Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1901/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) Sędziowie NSA Leszek Kiermaszek Anna Łukaszewska-Macioch Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Op 128/07 w sprawie ze skargi G. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 30 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Op 128/07 oddalił skargę G. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył ustalony przez organy stan faktyczny, treść wydanych decyzji oraz następującą ocenę ich legalności.

Komendant Powiatowy Policji w Oleśnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. zwolnił G. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 4 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem 31 lipca 2003 r. wobec upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Organ podał, iż ze zwolnienia lekarskiego funkcjonariusz korzystał od 31 lipca 2002 r. do 6 października 2002 r., natomiast od 7 do 29 października 2002 r. udzielono mu urlopu wypoczynkowego.

Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. powyższy rozkaz został utrzymany w mocy, zaś WSA w Opolu wyrokiem z dnia 17 marca 2005 r. (sygn. akt II SA/Wr 1624/03) oddalił skargę G. W. Wyrok ten Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej funkcjonariusza uchylił w dniu 4 października 2005 r. (sygn. akt I OSK 637/05) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Sąd odwoławczy uznał, iż w sprawie ma znaczenie ustalenie skuteczności dokonania czynności udzielenia urlopu w okresie od 7 do 29 października 2002 r., ponieważ wpływa ono na ustalenie okresu ochronnego 12 m-cy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy WSA w Opolu wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Op 471/05) uchylił decyzje organów obu instancji przyjmując, iż naruszono art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, w którym chodzi o nieprzerwany okres 12 m-cy zaprzestania służby z powodu choroby i który nie pozwala na łączenie urlopu wypoczynkowego z okresem korzystania ze zwolnień lekarskich. G. W. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby z dniem 30 października 2002 r., natomiast ze służby został zwolniony z dniem 31 lipca 2002 r. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 16 czerwca 2006 r.

Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji na podstawie art. 42 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji przywrócił G. W. do służby stałej w Policji z dniem 25 sierpnia 2006 r. i mianował go na stanowisko równorzędne asystenta Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji Kryminalnej KPP w Oleśnie ustalając uposażenie zasadnicze z mnożnikiem 1,13 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w kwocie 165 zł oraz przyznał świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 m-cy pozostawania poza służbą i uznał za równorzędny ze służbą okres, za który przyznano świadczenie pieniężne. Uzasadnił to treścią art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne po wyroku uchylającym decyzję o zwolnieniu.

Odwołanie wniesione od tego rozkazu G. W. cofnął wskutek czego Komendant Wojewódzki Policji rozkazem z dnia [...] października 2006 r. umorzył postępowanie.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. organ I instancji zwolnił G. W. ze służby w Policji z dniem 25 sierpnia 2006 r. przyznając mu prawo do nagrody rocznej w wysokości 6/12 oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wskazując jako podstawę art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 i art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 4, art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 115 ust. 1 ustawy o Policji. Uzasadnił zaś zwolnienie tym, że funkcjonariusz nie zgłosił gotowości niezwłocznego podjęcia służby w ciągu 7 dni od wydania wyroku przez Sąd.

Na skutek odwołania G. W. Komendant Wojewódzki Policji uchylił rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2006 r. powołując tę samą podstawę prawną zwolnił G. W. z Policji z dniem 15 grudnia 2006 r. określając wysokość uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,08 kwoty bazowej, dodatek służbowy w kwocie 165 zł miesięcznie, uprawnienie do nagrody rocznej w wysokości 5/12 za 2003 r. i 1/12 za 2004 r. oraz 0,2 odprawy.

Rozpatrując odwołanie G. W. Komendant Wojewódzki rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. uchylił zaskarżony rozkaz w części dot. daty zwolnienia oraz wysokości mnożnika kwoty bazowej, orzekł o zwolnieniu funkcjonariusza z dniem 15 stycznia 2007 r. i określił uposażenie zasadnicze z mnożnikiem 1,13 kwoty bazowej. Organ przyjął, że w dacie ogłoszenia wyroku WSA w dniu 25 kwietnia 2006 r. rozpoczął bieg 7-dniowy termin na zgłoszenie gotowości do podjęcia służby. Terminowi temu uchybił funkcjonariusz, co uzasadnia jego zwolnienie. Ponadto obszernie uzasadnił powody rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości wynagrodzenia.

W skardze na powyższą decyzję G. W. zarzucił, iż organ nie udowodnił, iż skarżący w ciągu 7 dni od daty wydania wyroku winien zgłosić gotowość do służby. Podał, że nie znał wyroku, zaś 6 lipca 2006 r. telefonicznie dowiedział się o przesłaniu akt organowi, a o konieczności stawienia się do służby został powiadomiony telefonicznie 18 sierpnia 2006 r., zatem to od tej daty biegł 7-dniowy termin zgłoszenia gotowości do podjęcia służby i gotowość taką zgłosił na piśmie w dniu 22 sierpnia 2006 r. Skarżący zwrócił też uwagę, że skoro wskazywany przez organy termin upłynął 2 maja 2006 r. brak byłoby prawnych możliwości do wydania decyzji w dniu [...] sierpnia 2006 r. o przywróceniu do służby. Umorzenie postępowania w tej sprawie spowodowało, że odpadła podstawa do powoływania się na uchybienie 7-dniowemu terminowi. Zwolnienie ze służby z dniem 15 stycznia 2007 r. nastąpiło wbrew prawu. Nadto skarżący zarzucił, iż organy systematycznie naruszają przepisy art. 6-10 § 1 i 2, art. 11, art. 12 § 1 i 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał poprzednio zajęte stanowisko.

Oddalając skargę WSA w Opolu nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego i przepisów proceduralnych.

Sąd powołał się na przepis art. 41 ust. 1 ustawy o Policji (błędnie oznaczając go, gdyż podaną treść zawiera art. 42 ust. 1 i 2), w myśl którego uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Przepis art. 41 ust. 2 stanowi, że jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3, wg którego policjanta zwalnia się ze służby w terminie 3 m-cy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby.

Zdaniem Sądu w świetle powyższego przywrócenie funkcjonariusza do służby następuje z mocy prawa. Sąd przytacza wcześniejsze orzecznictwo NSA (wyroki: z dnia 22 listopada 1993 r. sygn. akt II SA 1956/93, ONSA 1995, nr 1, poz. 15; z dnia 6 grudnia 1993 r. sygn. akt II SA 996/94, ONSA 1995,nr 4, poz. 177; z dnia 24 maja 1999 r. sygn. akt II SA 459/99, Lex 47392) przyjmując, że ustawodawca powiązał skutek polegający na przywróceniu funkcjonariusza do służby z orzeczeniem Sądu usuwającym z porządku prawnego decyzję o zwolnieniu ze służby, który to wyrok kształtuje sytuację analogiczną do znanej z Kodeksu pracy – instytucji przywrócenia do pracy.

Aprobując ten pogląd Sąd stwierdza, iż skutkiem uchylenia przez Sąd wydanych w sprawie decyzji o zwolnieniu jest reaktywowanie stosunku służbowego. W dalszej kolejności Sąd rozważa kiedy następuje skutek prawny w postaci przywrócenia do służby. W powołanych orzeczeniach NSA przyjmował wprawdzie, że przywrócenie następuje z dniem ogłoszenia lub doręczenia wyroku, jednakże orzeczenia te zapadły w innym stanie prawnym, gdy NSA był sądem jednoinstancyjnym, zaś jego orzeczenia były prawomocne w dacie wydanie, a obecnie od 1 stycznia 2004 r. po przeprowadzeniu reformy sądownictwa administracyjnego, od wyroków WSA przysługuje środek odwoławczy, uzyskują więc one prawomocność dopiero po upływie 30 dni od daty ogłoszenia wyroku lub jego doręczenia.

W ocenie Sądu skutek prawny przewidziany w art. 42 ust. 2 w postaci przywrócenia do służby następuje w dacie prawomocności wyroku.

Prawomocny wyrok wywołuje bowiem określone skutki prawne, gdyż wiąże strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe, co wynika z art. 170 ustawy P.p.s.a. Dodatkowy argument wynika z art. 153 tej ustawy, który nakazuje Sądowi określenie, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Oznacza to, że z datą wydania wyroku nie następuje eliminacja objętego nim aktu i w okresie od jego wydania do czasu prawomocności nadal funkcjonuje on w obiegu prawnym.

Zdaniem Sądu w związku z uregulowaniem sytuacji prawnej funkcjonariusza Policji w wyniku wyroku Sądu uchylającego decyzje o zwolnieniu ze służby działania organu w szczególności mogą polegać na określeniu stanowiska i składników uposażenia. Żadne z działań decyzyjnych organu nie mogą mieć charakteru konstytutywnego, skoro – jak dotychczas wywiedziono – reaktywowanie stosunku służbowego następuje ex lege.

Wyeliminowanie decyzji o zwolnieniu ze służby skutkuje powrotem do sytuacji w jakiej funkcjonariusz znajdował się w dniu zwolnienia ze służby, jednak dalsze w niej pozostawanie ustawodawca uzależnił od woli funkcjonariusza zakreślając w tym celu 7-dniowy termin. W terminie tym winien on zgłosić gotowość niezwłocznego podjęcia służby – gdy zaś tego nie uczynił – stosunek służbowy ulega rozwiązaniu – art. 42 ust. 2.

Ustawodawca odesłał do art. 41 ust. 3 ustawy, dotyczącego zwolnienia policjanta ze służby na jego pisemny wniosek w terminie do 3 m-cy.

Dostrzegając odmienność sytuacji funkcjonariuszy, uregulowanej w obu powołanych przepisach, Sąd konstatuje, iż nie jest wymagane pisemne wystąpienie ze służby, a już samo niezgłoszenie gotowości w wymaganym terminie skutkuje rozwiązaniem stosunku służbowego, zaś po stronie organu wywołuje obowiązek wydania decyzji o zwolnieniu.

W niniejszej sprawie skoro wyrok WSA z dnia 25 kwietnia 2006 r. uprawomocnił się 16 czerwca 2006 r., to obowiązkiem skarżącego było zgłoszenie gotowości pełnienia służby w terminie 7 dni i upływał on z dniem 23 czerwca 2006 r. Skarżący takiej gotowości nie wyraził, a uczynił to dopiero w dniu 22 sierpnia 2006 r. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, że nie przyjął i nie znał treści wyroku, nie miał wglądu w akta sprawy, a o konieczności stawienia się do służby został powiadomiony dopiero 18 sierpnia 2006 r. są w ocenie Sądu bez znaczenia. Organ nie miał obowiązku powiadomienia skarżącego o takim obowiązku. Nie wynika on z konkretnego przepisu prawa w sytuacji gdy skarżący po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego nie podejmował żadnych działań zmierzających do uzyskania od organu stosownych wskazówek co do wymaganych zachowań. W odmiennej sytuacji organ byłby z mocy art. 9 K.p.a. zobligowany do poinformowania skarżącego.

Rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] nie miał przypisywanej przez skarżącego mocy konstytutywnej, nie powodował przywrócenia do służby, co nastąpiło w wyniku wyroku z 25 kwietnia 2006 r.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G. W., reprezentowany przez adw. G. B. i zaskarżając wyrok zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego – art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.),

2) nieuwzględnienie stanu prawnego wynikającego z rozkazu personalnego nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. Komendanta Powiatowego w Oleśnie, przywracającego G. W. do służby w Policji i powołanie się na nieistniejące przesłanki do zwolnienia ze służby w ocenie rozkazów personalnych obu instancji – co spowodowało oddalenie skargi.

Skarga kasacyjna domaga się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, ew. uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przyznaje, iż po wydaniu wyroku WSA w Opolu z dnia 25 kwietnia 2006 r. sytuacja prawna strony została ustabilizowana, a z dniem 25 kwietnia 2006 r. G. W. został przyjęty do służby w Policji. Przyznaje także, iż nie zgłosił on niezwłocznie gotowości do tej służby, czego powodem było przyjęcie, że wyrok ten winien się uprawomocnić (co nastąpiło dopiero w terminie 16 czerwca 2006 r.), a także przyjęcie przez skarżącego, że zostanie on powiadomiony przez organ.

W ocenie skarżącego po zwrocie akt z Sądu i wszczęciu postępowania miałby on "pierwszy termin do zgłoszenia gotowości do podjęcia służby w Policji". Zdaniem skarżącego organy zaniedbały czynności wynikające z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem nie wydały rozkazów personalnych stosownie do dyspozycji powołanego przepisu. Trzymiesięczny termin zwolnienia ze służby upływał w dniu 2 sierpnia 2006 r. Logicznym byłoby ustalenie, że skarżący został przywrócony do służby z mocy wyroku i zwolniony w terminie do trzech miesięcy. Zamiast tego organ dopiero w dniu [...] sierpnia 2006 r. rozkazem personalnym nr [...] po raz drugi przyjął G. W. do służby.

Godząc się z przyjęciem, że po dniu 25 kwietnia 2006 r. nie dopełnił obowiązku zgłoszenia gotowości do służby skarżący podważał zasadność zwolnienia go ze służby po ponownym przyjęciu.

Zdaniem skarżącego w jego sprawie musiał być wydany rozkaz personalny ustalający grupę zaszeregowania, składniki majątkowe etc., zwłaszcza iż w odniesieniu do policjantów wydawane są rozkazy personalne mające status decyzji administracyjnych jak i takie, które takiej formy nie mają.

W sprawie skarżącego wydano w dniach [...] i [...] sierpnia 2006 r. dwa rozkazy personalne, a skoro rozkaz zwalniający ma moc prawną do dlaczego takiej mocy nie ma rozkaz o przyjęciu. Skarżący zarzuca także, iż ten ostatni był kwestionowany w postępowaniu odwoławczym a organ odwoławczy zamiast uchylić go umorzył postępowanie, czym umocnił pozaprawne działanie Komendanta Powiatowego.

Skarżący zarzuca także, iż WSA przyjął ze znanych sobie powodów dwa terminy zgłoszenia gotowości podęcia służby: pierwszy do 2 maja 2006 r. liczony od 25 kwietnia 2006 r., drugi wywiedziony z nieznanych przesłanek od daty uprawomocnienia się wyroku w dniu 16 czerwca 2006 r.

Oznacza to – w ocenie skarżącego, że WSA w Opolu przyjął dobrowolność interpretacji przepisu art. 42 ust. 2 ustawy o Policji uznając jako równorzędne pod względem prawnym dwa terminy: 2 maja i 24 czerwca 2006 r.

Skarżący kwestionuje także ocenę Sądu, że rozkaz personalny nr [...] nie miał mocy konstytutywnej, gdyż przywrócenie do służby nastąpiło na podstawie wyroku z dnia 24 kwietnia 2006 r.

Sąd I instancji aprobuje więc wydawanie przez organy rozkazów personalnych mimo ich pozaprawnego charakteru i rozmijania się z ustawą.

Sąd ten przemilcza fakt powstania po 18 sierpnia 2006 r. stanu prawnego sprowadzającego się do przyjęcia i ustalenia, że skarżący dopiero 18 sierpnia 2006 r. został powiadomiony o konieczności stawienia się w służbie gdzie termin ustalono na 22 sierpnia 2006 r., pozostawał w stosunku służbowym zwłaszcza wobec zgłoszenia na piśmie gotowości do jej podjęcia w dniu 22 sierpnia 2006 r. oraz że w okresie od 22 do 25 sierpnia przebywał w jednostce Policji, czyli pełnił służbę.

W tej sytuacji podstawę jego zwolnienia mógł stanowić przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 lub wcześniej art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

Zdaniem skarżącego Sąd błędnie przywołał szereg wyroków, które po ich analizie dowodzą braku rzetelności Sądu w ocenie przedmiotowej sprawy, bowiem żaden z tych wyroków nie nawiązuje do meritum sprawy.

W wyniku tak rażących błędów w rozpoznaniu skargi doszło do zdestabilizowania sytuacji życiowej skarżącego. Uznano bowiem, że policyjne rozkazy personalne działają jednokierunkowo, ich treść jest dowolnie interpretowana tak przez organy obu instancji jak i przez WSA. W ocenie strony wyrok rażąco narusza interes strony w ten sposób, że nie uznaje jego prawa do służby w Policji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie opowiadając się za trafnością stanowiska, wyrażonego w zaskarżonym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W tej sprawie nie występują wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności.

Z tego względu przy rozpoznawaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Związanie sądu odwoławczego granicami skargi oznacza, iż to środek zaskarżenia wyznacza zakres kontroli instancyjnej.

Wprowadzony w art. 175 § 1 ustawy P.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski przy sporządzeniu skargi kasacyjnej ma zapewnić odpowiedni poziom tego sformalizowanego środka odwoławczego, umożliwiający dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku. Sporządzona w tej sprawie skarga kasacyjna odpowiada wprawdzie formalnie wymogom ustawowym, lecz wadliwie sformułowano w niej podstawy kasacyjne.

W myśl art. 174 ustawy P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przypadku gdy skarga kasacyjna opiera się na obu podstawach Naczelny Sąd Administracyjny bada najpierw zasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania, gdyż oceny stosowania prawa materialnego można dokonywać tylko wówczas gdy stan faktyczny został prawidłowo ustalony lub też nie został skutecznie podważony.

Przy podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a. należy wskazać naruszone przez Sąd I instancji przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z podaniem na czym naruszenie tych przepisów polegało oraz wykazać, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zamieszczona w pkt 2 skargi kasacyjnej podstawa kasacyjna nie odpowiada tym wymaganiom. Autor skargi posługując się opisem zarzuca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu liczne uchybienia w zakresie oceny prowadzonego postępowania, ustaleń poczynionych i przyjętych przez organy a następnie Sąd, wadliwość wydanego wyroku i sporządzonego uzasadnienia. Skarga kasacyjna nie formułuje jednak konkretnych zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku, nie wskazuje jakie przepisy procedury naruszył Sąd I instancji.

Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala na dokonywanie przez Sąd swoistego uzupełnienia zarzutów, domyślania się jakie konkretnie przepisy ustawy procesowej miał na uwadze autor skargi kasacyjnej, Sąd nie może dokonywać interpretacji środka prawnego.

Z uwagi na wadliwe zredagowanie tej podstawy, brak odpowiedniego uzasadnienia jak również brak wykazania, że uchybienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł dokonać kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w aspekcie naruszenia przepisów postępowania.

Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego skarga kasacyjna wymienia tylko jako naruszone przepisy art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji nie wskazując na czym naruszenie tych przepisów polegało. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżący akceptuje stanowisko, iż po wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 r. nastąpiło przywrócenie go do służby w Policji oraz że nie dopełnił obowiązku zgłoszenia gotowości do służby w ustawowym terminie.

Zarzuca natomiast wadliwą ocenę Sądu w odniesieniu do rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2006 r., przywracającego skarżącego do służby oraz pominięcie faktu podjęcia przez niego służby w dniach 22-25 sierpnia 2006 r.

Zważyć należy, iż w myśl art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a. podstawę kasacyjną stanowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Skarga kasacyjna nie tylko nie wskazuje, w jaki sposób wskazane przepisy zostały naruszone przez Sąd, lecz także zarzut naruszenia prawa materialnego uzasadnia wskazując na wadliwość ustaleń organów lub Sądu, bądź wadliwość i niekompletność uzasadnienia wyroku, które to uchybienia należy zakwalifikować do naruszenia przepisów postępowania. Takiego uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można uznać za prawidłowe.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż skarga kasacyjna jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw nie podważyła legalności zaskarżonego wyroku i oddalił ją na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a.