Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 490/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i ust. 3, art. 7 ust. 6 i 7, art. 2 ust. 2,
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi T. R. i K.R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] , Minister Infrastruktury i Budownictwa, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. R. i K. R.- przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej działającej pod firmą [...] s.c. z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], ustalającej opłatę w kwocie 12.255,00 (dwanaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych za używanie przez skarżących 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

W dniu 6 lipca 2015 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu "[...]" w [...] , zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez skarżących T. R. i K. R. działalności gospodarczej. Kontrola została przeprowadzona w obecności A. K. - recepcjonistki. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 19 odbiorników telewizyjnych, które odbierały program. Z protokołu kontroli wynika, iż do odbiornika dołączona jest: dekoder Polsat, antena naziemna. Stwierdzono ponadto, że odbiorniki telewizyjne w ilości 19 sztuk są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Na podstawie ustnej wypowiedzi recepcjonistki [...] ustalono, iż okres używania odbiorników zapoczątkowany był w grudniu 2013 r. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i A. K. . Do protokołu kontroli załączono pisemne oświadczenie recepcjonistki A. K. , która w owym oświadczeniu wskazała, że uruchomienie wspomnianych wyżej odbiorników telewizyjnych, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie jest możliwe, ponieważ pokoje są zajęte przez gości.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., działając jako organ pierwszej instancji, zawiadomił skarżących przedsiębiorców o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania przez nich niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ pierwszej instancji poinformował skarżących o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym, a także o prawie wypowiedzenia się strony skarżącej co do zgromadzonych materiałów oraz o możliwości zgłoszenia stosownych wniosków dowodowych i wyjaśnień.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. strona skarżąca oświadczyła, że w obiekcie użytkuje 7 odbiorników telewizyjnych. Strona skarżąca podniosła, iż recepcjonistka mylnie zinterpretowała pytanie kontrolujących i podała ilość pokoi w obiekcie, gdy tymczasem - jak podnieśli skarżący - nie wszystkie pokoje w ośrodku są wyposażone w odbiorniki telewizyjne.

Pismem z dnia 3 września 2015 r. organ pierwszej instancji wyjaśnił stronie skarżącej, iż nie ma podstaw do odmowy wiarygodności oświadczeniu osoby uczestniczącej w kontroli.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. decyzją w dnia [...] września 2015 r., nr [...] ustalił opłatę za używanie przez skarżących 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12.255 złotych.

Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. organ pierwszej instancji uzupełnił ww. decyzję o nakazanie rejestracji 19 używanych odbiorników telewizyjnych.

W dniu 14 października 2015 r. skarżący, reprezentowani przez adwokata, wnieśli odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji.

Wnosząc o uchylenie spornej decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, strona skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:

a) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie domniemania okoliczności faktycznej co do liczby i stanu technicznego odbiorników telewizyjnych;

b) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 88 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich możliwych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, ile faktycznie odbiorników telewizyjnych znajduje się w kontrolowanym obiekcie, pomimo oświadczenia strony skarżącej, iż pracownik - A. K. nie zrozumiała zadanego jej pytania;

c) naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz brak jasnego wskazania przyczyn odmowy uznania za wiarygodne oświadczenia strony skarżącej; strona skarżąca zarzuciła jednocześnie, iż organ naruszył prawo strony do aktywnego udziału w toku postępowania poprzez przeprowadzenie kontroli pod nieobecność strony skarżącej,

d) naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych - poprzez bezpodstawne przyjęcie przez, jako prawidłowe, domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:

a) naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych - poprzez oparcie spornego rozstrzygnięcia na domniemaniu faktycznym sprawności odbiorników telewizyjnych, podczas gdy przywołany przepis ustanawia jedynie domniemanie używania urządzenia, które umożliwia natychmiastowy odbiór programu;

b) naruszenie art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych - poprzez wymierzenie opłaty za 19 odbiorników telewizyjnych bez uzyskania dowodów na faktyczną liczbę tych odbiorników, bowiem kontrolujący winni ustalić liczbę odbiorników, czego nie uczynili w toku kontroli.

W uzasadnieniu odwołania skarżący przedsiębiorcy zarzucili, że - wbrew stanowisku organu pierwszej instancji - recepcjonistka nie była uprawniona do brania udziału w kontroli i składania oświadczeń w imieniu spółki. Strona skarżąca zauważyła, że kontrolerzy nie dokonali bezpośrednich oględzin pokoi hotelowych, ani też oględzin domniemanych odbiorników telewizyjnych, opierając się wyłącznie na ustnych oświadczeniach pracownika spółki.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Infrastruktury i Budownictwa, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] , utrzymał w mocy w/w decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] września 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zdaniem organ odwoławczego, w świetle wskazanych powyżej uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę, jak wskazał organ odwoławczy, uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 cyt. ustawy.

Minister Infrastruktury i Budownictwa podniósł w uzasadnieniu decyzji, że w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ponadto, jak zauważył organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie protokół z kontroli został sporządzony na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez recepcjonistkę A. K. , która - zdaniem Ministra - niewątpliwie posiadała wiedzę w przedmiocie prowadzonej kontroli, skoro udzielała kontrolerom stosownych informacji. Organ odwoławczy zauważył także, że skoro osoba ta była zatrudniona na stanowisku recepcjonistki, uznać należy w konsekwencji, mając na uwadze doświadczenie życiowe, że dysponowała ona wiedzą na temat standardu i wyposażenia pokoi. W ocenie organu odwoławczego, brak było jakichkolwiek podstaw do odmowy wiarygodności oświadczenia recepcjonistki odnośnie wyposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne i ich technicznych możliwości odbioru programów, a także okresu ich używania. W tej sytuacji, Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że twierdzenie strony skarżącej zawarte w odwołaniu, iż recepcjonistka w tym zakresie nie zrozumiała pytania kontrolerów, nie może być uznane za wiarygodne. W konsekwencji, Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, iż organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że świadek kontroli - recepcjonistka A. K., była rozeznana w funkcjonowaniu prowadzonej przez stronę skarżącą działalności. Organ odwoławczy uznał, że nie ma również podstaw do kwestionowania tego, że recepcjonistka nie zrozumiała pytania kontrolerów, albowiem strona skarżąca nie przedstawiła przeciwdowodu, z którego wynikałoby, że recepcjonistka miałaby trudności ze zrozumieniem pytań. Organ odwoławczy uznał w konsekwencji, że informacje pochodzące od wspomnianego wyżej pracownika kontrolowanej spółki cywilnej stanowią pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i wadliwym przyjęciu domniemania okoliczności faktycznej co do liczby i stanu technicznego odbiorników telewizyjnych oraz naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, organ odwoławczy zauważył na wstępie, iż strona skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r., w którym została pouczona o prawie przedłożenia stosownych dowodów na okoliczność stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Organ wskazał, że na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego strona skarżąca przedstawiła wyłącznie pisemne wyjaśnienia, w których powołała się na okoliczność rzekomo błędnego zinterpretowania przez recepcjonistkę pytań kontrolerów, nie przedstawiając jednakże jakichkolwiek dowodów, które wykazałyby, iż odbiorników telewizyjnych jest mniej, niż to zapisano w protokole kontroli. W tej sytuacji, Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie przyjął fakty ustalone w protokole kontroli za przyznane. Ponadto, Minister stwierdził, że również w odwołaniu wniesionym przez stronę skarżącą brak jest jakichkolwiek merytorycznych zastrzeżeń i dowodów co do ilości odbiorników, czy też ich stanu technicznego. Organ odwoławczy zauważył, że strona skarżąca zakwestionowała jedynie ustalenia oparte na dowodach zgromadzonych w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że sam fakt zaprzeczania przez skarżących przedsiębiorców wiarygodności zebranych dowodów nie daje podstaw do postawienia tezy, iż organ administracji publicznej zobligowany jest do poszukiwania dowodów potwierdzających stanowisko strony skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, ile faktycznie odbiorników telewizyjnych znajduje się w kontrolowanym obiekcie, pomimo oświadczenia strony skarżącej, iż pracownik - A. K. nie zrozumiała zadanego jej pytania, Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, iż strona skarżąca nie obaliła ustaleń kontroli, albowiem nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które podważyłyby ustalenia kontroli. Organ odwoławczy zauważył, że biorąca udział w kontroli, A. K. zajmowała stanowisko recepcjonistki, a więc stanowisko, na którym do podstawowych zadań należy udzielanie klientom informacji o stanie wyposażenia i standardzie pokoi. Zdaniem organu odwoławczego, zasady doświadczenia życiowego wskazują, że osoba zatrudniona na stanowisku recepcjonistki w obiekcie hotelowym posiada wiedzę w zakresie stanu wyposażenia i standardu pokoi, w tym również o tym, czy pokoje te są wyposażone w sprzęt RTV. Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, że recepcjonistka A. K. w toku postępowania nie odwołała swojego oświadczenia złożonego w toku kontroli. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, iż strona skarżąca, ani jej pełnomocnik, nie przedstawili również żadnego dowodu na poparcie twierdzenia, iż pracownik A. K. nie zrozumiała pytania stawianego jej przez kontrolerów. Zdaniem organu odwoławczego, twierdzenia strony skarżącej w tym zakresie stoją w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, albowiem nie jest możliwe, aby osoba zatrudniona na odpowiedzialnym, wymagającym trzeźwości umysłu stanowisku recepcjonistki, nie zrozumiała prostego pytania kontrolerów. Ponadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż swoje oświadczenie wiedzy A. K. potwierdziła na piśmie, składając podpis na protokole kontroli oraz formularzu oświadczenia, w których to dokumentach podana była ilość odbiorników, a nie pokoi. Jednocześnie, Minister zauważył, że A. K. przed podpisaniem tych dokumentów miała możliwość ich przeczytania i zgłoszenia zastrzeżeń do ich treści, czego jednak nie uczyniła. Minister uznał, że w przedmiotowej sprawie bez wątpienia recepcjonistka posiadała wiedzę w przedmiocie dotyczącym przeprowadzonej kontroli, skoro złożyła stosowne oświadczenie wiedzy, które nie zostało przez nią zmienione.

Minister Infrastruktury i Budownictwa podniósł, iż ustawodawca, wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli, ani też dokonywania oględzin pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji, gdy obejrzenie danych pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Z tych też względów, zdaniem Ministra, okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Zdaniem organu odwoławczego, w przypadku precyzyjnego złożenia oświadczenia wiedzy przez pracownika strony skarżącej, organ nie miał obowiązku poszukiwania innych dowodów.

Mając na względzie powyższe, Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw, żeby kwestionować oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza recepcjonistki nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń, a telewizory są istotnym elementem tych składników. Ponadto, daniem Ministra, samo powierzenie obowiązków służbowych, które ze swej natury polegają na kontaktowaniu się z klientami i udzielania im informacji o funkcjonowaniu hotelu, oznacza, że osoba ta do takiego kontaktowania się została przygotowana przez pracodawcę i posiada wiedzę dotyczącą wyposażenia pokoi. Organ odwoławczy uznał w konsekwencji, iż dokonując oceny wiarygodności oświadczeń osoby uczestniczącej w kontroli w kontekście twierdzeń strony skarżącej zawartych w odwołaniu, należy dać wiarę spontanicznym twierdzeniom osoby uczestniczącej w kontroli, tym bardziej, że skarżący przedsiębiorcy nie przedstawili żadnych dowodów podważających ustalenia spornej kontroli. Tym samym, Minister uznał, że podniesiona w odwołaniu argumentacja stanowi wyłącznie próbę odwrócenia niekorzystnych dla strony skarżącej skutków, jakie wywołały oświadczenia pracownika składane w toku kontroli. W konsekwencji, Minister uznał, iż zapewnienia strony skarżącej jakoby recepcjonistka błędnie zrozumiała pytania kontrolerów, nie są wiarygodne jako nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy.

Minister Infrastruktury i Budownictwa podniósł także, iż organ pierwszej instancji nie miał obowiązku przeprowadzania oględzin obiektu hotelowego i odbiorników TV, co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane, albowiem - w świetle orzecznictwa - ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może być przeprowadzone zarówno w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności, jak i ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zdaniem organu odwoławczego, zarówno jeden, jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, przy jednoczesnym zawarciu informacji o tym fakcie w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1615/12). Minister zauważył, że w przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie pracownika A. K. , która niewątpliwie posiadała wiedzę dotyczącą przedmiotu kontroli, skoro podpisała protokół z kontroli bez zastrzeżeń i złożyła stosowne oświadczenie wiedzy, które nie zostało przez nią zmienione, ani też odwołane w toku prowadzonego postępowania. Organ odwoławczy uznał, że oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli, stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl przepisów art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. Tym samym, Minister stwierdził, że nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez wymierzenie opłaty za 19 odbiorników bez uzyskania dowodów na faktyczną liczbę tych odbiorników.

Minister wskazał, że w sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przepisem, w oparciu o który organ dokonuje subsumcji faktów uznanych za udowodnione, jest art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie skarżący przedsiębiorcy nie wykazali, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogli dokonać, a także, jakiego dowodu w sprawie nie mogli przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że skarżący nie wykazali, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., nie wykazując, jakich praw zostali pozbawieni przed wydaniem spornej decyzji, skoro strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzanych dowodów przed wydaniem owej decyzji. W ocenie Ministra, powyższe przesądza także o niezasadności zarzutu skarżących, iż organy uchybiły ich prawu do aktywnego udziału w toku postępowania poprzez przeprowadzenie kontroli pod nieobecność strony postępowania. Organ odwoławczy uznał, że strona miała prawo udziału w postępowaniu, o czym została prawidłowo zawiadomiona. Ponadto, zdaniem Ministra, przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie uzależniają prawidłowości kontroli od udziału strony w toku czynności kontrolnych. Organ odwoławczy zauważył, że w orzecznictwie wyraźnie podkreśla się, iż żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (tak m.in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/12). Ponadto, jak podkreślił organ przywołując powyższy wyrok WSA w Warszawie, nie ma przeszkód, aby w kontroli brał udział np. recepcjonista, czy też inna osoba zatrudniona w hotelu, która zorientowana jest w jego funkcjonowaniu. Wówczas, jak wskazał Minister, podpis takiej osoby na protokole kontroli należałoby uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli - lub przeciwnie - zgłasza zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku postępowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz brak jasnego wskazania przyczyn odmowy wiarygodności oświadczeniu strony, Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie składniki określone w art. 107 k.p.a., wskazując na przyczyny braku odmowy wiarygodności spontanicznemu oświadczeniu recepcjonistki A. K.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego, Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, iż w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanych odbiorników podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego stwierdzone w toku kontroli. Organ zauważył bowiem, że co do zasady jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Zdaniem organu, protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. W protokole kontroli utrwala się bowiem przebieg i wyniki kontroli, sporządzony jest on przez kontrolującego, a w sytuacji, gdy w czynnościach kontrolnych bierze udział przedstawiciel podmiotu kontrolowanego - przedstawia się go do podpisu tej osobie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3237/13). Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zostały przedstawione żadne dowody podważające ustalenia kontroli. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, w świetle zebranego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego okoliczności faktyczne sprawy (ilość odbiorników, fakt i okres ich posiadania przez stronę oraz okres ich używania) nie budzą wątpliwości. Minister uznał, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie obaliła ustaleń kontroli, a zatem stwierdzić należy, iż okoliczność używania w dniu kontroli wskazanych w protokole odbiorników nie budzi wątpliwości.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez oparcie przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia na domniemaniu faktycznym sprawności odbiorników telewizyjnych, podczas gdy przywołany przepis ustanawia jedynie domniemanie używania urządzenia, które umożliwia natychmiastowy odbiór programu, Minister wskazał ponownie, iż strona skarżąca nie obaliła ustaleń kontroli opartych na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez recepcjonistkę A. K. Zdaniem organu, sposób dokonania tych ustaleń nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego. Minister uznał, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, że ujawnione w lokalu odbiorniki znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Należy uznać, że organ w toku postępowania wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą, oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując wszechstronnej oceny dowodów oraz uzasadniając swoje stanowisko w wydanej decyzji zgodnie z normą zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, Minister stwierdził w konsekwencji, że sporna decyzja z dnia [...] 2015 r., wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., ustalająca opłatę za używanie 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 12.255 złotych - odpowiada prawu.

Pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. skarżący przedsiębiorcy, reprezentowani przez adwokata - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wnieśli do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postepowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, strona skarżąca zarzuciła Ministrowi:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

a) naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych - poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego,

b) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. - poprzez nierozpoznanie istoty odwołania i arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji organu pierwszej instancji,

c) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

a) naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych - poprzez oparcie rozstrzygnięcia na domniemaniu faktycznym sprawności odbiorników telewizyjnych, podczas gdy przywołany przepis ustanawia jedynie domniemania używania urządzenia, które umożliwia natychmiastowy odbiór programu,

b) naruszenie art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych - poprzez wydanie orzeczenia bez uzyskania dowodów na faktyczną liczbę tych odbiorników.

W uzasadnieniu skargi skarżący, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wskazali, że recepcjonistka A.K. , na której oświadczeniu oparta została zaskarżona decyzja, nie była uprawniona przez prowadzoną przez nich spółkę cywilną do brania udziału w kontroli przeprowadzonej przez Pocztę Polską S.A., a tym bardziej do składania jakichkolwiek oświadczeń w imieniu spółki. Zdaniem skarżących przedsiębiorców, sam fakt posłużenia się przez wymienioną osobę pieczątką spółki znajdującą się na recepcji, nie stanowił upoważnienia do składania przez recepcjonistkę jakichkolwiek oświadczeń w imieniu skarżących. W tej sytuacji, w ocenie skarżących, oświadczenie złożone w toku kontroli przez pracownika A. K. jest nieważne, wobec czego nie może stanowić podstawy do orzekania w niniejszej sprawie.

Ponadto, skarżący przedsiębiorcy zarzucili, że osoby, które przeprowadzały kontrolę, nie dokonały bezpośrednich oględzin pokoi hotelowych ani "domniemanych odbiorników telewizyjnych", opierając się wyłącznie na ustnych wyjaśnieniach pracownika spółki, który nie był umocowany przez skarżących do składania jakichkolwiek oświadczeń w tej sprawie.

Skarżący zarzucili również, iż organ odwoławczy bezpodstawnie odmówił wiarygodności oświadczenia złożonego przez wspólników spółki, w zakresie oświadczeń złożonych przez recepcjonistkę, nie wskazując przy tym, na jakiej podstawie ww. dowodowi odmawia się wiarygodności, czym w konsekwencji naruszył art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem skarżących, organ po uzyskaniu oświadczenia strony skarżącej, że recepcjonistka mylnie zinterpretowała pytania kontrolerów, winien był przeprowadzić kolejne czynności wyjaśniające, celem dokładnego wyjaśnienia wszelkich rozbieżności w oświadczeniach recepcjonistki oraz skarżących. Według skarżących, zaniedbując tego obowiązku, organ naruszył tym samym przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Ponadto, skarżący uznali, że naruszony został również art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, gdyż wymierzono opłatę za używanie 19 odbiorników telewizyjnych, bez uzyskania dowodów na faktyczną liczbę tych odbiorników. Skarżący stwierdzili bowiem, że skoro ustawa nakazuje pobranie opłat od każdego odbiornika, kontrolujący winni ustalić ich dokładną liczbę, czego w toku spornego postępowania nie uczynili.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga T. R. i K.R., przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej działającej pod firmą [...] s.c. z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] 2015 r. - nie naruszają przepisów prawa, w tym przede wszystkim unormowań zawartych w art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto, zdaniem Sądu, organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne decyzje, nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym - mających kluczowe znaczenie w sprawie - przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, a w szczególności powołanego przez stronę skarżącą art. 2 ust. 2 tej ustawy.

Ustosunkowując się za zarzutów skargi, na wstępie należy zauważyć, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo, jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania - na podstawie art. art. 7 ust. 6 cyt. ustawy - decyzji administracyjnej, w której nakaże rejestrację odbiornika i ustali, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 ustawy, opłatę za jego używanie.

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Należy zauważyć, iż posiadanie, w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych, zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę, określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy, wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę.

W sprawie niniejszej ustalono, iż w skontrolowanym obiekcie, w którym skarżący przedsiębiorcy prowadzą swoją działalność gospodarczą, znajdowało się 19 sztuk niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a zatem organ - na podstawie art. 2 ust. 2 cyt. ustawy - zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli.

Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła w toku zarówno postępowania administracyjnego, jak i sądowego, jakichkolwiek jednoznacznych dowodów, które świadczyłyby, że sporne odbiorniki były zarejestrowane. Skarżący nie wykazali również, że uiszczony został abonament z tytułu użytkowania tych odbiorników.

W sytuacji, gdy strona w sposób profesjonalny zajmuje się wynajmem lokali i pomieszczeń, trudno uznać, by - mając na względzie obecne standardy - w pokojach przystosowanych w tym celu nie znajdowały się odbiorniki telewizyjne. Nie ulega wątpliwości, że ustalenie, czy odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych, może odbyć się w dwojaki sposób - bądź to w drodze bezpośredniego sprawdzenia, bądź też w drodze oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli. Zdaniem Sądu, nie jest przy tym wymagane w tym przedmiocie oświadczenie woli osoby działającej z upoważnienia podmiotu kontrolowanego. Oświadczenie wiedzy, jakie pracownik złożył w trakcie kontroli, jest miarodajnym źródłem dowodowym.

Warto w tym miejscu zauważyć, że również w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż wynajęcie pokoi przez gości hotelowych przekonuje nie tylko do braku możliwości przeprowadzenia kontroli odbiorników, co do ich sprawności technicznej, ale również do stanowiska, że telewizory te były sprawne technicznie - pokoje te były przecież wynajęte. Doświadczenie życiowe wskazuje bowiem, że w ramach działalności hotelarskiej, co do zasady, wynajmuje się pokoje ze sprawnymi telewizorami. Nie jest możliwe, aby telewizory w wynajmowanych pokojach były niesprawne technicznie (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 208/14).

W niniejszej sprawie podstawowym i zarazem jedynym dowodem w sprawie jest protokół z przeprowadzonej kontroli oraz oświadczenie uczestniczącego w niej pracownika - recepcjonistki A. K. .

Zdaniem Sądu, uznać należy, iż bez wątpienia osoba ta, zatrudniona w charakterze recepcjonistki (według oświadczenia), była zorientowana w przedmiocie dotyczącym przeprowadzanej kontroli, skoro złożyła stosowne oświadczenie, które to nie zostało przez nią ani zmienione, ani odwołane na dalszym etapie postepowania. Osoba ta musiała zatem wiedzieć, jaka jest ilość znajdujących się w posiadaniu strony skarżącej odbiorników telewizyjnych funkcjonujących w pokojach gościnnych. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że osoba ta była zorientowana w funkcjonowaniu tego obiektu, a także świadoma celu kontroli, w której brała udział. Gdyby było inaczej, z pewnością nie udzieliłaby kontrolującym informacji, a następnie nie podpisałaby stosownego oświadczenia.

W konsekwencji, Sąd uznał, że złożone przez A. K. oświadczenie wiedzy stanowi pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie.

Mając na względzie powyższe, uznać należy zatem, iż organy - działając zgodnie z normą prawną wyrażoną w przepisie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych - zasadnie przyjęły, że odbiorniki telewizyjne były używane w miejscu kontroli.

Podkreślić należy jednocześnie, że również sama strona skarżąca w odwołaniu, a następnie w skardze wniesionej do Sądu - nie wykazała w żaden sposób, iż zachodziły jakiekolwiek przesłanki do podważenia ustaleń kontroli i w konsekwencji uchylenia obu spornych decyzji administracyjnych.

Sąd nie dopatrzył się również ex officio jakichkolwiek okoliczności, które w analizowanej sprawie mogłyby podważyć wiarygodność ustaleń bezstronnych i niezaangażowanych osobiście w sprawę kontrolerów, a tym samym odmówić mocy dowodowej protokołowi, który utrwalił wyniki kontroli. Osoba biorąca udział w kontroli nie wniosła jakichkolwiek zastrzeżeń do protokołu, pomimo, że w jego treści wyraźnie mowa jest o odbiornikach telewizyjnych.

Sąd uznał, że ustawodawca - wskazując Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A, jako organ uprawniony do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników - nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu, czy też osoby uczestniczącej w kontroli.

Z oświadczenia recepcjonistki wynika, że uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie było możliwe, ponieważ w dniu kontroli pokoje były zajęte przez gości.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, stwierdzenie posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu musiało się zasadnie opierać na oświadczeniu wiedzy złożonym przez pracownika obiektu uczestniczącego w kontroli.

Dodatkowo, warto zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W konsekwencji, NSA przyjmuje w swoim orzecznictwie, że nie ma przeszkód prawnych, by w kontroli uczestniczyła inna - niż kontrolowany przedsiębiorca - osoba, która jak w tej sprawie jest pracownikiem zorientowanym w sprawach wyposażenia pokoi gościnnych (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1264/13).

Mając na względzie powyższe, należy uznać, iż organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając przy tym stronie skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. Organy odniosły się ponadto do podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, rozpatrując je w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena materiału dowodowego została dokonana w oparciu o wymogi określone w przepisie art. 80 k.p.a. oraz uzasadniona w sposób należyty. Nie może być zatem mowy o jakimkolwiek naruszeniu przepisów postępowania. Również uzasadnienie faktyczne zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, odpowiada wymogom przewidzianym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienia obu spornych decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy administracji publicznej uznały za udowodnione, i dowodów, na których się oparły, zaś uzasadnienia prawne - wyjaśniają podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem stosownych przepisów prawa.

Należy zauważyć, że w myśl przepisu art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, kierownik jednostki operatora wyznaczonego, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy, bowiem opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni dawał podstawę do zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, a strona w toku postępowania domniemania tego nie obaliła. W sytuacji zatem, gdy stwierdzono, że strona skarżąca posiada 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, organ trafnie ustalił opłatę za ich używanie. Dokonał przy tym prawidłowego wyliczenia tej opłaty, która stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, pomnożonej przez ilość odbiorników.

Skarżący prowadzą działalność gospodarczą - hotelarską i winni są w związku z tym znać jej zasady, w szczególności zasady obejmujące obowiązek rejestracji używanych w tej działalności odbiorników telewizyjnych oraz konsekwencje ich nieprzestrzegania (w tym przypadku: zaniechania obowiązku rejestracji odbiorników). Wymagania w opisanym zakresie uzasadnia profesjonalny charakter tej działalności oraz obowiązek dochowania jej standardów, w tym odpowiedniej staranności w organizacji i w prowadzeniu swoich spraw. Zatem, zdaniem Sądu, to na wspólnikach skarżącej spółki, a nie na organie - przy poczynionych ustaleniach, niekwestionowanych do chwili otrzymania decyzji pierwszoinstancyjnej - ciążył obowiązek wykazania, że niezarejestrowanych odbiorników w chwili kontroli nie posiadała albo nie były one używane.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organy dodatkowego postępowania mającego na celu wyjaśnienie rozbieżności między oświadczeniem recepcjonistki, a oświadczeniem złożonym przez skarżących w dniu 28 sierpnia 2015 r., Sąd stwierdza, że strona w celu obalenia dowodu w postaci protokołu z kontroli nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego, że recepcjonistka nie zrozumiała zadanego przez kontrolera pytania. W tej sytuacji, zdaniem Sadu, organy mogły przyjąć, że oświadczenie złożone przez recepcjonistkę do protokołu kontroli jest skuteczne i zgodne z prawdą.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.