Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 881/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 32, 36
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Kasprzycki Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi G. O. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2015 roku Komendanta Wojewódzkiego Policji st. sierż. O. G. został z dniem 16 stycznia 2016 roku przeniesiony do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji.

W ustawowym terminie funkcjonariusz odwołał się od rozkazu do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Komendant Główny Policji Rozkazem nr [...] z dnia [...] 2016 roku uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji. Ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień 29 luty 2016 roku oraz datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji na dzień 1 marca 2016 roku. W pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Decyzja KGP stała się ostateczna.

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r. (II SA/Wa 593/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. O. na rozkaz z dnia [...] 2016 r.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2016 r. ([...]) na podstawie art. 32 ust.1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) st. Sierż. G. O. z dniem 1 marca 2016 r. mianowany został na stanowisko referenta Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji, Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od ww. decyzji złożył G. O.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 10 maja 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] 2016 r.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Podejmując decyzję o mianowaniu policjanta na równorzędne stanowisko Komendant Powiatowy Policji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami. Policja, stanowiąca umundurowaną i uzbrojoną formację służy społeczeństwu i przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonywania tych celów jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy, bez których służba ta traci nieodzowną w jej funkcjonowaniu operatywność (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1993 r. sygn. akt III AZP 38/92, OSP z 1994 r. z. 3, poz. 38).

Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Można zatem powiedzieć, że osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1999 r. sygn. akt I SAB 8/99). Granice tych praw określa cyt ustawa o Policji i wydane na jej podstawie akty wykonawcze. W ustawie tej została uregulowana pozycja służbowa funkcjonariuszy Policji. Cechami charakterystycznymi, wyróżniającymi stosunki służbowe w Policji jest duże podporządkowanie i dyspozycyjność funkcjonariusza.

Powyższe przejawia się przede wszystkim w możności jednostronnego regulowania przez władzę służbową postępowaniu administracyjnym istotnych składników treści stosunku służbowego funkcjonariuszy i zapewnia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych możliwość władczego i jednostronnego kształtowania istotnych składników tego stosunku w granicach przewidzianych pragmatyką służbową. Dlatego też jednostronne określenie składników treści stosunku służbowego policjanta następuje w zasadzie bez zgody policjanta.

Należy ponadto stwierdzić, że art. 28 ust. 1 ustawy stanowi, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego policjanta, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Osoba podejmująca służbę w Policji, w sposób oczywisty godzi się z wynikającymi z tej służby ograniczeniami, a także uprawnieniami przełożonych do względnej dowolności w kształtowaniu stosunku służbowego. W konsekwencji trzeba uznać, że konsensusu wymaga jedynie decyzja o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwy jest, m. in. komendant powiatowy Policji. Treść tego przepisu wskazuje, że Komendant Powiatowy Policji, po przeniesieniu funkcjonariusza do tej jednostki organizacyjnej Policji, a także po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji w tej sprawie, posiadał uprawnienie do podjęcia decyzji w sprawie mianowania st. sierż. G. O. na wymienione stanowisko służbowe. Wynika to także z jego odpowiedzialności za realizację zadań jednostki, w której poprzez kształtowanie stosunku służbowego w ramach prowadzonej przez siebie polityki kadrowej zapewnia należyte funkcjonowanie podległych mu służb na terenie swojego działania, a w jej ramach, uwzględniając potrzeby służby decyduje o obsadzie stanowisk służbowych w jednostce.

Rozkaz personalny z dnia [...] 2016 r. nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby tej jednostki organizacyjnej Policji, która jak wskazano w stosownym wniosku o przeniesienie posiadała wskaźnik wakatów na poziomie 4% i miała na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania KPP. Funkcjonariusz został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe względem zajmowanego przed przeniesieniem tj. w trzeciej grupie uposażenia zasadniczego 2.060 złotych miesięcznie, z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy oraz z dotychczasowym dodatkiem służbowym w wysokości 250 złotych miesięcznie, a także pod względem stopnia etatowego.

Uwzględniając powyższe należy uznać, że decyzja podjęta przez organ I instancji, mieści się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego.

Odnosząc się do zarzutu policjanta dot. zagadnienia wstępnego, którym według skarżącego jest rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] 2016 roku Komendanta Głównego Policji i poprzedzający go rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2015 roku, a które jego zdaniem nie zostały jeszcze prawomocnie zakończone, uznać należy za bezzasadne. Trzeba stwierdzić, że nie można zgodzić się z takim stanowiskiem policjanta, gdyż w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2004 roku (wyrok WSA Warszawa z 2004-12-15 II SA/Wa 392/04) stwierdzono, że "Przez pojęcie zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (tzn. w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie." Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2008 r. II GZ 206/07.

Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2016 roku uchylono zaskarżoną decyzję w części dot. daty zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji wyznaczając datę jego zwolnienia na dzień 29 lutego 2016 roku oraz datę przeniesienia na dzień l marca 2016 roku. W pozostałej części rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2015 roku został utrzymany w mocy.

Z uwagi na powyższą regulację, należy przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie decyzja stała się ostateczna w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, tj. Komendanta Głównego Policji (w związku z dwuinstancyjnym charakterem postępowania administracyjnego). Ostateczność decyzji administracyjnej wywołuje istotne skutki dla strony postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie posiadające walor ostateczności nie może zostać wzruszone w drodze zwyczajnych środków administracyjnych (odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), co w konsekwencji powoduje możliwość egzekwowania jej postanowień.

Na powyższe rozstrzygnięcie G. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając mu naruszenie przepisów: art. 37, 36 ust. 1 i 2, 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w szczególności w odniesieniu do art. 37, który reguluje sytuację powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości i art. 32 ust. 1 zgodnie z którym można przenieść policjanta tylko na stanowisko równorzędne; art. 7, 8, 9, 10, 77, 80, 107 § 3 kpa poprzez naruszenie zasady praworządności, niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu na żadnym jego etapie i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, braku należytego uzasadnienia decyzji.

Skarżący zarzucił organowi II instancji, że nie zawiesił przedmiotowego postępowania "do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji". G. O. podniósł nadto, że zostały naruszone jego uprawnienia dotyczące m. in. zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, częściowo z przyczyn w niej podnoszonych.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2015r. poz. 355 z późn. zm.), zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera on przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji zawiera regulację dotyczącą m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Z kolei w art. 38 ust. 1 i 2 ustawy wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Z powyższej regulacji wynika, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Dokonując zatem kontroli legalności decyzji o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe po przeniesieniu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji należy badać, czy na podstawie powyższych przepisów jej wydanie było dopuszczalne, tj. czy organ spełnił przesłanki ustawowe, w tym zwłaszcza dotyczące równorzędności stanowisk, czy nie przekroczył przy tym granic pozostawionej mu dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 kpa powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanej mu kompetencji, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Natomiast jednolite jest stanowisko, zgodnie z którym poza granicami kontroli sądowej pozostaje wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia, czy stanowisko służbowe, na które mianowano skarżącego, było stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym. Zdaniem Sądu organy administracyjne obu instancji nie dokonały oceny równorzędności zajmowanych przez skarżącego stanowisk. Organ I instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii. Rozstrzygnięcie rozkazu personalnego z dnia 19 lutego 2016r. wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji zawiera wskazanie stanowiska oraz uposażenia skarżącego od dnia 1 marca 2016 r. W jego uzasadnieniu natomiast organ ograniczył się jedynie do przedstawienia podjętych rozstrzygnięć w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia skarżącego do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji stwierdzając zasadnie, że w dniu [...] 2016 r. decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna. Z kolei organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki równorzędności stanowisk, gdyż charakteryzują się one takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. W ocenie Sądu dokonana przez organ odwoławczy ocena równorzędności stanowisk, oparta wyłącznie na elementach uposażenia i stopniu etatowym nie może być uznana za wystarczającą. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza oczywiście tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby. Za równorzędne mogą być jednak uznane takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe. W orzecznictwie podkreśla się, że dokonując analizy równorzędności stanowisk, uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2016r., I OSK 3069/14). Warunki służby określa dokument karta opisu stanowiska pracy (por. § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007r. nr [...] w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji, Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 ze zm.). Wskazuje ona miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. Wymienione elementy, w tym warunki służby, muszą być każdorazowo rozważane w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego (por. m.in. cyt. powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2016r., I OSK 3069/14), pozwalając na dokonanie oceny równorzędności stanowisk. Zasadnicze znaczenie dla oceny równorzędności stanowisk ma bowiem charakter i rodzaj wykonywanej pracy. W aktach osobowych skarżącego znajdują się karty opisu stanowiska służbowego skarżącego z dat 13 kwietnia 2012 r. i 17 października 2012 r. Nadto znajduje się karta opisu stanowiska służbowego bez daty. Tylko z chronologicznego układu akt osobowych można wnioskować, że karta ta dotyczy ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego- zamieszczona jest bezpośrednio za rozkazem personalnym KW Policji z dnia [...] 2015 r. nr [...] (k. 66, 67). Brak w nich natomiast karty opisu stanowiska służbowego, na które został mianowany skarżący. Oznacza to, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie, jaki zakres obowiązków będzie obciążał skarżącego na "nowym" stanowisku służbowym i dokonanie porównania ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. W związku z powyższym należy uznać, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego stwierdzenie, że zostały spełnione przesłanki równorzędności stanowisk ma charakter dowolny. W konsekwencji należało uznać, że w kontrolowanej sprawie nie dokonano oceny równorzędności stanowiska służbowego, na które skarżący został mianowany. Zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, a także z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż organy obu instancji nie podjęły wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Jak to już zostało wyżej wskazane, brak ten uniemożliwiał dokonania oceny równorzędności zajmowanych przez skarżącego stanowisk. Sąd stwierdza nadto, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołany został przepis art. 37 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Nie ulega wątpliwości, że pomimo sugestii skarżącego zawartej w końcowej części uzasadnienia skargi przepis ten nie miał zastosowania do stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. Skarżącemu bowiem nie zostało powierzone pełnienie obowiązków na innym stanowisko w tej samej miejscowości, skoro decyzja o przeniesieniu skarżącego do pełnienia służby w innej jednostce jest ostateczna. Powołanie przez organy w podstawie prawnej decyzji art. 37 ustawy o Policji nie mogło mieć wpływu na wynik kontroli sądowej w niniejszej sprawie. W sytuacji bowiem gdy właściwa podstawa prawna istnieje jest to niewątpliwie naruszenie prawa procesowego, lecz nie stanowiące wady skutkującej uchyleniem decyzji.

W toku postępowania doszło również do naruszenia wynikającej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w literaturze prawniczej jednoznacznie wskazuje się, iż zasada określona w art. 15 k.p.a. musi być tak rozumiana, iż sprawę w jej całokształcie rozpoznaje organ I instancji a organ II instancji w razie zaskarżenia orzeczenia organu I instancji. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Tymczasem z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji wynika, że organ ten nie rozważał w ogóle kwestii równorzędności stanowiska, na które został mianowany skarżący, ze stanowiskiem uprzednio zajmowanym, co musi skutkować oceną, że nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie. Nie dostrzegł organ odwoławczy pomimo, że kontrola instancyjna przeprowadzana przez ten organ obejmuje zatem zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji jak i dokonaną przez ten organ ocenę stanu faktycznego. Za prawidłowe natomiast należało uznać stanowisko organów w kwestii istoty zagadnienia wstępnego, oraz istnienia prawnych podstaw wydania kontrolowanych decyzji w sytuacji, w której rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 15 lutego 2016 r. stanowił ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie przeniesienia skarżącego do pełnienia dalszej służby w KPP.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji powinny uwzględnić wyrażony powyżej pogląd Sądu i po uzupełnieniu postępowania dowodowego przystąpić ponownie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.