Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1498/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Gabriela Zalewska-Radzik (spr.), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Jakimowicz, , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2861/22 w sprawie ze skargi B. sp. k. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 25 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za styczeń 2020 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 24 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2861/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie", "Sąd pierwszej instancji", "Sąd") oddalił skargę B. sp.k. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "DIAS", "Organ odwoławczy", "Organ") z 25 października 2022 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za styczeń 2020 r.

Wyrok podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl (dalej: "CBOSA").

Powyższy wyrok Spółka zaskarżyła w całości, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") w związku z art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, dalej: "o.p."):

a) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że "DIAS szczegółowo wyjaśnił, z czego biorą się wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku", a każde wątpliwości organów podatkowych usprawiedliwiają przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, podczas gdy wątpliwości organów muszą być konkretne, realne i należycie uzasadnione (wraz z planem ich wyjaśnienia) - konieczne jest "uprawdopodobnienie przez organ niezasadności zwrotu". Sąd pierwszej instancji - przyjmując kategorycznie, że "nie może wypowiadać się co do trafności dotychczasowych ustaleń kontrolnych oraz zasadności lub niezasadności zwrotu podatku" - wbrew zapadłemu w tej sprawie wyrokowi NSA z 5 października 2022 r., sygn. akt I FSK 930/22, nie dokonał żadnej merytorycznej oceny zasadności wątpliwości i uprawdopodobnienia niezasadności zwrotu podatku za styczeń 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił się od jakiejkolwiek kontroli i oceny działań Organów podatkowych oraz formułowanych przez nie dowolnych twierdzeń, ograniczając się jedynie do przywołania twierdzeń DIAS i skonkludowania, że "DIAS w wydanym w granicach rozpoznanej sprawy postanowieniu wystarczająco wyjaśnił, dlaczego konieczne jest przedłużenie terminu zwrotu podatku, powołując się na obowiązujące przepisy i wskazując okoliczności mające odzwierciedlenie w aktach sprawy." Tym samym, wbrew orzecznictwu NSA, Sąd pierwszej instancji uznał, że każda opisana w postanowieniu DIAS wątpliwość uzasadnia przedłużenie terminu zwrotu VAT, a wystarczającą okolicznością uzasadniającą przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT są prowadzone czynności sprawdzające i postępowania podatkowe oraz wszelkie wątpliwości organu podatkowego. Sądy natomiast nie mogą oceniać "jakości" i zasadności tych wątpliwości;

b) poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, mimo że organy podatkowe swoim zachowaniem przeczą prezentowanemu przez siebie stanowisku i samodzielnie nie podejmują rzeczywistych czynności mających na celu weryfikację zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a Spółka do dziś nie otrzymała zwrotu podatku od towarów i usług. Organy podatkowe nie uprawdopodobniły i nie podejmują żadnych czynności w celu uprawdopodobnienia "niezasadności zwrotu" za styczeń 2020 r., podczas gdy organ podatkowy ma obowiązek uprawdopodobnienia, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku i konieczności wykonania czynności sprawdzających dotyczących stycznia 2020 r.;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi, mimo nieuwzględnienia w postanowieniach organów podatkowych oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku NSA z 5 października 2022 r., sygn. akt I FSK 930/22:

- "fakt dokonywania przez Skarżącą transakcji głównie ze spółką z Malty, dla której Skarżąca świadczyła usługi outsourcingowe, nie stanowi dostatecznego uzasadnienia dla dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Samo prowadzenie działalności w określonej formie, czy z określonym kontrahentem nie może stanowić podstawy dla formułowania wątpliwości co do zasadności zwrotu VAT.",

- "sam fakt prowadzenia wobec Spółki kontroli celno-skarbowej, czy innych procedur weryfikacyjnych prawidłowość rozliczenia nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla przedłużenia terminu zwrotu podatku na jej rzecz.",

- "za przedłużeniem terminu zwrotu nie mogą przemawiać bliżej niesprecyzowane okoliczności faktyczne ustalone w toku kontroli, które nie mogą być ujawnione przez organ podatkowy",

- "takim argumentem nie może być ustalony przez organy schemat działań Skarżącej z podmiotami powiązanymi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wskazano nawet, na czym ten schemat ma polegać i w jakim zakresie narusza obowiązujące przepisy prawa."

- "opisane w zaskarżonym postanowieniu czynności podejmowane w toku kontroli nie odpowiadają nałożonemu wyrokiem kasatoryjnym obowiązkowi ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy."

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez nierzetelne zweryfikowanie prawidłowości oraz zasadności kolejnego (szóstego) przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, wskutek pominięcia istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz przywołanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jedynie twierdzeń DIAS (bez jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów i wyjaśnień Spółki), które w oderwaniu od całokształtu okoliczności sprawy i powołanego wyroku NSA mogłyby sugerować konieczność dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu, podczas gdy twierdzenia Organu odwoławczego stanowiły jedynie pretekst dla usprawiedliwienia kolejnego przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług i nie miały nic wspólnego z czynnościami, o których mowa w art. 274b § 1 o.p. oraz w art. 87 ust. 2 zdanie 2 u.p.t.u.

Zdaniem Spółki, w wyniku tych uchybień doszło do oddalenia skargi pomimo naruszenia przez Organy podatkowe przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121, art. 124, art. 217 § 2 o.p. i art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 274b § 1 o.p., a także braku wykazania konkretnych, uzasadnionych oraz realnych okoliczności przemawiających za uznaniem transakcji Spółki za obarczone ryzykiem.

Wskazując na powyższe podstawy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Spółka zrzekła się również przeprowadzenia rozprawy.

Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną, ani nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Ostatnim zdarzeniem zaistniałym w sprawie, poprzedzającym wydanie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, było złożenie przez Spółkę pisma procesowego, datowanego na 23 listopada 2023 r. Podtrzymano w nim twierdzenia i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej, a także rozwinięto i uzupełnioną argumentację prawną zawartą w tym środku zaskarżenia. Ponadto, Skarżąca dokonała tam syntetycznego podsumowania istotnych okoliczności zaistniałych w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie nie odnotowano. Podobnie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna zbadana według reguły związania zawartymi w niej zarzutami (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

Ocena zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie pozwoliła stwierdzić, aby został on wydany z naruszeniem wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego i materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo nie dopatrzył się naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie postanowień wydanych przez organy podatkowe.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości kolejnego postanowienia o przedłużeniu do 28 lutego 2023 r. terminu zwrotu nadwyżki w podatku VAT w kwocie 615 000 zł, wykazanej przez Skarżącą w deklaracji podatkowej za styczeń 2020 r., w świetle przesłanek określonych w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 274b § 1 o.p.

Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów i ich uzasadnienia, należy zauważyć, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast na mocy art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego.

W związku z tym przypomnieć należy, że zasadność wykazanego przez podatnika w ramach samoobliczenia podatku zwrotu VAT winna być weryfikowana przez organ co do zasady, a gdy w ramach tej pierwotnej weryfikacji organ dojdzie do przekonania, że poprawność żądania podatnika budzi wątpliwości, wówczas wszczyna procedurę przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku. Przy czym w doktrynie i orzecznictwie zgodnie akcentuje się wyjątkowy i szczególny charakter instytucji przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku, jako odstępstwa od zasady neutralności podatku od towarów i usług, co implikuje stwierdzenie, że dopuszczalne jest jedynie wtedy, gdy zachodzą istotne (uzasadnione) wątpliwości co do zasadności tego zwrotu (por. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 87 ust. 2, WK 2016 i powołane tam judykaty). W wyroku z 20 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 115/19 (CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Mimo, iż art. 87 ust. 2 ustawy o VAT daje możliwość prolongowania zwrotu podatku, to rozwiązanie takie stanowi istotną ingerencję w prawo do zwrotu nadwyżki VAT, a więc w prawo będące fundamentalnym czynnikiem gwarantującym realizację podstawowych cech konstrukcyjnych tego podatku, to jest zasady neutralności i proporcjonalności (por. przykładowo: wyrok ETS z 25 października 2001 r., C-78/00 [...] wyrok TSUE z 18 października 2012 r., C- 525/11). Korzystanie z możliwości przedłużenia terminu zwrotu podatku, jako odstępstwo od zasady zwrotu w terminie określonym ustawowo, powinno być zatem zastrzeżone dla sytuacji wyjątkowych, w których prawo podatnika musi ustąpić potrzebie ochrony interesów budżetowych państwa. Ten szczególny charakter analizowanej instytucji, niewątpliwie dolegliwej dla podatnika, pociąga za sobą określone obowiązki po stronie organu podatkowego. W konsekwencji odroczenie zwrotu podatku powinno być należycie i wyczerpująco uzasadnione, tak by nie było wątpliwości, że w danej sprawie rzeczywiście istnieje konieczność dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku nie może być odczytywana, jako blankietowe, prewencyjne upoważnienie do opóźniania realizacji praw podatnika. Tym samym organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego wyżej przepisu, powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając, jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także wyjaśnić źródło zaistniałych wątpliwości. Innymi słowy, powinny w szczególności wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość (np. wskazać na istniejące rozbieżności, czy nieścisłości lub braki w materiale dowodowym) i wytłumaczyć dlaczego uznały, że istnieje potrzeba dalszej weryfikacji (por. przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 2268/18; z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1840/18; CBOSA). Tylko takie uzasadnienie postanowienia o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu VAT może sprostać wymogom procesowym przewidzianym w Ordynacji podatkowej, w tym zasadzie przekonywania (art. 124 o.p.) i zasadzie budowania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), a w konsekwencji uchronić organ przed zarzutem nadużywania konstrukcji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku". Reasumując, przesłanki do wydania postanowienia w omawianym trybie nie stanowi sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, ale muszą istnieć istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu, obiektywne przesłanki wskazujące na konieczność przeprowadzenia w określonej sprawie postępowania weryfikacyjnego.

Na tle powołanego przepisu trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że Organ podatkowy podejmując decyzję o tym, czy zasadność zwrotu podatku rzeczywiście wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach jednej z procedur wskazanych w art. 87 ust. 2 zdanie 2 u.p.t.u., winien opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy. Organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o sytuacje, gdy istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Z pewnością powodem niedokonania zwrotu nie może być tylko sam fakt wydania postanowienia i powołanie się na ogólne powody dalszej weryfikacji. Organ podatkowy, przedłużając termin zwrotu różnicy podatku, jest zobowiązany wskazać na powód takiego postanowienia i przedstawić stronie powody przedłużenia terminu, odnosząc się do konkretnych okoliczności stanu faktycznego sprawy na dany moment. Organ zobowiązany jest każdorazowo przedstawić istniejące wątpliwości powodujące konieczność dalszej weryfikacji rozliczenia za dany okres.

Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia, należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że Organy podatkowe obu instancji wydając zaskarżone postanowienia w sposób wystarczający wykazały, że zaszły przesłanki do zastosowania przepisu art. 87 ust. 2 zdanie 2 u.p.t.u. Wskazano bowiem, na czym polegały wątpliwości, które spowodowały dalsze sprawdzanie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie mogły odnieść skutku. Przepisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie można wykładać w taki sposób, który uniemożliwiałby spełnienie celu tego przepisu – umożliwienie Organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku, do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie.

Z treści uzasadnienia postanowienia Organu odwoławczego wynikają bezsprzecznie przyczyny wątpliwości Organów podatkowych co do zasadności zwrotu podatku na rzecz Skarżącej, czy też potrzeby jego dalszej (dodatkowej) weryfikacji. Zasadniczym, ale nie jedynym tego powodem jest charakter działalności Skarżącej, tj. świadczenie usług niematerialnych na rzecz m.in. odbiorcy z Malty (a więc nieopodatkowanych VAT na terytorium Polski) przy jednoczesnym dokonywaniu odliczeń podatku naliczonego z tytułu transakcji (nabyć) opodatkowanych stawką 23%, czego wynikiem jest powstanie znacznych kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (w kolejnych okresach rozliczeniowych). Z czynności analitycznych przeprowadzonych na podstawie złożonego przez Spółkę JPK za styczeń 2020 r. wynika, że w ewidencji sprzedaży figurują faktury wystawione na łączną kwotę 2 657 984,05 zł netto, dotyczące usług outsourcingowych. Wskazano również na wątpliwości w zakresie faktycznych celów oraz ekonomicznego uzasadnienia zawartych transakcji, gospodarczego istnienia kolejnych podmiotów uczestniczących w łańcuchu transakcji zawieranych pomiędzy podmiotami powiązanymi.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej Organ nie uzasadniał przedłużenia zwrotu VAT wyłącznie okolicznością toczących się kontroli, postępowań, czy czynności za inne okresy rozliczeniowe. Odnotował wprawdzie, że w okresie rozliczeniowym za styczeń 2020 r. występuje analogiczna sytuacja, jak w okresach objętych kontrolą celno-skarbową prowadzoną przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W., której wynik może mieć istotny wpływ na zasadność zwrotu VAT za styczeń 2020 r., ale jednocześnie podał, że wszczęte zostały kontrole celno-skarbowe za okres: od października 2018 r. do lutego 2019 r., od marca 2019 r. do czerwca 2020 r. (obejmująca również sporny styczeń 2020 r.) oraz od października 2020 r. do maja 2021 r. Organ wskazał precyzyjnie na czynności, jakie są dokonywane w ich ramach, a także na fakt ciągłego i dalszego gromadzenia oraz analizowania konkretnego materiału dowodowego, co niewątpliwie uzasadnia dalsze weryfikowanie wykazanego zwrotu nadwyżki VAT, a tym samym przedłużenia terminu tego zwrotu. W zaskarżonym postanowieniu DIAS wskazał na podstawie ustaleń kontroli, że transakcje wykazane przez Stronę zostały przez nią w sposób nieprawidłowy rozpoznane podatkowo z uwagi na fakt, że B. Ltd posiada w Polsce stale miejsce prowadzenia działalności. Organ wskazał na art. 28b ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W toku kontroli stwierdzono, że B. Ltd posiadał w Polsce stałe i ciągłe zaplecze techniczne oraz personalne, zdolne do odbioru usług Skarżącej. W konsekwencji powyższego transakcje Spółki z B. Ltd podlegają opodatkowaniu stawką podstawową 23% podatku od towarów i usług. Natomiast bezpośrednią przyczyną przedłużenia terminu zwrotu była konieczność: (i) oczekiwania na uzyskanie pisemnych odpowiedzi świadka na ponad 50 pytań zadanych świadkowi przez pełnomocnika Spółki w toku przesłuchania przeprowadzonego przez Organ podatkowy 29 lipca 2022 r., (ii) oczekiwania na uzyskanie – za pośrednictwem prokuratury - zgody państw wykonujących europejskie nakazy dochodzeniowe na włączenie do akt kontroli celno-skarbowej materiałów przekazanych przez te państwa, a dotyczących kontrahentów kontrolowanej Spółki oraz (iii) ponownego wystąpienia do maltańskiej administracji podatkowej o udzielenie informacji na temat kontrahenta Spółki. Organ wskazał również na zaplanowane terminy przesłuchania świadków, w tym na przesłuchanie świadka wyznaczone na 23 sierpnia 2022 r. oraz konieczność analizy zebranych materiałów dowodowych, w tym zeznań świadków oraz kontrahenta Spółki złożonych 29 lipca 2022 r.

Te wszystkie okoliczności (subiektywne i obiektywne) oceniane łącznie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadniają potrzebę dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku na rzecz Skarżącej.

W niniejszej sprawie Organ podatkowy skutecznie dokonał przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT. W postanowieniu wskazywano konkretny termin, do którego przedłużono wnioskowany zwrot bezpośredni nadwyżki podatku VAT. Zostało również wyraźnie zaakcentowane, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania.

W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że Organy podatkowe wydając postanowienia w sprawie przedłużenia terminu zwrotu VAT za styczeń 2020 r. nie naruszyły, tym bardziej w sposób rażący, przepisów art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz art. 247b § 1 o.p., a także art. 217 § 2 o.p.

W okolicznościach sprawy nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego oraz postępowania. Wbrew argumentacji Autora skargi kasacyjnej, w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy Organ podatkowy wykazał wystarczająco, że zachodziła konieczność dodatkowej weryfikacji rozliczenia Skarżącej związku ze złożeniem deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 Spółki za styczeń 2020 r.

Podkreślić należy, że Organy nie naruszyły również reguł postępowania dowodowego, którego prawidłowość oceniać można jedynie w kontekście postępowania w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, a nie w kontekście zasadności zwrotu tego podatku. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznał zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego, w tym przepisów art. 120, art. 121, art. 124 o.p.

Na zakończenie, odnosząc się do podniesionej w skardze kasacyjnej kwestii wydania przez sądy administracyjne w innych sprawach dotyczących przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku na rzecz Skarżącej wyroków korzystnych dla Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że powyższa okoliczność sama w sobie nie obliguje sądu administracyjnego do wydania analogicznego rozstrzygnięcia również w niniejszej sprawie. Należy bowiem podkreślić, że postanowienia w sprawie przedłużania terminu zwrotu podatku cechuje dynamika zmian stanu faktycznego związanego z badaniem zasadności zwrotu podatku. Zmienia się też otoczenie procesowe tych postanowień. Dokonując takiego przedłużenia Organ zatem każdorazowo uzasadnia wydawane rozstrzygnięcie w sposób adekwatny do sytuacji faktycznej i procesowej, w jakiej ono zapada. Owa adekwatność podlega przy tym kontroli sądowoadministracyjnej, która nie może cechować się automatyzmem powodowanym wynikami innych analogicznych spraw dotyczących tej samej Skarżącej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

| | | |

|Sędzia WSA del. |Sędzia NSA |Sędzia NSA |

|A. Jakimowicz |M. Olejnik |G. Zalewska-Radzik |