Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1536/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (organ/KGP) decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; k.p.a.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 284; ustawa o broni i amunicji/u.b.a.), po rozpatrzeniu odwołania R.S. (skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. (organ I instancji/KWP w O.) z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], mocą której cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

KWP w O. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaniem informacji, iż skarżący przemieszczał się, będąc w stanie po użyciu alkoholu.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, KWP w O., wskazał na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. i zaznaczył, że jego zdaniem bezsprzecznym jest fakt, iż skarżący przemieszczał się z bronią, znajdując się

w stanie po użyciu alkoholu. W tym zakresie powołał się na zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczący zdarzenia z dnia [...] października 2018 r. Jak wynika

z akt sprawy, skarżący w dniu [...] października 2018 r. na trasie K.-B., będąc w stanie po użyciu alkoholu "wyjął broń z pojazdu przez tylne siedzenie i zaczął się z nią oddalać". Nie reagując na polecenia funkcjonariusza Policji, wyrzucił broń w las. (k. 41, 49-50). Po zakończonym za nim pościgu, został zatrzymany i przewieziony w celu wykonania dalszych czynności służbowych,

do KPP w S., gdzie poddano go badaniu na zawartość alkoholu

w wydychanym powietrzu - wynik 0,95 mg/l. Fakt ten został udokumentowany

w protokole badania stanu trzeźwości (k. 52-53 akt administracyjnych). W ocenie KWP w O. uzasadniona jest obawa, że w takim lub podobnym stanie skarżący może broń posiadać bądź nawet jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący wskazał, że nie może zgodzić się z twierdzeniami KWP w O. Jego zdaniem okoliczności o jakich mowa w zaskarżonej decyzji nie wynikają ze sprawy karnej prowadzonej przeciwko niemu. Stwierdził, że sytuacja opisana w decyzji KWP w O. była wyjątkowa i nie powtórzyła się ani wcześniej ani później, ale też wyglądała odmiennie jak to przedstawiono w uzasadnieniu decyzji.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2019 r. KGP utrzymał w mocy rozstrzygnięcie KWP w O. z dnia [...] marca 2019 r., nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. KGP stwierdził, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo i powołując się na dyspozycje art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni

i amunicji wskazał, że w przypadku zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych, organ Policji obowiązany jest cofnąć udzielone wcześniej pozwolenie na posiadanie broni. Rozstrzygnięcie podjęte w oparciu o omawiany przepis ma charakter tzw. decyzji związanej, nie pozostawiającej organowi jakiegokolwiek luzu decyzyjnego.

Wskazał, że zgodnie zaś z art. 10 ust. 9 tej ustawy noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że wydanie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni, wymaga uprzedniego ustalenia w toku postępowania administracyjnego, że adresat decyzji, po pierwsze znajdował się

w stanie po użyciu alkoholu lub innego wymienionego w art. 18 ust. 1 pkt 4 środka,

a po drugie, będąc w takim stanie nosił broń lub przemieszczał się z rozładowaną bronią (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r. IISA/Wa 1734/16, Legalis nr 1655869).

Jego zdaniem, w tym konkretnym przypadku dyspozycja wyżej wskazanego przepisu, stanowiącego obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń, została spełniona. Jak bowiem wynika z akt sprawy, wymieniony w dniu [...] października 2018 r. na trasie K.-B., będąc w stanie po użyciu alkoholu "wyjął broń z pojazdu przez tylne siedzenie i zaczął się z nią oddalać". Nie reagując na polecenia funkcjonariusza Policji, wyrzucił broń w las. (k. 41, 49-50). Następnie, po zakończonym za nim pościgu, został zatrzymany i przewieziony w celu wykonania dalszych czynności służbowych, do KPP w S., gdzie poddano go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu - wynik 0,95 mg/l. Fakt ten został udokumentowany w protokole badania stanu trzeźwości (k. 52-53).

KGP podkreśla, iż z akt sprawy nie wynika, aby strona została ukarana prawomocnym wyrokiem sądu za noszenie broni palnej w stanie po użyciu alkoholu ale jego zdaniem, ustawodawca w regulacji art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni

i amunicji cofnięcia pozwolenia na broń nie uzależnił od takiego ukarania. Jego zdaniem do podjęcia decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną wystarczające jest już tylko wiarygodne ustalenie takiej okoliczności i takie ustalenie w niniejszej sprawie poczyniono. Powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1149/08 (Legalis nr 286397), wskazał, że analiza przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji prowadzi do wniosku, że zastosowanie sankcji w nim określonych nie jest uzależnione od wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Musi jedynie zaistnieć stan faktyczny odpowiadający dyspozycji tego przepisu.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o umorzenie postępowania, KGP stwierdził, iż nie może on zostać uwzględniony. Jego zdaniem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe a więc nie można skorzystać z dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem KGP nie jest też możliwe uwzględnienie tego wniosku w myśl art. 105 § 2 k.p.a., bowiem postępowanie w niniejszej sprawie toczy się z urzędu, a nie na wniosek strony. Nie jest więc spełniony jeden z warunków tego przepisu a jego zastosowanie jest możliwe tylko wtedy, gdy łącznie są spełnione wymogi w nim określone.

W ocenie organu odwoławczego, nie ma żadnych wątpliwości, że skarżący nosił broń będąc w stanie nietrzeźwości, czym wypełnił przesłanki przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Wobec czego, jego zdaniem, orzeczenie KWP w O. jest prawidłowe i brak jest podstaw do zmiany bądź uchylenia tej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję KGP wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego co spowodowało zastosowanie ww. przepisów ustawy o broni i amunicji.

Stwierdził, że sytuacja opisana w decyzji KWP w O. była wyjątkowa i nie powtórzyła się ani wcześniej ani później, ale też wyglądała odmiennie jak to przedstawiono w jej uzasadnieniu. Wskazał, że jako członek Koła Łowieckiego nr [...] "O." przy KWP w O. wywiązuje się z obowiązków na rzecz koła łowieckiego. Dotyczy to również obchodzenia się z bronią. Zauważył, że po polowaniu odwiózł swoją broń do domu a następnie żona odwiozła go samochodem na przygotowaną w łowisku biesiadę myśliwską. W trakcie biesiady jego kolega otrzymał telefon od kuzyna, który poinformował, że miał wypadek. W związku

z powyższym chcąc udzielić pomocy udał się samochodem z kolegą na miejsce zdarzenia. Wraz z nimi jechali inni koledzy. Wskazał, że podbiegł do samochodu, aby udzielić pomocy koledze, ale zauważył, że jest obok samochodu cały. Wiedział, że

w bagażniku samochodu jest poroże daniela - byka. Otworzył bagażnik w celu zabezpieczenia poroża. Wówczas został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji, doszło do wymiany zdań. Całe zdarzenie miało miejsce przy samochodzie. Twierdzi, że nie stosował przemocy wobec funkcjonariuszy. Nie dotykał żadnej broni, nawet jej nie widział. Prosił tylko, aby dali spokój, bo sytuacja nie wymaga aż takiej interwencji a wykona wszystko czego się od niego żąda. Skarżący wskazał, że nie rozumiał powodu takiej interwencji w stosunku do jego osoby.

W związku z powyższym wnosił o :

- uchylenie zaskarżonej decyzji KGP z dnia [...] maja 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję KWP w O. z dnia [...] marca 2019 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej w celach łowieckich;

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy [...] zawisłej przez Sądem Rejonowym w S. na okoliczność treści z nich wynikających, a to w szczególności braku podstaw do wydania w jego sprawie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej w celach łowieckich.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] maja 2019 r. utrzymująca

w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2019 r. o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie

do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano przemieszcza się

z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

Konstrukcja powołanego przepisu jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych, organ Policji obowiązany jest cofnąć udzielone wcześniej pozwolenie na posiadanie broni.

W ocenie Sądu, organy obu instancji, prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, zasadnie przyjęły, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego dają wystarczającą, a zarazem jednoznaczną podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską.

Na wstępie podnieść należy, że prawo do posiadania broni palnej nie należy

w Polsce do wolności i praw obywatelskich. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane. Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość cofnięcia pozwolenia nie może być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, lecz jako działanie prewencyjne, prowadzące do zapewniania szeroko rozumianego bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W uchwale z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") wskazał, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na potrzebę ścisłej ustawowej reglamentacji pozwoleń na broń palną, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w ustawie o broni i amunicji przyjęto m.in. regulację zawartą w art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że skarżący w dniu [...] października 2018 r., podczas interwencji Policji znajdował się w stanie nietrzeźwości (badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu - wynik 0,95 mg/l). Definicję stanu nietrzeźwości zawiera art. 115 § 16 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1950). Zgodnie z tym przepisem zachodzi on, gdy: 1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub 2) zawartość alkoholu w 1 dm sześciennym wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.

W aktach przedmiotowej sprawy znajdują się dokumenty Policji potwierdzające, że skarżący znajdował się w stanie nietrzeźwości dnia [...] października 2018 r., badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu - wynik 0,95 mg/l. Organy wskazały, że skarżący nosił broń palną, znajdując się

w stanie po użyciu alkoholu, w ten sposób, że wyjął broń z pojazdu przez tylne siedzenie i zaczął się z nią oddalać nie reagując na wezwania funkcjonariuszy Policji, następnie wyrzucając tę broń do lasu.

Do pojęcia "nosi" zawartego w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni

i amunicji odniósł się NSA m.in. w wyroku z 7 listopada 2003 r., sygn. akt III SA 3078/01, stwierdzając, że czasownik "nosić" użyty w ww. przepisie jest wyrazem wieloznacznym. Słowniki języka polskiego podają wśród jego znaczeń, oprócz "trzymając coś w rękach, na plecach lub w inny sposób na sobie, chodzić z tym, czyniąc to długo i wielokrotnie, dźwigać" także i takie znaczenia jak "mieć, trzymać coś przy sobie, nie rozstawać się z czymś" (por. podane pod pkt 2 znaczenie tego słowa /w:/ Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1992, t. II, s. 393; Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, PWN, Warszawa 1963, t. V, s. 361). W sytuacji, gdy wykładnia gramatyczna przepisu nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, należy wesprzeć się innymi rodzajami wykładni, w tym wykładnią systemową i celowościową. W tej materii NSA wyraził stanowisko, zgodnie z którym analiza innych przepisów ustawy - art. 10 ust. 4, art. 18 ust. 1 pkt 1, a także art. 18 ust. 3 pkt 4, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, w których także ustawodawca zastosował czasownik "nosić" lub nawiązywał do niego, pozwala wnioskować, że adekwatnym do regulowanej materii znaczeniem tego czasownika będzie drugie z podanych wyżej znaczeń. Z kontekstu, w jakim w przepisach ustawy o broni i amunicji stosuje się czasownik "nosić" wynika, iż ustawodawca miał na myśli wszelkie przypadki, gdy dana osoba przemieszcza się z bronią, poza miejscem,

w którym ją przechowuje. NSA podkreślił jednocześnie, że ratio legis omawianego przepisu jest takie, aby osoby, które z racji spożycia alkoholu, czy też innego środka odurzającego, mogą mieć zaburzoną zdolność oceny swojego zachowania i stracić umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem, nie przemieszczały się

z tą bronią poza miejscem, w którym ją przechowują. Chodzi o eliminowanie dostępu do broni dla tych posiadaczy, którzy dopuszczają się niebezpiecznego postępowania, polegającego na noszeniu broni będąc pod wpływem środków odurzających (alkoholu, narkotyków).

Również we wcześniejszym wyroku z 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 424/01 (LEX nr 13785) NSA w Warszawie zwrócił uwagę, że 18 ust. 1 pkt 4 ustawy

o broni i amunicji nie wskazuje okoliczności usprawiedliwiających noszenie broni

w stanie po użyciu alkoholu, a tym bardziej nie uzależnia możliwości cofnięcia pozwolenia od ich braku. Słowo "nosić" nie może być interpretowane wyłącznie dosłownie. Wniosek taki należy wysnuć zarówno z zestawienia przepisów całej ustawy, jak też celu i sensu wprowadzenia tej regulacji. Nie do zaakceptowania byłby pogląd, że osoba posiadająca pozwolenie na broń nie mogłaby nosić broni przy sobie w kaburze, ale mogłaby to już czynić, trzymając ją w torbie, jadąc samochodem czy pociągiem.

Z kolei w wyroku z 13 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2180/01 (LEX nr 148957) NSA w Warszawie wprost wskazał, iż przewożenie broni myśliwskiej w bagażniku swojego samochodu, odpowiada ustawowej przesłance "noszenia broni przy sobie".

Natomiast w wyroku z 28 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1659/01 (LEX nr 121780) NSA w Warszawie zaznaczył, że broń pozostawiona w samochodzie powinna być zabezpieczona w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. To na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go od tego obowiązku.

Należy zauważyć, iż wynik wykładni systemowej w przypadku art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji wspiera także wykładnia celowościowa, bowiem ustawodawca nakazuje organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń

w przypadkach, gdy pozwolenie posiada osoba, która swoim zachowaniem wskazuje, że mogłaby stanowić świadome lub nawet przypadkowe zagrożenie dla osób trzecich, chociażby przez podwyższone ryzyko utraty broni w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie – będąc nietrzeźwa nie jest w stanie odpowiednio jej chronić.

Dla ustalenia okoliczności uzasadniającej cofnięcie pozwolenia na broń palną w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o broni i amunicji nie jest koniczne prawomocne skazanie posiadacza broni za ten czyn, bowiem w celu orzekania

o cofnięciu pozwolenia na broń właściwe organy Policji gromadzą i dogłębnie badają własny materiał dowodowy. Organy Policji ponadto w przedmiocie ustalenia przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy

o broni i amunicji nie ustalają winy lub innych okoliczności popełnienia wykroczenia, bowiem to jest zastrzeżone dla postępowania karnego. Organ Policji w ramach postępowania administracyjnego bada jedynie sam fakt noszenia broni po spożyciu alkoholu lub innego środka odurzającego. Zatem organy Policji w przedmiotowej sprawie miały obowiązek dokonać oceny własnych ustaleń i dowodów w aspekcie wskazanych przepisów ustawy.

Zdaniem Sądu, w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego organy Policji miały podstawy stwierdzić, że zachowanie skarżącego wyczerpało dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący posiadał broń palną, znajdując się stanie nietrzeźwości. W konsekwencji organ I instancji był zobligowany w oparciu o ww. przepis do wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów łowieckich. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania administracyjnego organu, a skoro tak, brak było jakichkolwiek podstaw do podjęcia innego rozstrzygnięcia. Nadto w tej sytuacji zbędne było dokonywanie przez organy obu instancji jakichkolwiek dodatkowych ustaleń, w szczególności nie było potrzeby – jak chciałby tego skarżący – oczekiwania na wynik postępowania w sprawie o karnej. Sąd powszechny

w postępowaniu karnym stosuje przepisy Kodeksu postępowania karnego i bada inne przesłanki, niż ma to miejsce w postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń, a także czyni to w innym celu. Nie można zatem utożsamiać przesłanek karnych branych przez Sąd pod uwagę w przypadku stosowania sankcji karnych z przesłankami, które wchodzą w rachubę w przypadku stosowania przez organ administracji publicznej art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Cofnięcie pozwolenia na broń nie jest bowiem karą w rozumieniu przepisów prawa karnego,

a konsekwencją administracyjnoprawną wynikającą z naruszenia przepisów ustawy

o broni i amunicji.

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku dowodowego, należy wskazać iż zgodnie z art. 106 § 3 ppsa, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodów z akt sprawy karnej nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ dla zastosowania wobec skarżącego sankcji z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji wystarczające jest znajdowanie się skarżącego w stanie po użyciu alkoholu oraz przemieszczanie się z rozładowaną bronią lub noszenie broni, przy czym "noszenie" – jak to wyżej wskazano – nie może być rozumiane li tylko literalnie. Zatem tylko kwestie opisane w sprawie administracyjnej mają w tym wypadku znaczenie natomiast kwestie związane z odpowiedzialnością karną nie są istotne na gruncie sprawy rozpoznawanej przez tut. Sąd.

Sąd uznał, że organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.). Organy oparły swoje rozstrzygnięcia na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym,

a poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne wydanych decyzji, nie naruszyły art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny

na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.