Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1601/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 7b ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2015 poz 542
law: Rozporzadzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Maria Zawadzka Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 9 października 2015r. nr [ ] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 9 października 2015 roku, znak [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2015 roku, znak [...] o odmowie aktualizacji operatu ewidencyjnego polegającego na zmianie oznaczenia działek i odmowie wpisania w ewidencji jako właściciela i współwłaściciela H. J. w obrębie działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Gmina S, obręb ewidencyjny C.

Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 7 b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2015 r., poz. 542).

Decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

H. J. wniosła pismem datowanym na dzień 5 lutego 2015 r. o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów dotyczących miejscowości C poprzez uwidocznienie jej jako następcy prawnego W. B.

- jako właściciela nieruchomości wskazanej w Lwh [...] zgodnie z przedłożonymi mapami uzupełniającymi synchronizację działek nr [...] i [...] oraz [...] i [...] sporządzonymi przez uprawnionego geodetę J. S., które zostały przyjęte do ewidencji zasobu powiatowego Starosty w dniu 14 stycznia 2015 r. za nr ew. [...],

- jako współwłaściciela w 2/3 nieruchomości wskazanej w Lwh [...] zgodnie z przedłożoną mapą uzupełniającą synchronizacji działek nr [...] i [...] sporządzoną przez geodetę uprawnionego J. S., która została przyjęta do ewidencji zasobu powiatowego starosty w dniu 14 stycznia 2015 r. za nr ew. [...].

Do wniosku została załączona dokumentacja geodezyjna, postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 22 kwietnia 2013 roku, sygn. akt [...], stwierdzające nabycie spadku po W. B. przez córkę, H. J. oraz potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie Lwh gm. kat. C nr [...] i [...] obejmujące nieruchomości położone w miejscowości C, które były własnością W. B. (w całości w Lwh [...] i w 2/3 w Lwh [...]).

Na przedłożonych przez skarżącą mapach uzupełniających synchronizację działek, geodeta J. S., wskazał nowe działki ewidencyjne odpowiadające parcelom gruntowym zapisanym w Lwh [...] i [...].

Starosta decyzją z dnia [...] 2015 roku, znak [...] odmówił aktualizacji operatu ewidencyjnego, polegającej na zmianie oznaczenia działek:

1) nr [...] na nowe działki nr: [...], [...], [...], [...],

2) nr [...] na nowe działki nr: [...], [...], [...], [...] i [...],

3) nr [...] na nowe działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],

4) nr [...] na nowe działki nr: [...], [...], [...], [...] i [...]

oraz odmówił wpisania Skarżącej, H. J. jako właściciela działek nr [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a jako współwłaściciela do 2/3 części działek nr [...], [...], [...], [...] na podstawie wpisanego do ewidencji materiału zasobu operatu technicznego z wykonanej synchronizacji działek nr [...], [...], [...] i [...].

Organ wskazał, że dla obrębu ewidencyjnego C został opracowany w 1968 r. operat ewidencji gruntów. Podczas II etapu ewidencji gruntów dotychczasowe oznaczenia parcel gruntowych zmieniły oznaczenia na działki ewidencyjne. Działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...], działka [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] (władającym działkami nr [...] i [...] od 1979 roku była Spółdzielnia Kółek Rolniczych w S), działka nr [...] powstała z działki nr [...] zapisanej w poz. rej. Nr 3, a działka nr [...] powstała z działki nr [...] (władającym obu działek jest Państwowe Gospodarstwo Leśne – Nadleśnictwo).

W toku sprawy skarżąca została wezwana pismem z dnia 16 marca 2015 r. do wykazania aktualnego stanu prawnego nieruchomości.

Skarżąca odpowiedziała pismem z dnia 18 marca 2015 r., że nie posiada innych niż przedłożone wraz z wnioskiem dokumentów. Wyjaśniła jednocześnie, że wystąpiła do Sądu Rejonowego Wydział IV Ksiąg Wieczystych z wnioskiem o założenie ksiąg wieczystych na nieruchomości położone w miejscowości C należące do jej poprzednika prawnego, niemniej Sąd wezwał ją do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie wypisu z rejestru gruntów na działki powstałe z podziału działki nr [...] i [...] zaopatrzonego w klauzulę, że stanowią podstawę wpisu w księdze wieczystej oraz map uzupełniających z synchronizacji działek nr [...] i [...] także zaopatrzonych w klauzulę. Skarżąca nie uzupełniła wniosku, wskazując, że organ administracyjny nie dokonał zgodnie z jej wnioskiem aktualizacji operatu ewidencji gruntów, w konsekwencji czego jej wniosek do Sądu Rejonowego został zarządzeniem Referendarza Sądowego z dnia 27 lutego 2015 r. zwrócony.

Organ przyjął, że przedstawiona przez skarżącą mapa uzupełniająca synchronizacji działek nr [...], [...], [...] i [...] pomimo przyjęcia do zasobu nie może stanowić samoistnej podstawy zmiany ewidencji, gdyż mapa nie stanowi tytułu prawnego. Przedłożone przez skarżącą dokumenty datowane są na dzień 31 marca 1939 r. a zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych założonych przed dniem 1 stycznia 1947 r. oraz utraty mocy prawnej niektórych takich ksiąg dokumenty te obrazowały jedynie stan prawny na datę ich sporządzenia, a nie na czas złożenia ich organowi. Organ podniósł, że samo wykazanie przez skarżącą, że jest następcą prawnym W. B. nie dowodzi jej interesu prawnego w inicjowaniu postępowania ewidencyjnego.

H. J. złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania wskazała, że jako następca prawny W. B., będącego właścicielem i współwłaścicielem wskazywanych działek, miała nie tylko prawo, ale i obowiązek wystąpienia z wnioskiem o aktualizację operatu ewidencyjnego. Ponadto, jako spadkobierczyni W. B. miała ona interes prawny w inicjowaniu postępowania ewidencyjnego. Skarżąca wskazała także na zarządzenie Sądu Rejonowego, Wydział V Ksiąg Wieczystych, z dnia 27 lutego 2015 roku, z którego wynika, że w celu założenia księgi wieczystej dla wskazanych nieruchomości powinna przedłożyć dokumentację geodezyjną. Dokumentację tego rodzaju może uzyskać z kolei wyłącznie poprzez uwzględnienie jej wniosku o wprowadzenie zmian w ewidencji. Skarżąca zauważyła też, że dla nieruchomości będących przedmiotem jej wniosku nie została założona księga wieczysta, w której ujawniony byłby inny właściciel niż W. B.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odwoławczej wskazał, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów przedmiotowe działki ewidencyjne pozostają we władaniu Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Podstawę aktualizacji ewidencji zgodnie z wnioskiem skarżącej miał stanowić "Operat techniczny z wykonanej synchronizacji działek nr [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie C", przyjęty do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 14 stycznia 2015 r. Organ zaznaczył, że przyjęcie dokumentacji geodezyjnej do państwowego zasobu nie zwalnia organów od oceny tej dokumentacji. Organ jest bowiem obowiązany ocenić, czy dokumentacja ta jest wystarczającą podstawą aktualizacji informacji zawartych w ewidencji.

Dokonując tej oceny, organ zwrócił uwagę, że ujawnienie działki nr [...], [...], [...] i [...] obręb C gmina S jest niezgodne z § 9 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. stanowiącego, że działka ewidencyjna to ciągły obszar gruntu, położny w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym wydzielony z otoczenia z pomocą linii granicznych, ponieważ działki te nie są jednorodne po względem prawnym.

Jednakże zdaniem organu należy zwrócić uwagę, że geodeta uprawniony J. S. jako podstawę do wydzielenia z działek ewidencyjnych przyjął stan ujawniony w dawnych księgach wieczystych Lwh [...] i [...] b gm. Kat. C a skarżąca swoje prawo do nieruchomości wywodzi z wykazów hipotecznych. Tymczasem jak organ wskazał, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 lipca 1986 roku w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych założonych przed dniem 1 stycznia 1989 roku, traciły moc prawną i podlegały zamknięciu z urzędu księgi dawne, a stosownie do § 6 ust. 1, księgi takie zachowały jedynie znaczenie dokumentów, obrazowały więc stan prawny na datę ich sporządzenia, a nie na czas złożenia ich organowi.

Z tego też względu, zdaniem organu, wykazanie przez skarżącą, że jest następcą prawnym W. B. nie dowodzi istnieniu interesu prawnego koniecznego do inicjowania postępowania ewidencyjnego. Organ wskazał, że ze względu na charakter przedmiotowo – podmiotowy zmiany w ewidencji, niezbędne jest przedstawienie aktualnych wpisów w księgach wieczystych, na podstawie których możliwe będzie określenie podmiotów prawa własności.

Organ podkreślił, że na podstawie wykazu hipotecznego, który utracił moc prawną nie można dochodzić swoich praw podmiotowych do nieruchomości. Zapisy w ewidencji gruntów budynków mają charakter wyłącznie techniczno – deklaratoryjny, w związku z czym organ nie może samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu, budynku lub lokalu. Poprzez wprowadzenie zmiany w ewidencji nie można dochodzić ani udowodnić swoich praw właścicielskich.

Organ wskazał, że § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia oraz art. 24 ust. 2 b pkt 1 b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jako podstawę aktualizacji wymieniają księgi wieczyste.

H. J. złożyła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podtrzymując twierdzenie, że jako spadkobierczyni W. B. była uprawniona do złożenia wniosku o aktualizację ewidencji i miała interes prawny niezbędny do zainicjowania postępowania w sprawie. Podniosła, że nie jest możliwe przedstawienie wypisu z księgi wieczystej potwierdzającego jej prawo własności do nieruchomości, ponieważ, by móc założyć taką księgę wieczystą, niezbędna jest dokumentacja geodezyjna.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej, podtrzymując zawartą w uzasadnieniu zaskarzonej decyzji argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z Dz.U. z 2014, poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji sąd bada czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz czy została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga H. J. nie podlega uwzględnieniu.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dalej ustawa (Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) zwanego dalej rozporządzeniem.

Z przepisów art. 20, 22, i 24 ustawy wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach budynkach i lokalach, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Stąd też, poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością.

Rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Przepisy ustawy nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień do gruntów.

Żądanie skarżącej wprowadzenia określonych wnioskiem z dnia 5 lutego 2015 r. zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków należy ocenić jako prowadzące do zmian podmiotowych, co na gruncie powołanych przepisów jest niedopuszczalne.

O charakterze ewidencji jako zbioru informacji odzwierciedlającego wyłącznie dane wynikające z przedłożonych organowi dokumentów przesądza między innymi treść przepisu art. 24 ust. 2 b pkt 1 lit a h ustawy stanowiąca, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje:

1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców.

Również rozporządzenie w § 12 stanowi, że prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie:

1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych;

2) prawomocnych orzeczeń sądowych;

3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali;

4) ostatecznych decyzji administracyjnych;

5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych;

6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2;

2. 5)(uchylony)

Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu.

Faktem jest, że w operacie ewidencji gruntów i budynków, którego aktualizacji domaga się skarżąca w zakresie działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...] i [...] obręb C znajduje się wpis o władaniu Skarbu Państwa na zasadach samoistnego posiadania, które realizuje w imieniu Skarbu Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, Nadleśnictwo G na zasadzie zarządu zgodnie z ustawą z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2015 r., poz. 2100).

W ewidencji nie znajduje się zapis o właścicielu przedmiotowych działek, niemniej dokonanie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków poprzez wpisanie danego podmiotu jako właściciela musi odbyć się zgodnie z zasadami wynikającymi z powołanych aktów prawnych i nie może być oderwane od tytułu prawnego do nieruchomości.

Przepis art. 24 ust. 2 b pkt 2 ustawy przewiduje, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (tak samo jak odmowa dokonania aktualizacji), niemniej tę drugą formę rozstrzygnięcia, zgodnie z przepisem § 47 ust. 3 rozporządzenia, który obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stosuje organ wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany, przy czym rozstrzygnięcie starosty musi uwzględniać charakter postępowania w przedmiocie ewidencji, to jest jej rejestracyjny i deklaratoryjny charakter.

Skarżąca mogłaby zostać wpisana jako właściciel działek ewidencyjnych opisanych we wniosku o aktualizację jedynie wówczas, gdyby przedstawiła dokument stanowiący tytuł prawny do tych działek. Wówczas organ ewidencyjny spełniłby przypisaną mu rolę aktualizującego ewidencję zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi, że ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa.

Przedłożone przez skarżącą Lwh gm. kat. C nr [...] i [...] obejmujące nieruchomości położone w miejscowości C, które były własnością W. B. (w całości w Lwh [...] i w 2/3 w Lwh [...]) tego rodzaju tytułu prawnego nie stanowią, gdyż nie mają mocy prawnej. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych założonych przed dniem 1 stycznia 1947 r. oraz utraty mocy prawnej niektórych takich ksiąg (Dz.U. z 1986 r., Nr 28, poz. 141) z dniem 1 stycznia 1989 r. tracą moc prawną i podlegają zamknięciu z urzędu księgi dawne nie zawierające w działach odpowiadających działowi drugiemu, trzeciemu i czwartemu obecnej księgi wieczystej wpisów dokonanych po dniu 31 grudnia 1946 r.

Zgodnie z § 6 ust. 1 księgi dawne, które utraciły moc prawną stosownie do § 5 ust. 1, zachowują znaczenie dokumentów. Lwh gm. kat. C nr [...] i [...] stanowią więc dowód, który winien zostać oceniony zgodnie ze stosownymi zasadami zawartymi w Kpa.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2087/13 nie jest aktualizowaniem ewidencji wprowadzanie zmian na podstawie dokumentów stwierdzających stan wcześniejszy, czego w istocie żądała skarżąca. Tym samym podstawą do dokonania wpisu zgodnie z wnioskiem skarżącej nie mogła stanowić zamknięta księga gruntowa Lwh, zwłaszcza, że ten dokument odwoływał się do stanu prawnego zaistniałego przed założeniem ewidencji gruntów w 1968 r. dla obrębu C.

Pozostałe przedłożone przez skarżącą dokumenty w postaci postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 22 kwietnia 2013 r. sygn. akt [...]2 o stwierdzeniu nabycia przez skarżącą po W. B. spadku pozostawionego w D na terenie Ukrainy, do którego należy między innymi gospodarstwo rolne położone we wsi C oraz mapy uzupełniające synchronizację działek nr [...] i [...] oraz [...] i [...] sporządzone przez uprawnionego geodetę J. S., które zostały przyjęte do ewidencji zasobu powiatowego Starosty w dniu 14 stycznia 2015 r. za nr ew. [...] również nie mogły stanowić podstawy do dokonania żądanej przez skarżącą aktualizacji.

Samo wykazanie przez skarżącą, że jest następcą prawnym po W. B. jako właścicielu i współwłaścicielu przedmiotowych nieruchomości nie dowodzi jeszcze, że ma interes prawny w rozumieniu przepisu art. 28 Kpa w inicjowaniu postępowania ewidencyjnego w przedmiocie wprowadzenia tych zmian, gdyż nie wykazała, że przedłożone wypisy obrazują aktualny na czas złożenia wniosku stan prawny nieruchomości. Istotne jest, by skarżąca wykazała, że jest następcą prawnym po W. B. ściśle oznaczonych nieruchomości, co może stwierdzić przykładowo księga wieczysta. Postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku jest w tej mierze ogólne. Wprawdzie rozporządzenie dopuszcza aktualizację ewidencji na podstawie orzeczeń sadów, niemniej jak zwrócił słusznie uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 124/12 wprawdzie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) wynika, że prawa właścicieli i użytkowników wieczystych do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, to jednak przepis ten dotyczy takich orzeczeń sądowych, których przedmiotem jest stwierdzenie, ustalenie lub ukształtowanie stanu prawnego nieruchomości lub jej części.

Nie ma znaczenia dla dokonania wpisu w operacie ewidencji gruntów i budynków przyjęcie do ewidencji zasobu powiatowego Starosty map uzupełniających synchronizację, gdyż dokument ten zgodnie z rozporządzeniem nie został objęty kategorią dokumentów mogących stanowić podstawę dokonania tych zmian. Nie budzi wątpliwości, że dokument ten nie stanowi tytułu prawnego skarżacej do nieruchomości objętych wnioskiem o dokonanie aktualizacji.

Argument skarżącej mający przemawiać za dokonaniem żądanej zmiany ze wględu na przeszkodę założenia księgi wieczystej na przedmiotowe działki wynikającą z niemożności przedłożenia wypisu z rejestru gruntów dotyczącego przedmiotowych działei zaopatrzonego w klauzulę, że stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej – pozostaje niezasadny na tle stanu faktycznego sprawy. Kwestia wpisu w ewidencji gruntow i budynków jest bowiem wtórna wobec treści księgi wieczystej, co wynika tylko i wyłącznie z rejestracyjnego charakteru ewidencji.

Rozważeniu pozostaje stronie skarżącej zainicjowanie przed sądem powszechnym postępowania w przedmiocie ustalenia własności objętych nniejszym postępowaniem nieruchomosci.

Majac na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.