Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2905/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...]Sp. z o.o.

z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki [...] położonej w miejscowości [...].

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia 21 lipca 2016r., spółka [...] Sp. z o.o., z siedzibą [...] wystąpiła do GDDKiA o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]w m. [...]do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w związku

z planowaną budową stacji paliw.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad - działający z jego upoważnienia Zastępca Dyrektora Oddziału

w [...] na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440, dalej ustawa o drogach publicznych), § 9 ust. 1 pkt 3, § 77 i 79 Rozporządzenia Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 2016.124, tj. ze zm., dalej rozporządzenie) oraz 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r. 23 ze zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. - nie udzielił zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] w m. [...] do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że działka nr [...], niezabudowana, stanowiąca własność spółki [...], przylega bezpośrednio do pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Obecnie nie istnieje legalny zjazd z drogi krajowej nr [...]do ww. działki., ponadto działka ta przylega do drogi niższej klasy technicznej niż DK[...] tj. ul. [...]zaliczonej do kategorii dróg gminnych publicznych. Działka nr [...]znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z ul. [...].

Dla terenu, na którym zlokalizowana jest działka nr [...]obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2005 r. (m.p.z.p.). Podał, iż zgodnie z wypisem i wyrysem z planu - nieruchomość obejmująca działką [...] usytuowana jest na terenie oznaczonym na rysunku planu w części symbole 2MN, RM - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej,

a w części symbolem 2KS,U - tereny urządzeń transportu samochodowego z usługami. Z ustaleń ww. m.p.z.p. § 30 ust.2 ppkt c, wynika, że jako zasadę obsługi komunikacyjnej terenów zlokalizowanych wzdłuż drogi krajowej (oznaczonej KDk) ustalona została obsługa z układu drogowego lokalnego - istniejącego lub zaprojektowanego oraz poprzez istniejące zjazdy indywidualne lub publiczne. Zjazdy z drogi krajowej winny zostać ograniczone do minimum. W przypadku niemożności zapewnienia obsługi komunikacyjnej z układu lokalnego zgodnie z planem dopuszcza się bezpośrednią obsługę komunikacyjną z drogi krajowej.

Dalej podał, że droga krajowa nr [...] na całej swej długości jest zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy technicznej "GP") i drogi tej klasy służą do prowadzenia ruchu tranzytowego oraz charakteryzują się występowaniem wysokich prędkości miarodajnych oraz dużym udziałem w strukturze rodzajowej ruchu pojazdów ciężkich (typu TIR).

Powołując się na § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, organ stwierdził, że na drodze klasy GP, stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Przepis ten znajduje odzwierciedlenie

w przywołanych wyżej ustaleniach m.p.z.p.

Za istotne uznał, iż droga krajowa nr [...] stanowić będzie drogę alternatywną dla budowanej obecnie autostrady płatnej [...].

W podsumowaniu organ stwierdził, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] posiada dostęp do drogi niższej kategorii niż DK[...] tj. do drogi gminnej - ul... [...] (oznaczonej w m.p.z.p. symbolem 12KDd). Zatem obsługa komunikacyjna ww. działki

w zakresie zarówno wjazdu jak i wyjazdu winna być zapewniona od strony ul. [...], co spełnia ustalenia m.p.z.p.

Po rozpoznaniu wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] października 2016 r. utrzymał

w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego, dla potrzeb obsługi komunikacyjnej planowanej stacji paliw.

Wyjaśnił, iż zgodnie z mapą w skali 1:500 dołączoną do wniosku inicjującego postępowanie, ww. inwestycję miałby obsługiwać dwa zjazdy publiczne do nieruchomości nr [...]: jeden z drogi krajowej nr [...] o funkcji wjazdu do działki oraz drugi z drogi gminnej (ul. [...]), zapewniający wyjazd z działki, przy czym

w ocenie organu w sprawie nie zachodzi wyjątkowa sytuacja, o jakiej mowa w przepisie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, gdyż istnieje alternatywny - w stosunku do projektowanego zjazdu z drogi krajowej nr [...] o funkcji wjazdu - dojazd do działki nr [...]. Zatem stacja paliw, jaka ma powstać, może mieć bezpośredni dostęp do istniejącej drogi publicznej niższej kategorii (ul. [...]), włączającej się do drogi krajowej nr [...].

Stwierdził także, że ustalenie przez zarządcę drogi braku wyjątkowej sytuacji jest wystarczając przesłanką do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu.

Odnosząc się do argumentów wnioskodawcy wyjaśnił, że dbanie o sieć dróg lokalnych, w tym o ulice [...], w zakresie zapewnienia im parametrów technicznych umożliwiających bezproblemowe poruszanie się po nich pojazdów, leży

w wyłącznej gestii Wójta Gminy [...]. Droga krajowa klasy GP pełni natomiast przede wszystkim funkcję drogi tranzytowej, przenoszącej ruch ponadlokalny, a dopiero w dalszej kolejności służy zaspokajaniu potrzeb wspólnoty lokalnej.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przypomniał także, iż w sprawie ustalono również, że działka wnioskodawcy jest objęta ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2005 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz. [...], z dnia [...]listopada 2005 r.). Jak stanowi § 30 ust. 2. pkt 1 lit. c tiret 1 ww. uchwały obsługa komunikacyjna terenów zlokalizowanych wzdłuż drogi krajowej powinna się odbywać z układu drogowego lokalnego - istniejącego lub zaprojektowanego. Z kolei w § 30 ust. 2 pkt 5 lit. c znajduje się zapis, zgodnie z którym docelowo planowane jest poszerzenie pasów drogowych drogi gminnej oznaczonej symbolem 12KDd (ul. [...]). Zatem niniejsze rozstrzygnięcie uznał za skorelowane z prawem miejscowym.

Organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie we wskazanym miejscu publicznego zjazdu bezpośrednio z drogi krajowej do stacji paliw, który generuje ruch drogowy, byłoby rozwiązaniem niekorzystnym dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Podkreślił, że zarządca kieruje się przede wszystkim zasadą bezpieczeństwa ruchu drogowego, jednocześnie podając iż podczas Generalnego Pomiaru Ruchu

z 2015 r. przygotowanego przez [...]Sp. z o.o. Biuro Projektowo - Badawcze Dróg i Mostów odnotowano wysokie natężenie ruchu drogowego na odcinku drogi krajowej nr [...] obejmującym miejscowość [...], wynoszące 6785 pojazdów/dobę.

Odmowa udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu publicznego, ze względu na fakt, iż znajdowałby się on na odcinku drogi charakteryzującym się znacznym natężeniem ruchu drogowego, niewątpliwie mieści się w działaniu prewencyjnym zdefiniowanym powyżej. W ocenie organu, wnioskowana lokalizacja zjazdu publicznego stanowi miejsce niebezpieczne w ramach otwartego katalogu, przewidzianego w § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia i jest dodatkową przesłanką, obok dostępności drogi, nieuwzględnienia wniosku strony.

W podsumowaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że dokonał wyważenia słusznego interesu w sprawie i ostatecznie przyznał prymat interesowi społecznemu przed którym interes strony winien ustąpić.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła [...] Spółka z o. o., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki [...] położonej w m. [...], dla potrzeb obsługi komunikacyjnej planowanej stacji paliw.

Skarżąca zarzuciła:

I. Obrazę przepisów postępowania administracyjnego polegającą na:

1) braku dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i nie podjęcie żadnych czynności w celu wyjaśnienia, czy wnioskowany zjazd można uznać za niedopuszczalny

w sytuacji, w której prowadzić ma on do planowanej stacji paliw przeznaczonej do obsługi uczestników ruchu drogi krajowej nr [...];

2) nierozpoznaniu istoty sprawy, z pominięciem planowanej na nieruchomości skarżącej inwestycji dotyczącej budowy stacji paliw, gdyż podstawą wydania skarżonego rozstrzygnięcia są jedynie ustalenia w przedmiocie potencjalnego dostępu nieruchomości skarżącej do istniejącej drogi publicznej niższej kategorii poprzez ulicę [...], tj. z pominięciem przeznaczenia nieruchomości określonego w planie miejscowym (MPZP Gminy [...]), która jest znacznie oddalona od drogi gminnej, planowanej inwestycji i związanej z tym niedopuszczalności wykorzystania potencjalnego dostępu do drogi publicznej poprzez ulicę [...];

3) nieuwzględnieniu słusznego interesu strony postępowania, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., wobec braku podjęcia przez organ orzekający wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a ponadto załatwieniu sprawy wbrew słusznemu interesowi strony, który nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym;

4) niewykazaniu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej nr [...]

w przypadku lokalizacji wnioskowanego zjazdu.

Obrazę przepisów prawa materialnego przez wydanie decyzji negatywnej

w sytuacji, gdy planowana przez wnioskodawcę inwestycja i projektowanie w związku

z tym usytuowanie i budowa zjazdu z drogi krajowej nr [...], jest zgodna z wymogami określonymi w § 77, § 78, § 110 oraz § 113 rozporządzenia, a także nie zachodzą żadne okoliczności negatywne wymienione w § 9 ust. 1 pkt 3 i § 113 ust. 7 w/w regulacji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że realizacja planowanej stacji paliw przez skarżącą jest logicznie zasadna głównie dla obsługo drogi krajowej, co nie zostało rozważone przez organy. Również za bezpodstawne spółka uznała stwierdzenie organu odwoławczego, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest zgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], w którym według postanowień § 30 ust. 2 pkt 5 lit. C, znajduje się zapis, że docelowo planowane jest poszerzenie pasów drogowych drogi gminnej oznaczonej symbolem 12 KDd (ul. [...]). Jak twierdzi spółka od powyższych założeń Gminy minęło 11 lat,

a zatwierdzone uchwałą poszerzenie ul. [...] pozostaje nadal "w sferze planów".

W ocenie skarżącej nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w zaskarżonej decyzji organ orzekający zastosowując art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w związku

z § 9 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia, faktycznie nie zbadał wpływu wnioskowanego zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, gdyż oparł się na niewyczerpująco zebranym materiale dowodowym.

Organ orzekający w niniejszym postępowaniu nie wykazał okoliczności zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej nr [...] w przypadku lokalizacji tam wnioskowanego zjazdu do nieruchomości skarżącej, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powoływał się wyłącznie na generalną przesłankę bezpieczeństwa ruchu na drodze z pominięciem wykazania jakichkolwiek okoliczności faktycznych, uzasadniających prawidłowość tezy będącej podstawą wydania decyzji negatywnej.

Przełożenie natężenia ruchu drogowego na poziom bezpieczeństwa na danej drodze jak wywodzi skarżąca nie jest automatyczne, z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, żeby na gruncie analizowanej sprawy zagadnienie to zostało w sposób zindywidualizowany wyjaśnione.

Jak zauważa skarżąca - organ dokonał błędnej wykładni § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, przyjmując, że "wyjątkowa sytuacja, o której mowa w przepisie § 9 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia, dotyczy obiektywnego braku innej możliwości skomunikowania nieruchomości z drogą publiczną...".

Końcowo skarżąca stwierdza, że organ dla poparcia swojego stanowiska nie przedstawił w sprawie żadnych konkretnych danych ani wyników analiz czy symulacji, uzasadniających prawidłowość tezy będącej podstawą wydania decyzji negatywnej.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2016 r. w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd uznał, iż decyzja ta jest prawidłowa – nie narusza prawa.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ orzekający miał podstawy prawne w zaistniałym stanie faktycznym do negatywnego załatwienia wniosku strony skarżącej o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego.

Materialnoprawną podstawę decyzji w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu stanowią przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (powołanej wyżej).

Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Z powyższego wynika, że, w odniesieniu do dróg krajowych przepisy szczególne stawiają bardzo surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko

w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu.

Podstawową przesłanką jaką organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać i ocenić, rozpatrując wniosek o wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu, jest spełnienie wymogów wynikających z warunków technicznych.

Wydając decyzję w kwestii wyrażenia zgody na dokonanie zjazdu

z drogi krajowej organ administracji kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie (rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie).

Analizując powołany art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych i § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, stwierdzić należy, że wnioskodawca winien wykazać wyjątkowość sytuacji o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

W myśl postanowień § 77 rozporządzenia zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym

z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Natomiast § 78 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie

z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7. Przepis ten zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Należy zatem przyjąć, że jedną z okoliczności istotnych (relewantnych) dla oceny zasadności wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu, są względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, które należy poddać szczególnej weryfikacji z uwagi na miejsce usytuowania projektowanego zjazdu.

Podkreślić przy tym należy, że decyzja w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu ma charakter uznaniowy, co nie może jednak oznaczać, że organ może orzec

w sposób dowolny. Organ, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy (okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia), a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Organ może, ale nie musi wyrazić zgodę na lokalizację zjazdu, lecz dopiero po należycie przeprowadzonym postępowaniu, wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego. Decyzja uznaniowa wymaga również wnikliwego i logicznego uzasadnienia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1686/97, LEX nr 41628).

Organy administracji wydając decyzje w kwestii wyrażenia zgody na dokonanie zjazdu - obok kryteriów wyznaczonych przez przepisy rozporządzenia - kierują się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym (przykładowo wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 705/98, LEX nr 41384). Przyjęto w nim, że przesłanka ta stanowi wręcz podstawowe kryterium oceny możliwości wyłączenia ruchu samochodowego z mającej powstać inwestycji do ruchu drogowego i niedopuszczalnym jest jej przedkładanie nad interes jednostki.

Należy zaznaczyć, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych

i może także wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu

z jego własności; prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym i może ono doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, a do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy.

W ocenie Sądu należy się zgodzić ze stanowiskiem organów, że

w przedmiotowej sprawie ustalenie przez zarządcę drogi braku wyjątkowej sytuacji jest wystarczającą przesłanką do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu.

Trzeba zauważyć, że okoliczność iż działka wnioskodawcy jest przyległa do drogi krajowej nr [...], nie oznacza automatycznie możliwości wykonania zjazdu, zwłaszcza publicznego do działki [...], w sytuacji gdy m.p.z.p. wprowadza ograniczenia, wynikające z § 30 ust. 2 pkt 1 lit. c tiret 1 uchwały, z której wynika, że obsługa komunikacyjna terenów zlokalizowanych wzdłuż drogi krajowej powinna odbywać się

z układu drogowego lokalnego – istniejącego lub zaprojektowanego.

Tym samym sąd za chybione uznaje argumenty skarżącej odnoszące się do twierdzeń organu o skorelowaniu jego stanowiska z ustaleniami m.p.z.p. zatwierdzonego uchwałą. Spółka podnosi w skardze, że Gmina nie wykonała założeń planu od jego uchwalenia, nie mniej nie ulega wątpliwości sądu, że Generalny Dyrektor nie jest właściwym adresatem ewentualnego wniosku o poszerzenie pasów drogowych drogi gminnej oznaczonej symbolem 12 KDd. Słusznie podnosi organ w zaskarżonej decyzji, że dbanie o sieć dróg lokalnych, w tym ważną dla skarżącego ulicę [...], w zakresie zapewnienia im parametrów technicznych umożliwiających bezproblemowe poruszanie się po nich pojazdów leży w wyłącznej gestii Wójta Gminy.

Trafnie wskazuje organ, iż droga krajowa nr [...] klasy GP pełni przede wszystkim funkcję drogi tranzytowej, przenoszącej ruch ponadlokalny, a dopiero w dalszej kolejności służy zaspokajaniu potrzeb wspólnoty lokalnej. Ponadto wskazana przez wnioskodawcę lokalizacja zjazdu publicznego stanowi miejsce niebezpieczne w ramach otwartego katalogu, przewidzianego w § 113 ust. 7 rozporządzenia, ze względu na duże natężenie ruchu drogowego – 6785 pojazdów/dobę w 2015 r., co stanowi dodatkową przesłankę braku możliwości uwzględnienia wniosku.

Na uwadze mieć należy, że słuszny interes strony w żadnym razie nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani też go zastępować (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2004 r., sygn. akt V SA/Wa 1526/2004). Organ administracji publicznej może przyznać prymat interesowi publicznemu nad interesem strony, jeżeli znajdzie to uzasadnienie

w materiale dowodowym, o ile uprzednio dokona wyważenia obu tych interesów.

Zdaniem Sądu, zarządca drogi dokonał wnikliwego wyważenia interesów,

o których mowa wyżej, przyznając ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo i płynność ruchu dla wszystkich użytkowników drogi krajowej nr [...], nad interesem indywidualnym strony, który może być zaspokojony zjazdem z drogi gminnej (ul [...]).

Organ odwoławczy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności, ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zastosował również zasadę zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Zarzuty prezentowane w ramach skargi są nietrafne. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych uzależnia budowę lub przebudowę zjazdu od zezwolenia zarządcy drogi, kreuje legitymację do żądania takiego zezwolenia oraz właściwy organ. Przepisu tego nie naruszono, gdyż wszystkie jego elementy zostały w sprawie uwzględnione. Natomiast przepis art. 29 ust. 4 tej ustawy reguluje negatywne przesłanki zezwolenia, odwołując się do wymogów wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Zatem ocenę tego zarzutu należy przeprowadzić w kontekście przepisów cytowanego już rozporządzenia. Droga krajowa nr [...] jest drogą klasy GP, zatem z tego punktu widzenia przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 zasadą jest stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu.

Skarga nie prezentuje argumentów przemawiających przeciwko analizie przepisów zastosowanych przez organy, natomiast ogranicza się do polemiki

z wnioskami organu. Skarżąca nie przyjmuje do wiadomości, iż zapadłe decyzje w tym przedmiocie są decyzjami uznaniowymi, które mogą zostać wzruszone tylko wówczas, gdy nie uwzględniają odpowiednich regulacji prawnych, stosownego do okoliczności sprawy interesu społecznego i interesu stron, zasad doświadczenia życiowego

i zawodowego, reguł logiki, oraz nie przedstawiają przekonującego uzasadnienia. Tak się nie stało w tej sprawie. Nie doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Działka [...] ma zagwarantowany inny dostęp do drogi

z przedmiotowej nieruchomości, toteż budowa zjazdu nie jest konieczna,

w konsekwencji czego nie zachodzi wyjątkowa sytuacja motywująca do uwzględnienia spornego żądania.

Organ działający w ramach luzu decyzyjnego wydając decyzję uznaniową, uwzględnia zawsze słuszny interes strony, gdy nie jest on sprzeczny z interesem publicznym. W sytuacji natomiast, gdy interes strony i interes publiczny nie są tożsame, przepis art. 7 k.p.a. nakłada na organ obowiązek dokonania wyważenia ww. interesów, jednakże nie ustala ich hierarchii, ani zasad rozstrzygania konfliktów między nimi, pozostawiając ocenę konkretnego przypadku temu organowi. Oznacza to, że sprzeczne z dyrektywą zawartą w przepisie art. 7 k.p.a. jest tylko zaniechanie przez organ wyważenia interesu społecznego i interesu strony bądź też wyważenie ww. interesów, ale powołany interes jest abstrakcyjny i nieskonkretyzowany albo wprawdzie interes społeczny jest skonkretyzowany, ale brak w decyzji wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwoma rozbieżnymi interesami: interesem strony, chcącej w pełni wykorzystać swoje (konstytucyjnie chronione) prawo własności do działki nr [...] poprzez uzyskanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do tej nieruchomości oraz interesem społecznym, jakim jest obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego i związana z nim ochrona życia i zdrowia ludzkiego, które są również wartościami konstytucyjnymi.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał wyważenia słusznego interesu w sprawie, i ostatecznie dał prymat interesowi społecznemu, przed którym interes strony winien ustąpić.

Sąd nie podziela wywodów skargi co do naruszenia interesu społecznego, poprzez jak wskazuje skarżąca: użytkownicy drogi krajowej zostaną pozbawieni możliwości korzystania ze stacji benzynowej. Zdaniem strony skarżącej organ nie uwzględnił korzyści dla bezpieczeństwa np. odpoczynek kierowców, zakup wyżywienia.

W przekonaniu sądu jako interes społeczny organ uwzględnił takie wartości jak zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego i związana z nim ochrona życia

i zdrowia ludzkiego, które w żadnym razie nie mają mniejszej wagi i rangi niż interes społeczny wskazany w skardze.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).