Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1484/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: załacznik nr 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1263
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę  elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej - tekst jednolity
article: art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3521/14 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od A. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 700 (siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II GSK 1484/15

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu skargi A. B. (dalej: Skarżący), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej:GITD) z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydanej w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2012 r.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

Decyzją z [...] lutego 2014 r. GITD, po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł., z tytułu nieuiszczenia przez Skarżącego opłaty elektronicznej za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej.

GITD wskazał, że w dniu 11 lipca 2012 r. około godziny 11:30 na odcinku drogi krajowej nr 94 w Olkuszu, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej samochód ciężarowy marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] i dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Pojazdem tym kierował Skarżący. Powodem zatrzymania było nieuiszczenia opłaty za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Wygenerowany został bowiem incydent z bramownicy nr [...] z dnia 10 lipca 2012 r., o godzinie 15:58:34, o numerze [...].

W wyniku kontroli stwierdzono, że pojazd został wyposażony w urządzenie viabox służące do poboru opłaty elektronicznej nr [...]. Skarżący wyjaśnił, że incydent prawdopodobnie powstał z winy systemu, ponieważ zgodnie z informacją uzyskaną od pracodawcy konto zostało zasilone bezpośrednio po wcześniejszej informacji o kończących się środkach.

Na podstawie informacji oraz dostarczonych dokumentów z firmy K. Sp. z o.o., odpowiedzialnej za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat, jak również zeznań Koordynatora Wsparcia Technicznego tej firmy ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd w dniu 10 lipca 2012 r. o godz. 15:58:34 nie została uiszczona, z powodu braku wystarczających środków na koncie użytkownika. Doładowanie konta nastąpiło w dniu 11 lipca 2012 r. o godzinie 09:25, a więc po zaistniałym incydencie. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia viabox, a przejazd został udokumentowany zdjęciem z bramownicy. Nieuiszczenie opłaty nie było spowodowane awarią systemu viatoll ani bramownicy.

GITD podkreślił, iż ustawodawca nie przewidział możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, dalej u.d.p.), w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej, są one bowiem nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń, a wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej.

Stwierdził również, że zestawienia opłat dołączone do akt sprawy nie dowodzą uiszczenia opłaty, bowiem stanowią jedynie zestawienie opłat jakie powinny być uiszczone za przejazd po wskazanym odcinku drogi, gdyby na koncie użytkownika znajdowały się wystarczające środki pieniężne. Dodał również, że w trakcie przejazdu, istniejące w pojeździe urządzenie viabox informuje kierowcę, o tym czy opłata elektroniczna została pobrana, poprzez odpowiednią liczbę potwierdzeń (sygnałów) dźwiękowych, a kierowca miał możliwość sprawdzenia, czy posiada środki odpowiednie do uiszczenia opłaty, posiadał również informację o tym, czy opłata elektroniczna jest pobierana.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. oraz wypełnienie przesłanek art. 417 kc. Ponadto zarzucił naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest: art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U. z 2013 poz. 267, dalej k.p.a.) w zw. z art. 12 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. , art. 107 § 3 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. Sąd I instancji wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015r. uchylił obie decyzje, stwierdzając, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Jego zdaniem materiał dowodowy zebrany w sprawie nie przedstawiał pełnej sekwencji czynności, które pozwoliłyby na jednoznaczne stwierdzenie, czy opłata elektroniczna rzeczywiście została poniesiona, czy też do realizacji powyższego obowiązku nie doszło z przyczyn leżących po stronie podmiotu zobowiązanego do wnoszenia opłat. Za niewyjaśnioną uznał kwestię występowania w dacie i godzinie spornego przejazdu, na koncie przypisanym użytkownikowi drogi, środków finansowych wystarczających na pokrycie opłaty za przejazd. Zdaniem Sądu I instancji wątpliwości budzi bowiem, powoływanie się na twierdzenia przedstawiciela operatora odpowiedzialnego za obsługę krajowego systemu poboru opłat, co do braku środków finansowych na koncie użytkownika w sytuacji, gdy Skarżący konsekwentnie podnosił, że na koncie były stosowne środki, a przedstawiciel operatora wskazał, że trwają prace nad udoskonaleniem funkcjonalności wyświetlania salda przyznając, że system ten nie funkcjonuje prawidłowo.

W ocenie Sądu I instancji, o ile niepobranie stosownej opłaty wynika z błędów leżących po stronie systemu poboru opłat, to wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 13 k ust.1 pkt 1 u.d.p., za brak opłaty elektronicznej jest w istocie konsekwencją niedopełnienia obowiązku należytego zabezpieczenia systemu poboru opłat przez organ realizujący program rządowy ViaTOLL. Zaniechanie dokonania powyższych ustaleń narusza przepis art. 80 k.p.a. Gdyby bowiem Skarżący wykazał, że w chwili spornego przejazdu posiadał na koncie środki umożliwiające pobranie przez system poboru opłat, kwoty należnej za ten przejazd, nie byłoby podstaw do nakładania kary pieniężnej za przejazd drogą płatną bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Natomiast przyjęcie za dowody stwierdzeń firmy Kapsch, nie popartych właściwą dokumentacją, nie można uznać za prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, do którego przeprowadzenia jest zobowiązana Inspekcja Transportu Drogowego.

Zdaniem Sądu I instancji organ nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości wszystkich istotnych okoliczności, a w szczególności nie uzyskał niebudzących wątpliwości dowodów, co do braku uiszczenia spornej opłaty. W ocenie Sądu takimi dowodami mogą być dokumenty księgowe Spółki K., w tym przedstawiające sekwencje zdarzeń od ostatniego uznania rachunku wierzyciela, a także protokół oględzin urządzenia ujawnionego w kontrolowanym pojeździe, który wyjaśniłby prawidłowość jego działania w trakcie spornego przejazdu. W skardze kasacyjnej wniesionej od ww. wyroku GITD wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W oparciu o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że organ naruszył powyższe przepisy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów Skarżącego, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawiał żadnych wątpliwości, że system elektronicznego poboru opłat działał prawidłowo, a także że w chwili wykonywania spornego przejazdu na koncie użytkownika nie było środków pieniężnych, co stanowiło bezpośrednią przyczynę nieuiszczenia opłaty elektronicznej za wskazany przejazd, przy czym zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne wyjaśniające motywy zapadłego rozstrzygnięcia, natomiast organ dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego nie przekroczył zasad swobodnej oceny dowodów;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającej się w uznaniu, iż zeznania przedstawiciela K. sp. z o.o. wskazywały na to, że system elektronicznego poboru opłat nie funkcjonuje prawidłowo, podczas gdy w zeznaniach świadka M. K. mowa była tylko o błędach w zakresie wyświetlania salda konta na panelu użytkownika, co nie przesądza o wadliwości funkcjonowania samego systemu poboru opłat. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, A. B. wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna okazała się uzasadniona.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte wyłącznie na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a, a więc na naruszeniu prawa procesowego, przy czym dotyczyły one naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i dokonał dowolnej oceny dowodów oraz uznania, iż zeznania przedstawiciela firmy K. wskazywały że system elektronicznego poboru opłat nie funkcjonuje prawidłowo.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc nie każde naruszenie przepisów postępowania daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które mogło wpłynąć na treść rozstrzygnięcia organu. Obowiązkiem Sądu uchylającego decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest nie tylko wskazanie przepisów postępowania, którym uchybił organ, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej.

W ocenie Sądu I instancji zebrany materiał dowodowy nie przedstawia pełnej sekwencji czynności które pozwoliłyby na stwierdzenie, czy opłata elektroniczna została poniesiona, czy do jej uiszczenia nie doszło z przyczyn leżących po stronie podmiotu zobowiązanego do wnoszenia opłat. Nie wyjaśniono bowiem, czy w dacie i godzinie spornego przejazdu na koncie istniały środki finansowe wystarczające na pokrycie przejazdu.

W związku z powyższym podkreślić należy, że stosownie do treści art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2012 poz. 1137), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną: bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 złotych.

Natomiast w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 91, poz. 524) została uregulowana procedura wnoszenia i rozliczania opłaty związanej z uiszczaniem opłaty elektronicznej. W ww. rozporządzeniu wskazano warunki, jakie należy spełnić przed rozpoczęciem wykonywania przejazdu po drodze płatnej.

Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik:

- zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną, zwaną dalej "umową",

- odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie,

- instaluje urządzenie w pojeździe,

- wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1,

- ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2.

W myśl § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia wniesienie opłaty elektronicznej w formie, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1, następuje przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego przepisu przez wniesienie opłaty elektronicznej w formie, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1, rozumie się wpływ środków na rachunek bankowy, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 4 tego rozporządzenia.

Z powyższego wynika, że obowiązek wniesienia opłaty elektronicznej zaktualizował się przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, i to w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości.

Z akt sprawy wynika, że system pozwalający na uiszczanie opłat działał prawidłowo, a Skarżący miał możliwość ewentualnego uiszczenia opłaty przed rozpoczęciem planowanego przejazdu.

Jednocześnie zauważyć należy, że w toku postępowania organ uzyskał informacje od firmy K. sp. z o.o., odpowiedzialnej za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat, co do uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, jak również uzyskał pełną dokumentację dotycząca operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika w dniu 10 lipca 2012 r. Z powyższych dokumentów wynika, że całość kwoty istniejącej na koncie została wyczerpana w dniu 10 lipca 2012 r. o godzinie 14:05. Za przejazd w niniejszej sprawie, realizowany w tym dniu o godzinie 15:58, opłata nie była uiszczona, bowiem na koncie użytkownika nie było żadnych środków pieniężnych. Natomiast doładowanie konta po zarejestrowanym incydencie miało miejsce w dniu 11 lipca 2012 r. o godzinie 9:25 na kwotę 1800 zł.

Nadto, w aktach sprawy znajdują się dokumenty spółki K. Sp. z o.o. przedstawiające sekwencje kolejnych zdarzeń, w tym ściągnięcia opłat z rachunku użytkownika, ze wskazaniem z jakiego tytułu dana opłata jest ściągana, aż do wykazania stanu konta z chwili spornego przejazdu.

Ponadto z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania administracyjnego dopuszczono dowód z zeznań świadka M. K., Koordynatora Wsparcia Technicznego spółki K. Zeznania powyższe wskazują na błędy w zakresie wyświetlania salda konta na panelu użytkownika.

W związku z powyższym należy zauważyć, że w postępowaniu o wymierzenie kary na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., ustalenia stanu faktycznego muszą odnosić się do okoliczności objętych dyspozycją powołanego przepisu. Natomiast w sprawie, ustalone zostały fakty mające znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącego za naruszenie opisane w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że w miejscu i czasie wskazanym w zaskarżonej decyzji skarżący wykazywał przewóz i nie uiścił stosownej opłaty, czym naruszył przepisy prawa. W ramach postępowania o nałożenie kary z tytułu przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, gdy z przepisów prawa wynika obowiązek jej uiszczenia, organ nakładający karę jest zobligowany do dokonania tylko tych ustaleń, które pozwolą na stwierdzenie, że została wypełniona dyspozycja art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Wskazana odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Dodać należy, że w obowiązującym stanie prawnym ustawodawca nie przewidział żadnych przypadków wyłączenia odpowiedzialności kierującego pojazdem w sytuacji wypełnienia dyspozycji art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.. Nie ustanowił też przesłanek jego stosowania, ani też nie uzależnił dopuszczalności nakładania na jego podstawie kary pieniężnej, od jakichkolwiek innych, niż określone nim, prawnych warunków.

Z przepisu art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. wynika więc, że kreowana na jego gruncie odpowiedzialność ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co oznacza, że jest ona niezależna od winy sprawcy naruszenia oraz od przyczyn, z powodu których do naruszenia tego doszło (uzasadnienie wyroku NSA z 18 marca 2015 r., II GSK 1456/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania są zasadne.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien uwzględnić powyższe rozważania. Nadto, winien ocenić, czy w sprawie nie zaistniała kumulacja kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, na co mogą wskazywać równolegle toczące się wobec Skarżącego postępowania w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, zbieżne czasowo z incydentem określonym w niniejszym postępowaniu. Podkreślić bowiem należy, że za przejazd dla potrzeb stosowania art. 13k ust. 1 u.d.p. należy uznać jedno działanie tego samego kierującego, polegające na poruszaniu się określonym pojazdem po drodze płatnej, integralne pod względem czasu i miejsca, wykonywane nieprzerwanie, na tej samej drodze płatnej (postanowienie TK z dnia 10 września 2014r., P 36/13,wyrok z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1588/13 ).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, orzekając o kosztach postępowania zgodnie z art.203 pkt. 2 p.p.s.a.