Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1055/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 3 ust 1  , art 4 ust 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] lipca 2021 r, znak : [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu 10 maja 2021 r. do Prezesa Sądu Okręgowego w T. wpłynął wniosek R. S. z 30 kwietnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie kopii wszystkich wyroków z uzasadnieniami wydanych w roku 2019 w sprawach prowadzonych pod symbolem [...] zarejestrowanych w repertorium [...]

Prezes Sądu Okręgowego w T. po rozpoznaniu wniosku, działając w oparciu o przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058,dalej: "u.d.i.p.") oraz w dniu 14 czerwca 2021 r., wydał decyzję o odmowie udostępnienia R. S. żądanej przez niego informacji, którą doręczono Wnioskodawcy dnia 21 czerwca 2021 r.

W uzasadnieniu tej decyzji Organ I instancji podał, że w wyniku przekazania wniosku do Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego w T. ustalono, że liczba wyroków spełniających kryteria postawione przez Wnioskodawcę wynosi 30, co wraz z uzasadnieniami przekłada się na 479 stron, które należy poddać procesowi anonimizacji, który w znacznej mierze zdezorganizuje pracę Wydziału Cywilnego. Ponadto Organ I instancji wskazał, że uważna lektura uzasadnień połączona z dokonaniem anonimizacji zajmuje około 20 do 30 minut w odniesieniu do jednego uzasadnienia, biorąc pod uwagę ilość stron, na których jest zamieszczone, zatem zadośćuczynienie żądaniu Wnioskodawcy wymagałoby poświęcenia około 15 godzin pracy pracownika (nawet posługując się programem komputerowym do dokonywania anonimizacji), który musiałby się zająć anonimizacją kosztem pozostałych obowiązków służbowych. Realizacja przedmiotowego wniosku zajęłaby przynajmniej dwa dni robocze urzędnika, co prowadziłoby do dezorganizacji jego pracy, gdyż na ten czas zostałby oderwany od powierzonych mu czynności służbowych.

Organ I instancji wobec powyższego uznał, że żądane przez Wnioskodawcę informacje mają charakter informacji przetworzonej czyli takiej, która zostałaby przygotowana "specjalnie" dla niego wedle kryteriów przez niego wskazanych, a co więcej, że na przetworzony charakter żądanej informacji wpływ ma również poniesienie określonych kosztów, wysiłku - zwłaszcza o charakterze organizacyjnym (kadrowym, czasowym), trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami danego organu, w następstwie czego pismem z dnia 24 maja 2021 r. (doręczonym Wnioskodawcy dnia 26 maja 2021 r.) w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wezwał Wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni, że udostępnienie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi pismem z dnia 27 maja 2021 r. Wnioskodawca oświadczył jedynie, iż nie zgadza się on z zakwalifikowaniem żądanej przez niego informacji publicznej do kategorii informacji publicznej przetworzonej. Organ I instancji przyjął zatem brak takiego interesu.

Ponadto Organ I instancji wskazał na okoliczność, że Wnioskodawca systematycznie i w sposób uporczywy składa wnioski o udostępnienie orzeczeń należących do różnej kategorii spraw i w ten sposób w wysokim stopniu angażuje pracę administracji Sądów - zarówno Sądu Rejonowego w T., jak i Sądu Okręgowego w T., co również przesądza o przetworzonym charakterze informacji objętej wnioskiem. Zaznaczono, że wyrokiem z dnia 9 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Wnioskodawcy na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w T. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a która dotyczyła jednego z wielu wniosków składanych przez Wnioskodawcę o udostępnienie treści orzeczeń wraz z uzasadnieniami.

Prezes Sądu Apelacyjnego w K. decyzją z dnia 20 lipca 2021 r., znak [...] - po rozpatrzeniu odwołania R. S. wniesionego od tej decyzji - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu wskazano, że Prezes Sądu Apelacyjnego w K. podziela stanowisko Organu I instancji, że żądana przez Wnioskodawcę informacja w zakresie kopii 30 wyroków wraz z uzasadnieniem, wydanych w 2019 r. w sprawach prowadzonych pod symbolem [...] oraz zarejestrowanych w repertoriach [...], jest informacją przetworzoną.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych należy wskazać, że w sytuacji gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań, a w szczególności gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów, w celu wybrania tylko tych, których oczekuje Wnioskodawca, to wówczas mamy do czynienia z przetworzoną informacją publiczną (wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14).

Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny niniejszej sprawy organ uznał, iż wnioskowana informacja jest przetworzoną informacją publiczną. Przygotowanie informacji według kryteriów wskazanych przez Wnioskodawcę wymagałoby od pracownika sądu weryfikacji 30 orzeczeń wraz z uzasadnieniami wydanych w 2019 r w sprawach zarejestrowanych w repertoriach [...] pod symbolem [...] oraz [...], co stanowi około 479 stron podlegających anonimizacji. Przygotowanie wnioskowanej informacji byłoby czasochłonne, ponadto wiązałoby się z intelektualnym zaangażowaniem tego pracownika, a w konsekwencji zakłóciłoby normalny tok działania Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego w T. i utrudniło wykonywanie przypisanych mu zadań.

Skoro zatem wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej, to na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wnioskodawca zobowiązany był wykazać istnienie szczególnego interesu publicznego terminie 7 dni od doręczenia wezwania.

Analiza akt przedłożonych przez Organ I instancji w wyniku złożonego przez Wnioskodawcę odwołania w pełni uprawnia twierdzenie Organu I instancji w przedmiocie nie wykazania przez Wnioskodawcę istnienia takiego interesu. Stąd zbadanie sygnalizowanej przesłanki przez Organ I instancji samodzielnie nosiło znamiona prawidłowego działania organu. Z kolei uznanie, że istota oraz charakter żądanych informacji wskazują, iż zrealizowanie wniosku nie będzie skutkowało uzyskaniem przez wnioskodawcę realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa i w jego wyniku odmowa udostępnienia przez Organ I instancji była zasadna. Prezes Sądu Apelacyjnego w K. również dokonał samodzielnego zbadania wskazanej powyżej przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego informacji, o której udostępnienie wnosi Wnioskodawca, co z kolei doprowadziło do wniosku do identycznych wniosków do jakich doszedł Organ I instancji.

Ponadto wskazano, iż prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by móc ją następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe, "niekwalifikowane", realizowanie interesu publicznego (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13).

W przypadku udostępniania informacji przetworzonej nie wystarcza, aby jej uzyskanie było istotne dla interesu publicznego, ale musi mieć ono charakter kwalifikowany, tj. cechę szczególnej istotności. Ograniczenie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dokonane aktem rangi ustawowej, odpowiada regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w tym odnośnie proporcjonalności, i nie narusza w istotny sposób uprawnień obywatela do uzyskania informacji publicznej (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 238/2019).

Ponadto, przywołano, fakty znane Organowi z urzędu w przedmiocie liczby składanych wniosków przez R. S. o udzielenie informacji publicznej w postaci udostępnienia orzeczeń należących do różnych kategorii spraw. Tylko w roku 2020 R. S. złożył w Sądzie Okręgowym w T. w sumie 4 wnioski o udostępnienie informacji publicznej, tj. w miesiącach: styczniu, kwietniu, sierpniu oraz październiku 2020 r.

Sądownictwo administracyjne podejmowało już, na gruncie u.d.i.p., zagadnienie nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Przywołano judykat Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., który podjął próbę zdefiniowania takiego zachowania wnioskodawcy, który uporczywie składa kolejne wnioski o udostępnienie informacji, i wskazał, że nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie skorzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa i jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji i innych organów władzy publicznej. Działanie wnioskodawcy oraz ilość i treść złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej nie świadczy o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15).

Swoim działaniem R. S., składając w zbliżonym czasie do tego samego organu wnioski o podobnej treści nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i prawne, Prezes Sądu Apelacyjnego w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w T..

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. S., wnosząc o uchylenie obu decyzji (II i I instancji) a następnie przekazanie sprawy organom do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Zdaniem skarżącego przedstawiona w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji argumentacja prawna nie jest prawidłowa a informacja powinna zostać udzielona ( k - 2).

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 listopada 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na istniejące zagrożenie epidemiczne nie uwzględniono wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję na podstawie wskazanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że jest ona prawidłowa a wywiedziona skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W rozpoznawanej sprawie Prezes Sądu Okręgowego w T., jako organ I instancji oraz Prezes Sądu Apelacyjnego w K., jako organ II instancji są podmiotami obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną.

Organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowali żądaną przez skarżącego informację, jako informację publiczną przetworzoną, a następnie, że jej uzyskanie nie było szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p.– prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny.

Informacją przetworzoną jest również ta udzielona na wniosek który obejmuje wprawdzie informacje proste, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że jest to informacja przetworzona. To szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Potrzebę przetworzenia informacji nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może również polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych może być traktowana, jako informacja przetworzona. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (na konieczność analizowania pojęcia informacji przetworzonej w kontekście obu powyższych sytuacji wskazał WSA Krakowie w wyroku z dnia 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16 oraz w wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., II SA/Kr 924/20 CBOSA).

W orzecznictwie podkreśla się, że informacja publiczna przetworzona jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, na podstawie pierwotnego zasobu danych (zob. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369; a także wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14 – dostępne w CBOSA).

W pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (zob. wyrok NSA z 06.10.2011 r., I OSK 1199/11, CBOSA; podobnie wyrok NSA z 17.05.2012 r., I OSK 416/12, CBOSA).

Także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11; z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 202/12; z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; z 25 listopada 2016 r., I OSK 1513/15; z 14 kwietnia 2017 r., I OSK 2791/16; z 26 marca 2018 r., I OSK 2349/17; z 27 marca 2018 r., I OSK 1526/16 – CBOSA). Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela wyżej przedstawiany pogląd.

Ponadto Sąd podziela stanowisko judykatury, zgodnie z którym przy ocenie zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na przedmiot i zakres żądanych informacji należy brać pod uwagę także m.in. ilość i częstotliwość wniosków składanych przez tego samego wnioskodawcę oraz jego postawę, mogącą wskazywać na nadużycie prawa do informacji publicznej, a także wpływ składanych przez tego wnioskodawcę licznych wniosków na normalną pracę sądu, powołanego do rozstrzygania spraw o różnym charakterze (por. wyrok WSA w Łodzi z 28 października 2020 r., II SA/Łd 493/20, CBOSA).

Wniosek skarżącego z 30 kwietnia 2021 r (data wpływu 10 maja 2021 r) o wydanie kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniem, wydanych w 2019 r. w sprawach prowadzonych pod symbolem [...] oraz zarejestrowanych w repertoriach [...] - nie był jedynym takim jego wnioskiem skierowanym do Prezesa Sądu Okręgowego, bowiem skarżący sukcesywnie występuje z analogicznymi wnioskami obejmującymi kolejne lata kalendarzowe. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że skarżący wnioskował w rzeczywistości o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, nie zaś informacji prostej. Takie stanowisko zajmował też Naczelny Sąd Administracyjny w analogicznych sprawach (por. np. wyroki NSA: z 28 października 2016 r., I OSK 1656/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 908/15, I OSK 1297/15 i I OSK 1513/15; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1362/17; z 22 listopada 2018 r., I OSK 2587/16 i I OSK 2622/16 – dostępne w CBOSA).

Z dostępnej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu bazy orzeczniczej sądów administracyjnych (CBOSA) wynika, że skarżący tego rodzaju wnioski, jak w niniejszej sprawie, złożył do sądów powszechnych w całej Polsce (por. przykładowo wyroki w sprawach: WSA w Łodzi sygn. akt: II SA/Łd 626/20, II SA/Łd 493/20, II SA/Łd 425/20; WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 297/20; WSA we Wrocławiu sygn. akt: IV SA/Wr 237/20, IV SA/Wr 358/20, IV SAB/Wr 221/20; WSA w Gdańsku sygn. akt: II SAB/Gd 53/20, II SAB/Gd 61/20; WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SAB/Bd 35/20; WSA w Gliwicach sygn. akt III SAB/Gl 136/20; WSA w Poznaniu sygn. akt: IV SA/Po 462/20, IV SAB/Po 36/16; WSA w Rzeszowie sygn. akt: II SA/Rz 639/16, II SAB/Rz 41/20, II SAB/Rz 25/20).

Podkreślenia wymaga, że norma zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma na celu przeciwdziałanie lawinie wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej do realizacji celów osobistych lub komercyjnych i zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wyjaśnić, w jaki sposób zamierza ją wykorzystać dla ochrony szczególnie uzasadnionego interesu publicznego (zob. wyroki NSA: z 9 grudnia 2010 r., I OSK 1768/10, LEX nr 1612055; z 7 grudnia 2010 r., I OSK 1737/10, LEX nr 745157).

Organ słusznie wezwał R. S. do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego, która uzasadniałaby udostępnienie mu wnioskowanych informacji – jak tego wymaga art. 3 ust. 1 pkt u.d.i.p. Skarżący tej przesłanki w żaden sposób nie wykazał. R. S., składa wiele wniosków do różnych sądów o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wyroków wydanych w sprawach wpływających do tych sądów wraz z uzasadnieniami w różnych latach. Nie wiadomo, w jaki sposób skarżący zamierza spożytkować ten ogrom informacji, zgodnie z interesem publicznym. Odmowa udostępnienia informacji była zasadna a zrealizowanie wniosku nie skutkowałoby uzyskaniem przez wnioskodawcę realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa. Przygotowanie informacji byłoby czasochłonne, ponadto wiązałoby się z wielogodzinnym zaangażowaniem pracownika sądu, a w konsekwencji zakłóciłoby normalny tok działania Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego w T. i znacząco utrudniło wykonywanie przypisanych mu zadań.

Dodatkowo wskazać należy, że ilość i zakres objętych wielokrotnymi wnioskami skarżącego R. S. informacji, może utrudnić normalne funkcjonowanie i wypełnianie swoich ustawowych kompetencji przez wymiar sprawiedliwości. Może to zostać zakwalifikowane, jako próba skorzystania z prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu zupełnie innego, niż troska o dobro publiczne i rozpatrywane w kategorii nadużycia prawa.

W konsekwencji Prezes Sądu Okręgowego w T., jako organ I instancji, zasadnie odmówił R. S. udostępnienia wnioskowanych informacji, a Prezes Sądu Apelacyjnego w K., występując w roli organu odwoławczego, prawidłowo tę odmowną decyzję utrzymał w mocy i uzasadnił.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.