Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 77/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 1 i 2,  art. 58  par. 1  pkt 6 i  par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. M. (dalej: "skarżący") pismem z dnia 29 stycznia 2024 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego (dalej: "organ") w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia

na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: "Prezydent") w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], hip. [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w dniu

13 listopada 2023 r. do organu wpłynęło ponaglenie skarżącego na bezczynność Prezydenta w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość. Organ w dniu

23 listopada 2023 r. wystąpił do Prezydenta o przesłanie akt przedmiotowej nieruchomości wyznaczając jednocześnie termin załatwienia sprawy do dwóch miesięcy od dnia otrzymania akt. Żądane akta wpłynęły do organu w dniu 14 grudnia 2023 r.,

a zatem jak wskazał organ – termin na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy upłynąłby

w dniu 14 lutego 2024 r. Pismem z dnia 29 stycznia 2024 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia. Następnie organ wskazał, że pismem z dnia 8 lutego 2024 r. poinformował skarżącego, że bezczynność Prezydenta była już przedmiotem postępowania, w wyniku którego w dniu 30 września 2015 r. organ wydał postanowienie nr 1262/2015, w którym wniesione w sprawie zażalenie zostało uznane za uzasadnione oraz wyznaczono dodatkowy termin

na załatwienie sprawy. Organ poinformował także skarżącego, że ponaglenie

na bezczynność Prezydenta nie przysługuje drugi raz w tym samym postępowaniu. Wyjaśnił, że w dniu 6 kwietnia 2017 r., nr 40/SD/2017, z uwagi na niespełnienie przesłanek określonych w art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Prezydent wydał decyzję odmawiająca przyznania wnioskowanego odszkodowania. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 19 czerwca 2017 r., nr 2739/2017 utrzymał w mocy decyzję Prezydenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r., sygn. I SA/Wa 1011/17 oddalił skargę na ww. decyzję organu. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. I OSK 3326/18 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 p.p.s.a., który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z jego treści wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych

w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.)

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Z powołanych przepisów wynika, że skarga na bezczynność organu może dotyczyć tylko takiej sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest do wydania jednego z orzeczeń o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Złożenie skargi na bezczynność organu jest zatem dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności

z zakresu administracji publicznej oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego

i nie może zatem dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony.

Stosownie do treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym

w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność).

Zgodnie z treścią art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:

1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce

z rażącym naruszeniem prawa;

2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:

a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,

b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Wyjaśnić należy, że Prezydent decyzją z dnia 6 kwietnia 2017 r.,

nr 40/SD/2017 odmówił przyznania wnioskowanego odszkodowania. Wydając

tę decyzję, organ przestał pozostawać w wieloletniej bezczynności i wykonał, aczkolwiek z wielokrotnym przekroczeniem zakreślonego terminu przez zapadły w tej sprawie wyrok tutejszego Sądu z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SAB/Wa 16/05. Organ decyzją z dnia 19 czerwca 2017 r., nr 2739/2017 utrzymał w mocy tę decyzję. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r. sygn. I SA/Wa 1011/17 oddalił skargę na ww. decyzję organu, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 3326/18 oddalił skargę kasacyjną skarżącego od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że decyzja z dnia 6 kwietnia 2017 r. nr 40/SD/2017 odmawiająca przyznania odszkodowania jest obecnie prawomocna i ostateczna. W tej sytuacji postępowanie przed organem I instancji w przedmiocie rozpoznania wniosku

o ustalenie i wypłatę odszkodowania, którego dotyczyło postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 września 2015 r., zostało zakończone.

Należy także wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 listopada 2020 r. odrzucił skargę skarżącego

na bezczynność Prezydenta w przedmiocie wykonania postanowienia organu z dnia

30 września 2015 r., nr 1262/2015. W uzasadnieniu wskazał, że na postanowienie organu wydane w trybie art. 37 § 6 k.p.a., jak również na bezczynność organu I instancji w wykonaniu tego postanowienia, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Postanowienie to ma bowiem charakter wpadkowy (incydentalny) - nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a postępowanie prowadzone w tym trybie nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2098/17). Oznacza to, że ani na postanowienie Wojewody wydane w trybie art. 37 § 6 k.p.a., ani także na bezczynność organu I instancji

w wykonaniu tego postanowienia nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył ponaglenie do organu na bezczynność Prezydenta w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną

w [...] przy ul. [...], hip. [...]. Po uzyskaniu przez organ akt przedmiotowej nieruchomości, pismem z dnia 8 lutego 2024 r. organ poinformował skarżącego, że bezczynność Prezydenta była już przedmiotem postępowania, w wyniku którego w dniu 30 września 2015 r. organ wydał postanowienie nr 1262/2015, w którym wniesione w sprawie zażalenie zostało uznane za uzasadnione oraz wyznaczono dodatkowy termin załatwienia sprawy do trzech miesięcy od dnia otrzymania przez Prezydenta postanowienia wraz z aktami sprawy. Organ poinformował także skarżącego, że ponaglenie na bezczynność Prezydenta nie przysługuje drugi raz w tym samym postępowaniu. Dodatkowo postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość zostało zakończone w sposób ostateczny. W tej sytuacji Sąd postanowił odrzucić skargę.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.