Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 827/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 9, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 6, ust. 7, ust. 15a, ust. 15c, ust. 15d, art. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 141
law: Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t. j.)
article: art. 25
journal: Dz.U. 2022 poz 1360
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 119 pkt 2, art. 120, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.), Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 26 lipca 2023 roku nr KO.446.404.2023 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Z. z dnia 12 kwietnia 2023 roku, nr OPS.SR.4223-000423/2023.


UZASADNIENIE

Decyzją z 26 lipca 2023 r., nr KO.446.404.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) – dalej: "k.p.a." – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Z. z 12 kwietnia 2023 r., nr OPS.SR.4223-000423/2023, znak: OPS.SR.4223-4964/2022, odmawiającą przyznania M.Ż. dodatku węgłowego.

Kolegium wyjaśniło, że ww. decyzja organu I instancji została wydana na skutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wcześniejszej decyzji organu I instancji z 12 stycznia 2023 r., nr OPS.SR.4223-000146/2023, o odmowie przyznania M.Ż. dodatku węglowego. Decyzja organu I instancji z 12 kwietnia 2023 r. została doręczona skarżącej za pośrednictwem operatora pocztowego 1 czerwca 2023 r.

Pismem z 15 czerwca 2023 r. przesłanym bezpośrednio do Kolegium w formie dokumentu elektronicznego (ePUAP) M. Ż. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Z. z 12 kwietnia 2023 r., OPS.SR.4223-000423/2023. Skarżąca zakwestionowała skuteczność doręczenia decyzji wydanej przez Burmistrza Z. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego. Zarzuciła wadliwość doręczenia decyzji. Nadto wskazała, że przypadku stwierdzenia przez Kolegium, że doręczenie decyzji jest skuteczne, wnosi o merytoryczne rozpoznanie sprawy. Jednocześnie wniosła o umożliwienie jej wypowiedzenia się w sprawie i złożenia pisma z uzasadnieniem wniesionego przeze nią odwołania".

Pismem z 4 lipca 2023 r., znak: KO.441.404.2023, Kolegium odwołując się do orzecznictwa sądowego poinformowało M.Ż., że decyzja podpisana tradycyjnie (własnoręcznie) powinna zostać doręczona stronom na piśmie, natomiast decyzja podpisana elektronicznie powinna być doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jeżeli doręczenie decyzji adresatowi nastąpiło w formie papierowej (tak jak w rozpatrywanej sprawie), nie można skutecznie twierdzić, że nie doszło do doręczenia decyzji i ta decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Od decyzji organu I instancji z 12 kwietnia 2023 r., nr OPS.SR.4223-000423/2023, środek zaskarżenia został wniesiony w terminie do wniesienia odwołania. Kolegium uznało więc, iż nastąpiło skuteczne doręczenie stronie ww. decyzji Burmistrza Z. z 12 kwietnia 2023 r., nr OPS.SR.4223-000423/2023. Jednocześnie poinformowano M.Ż., że stosownie do art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. ma prawo do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Nadto wskazano, iż strona może również złożyć dodatkowe uzasadnienie odwołania, dodatkowe pisma i argumenty w sprawie poświadczające jej twierdzenie o zamieszkiwaniu pod adresem K., ul. [...] (np. faktury za dostarczanie wody, odbiór ścieków, energię elektryczną, przedłożenie dokumentów poświadczających dojazd do pracy do Ł. z miejscowości K., itp.). Pismo zostało odebrane przez skarżącą 5 lipca 2023 r. Skarżąca nie skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, jak również nie przedłożyła żadnych dodatkowych dowodów oraz uzupełnienia odwołania.

Organ II instancji w oparciu o przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 141 ze zm.) – dalej "u.d.w." – wyjaśnił zasady przyznawania dodatku węglowego i stwierdził, że z akt sprawy wynika, że w złożonym 30 listopada 2022 r. wniosku o wypłatę dodatku węglowego M. Ż. wskazała adres miejsca swojego zamieszkania: K. ul. [...], gmina Z.. Nadto zaznaczyła, że jej gospodarstwo domowe jest jednoosobowe i znajduje się w budynku jednorodzinnym z zainstalowanym w nim głównym źródłem ogrzewania, którym jest kocioł na paliwo stałe, zgodnie z art. 2 ust. 3 u.d.w., zgłoszony lub wpisany do CEEB. Wniosek ten opatrzony jest podpisem składającej i zawiera oświadczenie, że jest świadoma odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

W aktach znajduje się deklaracja dotycząca źródeł ciepła i źródeł spalania paliw (formularz B - Budynki i lokale niemieszkalne), złożona przez J.S., oznaczoną w niej jako właściciel/współwłaściciel (data wypełnienia formularza: 28 czerwca 2022 r.). W deklaracji tej zaznaczono, że w budynku (domu letniskowym) zlokalizowanym pod adresem: K., ul. [...], gmina Z., są zainstalowane następujące źródła ciepła: ogrzewanie elektryczne/bojler elektryczny; funkcja c.w.u. o mocy 2 kW, kocioł na paliwo stałe (węgiel, drewno, pellet lub inny rodzaj biomasy) z ręcznym podawaniem paliwa/zasypowy, funkcja: c.o., c.w.u.; o mocy 7 kW, klasy 4; rodzaje stosowanych paliw stałych: węgiel i paliwa węglopochodne oraz drewno kawałkowe.

Wypełniająca deklarację zaznaczyła, że jej dane adresowe nie są tożsame z adresem budynku, którego dotyczy formularz. W formularzu J.S. podała adres: ul. [...] m [...], [...] Ł.

Organ I instancji odmówił skarżącej dodatku węglowego, gdyż uznał, że M.Ż. nie zamieszkuje i nie gospodaruje w budynku i lokalu mieszkalnym. Pod adresem K., ul. [...] jest budynek letniskowy. Zdaniem Kolegium stanowisko organu I instancji jest prawidłowe.

Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle przepisów u.d.w., ustawodawca wiąże wypłatę dodatku węgłowego osobie z gospodarstwem domowym, a gospodarstwo domowe z zamieszkiwaniem i gospodarowaniem pod adresem, gdzie jest określone główne źródło ogrzewania, które musi służyć ogrzewaniu gospodarstwa domowego (art. 2 ust. 1 i 2 u.d.w.). Przepisy u.d.w. nie zawierają własnej definicji miejsca zamieszkania. Wobec powyższego, pomocne będą przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.) – dalej: "k.c.". Zgodnie z art. 25 k.c., miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Oznacza to, że o miejscu zamieszkania decyduje konkretny stan faktyczny: przebywanie w danej miejscowości oraz zamiar stałego pobytu. W świetle cytowanego przepisu o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu). Oznacza to, że dla uznania faktu zamieszkiwania danej osoby w określonej miejscowości, konieczne jest ustalenie kumulatywnego występowania dwóch przesłanek, a mianowicie przebywania i zamiaru stałego pobytu w określonej miejscowości. O ile ustalenie pierwszej przesłanki nie nastręcza trudności, to jednak o ustaleniu zamiaru stałego pobytu mogą decydować różne okoliczności. Przyjmuje się, że o zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej, w którym koncentrują się jej czynności życiowe. Innymi słowy, o uznaniu konkretnej miejscowości za miejsce zamieszkania osoby decyduje takie przebywanie na danym terenie, które posiada cechy założenia tam aktualnego ośrodka jej osobistych i majątkowych interesów. Miejscem zamieszkania jest zatem miejsce, gdzie dana osoba faktycznie przebywa oraz gdzie aktualnie koncentrują się jej sprawy życiowe.

Kolegium wskazało następnie, że z akt sprawy wynika, że M.Ż. jest zameldowana w Ł., przy ul. [...] m [...] (dane z rejestru PESEL) i w Ł. pracuje (notatka służbowa z 20 grudnia 2022 r.). Jak wynika z pisma Zastępcy Burmistrza z 14 marca 2023 r. znak: GK.7032.16.2023 M.Ż. złożyła deklarację o wysokości opłat zagospodarowanie odpadami 9 stycznia 2023 r. z datą powstania obowiązku opłaty 15 października 2022 r. i "wskazała na rodzaj nieruchomości jako zamieszkała, co oznacza budynek mieszkalny". Przy czym należy zauważyć, iż przy piśmie z 20 lutego 2023 r. M.Ż. przesłała do Kolegium, jak podaje złożoną przez nią do Urzędu Gminy Z. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami na terenie gminy Z.. W deklaracji tej M.Ż., jako użytkownik nieruchomości położonej w miejscowości K., ul. [...], zaznaczyła rodzaj nieruchomości, na której powstają odpady komunalne: zamieszkała i w części E deklaracji (dotyczącej nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy) wskazała stawkę opłaty 33,50 zł/za jedną osobę. Nadto M.Ż. wypełniła również część F deklaracji, która dotyczy nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, podając ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 190 zł/rok.

Z kolei deklaracja dotycząca źródeł ciepła i źródeł spalania paliw została złożona na formularzu B przeznaczonym dla budynków i lokali niemieszkalnych.

Dalej organ II instancji zauważył, że z notatki służbowej z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego pod adresem K. ul. [...] w dniu 21 marca 2023 r. wynika, iż dom znajdujący się w K. ul. [...] jest domem letniskowym. W pomieszczeniu gospodarczym znajdował się kocioł na paliwo stałe-nieeksploatowany, brak było węgla lub innego rodzaju opalu. M.Ż. powiedziała, że jeżeli zachodzi potrzeba dogrzewa się grzejnikiem elektrycznym. Wewnątrz budynku stał grzejnik. W budynku znajdowały się następujące pomieszczenia: kuchnia z pokojem, łazienka oraz pomieszczenia nieprzeznaczone do użytkowania. W wywiadzie zaznaczono, iż energia elektryczna, woda zapisane są na matkę M.Ż. M.Ż. złożyła deklarację dotyczącą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dokumentu dotyczącego odbioru budynku nie ma, bo nie jest to budynek mieszkalny tylko letniskowy.

Z nakazów płatniczych, dotyczących nieruchomości położonej w miejscowości K. ul. [...], w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 rok i 2022 rok wynika, iż podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowiły grunty o pow. 373 m2 i budynek letniskowy o pow. 40 m2. Nie wskazano, aby dokonana została zmiana rodzaju budynku znajdującego się na nieruchomości.

W ocenie Kolegium powyższe wskazuje i potwierdza, że pod adresem: K. ul. [...], gmina Z., nie znajduje się dom mieszkalny, lecz budynek letniskowy. Nie sposób zatem uznać, że nieruchomość w miejscowości K. ul. [...], gmina Z. jest miejscem zamieszkania strony (budynek letniskowy nie jest przeznaczony do zamieszkiwania, lecz pełni inną funkcję - wypoczynkową, rekreacyjną). Tym bardziej, iż oprócz gołosłownego twierdzenia skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających fakt całorocznego zamieszkiwania w tym budynku, tj. gospodarowania w nim i koncentrowania się tam jej czynności życiowych. Skarżąca nie odpowiedziała na pismo Kolegium z 4 lipca 2023 r., którym umożliwiono stronie uzasadnienie odwołania oraz złożenie dokumentów poświadczających jej twierdzenie o zamieszkiwaniu pod adresem K., ul. [...].

Według organu odwoławczego nic nie stało bowiem na przeszkodzie, aby skarżąca celem wykazania faktycznego zamieszkiwania w miejscowości K. ul. [...], przedstawiła np. dowody opłat za energię elektryczną i wodę, pomimo iż są wystawione na jej mamę, która to składała deklarację do CEEB dla ww. budynku znajdującego się w K. ul. [...].

Kolegium podkreślił, że w świetle art. 28 k.c., można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Przebywanie w danym miejscu przez dany okres czasu nie przesądza jeszcze o tym, że jest ono miejscem zamieszkania strony. Okoliczności tej nie dowodzi posiadanie w podanej we wniosku lokalizacji zainstalowanego źródła ciepła, o którym mowa w ustawie i regulowanie należnych podatków i opłat. Warunkiem otrzymania dodatku jest faktyczne zamieszkiwanie i gospodarowanie pod adresem wskazanym we wniosku, a prowadzenie gospodarstwa domowego możliwe jest tylko w jednej lokalizacji.

Organ II instancji stwierdził, że okazjonalne czy czasowe przebywanie przez skarżącą w domu w miejscowości K. ul. [...], gmina Z., nie oznacza, że tu prowadzi ona gospodarstwo domowe. Tak więc skarżąca nie wykazała, iż wskazana we wniosku miejscowość K. ul. [...] jest jej głównym ośrodkiem działalności, w którym koncentrują się jej czynności życiowe.

W ocenie Kolegium, w zaistniałym stanie faktycznym, skoro podanego we wniosku adresu nie można uznać za miejsca zamieszkania i gospodarowania skarżącej, to zasadna była odmowa przyznania stronie wnioskowanego dodatku.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła M.Ż. podnosząc, że od października 2022 r. mieszka na nieruchomości pod adresem K. ul. [...] [...] Z.. Zdaniem skarżącej stanowisko, że skoro nie jest to budynek mieszkalny, więc nie można w nim prowadzić gospodarstwa domowego jest błędne.

Skarżąca wyjaśniła, że Kolegium kierując sprawę do ponownego rozpatrzenia zobowiązało Gminę do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, który miał potwierdzić jej zamieszkiwanie pod wskazanym adresem i to czy budynek nadaje się do zamieszkiwania. Wywiad miał być przeprowadzony po uprzednim poinformowaniu jej o terminie jego przeprowadzenia. Skarżąca nie została powiadomiona o zamiarze przeprowadzenia wywiadu. Po przeprowadzeniu wywiadu bez zapowiedzi, bez umówienia z nią terminu została sporządzona notatka służbowa, w której urzędnicy opisali stan budynku, znajdujące się w nim pomieszczenia stwierdzili, że jest to dom letniskowy, ponieważ skarżąca nie posiada zaświadczeń, że jest to dom mieszkalny.

Według skarżącej Burmistrz zaprzecza własnej argumentacji co najmniej dwukrotnie, po pierwsze przyjmując od niej deklarację w sprawie odbioru odpadów komunalnych dla nieruchomości zamieszkałych, a po drugie traktując skarżącą jak mieszkańca – gmina pobiera od niej opłatę za budynek mieszkalny, nie dom letniskowy. W piśmie skierowanym do skarżącej z Gminy Z. w sprawie opłaty za odbiór odpadów komunalnych Burmistrz nazywa ją mieszkańcem gminy i informuje o podwyższeniu pobieranej opłaty. Podwyżka dotyczy jedynie mieszkańców gminy.

Skarżąca dodała, że złożyła do Urzędu Gminy Z. jako użytkownik deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości zamieszkałych od 15 października 2022 r., czyli faktycznej daty powstania obowiązku wnoszenia tej opłaty. Na wezwanie urzędu (rozmowa telefoniczna) przesłała korektę deklaracji. Korekta dotyczyła źle wypełnionego druku deklaracji, niepotrzebnie wpisana stawka w pozycji 24. Skarżąca nie składała żadnych innych deklaracji. Druk deklaracji jest wypełniony domyślnie wskazane są wszystkie stawki, ona zaznaczyła nieruchomość zamieszkałą i od takiej wnosi opłaty.

Skarżąca dodała, że od momentu, gdy tam mieszka opłaca wszystkie media, wszystkie faktury są wystawiane na jej mamę, jedynie deklaracja dotycząca odbioru odpadów komunalnych została złożona przez nią na jej nazwisko. Opłaty za energię skarżąca wnosi za pośrednictwem aplikacji ebok PGE. Do skarżącej są kierowane wszystkie pisma z Urzędu Gminy Z., zarówno te dotyczące dodatku węglowego kierowane na jej adres zamieszkania za pośrednictwem poczty tradycyjnej, mimo wybrania przez nią doręczania korespondencji za pośrednictwem epuap, jak i inne z gminy, które zawsze odbiera w miejscu zamieszkania. Regularnie otrzymuje na ten adres przesyłki kurierskie ze sklepów internetowych, serwisów zakupowych i inne.

Skarżąca wyjaśniła również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim pismem z 4 lipca 2023 r. poinformowało ją o przyjęciu jej odwołania od kolejnej decyzji Burmistrza Z. oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie Kolegium w terminie 7 dni od otrzymania pisma, a także możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień i przedstawienia dokumentów potwierdzających jej zamieszkiwanie w miejscowości K. nie wskazując żadnego terminu. Termin 7 dni jak być może błędnie zrozumiała dotyczył tylko możliwości zapoznania się z aktami.

W dniu 5 sierpnia 2023 r. skarżąca złożyła do Kolegium wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wyjaśnień, ale został on odrzucony jako z uwagi na brak możliwości uwzględnienia takiego wniosku, gdyż przepisy nie przewidują przywrócenia terminu do złożenia wyjaśnień.

Skarżąca oświadczyła, że posiada dokumenty potwierdzające wnoszenie przez nią wszystkich opłat za okres, w którym zamieszkuje pod wskazanym wyżej adresem oraz potwierdzenia otrzymywania korespondencji na ten adres.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie jej dodatku węglowego, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie z 5 listopada 2023 r. skarżąca podniosła, że nie zgadza się z argumentacją Kolegium. Wyjaśniła, że deklaracja dotycząca opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest wypełniona domyślnie, nie wypełniała jej w żadnej części, zaznaczyła tylko, zgodnie z informacją otrzymaną w Urzędzie Gminy Z. rodzaj nieruchomości, za którą mają zostać wnoszone opłaty (część E, i w polu 24 wpisała łączną kwotę 33,50 zł), zgodnie z tym, że zamieszkuje w budynku w K. przy ul. [...]. Nie zaznaczała i nie wypełniała innych pól w deklaracji, zgodnie z instrukcją z Gminy. Burmistrz Z. przyjął jej deklarację, skarżąca opłaca należności za odbiór odpadów w wysokości dla nieruchomości zamieszkałej.

Skarżąca dodała, że wywiad był przeprowadzony praktycznie wiosną po sezonie grzewczym. Nie miałam już węgla. Nie dostała dodatku, nie mogła kupić w niższej cenie, nie miała zapasów. Było już dość ciepło, dogrzewała się grzejnikiem elektrycznym olejowym. Wszystko to miało miejsce w marcu praktycznie po sezonie grzewczym, dopiero po pierwszym rozstrzygnięciu Kolegium, nakazującym Burmistrzowi Z. ponowne rozpoznanie sprawy i przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, który miał stwierdzić czy budynek nadaje się do zamieszkania i czy faktycznie skarżąca w nim przebywa. W notatce służbowej sporządzonej po przeprowadzonym wywiadzie jest napisane, że jest to dom letniskowy i nie nadaje się do zamieszkania. W ocenie skarżącej przeprowadzającym wywiad chodziło o przeznaczenie budynku w dokumentach, a nie o stan faktyczny. Pominięto piętro budynku – poddasze, na którym znajduje się sypialnia oraz informację o tym, że w domu jest woda z wodociągu z Zakładu Usług Komunalnych w Z., prąd i centralne ogrzewanie (kaloryfery) piecem węglowym. Pomieszczenie nazwane jako nieprzeznaczone do użytkowania, to taras z oknami z poliwęglanu, powierzchnia działki to prawie 900 m2, a nie jak wskazało Kolegium 373 m2. Dom z użytkowym poddaszem (sypialnia). Nie jest to działka ROD. Dom był wybudowany pod koniec lat 90, nie było wtedy możliwe wybudowanie domu bez pozwolenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie, uwzględniając stanowisko skarżącej i organu, sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron. W tym trybie rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Mając powyższe na uwadze Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę wskazanych decyzji stanowią przepisy ustawy o dodatku węglowym. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.d.w., dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, ze zm.), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. l tej ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.w., przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się:

1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo

2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe)

W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła 30 listopada 2022 r. wniosek o dodatek węglowy podając, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe znajdujące się w budynku jednorodzinnym z zainstalowanym w nim głównym źródłem ogrzewania typu kocioł na paliwo stałe. Jako adres miejsca zamieszkania skarżąca wskazała K., ul. [...], gmina Z..

Natomiast kwestią decydującą o odmowie przyznania skarżącej opisanego w art. 2 ustawy dodatku węglowego okazała się okoliczność, że skarżąca nie spełnia warunku zamieszkiwania pod wskazanym przez nią adresem. W ocenie organów administracji na powyższą ocenę wpłynął przede wszystkim brak istnienia pod wskazanym adresem budynku o przeznaczeniu mieszkalnym. Organy bowiem zgodnie stwierdziły, że na terenie ww. nieruchomości znajduje się wyłącznie budynek letniskowy, który nie jest przeznaczony do zamieszkiwania, lecz pełni funkcję wypoczynkowo-rekreacyjną, zatem skarżąca nie zamieszkuje i nie gospodaruje w budynku mieszkalnym. Stanowisko organów wynikało m.in. z faktu zameldowania skarżącej pod innym adresem i w innej miejscowości, ustaleń pracowników socjalnych dokonanych w toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego pod adresem K., ul. [...], gmina Z., jak również nakazów płatniczych dotyczących ww. nieruchomości, gdzie wskazano, że podatkiem od nieruchomości objęto m.in. budynek letniskowy o powierzchni 40 m2 i jednocześnie brak było jakichkolwiek informacji, że została dokonana zmiana rodzaju tego budynku.

Osią sporu w niniejszej sprawie jest zatem to, czy w realiach niniejszej sprawy budynek zlokalizowany na nieruchomości pod adresem K., ul. [...], gmina Z. może zostać potraktowany jako miejsce zamieszkania skarżącej, a tym samym, czy spełnione są przesłanki przyznania dodatku węglowego na podstawie przepisów ustawy o dodatku węglowym.

Zdaniem Sądu zaprezentowana przez organy ocena jest przedwczesna, gdyż została dokonana z nienależytym uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy i dlatego nie zasługuje na tym etapie na aprobatę.

W pierwszej kolejności zgodzić się należy, że z przytoczonych przepisów u.d.w. wynika zatem, że dodatek węglowy przysługuje wnioskodawcy w związku z zamieszkiwaniem i gospodarowaniem pod określonym adresem. Jak słusznie zauważyło Kolegium przepisy ustawy o dodatku węglowym nie precyzują, jak rozumieć pojęcie zamieszkiwania, zatem oceniając stan faktyczny i prawny w tym zakresie należy mieć na względzie poglądy doktryny i judykatury wypracowane na gruncie prawa cywilnego.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że posłużenie się przez prawodawcę w art. 2 ust. 2 ustawy o dodatku węglowym pojęciem osoby zamieszkującej może być mylące, niemniej jednak w innych jednostkach redakcyjnych art. 2 u.d.w. ustawodawca konsekwentnie posługuje się już pojęciem miejsca zamieszkania, w tym w ust. 7, stanowiącym, że dodatek węglowy przysługuje osobom posiadającym obywatelstwo polskie mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że kryterium przesądzającym o możliwości przyznania wnioskowanego dodatku jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w danym miejscu. Zawarte w art. 2 ust. 2 u.d.w. sformułowanie "zamieszkiwanie" to element opisu pojęcia gospodarstwa domowego. Natomiast w ust. 7 art. 2 u.d.w. jest mowa o uprawnieniu do dodatku węglowego i w tym przepisie ustawodawca używa pojęcia "miejsce zamieszkania".

W tym zakresie należy uwzględnić treść art. 25 k.c., zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. O wypełnieniu przesłanek tej normy prawnej świadczą dwie okoliczności - zewnętrzna, czyli faktyczne przebywanie, oraz wewnętrzna, czyli zamiar stałego pobytu. Ustalenie zamiaru powinno nastąpić w oparciu o kryteria zobiektywizowane, świadczące o woli, ale też możliwości skoncentrowania swoich spraw w danej miejscowości. Stałe zamieszkiwanie generalnie powiązane jest z tzw. centrum życiowym danej osoby, tj. miejscem gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe Pojęcie miejsca zamieszkania, przyjęte w art. 25 Kodeksu cywilnego, jest więc konstrukcją prawną, na którą składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie.

Także według Słownika Języka Polskiego PWN zamieszkiwać, mieszkać, to "zajmować jakieś pomieszczenie i traktować je jako główne miejsce swojego pobytu". Zamieszkiwanie oznacza więc rodzaj pobytu osoby, cechujący się zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych tej osoby w mieszkaniu faktycznie zajmowanym, stanowiącym jej centrum życia domowego w danym okresie, a w szczególności nocowania, stołowania się i wypoczynku po pracy czy nauce.

Z powyższych rozważań wynika więc, że konieczną przesłanką do otrzymania dodatku węglowego jest zamieszkiwanie we wskazanym przez wnioskodawcę budynku i prowadzenie w nim gospodarstwa domowego.

Jak stanowi art. 2 ust. 15a u.d.w., dokonując weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta bierze pod uwagę w szczególności:

1) informacje wynikające z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2519);

2) informacje uzyskane w związku z postępowaniem o przyznanie:

a) świadczeń rodzinnych oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, o których mowa odpowiednio w art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615, 1265 i 2140),

b) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2022 r. poz. 1577 i 2140),

c) dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1, 202, 1692 i 2687),

d) dodatku mieszkaniowego, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2021 oraz z 2022 r. poz. 1561 i 2456);

3) dane zgromadzone w rejestrze PESEL oraz rejestrze mieszkańców, o których mowa odpowiednio w art. 6 ust. 1 i art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1191).

Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego powinna mieć charakter wszechstronny, a katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku o dodatek węglowy, ma charakter otwarty. Postępowanie administracyjne winno zostać przeprowadzone zgodnie z ogólnymi zasadami, wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego (por. przykładowo wyrok WSA w Krakowie z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 294/23; wyrok WSA w Łodzi z 15 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 949/22; wyrok WSA w Poznaniu z 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 866/22 – orzeczenia dostępne w CBOSA).

Z powyższego wynika, że informacje, o których mowa w art. 2 ust. 15a u.d.w. mają charakter przykładowy, jednak wynikające z nich pewne nieścisłości nie mogą być od razu interpretowane na niekorzyść wnioskodawcy i stanowić podstawy do odmowy przyznania dodatku węglowego. W sytuacji, gdy informacje pozyskane z tych źródeł są niewystarczające do rozstrzygnięcia spraw, wyjaśnienia wątpliwości w tym zakresie powinny zostać dokonane poprzez przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o czym stanowi art. 2 ust. 15b u.d.w.

W myśl powołanego wyżej art. 2 ust. 15b ustawy, jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 odpowiednio pkt 1 i 2, odnośnie do samotnego zamieszkiwania w przypadku jednoosobowych gospodarstw domowych oraz wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą w przypadku gospodarstw domowych wieloosobowych. Przepis art. 3 ust. 2 stosuje się.

Wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (art. 2 ust. 15c u.d.w.). W toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego (art. 2 ust. 15d ustawy).

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 3 u.d.w., w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. Rozpoznając sprawę z wniosku o dodatek węglowy, organ związany jest ogólnymi zasadami postępowania dowodowego opisanymi w k.p.a. Organ winien zatem w toku postępowania z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Organ winien ponadto działać w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), a także należycie i wyczerpującego informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Następnie dokonać właściwej subsumpcji, czyli przyporządkować stan faktyczny pod normę prawną mającą zastosowanie w sprawie.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy nie sprostały powyższym wymogom. Przede wszystkim organy nie wykazały w sposób wystarczający, że skarżąca nie zamieszkuje i nie gospodaruje w budynku zlokalizowanym w miejscowości K., ul. [...], gmina Z.. Organy z góry założyły bowiem, że domek letniskowy nie może służyć celom mieszkaniowym. Natomiast w ogóle nie oceniły, a wręcz pominęły dowody, które mogły świadczyć o spełnieniu przez skarżącą wymogów z art. 2 ust. 2 ustawy. Mając zatem na uwadze wskazane wyżej przepisy k.p.a., uznać należy, że postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone przez organy administracji w pełnym zakresie. Organy winny bowiem skorzystać także z innych, niż w powołanym wyżej art. 2 ust. 15a ustawy o dodatku węglowym, informacji pozwalających na weryfikację złożonego wniosku.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie dodatku węglowego nie ma uprawnień do badania przeznaczenia zajmowanego przez skarżącą budynku usytuowanego pod wskazanym we wniosku adresem. Kwestia oceny niezgodności przeznaczenia tego budynku – uznanego przez organy jako domu letniskowego – z faktycznym sposobem jego użytkowania na cele mieszkalne nie należy bowiem do kompetencji pracowników organu pomocy społecznej w postępowaniu w sprawie wniosku o wypłatę dodatku węglowego. Nie ma zatem w tym postępowaniu znaczenia, że skarżąca nie dokonała odpowiedniego zgłoszenia do właściwego organu o zmianie sposobu użytkowania spornego budynku z rekreacyjno-wypoczynkowego na mieszkalny (por. wyroki WSA w Łodzi: z 24 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 332/23; z 30 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 478/23; z 13 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 501/23 – dostępne w CBOSA).

Pracownicy organu mają za to obowiązek zbadania, czy wskazany budynek daje możliwość zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych, a więc czy wyposażony jest w podstawowe media i instalacje (np. zaopatrzenie w wodę, energię elektryczną, gaz, instalację c.o., odprowadzenie ścieków), a także czy znajdują się w nim pomieszczenia, w których można prowadzić gospodarstwo domowe – miejsce do spania i odpoczynku, miejsce do przygotowywania posiłków, miejsce zapewniające utrzymanie higieny osobistej. Kolejnym krokiem winno być ustalenie, czy wnioskodawca prowadzi we wskazanym budynku gospodarstwo domowe, faktycznie tam zamieszkując, czego wymaga treść art. 2 ust. 2 u.d.w.

Jak wynika natomiast z notatki z przeprowadzonego 21 marca 2023 r. wywiadu środowiskowego w budynku zlokalizowanym w miejscowości K., ul. [...], gmina Z. znajduje się m.in. kuchnia z pokojem i łazienka. Budynek jest wyposażony kocioł na paliwo stałe i zaopatrzony w energię elektryczną i wodę. Zatem w świetle poczynionych ustaleń ww. budynek umożliwia zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych i prowadzenie gospodarstwa domowego.

Ponadto skarżąca 9 stycznia 2023 r. złożyła korektę deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami wskazując datę powstania obowiązku od 15 października 2022 r. W deklaracji tej wskazano również rodzaj nieruchomości jako zamieszkała, co zgodnie z uzyskaną 14 marca 2023 r. informacją Burmistrza Z. oznacza, że budynek jest mieszkalny. W ocenie Sądu nie ma znaczenia, że w ww. deklaracji skarżąca wypełniła także rubrykę "F" (dotyczącej nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe). Ważne jest natomiast, że została wypełniona rubryka "E" (dotycząca nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy), co świadczy o zamiarze stałego pobytu pod wskazanym wyżej adresem. Przyjęcie więc przez organy, że za odmową przyznania dodatku węglowego przemawia fakt uiszczania opłaty za odpady komunalne również w wysokości przewidzianej dla domków letniskowych, jest zdecydowanie niewystarczające.

Powyższych okoliczności organy nie wzięły w ogóle pod uwagę, kierując się wyłącznie przeznaczeniem budynku wynikającym z nakazów płatniczych i deklaracji CEEB. Jednak przeznaczenie budynku w nakazie płatniczym ma wyłącznie znaczenie dla ustalenia wysokości podatku od nieruchomości, natomiast rozbieżności wynikające z deklaracji CEEB nie mogą przesądzać o braku wiarygodności twierdzeń skarżącej odnośnie do faktycznego zamieszkiwania przez skarżącą w budynku zlokalizowanym na nieruchomości położonej w K., ul. [...], gmina Z.. Weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego ma charakter wszechstronny i nie polega jedynie na sprawdzeniu danych wynikających z deklaracji CEEB. Skarżąca wyjaśniła natomiast, że deklarację składała jej matka, zanim skarżąca przeprowadziła się na stałe do budynku zlokalizowanego pod ww. adresem.

Zdaniem Sądu nie są przekonujące ustalenia organu I instancji wynikające z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Jak wynika z powołanej już wyżej notatki służbowej z 21 marca 2023 r. pracownicy organu stwierdzili, że znajdujący się w budynku kocioł na paliwo stałe nie jest eksploatowany, gdyż brak było węgla lub innego rodzaju opału. Jednak w treści ww. notatki brak jest jakichkolwiek informacji, dlaczego skarżąca nie posiadała żadnego opału. Jest wyłącznie informacja, że gdy zachodzi potrzeba skarżąca ogrzewa się grzejnikiem elektrycznym, znajdującym się wewnątrz budynku. Natomiast niewyjaśnienie kwestii braku opału ma dosyć istotne znaczenie w świetle charakteru wnioskowanego świadczenia. Dopiero na etapie skargi skarżąca wyjaśniła, że wywiad był przeprowadzony wiosną po sezonie grzewczym, kiedy nie miała już węgla, a ponieważ było już dość ciepło, dogrzewała się grzejnikiem elektrycznym olejowym. Twierdzenia skarżącej w powyższym powinny być przez organ poddane ocenie.

Również miejsce zameldowania nie przesądza o miejscu zamieszkania. Fakt niedopełnienia przez skarżącą formalności związanych ze zmianą miejsca zamieszkania nie może mieć decydującego wpływu na rozpatrzenie wniosku o wypłatę dodatku węglowego. Należy mieć jednak na uwadze, że w art. 2 ust. 6 u.d.w. ustawodawca jednoznacznie określił, że jedna osoba może wchodzić w skład tylko jednego gospodarstwa domowego. Oznacza to, że prowadzenie gospodarstwa możliwe jest wyłącznie w jednej lokalizacji.

Podobnie brak tytułu prawnego do nieruchomości nie może automatycznie przesądzać o negatywnym rozpatrzeniu tego wniosku. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca mieszka w ww. budynku za zgodą jej właściciela – matki skarżącej.

W ocenie Sadu, za przyjęciem, że skarżąca mieszka i gospodaruje pod adresem wskazanym we wniosku o wypłatę dodatku węglowego przemawia fakt, że skarżąca odbierała przesłaną jej pocztą tradycyjną na ten adres korespondencję, a ponadto fakt, że była obecna podczas wywiadu środowiskowego, mimo że w aktach sprawy brak było zawiadomienia skarżącej o dacie jego przeprowadzenia. Potwierdziła to z resztą skarżąca oświadczając, że nikt jej nie zawiadomił o terminie wizyty pracowników organu, a mimo to była na miejscu.

Wobec powyższych ustaleń uznać należy, że decyzja w sprawie wydana została przedwcześnie, bez zgromadzenia w sprawie pełnego i właściwie ocenionego materiału dowodowego. Znajdujące się w aktach sprawy informacje sugerujące, że skarżąca nie mieszka na stałe w budynku położonym w K., ul. [...], gmina Z. nie są wystarczające, aby negatywnie rozstrzygnąć sprawę, zwłaszcza w zestawieniu z dowodami potwierdzającymi fakt zamieszkiwania skarżącej pod wskazanym adresem. Co prawda przepisy u.d.w. przewidują uproszczoną procedurę rozpatrywania wniosków o dodatek węglowy, ale już zostało to wyżej wskazane art. 3 ust. 3 u.d.w. odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nieuregulowanych ustawą.

Na koniec warto przypomnieć, że w uzasadnieniu projektu ustawy (druk IX.2471) wskazano, że "projektowana regulacja ma na celu zapewnienie wsparcia dla dużej grupy gospodarstw domowych w Polsce, w tym również gospodarstw najuboższych energetycznie, w pokryciu części kosztów wynikających ze wzrostu cen na rynku energii, w tym kosztów opału. Proponowane wsparcie finansowe w postaci dodatku węglowego wspomoże budżety domowe oraz zwiększy poczucie bezpieczeństwa energetycznego i socjalnego. Tym samym przyczyni się do ograniczenia negatywnych skutków sytuacji międzynarodowej na te z gospodarstw domowych, dla których główne źródło ciepła zasilane jest paliwami stałymi. Proponowane rozwiązania związane z wypłatą dodatku węglowego uzupełniono o inne regulacje, o tożsamym celu, czyli zwiększeniu bezpieczeństwa energetycznego państwa".

Powyższe potwierdza, że ratio legis świadczenia wprowadzonego u.d.w. koncentruje się na udzieleniu pomocy w postaci dodatku węglowego jak największej liczbie gospodarstw domowych, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe. Tym samym formalistyczne podejście zaprezentowane przez organy obu instancji nie daje się obronić w kontekście celów ustawy o dodatku węglowym. Organy skoncentrowały się bowiem wyłącznie na przeznaczeniu budynku, w którym skarżąca mieszka, uznając go za budynek niemieszkalny.

W świetle powyższych rozważań, zdaniem Sądu, wobec braku dostatecznej weryfikacji spełnienia przez skarżącą przesłanek do przyznania dodatku węglowego doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 a także art. 107 § 3 k.p.a., co powodowało konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ weźmie pod uwagę oświadczenia i twierdzenia skarżącej o faktycznym miejscu jej zamieszkania i gospodarowania. Następnie organ dokona weryfikacji powyższych oświadczeń i twierdzeń, w oparciu o dowody znajdujące się w aktach sprawy, np. korektę deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ewentualnie organ przeprowadzi inne dowody, które uzna za niezbędne (np. faktury/rachunki za zużycie wody i prądu za okres grzewczy 2022/2023, inne opłaty, oświadczenie matki skarżącej o udostępnieniu skarżącej budynku na cele mieszkalne itp.), a następnie ponownie rozstrzygnie sprawę, biorąc pod uwagę uzupełniony materiał dowodowy, co umożliwi podjęcie prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie prawa do dodatku węglowego.