Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2846/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wobec Skarżącej – E. sp. z o.o. w W. , Prezydent Miasta W. ("Prezydent Miasta") prowadził postepowania egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych, obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości z okresu od I do XII raty 2002 r., od VIII raty 2003 r. do XII raty 2004 r., od III do XII raty 2006 r. oraz od V raty 2007 r. do VII raty 2011 r.

Pismem z 4 września 2012 r. Skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Powołała się na art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015) – dalej: "u.p.e.a.". Wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o wstrzymanie wykonalności tytułu egzekucyjnego. Zaprzeczyła, że posiada zaległości w podatku od nieruchomości. Podniosła, iż organ podatkowy nie wydał decyzji ustalającej wysokość zobowiązania, co niedopuszczalnym czyni prowadzenie postepowania egzekucyjnego, a przy tym roszczenie o zapłatę podatku od nieruchomości uległo przedawnieniu. Ponadto, zgodnie z umową o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego spornej nieruchomości, podatek od nieruchomości miał zostać naliczony dopiero po dokonaniu odbioru budynków wybudowanych na tej nieruchomości.

Postanowieniem z [...] września 2012 r. Prezydent Miasta nie uznał zarzutu Skarżącej i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Prezydent Miasta wyjaśnił, że zaległości Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2000 r. wynikają z jego decyzji z [...] grudnia 2005 r., a zaległości za okres od grudnia 2003 r. do marca 2004 r. – z decyzji z [...] kwietnia 2004 r.

Pozostałe zaległości wynikają natomiast ze złożonych przez Skarżącą deklaracji. Upomnienia do zapłaty zaległości zostały skutecznie doręczone. Podatek od nieruchomości osób prawnych należy do kategorii podatków, których opłacanie następuje w drodze tzw. samoobliczenia podatkowego. Deklaracje Skarżącej nie budziły wątpliwości, a zatem nie wydano decyzji określających wysokość podatku.

Odnosząc się natomiast do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych, Prezydent Miasta stwierdził, że w 2005 r. na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości za 2000 r. zajęto ruchomości zobowiązanego. Natomiast 10 grudnia 2008 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności u Naczelnika Urzędu Skarbowego W. . Powyższe skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia i termin ten biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie wykonalności tytułów wykonawczych.

Podniosła, iż dotychczas nie została rozstrzygnięta sprawa, w której wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2007 r. nr [...] .

Powołując się na art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, Skarżąca wskazała iż organ podatkowy obciążył ją podatkiem od nieruchomości za działkę nr [...] , pomimo że [...] maja 1993 r. Burmistrz Gminy ostateczną i bezprawną decyzją przypisał tę nieruchomość [...] . Decyzja podatkowa została zatem skierowana do Skarżącej jako osoby nie będącej stroną w sprawie. Wykonanie tej decyzji wywołałoby czyn zagrożony karą, ponieważ dokonanie przez Skarżącą nienależnej zapłaty naraziłoby księgową i zarząd na odpowiedzialność karną. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2005 r.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowienie organu egzekucyjnego:

1) uchyliło w części dotyczącej postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] oraz odmówiło uwzględnienia zarzutów przedawnienia i braku wymagalności zobowiązań objętych tymi tytułami wykonawczymi, z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia;

2) uchyliło w części dotyczącej postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe;

3) utrzymało w mocy w pozostałym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1640/13 uchylił powyższe postanowienie. Stwierdził istnienie sprzeczności między sentencją zaskarżonego postanowienia a jego uzasadnieniem. Z uzasadnienia postanowienia wynikało bowiem, że oprócz postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w punkcie 1 sentencji, Skarżąca z uchybieniem terminu wniosła także zarzuty odnoszące się do tytułów wykonawczych nr [...] i [...] , które nie zostały przy tym wymienione ani w punkcie 2, ani w punkcie 3 sentencji postanowienia. Oznacza to, że w zakresie m. in. zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...], SKO postanowienie Prezydenta Miasta utrzymało w mocy. Zdaniem Sądu, nie było więc jasne, czy w ocenie SKO zarzuty dotyczące ww. tytułów wykonawczych zostały wniesione po terminie, czy też są niezasadne i z jakiego powodu.

Sąd podzielił natomiast ustalenia faktyczne i ocenę prawną SKO co do zarzutów dotyczących postępowań prowadzonych na podstawie pozostałych tytułów wykonawczych.

Postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. SKO uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta z [...] września 2012 r. w części dotyczącej:

1) postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ([...] ) oraz [...] ([...] ) oraz odmówiło uwzględnienia wniesionych przez Skarżącą zarzutów przedawnienia i braku wymagalności zobowiązań objętych tymi tytułami wykonawczymi, z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia;

2) postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.

Natomiast w pozostałym zakresie SKO postanowienie organu egzekucyjnego utrzymało w mocy.

SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić zarzuty wyłącznie w terminie 7 dni od doręczenia mu tytułu wykonawczego. Tytuły wykonawcze doręczono Skarżącej w różnych terminach. Odpis tytułu wykonawczego nr [...] ([...] ), obejmującego zaległość w podatku od nieruchomości za okres od XII raty 2003 r. do III raty 2004 r. oraz odpis tytułu wykonawczego nr [...] ([...] ), obejmującego zaległość w podatku od nieruchomości za okres od IV do VII raty 2004 r. wysłano Skarżącej pocztą 20 września 2004 r. Brak w aktach zwróconych tytułów i okoliczność, że Skarżąca nie kwestionowała ich doręczenia, pozwala przyjąć, że zostały one skutecznie doręczone. Odpisy tytułów wykonawczych o numerach [...]: [...] , [...] i [...] , obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za 2000 r. doręczono Skarżącej 29 września 2005 r. Natomiast odpisy tytułów wykonawczych nr [...]:[...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] , obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za okres od VIII do XII raty 2003 r., od I do XII raty 2004 r., od III do XII raty 2006 r. oraz od V raty 2007 r. do V raty 2008 r., doręczone zostały Skarżącej 16 grudnia 2008 r.

Tym samym wnosząc 4 września 2012 r. zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, doręczone w okresie od 2004 r. do 2008 r., Skarżąca uczyniła to z przekroczeniem terminu zakreślonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Ponieważ jest to termin prekluzyjny, jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanego do skutecznego dokonania czynności. W konsekwencji, w odniesieniu do ww. tytułów wykonawczych Skarżąca utraciła prawo do skutecznego zgłoszenia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów czyni czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną oraz niewywołującą skutków prawnych. W sytuacji uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów, organy egzekucyjne nie rozpatrują merytorycznie podniesionych przez stronę argumentów.

SKO wskazało, iż postępowanie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów inicjowane jest na wniosek zobowiązanego. Z pisma Skarżącej z 4 września 2012 r. wynika, że nie zgłosiła ona zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] , a przy tym zawiadomienie Prezydenta Miasta z 16 sierpnia 2012 r. o zajęciu wierzytelności nie obejmuje zaległości ujętej w tym tytule. Zdaniem SKO, nie uznając zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tego tytułu wykonawczego, pomimo braku zarzutu Skarżącej, organ egzekucyjny orzekł niezgodnie z treścią jej wniosku. W tej części postanowienie Prezydenta Miasta wykracza poza zakres żądania zobowiązanego i jako takie jest bezprzedmiotowe.

Pozostałe tytuły wykonawcze (o numerach [...]: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] ), obejmujące zaległości w podatku od nieruchomości za okres od VI raty 2008 r. do VII raty 2011 r., doręczono Skarżącej 28 sierpnia 2012 r. Zarzuty w tym zakresie złożone zostały w terminie. SKO wyjaśniło, że stosownie do art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), na Skarżącej, jako na osobie prawnej, spoczywa obowiązek składania deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy i wpłacania podatku. Skarżąca składała deklaracje na podatek od nieruchomości i na ich podstawie wystawione zostały tytuły wykonawcze. SKO stwierdziło, iż brak było podstaw prawnych do wydawania przez organ podatkowy decyzji ustalających Skarżącej wysokość podatku. Niezasadny jest więc zarzut Skarżącej, że zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2008-2011 nie powstało, a w konsekwencji niezasadny jest zarzut, iż nie istnieją obciążające ją zaległości w tym podatku.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych, SKO powołało się na art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, określający termin przedawnienia na 5 lat, liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Skoro najstarsza z zaległych należności w podatku od nieruchomości dotyczy 2008 r., to w dacie wystawienia tytułów wykonawczych żadne objętych nimi zobowiązań podatkowych nie uległo przedawnieniu.

W ocenie SKO brak było uzasadnionych podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a.

Na postanowienie powyższe Skarżąca złożyła skargę podnosząc, iż jest ono niezgodne z prawem. Wniosła o rozpatrzenie zarzutów podniesionych w pismach z 4 września 2012 r. i 8 października 2012 r. (zażalenie).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Skargę oceniło jako niezasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

I. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Prawidłowość dokonanej przez organy orzekające oceny zarzutów zgłoszonych przez Skarżącą była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wskazanym wyżej wyrokiem z 30 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1640/13 uchylił poprzednie wydane w sprawie postanowienie SKO z [...] kwietnia 2013 r.

Wyrok ten stał się prawomocny, jako że żadna ze stron nie złożyła skargi kasacyjnej. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie bezczynność lub przewlekłe postępowanie było przedmiotem zaskarżenia.

Przepis powyższy ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawi, nie mogą pominąć oceny prawnej i wskazań wyrażonych we wcześniejszym prawomocnym orzeczeniu sądu. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu może być wyłączony tyko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem.

Żadna z tych sytuacji w rozpoznanej sprawie nie miała miejsca.

Rozważyć zatem należało zakres związania SKO oraz Składu orzekającego w niniejszej sprawie oceną prawną wyrażoną we wskazanym wyżej wyroku, a także ocenić, czy orzekając ponownie SKO zastosowało się do tej oceny oraz wskazań dotyczących postępowania.

II. W wyroku z 30 grudnia 2013 r. Sąd zakwestionował prawidłowość postanowienia SKO z [...] kwietnia 2013 r. jedynie z uwagi na sprzeczność sentencji tegoż postanowienia z jego uzasadnieniem, która to sprzeczność związana była z oceną zarzutów dotyczących tytułów wykonawczych o numerach [...] ([...] ) oraz [...] ([...] ), wystawionych przez Prezydenta Miasta [...] września 2004 r.

SKO nie wymieniło tych tytułów ani w pkt 1 sentencji postanowienia z [...] kwietnia 2013 r. (obejmującym tytuły wykonawcze, w związku z którymi Skarżąca wniosła zarzuty po terminie), ani w pkt 2 sentencji, gdzie wskazano tytuł wykonawczy nieujęty przez Skarżącą w piśmie zawierającym zarzuty.

W punktach 1 i 2 sentencji postanowienia z [...] kwietnia 2013 r. SKO uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta z [...] września 2012 r. oraz odpowiednio odmówiło uwzględnienia zarzutów Skarżącej (pkt 1) i umorzyło postepowanie pierwszej instancji (pkt 2).

Skoro w żadnym z tych punktów nie zostały wymienione tytuły wykonawcze o numerach [...] ([...] ) i [...] ([...] ) Sąd uznał, że mieściły się one w pkt 3 sentencji postanowienia z [...] kwietnia 2013 r., co oznacza, że w tym zakresie postanowienie organu pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy. Takie zaś rozstrzygnięcie stało w sprzeczności z uzasadnieniem postanowienia, w którym SKO stwierdziło, że zarzuty dotyczące powyższych tytułów wykonawczych zostały wniesione z uchybieniem terminu i nie podało żadnych argumentów pozwalających uznać za niezasadne zarzuty przedawnienia i braku wymagalności zobowiązań ujętych w tych tytułach. Skutkowało to naruszeniem art. 124 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W rezultacie nie było bowiem jasne, czy w ocenie SKO zarzuty dotyczące ww. tytułów wykonawczych zostały wniesione po terminie, czy też są niezasadne i z jakiego powodu.

III. Zdaniem Składu orzekającego w niniejszej sprawie, ponownie rozpatrując zażalenie Skarżącej SKO zastosowało się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku z 30 grudnia 2013 r. W zaskarżonym postanowieniu z [...] czerwca 2014 r. wadliwość opisana wyżej już nie występuje.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że SKO uznało, że zarzuty związane z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z [...] września 2004 r. o numerach [...] ([...] ) i [...] ([...] ) zostały wniesione z uchybieniem terminu, co skutkowało uchyleniem w tym zakresie postanowienia Prezydenta Miasta i odmową uwzględnienia wniesionych przez Skarżącą zarzutów przedawnienia oraz braku wymagalności zobowiązań podatkowych objętych tymi tytułami.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia w terminie 7 dni do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Termin ten liczony jest od daty otrzymania przez zobowiązanego odpisu tytułu wykonawczego.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO wskazało, że [...] września 2004 r. odpisy tytułów wykonawczych nr [...] ([...] ) i nr [...] ([...] ) wysłano do Skarżącej za pośrednictwem poczty. Uznanie odpisów tych tytułów za doręczone SKO oparło na okoliczności, że Skarżąca nie kwestionuje ich doręczenia oraz na braku w aktach zwróconych odpisów tytułów wykonawczych.

Sąd zauważa, że ustalenia powyższe znajdują dodatkowe oparcie w piśmie Prezydenta Miasta z 17 listopada 2011 r., skierowanym do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. , stanowiącym zgłoszenie podatków i innych danin publicznych w związku z egzekucją z nieruchomości. Wśród załączników do tego pisma pod poz. 2 i 3 wymieniono oryginały powyższych tytułów wykonawczych wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami ich odbioru. Uprawniony jest więc wniosek, że odpisy tych tytułów doręczono Skarżącej najpóźniej przed datą sporządzenia ww. pisma. Tym samym ustalenie SKO, że zarzuty związane z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] ([...] ) i nr [...] ([...] ), wniesione przez Skarżącą 4 września 2012 r., zgłoszone zostały po upływie terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy.

Prawidłowo SKO uznało, że zgłoszenie zarzutów w sprawie egzekucji po terminie jest bezskuteczne, co zasadnym czyni odmowę uwzględnienia zarzutów. We wiążącym w rozpoznanej sprawie wyroku z 30 grudnia 2013 r. Sąd za właściwe uznał podjęcie rozstrzygnięcia tej treści w przypadku uchybienia terminu do zgłoszenia zarzutów.

IV. Uzasadniając twierdzenie, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem, Skarżąca odwołała się do pisma z 4 września 2012 r., zawierającego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz do zażalenia z 8 października 2012 r.

W piśmie z 4 września 2012 r. Skarżąca kwestionowała istnienie obciążających ją zaległości w podatku od nieruchomości uzasadniając to niewydaniem decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych, a także podnosiła zarzut przedawnienia dochodzonych należności (przedawnienia "roszczeń o zapłatę podatku od nieruchomości").

Natomiast w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta Skarżąca podniosła zarzuty dotyczące decyzji SKO z [...] czerwca 2007 r. nr [...], na którą wniosła skargę do tut. Sądu.

Zarzuty powyższe były przedmiotem oceny Sądu w wyroku z 30 grudnia 2013 r.

W wyroku tym Sąd podzielił ustalenia faktyczne SKO w zakresie zarzutów dotyczących postepowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie pozostałych tytułów wykonawczych. tj. poza tytułami wykonawczymi nr [...] ([...] ) i nr [...] ([...] ), oraz dokonaną przez SKO ocenę prawną tych stanów faktycznych. Sąd zgodził się też z SKO co do konieczności uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w części, w jakiej Skarżąca nie wniosła zarzutów, tj. co do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] . Zdaniem Sądu, SKO słusznie podniosło również, że postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie pozostałych tytułów wykonawczych dotyczą zaległości w podatku od nieruchomości poczynając od VI raty 2008 r, co oznacza, że najstarsze zobowiązania podatkowe objęte tymi tytułami ulegałyby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2013 r., a także, iż postepowania te dotyczą zobowiązań podatkowych powstających na skutek samoobliczenia i dla ich powstania nie było wymagane wydanie decyzji administracyjnej, przy czym tytuły wykonawcze wystawione zostały na podstawie złożonych przez Skarżącą deklaracji.

Sąd w omawianym wyroku stwierdził również, że kwestie związane z nieprzekazaniem skargi wniesionej przez Skarżącą na decyzję SKO z [...] czerwca 2007 r. nr [...] , pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Ponownie podkreślić należy, że przedstawiona wyżej ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 30 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1640/13 wiąże Skład orzekający w niniejszej sprawie i pozostała ona aktualna.

V. Zważywszy jednak, że podnoszone przez Skarżącą przedawnienie zobowiązań podatkowych, którego wystąpienie uniemożliwia dochodzenie zaległości podatkowych, wiąże się z upływem czasu, Sąd ocenił, czy po 31 grudnia 2013 r. nie uległy przedawnieniu zobowiązania podatkowe Skarżącej w podatku od nieruchomości za lata 2008-2011.

Przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Zgodnie zaś z art. 70 § 4 ww. ustawy, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Zaznaczyć przy tym należy, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego może być przerwany wielokrotnie.

W aktach sprawy znajdują się sporządzone przez organ egzekucyjny zawiadomienia z 16 sierpnia 2012 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, skierowane do L. w W. oraz A. w W. .

Jak wynika z treści tych zawiadomień zajęć dokonano na poczet wszystkich należności objętych tytułami egzekucyjnymi, w związku z którymi Skarżąca zgłosiła zarzuty pismem z 4 września 2012 r.

Zawiadomienia te doręczono Skarżącej 28 sierpnia 2012 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2008-2011.

Oznacza to, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia SKO zobowiązania podatkowe Skarżącej w podatku od nieruchomości za powyższe lata nie były przedawnione.

Sąd nie badał natomiast kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za wcześniejsze lata, podatkowe ponieważ zarzuty dotyczące postępowań egzekucyjnych obejmujących zaległości z tytułu tych zobowiązań, Skarżąca wniosła z uchybieniem terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., a zatem była to czynność bezskuteczna.

Wyjaśnić przy tym należy, że zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym może być również podnoszony jako przesłanka wniosku o umorzenie tegoż postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Przepisy u.p.e.a. nie określają terminu na złożenie takiego wniosku.

VI. Chybione jest twierdzenie SKO, iż postępowanie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów inicjowane jest na wniosek zobowiązanego.

Pismem z 4 września 2012 r. Skarżąca zainicjowała postępowanie w sprawie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. Przewidziany w art. 34 § 1 u.p.e.a. obowiązek uzyskania stanowiska wierzyciela, jako elementu tego postępowania, obciąża organ egzekucyjny. Jest to przy tym obwiązek aktualny w sytuacji, gdy wierzycielem i organem egzekucyjnym nie jest ten sam organ administracyjny.

W rozpoznanej sprawie Prezydent Miasta był zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym. Wydając postanowienie z [...] września 2012 r. działał on jako organ egzekucyjny, chociaż w postanowieniu tym – postępując prawidłowo – odniósł się merytorycznie co do zasadności zarzutów Skarżącej dotyczących wymagalności i przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych. W tym zakresie nie mógł bowiem, co oczywiste, odwołać się do odrębnego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela.

Tym niemniej zamieszczenie powyższego twierdzenia w zaskarżonym postanowieniu nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Skarżąca nie objęła zarzutami zawartymi w piśmie z 4 września 2012 r. postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...].

VII. Uwzględniając wiążącą ocenę prawną zawartą w wyroku z 30 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1640/13 oraz stan faktyczny sprawy i rozstrzygnięcie podjęte przez SKO, Sąd stwierdza, że w rozpoznanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa w sposób, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.