Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1672/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2023 r. sprawy ze skarg D. O., J. B., B. A., Ł. A., M. B. i R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 5 października 2022 r. nr SKO.4170/18/2022 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dotyczących realizacji przedsięwzięcia - skargi oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 5 października 2022 r. nr SKO.4170/18/2022, w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Wnioskiem z 1 lipca 2020r. Gmina [...] zwróciła się do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zadania "budowa obwodnicy miasta [...]".

Decyzją z [...] lutego 2022r. nr [...] Burmistrz [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia i jednocześnie w rozstrzygnięciu decyzji określił istotne warunki korzystania ze środowiska.

Organ I instancji podał, że realizacja przedsięwzięcia ma na celu zmniejszenie uciążliwości spowodowanych ruchem na istniejących drogach oraz wyprowadzenie ruchu pojazdów poza centrum miasta [...] poprzez budowę obwodnicy. Projektowana droga składać się będzie z dwóch odcinków oznaczonych jako nr 1 i 11. Odcinki drogi objęte wnioskiem posiadać będą długość około 1,75 km, odcinki nawiązania dróg publicznych na skrzyżowaniach około 0,425 km. Burmistrz podał, że po uwzględnieniu kryteriów selekcji określonych w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 247) – dalej w skrócie: "u.o.o.ś", na podstawie których dokonano analizy przewidywanych oddziaływań przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, będące w zasięgu jego oddziaływania uznano, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko dla przedmiotowego zadania i sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko.

W jednobrzmiących odwołaniach strony postępowania zarzuciły wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkujące przyjęciem, że w realiach opisywanej sprawy brak jest podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji. Wadliwie sporządzoną analizę hałasu oraz prognozowany wzrost natężenia ruchu, bez uwzględnienia oddziaływania skumulowanego z drogą wojewódzka nr [...]. Nie uwzględniono ponadto lokalizacji inwestycji na terenach zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej oraz jej rzeczywistego wpływu na elementy środowiska.

Kolegium uznało, że odwołania są niezasadne, a wnioskowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. Należy ją zakwalifikować do grupy przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tj. "drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 lub obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg lub obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1—5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody". Na podstawie art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o opinie w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Organy, po uprzednim kilkukrotnym wezwaniu do uzupełnienia Karty informacyjnej przedsięwzięcia stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Inwestycja określona we wniosku inwestora została szczegółowo opisana i przeanalizowana w dołączonej do wniosku Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej w skrócie; "KIP"), a organy opiniujące ostatecznie uznały KIP za prawidłową, odpowiednio szczegółową i stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Skoro weryfikacja KIP wskazuje, że ostatecznie spełnia wymagania ustawy, to okoliczność ta uprawniała do wydania decyzji o ww. treści przez organ I instancjij.

Odnosząc się do zarzutów odwołań, SKO podało, że w KIP obliczono emisje hałasu, a badania spełniają Polskie Normy PNISO 9613-2 "Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej". Mając natomiast na uwadze rodzaj i skalę planowanego zamierzenia oraz jego lokalizację a także zastosowanie rozwiązań chroniących środowiskowo, m.in. wyposażenie zaplecza budowy, stosowanie sprzętu sprawnego technicznie oraz posiadającego ważne przeglądy i atesty uznano, że przedsięwzięcie nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko gruntowo - wodne. Jednocześnie przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, wyznaczonych dla jednolitych części wód oraz dla obszarów chronionych. Z uwagi zaś na skalę i charakter inwestycji, w tym modelowanie związane z natężeniem ruchu prognozowanym, czasu pracy źródeł i stężeń substancji w powietrzu i standard jakości powietrza rozpatrzono inwestycję jako liniowe źródło emisji zanieczyszczeń.

W skargach o tej samej treści do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie [...] (dalej: "Skarżący") wnieś o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 7, art. 77 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 63 ust. 1 u.o.oś. przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i zaniechanie wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. dalej: "rozporządzenia RM". w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niezastosowanie;

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 62a ust. 1 u.o.o.ś. poprzez uznanie prawidłowości sporządzenia KIP, podczas gdy nie zawierała wszystkich obligatoryjnych elementów wymaganych przepisami prawa, w szczególności informacji o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 tej ustawy;

4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. poprzez brak w uzasadnieniu informacji o uwarunkowaniach wskazanych z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., umożliwiających podjęcie decyzji odnośnie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

5. art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. poprzez zamieszczenie w treści zaskarżonej decyzji dowolnych wniosków bez uzasadnienia przesłanek ich przyjęcia, a nawet naruszających normy prawne ustawy Prawo ochrony środowiska w części dotyczącej ochrony przed hałasem i art. 86c, art. 82 i 84 u.o.o.ś., a także nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji SKO do wszystkich zarzutów odwołujących się sformułowanych w odwołaniach od decyzji pierwszoinstancyjnej;

6. art. 108. 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji Burmistrza rygoru natychmiastowej wykonalności bez wymaganego uzasadnienia, wraz z akceptacja tego stanu w zaskarżonej decyzji;

7. art. 138 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, mimo że decyzja ta obarczona jest licznymi wadami, będącymi wynikiem naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, w związku z którymi zasługiwała na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego;

8. art. 138 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, mimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w związku z czym zasługiwała na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia lub orzeczenie o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

9. art. 10 §1 k.p.a., poprzez brak zapewnienia stronom odwołującym się czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i brak umożliwienia im wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów;

10. art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i brak przeprowadzenia analizy przewidzianych w powyższych przepisach kryteriów, czego skutkiem było bezzasadne odstąpienie przez organy obu instancji od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, a także naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez brak umieszczenia w uzasadnieniu decyzji informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 w.w. ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

11. art. 86e u.o.o.ś. poprzez brak wydania postanowienia rozstrzygającego w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023r.259 dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art.134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na mocy art.145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3).

Poddając kontroli legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyżej opisanych Sąd doszedł do przekonania, że skargi okazały się niezasadne. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki - zarówno formalne, jak i merytoryczne - zostały w zaskarżonej decyzji spełnione.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek Gminy [...] z dnia 29 czerwca 2020r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Budowa obwodnicy Miasta [...]". We wniosku inwestor wystąpił o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonania ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzi oraz na ważny interes społeczny i strony.

Decyzją z dnia [...] lutego 2022r. nr [...] Burmistrz [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił istotne warunki korzystania ze środowiska. Taki tryb procedowania jest zgodny z obowiązującymi przepisami albowiem art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. wprost stanowi, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Organ I instancji podał, że planowane zamierzenie inwestycyjne należy do kategorii przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia R.M. – "drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia pow. 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 lub obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg lub obiektów mostowych służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 – 5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Rodzaj i zakres przedmiotowy przedsięwzięcia określony we wniosku spowodowały, że zostało zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony na podstawię art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Sąd zauważa, że Kolegium w decyzji podało rozporządzenie z Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zamiast rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. ale okoliczność ta pozostaje bez wpływu na prawidłową kwalifikację przedsięwzięcia.

Organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. i wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie (RDOŚ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie (PPIS), Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – Zarząd Zlewni w [...] (PGW) o wyrażenie opinii odnośnie sporządzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby o określenie zakresu raportu. Osobnej decyzji czy też postanowienia w tej materii nie wydaje. Organ był więc uprawniony do orzeczenia w decyzji środowiskowej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji organu w tym zakresie jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego - po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie - nie stwierdził przesłanek, które w myśl art. 84 u.o.o.ś. uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i z uwagi na charakter przedsięwzięcia odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ rozpatrując tę kwestię, brał pod uwagę takie kryteria jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do poszczególnych kryteriów określonych w ustawie (wymienionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnieniach). Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia, o której mowa w art. 62a ust. 1 ustawy. Teren inwestycji oraz jej oddziaływania został określony w sposób jasny i jednoznaczny na załączonych do wniosku mapach. Przedłożona do akt sprawy karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z jej uzupełnieniami, zawiera wszystkie dane określone w art. 62a ust. 1 ustawy i odpowiada wymaganiom ustawy.

Na szczególną uwagę w postępowaniu opiniodawczym zasługuje postępowanie prowadzone przez Regionalnego Dyrektora, (szczegółowo opisana w uzasadnieniu decyzji organu I Inst. str. 6), który wzywał inwestora kolejno pismem z 20 sierpnia 2020r. o uzupełnienie KIP wobec stwierdzonych braków w KIP i dokumentacji, pismem z 26 listopada 2020r. ponownie wezwał inwestora o uzupełnienie KIP. Pismem z 19 lutego 2021r. ponownie wezwano inwestora o uzupełnienie KIP w tym o analizę akustyczną przedsięwzięcia. Uzupełniona dokumentacja stała się podstawą do wydania opinii z [...] grudnia 2021r. nr [...], że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przy spełnieniu warunków sformułowanych do etapu budowy; wskazań do projektu budowlanego, Monitoringu na etapie budowy i etapie eksploatacji. Wskazano na ochronę terenów pod względem akustycznym, a także przeprowadzono analizę akustyczną w 22 punktach dla prognozy czasowej. Z wykonanych obliczeń wynika, że przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu dotyczą pkt 10 i pkt 11, przy czym wymienione przekroczenia mieszczą się w granicach błędu obliczeniowego, ale nie uwzględniono błędu obliczeniowego odnośnie prognoz natężenia ruchu. W opinii zobowiązano wykonawcę do pomiarów kontrolnych w okresie roku po oddaniu, co będzie stanowiło podstawę do weryfikacji przyjętych założeń dla klimatu akustycznego w zakresie dotrzymania wartości dopuszczalnych poziomu hałasu. Inwestor zaplanował rezerwę terenu dla wykonania ekranów akustycznych. Dla pkt 11 i 12 proponuje się wymianę stolarki okiennej, gdyby faktycznie wystąpiły przekroczenia na etapie pomiarów kontrolnych. Przewidziano też, ze ruch pojazdów będzie się odbywał z prędkością do 50 km/h.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii z [...] grudnia 2021r. nr [...], że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko pod warunkiem: 1) monitorowania wpływu prac prowadzonych na etapie realizacji, na warunki życia mieszkańców budynków sąsiadujących z terenem inwestycji, a w przypadku stwierdzenia wystąpienia uciążliwości podejmowanie działań mających na celu ich minimalizację; 2) przeprowadzenia na etapie eksploatacji przedsięwzięcia pomiarów kontrolnych dotyczących emisji hałasu do środowiska oraz wykonanie dodatkowych zabezpieczeń (np. ekranów akustycznych) w przypadku stwierdzenia przekroczeń parametrów środowiskowych w odniesieniu do terenów z zabudową mieszkaniową.

Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] PGW WP w opinii z [...] lutego 2020 r. nr [...] stwierdził, że dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko pod następującymi warunkami: 1) umocowanie potoku [...] będzie wykonane w obrębie projektowanego wylotu kanalizacji na odcinkach długości ok. 15m w górę i w dół potoku, a także w miarę możliwości przy użyciu materiałów naturalnych; 2) prace w obrębie koryta ww. potoku będą prowadzone ręcznie oraz przy użyciu koparko – ładowarek, ze stanowisk brzegowych, a także przy niskim stanie wód. W pierwszej kolejności zostanie wykonane wzmocnienie dna, następnie jednego i kolejno drugiego brzegu; 3) parce w obrębie koryta potoku [...] zostaną wykonane poza okresem tarła ryb, tj. z wyłączeniem terminu od 1 marca do 30 czerwca lub pod nadzorem ichtiologicznym. Sąd zwraca uwagę, że wszelkie materiały, do przedłożenia których w ramach uzupełnienia KIP były przekazywane do organów opiniujących, ale ww. opinia była konsekwentnie podtrzymywana, co wynika z pisma organu z 15 grudnia 2021r.

Czynności te zostały w niniejszej sprawie przeprowadzone prawidłowo i nie budzą zastrzeżeń Sądu. Wszystkie trzy organy opiniujące wskazały na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Trzeba tu podkreślić, że organy te wydają opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednakże są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej (Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie), w zakresie ochrony środowiska (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]) oraz w zakresie higieny (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]). Już sama jednolitość oceny tych wyspecjalizowanych organów wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Z opinii ww. organów wynika, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz ludzi, nie będzie też negatywnie oddziaływać na stosunki gruntowo - wodne. Nie można też czynić skutecznego zarzutu, na etapie planowania przedsięwzięcia, że monitoring powykonawczy inwestycji i badanie parametrów założonych w stosunku do istniejących po realizacji inwestycji stanowi naruszenie przepisów prawa. Instytucję monitoringu powykonawczego uzasadnia chociażby to, że parametry mające zaistnieć w przyszłości są parametrami prognozowanymi na podstawie aktualnie istniejących, a wiele czynników, które mogą zaistnieć w przyszłości może mieć wpływ na wielkość prognozowanych parametrów.

Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dla badania oddziaływania inwestycji wprowadził cezurę czasową dla etapu projektowanej inwestycji, etap realizacji inwestycji i etap funkcjonowania wykonywanej inwestycji. Z opisu przebiegu trasy wynika też, że inwestor dla projektowanej trasy wybrał tereny w większości niezagospodarowane, tereny rolne oraz zabudowę mieszkaniową (głównie w pobliżu skrzyżowań projektowanej drogi z istniejącymi drogami). Przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza wielkopowierzchniowymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w tym poza granicami obszarów Natura 2000. Teren przedsięwzięcia nie wpłynie na stan wód powierzchniowych i podziemnych i przebiegać będzie poza obszarem chronionym "Wisłok Środkowy z Dopływami".

Z uwagi na występujące zabudowania w zasięgu 20m od projektowanej/ przebudowywanej drogi, przed rozpoczęciem prac zostanie wykonana inwentaryzacja fotograficzna i opisowa obiektów budowlanych na terenach przyległych. Inwentaryzacja ta ma na celu udokumentowanie ewentualnego wpływu etapu prac na stan techniczny budynków, a także będzie podstawą do podjęcia działań zabezpieczających.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia została dołączona KIP z czerwca 2020 r. sporządzona przez firmę [...].

Na skutek wezwań Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie do uzupełnienia KIP uzupełnienie została wykonana nowa KIP przez firmę [...] Sp. z o.o. w [...] w sierpniu 2021r. Częścią tego opracowania jest też analiza akustyczna i analiza zanieczyszczeń powietrza sporządzona przez [...] w sierpniu 2021r. Z uwagi na wskazania RDOŚ wyjaśnienia stanu jakości klimatu akustycznego w listopadzie 2021 r. sporządzono taką analizę dla samego hałasu z rozłożeniem ruchu na poszczególnych odcinkach obwodnicy (karta akt admin nr 106 i nast. tom IV).

Sąd nie znalazł zatem podstaw do kwestionowania formalnej poprawności sporządzonej KIP. Strony nie podważyły merytorycznej treści tego dokumentu. Również pozostałe wskazywane w skardze braki karty informacyjnej przedsięwzięcia nie stanowią naruszenia przepisów prawa. Trzeba pamiętać, że obecne postępowanie jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, a jego celem jest wyłącznie ustalenie, czy w sprawie istnieje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, nie zaś kompleksowe i szczegółowe ustalenie parametrów inwestycji.

Nietrafne są też zarzuty kwestionujące przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia założenia co do skali prognozowanego ruchu. Z dokumentu tego wynika, że wykorzystano prognozy udziału pojazdów w ruchu wg GDDKiA, a przyjęte natężenie ruchu pojazdów przedstawiono w dokumencie projekt koncepcyjny analiza i prognoza ruchu drogowa z września 2020r. dołączona do analizy akustycznej [...] z listopada 2021r.

W orzecznictwie wskazuje się, podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia (wraz z jej uzupełnieniami) mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów, np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (wyrok NSA z 14.07.2020r., II OSK 875/20 dostępny w cbosa). W okolicznościach tej sprawy koniecznym byłoby przedstawienie ekspertyzy, z której wynikałoby że ustalenia jak również założenia dotyczące prognozowanego natężenia ruchu są nieprawidłowe. Takiej jednak ekspertyzy strona skarżąca nie przedłożyła.

Podsumowując, w przedmiotowej sprawie KIP spełnia wymagania, o których mowa w art. 62a u.o.o.ś., w szczególności została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i wiedzę specjalistyczną, co potwierdza znajdujący się w tym dokumencie podpis. Ponadto, dokument ten podlegał badaniu przez organy opiniujące, gdyż zgodnie z art. 64 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy jest on przedkładany przez organ zasięgający opinii, zaś w niniejszej sprawie organy opiniujące - po otrzymaniu uzupełnienia KIP - nie stwierdziły uchybień czy nieścisłości, które uniemożliwiłyby wydanie opinii. Aktywność Skarżących nie może też ograniczyć się tylko do negowania ustaleń organu oraz okoliczności wynikających z przedłożonych przez inwestora dowodów. Każda bowiem strona może składać w trakcie postępowania administracyjnego dowody potwierdzające zasadność jej stanowiska, zwłaszcza gdy zmierza do zakwestionowania treści dokumentu, jakim jest karta informacyjna przedsięwzięcia.

Dodać też należy, że poza kompetencją organów o orzekających w sprawie lokalizacji inwestycji drogowej jest ocena jej realizacji z uwagi na istnienie innych dróg w okolicy, a także korygowanie terasy, gdyż wiążący dla organów jest zamierzenie przedstawione w e wniosku inwestora. Z tych przyczyn za niezasadne Sąd uznał zarzuty i wnioski zgłaszane przez Skarżących na rozprawie przed Sądem.

Przedstawione wyżej argumenty prowadzą do wniosku, że nie są trafne zarzuty dotyczące oparcia decyzji na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania zebrano materiał dowodowy, który w świetle przepisów u.o.o.ś był wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Wskazać w tym miejscu należy, że dokonując oceny wniosku organ opiera się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia (KIP). To ten dokument stanowi kluczowy dowód na określenie charakteru przedsięwzięcia oraz jego wpływu na środowisko. W rozpoznawanych skargach nie wykazano na czym ma polegać sprzeczność i niespójność argumentacji zawartej w decyzjach organów obydwu instancji. Nie można pominąć wykonanej pracy przez organy współdziałające poprzez wydanie opinii dla przedsięwzięcia.

Wbrew twierdzeniom Skarżących nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd wskazuje, że zarzuty zawarte w odwołaniach były znane organowi I instancji na etapie prowadzenia postępowania wyjaśniającego i podmiotom sporządzającym uzupełnienia KIP, a zatem ocena zastrzeżeń zgłaszanych do planowanej inwestycji nastąpiła już na tym etapie postępowania. Nie doszło też do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., gdyż Kolegium nie działało na podstawie tego przepisu. Kolegium nie prowadzało żadnego postępowania wyjaśniającego i nie zgromadziło żadnego materiału dowodowego, co wymagałoby zawiadomienia stron postępowania w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Zarzut ten jest więc całkowicie bezzasadny.

Orzeczenie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest akceptacją uzasadnienia zawartego we wniosku o wszczęcie postępowania i wydanie decyzji. Brak powtórzenia tej argumentacji w uzasadnieniu decyzji jest uchybieniem procesowym, ale nie może skutkować uchyleniem decyzji, gdy takie uzasadnienie wnioskodawca podał. W zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło dlaczego wniosek o wstrzymanie wykonania natychmiastowej wykonalności decyzji nie mógł zostać uwzględniony i Sąd w składzie orzekającym akceptuje to stanowisko.

Postanowienie o wstrzymaniu natychmiastowej wykonalności decyzji na mocy art. 135 k.p.a. organ może wydać zarówno na wniosek jak i z urzędu a jego przesłanką jest stwierdzenie, że w chwili orzekania zaistniały szczególne okoliczności («uzasadnione przypadki») pozwalające na wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji. W trybie art. 135 k.p.a. organ odwoławczy nie podważa więc zasadności czy zgodności z prawem nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz stwierdzając istnienie uzasadnionego przypadku wstrzymuje możliwość jej wykonania przed uzyskaniem cechy ostateczności. Okoliczności, które mogą uzasadniać wydanie postanowienia z art. 135 k.p.a. nie musiały przy tym istnieć w chwili wydania decyzji i opatrzenia jej rygorem natychmiastowej wykonalności, lecz mogły powstać później (wyrok NSA z 12.12.2018r., II OSK 408/18 dostępny w cbosa).

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.