Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2321/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska,, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2007 r. sprawy ze skargi M. N., Z. D., A. N., R. S. i Przedszkola nr [...] w W. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji, 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia na etapie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], zamontowanej na dachu budynku mieszkalnego (skrajny segment zabudowy szeregowej) przy ul. [...] w W.

Organ I instancji zawarł w swoim postanowieniu zastrzeżenia dotyczące zaprojektowania stacji tak, aby pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy wyższej od 0,1 W/m2, a składowej elektrycznej powyżej 7 V/m nie występowały w przestrzeni mniejszej niż 2 m nad wszystkimi powierzchniami dachu. Ponadto organ wskazał, że projekt budowlany należy wykonać zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1130).

Główny Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym wskazał, iż przedmiotowa inwestycja będzie polegała na budowie stacji bazowej przy ul. [...] w W. Maszt antenowy będzie zlokalizowany na skrajnym dwukondygnacyjnym budynku zwartej czterosegmentowej zabudowy bliźniaczej o wysokości około 7,5 m n.p.t. W skład inwestycji wejdzie sześć anten sektorowych oraz dwie anteny radioliniowe.

Główny Inspektor Sanitarny wskazał, iż z raportu oddziaływania na środowisko opracowanego przez Pana M. W. wynika, iż pole elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną 0,1 W/m2 określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) wystąpi na wysokości powyżej 10,39 m n.p.t (3,43 m nad poziomem budynku) oraz w zasięgu maksymalnym do

Sygn. akt SA/Wa 2321/05

37,6 m od anten na kierunku promieniowania, a więc w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludności. Ponadto organ zaznaczył, iż bezpośrednio po uruchomieniu stacji i po każdorazowej zmianie warunków jej pracy będą wykonane pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych potwierdzające brak zagrożenia z tytułu sąsiedztwa przedmiotowej inwestycji.

Organ II instancji podkreślił, iż pola elektromagnetyczne powodowane pracą planowanej stacji będą występowały w miejscach, dla których przepisy prawa nie określają dopuszczalnych poziomów tych pól. Ponadto organ wskazał, iż dokumenty będące podstawą do dokonania uzgodnienia w przedmiotowej sprawie określone są w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska i nie jest przewidziane prowadzenie dodatkowej oceny oddziaływania inwestycji w oparciu

o inne dokumenty.

Na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. N., Z. D., A. N., R. S., Przedszkole nr [...] w W. oraz B. L. Skarżąca B. L. skargę skutecznie cofnęła i Sąd postanowieniem z dnia 9 lutego 2006 r. umorzył postępowanie. Odrębna skargę wniosło również Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w W., jednakże skarga ta z powodu nieusunięci braków formalnych została postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2006 r. odrzucona.

Skarżący podnieśli, iż w przypadku przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nie wzięto pod uwagę rozkładu promieniowania w przekroju pionowym, a jedynie w poziomym. Fakt ten, zdaniem skarżących obrazuje zagrożenie, jakie w przypadku awarii

i rozregulowania stanowi stacja bazowa. Skarżący wskazali również, iż

w postanowieniu Głównego Inspektora Sanitarnego nie zawarto żadnych

szczególnych obostrzeń w sprawie sprawdzania dotrzymania poziomów

promieniowania pól elektromagnetycznych oraz, że zostały zaniedbane sprawy

dotyczące prewencji i profilaktyki.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Sygn. akt SA/Wa 2321/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, z punktu widzenia zgodności z prawem uznał, że skarga prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2005 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, lecz z innych przyczyn niż w niej wskazanych.

Przede wszystkim, należy podnieść, że zgodnie z przepisem art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Aby mieć przymiot strony, należy wykazać interes prawny w danym postępowaniu lub w żądaniu dokonania czynności przez organ. Uznanie przez organ danego podmiotu za stronę postępowania, nie czyni go taką stroną, jeżeli nie spełnia on przesłanek z art. 28 k.p.a. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że pojęcie strony może zostać wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, a więc normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie wystarczy przy tym wykazać jakiegokolwiek interesu, ale musi mieć on charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwości wydania określonej decyzji lub podjęcia określonej czynności.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 2188/99 stwierdził, że interes prawny wyraża się w możliwości zastosowania normy prawa administracyjnego materialnego w konkretnej sytuacji konkretnego

Sygn. akt SA/Wa 2321/05

podmiotu prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa administracyjnego. W orzecznictwie przyjęto, że interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 1984 r., II SA 789/84 niepubl.).

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktyczno-prawnego rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż organy uzgadniające nie dokonały ustaleń, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia, iż osobom wymienionym w rozdzielniku zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia pierwszoinstancyjnego przysługuje przymiot strony postępowania.

W sprawie, której przedmiotem jest uzgodnienie planowanego zamierzenia inwestycyjnego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz, na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji.

W niniejszej sprawie z akt administracyjnych nie wynika według jakich kryteriów organy ustaliły strony niniejszego postępowania. W aktach bowiem brak jest jakichkolwiek dokumentów, a w szczególności wypisów z ewidencji gruntów, które potwierdzałyby, iż osobom uznanym przez organy za stronę przysługuje prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, na której będzie zlokalizowana przedmiotowa inwestycja, bądź na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji.

Należy zauważyć, iż z treści znajdującego się w aktach sprawy "Raportu oddziaływania na środowisko" opracowanego przez mgr inż. M. W. wynika, iż przedmiotowa stacja bazowa ma być zlokalizowana na budynku firmy [...] Sp. z o.o.

Brak wypisu z ewidencji gruntu dotyczącego działki nr ewid. [...] w obrębie [...] położonej przy ulicy [...] w W. uniemożliwił prawidłowe ustalenie w postępowaniu administracyjnym stron tegoż postępowania i zapewnienie wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z podstawową zasadą postępowania administracyjnego z art. 10 § 1 k.p.a.

Sygn. akt SA/Wa 2321/05

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji nie zawiadomił stron postępowania o wszczęciu postępowania uzgodnieniowego, błędu tego nie naprawił organ wyższej instancji, gdyż nie dopełnił obowiązku zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że zachowanie tego wymogu nie jest pozostawiane uznaniu organu, lecz stanowi bezwzględny obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r. SA/Ka 963/91 niepubl.).

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.

Z przytoczonych powyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

Rozpoznając ponownie sprawę organy administracyjne uwzględnią wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia.