Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 388/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
Powołane przepisy: article: art. art. 85, 86 par. 1, 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. H. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2011 r. oddalającego skargę D. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

27 maja 2011 r. oddalił skargę D. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

W dniu 15 czerwca 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wskazała, że nie była obecna na rozprawie, na której zapadł wyrok oddalający jej skargę, jednakże powziąwszy informację o wydanym rozstrzygnięciu zdawała sobie sprawę z konieczności złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w terminie 7 dni. Podała też, że w dniu poprzedzającym upływ tego terminu, tj. 2 czerwca 2011 r., zachorowała i dopiero po kilku dniach podjęła się zredagowania przedmiotowego wniosku oraz, że nikt inny nie mógł jej w tej kwestii wyręczyć, gdyż tylko ona miała klucze od biura i szafy

z dokumentami bankowymi i danymi poufnymi, pośród których znajdowały się między innymi pisma dotyczące tej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", stanowi, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu

(art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 tegoż przepisu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu,

w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy, stanowiące przesłankę zasadności wniosku

o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149).

Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu wskazała jako okoliczność wskazującą na brak winy chorobę, na którą zapadła w dniu poprzedzającym upływ terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 27 maja 2011 r.,

tj. 2 czerwca. Od tego dnia, jak podała, dotkliwie odczuwała dolegliwości związane

z infekcją [...], w konsekwencji czego nie była w stanie podejmować jakichkolwiek czynności. Wskazała, że w dniu 8 czerwca 2011 r. poczuła się na tyle dobrze, by móc, pomimo trwającej choroby, zredagować wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Jak wynika z załączonego zaświadczenia lekarskiego skarżąca była zwolniona z zajęć na uczelni w związku z rozpoznaniem infekcji [...]

w okresie od dnia 3 czerwca do dnia 9 czerwca 2011 r. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku winien być złożony w terminie siedmiu dni od dnia jego ogłoszenia albo doręczenia sentencji wyroku, a więc do dnia 3 czerwca 2011 r.

W tych warunkach, zdaniem Sądu, skarżąca przy dochowaniu minimum staranności, mogła dochować terminu. Zakładając bowiem nawet, że "planowała" złożyć przedmiotowy wniosek w ostatnim dniu upływu terminu, tj. w dniu 3 czerwca 2011 r. nic nie stało na przeszkodzie, aby udając się w tym dniu, np. do lekarza, oddała

w urzędzie pocztowym do wysyłki przedmiotowy wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Jednocześnie zauważyć należy, że – wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni – do "zredagowania" wniosku nie potrzebowała dostępu do biura, w którym znajdowały się między innymi "pisma dotyczące tej sprawy" ani tym bardziej upoważniać innej osoby do tej czynności, gdyż wniosek taki sprowadza się do jednego zdania, a mianowicie wyrażenia woli o sporządzenie uzasadnienia do wyroku, o czym zresztą była powiadomiona w zawiadomieniu o rozprawie (por. karta nr 19 akt). Również argument, że "nikt nie mógł jej w tej kwestii wyręczyć" nie zasługuje na uwzględnienie. Złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku nie jest czynnością, którą należy dokonać osobiście w sądzie. Fakt choroby, którą potwierdza zaświadczenie lekarskie z dnia 3 czerwca 2011 r. zawierające jedynie zwolnienie

z zajęć na uczelni w okresie jej trwania, nie stanowi przeszkody w nadaniu pisma

w ustawowym terminie, choćby i przy wykorzystaniu pomocy domowników. Taki pogląd występuje w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia

2004 r., sygn. akt OZ 809/04, niepubl.).

Z tych względów, nie można mówić o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Jak już bowiem stwierdzono powyżej, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego

w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r.,

V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobne stanowisko zajmuje doktryna. Przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się

z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły.

Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak

w sentencji.