Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2224/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] cofnął R. S. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z naruszeniem przez niego przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, co stanowi samodzielną fakultatywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. W myśl wskazanego przepisu prawa właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Z materiałów postępowania wynika bowiem, że strona w dniu [...] kwietnia 2012 r. zgłosiła organom Policji kradzież broni palnej bojowej-[...] wraz z pięcioma nabojami, która to broń została jej skradziona prawdopodobnie w nocy z dnia [...] na [...] kwietnia 2012 r. z otwartego mieszkania, z kieszeni leżącej w pokoju kurtki (t. I, k. 60-63). Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa broń bojowa nie została skradziona, a strona odnalazła ją po upływie tygodnia w sypialni swojego aktualnego miejsca zamieszkania (t. I, k. 78-81).

Od rozstrzygnięcia organu I instancji R. S. złożył w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wskazując, iż nie uchybił przepisom dotyczącym zasad prawidłowego przechowywania broni i zabezpieczenia jej przed dostępem osób nieuprawnionych, co więcej - jest osobą uważną, bowiem niezwłocznie zawiadomił organy Policji o utracie broni. Podniósł także, iż posiadaną broń gazową oraz myśliwską przechowuje w sposób prawidłowy, co potwierdza aktualny protokół kontroli warunków przechowywania broni. Ponadto odniósł się do okoliczności "omyłkowo zgłoszonej" kradzieży broni palnej bojowej, wskazując, iż w dniu zdarzenia, po powrocie z pracy zdjął kurtkę, w której broń ta się znajdowała. Po tygodniu dostrzegł, że na podłodze w sypialni leży rewolwer w futerale. W ocenie R. S. nie było możliwości, aby w tym czasie osoba nieuprawniona mogła mieć kontakt z jego bronią, wskazał również, że w jego otoczeniu nie ma osób, które mogłyby przypadkowo lub celowo przeszukiwać miejsce, gdzie przez kilka dni leżał rewolwer (t. I, k. 100).

Komendant Główny Policji, po wnikliwej analizie materiałów postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, co następuje.

W myśl art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Z kolei przepis ten ustala, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Na podstawie zawartego w art. 32 ust. 2 ustawy upoważnienia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 3 kwietnia 2000 r. rozporządzenie w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2000 r. nr 27, poz. 343), w którego § 5 określił, że osoby posiadające broń palną są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na stałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane (§ 5). Natomiast w myśl § 7 tego rozporządzenia broń należy nosić w kaburze przylegającej do ciała, natomiast strona nosiła ją w kieszeni kurtki.

Podał, że strona zeznała do protokołu przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2012 r., że kradzież jej broni - do której, jak ostatecznie się okazało, nie doszło - nastąpiła w dniach [...] kwietnia w godz. 19.00- 17.30. Strona zorientowała się co do tego w dniu [...] kwietnia 2012 r. ok. godziny 17.30, w momencie, w którym stwierdziła, że w kurtce leżącej w sypialni nie ma jej broni oraz pieniędzy w kwocie 5000 zł oraz 500 euro. Okna oraz drzwi wejściowe nie posiadały natomiast żadnych śladów uszkodzeń świadczących o włamaniu, a mieszka na zamkniętym osiedlu, posiadającym ochronę i monitoring (t. I, k. 60). W odwołaniu podniósł także, iż zdarzenie "omyłkowej kradzieży broni" nie powinno przesądzić o cofnięciu jej pozwolenia na broń.

Organy Policji oceny tej nie podzielają.

Podkreślono, iż strona w pełni świadomie pozostawiła broń bojową poza swoim zasięgiem i kontrolą w kieszeni kurtki w sypialni, tj. pomieszczeniu dostępnym dla pozostałych domowników. Dodał, iż z protokołu jej przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2012 r., wynika, że w dniu zdarzenia w domu, w którym rzekomo nastąpiła kradzież przebywali goście, tj. sąsiedzi, którzy przyszli z wizytą. Podkreślił, że strona jako wieloletni posiadacz różnego rodzaju broni - również myśliwskiej i gazowej powinna zdawać sobie sprawę, iż narusza w ten sposób obowiązujące przepisy prawne. Skutkiem jej zachowania była rzeczywista utrata kontroli nad bronią, brak wiedzy co do miejsca, w którym się ona znajduje, a w konsekwencji zgłoszenie jej kradzieży. Nie ulega wątpliwości, iż w czasie, w którym strona nie miała wiedzy co stało się z jej bronią mogła się ona dostać w ręce osób nieuprawnionych, a jej zapewnienia, iż takiej możliwości nie było - nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym, zwłaszcza, że jak wynika z akt sprawy, na zamkniętym osiedlu, w którym mieszka dochodziło do włamań oraz prób włamań (t. I, k. 89).

Organ podkreślił, że w świetle dokonanych ustaleń fakt nieprawidłowego przechowywania przez stronę broni nie budzi więc żadnych wątpliwości, a argumenty przez nią przedstawione nie eliminują tego, że naruszyła wskazane wyżej przepisy § 5 i 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Zatem pomimo, iż przepis stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, o czym świadczy sformułowanie "właściwy organ Policji może cofnąć (...)", to w świetle powyższych okoliczności, mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, cofnięcie jej pozwolenia na broń należy uznać za słuszne i celowe. Prawo do posiadania broni ma bowiem charakter szczególny - ustawodawca ograniczył do niego dostęp, poddając je ścisłej administracyjnej reglamentacji (można je posiadać za zgodą właściwego organu wyrażoną decyzją administracyjną) i określając rygorystycznie, m. in. warunki jej przechowywania i noszenia, właśnie w tym celu, aby dla ochrony interesu społecznego uniemożliwić, a co najmniej utrudnić przedostanie się broni i amunicji w ręce osób nieuprawnionych do ich posiadania.

W konkluzji uzasadnienia organ podał, że poczynione w niniejszej sprawie ustalenia wskazują u ww. nieodpowiedzialny, nonszalancki stosunek do kwestii bezpiecznego przechowywania broni. Zachowaniu jej pozwolenia sprzeciwia się zatem interes społeczny, który wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Tych kryteriów strona nie spełnia i nie może tego zmienić pozytywna opinia z miejsca zamieszkania (t. I, k. 70). Wbrew temu co strona twierdzi, swoim zachowaniem stworzyła ona zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tak poważne uchybienie powoduje, że nie powinna - w interesie społecznym - posiadać pozwolenia na broń. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji stanowi bowiem ogólną kompetencję organów Policji do cofnięcia pozwolenia na każdy rodzaj broni i do każdego celu, jeżeli osoba posiadająca takie uprawnienie narusza zasady bezpiecznego przechowywania broni i amunicji. Dlatego też argumenty odwołania nie mogą zostać uwzględnione i nie przemawiają za zachowaniem R. S. pozwolenia na broń palną do celów łowieckich.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 18 ust. 4 pkt 5 i art. 32 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji,

2) obrazę przepisów postępowania: art. 6, 7, 8, 9 i 10 § 1 KPA przez naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, rzetelnej informacji i gwarancji należytego rozważenia sprawy i prawidłowego zapewnienia obrony obywatela oraz art. 77 § 1 KPA przez niewystarczające zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także art. 107 § 3 KPA przez oparcie rozstrzygnięcia na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego ujawnionej w nieprawidłowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

I wniósł o:

1. Uchylenie decyzji Komendanta [...] Policji z [...] sierpnia 2012 r. i w wydanej przez rozpatrzenia jego odwołania od decyzji Komendanta Głównego Policji w całości, ewentualnie uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji;

2. Zasądzenie kosztów procesu wraz kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi R. S. podał między innymi, że ustalenia i wnioski organów obydwu instancji nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.

W przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono wystarczająco wnikliwie postępowania wyjaśniającego w postępowaniu administracyjnym, w tym zaniechano przesłuchania świadków.

R. S. podkreslił, że nie naruszył ustawowych zasad przechowywania broni. Jedynym zarzutem jaki można by mu postawić jest zarzut przejściowej utraty wiedzy o miejscu znajdowania się broni. Nie można jednak obciążać go tak daleko prowadzącą odpowiedzialnością, że skoro nie ma broni w miejscu jej pozostawienia w przypadku gdy w domu doszło do kradzieży uznał, że wraz z innymi wartościowymi przedmiotami ukradziono również broń.

Przejściowe pozostawanie broni w miejscu, co do którego nie miał świadomości nie może być traktowane jednoznacznie z umożliwieniem dostępu do broni osobom nieuprawnionym. Najważniejszym dowodem tego stanu rzeczy jest okoliczność, że przez czas pozostawania broni pod komodą nikt nie miał z nią kontaktu.

R. S. miał prawo przechowywania broni do ochrony osobistej przy sobie, tak jak broń myśliwską musiał przechowywać w sejfie. W przypadku kradzieży broni z atestowanego sejfu nie postawiono by mu zarzutu niewłaściwego-jej przechowywania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie narusza przepisów prawa.

Materialnoprawną podstawą cofnięcia R. S. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich jest art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zwaną dalej także "uobia", który stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę je posiadającą zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32, zaś ten przepis nakazuje broń i amunicję przechowywać w sposób uniemożliwiający do nich dostęp osób nieuprawnionych. Szczegółowo kwestie noszenia i przechowywania broni i amunicji zostały natomiast uregulowane w § 5 i § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. nr 27, poz. 343) - osoby posiadające broń palną są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na stałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane, a broń palną do ochrony osobistej należy nosić w sposób niewidoczny, w kaburze przylegającej do ciała. O tym, że skarżący nie zastosował się do tych zasad świadczy - wbrew twierdzeniu skarżacego zebrany materiał dowodowy, a mianowicie: telegram o zdarzeniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. (k. 43), protokół przyjęcia od R. S. ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka (k. 60-61), notatka urzędowa sporządzona przez policjanta z rozmowy ze skarżącym w nocy w dniu [...].04.2012 r. (k. 64-65) oraz protokół przesłuchania R. S. w charakterze świadka w postępowaniu administracyjnym (k. 78-81).

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2012 r. R. S. miał przez cały dzień przy sobie broń palną bojową do ochrony osobistej i amunicję, które co prawda znajdowały się w kaburze, jednakże umieszczonej w zewnętrznej kieszeni kurtki, w którą był ubrany. Po przybyciu do domu, w którym mieszka, pozostawił kurtkę wraz z bronią w salonie. Następnie przyszli goście, jako gospodarz spotkania udał się do kuchni zrobić herbatę, a zatem na ten czas oraz podczas spotkania towarzyskiego pozostawił broń bez jakiegokolwiek dozoru, umożliwiając w ten sposób dostęp do niej osobom nieupoważnionym. Dopiero w dniu [...] kwietnia 2012 r. w godzinach popołudniowych stwierdził, że w kurtce nie ma broni i w dniu [...] kwietnia 2012 r. w godzinach rannych złożył zawiadomienie o jej kradzieży. Po upływie ok. tygodnia czasu, kładąc na koszu w sypialni spodnie odnalazł przypadkowo broń pod komodą.

Wskazać należy, że skarżący raz podaje, że pozostawił broń w salonie, a raz, że w sypialni. Również okoliczność "pojawienia się" broni po tygodniu w sypialni w koszu na bieliznę budzi wątpliwości, albo skarżący nie przeszukał dokładnie mieszkania, albo istotnie broń została skradziona a następnie podrzucona. Nie wiadomo co działo się z nią przez tydzień, na pewno Pan S. stracił nad nią świadome władanie.

Przed Sądem wyjaśnił, że sprawa została wywołana donosem złożonym przez byłą żoną, z którą jest w bardzo złych stosunkach. Wyjaśnił również, że sejf w którym trzyma broń znajduje się obok jego domu, tam gdzie mieszka była żona i nie ma do niego dostępu po godzinie 22–giej. Powyższe wskazuje, że R.S. nie przechowuje broni zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy o broni i amunicji, bowiem sejf znajduje się w pomieszczeniu do którego mają dostęp osoby trzecie i to jeszcze będące w konflikcie ze skarżącym.

W orzecznictwie przyjmuje się, że na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku (wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1196/06, LEX nr 374371). Ponadto w świetle orzecznictwa, przepis art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (wyrok NSA z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, LEX nr 374355).

Organy Policji oceniając powyższe ustalenia miały więc prawo uznać postępowanie skarżącego z bronią jako nieodpowiedzialne i nonszalanckie oraz niezgodne z przepisami prawa ustalającymi tak sposób noszenia, jak i przechowywania broni. Dlatego też, choć przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 uobia ma charakter fakultatywny i rozstrzygnięcie zapada w drodze uznania administracyjnego, miały prawo skorzystać z przyznanej im przez ustawodawcę kompetencji i cofnąć skarżącemu pozwolenie także na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Skarżący stworzył bowiem swoim zachowaniem zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie dając tym samym gwarancji bezpiecznego i zgodnego z prawem dalszego posiadania broni. Dlatego też dowody świadczące o skarżącym pozytywnie, w tym posiadane uprawnienia w zakresie myślistwa, nie mogły przesądzić o zachowaniu mu prawa do broni.

Rację ma skarżący, iż faktycznie nie musiał chować broni do ochrony osobistej do sejfu, ale w takim przypadku gdy w mieszkaniu znajdowały się osoby nieupoważnione do dostępu do broni, a na czas spotkania dom nie był zabezpieczony przed wtargnięciem do niego osób trzecich, winien ją mieć umieszczoną w sposób niewidoczny w kaburze przylegającej do ciała, a nie pozostawić w kieszeni kurtki położonej w pokoju.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zaskarżona decyzja nie została zatem wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wskazanych w skardze ani też z obrazą przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 uobia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.