Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 30/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par.3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 14 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego postanawia : odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu R. S. (dalej określany jako: "skarżący", "strona") zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 14 listopada 2017 r., w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego. Ponieważ skarga nie została opłacona, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 stycznia 2018 r., wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej też: [ppsa]) wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zawierało pouczenie o sposobie i terminie uiszczenia wpisu oraz możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu w dniu 9 lutego 2018 r., który następnie w zakreślonym terminie do uiszczenia tego wpisu zwrócił się z wnioskiem o prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 marca 2018 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od postanowienia nie wniesiono sprzeciwu.

Następnie zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2018 r. uchylono zarządzenie z dnia 29 stycznia 2018 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W uzasadnieniu tego zarządzenia wyjaśniono, że w związku ze zmianą stanu prawnego w zakresie ustawy o finansach publicznych zmianie uległa też kwalifikacja sprawy zainicjowanej skargą strony, która winna być obecnie oznaczona symbolem 6536, a co za tym idzie wpis od skargi winien wynosić 200 zł, stosownie do § 2 ust.6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze. zm.).

W tym stanie rzeczy ponownie zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu należnego od skargi w wysokości 200 zł. Wezwanie to zostało wysłane na wskazany przez niego adres do korespondencji, tj. [...], os. [...]. Ponieważ adresata nie zastano, przesyłka została w dniu 4 maja 2018 r. awizowana, a zawiadomienie o tym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej , o czym świadczy odpowiednia adnotacja doręczyciela dokonana na druku potwierdzenia odbioru. W dniu 14 maja 2018 r. przesyłkę powtórnie awizowano, jednakże nie została ona podjęta w wyznaczonym terminie. Nie uiszczono również należnego od skargi wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga podlega odrzuceniu.

Zasadą jest, że (o ile ustawa nie stanowi inaczej), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ppsa).

Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.

Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej bowiem sytuacji, zgodnie z art. 220 § 3 ppsa, jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący, mimo dwukrotnego awizowania przesyłki na wskazany przez niego w skardze adres (w dniach 4 i 14 maja 2018 r.), nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu należnego od skargi. Taki stan rzeczy skutkować musiał przyjęciem, że doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 18 maja 2018 r., w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia wynikającej z art. 73 ppsa. Przepis ten stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 ppsa (np. adresatowi do rąk własnych, dorosłemu domownikowi), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (§ 1), które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W konsekwencji doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Skoro zaś skuteczne doręczenie przesyłki, w trybie art. 73 ppsa, nastąpiło w dniu 18 maja 2018 r., wyznaczony 7- dniowy termin do uiszczenia wpisu należnego od skargi upłynął w dniu 25 maja 2018 r. Z poczynionych ustaleń bezspornie wynika, że do dnia upływu ustawowego terminu skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu, co w świetle art. 220 § 3 ppsa powoduje konieczność odrzucenia skargi jako nieopłaconej w wymaganym terminie.

Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji