Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 975/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 107 § 1, art. 111, art. 113, art. 139
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie SO (del.) Ewa Partyka /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] Wojewoda [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 KPA oraz art. 28, art. 33 ust. 1 i ust. 2 a także art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwana dalej także Pr. bud.) po rozpatrzeniu odwołania A. Ł. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] - która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na budowę I. C. na inwestycję pod nazwą: "niepubliczny zakład stomatologiczny" na działkach nr 32, 33/1 i 33/2, obr. [...] położonych przy ul. Z. w R., przyłącze wodociągowe, gazowe i teletechniczne, przebudowa istniejącego odcinka linii telekomunikacyjnej napowietrznej, przyłącze kanalizacji sanitarnej, przebudowa istniejącego odcinka kabla energetycznego na działce nr 47/12, obr. [...], przyłącze energetyczne na działkach nr 47/12, 56/21, 56/22, 55/1, 47/7 i 53, obr. [...], przyłącze kanalizacji deszczowej na działkach nr 47/12 i 56/12, obr. [...], stanowiska parkingowe ogólnodostępne (6 stanowisk) na działkach nr 33/1, 33/2, 47/12, obr. [...], kategoria obiektu XI - uchylił skarżoną decyzję w części dotyczącej pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego, gazowego, teletechnicznego, kanalizacji sanitarnej, przyłącza energetycznego oraz przyłącza kanalizacji deszczowej i w tym zakresie orzekł o udzieleniu pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego i gazowego na działkach nr 32, 33/1, 33/2 i 47/12, obr. [...], przyłącza teletechnicznego na działkach nr 33/1, 33/2 i 47/12, obr. [...], przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach nr 32, 33/2 i 47/12, obr. [...], przyłącza energetycznego na działkach nr 32, 47/12, 56/21, 56/22, 55/1, 47/7 i 53, obr. [...] i przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach nr 32, 47/12 i 56/12, obr. [...] położonych przy ul. Z. w R. W pozostałej części utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję.

W uzasadnieniu podniesiono, że sprawa pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji była już dwukrotnie przedmiotem postępowania odwoławczego, kończącego się uchyleniem pierwszoinstancyjnej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Przyczynę kasatoryjnych rozstrzygnięć stanowiły nieprawidłowości proceduralne, uchybienia związane ze wskazaniem obszaru oddziaływania oraz brak analizy zaprojektowanej budowy pod kątem zagwarantowania prawa zabudowy sąsiednich nieruchomości.

Kwestionując w drodze odwołania zapadające w sprawie decyzje Prezydenta Miasta [...] A. Ł. zarzuciła niezgodność projektowanego obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniosła, że realizacja inwestycji wprowadzi ograniczenia w odniesieniu do jej domu jednorodzinnego usytuowanego na sąsiedniej działce tj. działce nr 31 w postaci zacienienia tej działki na całej jej długości oraz w zakresie możliwości rozbudowy tego domu bądź też budowy nowego obiektu. Wskazała na niezachowanie wymaganych odległości od granic jej działki. Zakwestionowała przedstawioną w projekcie "linijkę słońca" oraz uwzględniony w nim spadek terenu, który odbiega od wartości rzeczywistych. Jej zdaniem, projekt nie uwzględnia także istniejącego ganku, co ma znaczenie dla wysokości projektowanego budynku. Ponadto projekt bazuje na mapie, która nie jest zgodna ze stanem faktycznym. A. Ł. nie zgodziła się też na wprowadzenie do projektu elementu w postaci attyki, którego brak było w poprzednich rozwiązaniach. Błędne, w jej ocenie, jest także stwierdzenie organu I instancji, iż od strony północnej projektowanego budynku granicząca działka nr 31 nie posiada parametrów umożliwiających jej zabudowę, bowiem grunt ten w oznaczonej części jest już zabudowany budynkiem mieszkalnym.

Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] października 2008 r. uznał, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2008 r. odpowiada prawu. Z uwagi jednakże na błędne w nim oznaczenie numerów działek, których dotyczy planowana inwestycja, dokonał korekty w tym zakresie.

Organ II instancji wskazał, że inwestorka przedłożyła wszystkie wymagane przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego dokumenty. Podał, że spełnione przez nią zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, co skutkowało koniecznością udzielenia jej pozwolenia na budowę.

Przede wszystkim organ podkreślił, iż projekt budowlany sporządzony został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, jest kompletny, posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia. Ponadto obiekt, którego dotyczy sprawa zaprojektowany został w oparciu o aktualnie obowiązujący Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] przy ul. L. w R. (uchwała Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] maja 1998 r., Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...].06.1998 r.). Obiekt ten zlokalizowany jest na terenie oznaczonym symbolem 11UM, przeznaczonym pod usługi i rzemiosło, które nie mogą pogarszać stanu środowiska oraz powodować uciążliwości poza granicami nieruchomości, z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej.

Usytuowanie przedmiotowego obiektu jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), gdyż wedle projektu jest on usytuowany (ścianą z otworami okiennymi i otworem drzwiowym) w odległości 4,1 m od zachodniej granicy działki (granica z działką skarżącej). Spełniony został także warunek przewidziany w § 13 powołanego wyżej rozporządzenia, dotyczący odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, mający na celu zapewnienie naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń - tak w odniesieniu do budynku istniejącego już na działce skarżącej, jak i w stosunku do ewentualnej jego rozbudowy w kierunku zachodnim na odległość 4m od granicy z działką inwestora. Z przeprowadzonej analizy przesłaniania wynika, że wysokość obiektu przesłaniającego (części niższej), którego dotyczy pozwolenie na budowę liczona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego (ściany zachodniej usytuowanej w odległości 4,1 m od granicy działki) wynosi 8,07 m. Natomiast odległość projektowanego budynku od budynku istniejącego na działce odwołującej się wynosi 10,80 m. W przypadku rozbudowy tego ostatniego obiektu na odległość 4m od granicy z działką inwestorki, wyniesie ona 8,1 m. Również w części wyższej, wysokość obiektu przesłaniającego od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłanianego (ściany zachodniej usytuowanej w odległości 7,4 m od granicy z działką nr 31) wynosi 11,38 m, zaś odległość projektowanej części wyższej budynku od budynku odwołującej się wynosi 14,1 m. W wypadku rozbudowy tego ostatniego budynku na odległość 4 m od granicy z działką nr 32 wyniesie ona 11,40 m.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w projekcie inwestycji istniejącego ganku organ wskazał, że projekt prawidłowo nie bierze go pod uwagę, ponieważ nie posiada on pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi a tylko takich dotyczy cytowany wyżej § 13 rozporządzenia z 2002 r.

Organ podkreślił, iż z pieczęci zamieszczonej na mapie, na podstawie której opracowano projekt wynika, iż jest ona aktualna na dzień 30 kwietnia 2007 r. W odniesieniu do attyki, Wojewoda zwrócił uwagę, iż była ona elementem projektu, zaś jej aktualne obniżenie o 60 cm (część niższa) oraz o 30 cm (część wyższa) pozwoliło na zachowanie wymogów określonych w § 13 rozporządzenia z 2002 r. tak w stosunku do istniejącego na działce odwołującej się obiektu, jak i ewentualnej jego rozbudowy.

Kwestionowane przez A. Ł. twierdzenie organu I instancji dotyczące możliwości zabudowy należącej do niej działki należy, zdaniem organu odwoławczego, odnieść do części owej działki sąsiadującej z działką inwestora od strony północnej, która z uwagi na swoją szerokość - 4 m wyklucza możliwość jej zabudowy.

Skargę na rozstrzygnięcie Wojewody z dnia [...] października 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A. Ł., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie art. 10 K.p.a., art. 4, art. 28, art. 33 ust. 1 i ust. 2, oraz art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 4, § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W uzasadnieniu przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie, ze szczegółowym wskazaniem podstaw rozstrzygnięć podejmowanych w niej przez organy administracyjne.

Motywując naruszenie art. 10 K.p.a. podniosła, że już przy wydawaniu przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. pozbawiono jej możliwości zapoznania się z zamierzeniami inwestycyjnymi inwestorki, wskazując najpierw termin na dokonanie powyższej czynności, następnie zaś przekazując projekt budowlany do poprawy i uniemożliwiając tym samym zapoznanie się z jego treścią.

W ocenie skarżącej, Wojewoda utrzymał w mocy kwestionowaną przez nią decyzję, mimo, iż organ pierwszoinstancyjny nie wykonał wytycznych organu odwoławczego zawartych w jego kolejno wydawanych w sprawie decyzjach. Składająca skargę ponowiła zarzut pozbawienia jej budynku - na skutek realizacji inwestycji – ś. S. Podała, że Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Izby Architektów wniósł do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przed tym Sądem w stosunku do architekta R. O., który sporządzał dokumentację techniczną planowanego budynku a zarzut dotyczy właśnie braku zgodności sporządzonej dokumentacji projektowej budynku NZS NZOZ "P." przy ul. Z. w R. z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku, na skutek czego ograniczone zostało prawo własności nieruchomości skarżącej poprzez zacienienie istniejącego budynku i uniemożliwienie realizacji nowej zabudowy w odległości 4,o m od wschodniej granicy działki ewidencyjnej nr 31 w obr. [...]. Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. skarżąca wyjaśniła, że podnoszona nieprawidłowość polega na wyznaczeniu tzw. "linijki słońca" dla terenu płaskiego i od poziomu płyty, bez uwzględnienia rzeczywistego ukształtowania terenu. Wskazała, iż organ nie uwzględnił możliwości przyszłej zabudowy należącej do niej działki. Zarzuciła, że sporządzony projekt budowlany nie został poddany należytej ocenie, pod kątem zgodności z prawem i stanem faktycznym. Jej zdaniem, planowany budynek o wysokości przekraczającej 11 m znacznie odstaje od istniejącej obecnie na przedmiotowym terenie linii zabudowy.

W innych pismach składanych w toku postępowania A. Ł. zarzucała też, że organ drugiej instancji orzekł na jej niekorzyść pomimo, iż inwestor nie składał odwołania bowiem pozwolenie na budowę wydane przez organ pierwszej instancji obejmowało niniejszą ilość działek z nią sąsiadujących niż decyzja Wojewody.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które były podstawą wydania kwestionowanej decyzji.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę.

Od tego wyroku A. Ł. złożyła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił wyrokiem z dnia 1 września 2010 r. uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że "organ I instancji udzielił pozwolenia na budowę przyłączy: wodociągowego, gazowego, teletechnicznego i energetycznego na działkach wyliczonych. Sąd obowiązany był dokonać kontroli, czy postępowanie administracyjne było prowadzone co do działek objętych wnioskiem o budowę przyłączy, a tylko w wyniku oczywistej omyłki w decyzji błędnie podano numery tych działek." Zaznaczono, że "oczywista omyłka nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Wyłącznym trybem jest tryb sprostowania decyzji w formie postanowienia (art. 113 § 1 K.p.a.). Jeżeli przebieg przyłączy dotyczył innych nieruchomości i w tym zakresie organ prowadził postępowanie i wydał decyzję, to zmiana na inne nieruchomości wymaga rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy." Według NSA, "skoro skarżąca wywodzi, że ta zmiana działek, na których udzielono pozwolenia na budowę przyłączy powoduje zmianę decyzji na jej niekorzyść, naruszając zakaz reformationis in peius (art. 139 K.p.a.) to brak oceny Sądu w wyroku dokonanej zaskarżoną decyzją zmiany rozstrzygnięcia powoduje zasadność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w następstwie zasadność zarzutu naruszenia art. 139 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Inwestor I. C. wnioskiem z dnia 29.11.2007 r. domagała się wydania jej decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pod nazwą: "niepubliczny zakład stomatologiczny" na działkach nr 32, 33/1 i 33/2, obr. [...] położonych przy ul. Z. w R., przyłącze wodociągowe, gazowe i teletechniczne, przebudowa istniejącego odcinka linii telekomunikacyjnej napowietrznej, przyłącze kanalizacji sanitarnej, przebudowa istniejącego odcinka kabla energetycznego. Na wezwanie organu pierwszej instancji wniosek ten został sprecyzowany przez I. C. pismem z dnia 26 marca 2008 r. przez wskazanie, że obejmuje on również:

- budowę przyłącza wodociągowego na działkach nr 32, 33/1, 33/2, 47/12 w obr. [...];

- budowę przyłącza gazowego na działkach nr 32, 33/1, 33/2, 47/12 w obr. [...];

- budowę przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach 32, 47/12, 33/2 w obr. [...];

- budowę przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach 32, 47/12, 56/12 w obr. [...];

- budowę przyłącza telekomunikacyjnego na działkach nr 33/1, 33/2, 47/12 w obr. [...];

- przebudowę istniejącego odcinka linii telekomunikacyjnej napowietrznej na działce nr 47/12 w obr. [...];

- budowę przyłącza energii elektrycznej na działkach nr 53, 55/1, 56/22, 56/21, 47/7, 47/12 i 32 w obr. [...];

- przebudowę istniejącego odcinka kabla energii elektrycznej na działce nr 47/12 w obr. [...] oraz

- budowę stanowisk parkingowych ogólnodostępnych (6 stanowisk) na działkach nr 33/1, 33/2, 47/12 w obr. [...].

Do wniosku inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pr. bud., aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uznając, że wniosek i załączone do niego dokumenty spełniają wymogi przewidziane przez przepisy art. 32-34 ustawy Prawo budowlane decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę na przedmiotową inwestycję.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. rozpoznając odwołanie A. Ł. od wskazanej w poprzednim zdaniu decyzji uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną decyzji kasacyjnej było stwierdzenie naruszenia przez Prezydenta Miasta wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez uniemożliwienie A. Ł. zapoznania się z zamierzeniami inwestora mimo zakreślenia mu w tej materii terminu do dnia 25 stycznia 2008 r. Ponadto organ I instancji nie ustalił w sposób jednoznaczny jaki jest obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu, a tym samym nie została wyjaśniona kwestia osób, którym w sprawie przysługuje przymiot strony. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji został zobowiązany do zawarcia rozważań dotyczących jego obowiązków z art. 35 ustawy Prawo budowlane, jak również oceny inwestycji pod względem zachowania wymogów z § 12, § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ II instancji wskazał również na rozbieżność pomiędzy wnioskiem inwestora, a decyzją pod względem działek nią objętych.

Po uchyleniu decyzji przez organ II instancji inwestor sprecyzował dokładnie działki, których pozwolenie na budowę miało dotyczyć w zakresie samego budynku jak i właściwych przyłączy, jak również wykonał nałożone na niego postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. obowiązki obejmujące swoim zakresem braki w dokumentacji określone w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej Wojewody. Po uzupełnieniu materiału dowodowego sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] maja 2008 r. zatwierdził przedmiotowy projekt budowlany i udzielił I. C. pozwolenia na budowę obejmującego opisaną wcześniej inwestycję.

Rozpatrując odwołanie A. Ł. od decyzji Prezydenta z dnia [...] maja 2008 r. Wojewoda decyzją z dnia [...].07.2008 r. uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było naruszenie przez organ przepisu art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na nadmierną lakoniczność uzasadnienia decyzji. Dotyczyło to zbyt ogólnego stwierdzenia o zgodności inwestycji z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego i braku uzasadnienia co do kwestii planu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, możliwości zabudowy w przyszłości działki nr 31 oraz braku oceny przedłożonej przez inwestora "linijki światła".

Kolejną decyzją z dnia [...] września 2008 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na objętą postępowaniem budowę, przyjmując, że wniosek i załączone do niego dokumenty spełniają wymogi przewidziane przez przepisy art. 32-34 ustawy Prawo budowlane.

Rozpoznając kolejne odwołanie A. Ł. od decyzji organu I instancji Wojewoda decyzją objętą kontrolą Sądu w niniejszej sprawie uchylił skarżoną decyzję w części dotyczącej pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego, gazowego, teletechnicznego, kanalizacji sanitarnej, przyłącza energetycznego oraz przyłącza kanalizacji deszczowej i w tym zakresie orzekł o udzieleniu pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego i gazowego na działkach nr 32, 33/1, 33/2 i 47/12, obr. [...], przyłącza teletechnicznego na działkach nr 33/1, 33/2 i 47/12, obr. [...], przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach nr 32, 33/2 i 47/12, obr. [...], przyłącza energetycznego na działkach nr 32, 47/12, 56/21, 56/22, 55/1, 47/7 i 53, obr. [...] i przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach nr 32, 47/12 i 56/12, obr. [...] położonych przy ul. Z. w R., w pozostałym zakresie kwestionowaną decyzję utrzymał w mocy.

Organ uznał, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył wszystkie wymagane przepisem art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dokumenty. Inwestycja została zaprojektowana w oparciu i aktualnie obowiązujący Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego. Projekt budowlany opracowany został przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, jest kompletny i posiada wszelkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia. Objęty postępowaniem obiekt usytuowano zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt zagospodarowania działki został zaś sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej.

Organ podkreślił, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy Prawo budowlane organ z uwagi na brzmienie art. 35 ust. 4 ustawy nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym na wstępie zakresie Sąd uznał, że narusza ona prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Wniosek złożony przez inwestora i załączone do niego dokumenty spełniają wymogi określone przepisami art. 32-34 ustawy Prawo budowlane, w szczególności inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a organy w sposób prawidłowy dokonały ich sprawdzenia.

Nie wszystkie zarzuty skarżącej A. Ł. ze skargi, jak i z wniesionych przez nią pism procesowych, a także podniesione na rozprawie zasługują na uwzględnienie.

Zarzut polegający na naruszeniu przepisu art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu polegający na wydaniu przez organ I instancji decyzji z dnia [...].01.2008 r. mimo, że nie upłynął jeszcze termin do zapoznania się z zamierzeniami inwestycyjnymi wnioskodawczyni nie jest zasadny, bowiem Wojewoda z tej właśnie przyczyny uchylił decyzję organu I instancji i w dalszym biegu postępowania A. Ł. mogła bez przeszkód zapoznać się z projektem budowlanym.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący utrzymania w mocy przez Wojewodę decyzji z dnia [...].09.2008 r. bez zrealizowania wytycznych tego organu skierowanych do Prezydenta Miasta w uzasadnieniach decyzji uchylających wcześniej wydane decyzje organu I instancji. Zarzut ten dotyczył zwłaszcza przesłaniania budynku stanowiącego własność skarżącej oraz ograniczenia inwestycją możliwości rozbudowy, czy budowy nowego budynku na działce nr 31 stanowiącej własność skarżącej tego, iż planowany budynek będzie miał wysokość ponad 11 m przez co odbiega od linii zabudowy w tym rejonie i że budynek powinien być dostosowany wysokością do obiektów już w terenie istniejących. Wskazane zarzuty nie są trafne. Organ I instancji zrealizował wytyczne Wojewody zawarte w uzasadnieniach decyzji z dnia [...].02.2008 r. i [...].07.2008 r. W opracowanym projekcie budowlanym znajduje się analiza lokalizacji projektowanego budynku ze względu na przesłanianie i zacienianie istniejącego budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi. Z analizy tej wynika, że po obniżeniu attyk ścian zachodnich projektowanego budynku znajdujący się na działce nr 31 budynek nie będzie przesłaniany ani zacieniany. Na karcie 28 projektu znajduje się stosowny opis do wspomnianej analizy, z którego wynika, że ustalone przez projektanta wysokości budynku nie powodują przesłaniania oraz zapewniają minimalny okres nasłonecznienia określony w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Dokonane przez organy ustalenia i wskazana wyżej analiza przesłaniania i zacieniania wskazują, że przedmiotowa inwestycja nie utrudnia możliwości rozbudowania obiektu istniejącego lub zabudowania nowym obiektem działki nr 31 pod warunkiem zachowania przez przyszły budynek odległości 4 m od granicy z działką nr 32. Jeśli skarżąca dysponuje innymi analizami w tym zakresie to powinna je przedłożyć organom, które wówczas będą musiały rozpatrzyć ten materiał dowodowy. Planowana inwestycja nie narusza ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] przy ul. L. w R. uchwalonego przez Radę Miasta uchwałą nr [...] z dnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. z 1998 r., Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z tym planem planowana inwestycja położona jest w terenie oznaczonym na Planie symbolem 11 UM. Według tekstu Planu teren ten przeznaczony jest pod usługi i rzemiosło, które nie mogą pogorszyć stanu środowiska oraz powodować uciążliwości poza granicami nieruchomości. Nie budzi też wątpliwości, że planowany obiekt przeznaczony na niepubliczny zakład stomatologiczny mieści się w kategorii usług, nie będzie on pogarszał stanu środowiska ani nie będzie powodował uciążliwości poza granicami nieruchomości. Plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza żadnego ograniczenia co do wysokości zabudowy na tym terenie.

Ł. H., która podpisała z upoważnienia Wojewody zaskarżoną decyzję z dnia [...].10.2008 r. działała w oparciu o upoważnienie Wojewody [...] z dnia [...].10.2008 r. Upoważnienie obowiązywało do 31.12.2008 r.

Wskazany przez skarżącą Regulamin Wewnętrzny Wydziału Architektury w zakresie weryfikacji złożonych projektów budowlanych nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, a jedynie regulaminem wewnętrznym obowiązującym w Wydziale Architektury. Z tej przyczyny Sąd dokonując oceny zgodności z prawem wydanej decyzji nie może opierać się na ustaleniach takiego regulaminu, lecz na obowiązujących przepisach prawa.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt ewentualnego prowadzenia przeciwko sporządzającemu przedmiotowy projekt budowlany architektowi postępowania przez Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, a nawet złożenia wniosku do właściwego sądu dyscyplinarnego. Fakt prowadzenia czynności wyjaśniających przeciwko tej osobie nie przesądza jeszcze o tym, że istotnie dopuścił się on naruszenia etyki swojego zawodu, a tym bardziej o ewentualnym wpływie tego naruszenia na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Także uzyskanie przez skarżącą decyzją z dnia [...].01.2009 r. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia jej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla inwestycji związanej ze zmianą przeznaczenia budynku gospodarczego na mieszkalny wraz ze zmianą dachu oraz projektu ocieplenia budynku mieszkalnego na działkach nr 31 i 47/3 obr. [...] przy ul. Z. w R. nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zmiana przeznaczenia budynku gospodarczego na mieszkalny jak wynika z twierdzeń skarżącej dotyczy południowej części budynku mieszkalnego. Z jednoznacznej informacji wynikającej z analizy lokalizacji projektowanego budynku ze względu na przesłanianie i zacienianie istniejącego budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi wynika, że pomieszczenie gospodarcze znajdujące się w południowej części budynku mieszkalnego nie będzie przesłaniane ani zacieniane przez objęty sporem obiekt.

Co istotne – decyzja z [...].01.2009 r. została wydana już po decyzjach, które są przedmiotem niniejszego postępowania, a więc okoliczność ta nie mogła być brana pod uwagę przez organy z oczywistych względów, zaś Sąd ocenia legalność - zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty jej wydania.

Zauważyć wypada, że wobec rozbieżności pomiędzy treścią wniosku i załączonych do niego dokumentów na wezwanie organu I. C. sprecyzowała swój wniosek w sposób wyżej opisany, a postępowanie administracyjne przed organami było prowadzone co do działek objętych sprecyzowanym przez inwestora wnioskiem o budowę przyłączy.

W istocie jednak nie wszystkie z nich zostały objęte decyzją Prezydenta Miasta Nr [...], którą udzielono pozwolenia na budowę m.in. przyłącza wodociągowego, gazowego i teletechnicznego, przebudowę istniejącego odcinka linii telekomunikacji napowietrznej, przyłącza kanalizacji sanitarnej, przebudowę istniejącego odcinka kabla energetycznego na działce nr 47/12 w obr. [...], przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach nr 47/12 i 56/12 obr. [...] i przyłącza energetycznego na działkach nr 47/12, 56/21, 56/22, 55/1, 47/7 i 53 obr. [...].

Taka sytuacja kwalifikowałaby się pod ewentualne uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia w oparciu o art. 111 § 1 K.p.a. Żadna ze stron jednakże wniosku w tym przedmiocie nie złożyła. Odwołanie zaś wniosła jedynie A. Ł. Organ drugiej instancji w decyzji z dnia [...].10.2008 r. w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego, gazowego, teletechnicznego i przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach nr 47/12, 56/21, 56/22, 55/1, 47/7 i 53, przyłącza kanalizacji deszczowej na działkach nr 47/12 i 56/12 położonych przy ul. Z. w R. i w tym zakresie orzekł o udzieleniu pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego i gazowego na działkach nr 32, 33/1, 33/2 i 47/12 obr. [...], przyłącza teletechnicznego na działkach nr 33/1, 33/2 i 47/12 obr. [...], przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach nr 32, 33/2 i 47/12 obr. [...], przyłącza energetycznego na działkach nr 32, 47/12, 56/21, 56/22, 55/1, 47/7 i 53 obr. [...] położonych przy ul. Z. w R.

Uzasadniając taką zmianę Wojewoda podał – na co zwracał uwagę NSA – "Ponieważ organ I instancji w sentencji zaskarżonej decyzji nieprawidłowo wpisał numery działek, na których planowana jest budowa przyłączy: wodociągowego, gazowego, teletechnicznego, energetycznego, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej, organ odwoławczy w drodze reformacji dokonał korekty w tym zakresie." Treść uzasadnienia odnosząca się do tej kwestii nie świadczy więc o tym, że organ II instancji rozpoznał i rozstrzygnął sprawę. Takie rozstrzygnięcie jak zastosował Wojewoda to w ocenie Sądu niedopuszczalna ingerencja w treść decyzji organu I instancji, bo:

1) z pominięciem przepisu art. 111 § 1 K.p.a. o uzupełnieniu rozstrzygnięcia decyzji;

2) z wykorzystaniem trybu odwoławczego do uzupełnienia braków samego rozstrzygnięcia;

3) z wykorzystaniem odwołania strony kwestionującej legalność decyzji co do zasady i absolutnie niezainteresowanej jakimkolwiek usunięciem jej mankamentów (gdy inwestor nie kwestionował rozstrzygnięcia i nie podjął innych stosownych działań);

4) z naruszeniem zakazu reformationis in peius ustanowionego w art. 139 K.p.a. wobec uzupełnienia treści decyzji w zakresie pozwolenia na budowę przyłączy także o nieruchomości położone w bezpośrednim sąsiedztwie działki należącej do skarżącej w tym o działki ewidencyjne nr 32, 33/2 i 33/1;

5) z uzasadnieniem odpowiadającym sprostowaniu oczywistej omyłki opartym na art. 113 § 1 K.p.a..

Efektem takiego rozstrzygnięcia było usunięcie przeszkód w realizacji inwestycji jako całości, co było zgodne z interesem inwestora, który złożył wniosek z załącznikami ale wbrew interesowi A. Ł., która złożyła odwołanie.

Biorąc pod uwagę cytowany wcześniej fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji odnoszący się do nieobjętych rozstrzygnięciem organu I instancji działek, na których miały być wykonywane przyłącza, stwierdzić także należy , iż nie odpowiada ono przepisowi art. 107 § 3 K.p.a., bo wskazuje na sprostowanie, a nie rozstrzygnięcie sprawy.

Wskazane uchybienia proceduralne niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W dalszym postępowaniu organ II instancji rozpatrzy odwołanie A. Ł. od decyzji Prezydenta Miasta [...], z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego w tym zakresie, uwzględni przedstawiony przez strony i zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy i stosownie do wyników powyższego wyda odpowiednią decyzję.

W punkcie II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.