Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 464/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 1   pkt 2,  art. 29  par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia WSA Teresa Randak, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] o zwrocie pięciu tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wobec D.F..

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji wskazano art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 18 oraz art. 29 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przywołał na wstępie treść art. 22 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Dalej organ I instancji wskazał, że jak ustalono w toku czynności egzekucyjnych, D. F. nie przebywa, nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie posiada żadnego majątku pod adresem wskazanym przez wierzyciela, gdyż aktualnie zamieszkuje u żony A. D. w S. przy ul. [...]. W tym stanie rzeczy organ I instancji zwrócił wierzycielowi tytuły wykonawcze wystawione przeciwko D. F. celem przekazania ich przez ten podmiot właściwemu organowi egzekucyjnemu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. podniósł, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione prawidłowo na adres zameldowania dłużnika (B., ul. [...]) zgodnie z danymi posiadanymi przez wierzyciela. Upomnienia przedegzekucyjne skierowane do zobowiązanego pod wspomniany adres zostały doręczone w trybie tzw. doręczenia zastępczego, który przewidziany jest w Kodeksie postępowania administracyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. nadał tymże tytułom wykonawczym klauzulę skierowania ich do egzekucji i podjął czynności zmierzające do doręczenia ich zobowiązanemu. W ramach tychże działań, z niezrozumiałych dla wierzyciela przyczyn, nie doręczył tytułów wykonawczych w 2003 r. i ograniczył się w tym czasie do spisania jednej relacji pobory skarbowego (w której stwierdzono, że w dniu 10 marca 2003 r.) mieszkanie było zamknięte.

Wierzyciel zauważył dalej, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. od 2003 r. nie podjął czynności egzekucyjnych wobec zobowiązanego w celu wyegzekwowania należności, nie skorzystał także z instytucji doręczenia zastępczego, stosownie do uregulowań zawartych w art. 39 – art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, ograniczył się do jedynie do spisywania relacji poborcy skarbowego oraz kierowania zapytań do Komendy Powiatowej Policji w B..

Wierzyciel zwrócił także uwagę na treść art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z tym zastrzeżeniem, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności egzekucyjnej zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego (art. 24 ust. 5 b wskazanej ustawy). W kontekście przywołanej regulacji wierzyciel zaakcentował, że tytuły wykonawcze były w posiadaniu organu egzekucyjnego od 2003 r., a ich odpisy nie zostały doręczone zobowiązanemu pomimo istniejących przesłanek, co naraża wierzyciela na szkody i narusza jego ważny interes prawny.

W zażaleniu wspomniano także, że zgodnie z art. 43 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych płatnik składek zobowiązany jest do złożenia druku (zgłoszenie płatnika składek), który zawiera m.in. adres siedziby, adres zamieszkania, jeśli jest inny niż adres siedziby, adres do korespondencji, adres prowadzenia działalności gospodarczej. Stosownie natomiast do art. 44 powołanej ustawy – o wszelkich zmianach w stosunku do danych wskazanych w zgłoszeniu płatnik składek jest zobowiązany zawiadomić Zakład Ubezpieczeń Społecznych w terminie 14 dni od daty zaistnienia tych okoliczności. W tym kontekście strona podkreśliła, że D. F. nie dokonał zmiany stosownych danych w Oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S..

Zdaniem wierzyciela, jak wskazano w dalszych wywodach zażalenia, organ egzekucyjny w wyniku ustalenia nowego adresu zobowiązanego (S., ul. [...]) powinien przekazać tytuły wykonawcze do odpowiedniego organu egzekucyjnego, albowiem art. 31 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umożliwia zlecenie organowi rekwizycyjnemu wykonania – w ramach pomocy prawnej – czynności egzekucyjnych w zakresie składników majątku znajdujących się na terenie działania tego organu.

W konkluzji zażalenia strona, mając na uwadze treść art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podniosła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w następstwie podjętych czynności egzekucyjnych powinien skierować tytuły wykonawcze do właściwego miejscowo urzędu skarbowego (tj. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.) celem podjęcia dalszych czynności w sprawie. Nadmieniono także, iż zobowiązany od dnia 20 sierpnia 2004 r. zatrudniony jest w PPUH A – T. F. z siedzibą w S., ul. [...] i jako adres zameldowania podał – B., ul. [...].

Postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], wydanym po rozpoznaniu powyższego zażalenia utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B..

W podstawie prawnej tego postanowienia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 i art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w K. opisał na wstępie stan faktyczny sprawy, akcentując, że z ustaleń organu egzekucyjnego wynika, iż zobowiązany D. F. nie przebywa pod [...], wskazanym w zwróconych wierzycielowi tytułach wykonawczych, adresem i zamieszkuje prawdopodobnie u swojej żony A. D. w S., przy ul. [...]. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że zgodnie z art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Mając na uwadze treść przytoczonego przepisu organ odwoławczy stwierdził, iż "aby uznać, iż postępowanie egzekucyjne faktycznie zostało wszczęte, konieczne jest doręczenie zobowiązanej tytułu wykonawczego, a ponieważ jest ono rodzajem przymusu, uczestnicząca w nim strona musi mieć tego świadomość".

Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wystawił wobec D. F. tytuły wykonawcze zawierające wszelkie elementy wymienione w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednakże wszczęcie egzekucji w oparciu o nie okazało się niemożliwe, gdyż zobowiązany mieszka w S., przy ul. [...]. Zaistniała zatem, wynikająca z treści art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, konieczność zwrócenia przedmiotowych tytułów wykonawczych. W sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte, niemożliwe jest dokonywanie jakichkolwiek czynności egzekucyjnych, a także podejmowanie działań, o których mowa w art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Bezzasadne jest również powoływanie się wierzyciela na art. 39-49 Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące kwestie doręczeń, gdyż ustawa egzekucyjna zawiera w tym zakresie przepisy szczególne wobec regulacji zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy zanegował także twierdzenie wierzyciela, iż organ egzekucyjny może przyczynić się w niniejszej sprawie do przedawnienia zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wskazano, że w interesie wierzyciela leży bieżące informowanie organu egzekucyjnego o wiadomych składnikach majątkowych zobowiązanego i podkreślono, że Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który jest uprawniony do przeprowadzenia m.in. egzekucji z wynagrodzenia za pracę, powinien wykorzystać posiadaną informację o zatrudnieniu zobowiązanego (od 28 sierpnia 2004 r.) w firmie A, zamiast przesyłać w 2005 r. tytuły wykonawcze do Urzędu Skarbowego w B.. Organ odwoławczy zaakcentował także, iż na obecnym etapie sprawy, kiedy tytuły wykonawcze zostały zwrócone i kiedy zobowiązany zmienił miejsce zamieszkania i być może wraz z żoną posiada pod nowym adresem wspólny majątek, organ egzekucyjny w osobie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. może podjąć czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wynagrodzenia otrzymywanego przez D. F. za pracę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zwrócił również uwagę, że art. 31 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy on tymczasowego skorzystania z pomocy innego organu egzekucyjnego, podczas gdy zobowiązany D. F. zmienił adres zamieszkania, w związku z czym objęty jest działaniem organu egzekucyjnego właściwego dla miasta S..

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w K., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B..

W lakonicznie sformułowanym uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny sprawy oraz przebieg dotychczasowego postępowania, a dalej zaakcentowano, że "w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego brak postanowień, które wskazywałyby na potrzebę ograniczenia metod doręczenia wyłączając z nich tzw. doręczenie zastępcze". Nieskorzystanie z tego trybu doręczenia powoduje jedynie przewlekłość postępowania, umożliwia dłużnikom unikanie spłaty zobowiązań i prowadzi do przedawnienia roszczeń.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i zaakcentował, że zwrot tytułów wykonawczych nie przyczyni się do przedawnienia roszczeń, gdyż dotyczą one należności za lata 2001 – 2005, które (zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) przedawnią się najwcześniej w 2010 r. Do czasu przedawnienia roszczeń Dyrektor Oddziału ZUS w S. będzie mógł wykorzystać własne informacje o zatrudnieniu zobowiązanego w [...] firmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Istotą sporu stanowi rozstrzygnięcie kwestii, czy dopuszczalny jest zwrot tytułu wykonawczego wierzycielowi w sytuacji, gdy w toku czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny okaże się, że adres zobowiązanego wskazany w tytule wykonawczym nie jest adresem, pod którym zamieszkuje zobowiązany. Rozpoznanie skargi wymaga rozważania zakresu obowiązków wierzyciela i organu egzekucyjnego dotyczących ustalenia miejsca zamieszkania zobowiązanego, realizowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Stosownie natomiast do § 5 tego artykułu wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (pkt 1) lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (pkt 2). Oznacza to, że dla skuteczności wszczęcia egzekucji administracyjnej wymagane jest doręczenie odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu, chyba że wcześniej dłużnik otrzymał zawiadomienie o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego. W rozpatrywanej sprawie zdarzenia takie nie miały miejsca, a zatem stwierdzić należy, iż postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte.

Tytuł wykonawczy, na postawie którego organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną jest dokumentem urzędowym sporządzonym według ustalonego wzoru, który musi odpowiadać wymogom formalnym określonym przez ustawodawcę w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wspomniany przepis stanowi (w § 1 pkt 2), iż tytuł egzekucyjny zawiera m.in. wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, co oznacza, że wierzyciel zobowiązany jest wskazać w tytule wykonawczym adres zobowiązanego. W ocenie składu orzekającego przez "adres zobowiązanego" należy rozumieć miejsce jego faktycznego zamieszkania. Analogiczny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 992/03 (publ.POP2005/6/147), w którym zaakcentowano także, iż omawiana regulacja zharmonizowana jest z treścią art. 22 § 2 analizowanej ustawy, który również stanowi o miejscu zamieszkania lub o siedzibie zobowiązanego.

Nie ulega wątpliwości, że adres zameldowania nie zawsze jest tożsamy z adresem faktycznego zamieszkania osoby fizycznej. Miejscem zamieszkania w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), który wobec braku stosownych regulacji zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie jest miejscowość, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. Stwierdzić zatem należy, iż samo zameldowanie na pobyt stały w danym lokalu nie jest jednoznaczne z faktycznym zamieszkiwaniem konkretnej osoby fizycznej w określonym czasie w miejscu, w którym jest ona zameldowana (samo zameldowanie jest zresztą czynnością materialno-techniczną o charakterze deklaratoryjnym - por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 listopada 2004 r., sygn. akt I SA/3199/02). Na powiązanie określenia "adres" zobowiązanego z miejscem jego pobytu wskazuje również treść art. 36 § 3 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym zobowiązany, przeciwko któremu wszczęto postępowanie egzekucyjne, jest obowiązany do powiadomienia, w terminie 7 dni organu egzekucyjnego o każdej zmianie miejsca swego pobytu, trwającej dłużej niż jeden miesiąc.

Wobec powyższego zanegować należy tezę, iż tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w każdym przypadku, w którym wierzyciel wskaże w nim adres zameldowania zobowiązanego, podany wierzycielowi w trybie art. 43 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137, poz. 887 ze zm.). Stwierdzić bowiem trzeba, iż przepis art. 27 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, określający m.in. wymóg wskazania w tytule wykonawczym adresu zobowiązanego, zobowiązuje wierzyciela do podania właściwego i aktualnego adresu miejsca zamieszkania osoby fizycznej, rozumianego jako miejsce, w którym osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Obowiązku tego wierzyciel nie może przerzucać na organ egzekucyjny. Oznacza to, że w razie ustalenia przez organ egzekucyjny, iż adres zobowiązanego wskazany w tytule wykonawczym nie jest adresem, pod którym zamieszkuje zobowiązany zasadny (wynikający z art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), jest zwrot tytułu wykonawczego wierzycielowi, którego obowiązkiem jest ustalenie aktualnego miejsca zamieszkania zobowiązanego i skierowanie tytułu do realizacji przez właściwy miejscowo organ egzekucyjny.

Z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie wynika, iż zobowiązany D. F. nie zamieszkuje (nie przebywa) w lokalu położonym w B. przy ul. [...]. Okoliczność tę potwierdziła jego matka w dniu 9 stycznia 2004 r., a także ustalenia dokonane na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w B. (wskazane w pismach z dnia 9 grudnia 2003 r. oraz z dnia 28 listopada 2006 r.). Bezsporne jest również, iż tytuły wykonawcze nie zostały doręczone zobowiązanemu (w dniu 10 marca 2003 r. poborca skarbowy zastał mieszkanie położone w B. przy ul. [...] zamknięte, natomiast podczas spisywania, z udziałem matki zobowiązanego, protokołu o stanie majątkowym D. F. w dniu 9 stycznia 2004 r. ustalono, że zobowiązany pozostaje zameldowany w B., jednakże przebywa w S. ). Powzięcie wiedzy, że D. F. nie zamieszkuje w B., przy ul. [...] wykluczało dopuszczalność zastosowania trybu doręczenia określonego w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, "której warunkiem jest to, aby adresat pisma istotnie mieszkał pod wskazanym adresem" (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2355/05, LEX nr 223323), a zatem bezprzedmiotowe są w niniejszej sprawie rozważania na temat odpowiedniego stosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasad doręczania pism określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Akcentowana przez stronę skarżącą kwestia, iż organ egzekucyjny nie działał sprawnie i zaniechał doręczenia tytułów wykonawczych wystawionych w 2003 r. w nieodległym czasie od ich otrzymania, w którym to okresie być może zobowiązany zamieszkiwał jeszcze w B., nie może stanowić podstawy zanegowania zasadności zwrotu tytułów wykonawczych wierzycielowi. Bezczynność czy też opieszałość organu egzekucyjnego dotycząca podjęcia działań zmierzających do doręczenia tytułów wykonawczych nie może być przesłanką zakwestionowania prawidłowości zwrócenia tytułów wykonawczych i podważenia legalności takiego rozstrzygnięcia. Na marginesie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 54 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, przysługuje skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Wspomniany stan "przewlekłości postępowania" (który należy uznać za sformułowanie o charakterze stylistycznym) oznacza brak konkretnego działania organu egzekucyjnego związanego z podjęciem czynności zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (na co zwrócił m.in. uwagę Michał Miłosz w publikacji "Konstrukcja i rozpoznawanie środków zaskarżenia bezczynności w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji", Samorząd Terytorialny 2007/7-8/130), a więc może także zaistnieć w razie braku aktywności organu egzekucyjnego w zakresie działań zmierzających do doręczenia tytułu wykonawczego. Odnosząc się do wskazywanych w skardze skutków wynikających z okresu, jaki upłynął pomiędzy datą wystawienia tytułów wykonawczych z 2003 r. a datą ich zwrócenia wierzycielowi zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 19 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez ten oddział, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń. Art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2007 r., nr 11, poz. 74 ze zm.) stanowi natomiast, że należności z tytułu składek przedawniają się po upływie 10 lat.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, nr 1270 ze zm.).