Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 40/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 24§ 1pkt 5, art. 127 § 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 54
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego K.P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2010 r. pełnomocnik K.P. wniósł zarzut na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Powołując się na przepis art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - powoływanej jako ustawa o pea ) zarzucił nieistnienie egzekwowanego obowiązku ze względu na fakt spełnienia zobowiązania wynikającego z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej jako: PINB ) z dnia [...] października 2005 r. tj. zapłaty w dniu [...] maja 2010 roku kwoty 75 008,8 zł stanowiącej karę wymierzoną z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

Pismem z dnia [...] października 2010 r. organ egzekucyjny przekazał zarzut Wojewodzie, jako wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r. znak [...] Wojewoda, z upoważnienia którego działał Główny Księgowy Budżetu Wojewody R.K., powołując się przepis art. 34 § 1 w zw. z art. 33 pkt 1 ustawy o pea uznał wniesiony zarzut za bezpodstawny. Wskazał, iż uiszczenie przez zobowiązanego – po wystawieniu upomnienia wzywającego do zapłaty kwoty 75 000 zł kary wraz z odsetkami liczonymi od [...] listopada 2006 r. - kwoty 75 008,8 zł oznacza uregulowanie zobowiązania jedynie w części.

W wyniku wniosku pełnomocnika zobowiązanego o ponowne rozpoznanie sprawy Wojewoda, z upoważnienia którego działał Główny Księgowy Budżetu Wojewody RK, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] ponownie uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Nie zgodził się z poglądem skarżącego, iż w świetle art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005. Nr 8, poz. 60, ze zm.) brak jest podstaw do naliczania od wymierzonej kary od dnia [...] listopada 2005 r. odsetek za zwłokę, a to ze względu na fakt wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie kary, uchylenia postanowienia z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania i zawieszenia postępowania sądowego. Organ wskazał, na zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne, w tym na fakt, że dnia [...] października 2005 r. PINB postanowieniem znak: [...] nałożył na K.P. karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Rozpoznając zażalenie strony Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB) utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Zaskarżone skargą postanowienie organu II instancji zostało przez Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylone wyrokiem w sprawie II SA/Go 92/06. Dodatkowo w toku tego postępowania WSA wydał postanowienie wstrzymujące wykonanie zaskarżonego postanowienia. Od wyroku uchylającego zaskarżone postanowienie WINB złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. NSA wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Dnia 24 lutego 2010 r. WSA w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę K.P., w wyniku czego pozostały w mocy wcześniejsze postanowienia WINB oraz PINB. Dnia 28 maja 2010 r. zobowiązany odebrał upomnienie nr [...] z dnia [...] maja 2010r. wzywające do uregulowania należności w kwocie 75 000 zł oraz odsetek naliczonych od dnia [...] listopada 2005r. W dniu [...] czerwca 2010r. na konto Urzędu Wojewódzkiego wpłynęła należność w kwocie 75 008,8 zł, która regulowała przedmiotowe zobowiązanie tylko w części. Dnia [...] września 2010 r. sporządzony został tytuł wykonawczy i skierowano sprawę do egzekucji administracyjnej.

Organ wywiódł, iż kara z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu jest niepodatkową należnością budżetową w rozumieniu art. 3 pkt 3 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005. Nr 8, poz. 60, ze zm.), a do tych kar stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, w tym między innymi przepisy regulujące kwestie związane z odsetkami za zwłokę w zapłacie kary, czy ze zwrotem kary w przypadku uchylenia postanowienia w toku postępowania sądowo-administracyjnego (przepisy rozdziału 6 w dziale III). Wskazał, że odsetki za zwłokę są automatycznym następstwem powstania zaległości podatkowej. Regułą jest, że są one naliczane bez względu na okoliczności związane z powstaniem zaległości i wolą stron stosunku prawno-podatkowego. Wyjątki od tej reguły zostały wymienione w przepisie art. 54 Ordynacji, który wymienia osiem przypadków nienaliczania odsetek w sytuacjach ściśle określonych. Przepis art. 54 § 1 pkt 4, przywołanej wyżej ustawy, określa materialno -prawny skutek zastosowania instytucji zawieszenia postępowania z urzędu (art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej) uregulowanej w dziale IV Ordynacji podatkowej. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2006 r. wydane w sprawie II SA/Go 92/06, wstrzymujące wykonanie zaskarżonego postanowienia WINB wydane zostało na wniosek K.P., a więc miało charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny (z urzędu).

W skardze na postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. pełnomocnik K.P. zarzucił mu naruszenie:

1. art. 6 Kpa (zasada praworządności) w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP w szczególności poprzez uznanie, iż zasadne jest naliczanie odsetek, pomimo iż wykonanie postanowienia PINB z dnia [...] października 2005 r., stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego było wstrzymane, następnie postanowienie zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, a nadto postępowanie administracyjne w wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez wierzyciela zostało z urzędu zawieszone,

2. art. 8 Kpa (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej ) poprzez wyciąganie niekorzystnych dla skarżącego konsekwencji z tytułu korzystania przez niego z przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym i uznanie, iż zasadne jest naliczanie odsetek, pomimo iż wykonanie postanowienia PINB z dnia [...] października 2005 r. stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego było wstrzymane, następnie postanowienie zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, a nadto postępowanie administracyjne w wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez wierzyciela zostało z urzędu zawieszone

3. art. 54 § i pkt 4 i § 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż zasadne jest naliczania odsetek, pomimo iż wykonanie postanowienia PINB z dnia [...] października 2005 r. stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego było wstrzymane, następnie postanowienie zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, a nadto postępowanie administracyjne w wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez wierzyciela zostało z urzędu zawieszone.

Domagał się uchylenia zaskarżonego aktu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wywodził, że postanowieniem PINB z dnia [...] października 2005 r. nr [...] nałożono na skarżącego karę w wysokości 75 000 zł. W dniu [...] maja 2010 r. Wojewoda wystawił upomnienie w rozumieniu art. 15 § i ustawy o pea, wzywając skarżącego do uiszczenia kwoty 75 008,8 zł. Strona [...] czerwca 2010 r. uiściła kwotę wskazaną w wezwaniu. Mimo to [...] czerwca 2010 r. Urząd Wojewódzki wystosował do skarżącego pismo, wskazując, iż uiszczona przez niego kwota nie reguluje w całości powstałego zobowiązania i informując, iż wpłatę zaliczono proporcjonalnie na poczet zaległości oraz odsetek za zwłokę. Pismami z dnia [...] czerwca 2010 r. i [...] sierpnia 2010 r. skarżący zakwestionował zasadność naliczenia odsetek w przedmiotowej sprawie. Organ administracji publicznej nie uwzględnił podnoszonych przez skarżącego zarzutów, wystawiając tytułu wykonawczy na podstawie którego wszczęta została egzekucja. W dniu [...] października 2010 r. skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji w administracji na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2010 r., numer [...]. Po wniesieniu przez skarżącego zarzutów organ administracji publicznej zajął stanowisko, w którym uznał wniesiony zarzut za bezpodstawny, a następnie w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydał postanowienie, którym ponownie uznał wniesiony zarzut za bezpodstawny.

Zdaniem skarżącego, błędne jest stanowisko Wojewody jako wierzyciela, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do naliczania odsetek za zwłokę od dnia [...] listopada 2005 r. do dnia zapłaty. Podkreślał, iż postanowienie PINB o nałożeniu kary stanowiące podstawę egzekwowania należności, zostało zaskarżone zażaleniem z dnia [...] listopada 2005 r. zawierającym również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie został nigdy formalnie rozstrzygnięty, a zatem strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniechania organu administracji publicznej. Postanowieniem WINB z dnia [...] grudnia 2005 r. zaskarżone postanowienie zostało utrzymane w mocy. W dniu [...] stycznia 2006 r. wystawiono upomnienie Nr [...], w którym wezwano stronę do dokonania wpłaty należności głównej oraz kosztów upomnienia w kwocie 8.80 zł. W upomnieniu nie zawarto wezwania w zakresie odsetek za zwłokę. Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. skarżący zarzucił, iż upomnienie jest przedwczesne ze względu na zaskarżenie postanowienia WINB do WSA w Gorzowie Wlkp. Po zaskarżeniu postanowienia WINB z dnia [...] grudnia 2005 r. WSA w Gorzowie Wlkp. w dniu 27 marca 2006 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia a wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie II SA/Go 92/06) uchylił zaskarżone postanowienie do ponownego rozpoznania, podzielając stanowisko skarżącego. Od powyższego wyroku WINB w dniu wniósł skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 12 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1711/06 NSA z urzędu zawiesił postępowanie sądowe wywołane skargą kasacyjną. Postępowanie zostało podjęte dopiero w dniu 14 lipca 2009 r. Wyrok NSA uchylający zaskarżony wyrok WSA wydany został w dniu 5 listopada 2009 r., natomiast wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. oddalający skargę wydany został w dniu 24 lutego 2010 r.

Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 54 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się m.in. w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu, czy też w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Z uwagi na fakt , iż taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, zaliczenie uiszczonej przez stronę należności na poczet odsetek za zwłokę, liczonych od dnia [...] listopada 2005 r. do dnia zapłaty jest błędne błędnie. Odsetki nie powinny być zatem naliczane na podstawie art. 54 § i pkt 4 i § 3 op. Zdaniem strony, zasadność jej twierdzeń potwierdza chociażby okoliczność, iż w upomnieniu z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...], w którym wezwano stronę do dokonania wpłaty należności głównej oraz kosztów upomnienia w kwocie 8,80 zł, nie zawarto wezwania do ich zapłaty. W ocenie skarżącego nie powinien być on obciążany negatywnymi konsekwencjami w postaci odsetek ustawowych, w sytuacji gdy korzystał z przysługujących mu praw do weryfikacji nałożonej nań kary poprzez wykorzystywanie ustawowych środków zaskarżenia. Podkreślał, iż w postępowaniu administracyjnym również aktywnie uczestniczył wierzyciel składając skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który następnie zawiesił postępowanie z urzędu. Skarżący niezwłocznie po prawomocnym zakończeniu sprawy i wezwaniu do uiszczenia kary wpłacił należność główną. Nie sposób zatem mówić o tym, iż w jakikolwiek sposób unikał uiszczenia ciążącej na nim kary. Skoro wykonanie postanowienia było wstrzymane do czasu ponownego rozpatrzenia sprawy, skarżący uzyskał korzystne dla siebie orzeczenie WSA, a następnie postępowanie było zawieszone z urzędu, a kara nie mogła być egzekwowana, trudno za zasadne uznać naliczanie odsetek ustawowych. Powołał się w tym zakresie na wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 maja 2002 r. III RN 62/2001 w którym stwierdzono, iż wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego powoduje definitywne zwolnienie podatnika z obowiązku zapłaty odsetek za zwlokę za okres od wstrzymania wykonania decyzji. W przedmiotowej sprawie wykonanie zaskarżonego postanowienia było wstrzymane. Nie sposób za zasadną uznać wykładni przeciwnej, zgodnie z którą pomimo niemożności egzekwowania należności głównej przyjmuje się możliwość naliczania w tym czasie odsetek za zwłokę. Skoro bowiem w okresie wstrzymania wykonania postanowienia, strona nie ma obowiązku jego wykonania, nie popada ona w opóźnienie powodujące zasadność naliczania odsetek.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Skargę należało uwzględnić, jednakże z przyczyn innych niż w niej podniesione.

Sądowa kontrola legalności działań administracji publicznej sprawowana jest, niezależnie od zarzutów skargi, w zakresie wynikającym z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r, Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa ).

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pozostawało postanowienie Wojewody w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutu zobowiązanego K.P. zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zmierzającym do wyegzekwowania kary nałożonej przez PINB wraz odsetkami, należnymi - zdaniem organu - od [...] listopada 2005 r. do dnia zapłaty kary.

Ze względu na przedmiot zaskarżenia wskazania wymaga, iż zgodnie z przepisem art. 59g ust. 3 i 4 Prawa budowlanego w przypadku nieuiszczenia w terminie wymierzonej kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego podlega ona ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczenia takiej kary jest wojewoda. Wojewoda staje się zatem we wszczętym postępowaniu egzekucyjnym wierzycielem. W myśl art. 34 § 1 ustawy o pea w sytuacji zgłoszenia przez zobowiązanego do wykonania egzekwowanego obowiązku zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny rozpatruje je po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.

Zgodnie z przepisem art. 17 § 1a ustawy o pea - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej - do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2 tej ustawy, wydanych przez wierzycieli dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie do przepisu art. 17 pkt 2 Kpa organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie.

Mając na uwadze omówiony stan prawny uznać należy, iż w sytuacji gdy wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym jest wojewoda, który w związku z zarzutami zobowiązanego zajmuje co do tych zarzutów stanowisko w formie postanowienia o jakim mowa w art. 34 § 1 i 2 ustawy i pea, to powinien pouczyć zobowiązanego, iż przysługuje mu od wskazanego postanowienia wniosek do tegoż organu o ponowne rozpoznanie sprawy, w jednakże nie w terminie 14 ( jak to wynika z art. 127 § 3 Kpa ), ale 7 dni, stosownie do przepisu art. 17 § 1a ustawy o pea i dodatkowo art. 18 ustawy o pea.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wojewoda wydając postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie stanowiska wierzyciela pouczył zobowiązanego o możliwości złożenia do organu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w terminie 14 dni od doręczenia mu postanowienia.

Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został prze zobowiązanego złożony z przekroczeniem 7-dniowego terminu o jakim mowa w art. 17 ust. 1 a ustawy o pea , ale z dochowaniem terminu jaki wskazany został w pouczeniu organu. Okoliczność złożenia – na skutek błędnego pouczenia organu - wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z przekroczeniem obowiązującego terminu nie może szkodzić stronie działającej w zaufaniu do organu. W doktrynie przyjmuje się, że jeżeli strona zastosowała się do błędnego pouczenia i złożyła odwołanie w terminie oznaczonym w tym pouczeniu, to należy uznać, iż termin został zachowany, a organ odwoławczy będzie obowiązany rozpatrzyć odwołanie bez potrzeby składania wniosku o przywrócenie uchybionego terminy - J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2006, s. 538. Takie też stanowisko – podzielane przez skład rozpoznający niniejszą sprawę – wyrażone zostało w wyroku NSA z dnia 19 października 2007 r. w sprawie I OSK 2014/06 ( vide: LEX nr 427591 ). Zgodnie bowiem z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasadą udzielania stronom informacji ( art. 8 i 9 Kpa w zw. z art. 18 ustawy o pea ) , w myśl, której organ administracji winien czuwać nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, całkowicie niedopuszczalne byłoby przerzucanie na stronę negatywnych konsekwencji zastosowania się do pouczenia zawartego w decyzji ( postanowieniu ), co do terminu złożenia środka prawnego. Obywatel, który działa w zaufaniu do organu administracji, nie może być obciążany dodatkowymi obowiązkami w postaci złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, gdy okaże się, że udzielone mu pouczenie było błędne. Podzielić też należy stanowisko NSA wyrażone w powołanym wyroku, iż w zaistniałej sytuacji nie może mieć zastosowania pogląd prawny wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 12 października 1998 r. w sprawie OPS 11/98, ( vide: ONSA 1999 nr 1, poz. 4), iż rozpoznanie odwołania wniesionego po upływie terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa gdyż w swojej istocie jest rozpatrzeniem odwołania od decyzji, która uzyskała przymiot ostateczności. Trzeba bowiem przyjąć, że decyzja ( postanowienie ) w której zawarto pouczenie o dłuższym - niż wynikający z przepisów prawa - terminie do wniesienia środka zaskarżenia, uzyska przymiot ostateczności dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu.

Analiza treści postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. jak i wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] wskazuje, iż oba te aktu zostały wydane przez - działającego z upoważnienia Wojewody - Głównego Księgowego Budżetu Wojewody R.K..

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie ta okoliczność faktyczna stanowiła podstawę do uznania, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 wydane zostało z uchybieniem przepisów prawa procesowego o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b tj. z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Stwierdzenie takie obligowało Sąd do uchylenia wskazanego aktu. Zważyć bowiem należało, iż wydanie postanowienia z dnia [...] grudnia 2010 roku przez tę sama osobę – upoważnioną przez Wojewodę – która brała udział w wydawaniu poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. stanowi kwalifikowane naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, co z kolei stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § pkt 3 Kpa. W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie I OPS 13/09 ( vide: ONSAiWSA 2010, z. 5 poz. 82 ) wyrażony został pogląd, iż art. 24 § 1 pkt 5 Kpa nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 Kpa w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 Kpa.

W powołanej uchwale NSA potwierdził, iż wyjątek - od wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa zasady wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał on udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji - dotyczy tylko osoby sprawującej funkcję organu. Istota powołanej uchwały sprowadza się do tego, iż osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy ( w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 Kpa ) przez tę samą osobę jest wyłącznie piastun funkcji organu.

Wojewoda jest organem monokratycznym. W rozpoznawanej sprawie – jak to już wskazano uprzednio - postanowienie z dnia [...] listopada i [...] grudnia 2010 roku wydała nie osoba piastująca funkcję Wojewody, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 Kpa ), ale ten sam pracownik działający jedynie z upoważnienia organu – Wojewody. W świetle powołanej uchwały 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r. należy stwierdzić, iż pracownik upoważniony przez wojewodę do działania w jego imieniu, nie może być w żadnym przypadku uznany za osobę piastującą funkcję organu ( w tym przypadku wojewody ), która nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 Kpa , przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 Kpa. Stanowisko takie – z odniesieniem do innych organów monokratycznych ( ministra, rektora ) wyrażone zostało w wyrokach NSA z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie I OSK 1360/10 z dnia 23 czerwca 2010 r., w sprawie I OSA 36/10 ( vide: nsa.gov.pl ) oraz z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie I OSK 1693/09 ( nie publik. ), także w wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2010 r. w sprawie I SA/Kr 67710.

W związku z wykazanym naruszeniem prawa skutkującym obowiązkiem uchylenia zaskarżonego postanowienia, rodzącym w konsekwencji konieczność rozpoznania na nowo wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewodę - z uwzględnieniem stanowiska wynikającego z niniejszego uzasadnienia - nie mogła podlegać kontroli sądowej merytoryczna treść zaskarżonego skargą aktu.

Zważywszy na wynik sporu o kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ppsa.