Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 31/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31zo ust. 10
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi R. M. R. sp.k. z siedzibą w Poznaniu na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w Poznaniu z dnia 18 marca 2021r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 listopada do 30 listopada 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

M. R. [...] stycznia 2021 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Poznaniu z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku z opłacania składek dla płatników prowadzących [...] września 2020 r. za okres od 1 do 30 listopada 2020 roku działalności gospodarczej w określonych branżach.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Poznaniu decyzją z 20 stycznia 2021 r. o nr [...] odmówił wnioskodawcy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od 1 listopada do 30 listopada 2020r. Decyzję wydano na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 ze zm., dalej: ustawa Covid-19) w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 266 ze zm., dalej: usus).W uzasadnieniu organ powołał treść art. 31zo ust. 10 ustawy Covid-19 i wskazał, że ze złożonego w sprawie wniosku wynika, że przeważającą działalnością wg PKD wnioskodawcy na dzień [...] września 2020 r. była działalność o kodzie 93 13 .Z Ponadto podniesiono, że w wyniku analizy danych zawartych w Kompleksowym Systemie Informatycznym KSI-ZUS ustalono, że strona nie prowadziła działalności gospodarczej pod nazwą R. spółka komandytowa w listopadzie 2019 roku. Nie można zatem ustalić obniżenia przychodu w listopadzie 2020 roku w stosunku do przychodu uzyskanego listopadzie 2019 roku.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. R. podniósł, że nie jest prawdą iż nie prowadził działalności gospodarczej w listopadzie 2019 roku.Prowadził ją nieprzerwanie od 2007 roku, na okoliczność czego przedłożył aktualny odpis z KRS. Ponadto zakwestionował ustalenia organu odnośnie przeważającej działalności gospodarczej, bowiem jest nią kod PKD [...] ,jako działalność prowadzona faktycznie , czyli działalność fizjoterapeutyczna a nie objęta PKD [...] – działalność obiektów służących poprawie kondycji fizycznej.

Decyzją z 18 marca 2021 r. o nr [...] , ZUS II Oddział w P. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2021 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ ponownie wskazał, że na podstawie analizy danych zawartych w KSI KSI-ZUS ustalono, że płatnik nie prowadził działalności gospodarczej pod nazwą R. Sp. komandytowa w listopadzie 2019 roku, co uniemożliwia ustalenie obniżenia przychodów w listopadzie 2020 roku.

Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję ZUS II Oddział w Poznaniu . Skarżący zarzucił sprzeczność dokonanych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym poprzez błędne przyjęcie ,że skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w listopadzie 2019 roku ,a ponadto błędne ustalenia odnośnie kodu przeważającej działalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie zgodnie z art. 134 P.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis art. 135 P.p.s.a. określa zaś, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu obligującym do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy COVID-19. Zgodnie z art. 31zo ust. 10 tej ustawy na wniosek płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 września 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 30 listopada 2020 roku wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r.

Przyczyną odmowy uwzględnienia wniosku o zwolnienie z opłacania należności był fakt, że zdaniem organu strona nie prowadziła działalności gospodarczej w listopadzie 2019 roku, nie było zatem możliwości ustalenia obniżenia przychodu w listopadzie roku 2020. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zatem ustalenie spełnienia przez skarżącego przesłanki zmniejszenia o 40% przychodów osiągniętych w listopadzie 2020 r. w stosunku do przychodów uzyskanych w listopadzie 2019 r. Jak wynika z uzasadnień wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji, w ocenie administracji przesłanka ta nie została spełniona, gdyż strona nie prowadziła działalności gospodarczej w listopadzie 2019 roku. Strona we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przedstawiła aktualny odpis z KRS, z którego wynika, że działalność była prowadzona, a ponadto strona składała sprawozdanie finansowe za ten okres. Organ pominął tak argumenty wniosku ,jak i załączony dokument i uznał ,że nie został spełniony warunek, że przychód z tej działalności podstawowej uzyskany przez płatnika składek w listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego z tej działalności przez płatnika składek w listopadzie 2019 r. Jest to stanowisko nieprawidłowe tak z uwagi na nie odniesienie się do zarzutu strony, jak i brak jakiegokolwiek uzasadnienia tej kwestii. Z obu decyzji nie wynika bowiem, czy organ uznał, że strona nie spełniła warunku wykazania spadku przychodów , czy działalności nie prowadziła w ogóle. Co więcej- dopiero w odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarżący był płatnikiem składek dopiero od 1 sierpnia 2020roku, co wynika z dokumentów , którymi dysponuje ZUS .Podkreślić należy ,że stanowisko organu nie tylko jest spóźnione , ale również nie poparte zebranym materiałem , a stosownie do art. 133 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy .Uniemożliwiło to też stronie odniesienie się do tych ustaleń.

Ponadto sąd zwraca uwagę, że przepis art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19 nie przewiduje warunku, aby przychód uzyskany w okresie, w porównaniu do którego nastąpił spadek przychodu był również przychodem z "tej samej", tj. kwalifikowanej odpowiednim PKD działalności. Przepis art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19 stanowi o tym, że przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w listopadzie 2020 r. ma być niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. Organ pominął także tę kwestię pomimo ,że strona kontestowała również ustalony przez organ kod działalności przeważającej, co w konsekwencji oznacza, że nie jest znane stanowisko organu w kwestii przyrównania przychodu z działalności kwalifikowanej do przychodu z tego rodzaju działalności w listopadzie 2019 r.

Reasumując sąd uznał, że organ administracji nie wyjaśnił wystarczająco, czy skarżący spełnił uprawniającą do zwolnienia z opłacania należności przesłankę zmniejszenia o 40% przychodów osiągniętych w listopadzie 2020 r. w stosunku do przychodów uzyskanych w listopadzie 2019 r, w konsekwencji czego niewłaściwie zastosował art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19. Naruszył tym samym przepisy postępowania, m.in. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c orzekł jak w sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Jednocześnie wyjaśnić należy, że sąd nie przesądza, czy skarżący ma, czy też nie ma prawa do zwolnienia z opłacania składek. Stwierdza wyłącznie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.