Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 423/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c; art. 135;
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 125
journal: Dz.U. 2023 poz 1360
law: Ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r.  Prawo o prokuraturze (t. j.)
article: art. 437 ust. 1; art. 439 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2305
law: Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Asesor sądowy WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 24 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Lublinie z dnia 15 maja 2024 r. nr 3020-4.027.97.2024 w przedmiocie przyznania prokuratorowi dodatku wyrównawczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prokuratora Rejonowego w Lublinie z dnia 2 stycznia 2024 r. nr 4158-0.117.1.2024; II. zasądza od Prokuratora Okręgowego w Lublinie na rzecz M. W. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 maja 2024 r. (nr 3020-4.027.97.2024) Prokurator Okręgowy w Lublinie uchylił w całości decyzję Prokuratora Rejonowego w Lublinie z dnia 2 stycznia 2024 r. (nr 4158-0.117.1.2024) w przedmiocie przyznania prokuratorowi M. W. (dalej jako "skarżący") dodatku wyrównawczego od dnia 1 stycznia 2023 r. w kwocie 6.320,31 zł miesięcznie brutto i przyznał skarżącemu od tego dnia dodatek wyrównawczy w większej wysokości – w kwocie 7.456,14 zł miesięcznie brutto.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r. (nr 4158-0.117.3.2022) Prokurator Rejonowy w Lublinie (dalej jako "organ I instancji" lub "prokurator rejonowy") przyznał ppor. M. W., prokuratorowi w Dziale do spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w L., dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2023 r. w kwocie [...]zł miesięcznie brutto w związku ze zmianą wysokości wynagrodzenia prokuratora z tytułu zmiany wysokości kwoty stanowiącej podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w danym roku. Decyzją z dnia 6 lutego 2023 r. Prokurator Okręgowy w Lublinie utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji.

Kolejną decyzją z dnia 2 stycznia 2024 r. Prokurator Rejonowy w Lublinie przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2023 r. w kwocie 6.320,31 zł miesięcznie brutto, "w związku z wejściem w życie przepisów związanych z określeniem wysokości kwoty stanowiącej podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2023 r."

W uzasadnieniu decyzji tej organ I instancji przytoczył treść art. 439 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm. – dalej jako "ustawa o obronie Ojczyzny"). Na tej podstawie przyznał skarżącemu kwotę dodatku wyrównawczego, stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą porównywalnego wynagrodzenia prokuratora a uposażeniem należnym skarżącemu na zajmowanym stanowisku służbowym. Organ I instancji wyjaśnił, że skarżący objął stanowisko służbowe prokuratora w Dziale do spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w L. na mocy decyzji Prokuratora Generalnego nr PK IX K 117.226.2020 z dnia 22 października 2020 r. i został zaszeregowany do stopnia podporucznika i grupy uposażenia U:11, pełniąc służbę na tym stanowisku do dnia 4 grudnia 2023 r. Na mocy decyzji Prokuratora Generalnego nr [...] z dnia 28 listopada 2023 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora w Dziale do spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej w L. i zaszeregowany do stopnia etatowego porucznika oraz grupy uposażenia U:12A. Stanowisko służbowe objął w dniu 5 grudnia 2023 r. Data początkowa służby wojskowej skarżącego została ustalona na dzień 13 sierpnia 2020 r. Staż pracy skarżącego dla uzyskania stawki wynagrodzenia zasadniczego na stanowisku prokuratora prokuratury rejonowej liczony jest od dnia 14 września 2018 r. Natomiast datę początkową dla ustalenia dodatku za długoletnią pracę ustalono na dzień 6 marca 2018 r.

Organ I instancji stwierdził, że stosownie do art. 125 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2022 r. poz. 390, z późn. zm. – dalej jako "Prawo o prokuraturze"), art. 437 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny oraz § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lipca 2022 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1484), miesięczna kwota uposażenia należna skarżącemu na zajmowanym stanowisku służbowym wynosi [...] zł. Na tę kwotę składa się stawka uposażenia zasadniczego dla grupy uposażenia U:11 w kwocie 6.300 zł.

Stosownie do art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666), dodanego mocą art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2023 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2777), podstawą ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2023 r., zgodnie z art. 123 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze, jest przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2022 roku. Zgodnie zaś z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2022 r. (M.P. z 2022 r. poz. 764), przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2022 r. wynosiło 6.156,25 zł. Wysokość porównywalnego wynagrodzenia prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji co skarżący, na podstawie art. 123 § 1, art. 124 § 1-2 i § 11 Prawa o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. z 2023 r. poz. 1656), w odniesieniu do skarżącego stanowi kwota 12.620,31 zł. Na tę kwotę składa się: wynagrodzenie zasadnicze prokuratora w stawce pierwszej z zastosowaniem mnożnika 2,05 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 12.620,31 zł.

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2024 r. (sygn. akt III SA/Lu 192/23) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Prokuratora Okręgowego w Lublinie z dnia 6 lutego 2023 r. oraz decyzję Prokuratora Rejonowego w Lublinie z dnia 27 grudnia 2022 r.

W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, przez przyjęcie zaniżonej podstawy ustalenia zasadniczego wynagrodzenia prokuratora i niezaliczenie do dodatku za długoletnią pracę okresu wykonywania przez skarżącego zawodu adwokata. W przypadku skarżącego w dniu 2 stycznia 2024 r. wydana została przez Prokuratora Rejonowego w L. kolejna decyzja dotycząca dodatku wyrównawczego za okres objęty decyzją w przedmiotowej sprawie, to jest za okres od 1 stycznia 2023 r. Decyzją tą skarżącemu przyznany został za okres od 1 stycznia 2023 r. dodatek wyrównawczy w kwocie [...]zł brutto miesięcznie. Z akt sprawy WSA w Lublinie o sygn. akt III SA/Lu 16/24 oraz z akt sprawy niniejszej nie wynika, aby przed wydaniem decyzji z dnia 2 stycznia 2024 r. uchylone zostały decyzje dotychczasowe (decyzja organu I instancji z dnia 27 grudnia 2022 r. oraz decyzja organu II instancji z dnia 6 lutego 2023 r.). Nowa decyzja z dnia 2 stycznia 2024 r. nie odnosi się również w żaden sposób do decyzji dotychczasowych dotyczących tego samego okresu.

W wytycznych co do dalszego postępowania sąd zalecił, aby organ ustalił w pierwszej kolejności, czy decyzja Prokuratora Rejonowego w Lublinie z dnia 2 stycznia 2024 r., przyznająca skarżącemu dodatek wyrównawczy za okres od 1 stycznia 2023 r., wydana na podstawie art. 10a ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r., jest ostateczna. Jeśli tak, organ rozważyć winien zasadność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Jeżeli natomiast od decyzji organu I instancji z dnia 2 stycznia 2024 r. wniesione zostało odwołanie i toczy się postępowanie odwoławcze, nie byłoby podstaw do umorzenia postępowania na tym etapie postępowania. W takiej sytuacji organ zobowiązany byłby do wydania prawidłowej decyzji uwzględniającej, że zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. wynagrodzenie zasadnicze prokuratora w roku 2023 podlega zwiększeniu o różnicę pomiędzy kwotą należnego wynagrodzenia zasadniczego prokuratora ustalonego zgodnie z art. 123 § 1 Prawa o prokuraturze a kwotą należnego wynagrodzenia zasadniczego prokuratora wypłaconego zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy. Organ zobowiązany będzie także do uwzględnienia przy obliczaniu wysokości należnego skarżącemu dodatku wyrównawczego okresu wykonywania zawodu adwokata, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2024 r. Prokurator Okręgowy w Lublinie połączył sprawy zawisłe w Prokuraturze Okręgowej w Lublinie o sygn. 3020-4.027.5.2023 (4158-117.3.2023) i 3020-4.027.97.2024 do jednego postępowania i dalszego prowadzenia pod sygn. 3020-4.027.97.2024, a następnie decyzją z dnia 15 maja 2024 r. uchylił decyzję Prokuratora Rejonowego w Lublinie z dnia 2 stycznia 2024 r. i przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia 1 stycznia 2023 r. w kwocie 7.456,14 miesięcznie brutto.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w Prokuraturze Okręgowej w Lublinie oraz jednostce podległej zawisły postępowania dotyczące tego samego podmiotu oraz zbieżnego stanu faktycznego. Z tych względów postępowania te połączono, celem wydania jednej decyzji administracyjnej. Wyjaśnił, że wysokość przyznanego skarżącemu decyzją organu I instancji dodatku wyrównawczego nie uwzględniała zaleceń zawartych w zapadłym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2024 r. (sygn. akt III SA/Lu 192/23) dotyczących zaliczenia okresu wykonywania zawodu adwokata do stażu pracy. Z uwagi na powyższe, zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie skarżącemu dodatku wyrównawczego od dnia 1 stycznia 2023 r. w kwocie [...]zł miesięcznie brutto.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący M. W. zaskarżył w całości decyzję organu odwoławczego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 434 ustawy o obronie Ojczyzny, poprzez jego niezastosowanie i brak orzeczenia o odsetkach ustawowych za opóźnienie w zakresie przyznanego świadczenia, które jest wymagalne z datą wcześniejszą niż data wydanej decyzji;

2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji w sposób niepełny, nieprecyzyjny i niepozwalający na zrozumienie metodyki, jaką zastosował organ przy obliczaniu świadczenia i tym samym dokonania kontroli jej poprawności, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 11 k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanej w II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ pominął art. 434 ustawy o obronie Ojczyzny, zgodnie z którym, w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 432, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności. W obecnym systemie finansowania wynagrodzeń prokuratorów będących jednocześnie żołnierzami zawodowymi dodatek wyrównawczy jest elementem ich uposażenia. W zaskarżonej decyzji zabrakło jednak orzeczenia o odsetkach. Organ nie wydał także odrębnej decyzji w przedmiocie odsetek. Dopuścił się również naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji w sposób niepełny, nieprecyzyjny i uniemożliwiający zrozumienie sposobu obliczania świadczenia i skontrolowanie jego poprawności, co doprowadziło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 11 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje, jakie kwoty i na jakiej podstawie organ przyjął dla swoich wyliczeń. W konsekwencji nie sposób zweryfikować ich poprawności. Ponadto ewentualne uwzględnienie dodatkowego okresu zatrudnienia strony ma bezpośredni wpływ na ustalenie prawa do świadczenia pod nazwą "dodatek za długoletnią służbę wojskową", a dopiero pośredni na świadczenie będące przedmiotem rozstrzygnięcia, czyli dodatek wyrównawczy. Organ nie wskazał jednak sposobu wyliczeń, ani dodatku za długoletnią służbę wojskową, ani też dodatku wyrównawczego. Nie pokazał jakie wartości i jakie okresy przyjął i jaka jest pomiędzy nimi relacja. Według skarżącego, Prokurator Okręgowy wydał dziewięć decyzji administracyjnych, które kształtują sytuację strony w zakresie przyznawanego świadczenia w postaci dodatku wyrównawczego. Decyzje te rozstrzygają de facto w tym samym zakresie, w sposób niejako "nakładający" na siebie okresy, za jakie świadczenie zostaje przyznane. Jednocześnie w wydawanych decyzjach brak jest kompleksowego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem zmian, o których decyduje sam organ. Mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której bez zmiany czy uchylenia rozstrzygnięć za poprzednie okresy, przyznawane są kolejne, nakładające się na siebie te same świadczenia, za kolejne okresy. Różnicą jest ich zmienna wysokość oraz termin, od którego zostają przyznane. Co istotne, wszystkie świadczenia są przyznawane nie na konkretny okres, lecz bezterminowo, co dodatkowo pogłębia ich wadliwość.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, dlatego zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej jako "p.p.s.a."), prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z art. 153 p.p.s.a. wynika zaś, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wymaga przy tym zwrócenia uwagi, że zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala samodzielnie własnego stanu faktycznego sprawy, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu administracyjnym, to znaczy ocenia, czy organy orzekające dokonały tych ustaleń zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 192/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Prokuratora Okręgowego w Lublinie z dnia 6 lutego 2023 r. (bez numeru) oraz decyzję Prokuratora Rejonowego w Lublinie z dnia 27grudnia 2022 r. nr 4158-0.117.3.2022 w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego od dnia 1 stycznia 2023 r. Przede wszystkim sąd zobowiązał organy do uwzględnienia przy obliczaniu wysokości należnego skarżącemu dodatku wyrównawczego, okresu wykonywania przez niego zawodu adwokata. Rozstrzygając zaś niniejszą sprawę sąd jest związany – na mocy art. 153 p.p.s.a. – oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku w powołanej wyżej sprawie.

Przechodząc zatem do istoty sprawy należy wskazać, że ustawa o obronie Ojczyzny jest także regulacją ze sfery stosunków administracyjnych. Zarówno stosunek służbowy żołnierzy zawodowych, jak i stosunek służbowy żołnierzy niebędących żołnierzami zawodowymi są stosunkami administracyjnoprawnymi właściwymi administracyjnoprawnej relacji podporządkowania władczemu rozstrzygnięciu administracji. Jednocześnie część uregulowań ma charakter zbieżny do przepisów prawa pracy, np. w zakresie urlopu w związku z urodzeniem i wychowaniem dziecka. W przypadku dodatku wyrównawczego w ustawie przewidziano wprost, że przyznaje się go w drodze decyzji, tzn. decyzji administracyjnej uregulowanej w rozdziale 7 działu II k.p.a. w art. 104-113.

W treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wysokość przyznanego decyzją organu I instancji dodatku wyrównawczego nie uwzględniała zaleceń zawartych w powołanym wyroku dotyczących zaliczenia okresu wykonywania zawodu adwokata do stażu pracy. "Z uwagi na powyższe, zasadne jest zatem uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie por. M. W. dodatku wyrównawczego od dnia 1 stycznia 2023 r. w kwocie [...]zł miesięcznie brutto". Tymczasem z uzasadnienia decyzji organu II instancji nie wynika, w jakich okresach skarżący wykonywał zawód adwokata oraz jaki z tego tytułu przyjęto "staż pracy". W tym zakresie organ nie zawarł w zaskarżonej decyzji żadnych ustaleń faktycznych. Dodatkowo, jedynie z decyzji organu I instancji wynika, że datę początkową służby wojskowej do dodatku za długoletnią służbę wojskową ustalono na dzień 13 sierpnia 2020 r., podczas gdy skarżący został zaszeregowany do stopnia podporucznika i wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej później, bowiem na podstawie decyzji Prokuratora Generalnego z dnia 22 października 2020 r. Organy nie wyjaśniły, jaki okres oraz od kiedy liczony i z jakiego tytułu został skarżącemu doliczony do służby wojskowej. Sąd może jedynie domniemywać, że był to okres odbywania ćwiczeń wojskowych, ale aby możliwa była kontrola sądowa aktu administracyjnego stan faktyczny sprawy musi być ustalony jednoznacznie. Analogiczna sytuacja zachodzi w przypadku stażu pracy skarżącego niezbędnego dla określenia stawki wynagrodzenia zasadniczego na stanowisku takim samym w prokuraturze rejonowej. Organ I instancji wskazał, że staż pracy liczony jest od 14 września 2018 r., a data początkowa do dodatku za długoletnią pracę ustalona została na dzień 6 marca 2018 r. Także i tych dat nie można w żadnym razie zweryfikować na podstawie zaskarżonej decyzji, a nie jest rolą sądu samodzielne dokonywanie ustaleń, w jakich okresach skarżący pracował przed objęciem stanowiska prokuratora.

W powyższego względu, z uwagi na brak konkretnych i jasnych ustaleń okresów wykonywania zawodu adwokata – zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli. Należy zwrócić uwagę, że ustalenie dokładnego okresu wykonywania zawodu adwokata przez skarżącego ma istotne znaczenie w świetle art. 439 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny w związku z art. 124 § 11 Prawa o prokuraturze. Podobnie niebagatelne znaczenie ma również dokładne ustalenie okresu zatrudnienia niezbędnego do określenia dodatku za długoletnią pracę. Zgodnie bowiem z art. 439 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Stosownie natomiast do treści art. 124 § 11 Prawa o prokuraturze, prokuratorowi przysługuje dodatek za długoletnią pracę wynoszący, począwszy od 6. roku pracy, 5% aktualnie pobieranego przez prokuratora wynagrodzenia zasadniczego i wzrastający po każdym kolejnym roku pracy o 1% tego wynagrodzenia, aż do osiągnięcia 20% wynagrodzenia zasadniczego. Po 20 latach pracy dodatek wypłacany jest, bez względu na staż pracy powyżej tego okresu, w wysokości 20% aktualnie pobieranego przez prokuratora wynagrodzenia zasadniczego.

Organ II instancji w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, w jakiej wysokości – na porównywalnym stanowisku – przysługiwałby dodatek za długoletnią pracę. Wskazał wprawdzie, że organ I instancji nie doliczył okresu wykonywania zawodu adwokata, ale jednocześnie sam nie sprecyzował, jaki to byłby procent aktualnie pobieranego przez prokuratora wynagrodzenia zasadniczego.

Zwrócono już uwagę, że sąd administracyjny nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych. Ten obowiązek spoczywa na organach administracji, które zobowiązane były w tym konkretnym przypadku wskazać, jaki okres wykonywania zawodu adwokata przez skarżącego przyjęły i jak okres ten przełożył się na wysokość dodatku za długoletnią pracę – stanowiącego jeden z elementów wyliczenia dodatku wyrównawczego określonego w art. 439 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny.

Mając na uwadze powyższe uznać należało, że decyzje administracyjne wydane w obu instancjach naruszają przepisy art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., co uzasadniało ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Ponownie rozpatrując sprawę organy zobowiązane będą do jednoznacznego i precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego poprzez dokładne wskazanie, jakie okresy poprzedniej aktywności zawodowej skarżącego zostały mu doliczone.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dot. naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 434 ustawy o obronie Ojczyny, należy wyjaśnić, że zgodnie tym przepisem w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 432, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności.

W praktyce podstawowymi tytułami płatności odsetek są czynności prawne (umowy lub – rzadziej – czynności prawne jednostronne) oraz przepisy ustawy. W tym przypadku będzie to przepis prawa. Przesłanką przyznania odsetek za nieterminową wypłatę uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzowi zawodowemu jest zwłoka w ich wypłacie oraz wymagalność (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1562/09). Użycie przez ustawodawcę terminu "zwłoka" wskazuje jednoznacznie na to, że roszczenie o odsetki przysługuje wnioskodawcy wyłącznie w przypadku wystąpienia kwalifikowanego, zawinionego typu opóźnienia w wypłacie należności. W takim przypadku przysługują odsetki za opóźnienie, o których mowa w art. 481 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, ze zm.). W doktrynie prawa cywilnego na tle stosowania art. 476 k.c. przyjmuje się, że istnieją dwa rodzaje opóźnienia: opóźnienie zwykłe i zwłoka. Opóźnienie zwykłe ma miejsce wówczas, gdy dłużnik nie ze swojej winy nie dotrzymuje terminu spełnienia świadczenia. Przez zwłokę rozumiane się natomiast opóźnienie kwalifikowane. Taki rodzaj opóźnienia będzie miał miejsce wówczas, gdy dłużnik nie spełnia świadczenia w terminie wskutek okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność. Zwłoka jest domniemana. Ma to takie konsekwencje, że wierzyciel nie musi udowadniać, że niedotrzymanie terminu nastąpiło z powodu okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. Wskazuje jedynie, że termin wykonania zobowiązania bezskutecznie minął. Dłużnik chcąc zwolnić się z odpowiedzialności powinien wykazać, że nie ponosi odpowiedzialności za uchybienie terminowi (zob. R. Tanajewska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. P. Nazaruk, LEX/el. 2024, art. 476.). Innymi słowy, to wierzyciel ma wykazać, że termin wykonania zobowiązania bezskutecznie minął, a dłużnik – broniąc się przed żądaniem – że nie dopuścił się zwłoki.

W przedmiotowej sprawie skarżący po raz pierwszy wskazał na konieczność zastosowania normy prawnej z art. 434 ustawy o Obronie Ojczyzny w piśmie z dnia 23 kwietnia 2024 r. (k. 124-125 akt administracyjnych). W piśmie tym jednak nie wykazał terminu, od którego jego zdaniem naliczane powinny być odsetki. Słusznie więc organy w tym zakresie nie podjęły rozstrzygnięcia. Również i w skardze skarżący jedynie enigmatycznie podniósł, że "w takiej sytuacji stronie przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne", jednak nie sprecyzował kiedy dokładnie – jego zdaniem – upłynął termin płatności. Pamiętać bowiem należy, że o odsetkach za opóźnieniem orzeka w drodze decyzji organ jedynie w sytuacji gdy stwierdzi, że doszło do zwłoki. Opóźnienie zwykłe nie jest podstawą do naliczenia i zasądzenia odsetek. W związku z tym, aby możliwe było orzekanie o odsetkach za opóźnienie na podstawie art. 434 ustawy o obronie Ojczyzny, skarżący powinien wykazać datę wymagalności należnych mu świadczeń pieniężnych.

Odnosząc się natomiast do zarzutu swoistego "nakładania się" okresów przyznania dodatku wyrównawczego należy wskazać, że ustawa o obronie Ojczyzny przewiduje, że żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie (art. 430 ust. 1). Uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 431 ust. 1). Z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie (art. 431 ust. 2). Zgodnie z art. 439 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku.

W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z nakładaniem się okresów przyznania dodatku wyrównawczego. Przede wszystkim, jak zostało to wyżej wyjaśnione, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 192/23, uchylone zostały decyzje organów obu instancji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego od 1 stycznia 2023 r. Po wyeliminowaniu tych decyzji z obrotu prawnego, ostatecznie wydana została tylko jedna decyzja przyznająca dodatek wyrównawczy za okres od 1 stycznia 2023 r., którą jest zaskarżona w tej sprawie decyzja Prokuratora Okręgowego w Lublinie z dnia 15 maja 2024 r. Innej decyzji za ten sam okres nie ma.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, o czym była już mowa, że ustawodawca przewidział dodatek wyrównawczy jako różnicę między wynagrodzeniem należnym prokuratorowi powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury a uposażeniem żołnierza zawodowego. Oczywiste jest więc, że dodatek wyrównawczy przysługuje jako jeden z elementów uposażenia. Okoliczność, że w decyzjach zawarte jest sformułowanie, iż "przyznaje się dodatek wyrównawczy od dnia" nie zmienia istoty sprawy. Nie jest to każdorazowe przyznanie kolejnego uprawnienia do dodatku wyrównawczego, gdyż ten jest tylko jeden. Istotą tak sformułowanego rozstrzygnięcia jest bowiem precyzyjne wyjaśnienie żołnierzowi zawodowemu, będącemu jednocześnie prokuratorem, że przysługuje mu określony dodatek do uposażenia w określonej wysokości poczynając od określonego w takiej decyzji dnia.

Mając powyższe rozważania na względzie, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. – obowiązany był skargę uwzględnić, a w konsekwencji uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji (na podstawie art. 135 p.p.s.a.), o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt II sentencji wyroku uzasadniają przepisy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, ze zm.). Na zasądzone koszty składa się kwota 480 zł z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego.

Sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym bez przeprowadzenia rozprawy i udziału stron, stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).