Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 63/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 30 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca – Sędzia WSA Matylda Arnold Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie przekazania kompletu dokumentów dotyczących tytułu wykonawczego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 listopada 2024 r. (przekazanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 4 grudnia 2024 r. ) Skarżący B. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: "Organ" lub "NUS") w przedmiocie przekazania kompletu dokumentów dotyczących tytułu wykonawczego nr SM [...].

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 4 grudnia 2024 r. wezwano Organ m.in. do udzielenia informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy Skarżący przed wniesieniem skargi wystąpił do NUS z ponagleniem.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 6 grudnia 2024 r. Organ wskazał, że Skarżący nie wniósł ponaglenia na przewlekłość działania NUS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi jest poprzedzone każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "P.p.s.a.").

W świetle art. 52 § 1 P.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jest uzależniona od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b P.p.s.a.).

Jak stanowi art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: "O.p."), na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia.

Zatem prawidłowe wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Wskazuje na to w szczególności użyty w art. 53 § 2b P.p.s.a. zwrot "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść (...) po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" - co należy rozumieć jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej.

Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Ze skargi, odpowiedzi na skargę, akt sprawy przekazanych przez NUS oraz pisma Organu z dnia 6 grudnia 2024 r. nie wynika, aby złożenie skargi w tej sprawie było poprzedzone ponagleniem, a które według art. 52 § 2 P.p.s.a. jest obligatoryjne.

Wobec niewniesienia ponaglenia nie zostały w sprawie wyczerpane środki zaskarżenia, co czyni skargę niedopuszczalną.

W konsekwencji Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.