Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 921/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, asesor WSA Konrad Aromiński, Protokolant referent Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2015 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 16440 zł (słownie: szesnaście tysięcy czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy wydaną wobec B. sp. z o.o. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2015 r.

Jak wynika z akt sprawy wskutek przeprowadzonej kontroli podatkowej i postępowania podatkowego organ I instancji zakwestionował faktury wystawione przez L. stwierdzając, że faktury te tylko formalnie odpowiadają wymogom prawa, gdyż dane w nich zawarte nie potwierdzają zdarzeń gospodarczych, które opisują. Z uwagi na te nieprawidłowości organ I instancji wydał decyzję z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2015 r.

Od tej decyzji Skarżąca odwołała się.

Rozpoznając to odwołanie Dyrektor przypomniał na wstępie, że uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje wtedy, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego. W szczególności wówczas, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych, niż wynika to z faktury, bądź też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi.

Dalej Dyrektor opisał szczegółowo ustalenia dotyczące faktur wystawionych na rzecz Skarżącej przez M. Zauważył mianowicie, że faktury te dokumentują nabycie specjalistycznego oprogramowania do zarządzania procesem produkcji oraz sprzętu komputerowego. Nabycie to nastąpiło w związku z realizacją projektu zatytułowanego "Uruchomienie produkcji płytowego prefabrykatu perlitobetonowego w oparciu o wynalazek" realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2008-2013. Jak ustalono M. K. w celu realizacji umowy ze Skarżącą zawarł trzy umowy z podwykonawcami, tj. D. sp. z o.o., A. sp. z o.o., M. sp. z o.o. Tymczasem D. sp. z o.o., A. sp. z o.o., M. sp. z o.o. nie wykonały usług na rzecz firmy M.K.. Umowy zawarte pomiędzy tymi podmiotami miały na celu jedynie uwiarygodnienie transakcji. Ustalono także, iż usług tych nie mógł wykonać M. K. W konsekwencji usługi te nie mogły być odsprzedane i zafakturowane na rzecz Skarżącej.

Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że faktury wystawione przez M. K. są nierzetelne podmiotowo w zakresie wykonania oprogramowania. Stwierdził nadto, że faktury te są nierzetelne przedmiotowo w zakresie dostaw sprzętu komputerowego. Jednocześnie organ ten nie zakwestionował samego wykonania usług dotyczących dostawy systemu informatycznego. Zdaniem Dyrektora Skarżąca miała wiedzę i świadomość, iż powyższe transakcje są nierzetelne, na potwierdzenie czego powołał takie m. in. okoliczności jak:

- brak - poza protokołem końcowego odbioru technicznego - dokumentów potwierdzających wykonanie usług przez podwykonawców,

- świadomość Skarżącej co do sztucznego zawyżenia wartości sprzętu komputerowego,

- dostarczenie części sprzętu po sporządzeniu protokołu odbioru końcowego.

Dyrektor przedstawił następnie ustalenia dotyczące faktur wystawionych na rzecz Skarżącej przez L. Zauważył mianowicie, że faktury te dokumentują nabycie linii technologicznej do produkcji perlitu ekspandowanego o wydajności 15 m3/godzinę. Jak ustalono L. Z. miał zlecić wykonanie prac podwykonawcom, tj. T. s.c. S. oraz Przedsiębiorstwu Usługowemu A. sp. z o.o. Ta ostatnia firma zatrudniła podwykonawcę, tj. spółkę A. sp. z o.o., która nie była zarejestrowana jako czynny podatnik od towarów i usług. Tymczasem ani A. sp. z o.o., ani A. sp. z o.o. nie posiadały pracowników i zaplecza technicznego niezbędnego do wykonania spornych prac.

Odnośnie do spółki T. organ odwoławczy wskazał, iż faktycznie dostarczyła ona i zamontowała linię technologiczną, natomiast w zakresie wykonania robót budowlanych przez L. Z. oraz jego podwykonawcy zakwestionowano fakt wykonania tych usług zarówno przez L. Z., jak i jego podwykonawcę. W efekcie organ ten zakwestionował fakturę wystawioną przez L. Z. na rzecz Skarżącej, gdyż nie została opisana jako należność za konkretną usługę, zatem nie było możliwości wydzielenia z wartości na niej widniejącej części usługi, w stosunku do której prawo do odliczenia mogłoby przysługiwać. Na tej podstawie Dyrektor stwierdził, iż pomiędzy Skarżącą a L. Z. nie doszło do rzeczywistej współpracy gospodarczej w zakresie ujętym w spornej fakturze. Jego zdaniem Skarżąca co najmniej powinna mieć wiedzę i świadomość udziału w nierzetelnych transakcjach. Jak ustalono transakcje zawarte pomiędzy nią a L. stanowiły podstawę do otrzymania dofinansowania od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. W ocenie Dyrektora należało zatem oczekiwać, że Skarżąca będzie brała czynny udział w nadzorowaniu inwestycji, w tym będzie miała wiedzę o faktycznych wykonawcach poszczególnych prac. W konsekwencji odliczenia podatku naliczonego z faktury niedokumentującej rzeczywistych zdarzeń gospodarczych powstała u Skarżącej nienależna korzyść podatkowa związana ze zmniejszeniem podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanej faktury.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 86 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") przez brak zastosowania w stanie faktycznym, w którym przepisy te miały zastosowanie,

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. przez zastosowanie w stanie faktycznym, w którym brak było podstaw do jego zastosowania,

- art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p.") przez uznanie, że materiał dowodowy został w całości zebrany oraz oceniony w sposób prawidłowy w granicach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy ocena sprawy nastąpiła z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów,

- art. 191 O.p. przez rozstrzygnięcie sprawy w sposób wykraczający poza swobodną ocenę dowodów, przez wyprowadzenie niepoprawnych wniosków na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, co spowodowało, iż w postępowaniu zakończonym decyzją zasada swobodnej oceny dowodów przekształciła się w ocenę dowolną;

- art. 121 § 1 i art. 122 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych obu instancji, mającego wyłącznie na celu osiągnięcie a priori założonego celu, że dokonane przez Skarżącą transakcje nabycia towarów i usług miały fikcyjny charakter;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 124 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez nieodniesienie się przez organ II instancji do całości zebranego materiału dowodowego;

- art. 121, art. 122 w zw. z art. 191 O.p. przez niewyczerpujące rozpatrzenie przez organ części zgromadzonego materiału dowodowego przemawiającego na korzyść strony, czym organ przekroczył granice swobodnej oceny dowodów,

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez niemające oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym domniemanie organu, iż nabywane towary i usługi nie mogły pochodzić od firm M. K. oraz L.

Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła też o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie argumenty Sąd podzielił.

Spór w sprawie dotyczy prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez L. Z. i M. K.. Dwie faktury wystawione przez te dwa podmioty dokumentowały jedną kwotą całość usług zarówno rzeczywistych jak i fikcyjnych. Organ uznał, że w takiej sytuacji skoro nie można wyodrębnić wartości usług lub towarów rzeczywistych wykonywanych na rzecz Skarżącej, prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje od całości faktury. Skarżąca nie zgodziła się z tym dowodząc, że usługi zostały w całości wykonane, w związku z czym prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w całości.

Nawiązując do zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, że podstawą materialnoprawną odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego jest art. 86 ust. 1 u.p.t.u., który stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi zaś suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u.). Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie ma jednak nieograniczonego charakteru. Przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ww. ustawy wskazuje bowiem, że faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w przypadku, gdy stwierdzają one czynności, które nie zostały dokonane. Dla odliczenia podatku naliczonego istotne jest zatem, by przyjęta do rozliczenia faktura VAT dokumentowała rzeczywisty obrót. Warunek taki zachodzi wtedy, gdy dana faktura odzwierciedla zdarzenie gospodarcze dokonane między podmiotami wymienionymi na fakturze, której przedmiotem jest towar bądź usługa opisana w tym dokumencie pod względem ilościowym, jakościowym, wartościowym itp. Innymi słowy, między rzeczywistą sprzedażą a jej opisem w fakturze istnieć musi pełna zgodność pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym.

W rozpatrywanym przypadku Sąd nie zgadza się jednak z prezentowaną przez organy podatkowe wykładnią przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. i ich zastosowaniem w realiach niniejszej sprawy. O ile bowiem organ odwoławczy całkowicie odmówił stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o sporne faktury, uznając je za nierzetelne, o tyle Sąd przyjął, że prawo do odliczenia może być zrealizowane w części odpowiadającej rzeczywistej wartości transakcji.

W myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury lub dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Cytowany przepis powinien być interpretowany w świetle art. 86 ust. 1 powołanej ustawy, który formułuje prawo do odliczenia jako element konstrukcji podatku urzeczywistniający zasadę neutralności i proporcjonalności VAT. Zgodnie z jego treścią, prawo do obniżenia podatku należnego przysługuje w takim zakresie, w jakim nabyte towary lub usługi są wykorzystywane do wykonywania przez podatnika czynności opodatkowanych. Przytoczone unormowania wyrażają dążenie, by podatnikowi VAT zagwarantować możliwość odliczenia w każdym przypadku, gdy dokonuje on rzeczywistych czynności polegających na nabywaniu towarów lub usług, które przeznacza do działalności opodatkowanej (zob. np. wyrok TSUE z 29.04.2004 r. w sprawie C-137/02, p. 24; ECLI:EU:C:2004:267). Za trafną należy w konsekwencji uznać konstatację, że w sytuacji, gdy jedna faktura dokumentuje czynności fikcyjne i czynności rzeczywiste, dopuszczalne jest odliczenie podatku naliczonego wynikającego z czynności faktycznie dokonanych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że na gruncie rozpoznawanej sprawy możliwe pozostaje jednoznaczne ustalenie wartości transakcji znajdującej odzwierciedlenie w rzeczywistości. Z materiału dowodowego wynika bowiem wartość poszczególnych czynności. M. K. dostarczył sprzęt komputerowy oraz część oprogramowania, które nabył za netto 85.596.61 zł, VAT 19.687.22 zł. Jest to rzeczywista wartość sprzedaży, w związku z czym, od takiej wartości przysługuje odliczenie podatku naliczonego. Z kolei ustalone okoliczności sprawy wskazują, iż firma T. s.c. faktycznie dostarczyła i zamontowała linię technologiczną. Organ tego nie kwestionuje. Wartość jaką należy przyjąć jako podstawę do odliczenia podatku naliczonego jest cena za jaką L. Z. nabył od T.s.c. te usługi. W ocenie Sądu takie kwoty należy przyjąć, ponieważ rolą tych podmiotów było w przypadku rzeczywistych dostaw sztuczne zawyżenie ceny wykonywanych usług, potrzebne do rozliczenia dofinansowania z w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2008-2013. W takiej sytuacji rzeczywista wartość, po której Skarżąca nabyła towary i usługi faktycznie wykonane, to jest wartość wykazana w fakturach nabycia przez M. K. i L. Z. od T. s.c. i faktycznych dostawców sprzętu komputerowego oraz części oprogramowania na rzecz. M. K.

Ceny podane przez M. K. za dostarczony sprzęt i część oprogramowania podane w protokole końcowym należało odrzucić, ponieważ są drastycznie zawyżone. Potwierdzeniem tego jest porównanie wartości niektórych urządzeń wynikających z faktur wskazanych przez M. K. z wartościami tych samych urządzeń ujętych w protokole końcowym odbioru technicznego nr 5/MK/BS/2015 spisanym w dniu 20.10.2015 r. I tak :

- urządzenie telekonferencyjne P. wraz z przesyłką kurierską nabyte przez firmę M. K. za kwotę netto 1880,49 zł VAT 432,51 zł (faktura VAT nr 248/10/15), a z protokołu końcowego wynika wartość urządzenia w kwocie 24.500 zł,

- dwie drukarki laserowe A4 nabyte przez M. K. za kwotę 1.092.60 zł VAT 251,30 zł (faktura VAT FV0391 l l/ 15) - z protokołu końcowego wynika wartość urządzenia w kwocie 22.000 zł, ,

- rzutnik nabyty przez M. K. za kwotę 1.300,00 zł VAT 299,00 zł (faktura VAT FV/DET/114/10/2015). z protokołu końcowego wynika wartość urządzenia w kwocie 16.000 zł,

- ploter A0 za kwotę 6.983,75 zł VAT 1 606,26 zł (faktura VAT FV/041338/15), z protokołu końcowego wynika wartość urządzenia w kwocie 134 550 zł.

Zatem marża wyniosła w niektórych przypadkach od 1000 do 2000 %. Takie marże nie są spotykane na rynku w pośrednictwie sprzętem komputerowym. Nie uzasadnia tego nawet zakres gwarancji (natychmiastowa reakcja na zgłoszenie usterek urządzeń, podstawienia sprzętu o parametrach nie gorszych niż obecny sprzęt a w przypadku braku możliwości naprawy wymiana sprzętu na nowy). Zresztą warunki gwarancji są fikcją. Gdyby M. K. zrealizował nawet niektóre z nich (wymiana sprzętu na nowy po 3 latach), to poniósłby stratę. Jeżeli podmiot zawiera umowę i z góry wiadomo, że poniesie na niej stratę to jest to działanie nieracjonalne albo o co innego zupełnie chodzi w takiej transakcji.

Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że w przypadku, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - możliwe jest wyodrębnienie czynności faktycznie dokonanych (od czynności fikcyjnej) i przypisanie im konkretnych wartości, całkowita odmowa prawa do obniżenia podatku należnego z uwagi na stwierdzenie czynności fikcyjnej jest zbyt daleko idąca. Stanowisko takie nie daje się bowiem usprawiedliwić ani w świetle brzmienia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, który expressis verbis wyklucza odliczenie "w części" dotyczącej czynności niedokonanych, ani w świetle podstawowych założeń konstrukcyjnych podatku VAT jako podatku obrotowego. Na prawidłowość postulowanej przez Sąd pierwszej instancji i podzielanej przez skład orzekający w niniejszej sprawie interpretacji powołanego przepisu, jako odpowiadającej zasadzie neutralności i proporcjonalności VAT, wskazywano w judykaturze (zob. przykładowo: wyrok NSA z 29.09.2017 r., sygn. akt I FSK 16/16, którego tezy zostały powtórzone w wyroku NSA z 15.12.2017 r., sygn. akt I FSK 431/16 – treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Nie jest argumentem pozbawiającym odliczenia podatku naliczonego fakt, otrzymania faktur przez M. K. od swoich dostawców kilkanaście dni po dostawie towaru na rzecz B.. Jeżeli towar został dostarczony, niekwestionowana jest specyfikacja dostarczonego towaru z tym co widniało na fakturze zakupu przez M. K., to sam fakt otrzymania przez niego faktury kilkanaście dni po dostawie nie pozbawia B. prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez M. K. na rzecz B. sp. z o.o. Ewentualne konsekwencje podatkowe polegające na zbyt późnym wystawieniu faktury czy też ujęciu faktury w nieprawidłowym miesiącu można wyciągać w stosunku do M. K. czy też jego dostawców a nie w stosunku do B..

W pozostałym zakresie Sąd zgadza się z organami podatkowymi, że nie doszło do wykonania żadnych usług przez A. Sp. z o.o., D. Sp. z o.o. i M. Sp. z o.o. na rzecz M. K.. Zatem M. K. nie wykonał tych usług na rzecz B. sp. z o.o. Świadczy o tym przede wszystkim brak wiedzy ze strony M. K. kto je rzeczywiście wykonał ze strony jego kontrahentów a dotyczyły one znacznych kwot. M.K. nie okazał żadnych dokumentów (poza umowami i fakturami VAT) świadczących o wykonaniu usług przez podwykonawców. Ponadto z umów z podwykonawcami M. K. wynika, że spółka A. oraz D. miały do wykonania bardzo podobny zakres prac. Trudno przyjąć, że M. K., realizujący zlecenie, odpowiadający za całą strukturę informatyczną (sprzęt i oprogramowanie) jego działanie, jak i prawidłowe funkcjonowanie całego systemu informatycznego, nie miał wiedzy, kto faktycznie wykonał usługi będące przedmiotem dostaw na rzecz B. Sp. z o.o. Takiej wiedzy też nie posiadali przedstawiciele B. Sp. z o.o. Ponadto, D. Sp. z o. o. oraz A. Sp. z o.o. nie zatrudniały pracowników. Natomiast M. Sp. z o.o. złożyła we właściwym dla siebie Urzędzie Skarbowym PIT 4R, w którym wykazała jednego pracownika. Z uwagi na brak kontaktu z firmą nie ustalono danych pracownika. W zarządzie i wspólnikami D., A. czy M. w badanym okresie figurowały te same osoby:

- D. Sp. z o.o. - Prezesem i jedynym wspólnikiem był R. W.,

- A. Sp. z o.o. - Prezesem był R. W., wspólnikiem K. S.,

- M. Sp. z o.o. - w badanym okresie prezesem i jedynym wspólnikiem był K.S.

Ze względu na nieodbieranie korespondencji ze strony organów podatkowych utrudniony był kontakt z przedstawicielami tych spółek.

Odnośnie L. Z. jego podwykonawcami robót był A. Sp. z o.o. i T. s.c. S. .. Nie było przy tym kwestionowane wykonanie usług przez T. s.c.

W ocenie Sądu A. Sp. z o. o., nie wykonała żadnych usług na rzecz L. Z. a ten z kolei nie świadczył usług, których podwykonawcą była A. sp. z o.o. na rzecz B. sp. z o.o. Po pierwsze A. sp. z o.o. twierdzi, że początkowo wypożyczała pracowników od firmy A., jednak z uwagi na całą koordynację i dojazdy usługę zleciła A.. Z protokołu kontroli przeprowadzonej w A. Sp. z o.o. za okres XII 2013 — XII 2014 wynika, że A. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, a stwarzała jedynie pozory dokonywania transakcji gospodarczych. Spółka posiadała niewielki kapitał. Miała swoją siedzibę w wirtualnym biurze, nie posiadała miejsca i zewnętrznych oznak prowadzenia działalności. Nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie zatrudniała pracowników, nie posiadała zaplecza magazynowego i środków transportu, nie była właścicielem nieruchomości, nie wynajmowała placów ani magazynów, nie magazynowała towarów. Przesłuchany w charakterze świadka wspólnik A. Sp. z o.o. A. B. (wspólnik spółki do dnia 30.03.2014 r.) zeznał, że zajmuje się zakładaniem i sprzedażą gotowych spółek. Aby transakcje były opłacalne spółki muszą posiadać tzw. obrót. W tym celu jego spółki są "pompowane", co wygląda w ten sposób. że przez kolejne jego firmy są przeprowadzane transakcje, aby każda z firm miała wygenerowany obrót. Czyli dany towar papierowo przechodził przez kilka spółek, a po wygenerowaniu danego obrotu były one wystawiane do sprzedaży.

Z kolei kolejny prezes G. F. w dniu 18.02.2014 r. nabył udziały spółki, ponieważ poprosił go o to znajomy L. D.. Jako Prezes spółki od dnia zakupu do chwili przesłuchania nie przeprowadził żadnych transakcji handlowych. Nie wie czym zajmowała się spółka i co jest przedmiotem jej działalności.

Powyższe w sposób ewidentny wskazuje na fikcyjność obrotu w tej spółce, co przekłada się na fikcyjność wykonywanych usług dla A. sp. z o.o. i ostatecznie dla L. Z.

Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy uwzględni podatek naliczony od rzeczywistych transakcji uwzględniając jako podstawę do odliczenia podatku naliczonego kwoty po jakich M. K. i L. Z. nabyli rzeczywiście od swoich realnych dostawców towary i usługi.

Mając na uwadze poczynione ustalenia Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.

Na wniosek strony Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis i koszty zastępstwa procesowego (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.).

-----------------------

1