Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3331/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 140 ust. 1 lit. a
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska Sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Czapla po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 164/19 w sprawie ze skargi D.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 15 listopada 2018 r. nr SKO.4000-1344/2018 w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. H.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 15 listopada 2018 r., nr SKO.4000-1344/2018, w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy, wyrokiem z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 164/19, oddalił skargę. Wyrok ten, podobnie jak pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl.

Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył D. H.reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi pomimo, że zaskarżony akt wydany został z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania, pomijanie istotnych okoliczności stanu faktycznego (zwłaszcza zamieszkiwania skarżącego na Ukrainie, gdyż jego małżonka jest Ukrainką), selektywną ocenę dowodów i dokonanie oceny na podstawie jedynie części materiału dowodowego;

2. art. 146 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i oddalenie skargi pomimo, iż zaskarżony akt wydany został z naruszeniem prawa mogącym istotny wpływ na wynik sprawy;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i zastąpienie tego wyjaśniania niedozwolonymi bezprawnymi interpretacjami, stanowiącymi w istocie obejście prawa;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawa o ruchu drogowym, wyrażającym się w jego zastosowaniu w sytuacji, gdy przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a tym samym przed wydaniem decyzji z 21 września 2018 r. skarżący zdał na terenie Ukrainy egzamin należycie sprawdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdów kat. B;

2. art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, wyrażającym się w jego niezastosowaniu i nieuznaniu prawa jazdy uzyskanego przez skarżącego jako dokumentu potwierdzającego jego aktualne uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B;

3. art. 3 § 1 w zw. z art. 151 § 1 ust. 2 i § 3 p.p.s.a., w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, a to wobec faktu zdobycia przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kat. B na terenie innego państwa, które czyni bezskuteczną decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w tym zakresie;

4. art. 42 ust. 3 Konwencji wiedeńskiej poprzez jego zastosowanie i pozaprawne dywagowanie oraz dowolne uznanie, że oddanie prawa jazdy skarżącemu może wpłynąć na bezpieczne kierowanie przez niego pojazdami czy też uznanie, że uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte w państwie, w którym skarżący stale zamieszkuje, podczas gdy żadna z tych sytuacji nie miała w ogóle miejsca w niniejszym stanie faktycznym.

Ze względu na powyższe zarzuty na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z ustawą.

Strona przeciwna nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podkreślił braki w ocenie materiału dowodowego oraz wskazał na konieczność uwzględnienia aktualnego orzecznictwa, w tym orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wyroku z 29 kwietnia 2021 r., C 47/20, dopuszczającego badanie, czy przepisy dające uprawnienie do kierowania w jednym państwie nie grożą naruszeniem dóbr związanych z bezpieczeństwem drogowym w innym państwie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego powinno to być przedmiotem oceny, czego zaniechano. Stwierdził on również, że przepisy ukraińskie są nie mniej restrykcyjne, niż w Polsce, jeżeli chodzi o warunki wydania prawa jazdy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. strona może przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, jednak nie uprawnia jej to do późniejszego, po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, rozszerzenia podstaw kasacyjnych, czy też ich późniejszego powoływania, określenia czy precyzowania. Po upływie tego terminu można ewentualnie uzupełniać argumentację zawartą w uzasadnieniu tej skargi kasacyjnej, a więc w ramach już podniesionych zarzutów (podstaw kasacyjnych) w złożonej w ustawowym terminie skargi kasacyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1040/15). Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się do zarzutów pełnomocnika skarżącego podniesionych na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. wyłącznie w takim zakresie, w jakim stanowią one uzupełnienie uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem strony skarżącej kasacyjnie uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż Sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany.

Ponadto dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny (zob. np. wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., II FSK 3864/17).

W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny – por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo).

Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa, aby rozwijać czy też doprecyzowywać stawiane zarzuty kasacyjne. Ponadto podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny Sądu są jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 829/14, z 15 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 917/14 oraz z 1 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2290/16).

Poczynienie powyższych uwag na temat konstrukcji skargi kasacyjnej było konieczne ze względu na to, że rozpoznawana skarga kasacyjna w znacznej mierze nie odpowiada powyższym wymaganiom. W ocenianej skardze kasacyjnej nie powiązano konkretnych okoliczności sprawy z powołanymi w petitum skargi kasacyjnej regulacjami p.p.s.a. i k.p.a. Nie dokonano również niezbędnej konkretyzacji zarzutów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Tym samym analizowane zarzuty należy ocenić jako wysoce nieprecyzyjne i budzące wątpliwości co do tego, jakie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność zarzutu skarżącego kasacyjnie.

Wskazać również należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 146 oraz art. 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej, niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Podstawą skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy sąd nadał rozstrzygnięciu inną formułę, niż przewidziana w przepisie. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Zauważyć również należy, że art. 146 p.p.s.a. składa się z dwóch paragrafów. W sytuacji. gdy określona jednostka redakcyjna aktu prawnego (np. artykuł) dzieli się na kilka mniejszych jednostek (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony, gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej aktu prawnego. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok NSA z 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06; wyrok NSA z 10 maja 2011 r., II OSK 2520/10).

Zauważyć również należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z 13 października 2010 r., II FSK 1479/09). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. np.: wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i zastąpienie tego wyjaśniania niedozwolonymi bezprawnymi interpretacjami, stanowiącymi w istocie obejście prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano jednakże powodów, dla których należy uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniło standardu z art. 141 § 4 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby twierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega, aby uzasadnienie kontrolowanego orzeczenia posiadało wady, co nawet przy odmiennej ocenie nie mogłoby stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem wyrok ten odpowiada prawu (por. art. 184 in fine p.p.s.a.). Ponadto, z punktu widzenia oceny trafności i skuteczności zarzutów adresowanych wobec uzasadnienia kontrolowanego wyroku nie można tracić z pola widzenia i tego, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie przesądza o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Sąd I instancji przedstawił wykładnię przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie oraz przywołał stosowne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych. Kasator nie odniósł się w istocie rzeczy do stwierdzeń Sądu I instancji. Pełnomocnik skarżącego podniósł natomiast na rozprawie, że należy uwzględnić aktualne orzecznictwo, w tym orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności wyrok z 29 kwietnia 2021 r., C 47/20.

Wskazać należy, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości (pierwsza izba) z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie F. przeciwko Stadt Karlsruhe, C 47/20, został wydany w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne złożone przez Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Niemcy) w związku ze sprawą o stanie faktycznym odmiennym od stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Trybunał w sprawie tej, dotyczącej odmowy uznania przez państwo członkowskie prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, na którego terytorium posiadacz prawa jazdy ma stałe miejsce zamieszkania, dokonał mianowicie wykładni przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. 2006, L 403, s. 18). W rozpoznawanej sprawie przepisy tej dyrektywy nie były stosowane, zatem nie można wywodzić, że ww. orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości powinno zostać uwzględnione, ani tym bardziej, że orzeczenie to powoduje dezaktualizację dotychczasowego orzecznictwa polskich sądów administracyjnych w sprawach wymiany prawa jazdy posiadanego przez .

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni oraz oceny zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawa o ruchu drogowym, art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 42 ust. 3 Konwencji wiedeńskiej. Oceny prawne w tym zakresie sformułowane przez Sąd I instancji odpowiadają ocenom prawnym formułowanym w analogicznych sprawach będących przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych i składających się na utrwaloną linię orzecznictwa. Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej jest natomiast oparta na fragmentarycznej analizie przepisów prawa, pomijającej ich kontekst prawny. Kasator wskazuje bowiem na przepisy, które jego zdaniem przemawiają za zasadnością wydania skarżącemu prawa jazdy, nie odnosząc się do przepisów, które stoją na przeszkodzie wydaniu mu prawa jazdy.

Zauważyć również należy, że zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 151 § 1 ust. 2 i § 3 p.p.s.a., w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie nie został uzasadniony, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Zauważyć również należy, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano oceny prawnej Sądu I instancji, że wydanie skarżącemu prawa jazdy w oparciu o przepis art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami oznaczałoby niedozwolone obejście warunków stawianych osobie, której cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B i C, wynikających z przepisów 49 ust. 1 pkt 3 lit. a) i art. 130 ust. 3 tej ustawy, a także stanowiło naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy. Brak zakwestionowania tej oceny prawnej oznacza zaś, że nie można uznać skargi kasacyjnej za zasadną nawet w przypadku uznania jej zarzutów za uzasadnione, bowiem ocena ta stanowi wystarczającą podstawę do oddalenia skargi, a to oznacza, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.).