Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 917/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15d ust 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2019 poz 1387
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia del. WSA Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Latkowska-Kłoczko, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1758/20 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. S.A. z siedzibą w K. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1758/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Wskazany wyrok (podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

W skardze kasacyjnej organ - reprezentowany przez radcę prawnego - zaskarżył w całości wyrok sądu pierwszej instancji. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", organ zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.); dalej: "u.p.d.o.p.", poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w opisanym we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zdarzeniu

przyszłym przez "dzień zlecenia przelewu", o którym mowa w art. 15d ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., należy rozumieć dzień wydania przez spółkę pisemnej dyspozycji dla zarządcy rozliczeń, o której mowa w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 247 ze zm.); dalej: "ustawa o rynku mocy".

W ocenie organu, w opisanym we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zdarzeniu przyszłym, za dzień dokonania przelewu,

o którym mowa w art. 15d ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., należy rozumieć dzień, w którym zarządca rozliczeń, na podstawie polecenia operatora, wydaje ostateczną dyspozycję przelewu wynagrodzenia dostawcom mocy.

Podnosząc powyższy zarzut, organ wniósł o uchylenie w całości, na podstawie art. 188 p.p.s.a., zaskarżonego orzeczenia; rozpoznanie skargi strony skarżącej i jej oddalenie, ewentualnie, jeżeli NSA uzna, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona - uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw kasacyjnych, podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.); dalej: "p.p.s.a." - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Analiza sprawy wykazała, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a., rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, zgodnie bowiem z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny jednej kwestii (z kilku będących przedmiotem wydanej w sprawie interpretacji indywidualnej), tj. czy za "dzień zlecenia przelewu", o którym mowa w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.); dalej: "u.p.d.o.p.", należy uznać dzień, w którym skarżąca wydaje pisemną dyspozycję, o której mowa w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 247 ze zm.); dalej: "ustawa o rynku mocy", zawierającą kwoty wynagrodzeń należnych dostawcom mocy, które to zarządca rozliczeń jest zobowiązany dostawcom mocy wypłacić z rachunku opłaty mocowej oraz numery rachunków rozliczeniowych dostawców mocy, na które powinny zostać przelane kwoty wynagrodzeń (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 7), jak twierdzi skarżąca, czy też za ten dzień należy uznać dzień, w którym zarządca rozliczeń, na podstawie polecenia operatora (skarżącej), wydaje ostateczną dyspozycję przelewu wynagrodzenia dostawcom mocy, jak twierdzi organ.

Sąd pierwszej instancji, uchylając zaskarżoną interpretację podzielił stanowisko skarżącej.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia ww. przepisu przedstawiona przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym skargą kasacyjna wyroku odpowiada prawu i - wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej - nie narusza prawa przez błędną wykładnię.

Wskazać należy na wstępie, że regulacje dotyczące wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p., tj. płatności dotyczących transakcji określonych w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U z 2019 r. poz. 1292 ze zm.); dalej: "ustawa Prawo przedsiębiorców", obejmują płatności dokonywane w ramach schematu rozliczeń rynku mocy.

Zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny. Przepis ten dotyczy sankcji w postaci utraty możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków przez podatników, którzy dokonują płatności na rachunek spoza wykazu w sytuacji, gdy dostawa towarów lub świadczenie usług są potwierdzone fakturą i zostały dokonane przez podatników VAT czynnych.

Spółka, jak wskazano we wniosku o interpretację, jako operator polskiego systemu przesyłowego elektroenergetycznego, działa, w szczególności, na podstawie decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o wyznaczeniu spółki jako operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego, zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 833 ze zm.); dalej: "u.p.e.", jest przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się przesyłaniem energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie przesyłowym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej, w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi. Jak przedstawiła skarżąca, zgodnie z przepisami ustawy o rynku mocy, schemat rozliczeń na rynku mocy przedstawia się w następujący sposób:

1. operator jest podmiotem zobowiązanym do poboru opłaty mocowej od podmiotów wskazanych w art. 69 ust. 2 ustawy o rynku mocy;

2. operator otrzymuje środki pieniężne tytułem opłaty mocowej od podmiotów wskazanych w art. 69 ust. 2 ustawy o rynku mocy;

3. następnie, operator powierza zarządcy rozliczeń środki pieniężne odpowiadające łącznej wysokości opłat mocowych otrzymanych za dany okres rozliczeniowy, pomniejszone o należny podatek od towarów i usług, powiększone o kwotę stanowiącą równowartość podatku od towarów i usług wskazanego w pisemnej dyspozycji zapłaty, o której mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o rynku mocy, dokonując wpłaty na rachunek opłaty mocowej, do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczeniowego;

4. dostawcom mocy, zobowiązanym do świadczenia obowiązku mocowego, za wykonywanie czynności opisanych w ustawie o rynku mocy należne jest wynagrodzenie, w związku z tym, za wykonanie obowiązku mocowego dostawcy mocy wystawiają fakturę operatorowi, na podstawie informacji przekazywanej przez operatora dostawcom mocy oraz zarządcy rozliczeń o wykonaniu, przez dostawcę mocy, obowiązku mocowego w danym miesiącu, w terminie 7 dni po zakończeniu każdego miesiąca;

5. operator, po zweryfikowaniu faktury od dostawcy mocy, wydaje pisemną dyspozycję zarządcy rozliczeń, w której określa kwoty wynagrodzeń należnych dostawcom mocy, które to zarządca rozliczeń jest zobowiązany dostawcom mocy wypłacić z rachunku opłaty mocowej;

6. zarządca rozliczeń pobiera należne sobie wynagrodzenie ze środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku opłaty mocowej w wyniku działań opisanych w punkcie 3.

Przedstawiając we wniosku o interpretację ww. schemat rozliczeń rynku mocy, skarżąca oczekiwała potwierdzenia wątpliwości dotyczących prawidłowego kwalifikowania rozliczeń dokonywanych w ramach tego schematu, dokonywanych pomiędzy spółką jako operatorem, a zarządcą rozliczeń oraz między zarządcą rozliczeń, a dostawcami mocy, wynikających z regulacji ustawy o rynku mocy, z perspektywy przepisów prawa podatkowego.

W uzupełnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła, że podstawowym przeznaczeniem środków wpłacanych (powierzanych) na rachunek opłaty mocowej jest regulowanie przez zarządcę rozliczeń wynagrodzenia należnego dostawcom mocy z tytułu świadczenia usług na rzecz spółki, dokumentowanych fakturami wystawianymi przez dostawców mocy na rzecz spółki. W pozostałym, stosunkowo niewielkim zakresie, środki te przeznaczone są na inne cele określone w ustawie o rynku mocy, tj. na wynagrodzenie należne zarządcy rozliczeń (art. 77 ust. 4 w zw. z art. 69 ust. 1 ustawy

o rynku mocy). Nadto, skarżąca wskazała - mając na uwadze kwestię ustalenia, czy

w momencie dokonywania wpłaty (powierzenia) środków na rachunek opłaty mocowej spółka jest już w posiadaniu faktur dokumentujących wynagrodzenie dostawców mocy

z tytułu świadczonych na jej rzecz usług - na specyficzną formułę obliczania kwoty, którą zgodnie z ustawą o rynku mocy jest zobowiązana wpłacać na ten rachunek. Powyższa formuła determinuje, że wartość przekazywanych przez skarżącą środków jest niezależna od kwot wynikających z wynagrodzenia dostawcy mocy. Zgodnie z art. 77 ust. 2 ustawy o rynku mocy, operator powierza zarządcy rozliczeń środki, o których mowa w ust. 1, zgromadzone za dany okres rozliczeniowy, pomniejszone o należny podatek od towarów i usług, powiększone o kwotę stanowiącą równowartość podatku od towarów i usług wskazanego w pisemnej dyspozycji zapłaty, o której mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o rynku mocy, dokonując wpłaty na wyodrębniony rachunek bankowy (tj. rachunek opłaty mocowej), do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczeniowego. W przypadku gdy kwota podatku od towarów i usług wskazana na fakturach dostawców mocy jest większa od kwoty podatku od towarów i usług należnego od środków, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o rynku mocy, kwotę tej różnicy operator wpłaca na rachunek opłaty mocowej w terminie 3 miesięcy od zakończenia okresu rozliczeniowego. Na łączną kwotę środków wpłacanych (powierzanych) na rachunek opłaty mocowej, zgodnie z art. 77 ust. 2 ustawy o rynku mocy, składają się więc dwa główne elementy. Pierwszym elementem jest zgromadzona przez spółkę w danym okresie kwota netto (bez VAT) środków pochodzących z opłaty mocowej. W tym zakresie, z perspektywy ustawy o rynku mocy bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy w momencie wpłaty (powierzenia) tych środków na rachunek opłaty mocowej spółka dysponuje już fakturą dostawcy mocy, która finalnie zostanie opłacona z tych środków. Taka faktura dostawcy mocy może, ale nie musi, być na ten moment w posiadaniu spółki. Powstanie obowiązku wpłaty (powierzenia) tych środków na rachunek opłaty mocowej wynika już z samego faktu ich zgromadzenia przez spółkę w danym okresie. Natomiast, zarządca rozliczeń, korzystając ze środków uprzednio wpłaconych na rachunek opłaty mocowej, reguluje następnie faktury dostawców mocy, zgodnie z pisemną dyspozycją zapłaty wydaną przez skarżącą jako operatora. Drugim elementem wpłaty (powierzenia) jest kwota stanowiąca równowartość podatku VAT wskazanego w pisemnej dyspozycji zapłaty, o której mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o rynku mocy (a więc kwot podatku wynikającego z faktur wystawionych na rzecz skarżącej przez dostawców mocy, ujętych w pisemnej dyspozycji zapłaty za dany okres). W zakresie tego elementu, dokonując wpłaty (powierzenia) na rachunek opłaty mocowej, skarżąca jest już w posiadaniu faktur dostawców mocy zawierających ww. kwoty podatku VAT, których równowartość ma zostać wpłacona (powierzona) na rachunek opłaty mocowej. Skarżąca, zgodnie z art. 77 ust. 1 i 2 ustawy o rynku mocy, jest obowiązana przekazywać na rachunek opłaty mocowej - oprócz środków zgromadzonych z tytułu opłaty mocowej - także środki pochodzące z zatrzymanych zabezpieczeń oraz kary, zwroty wynagrodzenia za wykonywanie obowiązku mocowego, oraz odsetki od tych środków (wartość tych środków jest znacząco niższa). Wynagrodzenie należne dostawcom mocy z tytułu realizacji obowiązku mocowego jest fakturowane i regulowane z dołu, po zakończeniu okresu rozliczeniowego, którego dotyczy faktura. Wpłaty dokonywane na rachunek opłaty mocowej nie stanowią zaliczek należnych dostawcom mocy. Świadczenia dotyczące wykonania obowiązku mocowego nabywane przez spółkę od dostawców mocy sklasyfikowane są w następującym grupowaniu PKWiU 2008: 35.14.10.0 "Usługi związane z handlem energią elektryczną". Co do zasady, wystawiane na rzecz spółki przez dostawców mocy faktury dokumentujące wykonanie obowiązku mocowego będą opiewały na kwoty należności ogółem (brutto) przekraczające kwotę 15.000 zł lub jej równowartość. Nie można jednak wykluczyć, faktur dostawców mocy opiewających na kwotę należności ogółem (brutto) o niższej wartości.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego ww. stanowisko skarżącej, wynikające z opisanego stanu faktycznego, zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, nie narusza przepisu art. 15d ust. 1 u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię.

Zgodzić należy się z sądem pierwszej instancji, że za dzień zlecenia przelewu, o którym mowa w art. 15d ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., należy uznać dzień, w którym skarżąca wydaje ostateczną dyspozycję wypłaty środków na rachunek opłaty mocowej dokonaną w ramach schematu rozliczeń rynku mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o rynku mocy.

Sam organ interpretacyjny wskazując, że skoro termin "dzień zlecenia przelewu" nie został zdefiniowany w u.p.d.o.p., to należy odwołać się do przepisu art. 63c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe (Dz.U. z 2019 r. poz. 2357 ze zm.); dalej: "u.p.b.", zgodnie z którym polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję dłużnika w sposób przewidziany w umowie rachunku bankowego. Zatem, już z tego przepisu wynika, że polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. W przepisie tym wskazano na dyspozycję dłużnika wydaną bankowi, zatem w schemacie rozliczeń mocy przedstawionym przez skarżącą, taką dyspozycją jest wydana przez operatora (skarżącą), po zweryfikowaniu faktury od dostawcy mocy, pisemna dyspozycja dla zarządcy rozliczeń, w której określona jest kwota wynagrodzeń należnych dostawcom mocy, które to zarządca rozliczeń jest zobowiązany dostawcom mocy wypłacić z rachunku opłaty mocowej. Jest to analogiczny schemat do opisanego w art. 63c u.p.b.

Także dalsza argumentacja organu odwołująca się do uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej (druk nr 3301), w której wskazano, że: "[...] dla weryfikacji, czy rachunek kontrahenta znajduje się w wykazie, decydujący będzie dzień zlecenia przelewu bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, a nie dzień obciążenia rachunku nabywcy bądź uznania rachunku sprzedawcy", potwierdza, iż decydujący jest dzień wydania dyspozycji przez płatnika (w sprawie - skarżącej), w ramach której bank (w sprawie - zarządca rozliczeń) dokonuje obciążenia rachunku bankowego klienta, wskazaną uprzednio kwotą, z równoczesnym uznaniem tą kwotą innego wskazanego przez płatnika rachunku.

Z ww. argumentacji organu wynika jasno, że stanowisko, tak skarżącej jak i sądu pierwszej instancji, odpowiada i wskazanemu przepisowi u.p.b, jak i uzasadnieniu projektowi nowelizacji. Zatem, organ - tak argumentując, jak to przedstawiono - potwierdza również prawidłowość wykładni przepisu art. 15d ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. dokonanej przez sąd pierwszej instancji.

Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze ww. schemat rozliczeń rynku mocy sformułowany w ustawie o rynku mocy, prawidłowo ocenił, że jeżeli wpłata (powierzenie) opłaty mocowej na rachunek opłaty mocowej stanowi płatność za transakcję, o której mowa w art. 19 ustawy Prawa Przedsiębiorców, to za "dzień zlecenia przelewu", o którym mowa w art. 15d ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., należały uznać dzień, w którym spółka składa ostateczną dyspozycję zlecenia przelewu do systemu bankowego bądź dzień dokonania akceptacji paczek przelewów na ostatecznym poziomie, ewentualnie dzień wydania przez spółkę pisemnej dyspozycji dla zarządcy rozliczeń, o której mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o rynku mocy.

Prawidłowo także stwierdził sąd pierwszej instancji, że wykładnia przepisu art. 15d ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. w zakresie rozumienia terminu "dzień zlecenia przelewu" dokonana przez organ, nakłada na skarżącą obowiązek znacząco wykraczający poza hipotezę tego przepisu poprzez konieczność dokonywania weryfikacji kontrahenta w momencie, w którym spółka nie ma już kontroli nad przeprowadzaną płatnością. Wykładnia taka prowadził bowiem do sytuacji, w ramach której skarżącą zobowiązana jest do nadzorowania działań zarządcy rozliczeń, który nie podlega skarżącej, a ustawa o rynku mocy wyraźnie precyzuje, iż to zarządca rozliczeń jest podmiotem odpowiedzialnym za wypłatę wynagrodzeń dostawcom mocy. Skarżąca ani w trybie przepisów regulujących jej działalność, ani w trybie przepisów regulujących działalność zarządcy rozliczeń, ani też w ramach przepisów ustawy o rynku mocy, nie została w żaden sposób uprawniona do dokonywania tak dalece posuniętego nadzoru, który ma polegać na kontrolowaniu dokonywania płatności przez zarządcę rozliczeń. Ponadto ostatnim momentem, w którym skarżąca posiada jakąkolwiek wiedzę i zarząd środkami na rachunku opłaty mocowej, jest właśnie wydanie pisemnej dyspozycji, o której mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o rynku mocy, zawierającą kwoty wynagrodzeń należnych dostawcom mocy, które to zarządca rozliczeń jest zobowiązany dostawcom mocy wypłacić z rachunku opłaty mocowej oraz numery rachunków rozliczeniowych dostawców mocy, na które powinny zostać przelane kwoty wynagrodzeń. Zatem, w dniu wydawania pisemnej dyspozycji do zarządcy rozliczeń skarżąca jest po raz ostatni w stanie dokonać weryfikacji, czy rachunek rozliczeniowy dostawcy mocy wskazany w ww. dyspozycji znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a w następstwie wydania dyspozycji czynności związane z dokonaniem dyspozycji zlecenia przelewu w systemie bankowym dokonuje już zarządca rozliczeń, bez udziału skarżącej.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia ww. przepisu, przedstawiona przez organ prowadziłaby do sytuacji, w ramach której skarżąca byłaby zobowiązana do nadzorowania działań zarządcy rozliczeń, który nie podlega skarżącej, a ustawa o rynku mocy wyraźnie precyzuje, iż to zarządca rozliczeń jest podmiotem odpowiedzialnym za wypłatę wynagrodzeń dostawcom mocy.

Przytoczona argumentacja jednoznacznie prowadzi do wniosku, że wykładnia przepisu prawa materialnego, tj. art. 15d ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., dokonana przez sąd pierwszej instancji, którego naruszenie zarzucił organ, jest prawidłowa.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 4 w zw. z § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Zasądzony zwrot kosztów postępowania sądowego obejmuje koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego skarżącej - w wysokości 360 zł, ustalone na podstawie § 2 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).

/-/ A. Polańska /-/ J. Grzęda /-/ A. Hanusz