Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 158/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5, art. 128,
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2023 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prokurator [...] w S. (dalej: "prokurator", "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] stycznia 2023 r., nr [...] odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej

z [...] maja 2019 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję

Wójta Gminy R. M. z [...] lutego 2019 r., nr [...], ustalającą K. B. (dalej: "podatnik") zobowiązanie podatkowe w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na rok 2019 w wysokości [...] zł.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, co następuje.

Decyzją z [...] lutego 2019 r. Wójt Gminy R. M. (dalej: "Wójt Gminy) działając m.in. na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, § 5, art. 207 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.

– dalej: "O.p.") ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na 2019 r.

w kwocie [...]zł. Organ podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości,

jako przedmiot opodatkowania, wskazał typy grunty związane z działalnością gospodarczą - ogólnie (o pow. [...] m2, w stawce [...] zł/m2, podatek [...] zł)

i inne grunty – opodatkowane (o pow. [...] m2, w stawce [...] zł/m2, podatek [...] zł), oraz typy powierzchni w budynku mieszkalne (o pow. użytk. [...] m2; w stawce

[...] zł/m2; podatek [...] zł) i pod działalność gospodarczą (o pow. użytk. [...] m2; w stawce [...] m2; podatek [...] zł). W uzasadnieniu wskazał, że wymiaru podatku dokonano na podstawie informacji złożonej przez podatnika oraz danych z Ewidencji Gruntów i Budynków.

SKO decyzją z [...] maja 2019 r. ww. decyzję Wójta Gminy utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji nie naruszała przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego.

Pismem z [...] czerwca 2023 r., prokurator złożył sprzeciw od decyzji SKO

z [...] maja 2019 r. Prokurator stwierdził, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi,

który wydał decyzję wskazujące na to, że na dzień [...] stycznia 2019 r.

podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 716 ze zm. – dalej: "u.p.o.l.") w przypadku podatnika była większa niż ustalono w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy z 5 lutego 2019 r. W tych okolicznościach prokurator powołał się na art. 240 § 1 pkt 5, art. 241 § 1

oraz art. 245 § 1 pkt 1 O.p. i wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczna decyzją, uchylenie decyzji SKO w całości oraz uchylenie decyzji Wójta Gminy i ustalenie łącznego zobowiązania podatkowego na 2019 r. w wysokość uwzględniającej właściwą podstawę opodatkowania.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2022 r. SKO wznowiło postępowanie zakończone decyzją z [...] maja 2019 r., wskazując jako podstawę art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Następnie SKO (jako organ I instancji) po przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 234, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p., wydało decyzję z [...] października 2022 r., którą odmówiło uchylenia własnej decyzji ostatecznej

z [...] maja 2019 r.

W tych okolicznościach prokurator wniósł odwołanie, po rozpoznaniu którego SKO (jako organ odwoławczy), decyzją z [...] stycznia 2023 r., utrzymał swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy wydał decyzję, posiadając wiedzę w zakresie tego, że część nieruchomości podatnika jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, jak też dysponując wypisami z Ewidencji Gruntów i Budynków.

Organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z [...] stycznia 2015 r., nr [...], udzielił podatnikowi pozwolenia na użytkowanie dwóch hal produkcyjno-magazynowych zlokalizowanych w Radowie Małym na terenie działki nr [...] i decyzja ta została

[...] lutego 2015 r. doręczona Wójtowi Gminy. Ponadto, z wypisów z Ewidencji Gruntów i Budynków, opatrzonych datą [...] stycznia 2019 r. wynika, że na terenie nieruchomości podatnika znajduje się w sumie [...] budynków, w tym jeden mieszkalny, [...] przemysłowych oraz [...] pozostałe - niemieszkalne.

W tych okolicznościach, zdaniem organu odwoławczego, w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 234 O.p. Następnie, organ podkreślił znaczenie zasady reformationis in peius w postępowaniu odwoławczym.

W dalszej kolejności organ podniósł, że prokurator w nadzwyczajnym postępowaniu wznowieniowym odwołuje się do nieznajomości istotnych dla rozstrzygnięcia podatkowego okoliczności faktycznych, z którymi organ podatkowy mógł i powinien się zapoznać już w toku postępowania wymiarowego, poprzedzającego wydanie decyzji wymiarowej, więc okoliczności takich nie można uznać za nowe w rozumieniu art. 240 § i pkt 5 O.p. Organ odwoławczy stwierdził, że niezapoznanie się przez organ podatkowy ze wszystkimi dowodami w sprawie ma dla rozstrzygnięcia znaczenie.

Zdaniem organu odwoławczego, Wójt Gminy zaniechał przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, w trakcie którego pozyskałby dane, pozwalające na ustalenie podstawy opodatkowania i poprzez wznowienie postępowania

(przy udziale prokuratora) zamierzał w istocie naprawić swój błąd i uzupełnić materiał dowodowy.

W opinii organu odwoławczego, instytucja wznowienia postępowania podatkowego, nie może jednak służyć organowi podatkowemu do usuwania uchybień popełnionych w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, jeżeli

w tracie postępowania wymiarowego istniała możliwość przeprowadzenia dowodu w celu ustalenia istotnej w sprawie okoliczności (np. podstawy opodatkowania).

Prokurator, na podstawie art. 8 § 1, art. 50 § 1 oraz 53 § 1 oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r.. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), zaskarżył

w całości decyzję organu odwoławczego.

Decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. polegające na błędnej jego wykładni wskazującej na to, że przesłanka wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję, nie jest przesłanką obiektywną, niezależną od przyczyn owej nieznajomości, w konsekwencji czego doszło do niezasadnego utrzymania w mocy własnej decyzji

z [...] października 2022 r., a w dalszej kolejności do zaniechania uchylenia

decyzji ostatecznej ustalającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2019, co do której zaszły przesłanki określone

w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.;

2) prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 245 § 2 O.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) O.p., przez nieprawidłowe przyjęcie, że mimo ziszczenia się przesłanek wznowieniowych określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. koniecznym była odmowa uchylenia decyzji ostatecznej, z uwagi na to, że w wyniku ewentualnego jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie tożsama decyzja, w sytuacji gdy w sprawie nie ma zastosowania zasada refaromationis in peuis i nowa decyzja mogłaby rozstrzygać istotę sprawy w sposób mniej korzystny dla podatnika niż decyzja ostateczna;

3) z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia ww. zarzutów zarzucił również naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 245 § 2 O.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) O.p. przez zaniechanie zamieszczenia w osnowie decyzji rozstrzygnięcia wskazującego na zaistnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i wskazania okoliczności uniemożliwiających uchylenie decyzji ostatecznej.

Na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji

z [...] października 2022 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z przepisu art. 134 § p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istotę sporu w sprawie stanowi ocena prawidłowości dokonania przez organ odwoławczy okoliczności, czy doszło do ziszczenia się powołanej przez prokuratora przesłanki wznowienia postępowania podatkowego określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Na wstępie wskazać należy, że wyrokiem z 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 57/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę prokuratora w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego podatnika za 2018 r., po wznowieniu postępowania. W ww. sprawie podnoszone były przez prokuratora zarzuty zbieżne z tymi, jaki zaprezentowane zostały w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, wskazać należy, że Sąd podziela swoje stanowisko zaprezentowane w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 57/23.

Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, której celem jest stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w art. 240 O.p. Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie podkreśla się, że procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 O.p. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu, przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tym postępowaniu. Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy, aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę, czy przez organ w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu (wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1735/08; z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 3583/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1438/21).

Jedną z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 O.p., na którą powołuje się prokurator w sprawie, jest ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (pkt 5).

Jak podkreśla się w orzecznictwie, zawarta w tym przepisie norma prawna wymaga łącznego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody powinny zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, powinny one istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu wydającego decyzję powinny być nowymi dlatego, że nie były mu wcześniej znane; powinny być istotne dla sprawy. W odniesieniu do wymogu "nowości" dowodów lub okoliczności zauważyć należy, że jeśli określone okoliczności faktyczne zostały ujawnione w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym po wydaniu tej ostatecznej decyzji, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu (por. wyroki WSA: w Lublinie z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. I SA/Lu 730/11; w Łodzi z dnia 16 września 2010 r. sygn. I SA/Łd 322/10). W rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., (nawet) błędna ocena dowodu, czy też błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi uzasadnienia dla wznowienia postępowania na podstawie przywołanego przepisu prawa (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1271/19).

Prokurator, składając sprzeciw od decyzji ostatecznej decyzji SKO z [...] maja 2019 r. powołał się na przepis art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. wskazując, że aktualnie wyszedł na jaw istotny dla sprawy nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, a nieznany organowi, który wydał decyzję w postaci ewidencji środków trwałych prowadzonej dla działalności gospodarczej podatnika według stanu na dzień 1 stycznia 2018 r., z której wynika, że podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości w przypadku podatnika była większa niż to ustalono w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją ostateczną.

Z ewidencji środków trwałych przedłożonej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w roku 2021 wynika bowiem, że na działce nr [...] posadowione są dwie budowle: kontenerowa suszarnia o wartości [...] zł i kontenerowa stacja transformatorowa o wartości [...] zł. Nadto, na podstawie tej ewidencji ustalono, że podatnik posiada także budowle w postaci: ogrodzenia działki nr [...] o wartości [...] zł, ogrodzenia działki nr [...] o wartości [...] zł, place i drogi o wartości [...] zł.

Według prokuratora, o ile nieuwzględnienie przez organ I instancji w decyzji ostatecznej kontenerowej stacji transformatorowej oraz dodatkowej powierzchni użytkowej budynków związanych z działalnością gospodarczą rzeczywiście nie może być uznane za podstawę do wznowienia postępowania, bowiem okoliczności faktyczne dotyczące istnienia ww. przedmiotów opodatkowania jednoznacznie wynikały z dokumentów zgromadzonych w aktach, to jednak inaczej rzecz się ma z pozostałymi przedmiotami opodatkowania, tj. z ogrodzeniem obu działek, utwardzeniem ich terenu oraz suszarniami kontenerowymi zlokalizowanymi na terenie działki nr [...]. O ich istnieniu organ I instancji nie mógł wnioskować na podstawie zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Natomiast, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., na podstawie której organ I instancji wznowił postępowanie, gdyż ewidencja środków trwałych, według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r., wskazana przez prokuratora w sprzeciwie jako nowy dowód, choć może spełniać kryteria przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to jednak dowodu tego nie można analizować w oderwaniu od innych dowodów, którymi organ podatkowy dysponował w dniu wydania decyzji, w szczególności od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie, które to decyzje zostały przesłane przez ten organ do Gminy R. M. do wiadomości.

Organ odwoławczy bardzo szczegółowo wyjaśnił swoje stanowisko, wskazując m.in., że skoro organowi I instancji doręczono decyzję organu nadzoru budowlanego, z której wynikało, że powierzchnia użytkowa budynków gospodarczych jest większa niż ta, którą przyjął organ I instancji, zarzut braku informacji o budowie hal i oddaniu ich do użytkowania uznać należy za chybiony, podobnie, jak zarzut nie ujawnienia hal i budynków w ewidencji gruntów i budynków. Z wypisów z ewidencji gruntów i budynków z [...] stycznia 2019 r. wynika bowiem, że na terenie nieruchomości podatnika znajduje się w sumie [...] budynków, w tym jeden mieszkalny, [...] przemysłowych oraz [...] pozostałe - niemieszkalne. Dlatego też - w ocenie organu odwoławczego - nie można powoływać się na niewiedzę w tym zakresie.

Mając na uwadze przedstawione uwagi natury ogólnej dotyczące instytucji wznowienia postępowania i przenosząc je na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że zawarte we wniosku prokuratora dowody, mające powodować konieczność wzruszenia decyzji ostatecznej, nie mają charakteru nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Raz jeszcze podkreślić należy, że z przesłanki wznowieniowej wyrażonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wynika, iż ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody powinny charakteryzować się przymiotem nowości. Nie wystarczy, że organ ich po prostu wcześniej nie analizował, bądź analizował, ale błędnie. Przez pojęcie dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję, rozumieć należy wyłącznie tylko takie dowody, które nie stanowiły przedmiotu badania w postępowaniu zwykłym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (por. wyroki NSA z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt I GSK 108/18; z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt I GSK 1859/18).

Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie, organ I instancji, dysponując decyzją nadzoru budowlanego już w roku 2015, nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia czy zweryfikowania podstawy opodatkowania w zakresie budowli związanych działalnością gospodarczą podatnika ani za rok 2016 ani za pozostałe lata podatkowe.

Jednocześnie wskazać należy, że nie ma znaczenia, że z decyzji tej nie wszystkie budowle wprost wynikały. Nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, lub być przedmiotem oceny organu, nie może być podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji (wyroki NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2701/13; z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2675/12, a także J. Rudowski (w:) S. Babiarz, B. Dauter, A. Kabat, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2019, s. 1271-1272).

Tak więc, podnoszone przez prokuratora w sprzeciwie okoliczności, że budowle te istniały na gruncie podatnika w 2018 i 2020 r., podatnik nie zadeklarował ich do opodatkowania w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną SKO z 14 maja 2019 r., dotyczącą zobowiązania podatkowego za 2019 r., zaś organ nie posiadał wiedzy o ich istnieniu i przez to ustalono zobowiązanie łączne zobowiązanie podatkowe na niższym poziomie niż to być powinno, nie mogą zostać uwzględnione.

Wskazać ponownie należy, że skoro postępowanie uruchamianie w trybie wznowienia nie może służyć kontynuacji postępowania zwykłego, a organ I instancji w postępowaniu zwykłym z jakiś przyczyn odstąpił od weryfikacji obowiązku podatkowego w zakresie budowli, nawet tych których istnienie na działce nr [...] potwierdził organ nadzoru budowlanego w toku kontroli z realizacji inwestycji, to nie może obecnie twierdzić, że nie wiedział, iż podatnik nie zgłosił pomimo istniejącego ustawowego obowiązku, budowli związanych z działalnością gospodarczą do opodatkowania. Działanie prokuratora zmierza w istocie do powtórnego przeprowadzenia postępowania wymiarowego (poprzez dokonanie weryfikacji podstawy opodatkowania), na co nie zezwala nadzwyczajny charakter postępowania wznowieniowego. Próba naprawy błędów w zakresie pominięcia niektórych przedmiotów opodatkowania, co do których znane były organom istotne okoliczności sprawy, gdyż wynikały one albo wprost z decyzji organu nadzoru budowlanego, nie może odnieść oczekiwanego skutku, nawet przy wykorzystaniu takiego instrumentu prawnego, jakim jest sprzeciw prokuratora (art. 184 § 1 i § 2 w zw. z art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, zawinione przez organy podatkowe powody braku wiedzy o okolicznościach faktycznych lub dowodach w dniu wydania decyzji, uniemożliwiają ich późniejsze wykorzystywanie w trybie wznowieniowym. Ustawodawca enumeratywnie określił przesłanki, które mogą stanowić jego podstawę, i nie została w nich wymieniona przesłanka korygowania błędów popełnionych przez organ podatkowy przy ustalaniu okoliczności faktycznych, czy też uzupełnienia postępowania dowodowego w celu ustalenia określonych okoliczności. Nie temu służy instytucja wznowienia postępowania. Przesłanki wznowienia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Ewentualne błędy w przeprowadzonym postępowaniu zwyczajnym mogą być korygowane jedynie w toku instancji lub przez sąd administracyjny.

Powyższe argumenty wskazują na nietrafność zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Jako niezasadny ocenić należy także zarzut skargi, dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych, bowiem przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., został w sposób wyczerpujący i właściwy przeanalizowany w uzasadnieniu decyzji SKO w powiązaniu z przeprowadzonymi ustaleniami, a nadto nie stanowi on podstawy odmowy uchylenia decyzji ostatecznej lecz wskazuje przesłankę ewentualnego wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczną.

Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, sąd - na podstawie art. 151 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. - oddalił skargę jako nieuzasadnioną.

Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - [...]