Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2958/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6c ust. 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca) sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lipca 2014r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 220 § 2 w zw. z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749, dalej "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej J.S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z [...] lutego 2014r. ustalającą wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r.

Decyzja została oparta na następująco ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2014r. ustalił Skarżącej wymiar podatku rolnego i leśnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r. w łącznej kwocie 265 zł. Na łączne zobowiązanie pieniężne złożył się podatek rolny w kwocie 105 zł oraz podatek leśny w kwocie 160 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że wymiar podatku ustalono na podstawie danych z ewidencji podatkowej nieruchomości prowadzonej do celu wymiaru i poboru podatku rolnego i leśnego przez organ podatkowy oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w obowiązujących przepisach.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca kwestionowała dane ewidencyjne gruntów, na podstawie których ustalono jej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego. Skarżąca podniosła, że dane z ewidencji podatkowej są niezgodne ze stanem faktycznym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2014r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z [...] lutego 2014r.

W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu wskazało, że decydujące znaczenie dla prawidłowego ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego dla Skarżącej - ma w pierwszej kolejności stan prawny jej nieruchomości wynikający z ewidencji gruntów. Wynika to z oczywistego brzmienia przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej "p.k.g."), który stanowi, że podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Z przedłożonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego, tj. wypisu z rejestru gruntów ze Starostwa Powiatowego w O. sporządzonego według stanu rejestru na dzień 11 stycznia 2013r. wynika, że Skarżąca jest właścicielką w jednostce ewidencyjnej O., obręb Z. następujących gruntów rolnych: gruntów ornych oznaczonych symbolem RV o pow. 1,25 ha; gruntów ornych oznaczonych symbolem RVI o pow. 4,19 ha; użytków rolnych zabudowanych oznaczonych symbolem B-RVI o pow. 0,20 ha; pastwisk trwałych oznaczonych symbolem PsIV o pow. 1,01 ha; pastwisk trwałych oznaczonych symbolem PsV o pow. 3,59 ha; pastwisk trwałych oznaczonych symbolem PsVI o pow. 0,89 ha; gruntów ornych oznaczonych symbolem RVI o pow. 3,67 ha i gruntów ornych oznaczonych symbolem RVIz o pow. 1,56 ha. Ponadto jak wynika z ww. danych z ewidencji gruntów, Skarżąca jest właścicielką lasu i gruntów leśnych oznaczonych symbolem LsVI o pow. 7,51 ha.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969, ze zm.; dalej "u.p.r."), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Natomiast podatnikami podatku rolnego są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami tego rodzaju gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy). Zgodnie zaś z art. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. 2013r., poz. 465 ze zm.; dalej "u.p.l."), opodatkowaniu tym podatkiem podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Podatnikami podatku leśnego są między innymi osoby fizyczne będące właścicielami lasów (art. 2 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy).

Przenosząc powyższe regulacje prawne na przedstawiony stan faktyczny rozpatrywanej sprawy organ wskazał, że na Skarżącej ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego i podatku leśnego. Zatem w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie przepis art. 6c ust. 1 u.p.r., który stanowi że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Odnośnie wymiaru podatku rolnego Skarżącej, organ wskazał, że z wymienionych na wstępie jej gruntów rolnych, podlegają temu wymiarowi jedynie pastwiska trwałe oznaczone symbolem PsIV o pow. 1,01 ha, tj. 0,606 ha przeliczeniowych, gdyż zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r., zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. W tym rozpatrywanym przypadku do opodatkowania i ustalenia wymiaru podatku rolnego od ww. działki oznaczonej symbolem PsIV o pow. 1,01 ha mają zastosowanie przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1, podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta. Średnią cenę skupu żyta, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy. W Komunikacie Prezesa GUS z 18 października 2013r. (M.P. poz. 814) ogłoszono, że średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających rok podatkowy 2014 wynosi 69,28 zł za 1 dt (1 dt - jedna decytona odpowiadająca jednemu kwintalowi, czyli 100 kg). Zatem w wyniku zastosowanych działań arytmetycznych w zestawieniu ze stanem faktycznym i prawnym w rozpatrywanej sprawie, wymiar podatku rolnego dla Skarżącej wynosi 105 zł (0,606 ha x 2,5 x 69,28 zł = 105 zł).

Odnośnie wymiaru podatku leśnego Skarżącej, organ wskazał, że posiada powierzchnię lasu z drzewostanem w wieku do 40 lat o pow. 3,26 ha. W takim przypadku na mocy przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.l., zwalnia się z podatku tę właśnie powierzchnię. W tym rozpatrywanym przypadku do opodatkowania podatkiem leśnym i ustalenia wymiaru odnośnie pozostałej powierzchni lasu 4,25 ha (7,51 ha - 3,26 ha = 4,25 ha) mają zastosowanie przepisy art. 4 ust. 1 i 4 u.p.l. Podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 4 ust. 1). Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału. W Komunikacie Prezesa GUS z 21 października 2013r. (M.P. poz.828) ogłoszono, że średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2013r. wyniosła 171,05 zł za 1 m3. Zatem w wyniku zastosowanych działań arytmetycznych w zestawieniu ze stanem faktycznym i prawnym w rozpatrywanej sprawie, wymiar podatku leśnego dla Skarżącej wynosi 160 zł (4,25 ha x 0,220 m3 x 171,05 zł = 160 zł).

W skardze złożonej na ww. decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie, podnosząc że zapisy w ewidencji gruntów są niezgodne ze stanem prawnym i posiadaną przez nią dokumentacją. Zarzuciła pominięcie istotnych dowodów w sprawie, w tym w szczególności postanowienia Sądu Rejonowego w O. Wydział Cywilny z [...] czerwca 1976r. sygn. akt [...]. Powołując się na to postanowienie oraz KW nr [...] i umowę zawartą 1 czerwca 1979r. o przekazaniu gospodarstwa rolnego bratu S.Z., która jak podniosła Skarżąca "z chwilą jego śmierci upada", wskazała, że jest właścicielem gruntów w miejscowości Z. o pow. 31,92ha. Skarżąca podniosła, że grunty o pow. 8,20ha w miejscowości Z. stanowiące spadek po zmarłym S.Z., zostały zawłaszczone przez S.. Do skargi załączyła kserokopie powoływanych w skardze dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.").

Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 2005r., I FSK 68/05, LEX nr 172990). Granice sprawy wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego (wyrok NSA z 2 listopada 2005r., I FSK 264/05, LEX nr 187951).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w sprawie ustalenia podatku rolnego i leśnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r., z tytułu posiadania przez Skarżącą prawa własności gruntów rolnych i leśnych położonych w miejscowości Z.

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 1 u.p.r. – opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podatnikami podatku rolnego są między innymi osoby fizyczne, będące właścicielami tego rodzaju gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy).

W myśl art. 4 ust. 1 u.p.r. – podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi:

1) dla gruntów gospodarstw rolnych – liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;

2) dla pozostałych gruntów – liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, o łącznej powierzchni przekraczającej 1ha lub 1ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.).

Stosownie natomiast do treści art. 1 ust. 1 u.p.l. – opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (art. 1 ust. 2). Podatnikami podatku leśnego są między innymi osoby fizyczne, będące właścicielami lasów (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.l.). W myśl art. 3 u.p.l. podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

W myśl art. 6c ust. 1 u.p.r. – osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Wskazane wyżej przepisy ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatku leśnym wskazują wprost, że podstawę opodatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Wyżej wskazane przepisy korespondują z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), która w art. 21 stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem".

W przedmiotowej sprawie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w O. dotyczące jednostki ewidencyjnej O., obręb Z., wskazują, że Skarżąca jest wyłączną właścicielką gruntów o łącznej powierzchni 23,9900 ha (fizycznych), w tym:

- 7,5100 ha lasów,

- 16,4800 ha gruntów (w tym: 0,1200 ha rowów /W/ oraz 16,3600 ha gruntów rolnych, tj.: grunty orne /R/; pastwiska trwałe /Ps/ oraz użytki rolne zabudowane /B-RVI/).

W oparciu o te dane Wójt Gminy O. ustalił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 265 zł.

Skarżąca kwestionuje zapisy w ewidencji. Wywodzi, że nie są zgodne ze stanem prawnym, albowiem dokumentacja, która stanowiła podstawę tych zapisów została sfałszowana. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy, wiedząc o kwestionowaniu tych zapisów przez Skarżącą winien, przed wydaniem decyzji podatkowej zweryfikować zawarte w nich błędy oraz wyjaśnić wnikliwie rozbieżności i doprowadzić do ich usunięcia w ewidencji.

Ze stanowiskiem Skarżącej nie można się zgodzić, albowiem przepisy prawa nie dają w tym zakresie żadnych uprawnień organom podatkowym.

Dla potrzeb podatku rolnego oraz leśnego, jak Sąd wcześniej wskazał, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu, ani nie są uprawnione do ustalania, kwestionowania lub weryfikowania prawa własności nieruchomości. Powoływanie się przez Skarżącą w postępowaniu podatkowym, że jest właścicielem gruntu o większej wielkości, niż to wynika z ewidencji, nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku rolnego oraz podatku leśnego. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca.

Stanowisko takie wyrażone zostało także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 29 grudnia 1993r., sygn. akt III SA 747/1993 (ONSA 1994/4/163) wskazał, że "(...) podstawą wymiaru podatków rolnego i leśnego, może być tylko taka powierzchnia gospodarstwa rolnego, jaka jest uwidoczniona w ewidencji gruntów. Jeśli więc skarżąca twierdzi, że dane znajdujące się w ewidencji gruntów nie są prawdziwe, to powinna w odrębnym postępowaniu doprowadzić do ich zmiany. (...) Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym i leśnym (...) nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstw rolnych poszczególnych podatników."

Zwrócić należy uwagę, że prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy, zgodnie z art. 22 ust. 1 p.g.k., do zadań starosty. Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i § 11 rozporządzenia. Starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może bowiem dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, w związku z argumentacją skargi, że rozpatrywana sprawa jest już kolejną sprawą Skarżącej przed tut. Sądem w przedmiocie ustalenia podatku rolnego i leśnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu posiadania przez Skarżącą gruntów rolnych i leśnych położonych w miejscowości Z. (wyroki WSA w Warszawie z: 15 czerwca 2007r., III SA/Wa 2585/06; 25 lutego 2008r., III SA/Wa 1717/07; 25 czerwca 2009r., III SA/Wa 2737/08; 26 kwietnia 2010r., III SA/Wa 1523/09; 17 maja 2011r., III SA/Wa 2673/10; 23 maja 2014r., III SA/Wa 2554/13, III SA/Wa 2555/13 i III SA/Wa 2556/13 oraz wyroki NSA z: 13 lutego 2009r., II FSK 1621/07 i 20 czerwca 2012r., II FSK 2511/10). Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znana jest z urzędu okoliczność, że m.in. w sprawie zakończonej wyrokiem z 25 lutego 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1717/07 w aktach nadesłanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. znajdowało się zawiadomienie z [...] lipca 2004r., nr [...] o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej O., obręb Z. Zawiadomienie to zawierało informację, że Skarżąca nabyła przedmiotowe grunty na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O. z [...] października 2003r., sygn. [...] o dziale spadku.

Z zawiadomienia tego wynikało ponadto, że przed dokonaniem zmian w tym rejestrze grunty o pow. 32,01 ha położone we wsi Z. stanowiły współwłasność w częściach ułamkowych następujących osób: S.G., S.K., I.N., J.S., F.S., A.Z. i F.Z. Natomiast po zmianie dokonanej na wniosek Sądu Rejonowego w O. na podstawie postanowienia tego Sądu z [...] października 2003r., sygn. akt [...] o dziale spadku, stan własności przedmiotowych gruntów przedstawia się następująco: 5,0200 ha lasów stanowi współwłasność A.Z. i F.Z.; grunty rolne i leśne o łącznej powierzchni 23,9900 ha (w tym 7,5100 ha lasów i 16,4800 ha gruntów rolnych) stanowią własność J.S.; grunty rolne i leśne o łącznej powierzchni 0,4000 ha stanowią własność S.G.; grunty rolne o łącznej powierzchni 2,6000 ha stanowią własność S.K..

Ponadto w aktach nadesłanych do sprawy o sygn. akt III SA/Wa 1717/07 znajdowało się także zawiadomienie Starostwa Powiatowego w O. z dnia [...] lipca 2004r., nr [...] o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej O., obręb Z., z którego wynikało, że przed dokonaniem zmian w tym rejestrze grunty o pow. 8,20 ha położone we wsi Z. stanowiły współwłasność w częściach ułamkowych następujących osób: S.G., S.K., I.N., J.S., F.S., A.Z. i F.Z. Natomiast po zmianie dokonanej na wniosek Sądu Rejonowego w O. na podstawie postanowienia tego Sądu z [...] października 2003r., sygn. akt [...] o dziale spadku grunty te stanowią współwłasność F.S. i C.S.

Z powyższego wynika, że wskazane osoby, w tym Skarżąca, wymienione grunty nabyły w wyniku spadkobrania na współwłasność, która została zniesiona w wyniku działu spadku na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O.z dnia [...] października 2003r., sygn. akt [...]. Ponadto z powyższego wynika, że zmian w ewidencji gruntów i budynków dokonano na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w O. o dziale spadku, które zostało wydane w okresie późniejszym niż dokumenty powoływane przez Skarżącą w odwołaniu oraz w skardze. To właśnie w sprawie o dział spadku sąd rejonowy dokonywał ustaleń w zakresie prawa własności i wielkości gospodarstwa rolnego podlegającego dziedziczeniu po osobie spadkodawcy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że nie narusza ona prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane przez organy uaktualnione zapisy w ewidencji gruntów i budynków uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. W sprawie brak jest podstaw do czynienia zarzutu organom podatkowym, że we własnym zakresie nie doprowadziły do zmian w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z żądaniem Skarżącej. W ustalonym stanie faktycznym organy nie miały podstaw do podjęcia z urzędu działań zmierzających do dokonania takich zmian.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 czerwca 2012r., sygn. akt II FSK 2511/10 oddalającym skargę kasacyjną wniesioną przez Skarżącą: "Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie ewidencji nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów, dlatego ewidencja ta nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w kontekście i obszarze kontroli legalności wykonywania administracji publicznej w postępowaniach podatkowych. W sprawie niniejszej przedmiot opodatkowania ustalony został na podstawie obowiązującej ewidencji gruntów i budynków, której skuteczne prawnie kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne. Postępowanie podatkowe czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi także adekwatnej drogi prawnej ustalania, kwestionowania lub weryfikowania prawa własności nieruchomości; odpowiednie w tym zakresie jest wyłącznie właściwe zastosowanie prawa cywilnego, nie zaś publicznego prawa administracyjnego – podatkowego jak również geodezyjnego i kartograficznego." Podobne oceny prawne przedstawione zostały w wyroku NSA z 25 listopada 2010r., II FSK 1291/09.

Wskazać dodatkowo można, że orzecznictwo sądowe, wskazuje jeden przypadek, kiedy organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji. A mianowicie w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, że inna osoba niż aktualny właściciel, jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała (wyrok NSA z 18 maja 1994r., sygn. akt III SA 1685/93, POP 1999/2/67). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie ma jednak miejsca.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.