Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 536/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165 ust. 7, art. 165 ust. 3,
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej
article: art. 151 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1947
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego oddala skargę


UZASADNIENIE

ZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. J. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS", "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego.

Z akt sprawy wynika, że T. J. został zatrudniony w administracji celnej w dniu [...] maja 1998 r. Na dzień [...] lutego 2017 r. posiadał stopień aspiranta i zajmował stanowisko starszego specjalisty Służby Celnej.

W dniu 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947 ze zm.), dalej: "u.KAS", reformująca administrację skarbową w Rzeczypospolitej Polskiej. Z tym też dniem, na podstawie art. 165 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.), dalej: "u.p.w.KAS", pracownicy zatrudnieni w izbach celnych, izbach skarbowych, urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stali się odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowali ciągłość pracy i służby. Przepis art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS stanowił, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W przypadku nieotrzymania propozycji pracy lub służby do ww. daty stosunki pracy osób zatrudnionych oraz pełniących służbę w jednostkach KAS wygasały z dniem 31 sierpnia 2017 r. (art. 170 ust. 3 u.p.w.KAS).

T. J. nie została przedłożona propozycja pełnienia służby ani zatrudnienia, a zatem jego stosunek służby wygasł z dniem [...] sierpnia 2017 r.

Pismem z dnia 24 lipca 2018 r. T. J. wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. (dalej: "DIAS w R.", "organ I instancji") do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia ze służby w Służbie Celno-Skarbowej.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] DIAS w R., na podstawie art. 61a § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia T. J. ze służby.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia na ww. postanowienie, Szef KAS postanowieniem dnia [...] września 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Na skutek skargi T. J. na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2019 r. sygn. akt II SA/WA 2100/18 uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie DIAS w R. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż w przypadku niezłożenia propozycji pełnienia służby/pracy lub niezaakceptowania propozycji zatrudnienia lub pełnienia służby w określonym terminie stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa, co traktuje się jak zwolnienie ze służby. W takim przypadku podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby stanowi art. 170 ust. 1 i ust. 3 u.p.w.KAS w związku z art. 276 ust. 2 u.KAS.

Od ww. wyroku Sądu I instancji Szef KAS złożył skargę kasacyjną, które następnie została cofnięta. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 2347/21 umorzył postępowanie kasacyjne.

W następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2019 r. sygn. akt II SA/WA 2100/18, DIAS w R. decyzją z dnia [...] października 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.w.KAS w związku z art. 276 ust. 2 u.KAS stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego T. J. z dniem [...] sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał w szczególności, że nieprzedstawienie Skarżącemu propozycji służby/zatrudnienia wynikało z analizy przebiegu dotychczasowej jego służby, która to przesłanka zawarta jest w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS. Pod pojęciem przebiegu służby należy rozumieć m.in. sposób wykonywania obowiązków służbowych, rzetelność, sumienność, dyspozycyjność i stopnień zaangażowania w wykonywaniu obowiązków służbowych.

Organ I instancji podniósł, że wobec Skarżącego prowadzone było postępowanie karne o popełnienie przestępstw związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych. O wszczęciu tego postępowania organ dowiedział się z pisma z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...], w którym [...] Wydział Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w [...] poinformował o przedstawieniu asp. T. J. zarzutu popełnienia przestępstw określonych w art. 228 § 3 k.k. oraz w art. 86 § 1 k.k.s. i inne. Z ww. pismem zostało przesłane postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...] o zastosowaniu środków zapobiegawczych wobec ww. funkcjonariusza w postaci poręczenia majątkowego, zakazu opuszczania kraju, dozoru Policji oraz zawieszenia w czynnościach służbowych.

W związku z przedstawieniem ww. zarzutów karnych, asp. T. J. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na okres 3-miesięcy. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego.

Następnie [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w [...] pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt [...] poinformował Izbę Celną w[...] , że asp. T. J. zarzucono popełnienie przestępstw z art. 228 § 3 k.k. w związku z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz przestępstwo z art. 86 §1 k.k.s., art. 63 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. w związku z art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 7 § 1 k.k.s.

Organ I instancji wskazał również, że Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] października 2019 r. sygn. akt [...] uznał T. J. za winnego popełnienia czynu opisanego w punktach 1 i pkt 2 wyroku, tj.:

1) w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia[...] marca 2014 r. w .[...], P., woj. [...] działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, w warunkach czynu ciągłego, jako funkcjonariusz Służby Celnej, wykonując czynności na drogowym przejściu granicznym w Oddziale Celnym w [...] indywidulanie oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonym funkcjonariuszem celnym (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, kilkunastokrotnie przyjął w związku z pełnieniem funkcji publicznej od (...) korzyści majątkowe w łącznej kwocie 15.000 zł w zamian za naruszenie przepisów prawa - niedopełnienie obowiązków służbowych określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 i 7 w związku z art 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013, poz. 1404) i odstąpienie od podjęcia czynności służbowych polegających na przeprowadzeniu kontroli celnych pojazdów, którymi przewożone były bez zgłoszenia celnego ponadnormatywne ilości papierosów bez znaków skarbowych akcyzy;

2) w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] marca 2014 r. w [...], woj.[...], indywidulanie oraz wspólnie i w porozumieniu z ustalonym funkcjonariuszem celnym (...), w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności jako funkcjonariusz Służby Celnej, realizując czynności na drogowym przejściu granicznym w Oddziale Celnym w [...]i mając z tego tytułu na podstawie w art. 2 ust 1 pkt 5 i 7 w zw. z art 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U z 2013, poz. 1404) prawny, szczególny obowiązek wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, kilkunastokrotnie nie dopełniał stąd wynikających obowiązków służbowych, w ten sposób, że wiedząc, iż niżej wymienionymi samochodami osobowymi przewożone są bez zgłoszenia celnego, ukryte, ponadnormatywne ilości papierosów, odstępował od podejmowania czynności służbowych polegających na przeprowadzeniu kontroli celnych, ujawnienia i zatrzymania wyrobów akcyzowych, doprowadzając w ten sposób wspólnie i w porozumieniu z niżej wskazanymi osobami do sprowadzenia na terytorium RP papierosów bez znaków skarbowych akcyzy w łącznej ilości 37.500 paczek papierosów - po 20 sztuk w każdej paczce (750.000 sztuk) narażając w ten sposób Skarb Państwa na uszczuplenie należności publicznoprawnej w łącznej kwocie 745.447,00 zł w tym należności akcyzowej 573.797,00 zł, podatku VAT w kwocie 147.298,00 zł oraz należności celnych w kwocie 24.352,00 zł, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu

- za co Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Karny w punkcie V ww. wyroku orzekł wobec T. J. łączną karę 2 lat pozbawienia wolności, zaś w miejsce jednostkowych kar grzywny orzekł karę łączną grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych określając stawkę dzienną na kwotę (sto) złotych. Ponadto Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Kamy w stosunku do wymienionego orzekł środek kamy w postaci zakazu zajmowania stanowisk w instytucjach państwowych i samorządowych związanych z prowadzaniem czynności kontrolnych przez okres 5 lat.

Natomiast Sąd Okręgowy w P. [...] Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] grudnia 2021 r. sygn. akt. [...]zmienił punkt 1 zaskarżonego wyroku w ten sposób, iż na zasadzie art. 455 k.p.k. poprawił błędną kwalifikację prawną w ten sposób, że z podstawy skazania oskarżonego T. J. wyeliminował art. 64 § 2 k.k. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Organ I instancji zaznaczył, że Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r. sygn. akt [...] wstrzymał wykonanie wyroku, jednak okoliczność ta nie zmienia faktu, że Skarżący nadal pozostaje skazany za popełnienie umyślnych przestępstw ściganych z urzędu.

Dalej organ I instancji wskazał, że Służba Celno-Skarbowa stanowi formację utworzoną w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Unii Europejskiej. Do jej zadań należy również rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie

oraz zwalczanie przestępstw i wykroczeń. Funkcjonariusze, realizując te zadania, pełnią społecznie doniosłą rolę - służą dobru wspólnemu wszystkich obywateli - Rzeczypospolitej Polskiej. Nie sposób zatem uznać, by funkcjonariusz, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne o czyny o tak znacznym ciężarze gatunkowym, dawał rękojmię prawidłowego i rzetelnego wykonywania zadań. Służbę w Służbie Celno-Skarbowej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii. Pozostawanie w służbie funkcjonariusza, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza interes (dobro) Służby. Dobro Służby Celno-Skarbowej należy odczytywać łącznie z art. 151 ust. 1 pkt 5 u.KAS, który stawia warunek, aby służbę pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż miałyby łamać prawo. funkcjonariusz, któremu postawiono zarzut dotyczący popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Taka sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Służby w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Te negatywne konsekwencje pozostawania w służbie funkcjonariusza, który

utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy ocenić jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia funkcjonariusza, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określone mianem "słusznego interesu strony".

Uwzględniając powyższe DIAS w R. wskazał, że przedstawione wyżej powody oraz konieczność realizacji polityki kadrowej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 9 u.KAS skutkowały nieprzedstawieniem propozycji zatrudnienia/pełnienia służby Skarżącego. Zatem jego stosunek służbowy wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 170 ust. 3 u.p.w.KAS.

Pismem z dnia 17 października 2022 r. T. J. złożył odwołanie od ww. decyzji DIAS w R. wnosząc o przywrócenie go do służby.

W uzasadnieniu podniósł, iż w trakcie wprowadzenia reformy KAS spełniał wszystkie kryteria i przesłanki określone w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, w oparciu o które powinna mu być przedstawiona propozycja pełnienia służby. Brak przedstawienia mu propozycji służby był niezgodny z prawem. Wskazał również, że oceniając przebieg jego służby organ I instancji nie wydał mu decyzji zwalniającej na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów u.p.w.KAS (gdyż wszystkie je spełniał), lecz na podstawie przepisów dotyczących zwolnienia funkcjonariusza ze służby w związku z postawionymi zarzutami karnymi.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] Szef KAS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż nieprzedstawienie Skarżącemu do dnia 31 maja 2017 r. propozycji pracy/służby w Krajowej Administracji Skarbowej znajduje oparcie w przepisach u.p.w.KAS. Ustawodawca pozostawił bowiem kierownikom jednostek organizacyjnych KAS pełne prawo co do tego, komu zostanie przedstawiona propozycja, a w przypadku złożenia propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, wybór rodzaju zatrudnienia, jaki zostanie zaproponowany poszczególnym pracownikom i funkcjonariuszom danej jednostki, tj. czy będzie to zatrudnienie na podstawie umowy o pracę czy też propozycja pełnienia służby. Ustawa nie zawiera nakazu złożenia pracownikom propozycji zatrudnienia, zaś funkcjonariuszom propozycji pełnienia służby. Ustawodawca bowiem umożliwił dostosowanie zasobów kadrowych do potrzeb kierowanych przez nich jednostek i realizowanych zadań. Stąd też DIAS w R. nie był zobowiązany do przedłożenia Skarżącemu propozycji pracy lub służby.

Dalej organ II instancji wskazał, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził analizę przesłanek, z powodu których Skarżącemu nie została przedstawiona propozycja służby. Dokonując oceny potrzeb kadrowych w perspektywie tego komu z dotychczasowych funkcjonariuszy należy złożyć propozycję zatrudnienia lub pełnienia służby, organ I instancji wziął pod uwagę ocenę spełniania przez Skarżącego ustawowych kryteriów wymaganych do pozostania w strukturach KAS. Postawienie Skarżącemu zarzutów karnych mogło stanowić uzasadnioną przesłankę nieprzedłożenia mu propozycji pełnienia służby w KAS. Uzasadnione wątpliwości co do postawy etycznej oraz nieskazitelnego charakteru funkcjonariusza niewątpliwie rzutują na przebieg jego służby.

Organ II instancji zauważył w tym względzie, że na funkcjonariuszu państwowym ciąży szczególny obowiązek przestrzegania prawa. Funkcjonariuszem może być wyłącznie osoba, która posiada m.in. nieposzlakowaną opinię. Zwrócił również uwagę na społeczną rolę służby w Służbie Celno-Skarbowej, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością tej Służby zaufanie społeczne. Stwierdził, że organ I instancji był uprawniony - w kontekście posiadanych informacji - do oceny postawy Skarżącego ujawniającej się w trakcie służby i powodującej, że nie wpisywał się on w standardy tworzonej nowej Służby Celno-Skarbowej. Potwierdzeniem powyższego jest prawomocny wyrok skazujący. I jakkolwiek okoliczność skazania nie była bezpośrednią przyczyną braku propozycji służby, niemniej jednak potwierdza przesłanki, które stanowiły przyczynę niezłożenia propozycji dalszej służby.

Organ II instancji podkreślił, że DIAS w R., będąc kierownikiem urzędu i realizując politykę kadrową w izbie administracji skarbowej, podejmuje szereg decyzji, które mają wpływ na prawidłowe funkcjonowanie podległej jednostki. Odpowiada przede wszystkim za takie zorganizowanie procesów pracy/służby, aby realizacja nałożonych przez ustawodawcę zadań odbywała się w sposób prawidłowy. Na każdym zatem etapie zarządzania podległą jednostką jednym z zasadniczych celów jest dążenie do stworzenia optymalnych warunków do kształtowania pozytywnego wizerunku KAS. Realizując zaś politykę kadrową w podległej mu jednostce dyrektor izby administracji skarbowej ma możliwość oceny kadry pod kątem spełnienia ustawowych przesłanek i oceny zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Z treści art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS nie wynika, aby po stronie organu leżał obowiązek złożenia propozycji pracy/służby każdemu z dotychczasowych funkcjonariuszy. Przedłożenie propozycji służby/pracy zostało pozostawione uznaniu przełożonego, który biorąc pod uwagę całokształt okoliczności podejmuje decyzję czy skorzystać z prawnej możliwości rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem lub, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie przedłożyć mu propozycji służby/pracy po uwzględnieniu ustawowych kryteriów, określonych w ww. przepisie. Stąd też posiadanie przez DIAS w R. informacji o prowadzeniu wobec funkcjonariusza postępowania karnego uprawniało go do wzięcia tej okoliczności pod uwagę przy ocenie przebiegu służby, a w konsekwencji uprawniało - w świetle art. 165 ust. 7 u.KAS - do nieprzedłożenia Skarżącemu propozycji służby/pracy. Konsekwencją zaś braku propozycji, w myśl art. 170 ust. 1 u.p.KAS, było wygaśnięcie stosunku służbowego w terminie określonym w tym przepisie, tj. z dniem 31 sierpnia 2017 r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Szef KAS uznał je za nieuzasadnione. Wskazał, że Skarżący był funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej - wyodrębnionej w ramach KAS, jednolitej i umundurowanej formacji. Krajowa Administracja Skarbowa zgodnie z art. 1 ww. ustawy wykonuje zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego Unii Europejskiej, a także zapewnia obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych. Zarzuty w zakresie niedopełnienia obowiązków służbowych nie mogą pozostać obojętne dla stosunku służbowego, w szczególności jeśli weźmie się pod uwagę to, że na funkcjonariuszu państwowym ciąży szczególny obowiązek przestrzegania prawa, a status funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej wiąże się z nieposzlakowaną opinią. Kandydat do służby od momentu powołania musi poddać się regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też wymagającej spełnienia szczególnych cech personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych, pełnej dyspozycyjności i zależności od władzy służbowej, a także bardziej rygorystycznym niż w przypadku stosunków pracy zasadom utraty posiadanego statusu związanego z realizacją funkcji publicznych.

Pismem z dnia 15 lutego 2023 r. T. J., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Szefa KAS z dnia [...] stycznia 2023 r. zarzucając naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. związku z art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS poprzez akceptację decyzji DIAS w R. w sytuacji, w której organ nie stosował wobec Skarżącego ustawowych przesłanek przyznawania propozycji oraz przez akceptację stanowiska, że organ I instancji miał pełne prawo samodzielnie decydować komu wręczy propozycję pracy lub służby (w sytuacji, gdy właśnie podstawą decyzji powinny być przesłanki określone w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS),

2) art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS poprzez akceptację decyzji DIAS w R., pomimo iż prawidłowo zastosowane przesłanki z tego przepisu powinny obligować organ I instancji do przedstawienia Skarżącemu propozycji służby,

3) art. 60 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa do służby na jednakowych zasadach oraz naruszenie sformułowanej w art. 7 k.p.a. zasady ogólnej uwzględniania słusznego interesu społecznego i interesu obywateli poprzez nieuwzględnienie, że dalsza praca bądź służba Skarżącego w KAS służyłaby dobru publicznemu, korespondującemu z jego słusznym interesem wyrażającym się w kontynuowaniu rozwoju zawodowego i możliwości zarobkowania zgodnie z jego - przez całe lata poszerzaną - wiedzą, specyficzną specjalizacją zawodową, kwalifikacjami, zaangażowaniem i dobrą wolą.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik Skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji, a nadto o zasądzenie od Szefa KAS na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał w szczególności, że orzekające w sprawie organy dopuściły się istotnego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 u.p.w.KAS albowiem nie rozważyły w sposób wszechstronny i rzetelny wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności tych, związanych z posiadanymi przez Skarżącego kwalifikacjami i przebiegiem jego dotychczasowej służby. Nadto, nie podały w uzasadnieniu wydanych decyzji zobiektywizowanych i jednocześnie zindywidualizowanych - odniesionych do Skarżącego - przyczyn, z powodu których nie przedstawiono mu propozycji dalszej służby (pracy) w strukturach KAS, pozwalających na porównanie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego Skarżącego oraz innych osób, którym przedstawiono propozycje dalszego zatrudnienia.

Pełnomocnik wskazał również, że na ocenę przebiegu dotychczasowej służby składają się okoliczności i fakty dotyczące tej służby, m.in. fakt, że Skarżący był zatrudniony na podstawie stosunku służbowego, który co do zasady wiąże funkcjonariusza z państwem w sposób bardziej trwały, niż gwarantuje to stosunek procy. Wszak obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych moją prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60 Konstytucji RP). To prawo dotyczy nie tylko etapu naboru do służby publicznej, lecz także jej wykonywania, determinując zasady zwalniania ze służby publicznej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt K 51/12, OTK 2014, nr 1, poz. 4). I jakkolwiek z art. 60 Konstytucji RP nie można wyprowadzać prawa do przyjęcia do służby publicznej, czy też prawa do pozostawania w służbie, to jednak można na jego podstawie formułować co najmniej obowiązki proceduralne podmiotu zatrudniającego osoby pełniące służbę publiczną, w szczególności obowiązki gwarantujące obiektywną, wszechstronną i niedyskryminacyjną (np. z powodów politycznych) ocenę przydatności funkcjonariusza do dalszej służby (pracy).

W tych relacjach konieczne jest również respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), a także zasady działania organów wyłącznie na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). W konsekwencji uznać należy, że swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców (wyrok NSA z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt I OSK 4299/18).

W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Zaznaczył, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów k.p.a., Konstytucji RP a także u.p.w.KAS. Organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał analizy przebiegu służby Skarżącego w kontekście złożenia propozycji służby opierając się na obiektywnych i rzetelnych przesłankach, z których wynikało, że Skarżący nie daje gwarancji najefektywniejszej i najskuteczniejszej realizacji zadań w nowej formacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1615) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma w sprawie zastosowania, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została wydana w następstwie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2100/18. W sprawie znalazł zatem zastosowanie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Powołanym wyżej wyrokiem Sąd uchylił postanowienie Szefa KAS z dnia postanowieniem dnia [...] września 2018 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie DIAS w R. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia T. J. ze służby w Służbie Celno-Skarbowej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

W uzasadnieniu wyroku Sąd - powołując przepisy u.p.w.KAS oraz u.KAS wskazał, iż Skarżący nie otrzymał ani propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, ani propozycji pracy. W tej sytuacji z dniem 31 sierpnia 2017 r. stosunek służbowy Skarżącego wygasł. Żądanie skarżącego z dnia 24 lipca 2018 r. skierowane do DIAS w R. wzywające organ do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia go ze służby powinno zatem być załatwione w oparciu o przepisy art. 170 ust. 1 i 3 u.p.w.KAS w związku z art. 276 ust. 1 i 2 u.KAS poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Sąd powołał się przy tym na pogląd zaprezentowany w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19 (publ. CBOSA) w kwestii podstawy prawnej do wydania - w przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza - decyzji o zwolnieniu go ze służby. W uchwale tej NSA stwierdził mianowicie, że "podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby stanowi art. 170 ust. 1 i 3 u.p.w. KAS w związku z art. 276 ust. 1 i 2 u.KAS. Znaczenie tego ostatniego przepisu nie budzi wątpliwości. Zgodnie z nim decyzję administracyjną wydaje się wyłącznie w przypadkach przeniesienia funkcjonariusza, powierzenia mu pełnienia obowiązków na innym stanowisku służbowym, przeniesienia na inne stanowisko, zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych czy zwolnienia ze służby. Dodać przy tym należy, iż z treści przytoczonych przepisów wynika, że wyliczenie zawartych w nich przesłanek wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza posiada charakter zamknięty".

Sąd powołał się również na wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 996/18, który podkreślił, że "w sytuacji, gdy funkcjonariuszowi nie zaproponowano pełnienia dalszej służby ani nie przedstawiono propozycji zatrudnienia, przyjąć trzeba, że istnieje obowiązek organu do wydania decyzji deklaratoryjnej, która stwierdzałaby zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Podobnie rzecz się ma z funkcjonariuszem, który odmówił przyjęcia propozycji zatrudnienia albo służby. W tych sytuacjach bowiem można wywieść podstawę prawną do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby. Jak wynika z art. 170 ust. 1 Przepisów wprowadzających stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r.

W myśl art. 170 ust. 3 w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby. Przepis ten zatem nie stanowi wprost o obowiązku organu do wydania w takim przypadku decyzji deklaratoryjnej, która stwierdzałaby zwolnienie funkcjonariusza ze służby z dniem 31 sierpnia 2017 r., to jednak taki obowiązek organu należy wywieść. Wynika to z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS, który stanowi, że w razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby wydaje się decyzję o zwolnieniu, od której przysługuje odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Z mocy art. 165 ust. 3 Przepisów wprowadzających funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych stali się z dniem 1 marca 2017r. funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej i zachowują ciągłość służby, co prowadzi do wniosku, że mają do nich zastosowanie przepisy ustawy o KAS. Skoro - z mocy art. 170 ust. 3 Przepisów wprowadzających - wynika, że w przypadku, o którym mowa w art. 170 ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby, a więc ustawodawca zrównuje w ten sposób skutki prawne zwolnienia ze służby ze skutkiem wygaśnięcia stosunku służbowego, to zachodzi domniemanie załatwienia sprawy również w formie decyzji, której podstawę prawną stanowić będzie art. 170 ust. 3 Przepisów wprowadzających w związku z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS".

Sąd zobowiązał organy I i II instancji do uwzględnienia - przy ponownym rozpatrzeniu sprawy - poglądów prawnych przedstawionych w powołanym wyroku oraz uchwale NSA z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19.

Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja DIAS w R. z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] stwierdzająca wygaśnięcie stosunku służbowego T. J. z dniem 31 sierpnia 2017 r. nie narusza art. 153 p.p.s.a. Organy zastosowały się bowiem do poglądów wyrażonych w ww. uchwale NSA z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19 oraz wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 996/18. Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.w.KAS w związku z art. 276 ust. 2 u.KAS. a także art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Jak wskazano w powołanym wyżej wyroku NSA z normy tej wynika uprawnienie właściwego organu do złożenia w zakreślonym w niej terminie propozycji zatrudnienia lub służby na nowych warunkach przy uwzględnieniu przesłanek z art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS . Jednocześnie ustawodawca pozostawił uznaniu organu rozstrzygnięcie o tym, jaka to będzie propozycja (zatrudnienia czy służby). Z przepisów u.p.w.KAS nie wynika obowiązek dyrektora izby administracji skarbowej do złożenia funkcjonariuszowi celnemu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. Przepis art. 170 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wskazuje, że funkcjonariusz celny może nie otrzymać ani propozycji służby ani propozycji zatrudnienia. Wówczas dotychczasowy stosunek służbowy wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r. Dowodzi to, że ustawodawca przewidział i taką sytuację, w której funkcjonariusz celny może nie otrzymać ani propozycji służby ani zatrudnienia.

NSA stwierdził również, że dyrektor izby administracji skarbowej powinien w pierwszej kolejności rozważyć i zaproponować funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej nowe warunki pełnienia służby, biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS. Przemawia za tym bowiem chociażby zasada trwałości stosunku służbowego. Gdyby jednak przedstawienie propozycji służby było w sytuacji przeprowadzania tak znacznych zmian organizacyjnych (scalania organów podatkowych, celnych i organów kontroli skarbowej i tworzenia Krajowej Administracji Skarbowej) niemożliwe, nie jest wykluczone złożenie propozycji zatrudnienia bądź też niezłożenie żadnej propozycji.

Jak wyjaśnił DIAS w R. w decyzji z dnia [...] grudnia 2022 r., a stanowisko to podzielił Szef KAS w zaskarżonej decyzji, w IAS w R. przeprowadzono szczegółowe analizy stanu zatrudnienia uwzględniające przygotowanie merytoryczne pracowników i funkcjonariuszy. Podziału etatów na poszczególne komórki dokonano w oparciu o koncepcję obsady etatowej, z wykorzystaniem dokumentacji służącej do określenia stanu etatyzacji, uwzględniając konieczność zabezpieczenia najpilniejszych potrzeb etatowych wynikających z obecnych i przyszłych obszarów działania, proponowane rozwiązania w zakresie alokacji do priorytetowych zadań wskazane przez Szefa KAS i konieczność dalszego wzmacniania komórek granicznych i realizacyjnych w kontekście walki z luką podatkową. Obsada etatowa została dostosowana do wykonywanych zadań i zmiany struktury organizacyjnej, celem zapewnienia organizacji pracy odpowiedniej do ilości i rodzaju realizowanych zadań. Podejmując decyzję o przedłożeniu lub nieprzedłożeniu propozycji służby/pracy określonym funkcjonariuszom/pracownikom, organ I instancji - jak podkreślił w uzasadnieniu decyzji - kierował się określonymi ustawą przesłankami w powiązaniu z realnymi potrzebami pracodawcy.

Analizując przesłanki z art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS. organ I instancji trafnie stwierdził, że pod pojęciem przebiegu służby należy rozumieć m.in. sposób wykonywania obowiązków służbowych, rzetelność, sumienność, dyspozycyjność i stopień zaangażowania w wykonywaniu obowiązków służbowych.

W tym kontekście organ I instancji zauważył, że wobec Skarżącego było prowadzone postępowanie karne o popełnienie przestępstw związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych, o czym poinformował [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w R. pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...] Skarżący stanął pod zarzutami popełnienia czynów z art. 228 § 3 k.k. (przyjęcie korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa) w związku z art. 12 k.k. w związku z art. 65 § 1 k.k. oraz przestępstwo z art. 86 § 1 k.k.s., art. 63 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. w związku z art. 6 § 2 k.k.s. w związku art. 7 § 1 k.k.s. Wobec przedstawienia ww. zarzutów karnych Skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych najpierw na okres 3 miesięcy (decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]), a następnie do czasu zakończenia postępowania karnego (decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]).

Z akt sprawy wynika również, że wobec Skarżącego został wydany prawomocny wyrok skazujący go na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny. Sąd zastosował również środek karny w postaci zakazu zajmowania przez Skarżącego stanowisk w instytucjach państwowych i samorządowych związanych z prowadzeniem czynności kontrolnych przez okres 5 lat (wyrok Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Karny z dnia [...] października 2019 r., sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w P. [...] Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2021 r., sygn. akt [...]).

Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji trafnie odwołał się do art. 151 ust. 1 pkt 5 u.KAS, który stanowi (i stanowił w stanie prawnym obowiązującym na 31 marca 2017 r.), że funkcjonariuszem w Służbie Celno-Skarbowej może być osoba ciesząca się nieposzlakowaną opinią. Funkcjonariusz, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". "Poszlaka" w języku polskim to podejrzenie, przesłanka przemawiająca za określoną interpretacją jakiegoś zjawiska czy jakiejś sytuacji, natomiast "nieposzlakowany", to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać - nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem samo podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13; z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1715/13; z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07; publ. CBOSA). I jakkolwiek powołane orzeczenia zostały wydane na gruncie przepisów ustawy o Policji, to z racji na analogiczne brzmienie art. 25 ust. 1 tej ustawy oraz art. 151 ust. 1 pkt 5 u.KAS mają, zdaniem Sądu, odpowiednie zastosowanie do funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej.

W świetle powyższego podzielić należy stanowisko orzekających w sprawie organów, że nieprzedstawienie funkcjonariuszowi, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią, propozycji służby (propozycji zatrudnienia) było uzasadnione z jednej strony - zapewnieniem realizacji obowiązków służbowych przez osoby, których dotychczasowy przebieg służby daje rękojmię właściwej realizacji ustawowych zadań KAS, zaś z drugiej strony - ochroną wartości jaką jest dobro KAS. Przeciwne w tym względzie stanowisko mogłoby nasuwać uzasadnione wątpliwości co do gwarancji prawidłowej i efektywnej realizacji zadań KAS. Mogłoby również skutkować powstaniem negatywnego wizerunku KAS w odbiorze społecznym, a w konsekwencji prowadzić do utraty zaufania do organów Państwa.

Wskazać również należy, że rodzaj czynów, o którego popełnienie był podejrzany (i został skazany) Skarżący, stoi w sprzeczności z charakterem pełnionej służby oraz ze specyfiką powierzonych zadań i obowiązków. Skarżący pełnił bowiem służbę na drogowym przejściu granicznym w Oddziale Celnym w [...], zaś do jego obowiązków służbowych należało m.in. kontrola celna towarów oraz wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, wszczynanie postępowań w sprawach o przestępstwa skarbowe. W tych okolicznościach negatywne konsekwencje kontynuowania stosunku służbowego przez funkcjonariusza, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia określane mianem "słusznego interesu strony".

Podkreślić należy, że jednym z zasadniczych celów realizowanych przez jej kierownika jednostki KAS jest dążenie do stworzenia optymalnych warunków do kształtowania pozytywnego wizerunku Służby Celno-Skarbowej przez podległych funkcjonariuszy. Wykonywanie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza to także takie wykonywanie tych obowiązków, aby wzmacniany był w opinii publicznej zarówno wizerunek Służby Celno-Skarbowej, jak i funkcjonariusza tej formacji. Istotna z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania administracji służby jest przy tym indywidualna postawa funkcjonariusza. Zatem dyrektor izby skarbowej realizując politykę kadrową w podległej mu jednostce i czuwając nad zabezpieczeniem właściwej realizacji zadań, ma możliwość oceny kadry pod kątem spełniania ustawowych przesłanek, w tym nie tylko wymogu niekaralności, ale również nieposzlakowanej opinii. Funkcjonariusz, który tych kryteriów nie spełnia nie daje gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych.

Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje zadania, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o zachowania i postawy sprzeczne z prawem czy też mające wpływ na nieposzlakowaną opinię. Podejrzenie popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego sprawia, iż funkcjonariusz traci autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków służbowych, ale również rękojmię prawidłowego i rzetelnego wykonywania zadań nałożonych na Służbę Celno-Skarbową, do których należy m.in. zapewnienie ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej, rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń w zakresie określonym w art. 2 ust. 13-16 ustawy o KAS.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, organ I instancji miał podstawy do tego aby Skarżącemu nie przedstawić tak propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, jak i propozycji zatrudnienia. Decydując komu z podległych funkcjonariuszy złożyć propozycję dalszej służby, miał prawo do oceny przebiegu całej służby, w tym prowadzonych postępowań karnych czy dyscyplinarnych stricte związanych z pełnieniem służby i wywiązywaniem się przez funkcjonariuszy z obowiązków służbowych. Podjęta przez organ I instancji decyzja nie więc jest dowolna, lecz została poparta analizą przebiegu służby oraz realizowanych przez Skarżącego zadań i kwalifikacji. Nie można zarzucić, że organowi I instancji, że podejmując decyzję z dnia [...] października 2022 r. naruszył przepis art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS. Nie można również uznać, że organ II instancji - utrzymując tę decyzję w mocy - naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 60 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a. Organ I instancji wyjaśnił bowiem z jakich względów uznał, że słuszny interes Skarżącego nie przemawia za podjęciem innego rozstrzygnięcia w sprawie wskazując w szczególności, że Skarżący nie daje rękojmi właściwej realizacji ustawowych zadań KAS. Stanowisko to jest, w ocenie Sądu, prawidłowe.

W sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 u.p.w.KAS Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały przez organy rzetelnie rozważone i ocenione, zaś wydane decyzje wskazują zobiektywizowane i jednocześnie zindywidualizowane przyczyny, z powodu których Skarżącemu nie przedstawiono propozycji dalszej służby (pracy) w strukturach KAS.

Odnosząc się natomiast do argumentów skargi dotyczącej ochrony stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną warto odwołać się do wyroku NSA z dnia 5 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK1044/18 (publ. CBOSA), w którym rozważając możliwe skutki reformy Krajowej Administracji Skarbowej stwierdzono, że zatrudnieni w służbie publicznej powinni liczyć się z tym, że ochrona trwałości ich stosunków zatrudnienia będzie dostosowana do zmieniających się warunków społecznych. Co do zasady, zamieszczenie w ustawie gwarancji stabilności zatrudnienia daje podstawę do oczekiwania, że ustawodawca nie zmieni w sposób arbitralny zasad ochrony trwałości tych stosunków (wyrok TK z dnia 16 czerwca 2003r., sygn. akt K 52/02). Ingerowanie z mocy prawa w indywidualne stosunki zatrudnienia w służbie publicznej może być uzasadnione zasadniczymi reformami aparatu administracji. Z punktu widzenia postanowień art. 24 Konstytucji w związku z charakterem służby publicznej wynikającym z art. 60 oraz art. 153 ust. 1 Konstytucji, ustanie lub modyfikacja stosunków zatrudnienia z mocy prawa jest możliwa w sytuacjach wyjątkowych, związanych z koniecznością realizowania innych ważnych wartości konstytucyjnych.

Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, zaś zarzuty skargi oceny tej nie podważają.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.