Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SAB/Po 2/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 658
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 § 3, art. 161 § 1 pkt 3, art. 201 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant referent stażysta Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanowił umorzyć postępowanie


UZASADNIENIE

M. P. (dalej zwany również skarżącym), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego pismem z dnia 23 marca 2015 r. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza X. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 rok.

W skardze skarżący wniósł o wydanie przez SKO w K. stosownego orzeczenia w sprawie tj. uwzględnienia skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W razie niezałatwienia sprawy przez SKO w K. w trybie autokontroli skarżący wniósł o uwzględnienie skargi na bezczynność i zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie określonym przez WSA w Poznaniu. Strona skarżąca wniosła również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że podaniem z dnia 27 listopada 2014 r. zwrócono się do SKO w K. z żądaniem stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Burmistrza Miasta X. z dnia [...] października 2014 r. Zaznaczono również, że podanie wpłynęło do SKO dnia 28 listopada 2014 r. Skarżący zaznaczył także, że pismem z dnia 12 lutego 2015 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, jednak pomimo to, żądanie skarżącego nie zostało rozpatrzone.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, wobec wydania przez organ decyzji przed wpływem skargi.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Kolegium zaznaczyło, że skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 24 marca 2015 r., gdy tymczasem w dniu 20 marca 2015 r. wydano decyzję nr [...]. Zaznaczono ponadto, że czas przez który w/w sprawa była rozpoznawana wynikał z konieczności dokonania analizy prawnej i wyjaśnienia wątpliwości z tym związanych. Zaznaczono przy tym, że na chwile sporządzania odpowiedzi na skargę wyżej wymieniona decyzja Kolegium została zaskarżona do WSA w Poznaniu.

Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2015 r. zwrócono się do skarżącego o wskazanie, czy w związku z wydaniem przez SKO w K. wyżej wymienionej decyzji z dnia 20 marca 2015 r. skarżący cofa skargę. Pismem z dnia 11 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że skarżący nie cofa wniesionej skargi. W piśmie tym stwierdzono ponadto, że w ocenie strony skarżącej decyzja SKO w K. nie została wydana w dniu 20 marca 2015 r., a dopiero po doręczeniu organowi skargi z dnia 23 marca 2015 r., - tj. dopiero w dniu 24 marca 2015 r. lub też w dniu 25 marca 2015 r., kiedy to nadano wydaną przez SKO decyzję. W ocenie pełnomocnika skarżącego dowodem zastosowania trybu autokontroli jest nadanie decyzji w dniu 25 marca 2015 r., tj. następnego dnia po otrzymaniu skargi.

Pełnomocnik skarżącego zaznaczył również, że cofnięcie skargi spowodowałoby wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a skarżący co prawda także domaga się umorzenia postępowania, ale na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. i zasądzenia kosztów na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu.

Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") - Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych niż wskazane w poprzedzających punktach przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania z innych przyczyn zachodzi między innymi, gdy w toku postępowania a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia [por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 927/06, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W niniejszej sprawie postępowanie stało się bezprzedmiotowe, albowiem w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestał istnieć przedmiot zaskarżenia w związku z zakończeniem postępowania podatkowego, w stosunku do którego podniesiono w skardze zarzut przewlekłości.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że pismem z dnia 23 marca 2015 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność SKO w K., skarga ta została doręczona organowi w dniu 24 marca 2015 r., w tym też momencie doszło do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego [por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2013, dostępny w bazie danych LEGALIS – komentarz do art. 54 p.p.s.a.]. Przed wpływem skargi do organu, w dniu 20 marca 2015 r. wydano decyzję nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza X. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 rok. Decyzja SKO została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 26 marca 2015 r. Należy zauważyć, że doręczając decyzję SKO w K. udzieliło niewłaściwego pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego - zamiast pouczenia o prawie wniesienia odwołania. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący (zapewne kierując się błędnym pouczeniem) nie wniósł odwołania od wydanej przez SKO w K. decyzji, wnosząc za to skargę na tę decyzję, która to skarga została przez tutejszy Sąd odrzucona postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Po 793/15, ze względu na brak uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w stosunku do wydanej decyzji. Warto przy tym podkreślić, że wydana przez SKO w K. decyzja w związku z niewniesieniem od niej odwołania, niezależnie od nieprawidłowego pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z upływem 14 dni od dnia jej doręczenia – tj. 9 kwietnia 2015 r. stała się decyzją ostateczną. Z upływem tego dnia doszło również do zakończenia postępowania podatkowego. Oznacza to, że wywołane skargą na przewlekłość postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, nie sposób bowiem przyjąć, aby po zakończeniu postępowania podatkowego organ administracji mógł pozostawać w stanie bezczynności z załatwieniem sprawy.

Sąd nie podziela przy tym podnoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń, że decyzja SKO w K. nie została wydana dnia 20 marca 2015 r., lecz w dniu 24 lub też 25 marca 2015 r. – tj. już pod doręczeniu organowi skargi na bezczynność, co świadczyłoby o uwzględnieniu skargi na przewlekłość przez organ w trybie autokontroli. Za dowód w tym zakresie nie może posłużyć okoliczność, że wydaną przez SKO w K. decyzję nadano za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 25 marca 2015 r. Miarodajna dla ustalenia daty wydania aktu administracyjnego jest bowiem data figurująca na wydanej przez organ decyzji. Należy przy tym pamiętać, że decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym, z którym wiąże się domniemanie prawdziwości wskazanych w nim danych. Wbrew zatem twierdzeniom strony skarżącej, nie popartym żadnym dowodem, nie sposób przyjąć, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. została wydana w trybie autokontroli, po dniu wpływu skargi na przewlekłość do organu.

W tej sytuacji, stosownie do postanowień art. 54 § 3 p.p.s.a, brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw zgodnie z dyspozycją art. 201 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem możliwe w razie umorzenia postępowania jedynie w sytuacji, o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a., a więc wtedy, gdy organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono w zakresie swojej właściwości uwzględni skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W poddanej sądowej kontroli sprawie nie doszło jednak do uwzględnienia przez SKO w K. skargi na przewlekłość w tym trybie.

W świetle powyższego stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postępowanie wywołane skargą na przewlekłość postępowania należało umorzyć.