Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 939/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 30 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 maja 2013 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, T.K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała na konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na występowanie ryzyka wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku albowiem nie dysponuje ona środkami pozwalającymi na zadośćuczynienie stwierdzonemu zobowiązaniu podatkowemu. Zmuszona będzie zaciągnąć kredyt bankowy na spłatę zobowiązania. W sytuacji uchylenia zaskarżonej decyzji, koszty takiego kredytu stanowić będą – w ocenie skarżącej – niewątpliwą szkodę. Nadto przy kwocie dopowiadającej zobowiązaniu podatkowemu określonemu w zaskarżonej decyzji koszty kredytu będą znaczące.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04).

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004).

Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Skarżąca uzasadniając złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała w zasadzie jedynie, że nie dysponuje środkami pozwalającymi na zadośćuczynienie stwierdzonemu zobowiązaniu podatkowemu w związku z czym będzie musiała zaciągnąć kredyt bankowy na spłatę przedmiotowego zobowiązania.

W sytuacji uchylenia zaskarżonej decyzji, koszty takiego kredytu stanowić będą – w ocenie skarżącej – niewątpliwą szkodę. Nadto przy kwocie dopowiadającej zobowiązaniu podatkowemu określonemu w zaskarżonej decyzji koszty kredytu będą znaczące.

W kontekście powyższego, Sąd orzekający w sprawie pragnie podkreślić, że ocena tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej prowadząc tym samym do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, nie może odbywać się w oderwaniu od szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej. A takich informacji skarżąca nie przedstawiła, ograniczając się wyłącznie do ogólnikowego wskazania, że wykonanie decyzji skutkować będzie powstaniem znacznej szkody w jej majątku. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Nadmienić przy tym należy, że ocena sytuacji wnioskodawczyni nie może odbywać się przy uwzględnieniu kondycji finansowej ogółu społeczeństwa lecz wymagane jest zbadanie sytuacji majątkowej konkretnego, zindywidualizowanego podmiotu składającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Na marginesie Sąd orzekający pragnie wskazać, że postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na mocy art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., rozpoznając wniosek T.K. zawarty w powołanej wyżej skardze, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że skarżąca nie udokumentowała przywołanych przez nią okoliczności odpowiednim materiałem dowodowym.

Należy również dodać, że podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można upatrywać w przekonaniu strony o wadliwości zaskarżonego aktu. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.