Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1436/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7,77 i 80 , art. 107 par 3 , art. 10 ,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Spółka A w [...] wystąpiła do Wójta Gminy

z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działce nr[..] , obręb [...] [...] o następujących parametrach: wysokość zabudowy - do 4 kondygnacji,

do wysokości 14,5 m, dach płaski, powierzchnia zabudowy do 50%, powierzchnia biologicznie czynna min. 25%, nieprzekraczalna linia zabudowy od ul. [...] m.

Decyzją z dnia [..] r. nr [...] 4 Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyła J. S zarzucając jej naruszenie:

- art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012.647) w ogólności,

- art. 9 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak uwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mielno (uchwała nr XLIV/459/10 Rady Gminy Mielno z dnia 27.04.2010 r. m.in. w zakresie ilości miejsc parkingowych, powierzchni biologicznie czynnej, a w konsekwencji również powierzchni zabudowy,

- § 4 ust. 3 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2013 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003.164.1588) poprzez brak jego zastosowania i niezgodne z zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego wyznaczenie linii zabudowy,

- § 8 poprzez niezgodne z faktyczną polityką przestrzenną gminy uzasadnienie odstąpienia od ustalenia wysokości najwyższego dachu płaskiego i liczby kondygnacji dla planowanej inwestycji odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym,

- art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta Gminy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zaskarżona decyzja nie narusza warunków prawidłowej inwestycji, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona skarżąca w odwołaniu i poprzedzających odwołanie pismach prezentuje własne, polemiczne poglądy na sposób zabudowy działki nr [...] w [...] , daleko wykraczające poza ramy zakreślone przez przepisy art. 61 ust. 1 ww. ustawy.

Zdaniem organu odwoławczego, organ ustalający warunki zabudowy nie może wkraczać w zarezerwowaną dla organów architektoniczno-budowlanych ocenę dopuszczalności lokalizacji inwestycji w odległości od granic nieruchomości. Na temat usytuowania, obrysu i wzajemnych odległości obiektów obowiązany jest wiążąco wypowiedzieć się organ architektoniczno-budowlany.

W odwołaniu wskazano, że planowana inwestycja wywrze negatywny wpływ na warunki posadowienia sąsiednich budynków i opisuje "awarie i katastrofy budowlane" spowodowane pracami budowlanymi (ziemnymi) prowadzonymi na sąsiednich nieruchomościach. Organ odwoławczy zaznaczył jednak, że na działce nr [...] istnieje już pierwsza kondygnacja planowanej inwestycji zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę. Prace ziemne na tym terenie zostały zatem wykonane i nie odnotowano żadnej katastrofy budowlanej.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

teren, na którym położona jest działka nr [...] oznaczony jest symbolem UMl-i tereny zabudowy usługowo-mieszkaniowej niskiej i średniowysokiej intensywnej. Nie może być zatem wątpliwości, w ocenie Kolegium, że na tym terenie może być wznoszony obiekt taki, jak opisany we wniosku inwestora.

Wskazywane w odwołaniu działki nr [...] nie są ujęte w zestawieniu tabelarycznym analizy. Tym samym nie mają wpływu na określone parametry nowej zabudowy. Budynek na działce nr [...] jest ujawniony na mapie i jest w stanie surowym zamkniętym. Zabudowa ta umożliwia określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy.

W zaskarżonej decyzji jest zawarty warunek spełnienia art. 5 ustawy Prawo budowlane. Jednak spełnienie tego warunku będzie badane na etapie pozwolenia na budowę. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy może być jedynie spełnienie kryteriów "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Nie bada się natomiast takich zagadnień jak wpływ planowanej inwestycji na korzystanie

z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnego odczuwania uciążliwości inwestycji czy spadku atrakcyjności lub wartości działek sąsiadujących z terenem inwestycji. Fakt uzyskania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy nie przesądza o uzyskaniu pozwolenia na budowę. Świadczy to o niedopuszczalności dublowania kompetencji tych organów.

Z przepisu art. 54 u.p.z.p. mającego odpowiednie zastosowanie do decyzji

o warunkach zabudowy wynika, że taka decyzja określa wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali a nie określa szczegółowo usytuowania planowanego obiektu w terenie. Usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, stanowią, jako projekt zagospodarowania działki lub terenu, część projektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny, niejednokrotnie wypowiadał pogląd, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne (np. wyrok NSA z 23.11.2007 r. II OSK 1552/06, z dnia 8.07.2008 II OSK 779/070.

Decyzja o warunkach zabudowy stanowi typowy przykład aktów związanych czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Jeżeli stwierdzi niezgodność, ma obowiązek wydania decyzji odmownej. Jeżeli jej nie stwierdzi, ma obowiązek wydać decyzję pozytywną, zgodną z wnioskiem strony. W tym przypadku organ rozstrzygając sprawę nie ma tzw. luzu decyzyjnego. Jest związany wyraźnymi ograniczeniami ustawowymi i nie ma możliwości brania pod uwagę faktycznego interesu odwołującej się strony.

W ocenie Kolegium, organ I instancji zapewnił stronie odwołującej się czynny udział w postępowaniu: po pierwsze poprzez zawiadomienie o wszczęciu postępowania, a po drugie - poprzez zawiadomienie na podstawie art. 10 Kpa

o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem.

Obowiązujące przepisy nie nakładają na organ obowiązku przesyłania stronom postępowania załączników w postaci analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu w formie opisowej i graficznej. Oba te dokumenty stanowią załącznik do decyzji i znajdują się w aktach sprawy, a strony mogły się z nimi zapoznać w ramach zasady czynnego udziału w postępowania (art.10 Kpa).

Pismem z dnia [...] r. J. S., reprezentowana przez córkę M. T., złożyła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 6 i 7 k.p.a. poprzez uchybienie zasadom legalności i praworządności działania organów administracji publicznej, a przejawiające się w braku prawidłowego zastosowania przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy przepisów prawa materialnego i procesowego;

- art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia, że postępowanie przed organem

I instancji zostało przeprowadzone w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej z uwagi na brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz poinformowania stron postępowania

o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, a także całkowicie pozorne uzasadnienie i arbitralne odstąpienie od zasad określania parametrów decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego obszaru; ponadto organ II instancji naruszył ww. przepisy dokonując rozstrzygnięcia nieadekwatnego do treści odwołania i podniesionych

w nim zarzutów;

- art. 7 w zw. z art. 10 § 1 i art. 28, 29 oraz 30 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji braku dokonania przez organ I instancji należytego ustalenia kręgu stron postępowania i faktu skierowania wydanej w sprawie decyzji do osoby nieżyjącej tj. J. S. z pominięciem jej następców prawnych;

- art. 136 w zw. z art. 140 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia decyzji o warunkach zabudowy i uznanie, że organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy oraz art. 7 k.p.a. poprzez pełną akceptację ustaleń faktycznych organu I instancji poczynionych w niniejszej sprawie bez podjęcia próby ich weryfikacji;

- art. 7 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie uwzględniania słusznego interesu obywateli, polegające na ignorancji słusznego interesu mieszkańców nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z obszarem planowanej inwestycji, co podważa zaufanie obywateli do organów administracji publicznej i narusza także art. 8 k.p.a., a ponadto stanowiło przedmiot naruszenia także przez organ

I instancji;

- art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieprawidłowe, lakoniczne uzasadnienie skarżonej decyzji i to w sposób nieadekwatny do zarzutów podniesionych w odwołaniu;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji

w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania,

a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że skarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa z uwagi na rzekome związanie wnioskiem o wydanie warunków zabudowy w sytuacji spełnienia warunków określonych w ww. przepisie;

- art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w związku z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak zastosowania przy ocenie prawidłowości decyzji organu I instancji w zakresie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego;

- art. 1 ust. 1 u.p.z.p. i art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez uznanie decyzji organu I instancji za prawidłową, pomimo nieuwzględnienia wymagań ładu przestrzennego oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych przy ustalaniu warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości;

- art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i 144 K.c. poprzez ograniczenie przez organ II instancji badania problemu braku poszanowania przez organ I instancji prawa własności skarżącej bez rozpoznania problemu możliwych naruszeń tego prawa wskutek realizacji inwestycji w granicach wyznaczonych przez decyzję

o warunkach zabudowy;

- art. 9 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak uwzględnienia przy wydawaniu skarżonej decyzji zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mielno przyjętego uchwałą nr XLIV/459/10 Rady Gminy Mielno z dnia 27.04.2010 r. - m.in. w zakresie ilości miejsc parkingowych, powierzchni biologicznie czynnej, a w konsekwencji również powierzchni zabudowy;

- § 4 ust. 3 r.w.d.n.z.z.t. poprzez brak jego zastosowania przy ocenie prawidłowości decyzji organu I instancji, która niezgodnie z zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego wyznacza linię zabudowy dla planowanej inwestycji;

- § 8 r.w.d.n.z.z.t. poprzez niezgodne z faktyczną polityką przestrzenną gminy uzasadnienie odstąpienia od ustalenia wysokości najwyższego dachu płaskiego

i liczby kondygnacji dla planowanej inwestycji odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym;

- § 9 ust. 1 r.w.d.n.z.z.t. poprzez niedostrzeżenie braku przedstawienia przez organ I instancji sposobu zagospodarowania terenu istotnej w sprawie nieruchomości na załączniku graficznym do decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012, poz. 270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją utrzymano w mocy decyzję organu

I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działce nr [...] , obręb [..]

Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647).

Zgodnie z art. 61 ust. 1 tej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 16, poz. 1588).

W myśl § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, obowiązkiem organu jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1 000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2 000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji organu pierwszej instancji została sporządzona przez uprawnionego urbanistę analiza uwarunkowań zagospodarowania terenu. Treść analizy potwierdziła występowanie w granicach obszaru analizowanego, wyznaczonego zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, działki o zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej (działka nr [...] ), a zatem spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Nie budzą również zastrzeżeń określone w przedmiotowej analizie, a następnie w decyzji organu I instancji, cechy i parametry objętej nimi inwestycji. W ocenie Sądu, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalony został zgodnie z § 5 ust. 2 w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej określono stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia, zaś ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej spełnia dyspozycję § 7 ust. 4 rozporządzenia. Prawidłowe jest również określenie geometrii dachu (§ 8 rozporządzenia).

W tym miejscu zgodzić się należy ze stanowiskiem organów orzekających

w rozpatrywanej sprawie, że wyznaczenie innych niż średnie wskaźników jest dopuszczalne w odniesieniu do planowanej inwestycji, bowiem analiza warunków

i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji nie wykazała żadnych przeciwwskazań do odstępstwa od istniejącej na analizowanym obszarze Mielna zasady zróżnicowanej intensywności zabudowy.

Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1641/11 działki pozostające w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] cechują się intensywnością zabudowy w przedziale od 90% do 15%. Uzasadnia to z kolei dopuszczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, zwłaszcza dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Stąd, zdaniem tutejszego Sądu, wyznaczenie tego wskaźnika w wysokości do 50 % należy uznać za dopuszczalne dla planowanej inwestycji.

Również wysokość zabudowy na analizowanym obszarze Mielna, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku, jest zróżnicowana w zależności od charakteru funkcji danej zabudowy i wynosi od 6 m do 21 m. Zatem uznać należy, że wysokość przyjęta dla planowanej inwestycji mieści się w granicach charakterystycznych dla istniejących budynków oznaczonych symbolem MW. Innymi słowy, przyjęcie dla przedmiotowej inwestycji odstępstwa od zasady określonej w § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia znajduje uzasadnienie w treści § 7 ust. 4 tego rozporządzenia.

Zdaniem Sądu, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej instancji spełnia wymogi określone w powołanych przepisach rozporządzenia. Określa bowiem szczegółowo wszystkie konieczne parametry projektowanego zamierzenia inwestycyjnego w odniesieniu do zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. W świetle ustaleń tej analizy, planowana inwestycja obejmująca realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, miejscami parkingowymi w budynku i na terenie oraz niezbędnej infrastruktury technicznej stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu na działkach położonych w obszarze analizowanym. Inwestycja ta odpowiada także charakterystyce architektonicznej w zakresie gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych zabudowy już istniejącej.

Jednocześnie Sąd nie podziela zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego zaskarżoną decyzją.

W ocenie Sądu, organy administracji, zgodnie z art. art. 7, 77 i 80 k.p.a., ustaliły wszystkie istotne okoliczności sprawy, a dokonana przez nie ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie nosi znamion dowolności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, choć lakoniczne, odpowiada zaś wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Nietrafny jest również zarzut skierowania decyzji organu I instancji do osoby nieżyjącej z pominięciem jej następców prawnych. Wprawdzie stanowi ono naruszenie przepisów prawa, ale ma charakter nieistotny, niemający wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż z akt sprawy nie wynika, żeby następcy prawni nieżyjącej strony postępowania ponieśli jakiekolwiek negatywne konsekwencje nie powiadomienia ich o toczącym się postępowaniu w sprawie, a tylko w takiej sytuacji zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. znalazłby uzasadnienie.

W odniesieniu do zarzutu braku uwzględnienia przy wydawaniu ww. decyzji zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mielno przyjętego uchwałą nr XLIV/459/10 Rady Gminy Mielno z dnia 27.04.2010 r. - m.in. w zakresie ilości miejsc parkingowych, powierzchni biologicznie czynnej, a w konsekwencji również powierzchni zabudowy, wskazać należy, że przeznaczenie przedmiotowej działki w decyzji o warunkach zabudowy na cele budownictwa wielorodzinnego odpowiada przeznaczaniu tej działki ustalonemu w studium. Podkreślić również należy, w ocenie Sądu, treść studium nie wiąże organów ustalających warunki zabudowy. Jakkolwiek z punktu widzenia zasady ładu przestrzennego brak związania organu wydającego decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustaleniami studium budzi zastrzeżenia, to aktualny stan prawny nie pozostawia wątpliwości co do tego, że ustalenia studium, będącego jedynie aktem kierownictwa wewnętrznego, mają dla organów wykonawczych gminy charakter wiążący jedynie przy sporządzaniu projektów planów miejscowych, a dla organów stanowiących gminy - przy ich uchwalaniu, nie wiążą natomiast przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że wydanie tej decyzji, a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę, które nie pozostają w zgodzie z ustaleniami studium, jest prawnie dopuszczalne. Innymi słowy, do czasu, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w planie miejscowym, nie wiążą powszechnie i nie mogą tworzyć materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, w tym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, należy zgodzić się ze stanowiskiem zawartym

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organ ustalający warunki zabudowy nie może wkraczać w zarezerwowaną dla organów architektoniczno-budowlanych ocenę dopuszczalności lokalizacji inwestycji w odległości od granic nieruchomości. Nie można na tym etapie przesądzać o kwestii zlokalizowania budynków. Szczegółowe usytuowanie obiektów budowlanych względem granic działek sąsiednich, jest co do zasady, domeną prawa budowlanego i jest rozstrzygane przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Stanowisko to jest jednolite zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przedmiotu. Na temat usytuowania, obrysu i wzajemnych odległości obiektów obowiązany jest wiążąco wypowiedzieć się zatem organ architektoniczno-budowlany.

Podkreślić należy, że przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy może być jedynie spełnienie kryteriów "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Nie bada się natomiast takich zagadnień jak wpływ planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnego odczuwania uciążliwości inwestycji czy spadku atrakcyjności lub wartości działek sąsiadujących z terenem inwestycji. Fakt uzyskania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy nie przesądza o uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Mając na uwadze powyższe, w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy zasadne jest stanowisko kolegium, że wobec spełnienia przez wnioskodawcę wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ pierwszej instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Skarga J S. podlega zatem oddaleniu jako bezzasadna na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.