Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 587/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Bożena Popowska Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 marca 2006r. przy udziale Prokurator Prokuratury Rejonowej P.-W. w P. w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ B.Popowska


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2003 r. Komendant Miejski Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec kom. D. K.- specjalisty Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji Komisariatu Policji P.- G., który został obwiniony o to, że w dniu [...] grudnia 2002 r. sprawując bezpośredni nadzór nad zatrzymanym, przed osadzeniem go w pomieszczeniu zatrzymań, w sposób nieprawidłowy dokonał sprawdzenia czy osoba zatrzymana posiada broń lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo stanowić dowody rzeczowe lub podlegać przepadkowi, co umożliwiło zatrzymanemu zachowanie telefonu komórkowego, za pomocą którego kontaktował się z osobami postronnymi, tj. o czyn naruszający przepis art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 8 pkt 8 Rozkazu Nr [...]Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie wyposażenia i zabezpieczenia technicznego pomieszczeń przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia oraz w sprawie pełnienia służby przez policjantów w tych pomieszczeniach.

W dniu [...] stycznia 2004 r. D. K. złożył wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego, wnosząc o uzupełniające przesłuchanie funkcjonariuszy st. sierż. L. oraz st. post. W.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. Rzecznik Dyscyplinarny wniosek ten rozpatrzył negatywnie, odmawiając uzupełnienia postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem Rzecznika przedmiotowy wniosek nie zawierał propozycji zebrania innych dowodów, mających jakikolwiek wpływ na zmianę dotychczasowych ustaleń, które mogłyby przemawiać na korzyść obwinionego.

Na powyższe postanowienie w dniu [...] marca 2004 r. D. K. wniósł zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] Komendant Miejski Policji nie uwzględnił złożonego zażalenia, utrzymując w mocy postanowienie wydane przez Rzecznika Dyscyplinarnego. Doręczając odpis tego orzeczenia organ pouczył D.K.o prawie jego zaskarżenia do sądu administracyjnego.

W dniu [...] kwietnia 2004 r. D. K. powyższe postanowienie Komendanta Miejskiego Policji zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uznanie postanowienia za nieważne w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga, jako dotycząca aktu nie objętego zakresem właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 §1 pkt 1 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- dalej ppsa) Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 §1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W zakresie istotnym dla niniejszej sprawy, w której skarga wniesiona została na postanowienie wydane w ramach postępowania dyscyplinarnego, norma prawna zawarta w przepisie §2 tego artykułu stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z §3 art. 1 ustawy wynika natomiast, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zaskarżonego postanowienia, jako postanowienia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym, które prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r., nr 7, poz. 58 z późn. zm.) nie można zaliczyć do katalogu orzeczeń i czynności określonych w art. 3 §2 ppsa, co bezpośrednio wynika z treści art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy. Przepis ten pozwala zaskarżyć do sądu administracyjnego jedynie postanowienia, na które służy zażalenie, ale tylko wydane w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy postępowanie dyscyplinarne uregulowane w ustawie o Policji nie jest postępowaniem administracyjnym, o którym stanowi art. 3 ppsa. W orzecznictwie i doktrynie panuje pełna zgodność, iż postępowanie w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji Sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy przepisy szczególne na to pozwalają (por. postanowienie WSA w Białymstoku, II SAB/Bk 25/04, ONSA i WSA 2005/6/113). Przepisami ustaw szczególnych w rozumieniu tego przepisu są m.in. przepisy wyżej powołanej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Ustawa ta, w jej art. 138, ogranicza prawo wniesienia skargi do Sądu administracyjnego od orzeczeń oraz postanowień wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym do orzeczeń oraz postanowień kończących to postępowanie. Z powyższego wynika wprost, że pozostałe orzeczenia i postanowienia wydawane w postępowaniu dyscyplinarnym uregulowanym w ustawie o Policji nie są postanowieniami zaskarżalnymi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, zadaniem Sądu było dokonanie oceny zaskarżonego postanowienia w aspekcie dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, iż postanowienie o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego jest tylko i wyłącznie postanowieniem wydanym w toku postępowania, o czym świadczy m. in. przepis art. 135f ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania zaskarżonego postanowienia. Jest ono jedynie postanowieniem dotyczącym kwestii mających wpływ na przebieg postępowania dyscyplinarnego, ale nie kończy tego postępowania. W badanym przypadku postępowanie dyscyplinarne toczyło się dalej, po wydaniu przedmiotowego postanowienia, a zakończyło się dopiero wydaniem w dniu [...] kwietnia 2004 r. orzeczenia o uznaniu strony winną zarzucanego jej czynu oraz odstąpieniu od wymierzenia kary. Skoro zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie dyscyplinarne, nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tym samym złożona skarga podlega odrzuceniu, gdyż dotyczy aktu nieobjętego zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Na marginesie można wskazać, że Sąd dostrzegł, iż postanowienie wydane przez organ odwoławczy zawierało pouczenie o możliwości wniesienia na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Należy jednak wskazać, iż to błędne pouczenie nie ma wpływu na ocenę dopuszczalności skargi do Sądu w tej sprawie, gdyż jak wskazano powyżej kognicja sądów administracyjnych wynika tylko i wyłącznie z wyraźnych zapisów ustawowych i w konsekwencji błędne pouczenie nie rodzi skutku w postaci otwarcia drogi do weryfikowania postanowienia na tym etapie postępowania dyscyplinarnego. Ocena takiego postanowienia może zostać przeprowadzona wyłącznie w ramach późniejszego postępowania odwoławczego od orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne, na które zgodnie z art. 138 ustawy o Policji przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Z powyższych względów skargę odrzucono na zasadzie art. 58 §1 pkt 1 i §3 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/B. Popowska

Jf za nieobecnego sędziego

/-/ D.Rzyminiak- Owczarczak