Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 540/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-07-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87, art. 88
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podziału nieruchomości w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. K.. W uzasadnieniu postanowienia

wskazano, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł oraz nadesłania 1 dodatkowego odpisu skargi celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 czerwca 2015 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 2 lipca 2015 r. W wyznaczonym przez Sąd terminie skarżący zwrócił się z prośbą o zwolnienie go od uiszczenia wpisu sądowego. Do pisma nie został załączony odpis skargi.

Postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym, zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 listopada 2015 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie uznano za skutecznie doręczoną z dniem 4 grudnia 2015 r.

W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę skarżącego postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 stycznia 2016 r.

Pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. skarżący wniósł w terminie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie.

W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł w terminie

7 dni od dnia otrzymania wezwania. Jak wynika z akt sprawy wezwanie zostało

doręczone skarżącemu w dniu 27 stycznia 2016 r., natomiast wpis od zażalenia uiszczono w dniu 16 lutego 2016 r., czyli po upływie wyznaczonego do dokonania tej czynności terminu.

Postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie skarżącego wskazując w uzasadnieniu jako przyczynę rozstrzygnięcia uiszczenie po terminie wpisu od zażalenia.

Pismem z dnia 29 marca 2016 r. skarżący wniósł – po terminie – zażalenie na ww. postanowienie Sądu w związku z powyższym postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie skarżącego.

Pismem z dnia 17 maja 2016 r. skarżący wniósł w terminie zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego.

Pismem z dnia 12 stycznia 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu "do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego", jednak z treści skargi wynikało, że skarżący wnosi o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 26 kwietnia 2015 r. Skarżący wskazał w piśmie, że jest osobą schorowaną, w [...] roku przebył [...], którego skutki odczuwa do dziś. Ponadto, od 15 lat skarżący cierpi na [...], które w okresie nasilenia się choroby powodują u skarżącego brak możliwości podjęcia nawet prostych czynności, więc tym bardziej nie jest w stanie zrozumieć pouczeń Sądu. Skarżący wniósł o przyznanie

pomocy prawnej poprzez zwolnienie go od uiszczenia wpisu. Do pisma skarżący załączył dwa odpisy skargi z dnia 26 kwietnia 2015 r., zaświadczenie lekarskie z dnia [...] r., z którego wynika, że od [...]r. ma zaburzenia osobowości oraz kartę leczenia szpitalnego z [...] roku oraz kartę leczenia szpitalnego z [...]roku.

W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 stycznia 2017 r. wezwano skarżącego do wskazania i uprawdopodobnienia okoliczności podanych we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz wskazania daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 13 lutego 2017 r.

Skarżący w piśmie z dnia 14 lutego 2017 r. wskazał, że uprawdopodobnienie okoliczności znajduje uzasadnienie w przedłożonej dokumentacji medycznej, a ostatnie złagodzenie objawów choroby nastąpiło w dniu [...] r. W tej dacie ustała zatem przyczyna uchybienia terminu.

Postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżącego radcę prawnego.

Pismem z dnia 22 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał

stanowisko strony w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W piśmie z dnia 11 lipca 2017 r. pełnomocnik wskazał, że podtrzymuje stanowisko skarżącego dotyczące wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu

dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Ponadto, z treści art. 87 § 5 p.p.s.a. wynika, że przywrócenie terminu, po upływie roku od jego uchybienia, jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Przepis

ten zaostrza przesłanki przywrócenia terminu, uzależniając możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku od zaistnienia wyjątkowego przypadku. Przez ,,wyjątkowy przypadek" należy rozumieć okoliczność nadzwyczajną, która uniemożliwiła stronie dokonanie czynności w normalnym trybie. Artykuł 88 p.p.s.a. przewiduje natomiast, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., bowiem z akt sprawy wynika, że w dniu 6 stycznia 2016 r. skarżący odebrał postanowienie Sądu z dnia 21 grudnia 2015 r. o odrzuceniu skargi. W tej dacie zatem dowiedział się o tym, że uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nie sposób dać wiary twierdzeniom skarżącego, że przez ponad rok czasu, od chwili gdy otrzymał postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi (6 stycznia 2016 r.) do momentu złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (13 stycznia 2017 r.), nie był w stanie zrozumieć pouczeń Sądu w związku z [...]. Tym bardziej, że wraz z postanowieniem o odrzuceniu skargi pouczono skarżącego o możliwości wniesienia zażalenia na ww. postanowienie, co skarżący uczynił. Zachowanie skarżącego polegające na złożeniu zażalenia z dnia 7 stycznia 2016 r., świadczy o tym, że był w stanie zrozumieć pouczenie Sądu. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że do dnia 10 stycznia 2017 r. nie był w stanie złożyć wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podczas, gdy w okresie pomiędzy 6 stycznia 2016 r., a 13 stycznia 2017 r. był w stanie podjąć szereg innych czynności procesowych, które często podejmował w odpowiedzi na wezwania Sądu. Ponadto, skarżący nie przedłożył żadnego dowodu świadczącego o tym, że w dniu [...]r. objawy jego choroby uległy złagodzeniu. W tej dacie zostało wydane jedynie zaświadczenie lekarskie o tym, że skarżący cierpi na [...].

W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek podlega odrzuceniu, w sprawie nie zaistniały bowiem wyjątkowe okoliczności, które mogłyby uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia skargi po upływie roku od jego uchybienia. Okoliczności takich nie stanowią wskazywana przez stronę choroba, nie można bowiem przyjąć, że jest to okoliczność nadzwyczajna, która uniemożliwiała złożenie wniosku o przywrócenie

terminu w normalnym terminie. Uznanie powyższej okoliczności za przypadek wyjątkowy oznaczałoby w istocie obowiązek przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności niemalże w każdym przypadku uchybienia terminu przez osobę schorowaną. Jak zaś wyżej wskazano musi to być okoliczność nadzwyczajna, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W tej sytuacji na mocy art. 88, art. 88 § 1 i art. 87 § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.