Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 265/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2, art 52 par 1, 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji we W., działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. R. L., złożonego w sprawie wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia zasadniczego: za stopień, wysługę lat, funkcyjnego i 1/12 nagrody rocznej według stanu na dzień [...] stycznia 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. – ze stanowiska [...] Powiatowego Policji w J., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia.

R. L. pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wniósł do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

Wraz z zażaleniem, pismem z dnia [...] lipca 2012 r., R. L. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

Komendant Główny Policji, pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] oraz pismem z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wezwał R. L. do uzupełnienia przedmiotowych wystąpień poprzez sprecyzowanie żądania.

W odpowiedzi na powyższe, R. L., pismem z dnia [...] września

2012 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] października 2012 r., poinformował Komendanta Głównego Policji, że "zrezygnował z trybu odwoławczego (zażalenia) i (...) wnosi o stwierdzenie nieważności (...) aktu administracyjnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. (postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia)".

W odpowiedzi na pismo R. L. z dnia [...] października 2012 r., Komendant Główny Policji, pismem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], poinformował ww. m.in., że dopuszczalność wydania nowego zaświadczenia nie oznacza, że strona może skutecznie ponawiać stale merytorycznie tożsame wnioski i to przy niezmienionym stanie prawnym sprawy i w sytuacji braku jakichkolwiek nowych, istotnych okoliczności i dowodów. Skoro zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, to tylko wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego dotychczasowe zaświadczenie (postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia określonej treści) staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Komendant podniósł, iż w postępowaniu zaświadczeniowym nie będzie miał zastosowania art. 156 K.p.a.

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r., sprecyzowanym pismami z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2013 r., R. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Pismami z dnia [...] września 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 265/13 pełnomocnik organu oraz skarżący zostali wezwani do nadesłania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jakie skarżący skierował do organu przed wniesieniem przedmiotowej skargi do Sądu (wezwanie do pełnomocnika organu) wraz z dokumentem wskazującym na datę jego wniesienia bądź nadania (wezwanie do skarżącego).

W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik organu, pismem z dnia [...] listopada 2013 r., poinformował Sąd, że po wnikliwej analizie wszystkich materiałów dotyczących skarżącego nie ustalono aby do organu wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące rozpoznawanej sprawy. Organ do przedmiotowego pisma załączył jedynie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczące niezałatwienia w terminie sprawy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

R. L., w odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] października 2013 r., poinformował Sąd, że wezwał "do usunięcia naruszenia prawa w ślad za wnioskiem do Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...].12.2012 r.". Do przedmiotowego pisma skarżący załączył m.in. kserokopię wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności m.in. postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] oraz kserokopię wezwania z dnia [...] lutego 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa "polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie: w sprawie niesporządzenia aktów z wniosku [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Również w przypadku skargi na bezczynność warunkiem jej dopuszczalności jest wyczerpanie środków zaskarżenia, w tym przypadku uprzednie złożenie przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a., ponieważ wezwanie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie skarżący przed złożeniem skargi winien był wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. wezwać Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 K.p.a., zmienionym w dniu 11 kwietnia 2011 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby skarżący takie wezwanie wniósł do organu.

Nadesłane przez skarżącego – przy piśmie z dnia [...] października 2013 r. – wezwanie z dnia [...] lutego 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa dotyczyło niezałatwienia w terminie wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności m.in. postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...], nie zaś zażalenia skarżącego z dnia [...] lipca 2012 r. na postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

Również nadesłane przy piśmie organu z dnia [...] listopada 2013 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczy niezałatwienia w terminie sprawy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], a nie zażalenia skarżącego z dnia [...] lipca 2012 r. na postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

Wobec powyższego wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.