Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 5742/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. staż. Aleksandra Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2023 r. nr KOC/5510/Dr/19 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 26 czerwca 2019 r. nr ZDM/GKP/R/944/2019/K, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 387 (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi C. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z siedzibą w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2023 r. znak [...] uchylająca w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] wymierzającą Spółce karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego i orzekająca co do istoty, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w ten sposób, że:

1/ wymierzono karę pieniężną dla C. z siedzibą w W. za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) Aleje J. w rej. nr [...] w dniach 15, 25 oraz 31 maja 2019 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...] Centrum..." oraz w dniach 2, 6 czerwca reklamy o treści "SGGW..." o powierzchni 1,68 m2 natomiast w dniach od 10 maja 2019 r. do 14 maja 2019 r., od 16 maja do 24 maja 2019 r. oraz od 26 maja 2019 r. do 30 maja 2019 r. oraz dnia 1 czerwca 2019 r. i od dnia 3 czerwca 2019 r. do dnia 5 czerwca 2019 r., poprzez umieszczenie w nim nośnika o powierzchni 0,16 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi;

2) ustalono karę pieniężną w wysokości 1 005,20 zł (słownie: jeden tysiąc pięć złotych i 20/100) obliczonej jako iloczyn: zajętej powierzchni pasa drogowego, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia pasa drogowego.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium") wskazało, że 15 maja 2019 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego Aleje J. w rejonie nr [...] i stwierdzili umieszczenie w nim reklamy o treści "[...] Centrum..." na nośniku oznaczonym nr [...] należącym do Spółki. Wymiary nośnika reklamowego z reklamą to: 1,40m x 1,20m, tj. 1,68 m2. Powyższe potwierdza protokół nr [...]. Sporządzono dokumentację fotograficzną obrazującą funkcjonowanie reklamy.

Pismem z dnia 22 maja 2019 r. Prezydent m.st. Warszawy wszczął postępowanie.

Kolejne kontrole miały miejsce: 25 i 31 maja 2019 r. oraz 2 i 6 czerwca 2019r. Potwierdziły one nielegalne funkcjonowanie reklamy "[...] Centrum...", natomiast w trakcie kontroli przeprowadzonych w dniach 2 oraz 6 czerwca 2019 r. stwierdzono nielegalne funkcjonowanie reklamy o treści "SGGW..." czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna reklamy.

Kolejno, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Prezydent m.st. Warszawy wydał decyzję o wymierzeniu Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w dniach od 10 maja 2019 r. do 31 maja 2019 r., poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...] Centrum...", w dniach od 2 do 6 czerwca 2019 r., poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "SGGW..." o powierzchni 1,68 m2, natomiast w dniu 1 czerwca 2019 r., poprzez umieszczenia w nim nośnika o powierzchni 0,16 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi, w wysokości 1 305,08 zł.

Na skutek wniesionego przez Spółkę odwołania, Kolegium wydało zaskarżoną w tej sprawie decyzję z dnia [...] sierpnia 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej: "k.p.a.".

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy art. 40 ust. 1 oraz ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068, ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie granicę pasa drogowego wyznacza ściana budynku, na której był umieszczony sporny nośnik reklamowy, a więc znajdował się on w pasie drogowym. Strona nie posiadała, mimo obowiązku, zezwolenia na zajęcie pasa drogowego Alei J. w rejonie posesji nr [...] w dniach od 10 maja 2019 r. do 6 czerwca 2019 r. na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Znajdujący się w aktach sprawy wypis i wyrys z rejestru gruntów stwierdza, że działka nr [...] z obrębu [...] jest klasyfikowana jako droga - Aleje J. w rejonie nr [...]. Na mapie w skali 1:500 zaznaczono granice pasa drogowego Alei J. i wrysowano obiekt reklamowy. Droga mieści się w pasie drogowym. Pozwala to uznać, że nośnik reklamowy zawieszony nad chodnikiem znajdował się w pasie drogowym drogi publicznej. Dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy potwierdza ten fakt.

Zdaniem Kolegium, treści wyświetlane na nośniku (przedmioty i napisy) jako informacje wizualne wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniem odpowiadają obiektowi określonemu w przepisie art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów i wydruk z mapy zasadniczej, z których wynika, że działka, na której była usytuowana reklama, oznaczona nr [...] z obrębu [...] stanowi użytek drogowy. Na wydruku z mapy zasadniczej zaznaczono zajęcie pasa drogowego oraz granice pasa drogowego.

Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika zatem, że doszło do zajęcia pasa drogowego.

Powierzchnię zajęcia pasa drogowego przez nośnik reklamowy wskazano w protokole kontroli z dnia 15 maja 2019 r. – 0,16m2.

Organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną oraz orzekł merytorycznie, gdyż uznał, że kara została obliczona w sposób wadliwy. Kara winna być obliczona z uwzględnieniem 5 dni w których stwierdzono wyświetlenie danej treści reklamowej ze stawką podstawową 2,80 zł, a pozostałe dni w ilości 22 – liczba dni zajęcia pasa drogowego ze stawką podstawową 3,50 zł.

Kolegium wyjaśniło także, że ponownie zbadało kwestię możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 189f k.p.a. i nie znalazło ku temu podstaw.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, zaskarżając ją w całości. Decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2023 r. zarzucono naruszenie:

a) art. 81a § 1 k.p.a. "poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości przebieg granicy pasa drogowego oraz nie była wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego";

b) art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego;

c) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 k.p.a., poprzez:

- niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego,

- brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia,

- brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie,

- niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

- nienależyte uzasadnienie decyzji

i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o: uchylenie w całości decyzji zaskarżonej i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów. Zdaniem Spółki organy nie poczyniły prawidłowych i dostatecznych ustaleń na okoliczność zajęcia pasa drogowego zgodnie z art. 7,

77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie ustalono bowiem przebiegu pasa drogowego, a następnie czy Spółka pas ten zajęła. W ocenie Spółki, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do uznania, że w sprawie faktycznie doszło do zajęcia pasa drogowego, a okoliczność ta powinna być prawidłowo wyjaśniona i nie budzić żadnych wątpliwości. Z żadnego z dokumentów nie wynika wyraźne oznaczenie linii granicznych pasa drogowego oraz kolizji umieszczonej ewentualnie w pasie drogowym reklamy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości, podnosząc że zajęcie pasa drogowego pozwala stwierdzić wydruk mapy ewidencyjnej na której zaznaczono kolizję obiektu z granicami tego pasa.

Na rozprawie w dniu 22 lutego 2024 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymała skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując wydane w sprawie decyzje na podstawie powyższego kryterium Sąd stwierdził, że nie odpowiadają one prawu.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Stosownie do treści art. 4 pkt 1 tej ustawy (w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw Dz.U. poz. 1768 – zob. art. 28 ust. 1 tej ustawy "Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 21 września 2022 r. prowadzonych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym."), pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z definicji tej wynika, że pas drogowy winien być rozumiany z uwzględnieniem funkcji, celu i roli jaką pełni - tj. zapewnienia prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu drogowego, a nadto zarządzania drogą będącą jego częścią. Ta przestrzeń poddana została specjalnemu reżimowi prawnemu, który przejawia się między innymi w tym, że w pasie drogowym nie można, poza ustawowo dopuszczonymi wyjątkami, lokalizować obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych). Stosownie zaś do treści art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6 ustawy o drogach publicznych, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. Wiążąca w sprawie wysokość stawek w ww. zakresie wynika z uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego nr 148, poz. 3717 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2014 r. II GSK 110/13 wskazał, że związanie właściwego organu dyspozycją przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego. Dokonując tego ustalenia organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej. W świetle tak rozumianej istoty kary administracyjnej przyjąć należy, że okoliczności faktyczne, które mają uzasadniać wymierzenie stosownej kary administracyjnej, muszą zostać ustalone w toku postępowania administracyjnego w sposób niebudzący wątpliwości. Na organie orzekającym spoczywa bowiem obowiązek dokonania, zgodnie z treścią art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych. W tej sytuacji konieczne jest stwierdzenie w pierwszej kolejności, czy organ prawidłowo ustalił, że umieszczenie spornej reklamy nastąpiło w pasie drogi publicznej.

W ocenie Sądu, dowód na okoliczność bezprawnego zajęcia pasa drogowego nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, z drugiej zaś - kolizję umieszczonego w pasie drogowym obiektu z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego. W celu więc wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest przedłożenie planu (mapy geodezyjnej) gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu określający przebieg pasa drogowego oraz usytuowanie spornego obiektu (zob. wyrok NSA z 23.02.2022 r. II GSK 2680/21).

Z treści art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych wynika, że kara jest nakładana za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Oznacza to, że zarządca drogi prowadząc postępowanie o nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego, winien ustalić pas drogowy dla danej kategorii drogi. W tym zakresie może posłużyć się wszelkimi dowodami – zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. Dla ustalenia granic pasa drogowego podstawowe znaczenie będą miały dokumenty, z treści których będzie wynikało położenie i przebieg granic pasa drogowego. Zarządca drogi, bo to jest właściwy organ, powinien ustalić położenie i przebieg granic pasa drogowego z dochowaniem reguł legalizmu, na podstawie dokumentów, które opisują drogę z zajętym pasem drogowym. Zatem podstawowym obowiązkiem organu jest wyznaczenie pasa drogowego (jego granic) na podstawie dokumentów opisujących daną kategorię drogi. Wobec powyższego ustalenie granic pasa drogowego nie może być dowolne. Niewątpliwie musi być ono powiązane z dokumentami wyznaczającymi pas drogowy dla danego odcinka i kategorii drogi. Ustalenie tych faktów musi odnosić się do mapy, z tym tylko, że to organ prowadzący postępowanie powinien przedstawić taką mapę z naniesionymi danymi dotyczącymi przebiegu pasa drogowego. Oczywiście w niektórych stanach faktycznych może zaistnieć potrzeba sięgania do konkretnych opracowań geodezyjnych sporządzanych na użytek wymierzenia kary lub nawet do specjalnie przygotowanego operatu geodezyjnego. Jednak przyjąć należy, że co do zasady nie jest to wymóg niezbędny. Nie oznacza to jednak, że podstawą nałożenia kary mogą być dość swobodnie poczynione ustalenia co do granic pasa drogowego (tak: NSA w wyroku z 11.05.2023 r. II GSK 80/21).

W sprawie Kolegium stwierdziło, że granicę pasa drogowego wyznacza ściana budynku, na którym był umieszczony sporny nośnik reklamowy, a więc znajdował się on w pasie drogowym Alei J. w rejonie posesji nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, z wypisu z rejestru gruntów i wydruku z mapy zasadniczej wynika, że działka nr [...], obręb [...] stanowi użytek drogowy – Aleje J. w rejonie nr [...]. Na wydruku z mapy zasadniczej zaznaczono zajęcie pasa drogowego oraz granice pasa drogowego. Nośnik reklamowy zawieszony nad chodnikiem znajdował się w pasie drogowym drogi publicznej w okresach wskazanych w decyzji.

Zdaniem Sądu, kwestia prawidłowego wyznaczenia pasa drogowego ma pierwszorzędne znaczenie w tej sprawie. Od niej bowiem zależy ocena prawidłowości ustalenia powierzchni zajęcia tego pasa, a w konsekwencji prawidłowości wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w prawidłowej wysokości. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję wskazuje, że argumentacja organu odwołująca się do danych z ewidencji gruntu w tej sprawie nie jest wystarczająca. Samo bowiem oznaczenie w wypisie z rejestru gruntów, że działka stanowi drogę w żaden sposób nie przesądza o przebiegu linii pasa drogowego.

W tym zakresie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniając, że dla ustalenia granic przestrzennych pasa drogowego nie mogą mieć znaczenia zasady przyjęte w prawie dotyczącym ewidencji gruntów i budynków związane z wykazywaniem sposobu zagospodarowania działek na użytek ewidencji. Wskazał także, że granica pasa drogowego ma być ustalona i wykazana w toczącym się postępowaniu, zatem w konkretnej sprawie, stosownie do sytuacji faktycznej związanej z przebiegiem drogi i szerokością pasa drogowego. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii znaczenie prawne mogą mieć różne okoliczności i możliwe do zastosowania środki dowodowe. Podstawowe znaczenie dla takich ustaleń mają parametry techniczne i prawne drogi, a więc jej kategoria oraz warunki techniczne z tym związane. Dane takie są ustalane na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych. Wynikają one z przepisów odnoszących się do ewidencji dróg publicznych. Wprost wynikają z rozporządzenia w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych (zob. wyrok NSA z 27.06.2023 r. II GSK 635/21).

Na użytek postępowań w celu wymierzenia kary za niezgodne z prawem zajęcie pasa drogowego, organ prowadzący takie postępowanie ma obowiązek ustalenia przebiegu granicy pasa drogowego, przy czym materiałami wyjściowymi do takich ustaleń są dane dotyczące pasa drogowego ustalone dla danej kategorii drogi w dokumentacji dotyczącej tej drogi. Poprawne określenie tych granic musi być odniesione do granic ewidencyjnych działek wchodzących w granice pasa drogowego i nawiązywać do ustaleń wynikających z dokumentów. Nie może to być działanie dowolne odsyłające do różnych domniemań, choćby takiego, że granice pasa drogowego to granice ewidencyjne działki lub linia elewacji budynku. Być może tak to jest w konkretnych sytuacjach, ale wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy o nałożenie kary musi konkretnie wykazać te okoliczności, zwłaszcza że dane z ewidencji gruntów nie mają dla takich spraw szczególnej mocy dowodowej. Wynika to z treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1752), który nie przypisuje takim danym szczególnego znaczenia przy wymierzaniu kar za zajęcie pasa drogowego, a czyni to dla wskazanych tam postępowań.

Podsumowując, nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego jest możliwe tylko wówczas, gdy można jednoznacznie ustalić położenie obiektu zajmującego pas drogowy w stosunku do granic tego pasa. Niewyjaśnienie tych okoliczności, tak jak ma to miejsce w sprawie niniejszej, musi skutkować uznaniem, że stan faktyczny nie został poprawnie ustalony.

W ponownym postępowaniu organ ustali przebieg spornego pasa drogowego w relatywnym okresie oraz położenie obiektu zajmującego pas drogowy w stosunku do granic tego pasa.

W tych okolicznościach należało stwierdzić, że naruszenie przez organy zasad postępowania określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Braki w ustaleniach faktycznych powodują, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi oraz dokonywanie pełnej oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. jest przedwczesne.

Dodatkowo zauważyć trzeba, że w sprawie zaskarżona decyzja objęła okres od 10 maja 2019 r., podczas gdy pierwsza kontrola miała miejsce dnia 15 maja 2019r., co wynika z protokołu kontroli z tej samej daty. Zdaniem Sądu ustaleń co do zajmowania pasa drogowego przez sporny nośnik nie może zastąpić włączenie do akt kopii innej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, w sytuacji gdy nie wynika z niej nawet czy w dacie wydania decyzji zaskarżonej istniała ona w obrocie prawnym. Co do zasady przepisy prawa nie zabraniają włączania do akt dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu. Właściwe byłoby zatem włączenie materiałów źródłowych.

Ze wskazanych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji, zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z

§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) zasądził od Kolegium na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania, obejmujący uiszczony wpis od skargi i koszty wynagrodzenia reprezentującego Spółkę pełnomocnika.