Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 95/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 3, art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz P. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 listopada 2015 r. P. W. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (DIC) z dnia [...] października 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z dnia [...] września 2015 r.

W odpowiedzi na skargę DIC wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne (oraz fiskalne) i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i prowadzi do jej odrzucenia.

Postanowienie z dnia [...] września 2015 r. wydane zostało na podstawie art. 17 § 1, art. 33 § 1 i 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.- z 2014 r., poz. 1619 ze zm. dalej "u.p.e.a."). Postanowieniem tym, DIC działający w przedmiotowej sprawie jako wierzyciel, uznał za niezasadne zarzuty wniesione przez Skarżącego. Jako podstawę prawną postanowienia z dnia 19 października 2015 r wskazano m.in. art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 i 34 § 2 u.p.e.a.

Oznacza to, że Skarżący wniósł skargę na postanowienie obejmujące stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Brzmienie przepisu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyklucza zatem możliwość wnoszenia skarg na wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Natomiast jak już wskazano powyżej Skarżący wniósł w niniejszej sprawie skargę na postanowienie DIC z dnia [...] października 2015 r. wydane po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego na postanowienie DIC z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych przez Skarżącego odnośnie postępowania egzekucyjnego. Powyższe oznacza zatem, że wniesiona w niniejszej sprawie przez Skarżącego skarga jest niedopuszczalna. Końcowo nadmienić również należy, że Skarżący został w błędny sposób pouczony w treści zaskarżonego postanowienia DIC z dnia [...] października 2016 r. o prawie wniesienia skargi do tut. Sadu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Podstawą rozstrzygnięcia z punktu 2 postanowienia był art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.