Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 447/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,b i c,  art. 134 par. 1, art. 200,  art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92 ust. 2 pkt 2,  art. 92a ust. 4,  art. 93 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis, Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Protokolant Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. W. i J. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących [...] ([...]) złotych kosztów postępowania; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do dnia prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

W siedzibie wspólników spółki cywilnej A A.W., J. W. w Ś. (dalej skarżący), przeprowadzona została kontrola obejmująca przestrzegania regulacji związane z prowadzeniem przez przedsiębiorcę transportu drogowego. Jej ustalenia zawarte zostały w protokole kontroli nr [...] z dnia [...]r.

Treść protokołu stanowiła podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem przez D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "DWITD") decyzji [...] r. nr [...]nakładającą na skarżących karę pieniężną w wysokości [...] złotych za następujące (szczegółowo opisane w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnego orzeczenia) naruszenia:

1) Nieprzesłanie wojewodzie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku. Karę z tego tytułu wyniosła [...] zł;

2) Skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Łączną karę z tego tytułu obliczono na kwotę [...] zł);

3) Nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę. Łączna karę z tego tytułu obliczono na kwotę [...] zł;

4) Nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - za każdy dzień. Karę z tego tytułu obliczono kwotę [...] zł;

5) Okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Łączna kara z tego tytułu wyniosła [...] zł.

Mając na względzie treść art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), łączną wysokość kary pieniężnej ograniczono do kwoty [...] zł.

We wniesionym odwołaniu zaskarżającym decyzję w całości podniesiono, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 Kpa, a także z naruszeniem przepis art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez "wątpliwą zasadność nałożonej kary pieniężnej między sentencją a uzasadnieniem decyzji". Stwierdzono w uzasadnieniu, że decyzja organu pierwszej instancji jest "nieczytelna, niezrozumiała i merytorycznie nie nadająca się do kontroli, gdy chodzi o uzasadnienie poszczególnych naruszeń". Zarzut ten dotyczy naruszeń wskazanych w załączniku do ustawy: Lp. 11.2. 4, 11.4. 1 oraz 11.4. 2

Decyzją z dnia [...] r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kpa, art. 8 ust. 1-5 i 8, art. 10 ust. 2 i ust. 3, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102.1 z 11.04.2006 r., dalej: rozporządzenie nr 561/2006), art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2, ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. WE.L. 85.370.8 z 31.12.1985 r., dalej: rozporządzenie nr 3821/85), art. 92 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz Lp. 6.5.4, Lp. 10.2 lit. a i b, Lp. 11.2. 4, Lp. 11.4.1, Lp. 11.4.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

W jej uzasadnieniu wskazano:

1). Odnośnie naruszenia polegającego na nieprzesłaniu wojewodzie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku.

Zgodnie z art. 23 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych przedsiębiorca lub inny podmiot, o których mowa w art. 21 ust. 1, jest obowiązany:

przesłać wojewodzie jeden egzemplarz rocznego sprawozdania, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie;

przechowywać drugi egzemplarz rocznego sprawozdania w swojej siedzibie przez okres 5 lat.

W toku kontroli ustalono, iż strona postępowania nie przesłała w wymaganym terminie tj. do dnia [...] r. rocznego sprawozdania z działalności w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych za rok 2009. Strona nie okazała do kontroli potwierdzenia odbioru czy nadania w/w. sprawozdania. Ponadto organ I instancji, pismem z dnia [...] r. (nr [...]), wystąpił w tej sprawie z zapytaniem do Wydziału Infrastruktury D. Urzędu Wojewódzkiego we W. W odpowiedzi otrzymał pismo (nr [...]) z dnia [...] r. z którego jednoznacznie wynika, iż kontrolowany podmiot nie złożył Wojewodzie Dolnośląskiemu rocznego sprawozdania z działalności w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z tym związanych za rok 2009. Te ustalenia, zdaniem organu, wskazuje w sposób niebudzącego wątpliwości na powyższe naruszenia. Konsekwencja tego naruszenia, stosownie do art. 92 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 6.5.4 załącznika do tej ustawy, jest kara pieniężna w wysokości [...] zł.

2). Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każda rozpoczęta koleina godzinę.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku (1). W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku (2). Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku (3). Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku(4).

Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin (5). Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju (8).

Dalej organ wskazał, że "skrócony dzienny okres odpoczynku''' oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin. Wynika to wprost z art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 a czas odpoczynku nie spełniający tej normy nie może być potraktowany jako "dzienny okres odpoczynku". Termin "dzienny czas prowadzenia pojazdu " należy interpretować jako łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego prawidłowego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego prawidłowego dziennego okresu odpoczynku. Jeżeli kierowca nie wykorzysta minimalnego odpoczynku dziennego to należy ustalić kiedy nastąpiło odebranie wymaganego okresu odpoczynku. Czas jazdy pomiędzy dwoma prawidłowymi okresami odpoczynku jest sumowany i stanowi jeden okres jazdy dziennej. Powyższe nie wynika wprost z art. 4 lit. k Rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006.

Jednakże, zdaniem organu, należy przyjąć, iż prawodawca ustalając minimalne dopuszczalne normy prowadzenia i odpoczynku miał tu na myśli minimalne dopuszczalne okresy odpoczynku. Prawodawca bowiem, w sposób niebudzący wątpliwości zdefiniował pojęcie "dziennego czasu odpoczynku" jako "regularny dzienny okres odpoczynku" oraz "skrócony dzienny okres odpoczynku". Aby "skrócony okres odpoczynku" mieścił się w definicji "dziennego okresu odpoczynku" musi wynieść co najmniej 9 godzin. A zatem jest to minimalny okres odpoczynku jaki został ustalony, zaakceptowany przez prawodawcę. Tylko taki odpoczynek dzienny, który spełnia minimalne ustalone normy, może być uważany za dzienny okres odpoczynku. Prawodawca przewidział, iż nie zawsze kierowca będzie mógł zachować normę przewidzianą dla tzw. "regularnego dziennego odpoczynku". Dlatego właśnie, w drodze wyjątku, dopuścił możliwość jego skracania, przyjmując jednocześnie, iż stanowi on "dzienny czas odpoczynku" w rozumieniu przepisu art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Jednakże nie jest dopuszczalne dalsze skracanie tychże minimalnych już norm. W konsekwencji, w przypadku skrócenia minimalnej normy "skróconego dziennego odpoczynku " nie można takiego odpoczynku uwzględnić przy ustalaniu początku lub końca okresu rozliczeniowego np. dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Innymi słowy nie można tego skróconego, ponad określone w art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 okresu, brać pod uwagę jako wyznacznik do ustalenia momentu, po ustaniu którego rozpoczyna się " dzienny czas prowadzenia pojazdu " oraz do rozpoczęcia którego możemy ustalić koniec dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Wynika to z faktu, iż nie mieszczą się one w definicjach określonych w art. 4 lit. g w zw. z art. 4 lit. k rozporządzenia nr 561/2006. Zważyć należy, iż w preambule do powyższego rozporządzenia w pkt 13 zaznaczono, iż podstawowe pojęcia zostały zdefiniowane w celu ułatwienia wykładni i zapewnienia jednolitości w stosowaniu prawa. W ocenie organu odwoławczego, chociażby z tego powodu nie jest możliwe sięganie po wykładnię prawa, która sprzeciwiałaby się ustalonym w art. 4 rozporządzenia nr 561/2006 definicjom i wychodziłaby poza ich zakres tworząc nowe nieznane temuż aktowi prawnemu pojęcia, które z kolei determinowałaby ustalenia w zakresie stwierdzonych przekroczeń czasu pracy kierowców.

W tym kontekście wskazano, że analiza tarcz tachografu jednego z kierowcy (A. K.) wskazuje, iż w dniu [...] r. o godzinie 08:00 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, (prowadził pojazd w załodze dwuosobowej) w ciągu którego kierowca winien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku od godziny 05:25 dnia [...] r. do godziny 14:00 dnia [...] r. Skrócił więc dzienny czas odpoczynku o 25 minut. Dopuszczalne było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin.

Ustawa w załączniku Lp. 10.2 przewiduje karą pieniężną w wysokości [...] złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, natomiast w wysokości [...] zł. za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. W tym stanie zasadne stało się wymierzenie kary pieniężną w wysokości [...] złotych.

3). Odnośnie naruszenia polegającego na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia nr 561/2006, kierowcy: zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

czas prowadzenia pojazdu;

"inna praca" oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz. Urz. WE LI02 z dnia 11.04.2006), a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; są one rejestrowane pod symbolem

"okresy gotowości" zdefiniowane w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE są rejestrowane pod symbolem

przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku.

Powyższe naruszenie stwierdzono łącznie w 13 przypadkach, z uwagi jednak na treść Lp. 11.2 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę karą pieniężną w wysokości [...] zł maksymalnie jednak [...] zł, ograniczono karę do [...] złotych.

4). Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Jak wskazał organ, w sprawie na podstawie analizy materiału dowodowego ustalono, iż przedsiębiorca nie okazał tarcz tachografu jednego z kierowców (A.K.) za dzień [...] r., kiedy to kierowca dotarł do miejscowości Ś. do dnia [...] r., kiedy to wyruszył z miejscowości K..

Dalej organ podniósł, że przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, iż to nie jego wykresówki brakuje lecz innego kierowcy, którego jednak danych nie podał. Danych powyższych nie podała także strona postępowania. W związku z powyższym zasadnie organ I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącym jakoby inny kierowca prowadził pojazd na trasie Ś. – K., natomiast skarżący osobiście przewiozła kierowcę na ww. trasie prywatnym pojazdem.

Powyższe naruszenia w załączniku Lp. 11.4. 1 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] złotych. W tej sytuacji, zdaniem organu, zasadnie nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości [...] złotych.

5). Odnośnie stwierdzenia naruszenia polegającego okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty.

Kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób aby informacje, określone w załączniku I rozdział II ust. 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 3821/85, kierowcy: zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: czasu prowadzenia pojazdu, wszystkich innych okresów pracy, okresów gotowości, przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki. Według ust 3 ww. rozporządzenia czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako "inna praca".

Konsekwencją powyższego naruszenia, stosownie do jest treść lp. 11.4. 2 załącznika do w/w ustawy, jest karą pieniężną w wysokości [...] złotych, sankcjonująca okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień.

Organ wskazał w tym zakresie w uzasadnieniu, że po dokonaniu analizy wykresówek trzech kierowców ( D.D., A.K., J.P.) , ustalono, że w określonym dniu w określonych godzinach pomiędzy wskazanymi okresami, podczas wykonywania przewozu drogowego brak jest jakiejkolwiek rejestracji aktywności kierowcy. Na rewersie przedmiotowej tarczy tachografu nie dokonano także żadnych odręcznych wpisów. Fakt zaistnienia powyższego naruszenia stwierdzono łącznie w 79 przypadkach i łączna kara pieniężna winna w niniejszym przypadku wynieść [...] złotych ( 79 x [...] złotych)..

Organ podniósł, że suma kary pieniężnych za stwierdzone naruszenia z Lp. 6.5.4, Lp. 10.2 a i b, Lp. 11.2.4, Lp. 11.4.1, Lp. 11.4. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wyniosła [...] złotych. Jak podniósł organ, że względu na art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć kwoty [...]złotych. W związku z powyższym, zdaniem organ II instancji, zasadnie nałożono na skażanych karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

Dalej w uzasadnieniu organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji nie naruszył art. 7 i 8 oraz 77, 80 i 107 Kpa. Bowiem w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do wyjaśnień strony składanych w toku postępowania. Wypełnił obowiązek wynikający z art. 75 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie zasługuje na uwzględnienie, zdaniem organu, także zarzut naruszenia art. 80 Kpa, albowiem organ I instancji ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organ I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 Kpa.

W ocenie organu odwoławczego nie zasługuje także na uwzględnienie podnoszony przez stronę zarzut nieodniesienia się przez organ I instancji do wyjaśnień skarżących składanych w toku postępowania. Organ I instancji prze okazji omawiania każdego naruszenia odniósł się do najważniejszych zarzutów podnoszonych w toku sprawy i wyjaśnił z jakich powodów ich nie uwzględnia. Organ I instancji w protokole kontroli nr [...] wskazał ilość stwierdzonych naruszeń jak i opisał stan faktyczny przedmiotowej kontroli. Powyższy protokół został przedstawiony stronie i został po zapoznaniu się z jego treścią przez nią podpisany bez zgłoszenia uwag. Nadto czynny udział strony w postępowaniu administracyjnym został zapewniony poprzez przesłanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania wobec przedsiębiorcy z pouczeniem o możliwości przedstawienia wszelkich dowodów w sprawie oraz złożenia wyjaśnień, wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz dowodów a także zgłoszenia żądań. Strona skarżąca z przysługującego jej prawa skorzystała składając wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] r., organ poinformował stronę o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka.

Organ odwoławczy wskazuje, że wobec ustawowego ograniczenia wysokości łącznej kary nie występuje rozbieżność pomiędzy sentencja rozstrzygnięcia a jego uzasadnieniem. Organ I instancji prawidłowo i właściwie uzasadnił poszczególne naruszenia, odpowiednio je opisał i podał podstawy prawne, nie trafny jest zarzut, iż decyzja jest "nieczytelna, niezrozumiała i merytorycznie nie nadająca się do kontroli, gdy chodzi o uzasadnienie poszczególnych naruszeń". Organ nie odniósł się tylko do jednego naruszenia z lp. 11.2. 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym stwierdzonego przez organ I instancji, uznając postępowanie za bezprzedmiotowe z uwagi na brak pełnego materiału dowodowego i łączną sumę kar pieniężnych za stwierdzone w toku kontroli naruszenia.

W odniesieniu dokumentowania czasu pracy kierowców zaświadczeniem organ podniósł, że zaświadczenie, które okazała w toku kontroli strona skarżąca nie może zostać uznane za prawidłowe, bowiem nie spełnia ustawowych wymogów. Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

Natomiast zaświadczenie okazane w toku kontroli zawiera stwierdzenie: "kierowcy", nie wskazuje okresu którego dotyczy (w postaci konkretnych ram czasowych zakreślonych datami) a jedynie wskazanie: "wszystkie okresy nie udokumentowane wykresówką lub zaświadczeniem o nie prowadzeniu pojazdu", nie wskazuje konkretnej przyczyny przypisując ją do konkretnego przedziału czasowego lecz podaje przyczynę alternatywną: "z powodu wolnego lub braku pracy" nie wiążąc jej z żadnym konkretnym okresem, wreszcie w/w. zaświadczenie nie zawiera miejsca, ani daty jego wystawienia.

W skardze do tutejszego Sądu, ukarany wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, twierdząc, że zakwestionowane rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem następujących przepisów:

- art. 138 § 2 Kpa poprzez nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części;

- prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych art. 4 lit. g art. 8 i art. 9 rozporządzenia 561/2006 i art. 14 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia 3821/85;

- art. 7, art. 77 § 1 i 80 Kpa oraz rozporządzenia nr 3821/85 EWG w związku z art. 31 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców, przez notorycznie błędne, tendencyjne ocenianie materiału dowodowego, przy całkowitym pominięciu dowodu z okazanych dokumentów, w tym zaświadczenia zbiorczego o nieprowadzeniu pojazdu, znajdującego się w aktach sprawy;

- art. 7 Kpa - w zakresie, w jakim organ I instancji przyjął za udowodnione - w sposób dowolny - istotne dla sprawy okoliczności zwyczajowych zachowań w przypadkach zakończenia pracy i odbierania odpoczynków kierowców, dokumentowanych zaświadczeniem, w kontrolowanym przedsiębiorstwie;

- braku ustalenia i rozważenia stanu faktycznego sprawy w zakresie naruszeń z Lp. 11.4 załącznika w postaci okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności kierowców, bez ustalenia faktycznej aktywności kontrolowanych kierowców na podstawie okazanych przez stronę dowodów potwierdzających ciągłość ich aktywności zawodowej;

- art. 107 § 3 Kpa przez brak wymaganego tym przepisem uzasadnienia faktycznego skarżonej decyzji, tj. nie wskazanie przyczyn, z powodu których organ I jak i II instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej okazywanych dokumentów;

- art. 75 § 1 Kpa, art. 80 Kpa poprzez ustalenie istnienia naruszeń, bez indywidualnie określonych dowodów z analizowanych podczas kontroli dokumentów, okazanych przez kontrolowanego gdy z całokształtu materiału dowodowego stwierdzone naruszenia nie wynikały.

W uzasadnieniu wskazano, że pomimo zgłaszania konieczności analizy okoliczności wykazanych naruszeń i zgłaszanych wyjaśnień podczas kontroli dotyczących organizacji przewozów drogowych i zwyczajowego dokumentowania odpoczynków kierowców, pomimo zastrzeżeń do merytorycznej zawartości sporządzonego po kontroli protokołu, wydana decyzja zawierała identyczne treści, z którymi nie można było skutecznie polemizować. Podniesiono, że nadal nie zgadzają się skarżący ze sposobem rozumowania obu organów i przyjętymi przez nich założeniami stanowiącymi podstawę uzasadnienia decyzji, dotyczącymi sposobu gromadzenia dowodów i stwierdzonych naruszeń z Lp. 11.4. 1 i 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Podniesiono w uzasadnieniu, że nie jest zrozumiałym rozstrzygnięcie organu II instancji utrzymujące w mocy karę pieniężną w wysokości [...] z jednoczesnym uznaniem za bezzasadne nałożenie kary pieniężnej w zakresie naruszeń z Lp. 11.2. 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, ze względu na brak pełnego materiału dowodowego.

Skarżący w uzasadnieniu podnieśli, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie ustosunkowując się do zgłaszanych zarzutów i błędów organu I instancji, rozpatrzył materiał dowodowy jedynie w zakresie swej subiektywnej oceny - ustalonego po kontroli w przedsiębiorstwie stanu faktycznego w sprawie - dotyczy to min. naruszenia z Lp. 11.4. 2 załącznika do ustawy. We wszystkich okresach nie prowadzenia pojazdów, kierowcy byli starannie wyposażeni w odpowiednie zaświadczenia, które były wymagane podczas kontroli na drodze, a które nie zawsze zwracali. Większość tych zaświadczeń została okazana podczas kontroli, kontrolujący uznali, że wystarczające jest okazanie zbiorczego zaświadczenia, które zostało odnotowane w protokole kontroli.

Uzyskanie przez organ informacji z Urzędu Wojewódzkiego, że "sprawozdanie roczne nie zostało złożone", nie jest wystarczające do uznania naruszenia o którym mowa w Lp. 6.5.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Jest możliwe, że z różnych przyczyn leżących po stronie Urzędu Wojewódzkiego, nie odnotowano lub nie wpisano takiego sprawozdania do urzędowej dokumentacji.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wskazano dodatkowo, że ustawa o transporcie drogowym wyłącza odpowiedzialność w przepisie art. 97 ust. 7, niemniej strona na żadnym etapie postępowania nie wykazała dowodów, które potwierdzałby zaistnienie okoliczności, a których mowa w tym przepisie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie mogła być utrzymana w obrocie prawnym, choć większość zarzutów sformułowanych przez skarżącego nie jest zasadna.

Skarżący zarzucają zaskarżonym rozstrzygnięciom naruszenie norm postępowania w zakresie nie wyjaśniania wszystkich istotnych okoliczności sprawy i tendencyjną ocenę materiału dowodowego, w zakresie oceny czasu pracy, jej zakończenia przez kierowców, odebrania przez nich odpoczynku, niedokumentowania ich faktycznej aktywności, czy nie złożenia wymaganego sprawozdań, a przeto naruszenie norm prawa materialnego: rozporządzenia (WE) nr 561/2006, Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. 06.102.1 z dnia 15 marca 2006 r.) – przywoływanego w dalszych rozważaniach jako "rozporządzenie Nr 561/2006; rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. WE.L. 85.370.8 z 31.12.1985 r., dalej: rozporządzenie Nr 3821/85); .ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej u.t.d.); ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 ze zm.).

Skład orzekający Sądu podziela, wyrażone w uzasadnieniu weryfikowanej decyzji, stanowisko organu odwoławczego o ustaleniu stanu faktycznego sprawy, co do większości wskazanych naruszeń. Wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżących, w uzasadnieniach obu decyzji (zwłaszcza decyzji organu odwoławczego) wskazano bardzo szczegółowo dowody (nie tylko oświadczenia kierowców, zeznających w sprawie w charakterze świadków, ale i dowody materialne – wykresówki), na podstawie których przyjęto do oceny poszczególne fakty. Organ wyższego stopnia jednoznacznie przy tym przedstawił, w wielu miejscach uzasadnienia swojej decyzji, powody, dla których uznał pewne fakty za udowodnione oraz przyczyny nieuwzględnienia innych dowodów. Wywody organu są w tym zakresie logiczne i w pełni przekonujące.

Nie można w sprawie uznać bezprawnego stosowania procedur kontrolnych, wszczęcia administracyjnego postępowania wyjaśniającego na podstawie wyników dokonanej kontroli i uzupełnienia w jego ramach materiału dowodowego. Czynności kontrolne (przeprowadzane bądź to w formie kontroli drogowej, bądź też w postaci kontroli u przewoźnika) są podstawowym środkiem weryfikacji przestrzegania przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego przepisów regulujących taką właśnie działalność. Od wyników kontroli zależy, czy potrzebne będzie wszczęcie formalnego postępowania, którego przedmiotem jest ewentualne wymierzenie kar przewidywanych przepisami u.t.d., czy też wszczęcie takiego postępowania okaże się zbędne. W rozpoznawanych przypadku, kontrola dokonana u skarżących ujawniła kilkadziesiąt faktów, które organ uznał za naruszenia przepisów wspomnianej ustawy. Logiczną tego konsekwencją było zatem wszczęcie postępowania administracyjnego, skutkiem którego wymierzono skarżącym dopuszczalną karę pieniężną ([...]zł), stosownie do art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d. (według brzmienia tego przepisu obowiązującego w datach orzekania przez organy obu instancji).

Organy potraktowały globalnie wyniki kontroli, przeprowadziły jedno postępowania, w ramach którego wymierzyły jedną dolegliwość ekonomiczną. Odwrotna sytuacja, wszczęcia osobnych postępowań w odniesieniu do poszczególnych naruszeń i wymierzenia za każde z nich jednostkowej kary, spowodowałaby obejście przepisów ustanawiających górną granicę kary pieniężnej, jaką mogą stosować organy decyzyjne.

Ta ogólna ocenie nie oznacza, iż przy kwalifikacji poszczególnych naruszeń nie doszło na naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. I tak odnośnie naruszenia:

1. Polegającego na nieprzesłaniu wojewodzie w ustawowo określonym terminie rocznego (w sprawie za 2009 r.) sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku, obowiązku wynikającego z art. 23 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

Na tle ustaleń: brak dowodu nadania i potwierdzenia odbioru przedmiotowego sprawozdania; informacji Urzędu Wojewódzkiego o braku przedmiotowego sprawozdania, trafnie organy nie uznały gołosłownych twierdzeń skarżących o wykonaniu tego obowiązku. Nie trafne są zarzuty skarżących o naruszeniu w tym zakresie przepisów prawa. W konsekwencji zasadnie uznały zaistnienie naruszenia, zagrożonego kara pieniężną - obowiązku przekazania Wojewodzie D. rocznego sprawozdania z działalności w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z tym związanych za rok 2009.

2. Polegającego na nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę, obowiązku wskazanego w art. 15 ust. 3 rozporządzenia Nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Nr 561/2006.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, brak pełnego materiału dowodowego w zakresie stwierdzenia powyższego naruszenia, niemniej uznał powyższa okoliczność za nie istotną w świetle łącznej sumy kar pieniężnych za stwierdzone w toku kontroli naruszenia. W tym stanie, za trafne należy uznać stanowisko skarżących odnośnie nie ustalenia stanu faktycznego w powyższym zakresie, a tym samym za nie udokumentowanie powyższego naruszenia w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości a więc naruszenia przepisów proceduralnych i w konsekwencji materialnych.

3. Polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każda rozpoczęta koleina godzinę, wymogu o którym mowa w z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 w związku z art. 5 rozporządzenia Nr 561/2006.

W sprawie w oparciu o powyższą regulacje organ wskazał, po analizie tarcz tachografu jednego z kierowcy, że w dniu [...] r. o godzinie [...] rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, (prowadził pojazd w załodze dwuosobowej) w ciągu którego kierowca winien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca przesłuchany na powyższa okoliczność przyznał, że taka sytuacja miała miejsce (protokół przesłuchania z dnia [...]r.)

Niemniej wskazać należy w tym miejscu, że w świetle Decyzji Wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, dotychczasowy sposób interpretowania wspomnianych przepisów oraz obliczania kar okazał się niewłaściwy. Wedle art. 1 Decyzji, obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się z początkiem nieprzerwanego okresu wypoczynku trwającego co najmniej 7 godzin, a obliczanie kolejnego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

W aktach sprawy brak dowodów, iż organ rozważał zgromadzony materiał dowodowy z perspektywy postanowień powyższej Decyzji. W ocenie składu orzekające, stosowana wykładnia odpowiednich przepisów rozporządzenia Nr 561/2006, nie uwzględniający powyższej Decyzji, co do sposób obliczania dziennego okresu prowadzenia pojazdu może mieć wpływ na ustalenia minimalnego okresu odpoczynku kierowcy. Zweryfikowanie materiału dowodowego sprawy z perspektywy wykładni zawartej w Decyzji z dnia [...] r. może więc mieć znaczenie dla wydania końcowego, niewadliwego rozstrzygnięcia odnośnie wskazanego naruszenia w rozpoznawanym przypadku.

4. Polegającego na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, obowiązku o którym mowa w art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85.

Jak wynika z akt sprawy, przedsiębiorca nie okazał tarcz tachografu jednego z kierowców za dzień [...] r. - kiedy to kierowca dotarł do miejscowości Ś. - do dnia [...] r., kiedy to wyruszył z miejscowości K. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca na powyższa okoliczności zeznał, iż to nie jego wykresówki brakuje lecz innego kierowcy, nie podał jednak jego danych. Skarżący również nie podali powyższych danych. W tej sytuacji, uznać należy za trafne stanowisko organu administracji co do nie dania wiary powyższym wyjaśnieniom i uznania naruszenia powyższego obowiązku. Nie trafny jest więc zarzut skargi naruszenia przepisów procesowych przy ustalaniu powyższego stanu faktycznego.

5. Polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, obowiązku wynikającego z art. 15 rozporządzenia Nr 3821/85.

Organ wskazał w tym zakresie w uzasadnieniu, że po dokonaniu analizy wykresówek trzech kierowców, ustalono, że w określonym dniu w określonych godzinach pomiędzy wskazanymi okresami podczas wykonywania przewozu drogowego brak jest jakiejkolwiek rejestracji aktywności kierowcy. Na rewersie przedmiotowej tarczy tachografu nie dokonano także żadnych odręcznych wpisów. Fakt zaistnienia powyższego naruszenia stwierdzono łącznie w 79 przypadkach po analizie wykresówek trzech kierowców. Tym samym, zdaniem organu, naruszono przepisy art. 15 ust. 2 rozporządzenia Nr 3821/85.

Przepisy te wskazują, że prowadzenie przez kierowcę pojazdu w danym dniu generuje wobec niego obowiązek używania w tym dniu wykresówek wraz z koniecznością rejestracji na niej swej aktywności. Jeżeli użytkowanie tarczy ma miejsce podczas wykonywania przejazdu lub kiedy kierowca ma możliwość wykorzystywania urządzenia kontrolno-pomiarowego dla rejestrowania na wykresówce zapisów reprezentujących jego aktywność, dla zadość uczynienia przepisom prawa kierowca obsługuje w odpowiedni sposób manipulatory umieszczone a tachografie. W przypadku wyjęcia tarczy z urządzenia kierowca jest zobowiązany swoją aktywność przedstawić w formie wpisu na rewersie wykresówki.

Zdaniem skarżących w analizowanych przypadkach nie było potrzeby odnotowywania aktywności kierowców na wykresówkach, z uwagi na pobyt w bazie przedsiębiorcy, w miejscu zamieszkania, wystarczyło jako dowód na powyższa okoliczność zaświadczenie, które stosownie do zadania kontrolujących zostało przedłożone.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zaświadczenie, które okazała w toku kontroli strona skarżąca, nie może zostać uznane za prawidłowe, bowiem nie spełnia ustawowych wymogów. Zgodnie bowiem z art. 31 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, - na dzień kontroli i rozstrzygnięć), kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia Nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

Jak wynika z akt sprawy, zaświadczenie okazane w toku kontroli zawiera stwierdzenie: "kierowcy", nie wskazuje okresu którego dotyczy (w postaci konkretnych ram czasowych zakreślonych datami) a jedynie wskazanie: "wszystkie okresy nie udokumentowane wykresówką lub zaświadczeniem o nie prowadzeniu pojazdu", nie wskazuje konkretnej przyczyny przypisując ją do konkretnego przedziału czasowego lecz podaje przyczynę alternatywną: "z powodu wolnego lub braku pracy" nie wiążąc jej z żadnym konkretnym okresem, wreszcie ww. zaświadczenie nie zawiera miejsca, ani daty jego wystawienia. Trafnie organy uznały więc, że nie spełnia ono wymogów ustawowych, aby uznać je za dopuszczalny dowód w sprawie.

Wskazać należy jednak w tym miejscu, co wynika z akt sprawy, że w ramach postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji dla wyjaśnienia min. powyższego naruszenia dopuścił dowód w postaci przesłuchania świadków - kierowców, których wykresówki zostały zakwestionowane. Wskazuje to niewątpliwie, że organ rozpoznając sprawę uznał dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, konieczność uzyskania wyjaśnień ze strony kierowców, a tym samym, że stan faktyczny sprawy w tym zakresie nie został w pełni ustalony.

Niemniej z zapisów protokółów przesłuchania kierowców, znajdujących się w aktach, nie wynika aby prowadzono wyjaśnienia odnośnie poszczególnych – wyszczególnionych dniem i godziną - przypadków braku zapisu aktywności przez przesłuchiwanych kierowców. Potwierdzają to uzasadniania obu rozstrzygnięć w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, w podsumowaniu powyższego naruszenia, oceniając zebrany materiał dowodowy, organ stwierdził jedynie ogólne, że kierowcy odbierają odpoczynki dobowe na otwartym tachografie analogowym, w związku z czym nie rejestrują w żaden sposób wymaganych aktywności. W uzasadnieniu decyzji drugiej instancji, pomimo zastrzeżeń zawartych w odwołaniu - odnośnie braku indywidualizacji każdego przypadku, wskazania sytuacji uzasadniających brak rejestracji aktywności, że odpoczynek na otwartym tachografie jest dozwolony - organ stwierdził jedynie ogólnie, że wykresówki nie zawierają wszelkich danych, że zaświadczenie nie spełnia wymagań ustawowych.

W sprawie więc, pomimo przesłuchania kierowców na powyższą okoliczność, brak wyjaśnienia w sposób zindywidualizowany przyczyn nie dokonania zapisu na wykresówkach danych o aktywności kierowcy w wyszczególnionych przypadkach. Powyższy brak - wykorzystania w sprawie prowadzonego postępowania dowodowego dla wyjaśnienia zindywidualizowanych przyczyn braku zapisu na wykresówkach danych o okresach aktywności kierowcy - czyni zasadnym zarzut o nie zebraniu i nierozpoznania całego materiału dowodowego, a w konsekwencji uzasadnia stanowisko o braku oceny poszczególnych braków wpisów z wykorzystaniem wszystkich dopuszczanych w sprawie dowodów.

To naruszenie przepisów postępowania, zdaniem Sądu, uniemożliwia skontrolowanej decyzji w powyższym zakresie pod względem merytorycznym. Jest to możliwe w odniesieniu do prawidłowego ustalonego stanu faktycznego. Zweryfikowanie materiału dowodowego dla oceny powyższego naruszenia ma bezsprzecznie istotne znaczenie dla wydania końcowego, niewadliwego rozstrzygnięcia w rozpoznawanym przypadku. Organy obu instancji określiły bowiem karę za naruszenia polegające na okazaniu wykresówek, które nie zawierają wszystkich danych o aktywności kierowcy, na poziomie [...] zł.

Ponadto wskazać należy, że o wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji zadecydowały także inne uchybienia, które miały wpływ na wynik sprawy albo wpływ taki mogły mieć.

Chodzi o brak oceny sprawy z punktu widzenia okoliczności egzoneracyjnych, o których – w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego – stanowiły przepisy art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 u.t.d. (w brzmieniu wówczas obowiązującym). Organ drugiej instancji odniósł się do tej kwesto dopiero w dopowiedzi na skargę. Od ich zaistnienia (bądź braku) zależy wszak dopuszczalność nałożenia kary. Po zmianie stanu normatywnego (od dnia 1 stycznia 2012 r.) zagadnienie to nie stanie się wcale bezprzedmiotowe, z tym, że po tej dacie ocena powinna być przeprowadzona stosownie do postanowień art. 92b i 92c u.t.d.

Inne uchybienie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a o którym już wcześniej była mowa, związane jest z obliczeniami wysokości niektórych kar jednostkowych według dotychczas stosowanej wykładni wchodzących w rachubę – zwłaszcza przy ustalaniu normatywów czasu odpoczynku kierowcy oraz okresu nieprzerwanego prowadzenia pojazdów – przepisów rozporządzenia Nr 561/2006.

Jak już wskazano, w świetle Decyzji Wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem Nr 561/2006, dotychczasowy sposób interpretowania wspomnianych przepisów oraz obliczania kar okazał się niewłaściwy. Wedle art. 1 Decyzji, obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się z początkiem nieprzerwanego okresu wypoczynku trwającego co najmniej 7 godzin, a obliczanie kolejnego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane została w dniu [...] r. , a więc po wydaniu powyższej Decyzji z dnia [...] r., wprowadzającej wykładnie sposobu obliczania dziennego okresu prowadzenia pojazdu (a pośrednio – także minimalnego okresu odpoczynku kierowcy). Zagadnienie zweryfikowania materiału dowodowego sprawy z perspektywy wykładni zawartej w Decyzji z dnia [...] r. ma istotne znaczenie dla wydania końcowego, niewadliwego rozstrzygnięcia w rozpoznawanym przypadku. Dodatkowej weryfikacji musi dokonać organ inspekcji transportu drogowego. Takiej oceny nie jest władny dokonać Sąd, bez naruszenia zasady instancyjności postępowania administracyjnego.

Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia:

1. art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. (w brzmieniu tych przepisów, obowiązującym w datach orzekania przez oba organy administracji publicznej) – poprzez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych;

2. art. 6 ust. 1 akapit drugi i art. 8 ust. 2 akapit drugi w związku z art. 4 lit. "g" i lit. "k" rozporządzenia Nr 561/2006 – poprzez błędną wykładnię tych przepisów.

Wymienione naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy – z wcześniej podanych powodów.

Ponadto, jak wskazano wcześniej, w sprawie nie zebrano i nierozpoznano całego materiału dowodowego odnośnie braku zapisu na wykresówkach danych o okresach aktywności kierowcy. To naruszenie uniemożliwia skontrolowanej decyzji w powyższym zakresie pod względem merytorycznym, wobec braku prawidłowego ustalonego stanu faktycznego.

W tym stanie należało zaskarżoną decyzję uchylić, zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. (punkt I wyroku).

Rozpatrując ponownie sprawę organ powinien uzupełnić brak w zakresie ustalonego stanu faktycznego odnośnie braku odnotowania aktywności kierowców, dokonać oceny sprawy z perspektywy art. 92b i 92c u.t.d. oraz wykładni wynikającej z Decyzji Wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (Nr 561/2006.

O kosztach (punkt II wyroku) rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., natomiast orzeczenie zawarte w punkcie III znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 152 tej samej ustawy.