Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 115/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 3, art. 17, art. 20, art. 9 ust. 4, art. 15
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S., C. M. i L. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 364/22 w sprawie ze skargi M. S., C. M. i L. G. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od M. S., C. M. i L. G. na rzecz Gminy B. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 364/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę M. S., C. M. i L. G. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

M. S., C. M. i L. G. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z:

1) art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p.") w zw. z art. 17 pkt 4, 12 i 13 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. - przez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej, a w konsekwencji bezpodstawne oddalenie skargi, w sytuacji gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, co wynikało ze sporządzenia projektu planu miejscowego bez rozpatrzenia i uwzględniania wniosków Skarżących kasacyjnie, jak i wadliwego rozpatrzenia uwag do projektu planu przez Wójta oraz Radę Gminy B. oraz całkowicie wadliwego uzasadnienia nieuwzględnienia uwag i wniosków Skarżących kasacyjnie, a więc dokonania ustaleń przeznaczenia terenu, sposobu jego zagospodarowania i korzystania z niego z pominięciem zgłaszanych w trakcie procedowania wniosków i uwag Skarżących kasacyjnie i pozostałych mieszkańców, a także przedłożenia interesu Inwestora nad interesy prywatne Skarżących kasacyjnie i pozostałych mieszkańców;

2) art. 9 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt. 2, 3, 3a u.p.z.p. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej, a w konsekwencji bezpodstawne oddalenie skargi, w sytuacji gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, co wynikało z uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszającego ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. w zakresie ustaleń wartości wskaźników zagospodarowania i użytkowania terenów (niedopuszczalne zróżnicowanie maksymalnej wysokości obiektów i maksymalnej wysokości zabudowy w MPZP względem wskaźników przyjętych w Studium), a tym samym naruszenie wymagań ładu przestrzennego i ustalenie zagospodarowania terenu w sposób bezsprzecznie naruszający istniejący ład.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i w jej wyniku stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy B. z dnia 28 grudnia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. dla obszaru w rejonie góry K. w B. - Etap II (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z dnia [...] 2021 r., poz. [...]) w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy B. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Niezasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przepisów art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 4, 12 i 13 u.p.z.p. w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Sąd Wojewódzki, odnosząc się do analogicznego zarzutu zawartego w skardze, przedstawił w uzasadnieniu istotną treść wniosków i uwag złożonych przez skarżących w toku procedury planistycznej.

Mianowicie, zasadniczo skarżący wyrazili sprzeciw wobec postanowień planu dopuszczających m.in. na terenie ich własnych nieruchomości oraz działek sąsiednich realizację inwestycji narciarskich, jako uciążliwych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz rekreacji indywidualnej (tereny 1MN i 3ML).

W szczególności wskazywali na uciążliwość "inwestycji biznesowej jaką jest K.", a także niezasadne lokowanie dojazdów niewydzielonych zapewniających obsługę terenów inwestycji "[...]" ([...]) na całym obszarze objętym planem.

Zaznaczyć trzeba, że w skardze przytoczono treść szeregu wniosków i uwag nakierowanych na wyłączenie nieruchomości skarżących ze strefy rozwoju sportów całorocznych i aktywnego wypoczynku oraz odpowiednie skomunikowanie ich działek z drogami publicznymi, a nadto wprowadzenie ograniczeń dla projektowanych w planie inwestycji.

Zdaniem skarżących wadliwie nie uwzględniono ich wniosków i uwag, przy czym lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięcia Rady Gminy nie pozwala uznać, że procedowanie organów było prawidłowe, zwłaszcza, iż nie da się ustalić z jakiego powodu nie uwzględniono złożonych wniosków i uwag.

Powtarzając powyższe stanowisko w skardze kasacyjnej zaznaczono ponadto, że w aktach brak jest dokumentów świadczących o rozpatrzeniu wniosków przez Wójta Gminy B. na etapie sporządzania projektu planu miejscowego, bowiem w wykazach brak jest informacji w tym zakresie. Podkreślono, że wadliwie pominięto wnioski i uwagi skarżących przy ustaleniu przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania wskazanych terenów.

Odnosząc się do zarzuconych w skardze kasacyjnej naruszeń art. 17 pkt 4, 12 i 13 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzić należy, że Sąd Wojewódzki, kierując się właściwym rozumieniem wymienionych przepisów przyjął prawidłowo w zaskarżonym wyroku, iż organy Gminy rozpatrzyły złożone przez skarżących wnioski i uwagi do projektu planu bez istotnego naruszenia wymogów proceduralnych.

Stosownie do art. 17 pkt 4 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o którym mowa w pkt 1, a więc wnioski, które można składać w wyznaczonym terminie po ogłoszeniu podjęcia uchwały w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia planu.

W sposób uprawniony wywiódł Sąd Wojewódzki, że w niniejszej sprawie wnioski skarżących objęte wykazami zostały rozpatrzone przez organ wykonawczy, przy czym ich nieuwzględnienie znalazło wyraz w konkretnej treści sporządzonego projektu planu miejscowego.

Konstatacji Sądu nie mógł zatem podważyć fakt niezamieszczenia w sporządzonych wykazach informacji o sposobie ich rozpatrzenia oraz uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć. Chociaż w myśl §12 pkt 4 i 5 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: Rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r.) organ wykonawczy miał obowiązek sporządzenia dokumentacji prac planistycznych w postaci wykazu wniosków złożonych do planu miejscowego oraz rozstrzygnięć organu w sprawie rozpatrzenia wniosków, to jednak brak w wykazach adnotacji o wyniku rozstrzygniętych wniosków nie stanowił w niniejszej sprawie istotnego naruszenia trybu sporządzenia projektu planu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Należało bowiem przyjąć, iż sekwencja wszystkich działań tego organu świadczy o tym, że mając na uwadze założenia projektowanej uchwały konsekwentnie nie uwzględniono wniosków, a następnie uwag złożonych przez skarżących.

W orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że ustawa nie określa formy, w jakiej następuje rozpatrzenie uwag przez organ wykonawczy gminy (zob. wyrok NSA z 21 lipca 2020 r. II OSK 941/20).

Zaznaczyć należy, że w myśl art. 17 pkt 12 i pkt 13 u.p.z.p. Wójt Gminy miał obowiązek rozpatrzyć uwagi dotyczące projektu planu, a wobec ich nieuwzględnienia obowiązany był przedstawić Radzie Gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, co uczynił. Z kolei Rada Gminy, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., uchwalając plan miejscowy rozstrzygnęła jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu, co zostało udokumentowane w Załączniku Nr 2 do uchwały, zawierającym wykaz nieuwzględnionych uwag do projektu plany, w tym złożonych przez skarżących.

Stosownie do § 12 pkt 16 i pkt 17 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. oraz załącznika nr 9 do tego rozporządzenia, sporządzony został tabelaryczny wykaz rozstrzygnięć podjętych przez organ wykonawczy i organ stanowiący co do poszczególnych uwag dotyczących projektu planu.

W takim stanie sprawy zasadnie Sąd Wojewódzki stwierdził zachowanie w sprawie wymogów proceduralnych związanych z rozpatrzeniem uwag na kolejnych etapach prac planistycznych. W uzasadnieniu wyroku trafnie odnotowano utrwalone w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym dopuszczalne jest zbiorcze głosowanie nad uwagami zestawionymi w załączniku do uchwały w przedmiocie planu miejscowego.

Przykładowo w wyroku z 15 listopada 2019 r. II OSK 3302/17 NSA wskazał na przyjmowany w orzecznictwie pogląd, że chociaż nie neguje się celowości indywidualnego głosowania nad każdą nieuwzględnioną uwagą, to z uwagi na brak precyzji w formułowaniu przez ustawodawcę czynności podejmowanych przez organ uchwałodawczy, dopuszcza się rozpatrzenie uwag w jednym głosowaniu (por. m.in. wyrok NSA z 17 czerwca 2016 r. II OSK 3099/14, wyrok NSA z 8 listopada 2022 r. II OSK 3484/19).

Uwzględniając treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. należy przyjąć, że istotą obowiązku rady jest merytoryczna ocena zasadności każdej zgłoszonej uwagi, a w konsekwencji rozstrzygnięcie o jej uwzględnieniu bądź nieuwzględnieniu, co nie oznacza obowiązku przeprowadzenia indywidualnego głosowania nad każdą ze zgłoszonych uwag. Dla zachowania omawianego wymogu proceduralnego istotne znaczenie ma przeprowadzenie na sesji rady obrad nad wszystkimi uwagami złożonymi do projektu planu, tak aby zagwarantowane było ich indywidualne rozpatrzenie (por. wyrok NSA z 22 listopada 2019 r. II OSK 34/18).

W niniejszej sprawie prawidłowość przeprowadzonego głosowania nad uwagami skarżących nie została podważona, zaś w sporządzonym Załączniku Nr 2 odnotowano wszystkie nieuwzględnione przez Wójta Gminy oraz Radę Gminy, a nadto w odrębnej rubryce umieszczono uwagi o przyczynie podjętych rozstrzygnięć.

W tym kontekście istotne znaczenie ma także regulacja art. 7 u.p.z.p. wykluczająca możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego m.in. rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta o nieuwzględnieniu wniosków i uwag dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustawodawca przewidział bowiem, że w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. uprawnione podmioty mogą zaskarżyć do sądu administracyjnego uchwalony plan miejscowy, co otwiera drogę do oceny zasadności nieuwzględnienia przez organy gminy wniosków i uwag złożonych przez skarżących w toku procedury planistycznej.

Zaznaczyć należy, że przy ocenie legalności zaskarżonego planu miejscowego, sąd administracyjny uwzględnia całokształt okoliczności wynikających z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym przedstawionych w skardze i odpowiedzi na skargę.

Niewątpliwie z dokumentacji planistycznej oraz wyjaśnień przedstawionych przez organ w niniejszym postępowaniu sądowym wynika z jakich przyczyn nie uwzględniono wniosków i uwag do projektu przedmiotowego planu miejscowego. Dlatego niezasadny jest podnoszony w skardze kasacyjnej argument, że w rozpatrywanej sprawie nie da się ustalić z jakich powodów Rada Gminy nie uwzględniła poszczególnych uwag, co w konsekwencji powinno być zakwalifikowane jako zaniechanie ich rozpatrzenia.

W rezultacie niezasadnie zarzucono w sprawie, że brak uzasadnienia rozstrzygnięć Wójta w przedmiocie wniosków i uwag oraz skrótowe uzasadnienie co do przyczyn nieuwzględnienia uwag przez organ stanowiący, świadczy o wadliwej procedurze prowadzącej do uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego.

Wprawdzie rację mają skarżący, że ogólnikowa forma informacji podanych w Załączniku Nr 2 do Uchwały nie pozwalała na poznanie konkretnych przyczyn nieuwzględnienia ich uwag, to jednak nie można było uznać, że w ten sposób doszło do istotnego naruszenia proceduralnego, warunkującego stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu miejscowego.

Jak już zaznaczono wyżej, Sąd Wojewódzki, oceniając czy miało miejsce istotne naruszenie trybu sporządzenia zaskarżonej uchwały, obowiązany był uwzględnić całokształt okoliczności wynikających z materiału zgromadzonego w aktach sprawy.

Z uwagi na to, że sporządzone na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 1-3 u.p.z.p. uzasadnienie projektu planu miejscowego nie zawiera szczegółowych wyjaśnień co do ustaleń przyjętych w planie dla konkretnych nieruchomości, to w postępowaniu zainicjowanym skargą złożoną w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. organ gminy przedstawia motywy przyjętych w planie rozwiązań zakwestionowanych przez stronę skarżącą.

Z treści i uzasadnienia zaskarżonej Uchwały wynika, że przedmiotowy plan obejmuje obszar położony w rejonie góry K. w gminie B. , a dopuszczona ustaleniami planu zabudowa ma się przyczynić do efektywnego wykorzystania terenu góry K. pod tereny sportu i rekreacji.

W złożonej odpowiedzi na skargę wskazano na okoliczności, które determinowały ustalenia przyjęte w uchwalonym planie miejscowym.

Przede wszystkim zaznaczono, że zgodnie z treścią planu, nieruchomości skarżących położone są w obszarach oznaczonych 1MN i 3ML o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rekreacji indywidualnej, powielającym zagospodarowanie wyznaczone we wcześniejszym planie, a więc odpowiednio do ich oczekiwań. Natomiast dopuszczone przeznaczenie w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały (zieleń urządzona, wiaty i zadaszenia, infrastruktura narciarska, narciarskie trasy zjazdowe, wyciągi narciarskie, koleje linowe, obiekty związane z ratownictwem górskim, terenowe urządzenia sportowo-rekreacyjne oraz obiekty i urządzenia towarzyszące infrastrukturze narciarskiej), stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 Uchwały uzupełnia przeznaczenie podstawowe, lecz nie może powodować z nim kolizji i nie może ograniczać realizacji przeznaczenia podstawowego. Organ wyjaśnił przy tym, że skorzystanie z dopuszczonego sposobu zagospodarowania jest całkowicie zależne od decyzji skarżących, gdyż plan miejscowy określa przeznaczenie i sposób zagospodarowania gruntu na przyszłość, ale nie nakazuje jego aktywnego wdrażania właścicielom.

Zaznaczono, że realizacja dopuszczonych elementów infrastruktury narciarskiej nie będzie ingerowała, ograniczała ani zmieniała dotychczas nabytych praw skarżących. Plan, w zakresie dopuszczenia infrastruktury narciarskiej, nie nakazuje realizować inwestycji w konkretnych miejscach, daje swobodę realizacji w obrębie prawa własności i oczywiście obowiązujących przepisów prawa. Samo uchwalenie zaskarżonej uchwały nie rodzi praw innych podmiotów do nieruchomości skarżących, nie gwarantuje ani nie eliminuje faktycznych dojazdów do posesji, praw do dysponowania własnymi nieruchomościami, a także nie eliminuje ani nie ogranicza praw właścicieli związanych z ochroną własności przed jej naruszeniami, niedopuszczalnymi emisjami, albo praw do uczestnictwa w charakterze strony w ewentualnych procedurach budowlanych czy środowiskowych.

Podniesiono także argument, że utworzenie "K. – [...]", jest projektem kluczowym ujętym w Strategii Rozwoju Gminy B. do 2020 r., a jednocześnie inicjatywa powołania "K. – [...]" stanowi pilotażowy projekt rządowej Strategii na Rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju, przyjętej przez Radę Ministrów w dniu 14 lutego 2017 roku i nosi nazwę "[...] Centrum Narciarstwa", a także jest wpisana do "Programu dla Śląska", a Rada Gminy Uchwałą z 23 lutego 2017 r. wyraziła poparcie dla przedmiotowej inicjatywy.

Wskazano jednocześnie, że nieruchomości skarżących nie zostały przeznaczone pod realizację planowanych już w Studium inwestycji dotyczących [...], ani żadną inną inwestycję, w tym w szczególności nie zostały objęte inwestycją celu publicznego. To, czy na terenie danej nieruchomości zostanie zrealizowany słup kolei linowych (o maksymalnej wysokości do 25 m) będzie zależało od decyzji właściciela nieruchomości i posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestie wpływu powyższych dopuszczeń zostały przeanalizowane w prognozie oddziaływania na środowisko, która wykazała (co zostało potwierdzone przez opinie RDOŚ i PPIS), że realizacja planu miejscowego nie będzie miał znacząco negatywnego wpływu na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 Beskid Śląski, walory przyrodniczo-krajobrazowe Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego oraz drożność korytarzy ekologicznych, a tym samym ład przestrzenny.

Ponadto zaznaczono, że według obowiązującego studium przyjmuje się utrzymanie istniejącej infrastruktury narciarskiej na terenie gminy z możliwością jej przebudowy i rozbudowy, a także realizację nowej infrastruktury w ramach wyznaczonych stref rozwoju sportów zimowych i całorocznych. Rozwój ośrodków przewiduje się w ramach ich obecnych lokalizacji z możliwością rozszerzenia w ramach wyznaczonych stref. Działki skarżących znajdują się zgodnie z ustaleniami obowiązującego studium w strefie rozwoju sportów całorocznych i aktywnego wypoczynku, obejmującą Centrum Aktywnego Wypoczynku, w ramach której dopuszcza się m.in. całoroczne koleje liniowe wraz z trasami narciarskimi.

Wobec przedstawionej przez Radę Gminy argumentacji należało uznać, że stosownie do wymogów art. 1 ust. 3 u.p.z.p. organy planistyczne przy sporządzaniu i uchwalaniu przedmiotowego planu miejscowego ważyły interes publiczny oraz interesy prywatne, w tym skarżących, biorąc pod uwagę kierunki zagospodarowania wyznaczone w Studium, wytyczne dokumentów strategicznych gminy, a także dotychczasowy stan zagospodarowania danego obszaru.

W konsekwencji nietrafny okazał się zarzut kasacyjny dotyczący art. 1 ust. 3 u.p.z.p. podniesiony w aspekcie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Odrębnym zagadnieniem jest to, czy mimo zachowania wymogów dotyczących trybu sporządzania i uchwalania planu miejscowego, przyjęte ustalenia co do nieruchomości skarżących stanowią nadmierną ingerencję w ich prawo własności, łączącą się z nadużyciem władztwa planistycznego organów Gminy.

Sąd Wojewódzki dokonując oceny zaskarżonej Uchwały nie dostrzegł, aby zakwestionowane ustalenia planu miejscowego podjęte zostały z naruszeniem zasady proporcjonalności, czy też z przekroczeniem przez Gminę granic przysługującego jej władztwa planistycznego, a w konsekwencji nie stwierdził naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., a więc przepisów powołanych w skardze (zarzut nr 1).

W związku z tym, iż w tym zakresie nie przedstawiono w skardze kasacyjnej żadnych zarzutów, a konkretnie nie oparto skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to powyższe stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie podlegało merytorycznej weryfikacji w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

W konsekwencji nie zostały podważone wnioski Sądu Wojewódzkiego co do nienaruszenia zasad sporządzania planu, odnoszących się do ochrony prawa własności skarżących do nieruchomości objętych planem.

Przechodząc do oceny drugiego zarzutu ze skargi kasacyjnej zauważyć należy, że niezasadnie podniesiono w nim naruszenie art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 2, 3, 3a i art. 20 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Wbrew twierdzeniom przytoczonym w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił w zaskarżonym wyroku, iż nie wystąpiła sprzeczność pomiędzy planem miejscowym i zapisami Studium w zakresie ustaleń wartości wskaźników zagospodarowania i użytkowania terenów.

Jak sprecyzowano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący nie zgadzają się z oceną Sądu co do dopuszczalności wyznaczenia w §4 ust. 1 pkt 4 w planie miejscowym maksymalnej wysokości słupów linowych do 25 m dla wszystkich terenów dopuszczających lokalizację kolei linowych, niezależnie od ustalonych maksymalnych wysokości zabudowy dla poszczególnych terenów określonych w ustaleniach szczegółowych rozdziału II Uchwały.

Zdaniem skarżących ustalona w planie wysokość słupów kolei linowych (25 m) pozostaje w sprzeczności ze Studium, które przewiduje maksymalną wysokość obiektów budowlanych na poziomie do 18 m.

Tymczasem zauważyć należy, że w zapisach Studium w rozdziale 12 dotyczącym Strefy rozwoju sportów zimowych i całorocznych nie wprowadzono żadnych ograniczeń co do maksymalnej wysokości obiektów budowlanych przewidzianych w ramach kolei linowych, a zatem konkretyzacji w tym przedmiocie dokonano w planie miejscowym z uwzględnieniem specyfiki zabudowy oraz infrastruktury narciarskiej.

Dlatego Sąd Wojewódzki, odnosząc się do spornej kwestii, trafnie wskazał na potrzebę rozróżnienia parametru wysokości zabudowy przewidzianej dla terenów o przeznaczeniu mieszkaniowym i rekreacji indywidualnej (obszary 1MN, 3ML), do których ma zastosowanie wyznaczony w Studium wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy 18 m (tereny MN) od ustalonej w strefie rozwoju sportów zimowych i całorocznych – wysokości słupów kolei linowych związanych z obiektami infrastruktury narciarskiej, przewidzianej w Studium w ramach nowych inwestycji bądź przebudowy i rozbudowy istniejącej już infrastruktury narciarskiej.

W rezultacie akceptacji podlegała konstatacja Sądy, że takie określenie w planie miejscowym kwestionowanego wskaźnika maksymalnej wysokości słupów kolei linowych na określonych terenach nie stanowi naruszenia zapisów Studium, ani też naruszenia wymagań ładu przestrzennego.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

-----------------------

10