Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 58/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr SKO.405.ŚR.890.372.2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 11 kwietnia 2023 r. nr SKO.405.ŚR.890.372.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, SKO, Kolegium), po rozpoznaniu odwołania J. S. (dalej: skarżąca), w pkt I uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt, organ I instancji); a w pkt II odmówił przyznania J. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem – Z. S.

Jak wynika z akt sprawy, 15 lutego 2023 r. skarżąca zwróciła się do Wójta z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem Z. S., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wydanym na stałe przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 11 kwietnia 2005 r., z którego wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 26 lutego 2004 r., a niepełnosprawność datuje się od kwietnia 2003 r.

W trakcie postępowania organ I instancji ustalił, że skarżąca jest wdową, posiada prawo do renty rodzinnej, której wypłata została wstrzymana na jej wniosek decyzją ZUS z 7 lutego 2023 r., nr [...] od dnia 1 lutego 2023 r. Skarżąca ponadto nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zamieszkuje w domu jednorodzinnym wspólnie z synem, nie posiada gospodarstwa rolnego oraz nie podejmuje zatrudnienia z powodu opieki nad synem, która polega na pomocy przy codziennej higienie, pomocy przy ubieraniu, ćwiczeniach fizycznych, mierzeniu ciśnienia, przygotowywaniu leków, pomocy przy przygotowywaniu i podawaniu posiłków , sprzątaniu, praniu, prasowaniu, wizytach lekarskich, opłacaniu rachunków, robieniu zakupów, realizacji recept - opieka sprawowana jest codziennie, przez kilka godzin z różną częstotliwością. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że świadczona opieka nad niepełnosprawnym synem nie ma stałego charakteru i jest świadczona czasowo przez kilka godzin dziennie.

W toku postępowania organ I instancji ustalił ponadto, że osoba wymagająca opieki jest [...] - postanowieniem Sądu [...] w [...] z 18 listopada 2003 r. sygn. akt [...]. Opiekunem prawnym [...] Z. S. ustanowiona jest matka – J. S. - zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z 29 stycznia 2004 r. sygn. akt [...]. Z. S. jest kawalerem, posiada uprawnienie do renty z KRUS. Z. S. jest uczestnikiem Warsztatów [...] w [...] od dnia 1 grudnia 2006 r. do nadal. Na zajęcia dowożony jest samochodem służbowym, zajęcia odbywają się od poniedziałku do piątku w godzinach od 7:30 do 15:30. W warsztacie prowadzona jest rehabilitacja społeczna, zawodowa i ruchowa, zmierzająca do ogólnego rozwoju i poprawy sprawności uczestnika, niezbędnych do prowadzenia przez osobę niepełnosprawną niezależnego i aktywnego życia, tak w środowisku społecznym, zawodowym jak i rodzinnym.

Z oświadczeń złożonych w toku postępowania wynika, że wynika, że Z. S. ma siedmioletnią córkę, która zamieszkuje z matką w sąsiedniej miejscowości. Ponadto ma dwoje rodzeństwa, brata M. i siostrę J. Skarżąca oświadczyła, że rodzeństwo Z. S. pomaga matce w opiece nad niepełnosprawnym bratem.

Ustalono także, że Z. S. w dniu 30 września 2013 r. zawarł umowę o pracę na czas nieokreślony z siostrą J. S. Z umowy wynika, że rodzajem umówionej pracy jest opiekun, pielęgniarz a wymiar czasu pracy to pół etatu. J. S. złożyła oświadczenie, w którym potwierdziła, że zgodnie z umową o pracę sprawuje opiekę nad bratem, polegającą na wykonywaniu różnych czynności opiekuńczych, z różną częstotliwością w zależności od potrzeb.

Po tak przeprowadzonym postępowaniu, Wójt Gminy [...] decyzją z 13 marca 2023 r. nr OPS.ŚR.5211.37.2023 odmówił skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym synem.

Jako powód odmowy, organ I instancji wskazał fakt, że niepełnosprawność Z. S. istnieje od "kwietnia 2003 r." zatem nie została spełniona przesłanka wskazana w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.; dalej: u.ś.r.). Dodatkowo zdaniem Wójta kolejną negatywną przesłanką do przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia jest fakt, że sprawowana przez nią opieka nad synem jest świadczona czasowo, kilka godzin dziennie, opieka ta nie ma charakteru stałego, a zakres opieki nie wyklucza podjęcia przez skarżącą jakiejkolwiek pracy zarobkowej, czyli nie stanowi przeszkody do wykonywania pracy zarobkowej. Nadto organ I instancji wskazał, że siostra Z. S., tj. J. S. sprawuje także opiekę nad niepełnosprawnym bratem, na podstawie umowy o pracy na pół etatu.

W ocenie Wójta kolejną negatywną przesłanką przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia wynikającą z art. 17 ust. 5 u.ś.r. jest także fakt, że skarżąca ma ustalone prawo emerytury oraz renty rodzinnej.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1, ust. 1b i ust. 5 u.ś.r., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że nie ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jak również poczynienie w sprawie błędnych ustaleń faktycznych.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, że sprawuje stałą i trwałą opiekę nad synem. Wskazała, że od wielu lat prowadzi z synem wspólne gospodarstwo domowe i codziennie wykonuje przy nim podstawowe czynności dnia codziennego.

Skarżąca wyjaśniła, że jej zdaniem przeszkodą w przyznaniu świadczenia nie jest fakt udziału syna w warsztatach [....], gdyż w ciągu dnia przebywa on tam tylko kilka godzin (z reguły od około 10:00 do 13:00), a i tak musi w ciągu dnia wykonywać przy nim szereg czynności dnia codziennego.

Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu I instancji, co do zakresu pomocy córki przy opiece nad synem. Opieka ta bowiem głównie dotyczy kwestii transportu syna do lekarza czy jakichś cięższych prac przy domu wymagających większej siły i sprawności.

Natomiast co do negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. K 38/13 stwierdzający niekonstytucyjność przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., w zakresie w jakim różnicuje się prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na moment powstania niepełnosprawności.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, względnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z 11 kwietnia 2023 r. nr SKO.405.ŚR.890.372.2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775; dalej: k.p.a.) oraz art. 17 u.ś.r., w pkt I uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, a w pkt II odmówiło przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem Z. S.

Organ odwoławczy odnosząc się do pierwszej przesłanki odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia dotyczącej art. 17 ust. 1b u.ś.r. wskazał, że wyrokiem z 21 października 2014 r. sygn. K 38/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wyrok Trybunału ma charakter zakresowy, co oznacza, że wprawdzie nie wywołuje skutku określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji, tj. utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu, rodzi on jednak obowiązek prokonstytucyjnej wykładni tej regulacji, tak aby rezultat tej wykładni nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału, nawet takiego, który nie wywołał bezpośredniego skutku w zakresie powszechnego obowiązywania analizowanej normy prawnej.

Kolegium podzieliło i uznało powyższe stanowisko za własne, dlatego też w tym zakresie uchyliło decyzję organu I Instancji.

Zdaniem organu odwoławczego niezasadnym jest także odmowa przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że ma ona ustalone prawo do emerytury i renty rodzinnej. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że wypłata obu świadczeń została skarżącej wstrzymana, zgodnie z jej wnioskiem. Skarżąca w dniu 31 stycznia 2023 r. złożyła wniosek o wstrzymanie renty rodzinnej, celem ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem, skutkiem czego decyzją z 7 lutego 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wstrzymał jej wypłatę renty rodzinnej. Tym samym, zdaniem organu II instancji, wbrew stanowisku reprezentowanemu przez organ I instancji, aktualnie nie zachodzi negatywna przesłanka przewidziana w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., bowiem skarżąca obecnie nie pobiera żadnego innego świadczenia.

Niemniej jednak Kolegium podzieliło w całości stanowisko organu I Instancji w zakresie braku bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaną opieką nad synem.

W ocenie SKO, w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma bowiem miejsca sytuacja, w której można byłoby przyjąć, że skarżąca, bez wątpienia sprawując opiekę nad swoim synem, nie była w stanie podjąć żadnej aktywności zawodowej z powodu wykonywania tej opieki. Okoliczności faktyczne ujawnione w toku postępowania istnieniu takiego związku przeczą.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Z. S. uczęszcza na Warsztaty [...] w [....] począwszy od dnia 1 grudnia 2006 r. Zajęcia w Warsztacie odbywają się codziennie od poniedziałku do piątku w godzinach 7:30 - 15:30. Uczestnicy biorą w nich udział około 6-7 godzin dziennie. Z. S. jest zawożony i przywożony z zajęć samochodem służbowym. Tym samym w ocenie Kolegium wspomniana forma aktywności Z. S. daje możliwość jego matce podjęcia aktywności zawodowej chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, w okresie jego pobytu poza domem.

Zdaniem SKO podobne wnioski płyną z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, który potwierdza że opieka nad niepełnosprawnym nie jest przez skarżącą wykonywana w sposób stały. Istotnym jest również fakt związania stosunkiem pracy z wnioskodawcą - jego siostry, tj. J. S., która jest zatrudniona w charakterze pielęgniarki w wymiarze ½ etatu. Okoliczność ta, jak i treść oświadczenia J. S. wyraźnie wskazują, że praca na rzecz brata przez nią świadczona w znacznej mierze "odciąża" skarżącą, dając jej potencjalnie szanse na znalezienie dodatkowego źródła zarobkowania. Wobec powyższego zasadnym jest stwierdzenie, że jej zakres nie usprawiedliwia niepodejmowania przez nią jakiegokolwiek zatrudnienia.

W ocenie Kolegium, uwzględniając rozmiar sprawowanej przez skarżącą opieki nad synem, jak również fakt pozostawania w zatrudnieniu w charakterze pielęgniarki - siostry niepełnosprawnego, przyjąć należy, że opieka matki nad synem jest do pogodzenia z równoczesnym podjęciem aktywności zawodowej przez skarżącą. Nie zachodzi zatem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad synem, który przemawiałby za przyznaniem jej świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, J. S. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1, ust. 5 u.ś.r., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że nie ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jak również poczynienie w sprawie błędnych ustaleń faktycznych.

Wobec tak sformułowanego zarzutu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o włączenie w poczet materiału dowodowego dokumentu w postaci umowy o pracę z 24 lutego 2023 r. zawartej przez J. S., a to na okoliczność treści w niej zawartych, w tym faktu, że jej córka – J. S. - pracuje zawodowo i nie jest w stanie sprawować stałej opieki nad bratem Z. S.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację zaprezentowaną w złożonym odwołaniu oraz wskazała, że obecnie jej córka od 27 lutego 2023 r. podjęła prace zarobkową na pełen etat i jej pomoc w opiece nad Z. S. jest minimalna.

Skarżąca wskazała również, że tragiczny wypadek syna i konieczność sprawowania nad nim opieki doprowadziły do zaprzestania jej aktywności zawodowej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Stosownie do treści art. 134 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w graniach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd stwierdził, że trafne jest stanowisko Organu II instancji zgodnie z którym, przeszkodą w przyznaniu Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego jest brak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy opieką sprawowaną przez Skarżącą nad synem a niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skutecznie ubiegać się może jedynie osoba określona w punktach od 1 do 4 tego przepisu, która sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną (legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji) w takim wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy.

W każdej sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego istotna jest ocena, czy zakres i rozmiar sprawowanej przez wnioskodawcę opieki nad osobą niepełnosprawną wypełnia ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie tego uprawnienia, a więc, czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zakresem sprawowanej opieki a niemożnością podjęcia zatrudnienia. Czynnikiem wpływającym na zasadność przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest ustalenie, że sprawowanie opieki przez wnioskodawcę w sposób rzeczywisty uniemożliwia podjęcie lub dalsze wykonywanie pracy zarobkowej, gdyż wskazane świadczenie nie jest wynagrodzeniem za opiekę nad niepełnosprawnym lecz swoistą rekompensatą za brak możliwości w związku z tym podjęcia i kontynuowania działalności zarobkowej (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2820/13, wszystkie przywoływane orzeczenia dostępne są na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę na osobą niepełnosprawną, która wynika z prawnego i moralnego obowiązku, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności osobistego sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia.

W niniejszej sprawie oceniając przesłankę niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej należy wziąć pod uwagę dwie ustalone w sprawie okoliczności. Po pierwsze niepełnosprawny syn Skarżącej od poniedziałku do piątku uczestniczy w zajęciach w ramach Warsztatu [....]. Na zajęcia jest dowożony samochodem służbowym. Skarżąca podnosiła, że udział w tych zajęciach ogranicza się do kilku godzin dziennie (od 10.00 do 13.00). Niemniej Organ I instancji zgromadził również dowód w sprawie w postaci pisemnego wyjaśnienia Kierownika Warsztatów, w których wskazano, że uczestnicy biorą udział w zajęciach 6-7 godzin dziennie. Z. S. jest uczestnikiem Warsztatu od 1 grudnia 2006r. do nadal. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że udział osoby niepełnosprawnej w terapii [...] w wymiarze kilku godzin dziennie nie wyklucza po stronie opiekuna spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Niemniej jednak w niniejszej sprawie zaistniała jeszcze druga okoliczność. Mianowicie niepełnosprawny Z. S. zatrudnił swoją siostrę J. S. od 1 października 2013r. na czas nieokreślony na stanowisku opiekun, pielęgniarz na pół etatu. W niniejszej sprawie Skarżąca argumentowała, że w rzeczywistości pomoc ze strony córki nie polega na stałej opiece, lecz ma charakter doraźny. Jak wyjaśniała sama J. S. jej pomoc ma polegać na np. dowożeniu brata do lekarza, do sanatoriów, pomocy w rozliczeniach z ZUS, Urzędem Skarbowym, rozliczaniu pracowników. Jednak dla Sądu okolicznością kluczową jest fakt zatrudnienia dla syna Skarżącej opiekunki, zgodnie z formalnym zgłoszeniem do ZUS w wymiarze połowy etatu, gdyż oświadczenia Skarżącej i jej córki co do faktycznego zakresu pomocy czy opieki są w istocie niemożliwe do zweryfikowania. Organ II instancji był natomiast uprawniony do wyciągnięcia wniosku z udowodnionej okoliczności, że syn Skarżącej zatrudnił swoją siostrę w charakterze opiekunki w wymiarze połowy etatu. Nie potwierdziła się argumentacja Skarżącej, zawarta w skardze, że obecnie fakt pomocy córki nie ma znaczenia, ponieważ podjęła ona pracę zarobkową na pełen etat i jej pomoc jest już minimalna. Skarżąca nie dołączyła do skargi dowodu na okoliczność, że umowa pomiędzy rodzeństwem została rozwiązana. Na rozprawie Skarżąca oświadczyła, że umowa z córką nie została jeszcze rozwiązana. Zatem stan zatrudnienia istniał nie tylko na dzień wydania zaskarżonej decyzji ale również do dnia 31 grudnia 2023r., do którego najpóźniej musiało powstać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 z późn. zm.). Organ II instancji był więc uprawniony do przyjęcia, że syn Skarżącej ma zapewnioną opiekę dzienną po pierwsze na Warsztatach [...] a po drugie w związku z zatrudnieniem opiekunki. W konsekwencji zasadne było stanowisko organu Ii instancji, że pomiędzy sprawowaną opieką a koniecznością niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.