Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 800/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 15 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Surmacz Sędziowie NSA Helena Rydzik NSA Bożena Wieczorska (spr.) Protokolant ref. staż. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skarg A. W. i G. P. - wspólników F.H.U. "A" - spółka cywilna w S. W. na postanowienie Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2001 - skargę oddala -


UZASADNIENIE

SA/Rz 800/02

U Z A S A D N I E N I E

Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] marca 2002r. (nr [...]) po rozpatrzeniu odwołania spółki cywilnej -A." A. W., G. P. w S., reprezentowanej przez pełnomocnika od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2001r. (nr [...]) określającej za wrzesień 2001r. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w wysokości 24 zł, kwotę nadwyżki podatku naliczanego nad należnym do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych wysokości 8.699zł oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.609zł - utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia i akt sprawy wynika, że Spółka reprezentowana przez pełnomocnika w deklaracji podatkowej VAT-7 złożonej w dniu 22 października 2001za wrzesień 2001r. wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 8.723zł. Urząd Skarbowy wszczął w dniu 29 października 2001r. postępowanie kontrolne, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2001r. przedłużył termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług z wrzesień 2001r. do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. W piśmie z dnia 22 listopada 2001r. Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika) wyjaśniła, że omyłkowo wykazała kwotę podatku do zwrotu na rachunek podatnika w wysokości 8.723zł,. zamiast do przeniesienia na następny miesiąc i wniosła o umożliwienie jej dokonania zmiany w poz. 67 deklaracji Vat-7.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2001r. Urząd Skarbowy - działając na podstawie art. 10 ust.2, art. 21 ust. 4 oraz art. 27 ust.4 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 z p.z.)- określił spółce kwotę zwrotu różnicy podatku VAT, kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokościach wyżej podanych. Organ ten uznał, że zastosowanie ma art.21 ust. 4 ustawy o podatku VAT i w związku z tym na podstawie art. 21 ust.6 ustawy o podatku VAT, wyliczył kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości 24.64zł, uznając kwotę sprzedaży opodatkowanej stawką 7% (tj. 112zł) przez 22% oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty zawyżenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika) zakwestionowała zastosowanie art. 27 ust.6 ustawy o podatku VAT i wyjaśniła, że nie otrzymała zwrotu różnicy podatku VAT o którym mowa w art. 27 ust. 8 ustawy o podatku VAT.

Niezależnie od powyższego Spółka dodała, że we wrześniu 2001r. nabyła opony zimowe, które w tym czasie były zapasami zimowymi, sprzedano je bowiem dopiero w listopadzie i grudniu 2001r. i w związku z tym zastosowanie ma art. 21 ust. 5 ustawy o podatku VAT.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji: Ustosunkowując się do wyjaśnień odwołania stwierdził, iż prowadzona przez Spółkę działalność nie nosi zamiarów działalności nie nosi znamion działalności sezonowej, ponieważ nie jest ograniczona żadnymi innymi względami jak tylko koniunkturą istniejącą na rynku. O sezonowym charakterze prowadzonej działalności nie przesądza fakt dokonywania przez Spółkę zakupu czy sprzedaży pewnych towarów w ściśle określonej porze roku. Izba Skarbowa zauważyła ponadto, iż w toku postępowania Spółka traktowała złożone wyliczenie jako nieprawidłowe i wniosła o umożliwienie jej dokonania korekty deklaracji Vat-7. Na sezonowy charakter działalności powołała się dopiero w postępowaniu odwoławczym.

Za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut naruszeni art.27 ust. 8 ustawy o podatku VAT, bowiem sankcję finansową w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego przewiduje art. 27 ust. 6 ustawy o podatku VAT, który zastosowano niniejszej sprawie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję A. W. i G. P. - wspólnicy Spółki cywilnej wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 2.609zł jako wydanych z naruszenia art. 8 Konstytucji R.P oraz art. 120 ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżący podkreśla , że nie nastąpił zwrot błędnie zadeklarowanej przez Spółkę kwoty 8.723zł oraz że organy podatkowe nie określiły kwoty zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie do Urzędu Skarbowego. Dodali również, że przepis art.27 ust. 6 ustawy o podatku VAT nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Brak jest bowiem podstawy prawnej do nałożenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy jedynym błędem w deklaracji podatkowej jest wykazanie zamiast kwoty do przeniesienia na następny miesiąc kwoty zwrotu podatku na rachunek bankowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Stosownie do treści art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę -Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z p.z.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) powoływanej dalej jako p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w sytuacji gdy Spółka wykazała w miesiącu wrześniu 2001r. do zwrotu bezpośredniego nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 8.723zł, podczas gdy organy podatkowe określiły Spółce za w/w miesiąc kwotę zwrotu różnicy podatku VAT w wysokości 24 zł oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego na należnym do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych (zwrot pośredni).

W ocenie sądu stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe bowiem zasadnie zastosowały one art. 27 ust. 6 ustawy o podatku VAT. Wbrew twierdzeniom odwołania w sprawie nie ma zastosowania przepisart.21 ust. 5 ustawy o podatku VAT z uwagi na brak przesłanek, o których mowa w art. 21 ust.5 o podatku VAT, a które wyłączyłyby zastosowanie art. 21 ust.4 ustawy o podatku VAT. Podkreślić przy tym należy, że w skardze Spółka nie ponowiła twierdzenia o szczególnym, sezonowym charakterze swojej działalności, a jedynie zakwestionowała zastosowanie art. 27 ust. 6 ustawy o podatku VAT. Zdaniem sądu jest to zarzut nieuzasadniony, bowiem zgodnie z w/w przepisem w sytuacji gdy podatnik - jak w niniejszej sprawie- wykażę kwotę zwrotu podatku naliczonego wyższą od należnej, organy podatkowe mają obowiązek określić kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustalić dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia. Sformułowanie powyższego przepisu nie pozostawia żadnej wątpliwości, co do tego, że organ podatkowy ma obowiązek określić w prawidłowej wysokości kwotę do zwrotu oraz ustalić dodatkowe zobowiązanie podatkowe, przy czym bez znaczenia pozostaje fakt czy podatnik otrzymał ów zadeklarowany zwrot, czy tez nie. Wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe nie naruszyły treści art. 27 ust. 8 ustawy o podatku VAT, bowiem przepis ten reguluje zupełnie inne stany podatkowo -prawne i nie mógł mieć zastosowania do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie.

W uwzględnieniu powyższych wywodów Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów prawa procesowego , które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego też na podstawie art. 151 p.s.a. orzekł jak w sentencji.