Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 554/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: 58 par. 1 pkt 2 i par. 3, art. 53 par. 1, art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 148, art. 149, art. 150 par. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. w Ch. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 634/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. w Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 9 stycznia 2023 r. nr SKO.410.295.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 16 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 634/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę P. w Ch. (dalej: skarżąca, parafia) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 9 stycznia 2023 r., nr SKO.410.295.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r.

Przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że ww. decyzją, organ utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Ch. określającą parafii zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2021 r. Decyzja została uznana za doręczoną w dniu 10 maja 2023 r. Na przedmiotową decyzję parafia złożyła skargę nadając ją przesyłką poleconą w dniu 15 czerwca 2023 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że z analizy dokumentu - śledzenia przesyłki poleconej - dostępnego na stronie internetowej Poczty Polskiej - wynika, że próbę doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję organu podjęto w dniu 26 kwietnia 2023 r. Wobec nieodebrania przesyłki bezpośrednio przez adresata, w tym dniu pozostawiono zawiadomienie o nadejściu przesyłki (awizo). Powtórnego zawiadomienia dokonano w dniu 5 maja 2023 r. Wobec nieodebrania przesyłki przez adresata w ciągu 14 dni przechowywania jej w placówce pocztowej, przesyłkę zawierającą decyzję należało uznać za doręczoną w dniu 10 maja 2023 r., w trybie art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2022, poz. 2651, dalej: o.p.). Fakt nieodebrania przesyłki w wyznaczanym terminie potwierdzony został oświadczeniem p. p., złożonym w piśmie z 15 maja 2023 r. Mając powyższe na względzie, sąd pierwszej instancji uznał, że od dnia 10 maja 2023 r. należało liczyć termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i kończył on swój bieg w dniu 9 czerwca 2023 r. Skoro skarżąca nadała przesyłkę zawierającą skargę w dniu 15 czerwca 2023 r. to uczyniła to z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął się z chwilą kiedy przesyłka zwierająca decyzję organu została uznana za doręczoną, a nie w momencie doręczenia parafii kserokopii decyzji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w postanowieniu.

Pismem z 14 września 2023 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 53 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nastąpiło z uchybieniem terminu, pomimo iż skarga została doręczona dopiero w dniu 26 maja 2023 r. w taki sposób, iż możliwe było zapoznanie się z jej treścią. Wobec powyższego wniósł

o uchylenie wydanego postanowienia ewentualnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, m.in. że pomimo zawarcia adnotacji na kopercie p. p. nie otrzymał pierwszego awizo. Dopiero po otrzymaniu drugiego awiza udał się w dniu 15 maja 2023 r. na pocztę, gdzie uzyskał informację, że przesyłka została zwrócona do organu, następnie skontaktował się z organem, gdzie została mu podyktowana treść pisma z którym miał zwrócić się do organu celem ponownego przesłania decyzji. P. p. bezzwłocznie w dniu 15 maja 2023 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o ponowne przesłanie decyzji. W związku z przeprowadzoną rozmową p. p. pozostawał w przekonaniu, iż w związku z nieprawidłowym doręczeniem korespondencji (brak pierwszego awiza) termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego liczy się od dnia doręczenia decyzji tj. od 26 maja 2023 r. Według skarżącej należy uznać, iż pierwotne doręczenie decyzji było nieskuteczne. Dopiero po otrzymaniu decyzji w dniu 26 maja 2023 r. możliwe było zapoznanie się z treścią doręczonych decyzji i ustosunkowanie się do nich. Z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W ocenie pełnomocnika skarżącej przepis ten odnosi się także do art. 53 § 1 p.p.s.a. dlatego wnosi o jego zastosowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi do organu właściwego po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest data prawidłowego doręczenia skarżącej przesyłki, zawierającej decyzję organu, od której to daty liczony jest termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił datę odbioru decyzji organu z 9 stycznia 2023 r.

W stanie faktycznym sprawy przesyłkę awizowano dwukrotnie w dniach 26 kwietnia 2023 r. i 5 maja 2023 r. Poza twierdzeniem skarżącej nie ma podstaw do podważenia dokonania pierwszego awiza, drugie awizo nie jest kwestionowane, oba znajdują potwierdzenie w dokumentach zawartych w aktach sprawy. Stosownie natomiast do art. 150 § 1 pkt 1 o.p., w razie niemożności doręczenia przez pocztę pisma

w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 (tzw. doręczenia właściwego - do rąk adresata lub osoby upoważnionej), przechowuje ona to pismo w swojej placówce pocztowej przez okres 14 dni, o czym zawiadamia w stosowny sposób (tzw. awizo) adresata (§ 2 w/w przepisu). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane

z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (14 dni), a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 o.p.). Skoro zawiadomienie pozostawiono w dniu 26 kwietnia 2023 r., to ostatni dzień 14-dniowego terminu przypadał na dzień 10 maja 2023 r. W tym też dniu doręczono w tzw. trybie zastępczym, przesyłkę z zaskarżoną decyzją. To z kolei skutkuje przyjęciem, iż ostatni dzień określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu do złożenia skargi (30 dni od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie) upływał w dniu 9 czerwca 2023 r. W tym zaś stanie rzeczy skargę złożoną w dniu 15 czerwca 2023 r. uznać należało za złożoną po terminie i odrzucić, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wyjaśnić należy, że w przypadku niepodjęcia przez stronę pisma z placówki pocztowej - pismo (oryginał) należy pozostawić w aktach sprawy, dlatego też organ wydał skarżącej kopię decyzji, a nie jej oryginał. Zatem wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącej, okoliczność iż p. p. odebrał przesyłkę z kopią decyzji organu odwoławczego w dniu 26 maja 2023 r. i dopiero od tego dnia mógł zapoznać się z jej treścią, nie ma w świetle analizowanych przepisów znaczenia.

W przypadku tzw. doręczenia zastępczego termin do wniesienia skargi na decyzję organu do sądu administracyjnego liczy się od dnia następującego po dniu uznania decyzji za doręczoną zgodnie z art. 150 o.p., nie zaś od daty późniejszego odbioru jej kopii. W tych okolicznościach, odrzucenie skargi wniesionej 15 czerwca 2023 r., czyli po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. przez sąd pierwszej instancji było prawidłowe.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej dotyczącego przywrócenia terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarządzeniem z 22 września 2023 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyłączył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do odrębnego postępowania, które będzie przeprowadzone przed tym sądem.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarga została wniesiona po terminie, co skutkowało jej odrzuceniem. Zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniesione zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw.

z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Sędzia Jacek Pruszyński