Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2127/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 3, art. 73 ust. 1 pkt. 2 lit. b
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 91/18 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 22 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 91/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku.

Zaskarżony wyrok, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

A. B. w dniu [...] lutego 2017 r. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna.

Prezydent [...] (dalej też jako "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji) – decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...]– orzekł o uznaniu A. B. z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od [...] lutego 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w pozostałym okresie posiadania prawa do zasiłku – 80% kwoty zasiłku, określonej w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.i.r.p."). Na skutek odwołania wniesionego przez A. B.z żądaniem ponownego przeliczenia stażu pracy i zwiększenia kwoty zasiłku, Prezydent Miasta – decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...] – na podstawie art. 132 k.p.a. zmienił swoją decyzję z [...] lutego 2017 r. w ten sposób, że orzekł o uznaniu A. B. z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od [...] lutego 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku, określonej w art. 72 ust. 1 u.p.z.i.r.p. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Mazowiecki – decyzją z [...] kwietnia 2017 r. nr [...]– uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z [...] lutego 2017 r., a także poprzedzającą ją decyzję tego organu z [...] lutego 2017 r.

Ponownie rozpoznawszy sprawę Prezydent Miasta – decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] – orzekł o uznaniu A. B. z dniem [...] lutego 2017 r. za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2018 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 u.p.z.i.r.p.

Od tej decyzji A. B. złożył odwołanie w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku.

Wojewoda Mazowiecki (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") – decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...]– utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując, że A. B. zasiłek dla bezrobotnych został przyznany na okres 365 dni w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego, ponieważ okresy uprawniające do zasiłku dla bezrobotnych wyniosły powyżej 20 lat (według organu odwoławczego A. B. udokumentował okres zatrudnienia wynoszący [...] lata, [...] miesiąc i [...] dni). Organ zwrócił uwagę, że zasiłek przyznano bezrobotnemu w maksymalnej wysokości, jaką przewidują przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. w wysokości 120% kwoty zasiłku, określonej w art. 72 ust. 3 u.p.z.i.r.p., na okres 365 dni, zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.i.r.p. Przy tym w rozstrzygnięciu wskazano, które okresy uprawniające do zasiłku dla bezrobotnych zostały zaliczone, a które nie, i z jakich przyczyn, a także dowody, na podstawie których zostały one ustalone. Wojewoda zaznaczył, że odstąpił od wezwania strony do udokumentowania wysokości wynagrodzenia w okresie [...] stycznia 2003 r.– [...] lutego 2003 r. ([...]) i [...] sierpnia 1998 r.– [...]sierpnia 1998 r. oraz podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy [...] stycznia 2003 r.– [...] lutego 2003 r. ([...]) z tego względu, że okresy te nie będą miały wpływu na wysokość i okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnił, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują możliwości zaliczenia do okresu uprawniającego przyznanie prawa do zasiłku okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz lat szkoły zawodowej. Ponadto wskazał, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest kwestia przyznanego przez Prezydenta Miasta stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a nie wypłata przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznanego świadczenia, czy też braku możliwości uzyskania od ZUS kopii dokumentu.

Poza tym organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta wypłacił A. B. zasiłek dla bezrobotnych za wrzesień w prawidłowej wysokości – [...]zł, tj. 120% kwoty zasiłku podstawowego. Po odliczeniu od tej kwoty zaliczki na podatek dochodowy (34,00 zł) oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (70,49 zł), zasiłek dla bezrobotnych do wypłaty wynosi [...]zł. Ponadto wypłacone jemu wyrównanie zasiłku dla bezrobotnych od [...] lutego 2017 r. również zostało pomniejszone o zaliczkę na podatek dochodowy i składkę zdrowotną, co stanowi [...]zł do wypłaty.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną decyzję Wojewody wniósł A. B., kwestionując ustalenia organu co do wyliczenia okresu zatrudnienia. Wskazał, że na etacie był zatrudniony do [...] lutego 2017 r., a zatem przed pobieraniem zasiłku miał już [...] lat pracy, wliczając okresy składkowe i nieskładkowe. Oświadczył, że ZUS powinien stać na straży odprowadzanych składek przez pracodawców, wyegzekwować ewentualne braki, zaś decyzje o przyznaniu, przeliczeniu, waloryzacji renty czy ustaleniu kapitału początkowego powinny być wiążące i niepodważalne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę – przywołanym na wstępie wyrokiem o sygn. akt II SA/Wa 91/18 – WSA w Warszawie stwierdził, że spór między stronami sprowadza się do oceny, czy organ w sposób prawidłowy ustalił skarżącemu okres uprawniający do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania.

Następnie – przytoczywszy treść odnośnych przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – wyjaśnił, że A. B. na przestrzeni [...] miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy [...] (tj. od [...] lutego 2017 r. wstecz do [...] sierpnia 2015 r.), legitymuje się okresem uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wynoszącym co najmniej 365 dni. W powyższym okresie zostało uwzględnione zatrudnienie w wymiarze pełnego etatu w firmie [...] w [...]. Prezydent Miasta w decyzji z [...] września 2017 r. wskazał okres uprawniający do zasiłku [...] lata i [...] dzień, a Wojewoda Mazowiecki do tego okresu doliczył 56 dni z okresu zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy u pracodawcy [...] Sp. z o.o. W ocenie Sądu I instancji, Wojewoda prawidłowo uznał, że A. B. udokumentował łączny okres uprawniający do zasiłku w wysokości 24 lata, 1 miesiąc i 27 dni, gdyż zasadnie stwierdził, że brak było podstaw, by do okresu uprawniającego, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zaliczyć jeszcze inne, wyszczególnione w zaskarżonej decyzji, okresy. Sąd I instancji podzielił także stanowisko organu odwoławczego co do braku konieczności udokumentowania przez skarżącego wysokości wynagrodzenia w okresie od [...] stycznia 2003 r. do [...] lutego 2003 r. [...]. z o.o. i od [...] sierpnia 1998 r. do [...] sierpnia 1998 r., a także podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy od [...] stycznia 2003 r. do [...] lutego 2003 r. [...], bowiem te okresy nie miały wpływu na wysokość i okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo także wskazał, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują możliwości zaliczenia do okresu uprawniającego przyznanie prawa do zasiłku okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz lat szkoły zawodowej. Wyjaśnił, że A. B. nie wskazywał takiego zatrudnienia i nie przedstawił żadnego dokumentu, na podstawie którego można było ustalić, że był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy osoba bezrobotna posiada co najmniej 20 lat okresu uprawniającego do zasiłku, zasiłek przysługuje w wysokości 120% zasiłku podstawowego. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują zasiłku dla bezrobotnych w wysokości wyższej niż 120%, a zatem zasiłek dla bezrobotnych mógł zostać przyznany skarżącemu w maksymalnej wysokości, tj. 120% kwoty zasiłku podstawowego.

A. B., reprezentowany przez adw. [...], wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyroku WSA w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi zamiast uchyleniu decyzji organów I i II instancji w całości w związku z naruszeniem przez te organy przepisów postępowania, co doprowadziło do nierozpoznania żądania skarżącego, a polegających na naruszeniu:

1.1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez:

– zaniechanie całościowego wyjaśnienia sprawy, naruszając słuszny interes skarżącego, bez zebrania i rozpatrzenia całości materiału sprawy i przez to nieprawidłowe ustalenie okresu zatrudnienia uprawniającego przyznanie prawa do zasiłku skarżącemu, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika m.in., że skarżący od września 2004 r. do marca 2015 r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy,

– pominięcie części materiału dowodowego w postaci dokumentów przedstawianych przez skarżącego, załączonych do skargi, w postaci: (1) decyzji ZUS o ustaleniu kapitału początkowego z [...].03.2003 r., (2) decyzji ZUS o przyznaniu renty z [...].11.2004 r., (3) decyzji ZUS o przeliczeniu renty z [...].01.2015 r., (4) decyzji ZUS o waloryzacji renty z [...].03.2015 r., orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z [...].10.2006 r., decyzji Prezydenta [...] z [...].12.2004 r., które to dokumenty potwierdzają, że skarżący w 2015 r. osiągnął okres zatrudnienia wynoszący 25 lat;

– niedostateczne wyjaśnienie sprawy w zakresie ustalenia faktycznego okresu wykonywania pracy, istotnego dla ustalenia stażu pracy skarżącego i wyjaśnienia skarżącemu różnic interpretacyjnych i możliwych odmiennych skutków prawnych związanych i dotyczących statusu prawnego skarżącego jako bezrobotnego i przysługujących mu uprawnień, i tym samym pozostawienie skarżącego w przekonaniu, że jego słuszny interes został naruszony, a materiał w sprawie nie został należycie zebrany i rozpatrzony,

co skutkowało nierozpoznaniem istoty sprawy, a przez to błędnym ustaleniem okresów zatrudnienia oraz okresów, od których zależało przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku;

1.2. art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a. przez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego w toczących się przed organami I i II instancji postępowaniach, a także przez niewzięcie pod uwagę słusznego interesu skarżącego i narażenie go tym samym na ewentualną szkodę z powodu nieznajomości prawa, polegającą na nieuwzględnienia okresu zatrudnienia do świadczeń związanych z zasiłkiem i emeryturą, co skutkowało nierozpoznaniem istoty sprawy, błędnym ustaleniem okresów zatrudnienia oraz okresów uprawniających przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku, w tym niezaliczeniem do okresu zatrudnienia uprawniającego przyznanie prawa do zasiłku okresu pobierania przez skarżącego renty z tytułu niezdolności do pracy,

2. art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi zamiast uchyleniu decyzji organu II instancji w całości w związku z naruszeniem przez ten organ art. 138 § 1 k.p.a. przez zaniechanie należytego wyjaśnienia okoliczności będących podstawą przyznania prawa do zasiłku, zaniechanie należytego ustalenia okresów zatrudnienia i okresów, za który należny jest zasiłek, co skutkowało nierozpoznaniem istoty sprawy, a przez to błędnym ustaleniem okresów uprawniających przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku;

3. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli decyzji organów I i II instancji m.in. przez: (1) zaniechanie należytego zbadania podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów dotyczących naruszania przepisów postępowania administracyjnego, a także nierozpoznanie zarzutów sformułowanych w skardze dotyczących przyznania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku (opisane powyżej naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 7, art. 9, art. 10 k.p.a.), (2) zaniechanie przedstawienia, z uwzględnieniem całości materiału w sprawie w sposób wyczerpujący i spójny, sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego związanej z okresem zaliczanym do emerytury, prawem do zasiłku, i w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy;

4. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez zaniechanie rozpatrzenia dowodów z urzędu i na wniosek strony, wymienionych w punktach wyżej, skutkiem czego Sąd nie orzekł o istocie sprawy i nie rozpatrzył zarzutów skarżącego podniesionych w skardze w całości, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., podczas gdy rozpatrzenie materiału zgromadzonego w sprawie powinno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji organów I i II instancji, co spowodowało nierozpoznanie istoty sprawy.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych, powiększonych o opłatę skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa.

Na rozprawie w dniu 23 października 2018 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie podtrzymał wnioski i wywody skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; w skrócie "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lub (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z przywołanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając, w tak zakreślonych granicach, skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że w sposób oczywisty nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Opierając bowiem skargę kasacyjną wyłącznie na drugiej z podstaw kasacyjnych, tj. na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, skarżący kasacyjnie, zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zobligowany był poza wszystkim wykazać, że zarzucane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – czego nie zdołał uczynić. Ani bowiem z treści zarzutów, ani z ich uzasadnienia nie wynika, w jaki sposób zarzucane uchybienia miałyby się przełożyć na wynik sprawy, tj. na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji oraz kontrolowanych przez ten Sąd rozstrzygnięć administracyjnych. Tymczasem o możliwym istotnym wpływie na wynik sprawy można by mówić wyłącznie w sytuacji, gdyby udało się uprawdopodobnić, że bez wytykanych naruszeń mogłyby zapaść rozstrzygnięcia innej (tu: bardziej korzystnej dla skarżącego kasacyjnie) treści. W okolicznościach kontrolowanej sprawy – jeśli się zważy jej przedmiot oraz treść zapadłych w niej rozstrzygnięć – wykazanie tego było w praktyce niemożliwe.

Godzi się bowiem zauważyć, że przedmiotem sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem A. B. było uznanie wnioskodawcy za osobę bezrobotną oraz przyznanie mu prawa do zasiłku. Wbrew sugestiom skarżącego kasacyjnie, przedmiotem sprawy nie było zaś w szczególności ustalanie jego "okresów zatrudnienia" tudzież "stażu pracy". Skoro zaś, co w tej sprawie bezsporne, Prezydent [...] decyzją z [...] września 2017 r. nr [...]– utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody Mazowieckiego z [...] listopada 2017 r. nr [...] – orzekł o uznaniu A. B. za osobę bezrobotną z dniem złożenia wniosku oraz o przyznaniu jemu prawa do zasiłku w maksymalnej wysokości, jaką przewidują przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.i.r.p."), tj. w wysokości 120% kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 3 u.p.z.i.r.p., i na maksymalny okres pobierania zasiłku ustalony zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.i.r.p., tj. na 365 dni, to jest jasne, że wnioskodawca nie mógł uzyskać w tej sprawie rozstrzygnięcia bardziej dla siebie korzystnego od otrzymanego. Innymi słowy, w żadnym przypadku wynik sprawy nie mógłby już być dla niego inny (bardziej korzystny).

W konsekwencji, nawet gdyby w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji rzeczywiście wystąpiły zarzucane nieprawidłowości, których Sąd I instancji miał jakoby nie dostrzec, to i tak pozostawałyby one bez wpływu na wynik sprawy administracyjnej, a co za tym idzie – również na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji, gdyż ten ostatni, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. byłby władny uchylić zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zatem już tylko z tych względów – oczywistego braku choćby potencjalnie istotnego wpływu zarzucanych naruszeń procesowych na wynik sprawy – podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Niezależnie od braku skuteczności tych zarzutów, godzi się zauważyć, że były one ponadto merytorycznie niezasadne, a to w szczególności z następujących względów:

– jak to już wyżej wskazano, przedmiotem ("istotą") sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem A. B. było uznanie wnioskodawcy za osobę bezrobotną oraz przyznanie jemu prawa do zasiłku, przy czym w postępowaniu odwoławczym oraz przed Sądem I instancji przedmiotem sporu i rozpoznania pozostawały już tylko kwestie związane z ustaleniem prawa do zasiłku. Nie ulega zaś wątpliwości, że właśnie tym kwestiom poświęcone zostały rozważania zawarte w wyroku Sądu I instancji oraz w kontrolowanych przez ten Sąd decyzjach organów obu instancji. Wobec tego zarzuty mówiące o "nierozpoznaniu istoty sprawy" tudzież "nierozpoznaniu żądania skarżącego" (zob. pkt 1, 1.1, 1.2, 2 i 4 w cz. II petitum skargi kasacyjnej) jawią się jako oczywiście niezasadne;

– również już wyżej wyjaśniono, że wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, przedmiotem tej sprawy nie było ustalanie "okresów zatrudnienia" tudzież "stażu pracy" skarżącego kasacyjnie. Wobec tego zarzuty nawiązujące do tych kategorii (zob. pkt 1.1, 1.2 i 2 w cz. II petitum skargi kasacyjnej), wytykające ich niewyjaśnienie tudzież nieprawidłowe ustalenie, są w sposób oczywisty chybione;

– w konsekwencji jako chybione należało ocenić także zarzuty nieprzeprowadzenia przez Sąd I instancji uzupełniającego postepowania dowodowego – o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. (zob. pkt 4 w cz. II petitum skargi kasacyjnej) – w odniesieniu zwłaszcza do załączonych do skargi dokumentów wymienionych w pkt 1.1. tiret drugie w cz. II petitum skargi kasacyjnej, powołanych na okoliczność wykazania, "że Skarżący w 2015 r. osiągnął okres zatrudnienia wynoszący 25 lat". Ta okoliczność była bowiem irrelewantna dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem nie mogła stanowić przedmiotu dowodu przeprowadzanego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.;

– skoro, jak wynika z art. 72 ust. 3 i art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.i.r.p., dla ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnego w maksymalnym wymiarze (120%) i na maksymalny okres (356 dni) wystarczające jest posiadanie (wykazanie) przez bezrobotnego 20-letniego okresu uprawniającego do zasiłku, to należy zgodzić się z organem odwoławczym i Sądem I instancji, że kontynuowanie postępowania wyjaśniającego w celu szczegółowego ustalenia wszystkich dalszych ewentualnych okresów uprawniających do zasiłku – ponad owo wymagane 20 lat – byłoby niecelowe, jako pozostające bez wpływu na wynik sprawy. Zauważmy ponadto, że takie działanie stałoby w sprzeczności z zasadami ekonomiki (prostoty) i szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 k.p.a.);

– z art. 72 ust. 2 u.p.z.i.r.p. jasno wynika – a to w związku z brakiem odesłania w nim do art. 71 ust. 2 pkt 3 u.p.z.i.r.p. (jest tylko odesłanie do punktów 1, 2, 4 i 5) – że, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej (zob. pkt 1.1 tiret pierwsze w cz. II jej petitum), do "okresu uprawniającego do zasiłku" w rozumieniu art. 72 ust. 2 u.p.z.i.r.p. nie zalicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy;

– zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (podniesiony w pkt 3 w cz. II petitum skargi kasacyjnej) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 04.01.2018 r., I FSK 864/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Ponadto naruszenie tego przepisu może mieć miejsce, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok NSA z 10.01.2018 r., II OSK 1145/17, CBOSA). Żadną z wymienionych wadliwości nie jest dotknięte uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie, które zawiera wyszczególnione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy – tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie – w zakresie umożliwiającym w wystarczającym stopniu kontrolę instancyjną tego orzeczenia;

– słuszny interes strony, mieszczący się niewątpliwie w pojęciu "słusznego interesu obywateli" wzmiankowanego w art. 7 k.p.a. – którego naruszenie zarzucono w pkt 1.1 w cz. II petitum skargi kasacyjnej – należy rozumieć wyłącznie jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny (por. np. wyrok NSA z 23.10.2015 r., II OSK 2911/14, CBOSA). Dlatego przyjmuje się, że "słusznym" jest tylko taki interes jednostki, który znajduje oparcie w normie prawnej ustanowionej dla jego ochrony (por. wyrok NSA z 17.12.2015 r., II OSK 987/14, CBOSA). Skarżący kasacyjnie nie wskazał zaś żadnego przepisu prawa, zwłaszcza materialnego, z którego wynikałoby, że tak rozumiany jego interes został w kontrolowanej sprawie naruszony, ani nie wyjaśnił, na czym konkretnie zarzucane naruszenie tego interesu miałoby w niniejszej sprawie polegać;

– mając wszystko to na uwadze za chybiony należało uznać również zarzut dotyczący naruszenia tzw. przepisu wynikowego, jakim jest art. 151 p.p.s.a. (podniesiony w pkt 2 w cz. II petitum skargi kasacyjnej) – skoro, jak wynika z wcześniejszych uwag, nie zostało przez skarżącego kasacyjnie wykazane istnienie podstaw do uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, i jako taka podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.