doręczono do profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia spraw, która polega na tym, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych.

W ocenie Sądu strona Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu.

Jakkolwiek uprawdopodobnienie nie jest równoznaczne z udowodnieniem to jednak wymaga, co najmniej przedstawienia okoliczności, które uwiarygodniłyby wystąpienie określonego zdarzenia. Nie jest do tego natomiast wystarczające poprzestanie na ogólnikowym stwierdzeniu, że treść wezwania nie była precyzyjna.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.