Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 329/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: par 9 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 245 poz 1810
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób  niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 329/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2012 r., sprawy ze skarg Spółdzielni "I" w K., na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 7 grudnia 2011 r. Nr [...],[...],[...],[...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniami z dnia 26 października 2011 r. nr od [...] do nr [...] na podstawie art.216, oraz art. 306c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U z 2007r. Nr 59, poz. 404), rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U Nr 53, poz. 354) oraz rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. Ministrów. Nr 245, poz. 1810) Prezydent Miasta odmówił Międzywojewódzkiej Handlowej Spółdzielni Inwalidów Biuro Ochrony "K" w K. wydania zaświadczeń o uzyskanej pomocy de minimis w ramach ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.).

W ich uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą wystąpienia z wnioskiem w dniu 31 sierpnia 2011 r. było poniesienie przez wnioskodawcę wydatków na zakup w ramach IPR samochodu ciężarowego dla osoby niepełnosprawnej RA. w celu wyposażenia i dostosowania miejsca pracy i stanowiska stosownie do jego ograniczeń zawodowych oraz utrzymania zatrudnienia, a także wydatki poniesione z tytułu opłat na ubezpieczenie , na rejestrację i dodatkowe badanie techniczne tego samochodu. Wydatki te poniesione zostały w dniach 21 czerwca 2011 r., 28 czerwca 2011 r. i 29 czerwca 2011 r. Organ ustalił, że wnioskodawca posiada status zakładu pracy chronionej, przyznany decyzją Wojewody Małopolskiego nr [...].

Po przytoczeniu treści §2 i 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. (obowiązującego w chwili poniesienia wydatków) organ uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że zakup samochodu ciężarowego marki Fiat Panda przez wnioskodawcę nie może być zaliczony do wydatków na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej, ponieważ samochód nie jest stanowiskiem pracy kierowcy. Zd. organu. za takie stanowisko można natomiast uznać kabinę samochodu lub jej część, w której kierowca wykonuje pracę, pod warunkiem zaadoptowania jej do indywidualnych potrzeb osoby niepełnosprawnej, a w nin. sprawie brak było jakichkolwiek dowodów, na podstawie których uzasadnione byłoby stwierdzenie, że kabina zakupionego samochodu została specjalnie dostosowana do potrzeb osoby niepełnosprawnej i w istocie zakupiony samochód ciężarowy może służyć na potrzeby samego zakładu, a korzystać z niego może również każdy inny pracownik. Co do pozostałych wydatków organ stwierdził, że nie mogą być one pokryte ze środków zgromadzonych na koncie Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ponieważ sposób wykorzystania tych środków, regulowany treścią § 2 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007 r., nie przewiduje tego rodzaju wydatków.

Na powyższe postanowienia w ustawowym terminie Międzywojewódzka Handlowa Spółdzielnia Inwalidów Biuro Ochrony "K" w K. złożyła zażalenia, wskazując, że w nin. stanie faktycznym spełnione zostały wszystkie przesłanki konieczne i wystarczające do wydania jej stosownych zaświadczeń o uzyskanej pomocy de minimis w ramach ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.. W szczególności strona żaląca się stwierdziła, iż poniesione wydatki mieszczą się w katalogu wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 12 lit.f rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a na poparcie swojego stanowiska powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 668/09.

Postanowieniami z dnia 7 grudnia 2011 r. od nr [...] do nr [...] na podstawie art. 219, art. 138 § 1 pkt 1w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. b i art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721) oraz § 2 ust.1 pkt 12 lit. e, § 2 ust. 2 pkt 1, § 6 ust. 1, 3 i 6 i § 9 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810 z późn. zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienia w mocy, stwierdzając, że rozstrzygnięcia organu I instancji są co do zasady prawidłowe, acz odmowa wydania zaświadczeń powinna nastąpić z innych powodów.

Po przywołaniu treści wskazanych wyżej przepisów ustaw i rozporządzenia organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca nie spełnił łącznie wszystkich warunków uprawniających uzyskanie zaświadczeń o uznaniu danego wydatku za pomoc de minimis., a mianowicie przedmiotowe wydatki zostały poniesione w dniach 21 czerwca 2011 r., 28 czerwca 2011 r. i 29 czerwca 2011 r. , zaś wniosek o wydanie zaświadczeń został złożony w dniu 31 sierpnia 2011 r., a zatem po upływie 30 dni od dnia dokonania wydatków. Ponadto indywidualny program rehabilitacji (IPR) został opracowany niezgodnie z § 6 ust. 3 i 6 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007 r. Z dołączonych do akt sprawy dokumentów wynika, żew opracowaniu IPR dla R. A. nie brał udziału lekarz –IPR nie zawiera bowiem jego podpisu; podobnie przedstawia się kwestia z protokołem z posiedzenia komisji z dnia 16 czerwca 2011 r., której celem było opracowanie IPR dla R. A. oraz oceną potrzeb pracownika niepełnosprawnego z dnia 15 czerwca 2011 r. Organ stwierdził , że zebrany materiał dowodowy nie potwierdził również tego, że w opracowaniu IPR uczestniczył R. A.. Na poparcie swojego stanowiska odnoszącego się do przekroczenia terminu do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis organ przywołał treść wyroku WSA w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/GL 569/10.

Organ zauważył także, iż w sprawie o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, znajdują zastosowanie przepisy Działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej "K. p. a.), a Naczelny Sąd Administracyjny analogiczny pogląd wyraził m. in. w wyrokach: z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 312/07, LEX nr 574620 i z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 348/09, LEX nr 596775. Jednak ze względu na to, że powołany przez organ I instancji art. 306c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze. zm.) ma analogiczne brzmienie do art. 219 K. p. a. (podobnie jak art. 216 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa do art. 123 § 1 K. p. a.), uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Na powyższe postanowienia Międzywojewódzka Handlowa Spółdzielnia Inwalidów Biuro Ochrony "K" w K. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając im naruszenie: § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz zasad ogólnych procedury administracyjnej zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego i domagając się ich uchylenia.

W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy, przyjmując, że odmowa wydania zaświadczeń winna nastąpić z uwagi na uchybienie 30-dniowego terminu do złożenia wniosku o ich wydanie, naruszyło ogólne zasady procedury administracyjnej, w szczególności zasadę praworządności, a także - pośrednio - art. 139 k. p. a. Zd. strony skarżącej termin określony w § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia jest terminem instrukcyjnym, a więc organ nie może odmówić wydania zaświadczenia z uwagi na jego uchybienie.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień.

Na rozprawie w dniu 11 maja 2012 r. na zasadzie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z dnia 14 marca 2012 r. Dz. U. poz.270) Sąd zarządził połączenie spraw od sygn. I SA/Kr 329/12 do I SA/Kr 332/12 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia , uznając , że pozostają one ze sobą w związku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((tj. z dnia 14 marca 2012 r. Dz. U. poz.270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do treści art. 145§1 pkt 1a/ i c/ cyt. ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie uchyla je w całości lub w części , jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Skargi nie są uzasadnione, albowiem zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa dającego podstawę do wyeliminowania ich z obrotu prawnego .

Bezspornym w nin. sprawach było , że strona skarżąca posiada status zakładu pracy chronionej, że w dniu 21 czerwca 2011 r. zakupiła samochód ciężarowy marki Fiat Panda w ramach indywidualnego programu rehabilitacyjnego dla osoby niepełnosprawnej R. A., że w dniu 28 czerwca 2011 r. uiściła opłaty na rejestrację i na ubezpieczenie tego samochodu, że w dniu 29 czerwca 2011 r. poniosła opłatę za dodatkowe badanie tego samochodu, a w dniu 31 sierpnia 2011 r. zwróciła się o wydanie zaświadczeń o uzyskanej pomocy de minimis w ramach ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Sporną między stronami pozostawała kwestia czy termin określony w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych ( Dz. U. Nr 245, poz. 1810 ze zm. ) ma charakter przepisu prawa materialnego – jak twierdzi organ podatkowy, czy też ma charakter terminu instrukcyjnego – jak twierdzi strona skarżąca. Konsekwencją przyjęcia za słuszne jednego z w/w stanowisk jest przesądzenie, czy złożenie po terminie wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis oznacza utratę uprawnienia zawartego w ust. 1 w/w przepisu, co de facto oznacza, że udzielona pomoc nie może być uznana za pomoc de minimis.

W myśl art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), od podatku od nieruchomości zwalnia się prowadzących zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407, Nr 217, poz. 1427 i Nr 226, poz. 1475), lub zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych lub zakłady aktywności zawodowej.

W świetle art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721), prowadzący zakład pracy jest zwolniony m. in. z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Środki z tych zwolnień przekazywane są w 90% na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych (art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. b ww. ustawy). Na mocy art. 33 ust. 4 ww. ustawy, środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków. Sposób wykorzystania środków reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810 ze zm.). Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e ww. rozporządzenia, środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na indywidualne programy rehabilitacji, zwane dalej "programami rehabilitacji", mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Według zaś § 6 ust. 1, 3 i 6 ww. rozporządzenia, warunkiem wykorzystania środków funduszu rehabilitacji na wydatki, o których mowa w § 2 ust.1 pkt 12, jest opracowanie programu rehabilitacji. Pracodawca powołuje komisję rehabilitacyjną, w skład której wchodzą:

1) lekarz lub pielęgniarka wykonujący świadczenia zdrowotne na rzecz zakładu, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji;

2) osoba zajmująca się problematyką rehabilitacji u pracodawcy prowadzącego zakład;

3) doradca zawodowy lub instruktor zawodu.

Program rehabilitacji opracowywany jest z udziałem pracownika niepełnosprawnego, którego ten program dotyczy.

Wydatek z § 2 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia, o ile stanowi przysporzenie korzyści dla pracodawcy, poniesiony ze środków, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt l lit. a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowi pomoc de minimis (§ 2 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia). Kwota pomocy de minimis nie może przekroczyć 81% wartości zwolnienia w podatku od nieruchomości (§ 8 ww. rozporządzenia). Przepis § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia statuuje, iż warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy. Z kolei § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że w celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania. Nadto przedsiębiorca zobowiązany jest do złożenia dokumentów wymienionych w § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia. Zaświadczenie wydawane jest w oparciu o art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), zgodnie z którym podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis.

Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że aby uzyskać zaświadczenie o uznaniu danego wydatku za pomoc de minimis spełnione muszą zostać łącznie następujące przesłanki:

- przedsiębiorca winien złożyć dokumenty, o jakich mowa w § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia,

- wydatek musi zostać pokryty z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych,

- wydatek winien zostać przeznaczony na określony w ww. rozporządzeniu cel, w tym wypadku na indywidualny program rehabilitacji, mający na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach którego są finansowane koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności,

- indywidualny program rehabilitacji musi zostać opracowany przez komisję rehabilitacyjną w określonym składzie, z udziałem pracownika niepełnosprawnego, którego ten program dotyczy,

- wniosek winien zostać złożony w ciągu 30 dni od dnia dokonania wydatku.

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych sprawy stwierdzić należy, że nie zostały spełnione przez stronę skarżącą dwie ostatnie przesłanki. Przedmiotowe wydatki zostały poniesione w dniach 21, 28 i 29 czerwca 2011 r., zaś wniosek o wydanie zaświadczeń o uzyskanej pomocy de minimis złożony został w dniu 31 sierpnia 2011 r. Słusznie zatem organ odwoławczy uznał , że złożenie wniosku nastąpiło z przekroczeniem wskazanego wyżej terminu, co musiało skutkować odmową wydania zaświadczeń o uzyskanej pomocy de minimis.

Jak wynika z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych "warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. Jak wynika natomiast z § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia "W celu (...) uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania". Analiza treści w/w przepisu wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że warunkiem uznania pomocy za pomoc de minimis jest uzyskanie zaświadczenia, jednakże na przedsiębiorcę został nałożony obowiązek – warunkujący uzyskanie tego zaświadczenia (jak mówi przepis – w celu uzyskania zaświadczenia ) – przedłożenia organowi w terminie 30 – dni informacji o dokonaniu wydatku. Zdaniem Sądu w/w przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby udzielona pomoc mogła być uznana za pomoc de minimis tj. przedsiębiorca w terminie trzydziestu dni od dnia dokonania wydatku ma przedstawić o tym fakcie informację organowi wydającemu zaświadczenie i musi uzyskać zaświadczenie. Nie spełnienie którejkolwiek z w/w przesłanek oznacza, że udzielona pomoc nie może być uznana za pomoc de minimis. Termin zatem określony w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych ma charakter przepisu prawa materialnego, a to oznacza, że po jego upływie uprawnienie do uzyskania zaświadczenia, że poniesiony wydatek spełniał kryterium pomocy de minimis wygasa. Analogiczne stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 512/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl)

Składowi orzekającemu w niniejszej sprawie znany jest pogląd zawarty w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 552/08 ( na który powołał się pełnomocnik strony skarżącej ), jednakże wymaga podkreślenia, że pogląd w nim wyrażony dotyczył innego przepisu, a to § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie ( Dz. U. Nr 53, poz. 354 ). Przede wszystkim zaakcentować jednak należy, że organy w sprawie będącej przedmiotem oceny WSA w Gdańsku orzekły na podstawie przepisu, który został uchylony tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej ( Dz. U. Nr 76, poz. 496 ), które utraciło moc z dniem 1 stycznia 2008 r. na podstawie rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2007 r. uchylającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej ( Dz. U. Nr 249, poz. 1854 ). Na marginesie należałoby wskazać, że § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie dotyczy tylko dwóch sytuacji wydawania zaświadczenia z urzędu przez organ udzielający pomocy, a to:

- po pierwsze, wydania zaświadczenia w dniu wydania decyzji udzielającej pomoc publiczną,

- po drugie, wydania zaświadczenia, w terminie dwóch miesięcy od dnia udzielenia pomocy publicznej, gdy pomoc udzielona jest na podstawie aktu normatywnego, bez wymogu wydania decyzji.

Ustawowe zwolnienie z podatku od nieruchomości zakładów pracy chronionej nie stanowi pomocy publicznej, gdyż pracodawca uzyskuje pomoc publiczną, a więc przysporzenie dopiero w momencie wydatkowania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na cele określone w rozporządzeniu. Z tego też tytułu w/w akt nie może mieć zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Reasumując, skoro przepis § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych warunkuje uznanie udzielonej pomocy za pomoc de minimis od uzyskania zaświadczenia, a warunkiem jego uzyskania jest przedstawienie organowi informacji o poniesionym wydatku w terminie 30 – dni od daty dokonania wydatku, to niedochowanie terminu określonego w/w przepisie oznacza, że wygasła przesłanka uznania pomocy za pomoc de minimis, a to z kolei przesądza o zasadności wydanych postanowień o odmowie wydania zaświadczeń.

Słusznie także organ odwoławczy uznał, że indywidualny program rehabilitacji (IPR) osoby niepełnosprawnej został opracowany niezgodnie z § 6 ust. 3 i 6 ww. rozporządzenia. Z dołączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika bowiem , by w opracowaniu IPR dla R. A. brał udział lekarz - IPR nie zawiera bowiem jego podpisu. Podobnie kwestia przedstawia się z protokołem z posiedzenia komisji z dnia 16 czerwca 2011 r., której celem było opracowanie IPR dla R.A. oraz oceną potrzeb pracownika niepełnosprawnego – R. A. z dnia 15 czerwca 2011 r. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdza również tego, że w opracowaniu IPR uczestniczył R. A.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zarzut skarg odnoszący się do naruszenia § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za nieuzasadniony.

Nie dopatrzył się Sąd także w nin. sprawie naruszenia zasad ogólnych procedury administracyjnej określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a szczególnie zasady określonej w art. 139 ., który stanowi , że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zasad ta stanowi zatem , że organ odwoławczy nie może pogarszać – określonej orzeczeniem organu pierwszej instancji – sytuacji prawnej strony odwołującej się czy składającej zażalenie. Strona powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesiony przez nią środek, jeżeli nie okaże się skuteczny, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżonym orzeczeniem, w żadnym zaś wypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia. W nin. sprawie zestawienie sentencji postanowień organu I instancji z sentencją postanowień organu odwoławczego nie wskazuje aby pogorszenie takie miało miejsce.

Z przytoczonych wyżej względów na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargi oddalił.