Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 565/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55 par 1, art. 55 par. 2, art. 62 par 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 maja 2023 r. nr 2201-IER.7010.22.2023 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 maja 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 w zw. z art. 239 oraz art. 51 § 1, art. 55 § 2, art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651, dalej "O.p."), po rozpatrzeniu zażalenia Z. B. (dalej "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie zaliczenia wpłaty z dnia 25 stycznia 2023 r. w kwocie 567 zł na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

2.1. W dniu 25 października 2022 r. Skarżący złożył kwartalną deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za III kwartał 2022 r., z wykazaną kwotą podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 3.361 zł (z terminem płatności 25 października 2022 r.).

W dniu 27 października 2022 r. Skarżący dokonał wpłaty w kwocie 1.361 zł tytułem podatku VAT za III kwartał 2022 r. Naczelnik US ww. wpłatę rozliczył na poczet podatku od towarów i usług VAT za "9/2022" (III kwartał 2022 r.) i jednocześnie wydał w tym zakresie postanowienie z 27 października 2022 r. w sprawie zaliczenia wpłaty.

W dniu 25 stycznia 2023 r. Skarżący złożył kwartalną deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za IV kwartał 2022 r., z wykazaną kwotą podatku podlegającą wpłacie w wysokości 567 zł (z terminem płatności 25 stycznia 2023 r.).

W dniu 31 października 2022 r. Naczelnik US wystawił upomnienie, obejmujące zaległość z tytułu podatku od towarów i usług VAT za III kwartał 2022 r.

W dniu 25 stycznia 2023 r. Skarżący dokonał wpłaty w kwocie 567 zł tytułem VAT-7 za IV kwartał 2022 r. Jednakże Naczelnik US, z uwagi na figurującą zaległość za III kwartał 2022 r. (stosownie do treści art. 62 § 1 i § 4 O.p.) ww. wpłatę z 25 stycznia 2023 r. zaliczył na zaległości z tytułu podatku VAT za III kwartał 2022 r., w tym: na poczet należności głównej kwotę 149,82 zł i na koszty upomnienia kwotę 16 zł oraz na zobowiązanie z tytułu podatku VAT za IV kwartał 2022 r. - na należność główną kwotę 401,18 zł. W tym zakresie Naczelnik US wydał postanowienie z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie zaliczenia wpłaty z 25 stycznia 2023 r.

2.2. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 2 maja 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Dyrektor IAS wskazał, że dokonując przedmiotowego zaliczenia organ I instancji wskazał, że zaliczenia dokonał na wrzesień i grudzień 2022 r., podczas gdy faktycznie dokonał tego zaliczenia na poczet podatku od towarów i usług VAT za III i IV kwartał 2022 r. Powyższe opisane zostało w piśmie z 8 marca 2023 r., w którym organ I instancji wyjaśnił, że system jako ostatni miesiąc trzeciego kwartału generuje okres "9/2022", natomiast w przypadku IV kwartału generuje okres "12/2022". Wskazanie ostatniego miesiąca III i IV kwartału w postanowieniu, jako okresu na poczet którego dokonano zaliczenia nie stanowi naruszenia, które powodowałoby konieczność usunięcia zażalonego postanowienia z obrotu prawnego. Zwłaszcza, że z wpłaty z 25 stycznia 2023 r. zaliczono tylko na należności główne z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okresy oraz na koszty upomnienia.

W przepisie art. 62 § 1 O.p. ustawodawca wyraźnie wskazał, że wpłata jest zaliczana na poczet najstarszej zaległości we wskazanym przez podatnika podatku. Przepis ten dowodzi, że dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty, wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego, jest wiążąca dla organu podatkowego w sytuacji, w której podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął.

Biorąc pod uwagę opisane okoliczności sprawy organ uznał, że zaskarżone postanowienie jest odzwierciedleniem prawidłowo dokonanej czynności księgowej, tj. rozliczenia wpłaty (w wysokości 567 zł) z 25 stycznia 2023 r. (zadysponowanej przez Skarżącego na VAT-7 za IV kwartał 2022 r.) ale z uwagi na istniejące zobowiązanie o wcześniejszym terminie płatności zaliczonej w części dotyczącej kwoty 149,82 zł (należność główna) oraz 16 zł (kosztów upomnienia) za III kwartał 2022 rok oraz 401,18 zł na poczet należności z tytułu podatku od towarów i usług za wskazany przez Skarżącego w poleceniu przelewu okres.

Postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 62 O.p. ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych według zasad określonych w O.p.

Dyrektor IAS podkreślił, że podatnik ma obowiązek wpłacać w terminie i bez wezwania organu podatkowego swoje zobowiązania podatkowe. Z materiału dowodowego wynika, że Skarżący nie reguluje terminowo zobowiązań (o czym świadczą chociażby kierowane do niego upomnienia), co prowadzi do rozliczania wpłat (nadpłat) nie tylko na należności główne, ale również na koszty upomnienia.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zarzucił:

1) ignorancję przepisów i dowodów wskazywanych przez podatnika, a tym samym pogwałcenia zasady zaufania do organów władzy publicznej - art. 8 k.p.a.;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 62, art. 55 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym zaliczeniu wpłaty i powielaniu błędu,

- art. 217 w zw. art. 210 w zw. z art. 219 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu nieprawidłowych rozstrzygnięć w związku z ignorowaniem dowodów wskazywanych przez Skarżącego,

- art. 76a O.p. w związku z niewydaniem postanowienia w sprawie nadpłaty podatku z tytułu PIT za 2020 r. i nie dostarczenie postanowienia podatnikowi (dokonywanie przeksięgowań bez postanowienia), a tym samym uniemożliwienie zaskarżenia go wcześniej; błąd ten ma wpływ na wydawane kolejne postanowienia Naczelnika US w sprawie kolejnych wpłat na poczet podatku VAT, wpłacanych przez podatnika zgodnie z deklaracjami VAT-7K,

- i ogólne złamanie O.p. w związku z przeksięgowaniem nadpłaty z tytułu PIT na inne niż z tytułu VAT zobowiązania niezgodnie ze wskazaniem podatnika;

3) naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł o:

- udzielenie zabezpieczenia poprzez wstrzymanie rozpoznania wszystkich spraw wniesionych przez Skarżącego do czasu rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Gd 493/22, której rozstrzygnięcie jest kluczowe dla wszystkich pozostałych spraw,

- udzielenie zabezpieczenia na czas trwania rozprawy w ten sposób, aby wpłaty podatnika z tytułu deklaracji VAT-7K były księgowane zgodnie z deklaracją VAT-7K - zgodnie ze wskazaniem,

- połączenie wszystkich spraw na postanowienia Dyrektora IAS o zaliczeniu wpłat do wspólnego rozpoznania,

- zobowiązanie Naczelnika US do przedłożenia postanowienia o zaliczeniu nadpłaty podatku z tyt. PIT za rok 2020 wraz z potwierdzeniem jego doręczenia podatnikowi; porównanie z przeksięgowaniem (kluczowy dowód w sprawie I SA/Gd 493/22),

- zobowiązanie Naczelnika US do przedłożenia wszystkich pism kierowanych do niego od 2013 r. przez Skarżącego, a dotyczących zaliczenia nadpłat podatku (kluczowy dowód w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 493/22),

- zwrócenie się do organów Państwa na okoliczność występujących błędów w "e-Deklaracje", ustalenie czy dochodziło do błędów w systemie dostarczanym przez organy państwowe, czy Skarżący zgłaszał błędy w funkcjonowaniu narzędzia (kluczowy dowód w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 493/22),

- w zw. z powyższym wykazanie wadliwości dokonanego przeksięgowania, z naruszeniem prawa przez Naczelnika US, nadpłaty z tyt. PIT za 2020 rok,

- przedłożenie przez Naczelnika US złożonych deklaracji VAT-7K od 2021 r.,

- przedłożenie przez Naczelnika US dokumentów wpłat dokonanych przez podatnika tytułem deklaracji VAT-7K od 2021 r. (potwierdzenia wpływów) ze szczególnym uwzględnieniem tytułu wpłaty,

- przesłuchanie Skarżącego na okoliczność wskazania zaliczenia nadpłaty na poczet podatku VAT w deklaracji PIT za 2020 r. (kluczowy dowód w sprawie I SA/Gd 493/22), co jest równoznaczne z wnoszeniem o przeprowadzenie rozprawy jawnej,

- przesłuchanie pracowników Urzędu Skarbowego biorących udział w spotkaniu ze Skarżącym w zakresie wyjaśniania sytuacji niezaliczenia nadpłaty podatku na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu VAT i przyznania się pracowników do błędu - wysłanie upomnienia do Skarżącego bez wydania postanowienia o zaliczeniu nadpłaty (kluczowy dowód w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 493/22),

- stwierdzenie błędu narzędzia dostarczanego przez Państwo (tak wynika ze sprawy) - mimo wcześniejszych oddzielnych pism kierowanych w zakresie zaliczenia nadpłat na poczet VAT - w ostatniej deklaracji Skarżący umieścił takie wskazanie ponownie; ewentualnie wyjaśnienie podstaw obciążania podatnika za błędy narzędzi (e-Deklaracje) dostarczanych przez Państwo i błędy urzędników państwowych (kluczowy dowód w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 493/22),

- zobowiązanie Naczelnika US do przedłożenia wysyłanych do podatnika upomnień sprzed 2021 r. na okoliczność wykazania, że do błędów w Urzędzie Skarbowym dochodziło już wcześniej w zakresie zaliczania nadpłat podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika,

- zwolnienie od kosztów w związku z trudną sytuacją materialną i zdrowotną,

- uchylenie wszystkich postanowień Naczelnika US dotyczących przeksięgowanych nadpłat i wpłat niezgodnie ze wskazaniem podatnika oraz zaliczenie ich odpowiednio zgodnie ze wskazaniem podatnika na poczet podatku VAT (naprawienie błędu US),

- wykazanie nadpłaty podatku za lata 2020, 2021 oraz 2022,

- orzeczenie odszkodowania i zadośćuczynienia od Urzędu Skarbowego (Skarbu Państwa) za błędnie przeksięgowane wpłaty,

- ewentualnie poczynienie innych ustaleń w sprawie.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5. Postanowieniem z dnia 25 września 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 565/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

6.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

6.2. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, bądź w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS ani poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

6.3. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi (wyłącznie) prawidłowość zaliczenia dokonanej przez Skarżącego w dniu 25 stycznia 2022 r. wpłaty w kwocie 567 zł na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2022 roku.

Przedmiotem rozważań Sądu nie mogły być – wbrew oczekiwaniom Skarżącego – wszystkie postępowania w przedmiocie zaliczenia nadpłat i wpłat dokonywanych przez Skarżącego. Na marginesie przy tym Sąd zauważa, że wskazywane przez Skarżącego, jako mające istotny wpływ na rozpatrywaną sprawę, postępowanie toczące się przed tut. Sądem o sygn. akt I SA/Gd 493/22, zostało zakończone postanowieniem WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2022 r. o odrzuceniu skargi, zaś NSA postanowieniem z dnia 16 czerwca 2023 r. sygn. akt I FZ 120/23 oddalił zażalenie Skarżącego na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 493/22 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Zgodnie z treścią art. 62 § 1 O.p. – w brzmieniu nadanym w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1520), które obowiązuje od 1 stycznia 2020 r. – "Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika." Jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów (art. 62 § 1a O.p.). Stosownie do art. 62 § 4 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania przez Skarżącego wpłaty) w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie (z zastrzeżeniem przypadków określonych w § 4a, w których postanowienie wydaje się wyłącznie na wniosek).

Mając na uwadze powyższe regulacje, uznać należy, że dokonana przez podatnika wpłata jest zaliczana na poczet najstarszej zaległości we wskazanym przez podatnika podatku, nawet wówczas, gdy wskaże konkretną zaległość do pokrycia, a nie będzie to zaległość o najwcześniejszym terminie płatności. Przepis ten zatem wskazuje, że dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty, wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego, jest wiążąca dla organu podatkowego wyłącznie w sytuacji, w której podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął.

Dokonując zaliczenia wpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych organ podatkowy w tym postępowaniu nie jest uprawniony do weryfikacji prawidłowości złożonych przez podatnika deklaracji, jak również rozstrzygnięć określających wysokość zobowiązań (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt I SA/Po 840/17, publ. CBOSA na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postanowienie o zaliczeniu wpłaty ma charakter deklaratoryjny i stanowi li tylko odzwierciedlenie (i potwierdzenie) dokonania czynności materialno-technicznej zarachowania dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych wraz z ewentualnymi odsetkami za zwłokę lub kosztami upomnienia.

W świetle powyższego, za prawidłowe należy uznać dokonane przez organ zaliczenie wpłaty Skarżącego z dnia 25 stycznia 2023 r. w wysokości 567 zł na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług (zgodnie z wolą Skarżącego wyrażoną w treści dokonanego polecenia przelewu) za III i IV kwartał 2022 r. (zaległość podatkowa o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez Skarżącego podatku), na poczet należności głównej za III kwartał 2022 r. w kwocie 149,82 zł i koszty upomnienia w kwocie 16 zł oraz na poczet należności głównej za IV kwartał 2022 r. w kwocie 401,18 zł. Nie można zatem uznać za zasadny zarzut Skarżącego, że wpłata została nieprawidłowo zaliczona, gdyż niezgodnie z jego dyspozycją. Wskazując, że sposób zaliczenia wpłaty został dokonany w sposób błędny, Skarżący nie wskazał, na czym ów błąd miałby polegać, zaś organ odwoławczy – jak również rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd – nie dopatrzył się nieprawidłowości w określeniu zaległości podatkowej oraz wysokości kwot należności głównych i upomnienia, na które dokonana wpłata została zaliczona. Tym samym, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 55 i art. 62 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym zaliczeniu wpłaty, Sąd uznaje za nieuzasadniony.

Wskazać przy tym należy, że obszernie przywoływane przez Skarżącego wniesione pisma, wnioski i zażalenia dotyczą innych wpłat oraz innych podatków, tym samym pozostają irrelewantne w rozpatrywanej sprawie, a podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 76a O.p. nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Mając to na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest odzwierciedleniem prawidłowo dokonanej czynności księgowej, tj. rozliczenia wpłaty podatnika z 25 stycznia 2023 r. W świetle powyższej argumentacji, wbrew zarzutom skargi, zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Jednocześnie w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przez Dyrektora IAS art. 217 w zw. z art. 210 w zw. z art. 219 O.p., bowiem zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie wymagane powyższymi przepisami elementy składowe: podstawę prawną, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, oznaczenie organu podatkowego i strony, datę wydania, pouczenie i podpis. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny. Organy zgromadziły wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i na tej podstawie dokonały prawidłowej analizy sytuacji faktycznej, którą następnie poddały prawidłowej subsumpcji pod znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Zaskarżone postanowienie zawiera wszelkie niezbędne wymagane przepisami elementy, zaś jego uzasadnienie faktyczne wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, którym dał wiarę, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym nie znalazły aprobaty Sądu zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów proceduralnych, w tym zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.).

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że sformułowane w skardze wnioski dowodowe zostały oddalone przez Sąd zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego – wyłącznie – z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zachodzić może wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Powyższe nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie.

6.4. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.