Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SO/Kr 4/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: wymierzono grzywnę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2023 r. sprawy z wniosku S. G. o wymierzenie Doradcy Restrukturyzacyjnemu M. Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi S. G. z dnia 17 stycznia 2023 r. na bezczynność Doradcy Restrukturyzacyjnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. wymierzyć Doradcy Restrukturyzacyjnemu M. Ł. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych, II. zasądzić od Doradcy Restrukturyzacyjnego M. Ł. na rzecz S. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S. G. zwrócił się z wnioskiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie Doradcy Restrukturyzacyjnemu M. Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi S. G. z dnia 17 stycznia 2023 r. na bezczynność Doradcy Restrukturyzacyjnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W ślad za pismem z dnia 9 maja 2023 r. tut. Sąd wezwał Doradcę Restrukturyzacyjnego M. Ł. o ustosunkowanie się do wniosku S. G. o ukaranie grzywną.

W odpowiedzi na wezwanie Doradca Restrukturyzacyjny M. Ł. w ślad za pismem z dnia 16 maja 2023 r. (data wpływu do Sądu 23 maja 2023 r.) wyjaśnił, że jako doradca restrukturyzacyjny, pełniący funkcję syndyka w postępowaniach upadłościowych osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji nie jest podmiotem, za pośrednictwem którego wnosi się skargę na bezczynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Jest to zatem przepis szczególny w stosunku do art. 54 § 2 p.p.s.a., który zakreśla dla organu trzydziestodniowy termin przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. II GPS 3/09, stwierdził, że grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. ma mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Innymi słowy, instytucja określona w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma zabezpieczyć skarżącego przed działaniami organu prowadzącymi do faktycznego uniemożliwienia kontroli sądowoadministracyjnej działania lub zaniechania tego organu. Tym samym stanowi gwarancję procesową nadania biegu sprawie przed sądem administracyjnym, a zarazem - realizacji przywołanego w ww. uchwale prawa do sądu.

Z treści art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że do przesłanek wymierzenia grzywny organowi należą jedynie: złożenie wniosku przez podmiot, który wniósł skargę, a także niezastosowanie się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Wymierzenie grzywny nie jest jednak obligatoryjne i pozostawione zostało uznaniu sądu administracyjnego. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi (postanowienie NSA z 25 września 2020 r., sygn. I OZ 585/20). Okoliczności sprawy, w tym powody nieprzekazania skargi w terminie, fakt przekazania jej sądowi, wyjaśnienie przyczyn niedochowania terminu, mogą mieć również wpływ na wysokość grzywny, w przypadku jej wymierzenia.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że S. G. skierował w piśmie z 10 marca 2023 r., za pośrednictwem Doradcy Restrukturyzacyjnego M. Ł., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność tegoż Doradcy Restrukturyzacyjnego. Ten jednak nie przekazał skargi do Sądu. Nie ulega zatem wątpliwości, że nie został wypełniony obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Następnie S. G. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny.

W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że w postępowaniu o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., nie podlega badaniu to, czy skarżący prawidłowo określił podmiot legitymowany biernie, tj. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, wskazany w art. 32 p.p.s.a. Okoliczność ta będzie dopiero przedmiotem oceny sądu w postępowaniu zainicjowanym skargą. W ocenie Sądu każdy, do kogo wpływa skarga zaadresowana do sądu administracyjnego, powinien ją wskazanemu w skardze sądowi przekazać w terminie wyznaczonym ww. przepisami prawa. Tak też powinien był zrobić Doradca Restrukturyzacyjny M. Ł. ze skargą S. G. 10 marca 2023 r.

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał za zasadne wymierzenie grzywny, mając na względzie, że skarga do tej pory nie została Sądowi przekazana. Okoliczności podane w odpowiedzi na wniosek wskazują wszakże, iż działanie Doradcy Restrukturyzacyjnego M. Ł. nie miało na celu uniemożliwienie kontroli sądowej, a wynikało z błędnego przekonania, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a co za tym idzie udostępnienie informacji publicznej. Z tych powodów Sąd uznał, że grzywna w kwocie 100 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na Doradcy Restrukturyzacyjnym, a jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie II, na podstawie art. 200 p.p.s.a.