Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1154/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz D. W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1154/16

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009r., wydaną w wyniku rozpatrzenia wniosku D. W.i z dnia [....]października 2007r., Prezydent W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze oraz garażem podziemnym na terenie działek ew. nr [...]z obr. [...] przy ul. [...] w W., wykonaniu zjazdu na teren inwestycji z działki ew. nr [...] z obr. [...], stanowiącej pas drogowy ul.[...] oraz wykonaniu dojścia i dojazdu do budynku na terenie części działki ew. nr [...] z obr.[...].

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011r. strona wystąpiła o zmianę powyższej decyzji w zakresie ilości kondygnacji podziemnych budynku - z jednej na dwie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011r. Zarząd Dzielnicy [...]. W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze oraz garażem podziemnym na terenie działek ew. nr [...] z obr. [....] przy ul. [...] w W., wykonaniu zjazdu na teren inwestycji z działki ew. nr [...] z obr. [...], stanowiącej pas drogowy ul. [...] oraz wykonaniu dojścia i dojazdu do budynku na terenie części działki ew. nr [...] z obr. [...].

Z treści tej decyzji wynika, że została ona wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku D. W. z dnia [...] października 2007r.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Zarząd Dzielnicy [...] W. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie z urzędu nieważności ww. decyzji z dnia [...] marca 2011r. Zarządu Dzielnicy [...] W. ustalającej warunki zabudowy, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W powyższym piśmie wskazano, że zdaniem Zarządu Dzielnicy, naruszenia prawa we wskazanej decyzji miałyby polegać na: "nieuwzględnieniu jako strony postępowania Poczty Polskiej, będącej użytkownikiem wieczystym nieruchomości przylegającej do terenu inwestycji na którą oddziałuje przedmiotowa inwestycja", co stanowi naruszenie art. 28 k.p.a., wydaniu decyzji "w oparciu o niekompletną dokumentację niezbędną do jej wydania", co stanowić ma naruszenie art. 52 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podano, że wydanie decyzji nastąpiło "bez analizy urbanistycznej", podniesiono kwestię "niezgodności pomiędzy oznaczeniem terenu inwestycji w osnowie decyzji a oznaczeniem na załączniku mapowym". Wskazano, że decyzję wydano z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Podano także, iż stwierdzenie ostateczności decyzji nastąpiło w dniu jej wydania, co narusza art. 127 § 1 i art. 129 § 2 k.p.a., jak również błędnie oznaczono organ wydający decyzję, co miałoby naruszyć art. 107 § 1 k.p.a.

W piśmie z dnia [...] marca 2012r. Zarząd Dzielnicy W. wyjaśnił dodatkowo, że w zasobach Wydziału znajduje się wniosek z dnia [...] 10.2007r. złożony przez D. W. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami użytkowymi w parterze, na działkach ewid. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.. Podano, że w dniu [...] 03.2009r., po rozpatrzeniu tego wniosku, została wydana decyzja nr [...] o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji, oraz, że w dniu [...] 01.2011r. wpłynął wniosek o zmianę ww. decyzji nr [...].

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. (sygn. akt [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność wspomnianej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011r. Zarządu Dzielnicy [...] W., po stwierdzeniu, że decyzją tą rozstrzygnięto sprawę załatwioną już uprzednio inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Prezydent W. nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., a nadto, że decyzja ta rażąco narusza:

• przepis art. 10 k.p.a. w wyniku błędnego ustalenia stron postępowania (bez powiadomienia wszystkich właścicieli i użytkowników wieczystych terenu inwestycji i działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji),

• przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy odnośnie konieczności sporządzenia analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która to powinna stanowić załącznik do decyzji ustalającej warunki zabudowy.

D. W., złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wspomnianą decyzją Kolegium.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2013r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]września 2012 r. nr [...], którą stwierdzono nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia [...] marca 2011r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, iż zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Przepis ten spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., rozciągając tę gwarancję na samą decyzję oraz na sprawę, którą ona załatwia. Zastosowanie go następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przedmiotem postępowania będą interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Charakter i zakres praw nabytych z decyzji (brak ich nabycia) lub ustanowionych nią obowiązków stanowi o tożsamości załatwienia sprawy (za: Borkowski w: Adamiak/Borkowski, KPA Komentarz, Warszawa 1998, Art. 156, Nb. 36-37). Wyniki analizy i porównania treści decyzji: Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2009r. oraz Zarządu Dzielnicy [...] W. nr [...] z dnia [...] marca 2011r. nie pozostawiają, zdaniem Kolegium, wątpliwości, że każda z nich rozstrzyga wniosek D. W. z dnia [...] października 2007 r., obie ustalają warunki zabudowy dla dokładnie tej samej inwestycji, jedyna zaś różnica między nimi sprowadza się do tego, że pierwsza z nich dopuszcza możliwości realizacji jednej kondygnacji podziemnej, druga zaś - od jednej do trzech takich kondygnacji. Różnica ta nie wystarcza jednak, zdaniem Kolegium, do uznania, że każda z przedmiotowych decyzji rozstrzyga odrębną sprawę, których przedmioty zdefiniowane zostały odrębnymi wnioskami. Brak jest nadto podstaw do uznania, że decyzja z dnia [...] marca 2011r. wydana została w oparciu o art. 155 k.p.a., przepis ten bowiem nie został w ogóle wskazany w jej podstawie prawnej, nie powołano w jej treści wniosku o dokonanie zmiany w trybie przewidzianym przez ten przepis, w szczególności - wniosku z dnia [...] stycznia 2011r., złożonego przez A., nie ograniczono się również do zmiany decyzji z dnia [...] marca 2009r. w zakresie objętym wskazanym lub jakimkolwiek innym, konkretnie przywołanym wnioskiem.

Konstatacja powyższa zdaniem organu wystarcza do stwierdzenia, że wobec decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. nr [...]z dnia [...] marca 2011r. zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., skutkująca jej nieważnością, jest ona bowiem decyzją dotyczącą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]marca 2009r. Kolegium podzieliło jednocześnie stanowisko wnioskodawcy co do tego, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powołaniem się na dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie to bowiem może, co najwyżej stanowić podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej taką decyzją. Kolegium zauważyło nadto, iż sam brak analizy urbanistycznej, w sytuacji, gdy ustalenia decyzji były prawidłowe, tj. takie, jakie wynikałyby z takiej analizy, nie wystarcza do uznania, że decyzja nie poprzedzona ową analizą wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu ostatniego z wymienionych przepisów. Pogląd ten jednak, w świetle wcześniejszych rozważań, pozostaje obojętny dla wyniku sprawy, bowiem kwestią przesądzającą jest wydanie badanej decyzji w sprawie zakończonej inną decyzją ostateczną.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] września 2013r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga D. W..

W skardze zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie prawa tj. art. 155 i art. 156 § 1 pkt.3 kodeksu postępowania administracyjnego.

Strona skarżąca wskazała, iż organ nadzoru bezpodstawnie przyjął, że decyzja z dnia [...] marca 2011r. nr [...] jest kolejną decyzją wydaną w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a nie decyzją wydaną w wyniku wniosku o zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, nie można uznać, że decyzja z dnia [...] marca 2011r. nr [...] została wydana w sprawie, która została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2663/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Uznając skargę za niezasadną sąd wskazał, że wyniki analizy i porównania treści decyzji: Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2009r. oraz Zarządu Dzielnicy [...] W. nr [...] z dnia [...] marca 2011r. nie pozostawiają, wątpliwości, że każda ze wskazanych decyzji rozstrzyga wniosek D. W. z dnia [...] października 2007r. Obie powyższe decyzje ustalają warunki zabudowy dla tej samej inwestycji, jedyna zaś różnica między nimi sprowadza się do tego, że pierwsza z nich dopuszcza możliwości realizacji jednej kondygnacji podziemnej, druga zaś - od jednej do trzech takich kondygnacji podziemnych, co nie ma wpływu na stan zagospodarowania terenu. Różnica ta nie wystarcza, do uznania, że każda z wymienionych decyzji rozstrzyga odrębną sprawę, których przedmioty zdefiniowane zostały odrębnymi wnioskami. Tym bardziej, że obie decyzje były wynikiem rozpoznania tego samego wniosku. Zmiany w zagospodarowaniu terenu określone wskazanymi decyzjami są tożsame, a okoliczności tej nie zmienia różna liczba kondygnacji podziemnych. W badanej w trybie nadzoru decyzji Zarządu Dzielnicy [...]W. z dnia [...]marca 2011r. nie wskazano, że była ona wydana w trybie art. 155 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku dotyczącego zmiany decyzji ostatecznej Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2009r.

Gdyby nawet przyjąć takie założenie, należałoby stwierdzić, że decyzja taka wydana została z rażącym naruszeniem art. 155 k.p.a. W niniejszej sprawie użytkownik wieczysty sąsiedniej nieruchomości (działka nr 4) P.P.U.P. "Poczta Polska" nie brał udziału w postępowaniu. Nie wyraził również zgody na zmianę decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy na działce sąsiedniej. Zgoda wszystkich stron postępowania jest konieczna do wydania decyzji w trybie art. 155 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł skarżący i zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił naruszenie:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia wyroku polegające na braku odniesienia w uzasadnieniu wyroku do uzasadnienia zarzutów powołanych w skardze z dnia [...] października 2013 r.,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. i w związku z art. 155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo, iż organ administracji przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. organ błędnie przyjął że decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydana przez Zarząd Dzielnicy [...] W. nie jest decyzją zmieniającą wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. wydaną przez Prezydenta W. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze oraz garażem podziemnym na terenie działek ew. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...]. w W.,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. i w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo, iż organ administracji przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. organ bezzasadnie stwierdził nieważności decyzji nr [...] z dnia [...]marca 2011 r. wydanej przez Zarząd Dzielnicy [...]. W., która w ocenie organu nie była decyzją zmieniającą decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. wydaną przez Prezydenta W., a decyzją dotyczącą sprawy uprzednio rozstrzygniętej przez wyżej wskazaną decyzję nr [...].

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2663/13 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji do nieprawidłowego zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ocena organu, iż doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a jest nieuprawniona.

Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę, zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a, związany był oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1239/14.

Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej wyroku uznał za zasadny jedynie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez sąd skargi mimo, iż organ administracji przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. organ co najmniej przedwcześnie stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011r. wydanej przez Zarząd Dzielnicy [...] W.. Tym samym uznał, że także sąd I instancji przedwcześnie przyjął, że doszło do takiego naruszenia przepisów, które wywołało konieczność stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu zobowiązał sąd, by uwzględnił rozważania przedstawione w uzasadnieniu tego wyroku, a w pierwszej kolejności zażądał od organów pełnej dokumentacji spraw zakończonych decyzjami z 2009r. i 2011r. Oznacza to, że sąd ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę ma ocenić czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

W uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał że podlegające kontroli sądowoadministracyjnej akta nie wydają się kompletne. Zauważył że ze zgromadzonego do tej pory w aktach materiału dowodowego nie wynika jakie czynności poprzedzały wydanie decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Przed przedwczesnym w tej sytuacji było zdaniem NSA przyjęcie że czynności przeprowadzone w ramach postępowania toczącego się przed prezydentem odzwierciedlone w aktach tego organu, stanowiły jednocześnie akta postępowania jakie prowadzone było przez zarząd dzielnicy, a tym samym że decyzja z 2011 roku wydana była w oparciu o wniosek z 2007 roku. NSA wskazał że rozstrzygając co do tożsamości spraw należy mieć na względzie że organy administracji prowadząc akta winny je z momentem ich założenia opatrzyć stosowną numeracją - znakiem który zawiera oznaczenie identyfikujące organ, organizacyjnie wyodrębnioną komórkę podejmującą działania w sprawie, cztery cyfry roku kalendarzowego w którym wszczęto postępowanie (rozp. Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011r w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działań archiwów zakładowych, Dz.U z 2011r. nr 14, poz. 67). NSA podkreślił, że jeśli znak decyzji Zarządu dzielnicy zawiera wskazanie roku na 2011, to wątpliwe wydaje się przyjęcie, by postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] marca 2011 r. wszczęte zostało przed tym rokiem. W przypadku reorganizacji związanej z przejęciem zadań przez inny organ fakt ten winien wynikać z dokumentacji znajdującej się w urzędzie, w tym ze sporządzonego w takiej sytuacji protokołu zdania dokumentacji spraw niezałatwionych (§ 64 ust. 1-4 w/w rozporządzenia). W aktach objętych przedmiotem kontroli nie znajduje się żadna wzmianka o takim protokole, jak też o ewentualności dokonania faktycznej reorganizacji i związanym z tym przejęciem spraw. Ustalenia w tym zakresie mogłyby zdaniem NSA wyjaśnić kiedy i na jakiej podstawie postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] marca 2011 r. zostało wszczęte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z zaleceniem zawartym w powyższym wyroku NSA zażądał od organu odwoławczego przekazania kompletnej dokumentacji postępowań zakończonych decyzjami z 2009r i 2011r. W odpowiedzi na wezwanie organ wyjaśnił, iż ani organ odwoławczy, ani organ I instancji nie dysponuje inną dokumentacją, aniżeli ta zawarta w aktach administracyjnych przekazanych sądowi wraz ze skargą.

Sąd poddał ocenie w powyższym zakresie znajdującą się w przedstawionych aktach administracyjnych dokumentację. Należy zauważyć, że znak sprawy na decyzji z dnia [...] marca 2011 r. zawiera dwucyfrowe oznaczenie roku 2011, a więc postępowanie rozstrzygnięte tą decyzją zostało zainicjowane w 2011 r. Organ nie zastosował nowej instrukcji kancelaryjnej stanowiącej załącznik do wskazanego w wyroku NSA rozporządzenia. Według § 7 tego rozporządzenia instrukcja ta powinna być stosowana do spraw wpływających od stycznia 2011 r. Zastosował poprzednio obowiązującą instrukcję kancelaryjną zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych (Dz.U. z 1999r, nr 112, poz. 1319), o czym świadczy dwucyfrowe oznaczenie roku, w którym sprawie nadano znak. W aktach postępowania brak jest wzmianki o protokole przejęcia sprawy niezałatwionej w wyniku reorganizacji związanej z przejęciem zadań. Według nowego rozporządzenia w takiej sytuacji w dotychczasowych aktach winien być odnotowany znak nowej sprawy ( § 28 ust. 3 ). Takiej adnotacji nie ma dokumentach postępowania dotyczącego wniosku z 2007 roku, zakończonego decyzją z 2009 roku. Z kolei według poprzednio obowiązującej instrukcji kancelaryjnej, którą organ zastosował znak nie uległby zmianie.

Ustalenia te pozwalają na ocenę iż postępowanie rozstrzygnięte decyzją z 2009r. zostało wszczęte jako nowe w 2011 roku, a nie przed tym rokiem. Wymieniony w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. wniosek z [...] października 2007r. nie mógł więc inicjować tego postępowania. Na marginesie tylko, gdyż ta kwestia nie podlega badaniu sądu należy wskazać, że wniosek o zmianę decyzji, który znajduje się w aktach sprawy został podpisany w 2011 roku. Gdyby więc miał inicjować jakiekolwiek postępowanie to również byłoby ono wszczęte w 2011 roku.

Jednocześnie NSA dokonał oceny prawnej innych istotnych sprawie kwestii, którą sąd rozpoznający ponownie sprawę jest związany i w całości podziela.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał stwierdzenie o tożsamości spraw zakończonych decyzjami z 2009r. i 2011 r. jawi się co najmniej jako przedwczesne. Sąd zdaniem NSA wskazując na zapis w decyzji z 2011r. jako jedną z okoliczności przesądzającej o tożsamości spraw nie zwrócił uwagi na fakt, iż wniosek z dnia [...] października 2007r. wskazywał wyłącznie na jedną kondygnacje podziemną. W tej sytuacji zdaniem NSA logicznym jest rozumowanie, że niczym nieuzasadnione byłoby wydanie w 2011 r. decyzji zezwalającej na jedną do trzech kondygnacji podziemnych dla inwestycji, gdyby nie złożono w terminie późniejszym odrębnego bądź dodatkowego żądania w tym przedmiocie.

Zdaniem NSA, choć wprawdzie różnica pomiędzy inwestycjami objętymi decyzjami z 2009 roku i 2011 roku sprowadzała się do liczby kondygnacji podziemnych, nie mogło to jeszcze skutkować koniecznością przyjęcia tożsamości obu inwestycji tylko z tego względu, że odmienność ta nie ma wpływu na stan zagospodarowania terenu. Zdaniem NSA w aspekcie koniecznych wymogów decyzji badając tożsamość spraw należało porównać ustalenia zawarte w decyzjach z 2009 i 2011 roku. Zmiana choćby jednego z opisanych w decyzji wymogów planowanej zabudowy czyni w ocenie NSA zamierzenia inwestycyjne odmiennymi od siebie, co w konsekwencji uniemożliwia przyjęcie tożsamości badanych spraw.

O tym że postępowanie zakończone decyzją z [...] marca 2011r. nie toczyło się w wyniku rozpoznania wniosku z 2007r. świadczy niewątpliwie jak słusznie wskazał NSA to, że decyzja uwzględniająca wniosek inwestora zezwoliła na jedną do trzech kondygnacji podziemnych w odniesieniu do planowanej inwestycji. Tymczasem wniosek z 2007 roku wskazywał, że zamierzenie inwestycyjne ogranicza się w tym zakresie tylko do jednej kondygnacji. W ocenie sądu więc, gdyby przedmiotem postępowania był istotnie wniosek z 2007r., to wymaganie w zakresie liczby kondygnacji określone w decyzji odnosiłoby się do tak sprecyzowanego żądania. Potwierdza to, że decyzja rozstrzyga zupełnie inny wniosek złożony przez inwestora. I choć wniosek ten dotyczył wydania decyzji o warunkach zabudowy również dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze oraz garażu podziemnego, to wbrew twierdzeniom organu inwestycje objęte tym wnioskami miał zróżnicowany charakter.

Po dokładnej analizie obu decyzji z 2009r. i 2011r. w zakresie koniecznych wymogów jakie zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniem wykonawczym zawierać musi decyzja, sąd doszedł do przekonania, iż każda z decyzji uwzględnia inny wniosek i określa wymagania dla odmiennych zamierzeń inwestycyjnych. Decyzja z dnia [...] marca 2011r. inaczej aniżeli decyzja z dnia [...] marca 2009r. określa wymóg dotyczący liczby kondygnacji podziemnych dla projektowanej inwestycji wskazując, iż dopuszczalna liczba wynosi od jednej do trzech kondygnacji. Oznacza to, że obie decyzje w sposób odmienny określają możliwe działania inwestora w odniesieniu do nieruchomości i planowanej inwestycji w zakresie jej gabarytów. Zamierzenia inwestycyjne których możliwość realizacji przewidują obie decyzje są więc odmienne od siebie, co wyklucza możliwość uznania, że decyzje rozstrzygają tożsamą sprawę.

Potwierdzeniem stanowiska o odmienności zamierzeń inwestycyjnych jest istotna informacja zawarta w uzasadnieniach obu decyzji. Informacja ta dotyczy przewidywanych przez inwestora i wskazanych we wniosku gabarytów planowanej inwestycji i liczby miejsc parkingowych.

Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2011r. wynika że wnioskodawca przewidywał we wniosku rozstrzyganym tą decyzją nie tylko inną liczbę kondygnacji podziemnych (2), ale też dużo większą powierzchnię użytkową (ok. 10380 m2), jak też większą liczbą miejsc parkingowych (ok 112). Tymczasem w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2009r. odnotowano, iż we wniosku przewidziano odpowiednio: powierzchnię zabudowy (ok. 6450 m2), liczbę kondygnacji (1), liczbę miejsc parkingowych ok. 75). Podane wielkości znajdują odzwierciedlenie we wniosku z dnia 24 października 2007 r. znajdującym się w aktach. Powyższe informacje zawarte w uzasadnieniach decyzji stanowiących przecież ich integralną część, opisujące żądania wniosków, które decyzje te rozstrzygały świadczą o tym, że inwestor złożył różne wnioski dotyczące możliwości inwestowania na przedmiotowej nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie ustaliło jednoznacznego stanu faktycznego sprawy, nie dokonało wszystkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, nie oceniło wnikliwie i wszechstronnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, naruszając tym samym zasady postępowania zawarte w art. 7, 77 § 1, i 80 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na istotne naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uzasadniał oceny, iż decyzja z dnia [...] marca 2011r. została wydana z naruszeniem tego przepisu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną ocenę prawną.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.