Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 554/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 136 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: inspektor sądowy Monika Ciura po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 741/20 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję nr 247/2020 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2020 r. znak: WOB.7721.580.2017.AJAN w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 18 września 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 741/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. D. na decyzję nr 247/2020 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2020 r., znak: WOB.7721.580.2017.AJAN, w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. D.. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:

- stosownie do art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) polegające na przyjęciu, że budowa nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oparciu tego ustalenia na opinii urbanistycznej Pracowni Urbanistyczno-Planistycznej [...], zamiast wymaganego przez ustawę dokumentu w formie zaświadczenia, w niniejszym przypadku Burmistrza Miasta Myślenice;

- stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie art. 134 i art. 135 P.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędne przyjęcie rozmiarów obiektu wskazanego do rozbiórki i w powyższym kontekście nie rozpatrzenie wniosku złożonego na podstawie art. 136 K.p.a. o uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie ponownego oznaczenia i kwalifikacji rzeczywistej nazwy spornego obiektu, ponownego dokonania jego obmiaru, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), dalej: "Prawo budowlane", polegającego na przyjęciu, że budowa nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oparciu tego ustalenia na opinii urbanistycznej Pracowni Urbanistyczno-Planistycznej (powinno być: Urbanistyczno-Architektonicznej) [...], zamiast wymaganego przez ustawę dokumentu w formie zaświadczenia, w tym przypadku Burmistrza Miasta Myślenice.

Wnoszący kasację nie wskazał rodzaju i sposobu naruszenia. Z uwagi jednak na to, że powołał się na art. 174 pkt 1 P.p.s.a., jest niewątpliwe, że zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Kwestionowanie zaś oceny, według której, budowa nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oparcie się na opinii urbanistycznej zamiast na wymaganym zaświadczeniu oznacza zarzut niewłaściwego zastosowania art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, jak i zarzut błędnego ustalenia faktycznego oraz błędnej oceny materiału dowodowego.

Merytoryczne odniesienie się do rodzaju naruszenia jest również możliwe.

Przepisy art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowalnego mają bowiem zarówno aspekt materialny jak i procesowy.

Przede wszystkim, już na wstępie rozważań merytorycznych, konieczna jest uwaga, że przeciwstawienie przez skarżącego, jako sprzecznych, powołanych dokumentów w postaci opinii biegłego oraz zaświadczenia Burmistrza Miasta Myślenice, jest wadliwe. Treść tych dokumentów nie jest sprzeczna, gdyż nie odnosi się do tożsamych obiektów budowlanych.

Jak trafnie uznały organy nadzoru budowlanego, a w konsekwencji Sąd pierwszej instancji, z zaświadczenia wydanego przez Inspektora Wydziału Gospodarki Przestrzennej UMG Myślenice z dnia 19 lipca 2016 r. wynika, że budowa podestów zadaszonych na działce nr 96/18, w terenie ZL (tereny lasów, tereny zalesień; możliwość lokalizacji obiektów małej architektury, typu: tablica informacyjna, ławka, podest, zadaszenie itp.), w miejscowości Droginia, jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Natomiast uzyskana przez PINB opinia [...] Pracowni Urbanistyczno-Architektonicznej z dnia 19 czerwca 2017 r. stanowi wypowiedź odnoszącą się do budowy budynku rekreacyjno-gospodarczego oraz budowy budynku gospodarczego na działce nr [...]. Z opinii tej wynika, że zagospodarowanie to na terenie ZR, na którym obowiązuje zakaz zabudowy, nie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Droginia w gminie Myślenice, przyjętymi uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach Nr 133/XIX/2016 r. w dniu 26 lutego 2016 r.

Nie jest skuteczny złożony, stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzut naruszenia art. 134 i art. 135 P.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędne przyjęcie rozmiarów obiektu wskazanego do rozbiórki i w powyższym kontekście nie rozpatrzenie wniosku złożonego na podstawie art. 136 K.p.a. o uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie ponownego oznaczenia i kwalifikacji rzeczywistej nazwy spornego obiektu, ponownego dokonania jego obmiaru, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania.

Przed odniesieniem się do istoty problemu, należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. może być skuteczny tylko w razie uwzględnienia skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji.

Z uwagi natomiast na wadliwe przywołanie art. 134 P.p.s.a., który składa się a dwóch paragrafów, normujących różne zagadnienia, nie jest możliwe odniesienie się do zarzutu naruszenia tego przepisu.

Jeśli zaś z powołania się na naruszenie norm art. 134-135 P.p.s.a. miałaby wynikać próba podważenia akceptacji Sądu pierwszej instancji dla ustaleń organów w zakresie powierzchni spornego budynku, to wskazać należy, że ani w opisie naruszenia, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie skonkretyzowano, na czym miałaby polegać wadliwość pomiarów lub jak jest rzeczywista powierzchnia budynku. Skarżący nie uprawdopodobnił także, że zachodziły warunki, określone w art. 136 § 1 K.p.a., do przeprowadzenia dodatkowego postępowania, poprzez dokonanie ponownych pomiarów powierzchni budynku. Nie podważył przecież dowodu w postaci przeprowadzonej w trakcie postępowania przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji kontroli (protokół z dnia 15 kwietnia 2015 r.) oraz spisanej w dniu 16 kwietnia 2015 r. notatki służbowej.

W skardze kasacyjnej nie podjęto także próby wykazania, że metoda ustalenia powierzchni, oparta na PN-ISO9836:1977, jest nieprawidłowa.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.