Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 187/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi D.B. na bezczynność Prezydenta Miasta Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 3 grudnia 2014 r. D.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Urzędu Miasta Ś. w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 1 września 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu podał, że za pomocą platformy SEKAP złożył w formie elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci: bilansu zysków i strat oraz liczby użytkowników basenu ekologicznego "A" w miesiącu sierpniu 2014 r. z wyszczególnieniem danych dla basenu, siłowni, kortów do squasha.

W dniu 15 września 2014 r. otrzymał informację, że ze względu na problemy techniczne organ nie mógł wysłać pisma zwrotnego. Następnie w dniu 18 września 2014 r. otrzymał pismo datowane na 15 września 2014 r., w którym został poinformowany, że ze względu na konieczność konsultacji z Ośrodkiem Sporu i Rekreacji "A" wnioskowane informacje zostaną przesłane do dnia 1 listopada 2014 r. Jednakże od dnia złożenia podania jego wniosek nie został rozpoznany.

W związku z powyższym skarżący domagał się zobowiązania Urzędu Miasta w Ś. do wydania odpowiedniego aktu oraz ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Nadto w przypadku uwzględnienia skargi wniósł o orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta Miasta Ś. wniósł o odrzucenie skargi względnie jej oddalenie, jako bezzasadnej. Uzasadniając powyższe podniesiono, że skarżący skierował szereg wniosków o udostępnienie informacji publicznej wybierając formę załatwienia sprawy z wykorzystaniem platformy SEKAP, co było wiążące dla organu. W toku spraw skierowano do skarżącego korespondencję wychodzącą z systemu e-SOD. W związku z tym, że w dniu 7 listopada 2014 r. skarżący telefonicznie zgłosił brak otrzymania korespondencji podjęto czynności w wyniku których ustalono, że w systemie e-SOD na Komponencie Komunikacyjnym nie uwidocznione zostały błędy związane z wysyłką wiadomości poprzez SEKAP. Dla pisma z dnia 15 września 2014 r. o sygn. [...] wysłanego do platformy SEKAP dnia 16 września 2014 r. zostało wystawione Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia (UPO), co stanowi, że pismo zostało wysłane na SEKAP i odczytane przez odbiorcę. W przypadku pism wychodzących, wysłanych za pomocą opcji "wyślij plik" SEKAP nie wystawia UPO, jednak w logu widnieje notyfikacja, iż plik został prawidłowo wysłany o czym informuje komunikat "rezultat przetwarzania 1", w przypadku błędu otrzymano by informację "rezultat przetwarzania -1". Ponadto wskazano, że w zakresie dotyczącej informacji zawartej we wniosku z dnia 1 września 2014 r. organ nie dysponował tą informacją, w związku z tym poinformował skarżącego kto jest w jej posiadaniu, a nadto zwrócił się do właściwego dysponenta informacji o jej udzielenie. Jednocześnie za niezasadne uznano żądanie wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, skoro nie było podstaw do jej wydania. Wobec tego stwierdzono, że ze strony organu nie wystąpiła bezczynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a.

Z kolei stosownie do treści art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1). W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Natomiast świetle omówionego przepisu sąd administracyjny nie posiada kompetencji do nakazywania organom wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i ukarania pracowników tych organów.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest natomiast zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest zatem ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena co do bezczynności organu dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.

Skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność polegającą na niezałatwieniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić postępowanie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwana dalej "u.d.i.p."

Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

W sprawie jest poza sporem, że Prezydent Miasta Ś., jako organ władzy publicznej, jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Załatwienie sprawy z wniosku skarżącego na podstawie u.d.i.p. zatem mogło nastąpić:

- poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2),

- poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.),

- przez poinformowanie wnioskodawcy, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, bądź że w sprawie zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji.

- poprzez poinformowanie wnioskodawcy, iż żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany. Do udzielenia informacji zobowiązane są bowiem podmioty będące w posiadaniu takiej informacji (art. 4 ust. 3 ustawy).

Czynności tych organ powinien dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

W kontrolowanej sprawie skarżący za pomocą platformy SEKAP złożył wniosek o udostępnienie w formie elektronicznej informacji publicznej w postaci: bilansu zysków i strat oraz liczby użytkowników basenu ekologicznego "A" w miesiącu sierpniu 2014 r. z wyszczególnieniem danych dla basenu, siłowni, kortów do squasha. Z akt wynika, że pismem z dnia 15 września 2014 r., przesłanym i doręczonym skarżącemu w dniu 16 września 2014 r., co znajduje potwierdzenie w treści Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia, organ poinformował skarżącego, że ze względu na konieczność konsultacji z Ośrodkiem Sportu i Rekreacji "A" w Ś. (OSiR), celem pozyskania żądanych informacji, wnioskowane informacje zostaną przekazane do dnia 1 listopada 2014 r.

Z treści tego pisma jednoznacznie wynika, że organ nie dysponował żądaną informacją, skoro o jej udostępnienie wystąpił do wskazanego podmiotu, co potwierdza pismo datowane na dzień 15 września 2014 r. skierowane do dyrektora tej jednostki (pismo w aktach). Natomiast OSiR "A" w Ś., jak stanowi jej Statut, jest jednostką organizacyjną Gminy realizującą zadania z zakresu kultury fizycznej, sportu i rekreacji m.in. poprzez udostępnianie bazy sportowo – rekreacyjnej w celu zaspokajania potrzeb w zakresie sportu i rekreacji oraz gospodarowanie powierzonym mieniem (§ 7 pkt 1 i pkt 7 Statutu OSiR), a nadto prowadzi dokumentację finansową (§ 14 Statutu). W świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. jednostka ta jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej.

Także w odpowiedzi na skargę wskazano, że organ nie dysponował wnioskowaną informacją, w związku z tym poinformował skarżącego kto jest w jej posiadaniu, a nadto zwrócił się do właściwego dysponenta informacji o jej udzielenie.

Natomiast w sytuacji, gdy organ informacją nie dysponuje, wówczas winien zawiadomić o tym wnoszącego o jej udostępnienie, a dokonując takiej czynności, jak miało to miejsce w sprawie, nie pozostaje w bezczynności. W świetle uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej organ nie ma bowiem obowiązku pozyskiwania informacji, której nie posiada, a która jest w dyspozycji innego zobowiązanego do jej udzielenia podmiotu.

Organ w takiej sytuacji nie ma także obowiązku wydania decyzji. Powyższe wynika z faktu, że forma decyzji została przewidziana przez ustawodawcę wyłącznie dla rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji, względnie o umorzeniu postępowania, zaś w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, to nie może odmówić ich udzielenia. Jednakowoż pomimo, że do dalszych działań organ nie był zobowiązany, wystąpił o udzielenie informacji, a po ich uzyskaniu od Dyrektora OSiR "A" przekazał je skarżącemu w piśmie z dnia 16 października 2014 r. (pismo w aktach), a z wyjaśnień i wydruków korespondencji wychodzącej znajdujących się w aktach sprawy wynika, że zostało ono prawidłowo przesłane skarżącemu drogą elektroniczną za pomocą platformy SEKAP.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Wobec oddalenia skargi brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny oraz zwrotu poniesionego wpisu sądowego, albowiem zwrot kosztów postępowania przysługuje stronie wyłącznie w sytuacji uwzględnienia skargi (art. 200 ww. ustawy).