Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 4/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 92a, art. 92b, art. 92c, art. 93
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 4/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r., sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia 1 września 2016 r. Nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej, , I. uchyla zaskarżoną decyzję,, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz, strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 545 zł (pięćset, czterdzieści pięć złotych).,


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] nałożył karę pieniężną w wysokości 18 150,00 zł, na A Sp. z o.o.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

-przekroczenie przez kierowców maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

-przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu,

-skrócenie dziennego odpoczynku,

- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku

Dane te uzyskano w wyniku kontroli w trakcie której sprawdzono zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Kontrolowany podmiot nie posiadał uprawnień w zakresu ustawy o transporcie drogowym. Organ pierwszej instancji wskazał, że przedsiębiorstwo A SP. Z O.O. było organizatorem wycieczki lub transportu, na którego zlecenie działało przedsiębiorstwo B Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. D w K, które dopuściło się naruszeń Ip. 5.1.1, Ip. 5.1.2, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.3.1, 5.3.2, Ip. 5.4.1, Ip. 5.4.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym stwierdzonych w protokole kontroli z dnia 05.03.2015 r. nr [...].

Sankcja administracyjna została nałożona na A jako podmiotu organizującego wycieczki obok odpowiedzialności przewodnika wobec którego postępowanie administracyjne toczyło się wcześniej i na którego również nałożono karę pieniężną .

Zgodnie bowiem z art. 92a ust 7 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U z 2016 r. poz. 1907 ) na organizatora wycieczki można nałożyć karę pieniężną jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia.

W trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono fakty wskazujące, że strona postępowania administracyjnego, jako organizator wycieczki lub transportu, miała świadomość i wpływ na naruszenia czasu pracy kierowców. Ustalono, że przedsiębiorstwo B sp. z o.o., wykonywało wyłącznie przewozy na rzecz przedsiębiorstwa A sp. z o.o. Oba przedsiębiorstwa łączą osoby prezesa Pana W. B. oraz Pani E. N. B., która to w przedsiębiorstwie B sp. z o.o., jest osobą zarządzającą transportem i prokurentem, natomiast w przedsiębiorstwie A sp. z o.o. jest wspólnikiem. Powyższe wynika z wpisów w dokumentach KRS (karty nr 12-17, 230-232). Oba przedsiębiorstwa łączy ten sam adres siedziby.

W czasie analizy dowodów rej. autobusów o nr rej. [...] (karta nr 254/179), [...] (karta nr 254/181), [...] (karta nr 254/183) ustalono także, że istnieje trzeci podmiot o nr REGON [...], NIP [...], pod nazwą: BIURO [...] B E. N. – B., W. B. SPÓŁKA JAWNA, którego wspólnikami, jak wynika z dokumentu KRS są E. N. B. oraz W. B. (karta nr 301-303).

Mając na uwadze powyższe, niemożliwym jest, aby dwie osoby tj. W. B. oraz E. N. – B. nie posiadali wiedzy o istnieniu i działalności swoich przedsiębiorstw. Strona w wyjaśnieniach podkreśliła, iż w przedsiębiorstwie B sp. z o.o., jest osobą zarządzająca transportem, która ma pełną wiedzę i umiejętności, jak też możliwość dysponowania zarówno należącymi do przedsiębiorstwa pojazdami, jak i czasem pracy kierowców oraz, że za wyjątkiem prezesa obu przedsiębiorstw nie łączą ci sami pracownicy. Strona nie wspomniała, że osoba zarządzająca transportem w jednym przedsiębiorstwie jest jednocześnie wspólnikiem w drugim oraz wraz z prezesem przedsiębiorstwa A sp. z o.o., jest jednocześnie współwłaścicielem trzeciego przedsiębiorstwa Biuro [...] B E. N. – B., W. B. spółka jawna, która jest właścicielem części autobusów, którymi były wykonywane przewozy. Trudno się zatem zgodzić z wyjaśnieniami, że przedsiębiorstwo A sp. z o.o. nie była świadoma naruszeń przepisów, do jakich dochodziło w przedsiębiorstwie B sp. z o.o.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że stosownie do art. 92a ust.7 pkt 5 przepisy ust. 1, ust. 3 pkt 5 i ust. 5 i 6 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, w szczególności do organizatora wycieczki jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Organ dokonał ponownej analizy wykresówek oraz danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy i wykazał, że bezsprzecznie do wykazanych naruszeń doszło.

Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy zauważył, że Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. prowadzi działalność w zakresie biura turystycznego. Organ pierwszej instancji przeprowadził kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa, a zawiadamiając przedsiębiorcę pismem z dnia 20 stycznia 2015r. nr [...] wezwał do okazania dokumentacji dotyczącej ewidencji czasu pracy kierowców. Przedmiotowa kontrola została przeprowadzona z powodu wyników kontroli przewoźnika B Sp. z o.o. Przedsiębiorstwo B Sp. z o.o. dopuściło się bowiem licznych naruszeń norm czasu pracy działając na zlecenie biura turystycznego A Sp. z o.o., które udokumentowane zostały protokołem kontroli z dnia 05.03.2015 r. nr [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził bowiem, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. miało wpływ i godziło się na powstanie naruszeń jakich dopuściło się przedsiębiorstwo B Sp. z o.o., bowiem w organach obu podmiotów zasiadają te same osoby. Za zależności te dowodzą, że osoby zasiadające w organach przedsiębiorstw miały dokładną wiedzę w zakresie organizacji i realizacji transportu, a także godziły się na powstanie stwierdzonych naruszeń. Ponadto organ odwoławczy wskazuje, że załącznik do protokołu kontroli zawiera szczegółowy opis stwierdzonych przez organ naruszeń. W aktach sprawy znajduje się także protokół kontroli przedsiębiorstwa B Sp. z o.o. wraz z dokumentami udostępnionymi przez ten podmiot podczas działań kontrolnych organu, dokumenty te stanowią materiał dowodowy w sprawie. Organ pierwszej instancji za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w siedzibie przewoźnika nałożył karę na organizatora wycieczki to jest na A Sp. z o.o.

W opinii organu odwoławczego organ pierwszej instancji działał zgodnie z przepisami prawa, bowiem art. 92a ust. 7 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym pozwala nałożyć karę na podmioty inne niż przewoźnik w tym organizatora wycieczki, organizatora transportu jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wykazał wpływ przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. na naruszenia stwierdzone podczas kontroli przedsiębiorstwa B Sp. z o.o., w konsekwencji nałożył karę pieniężną na przedsiębiorcę, poprzedzając ją kontrolą w siedzibie przedsiębiorstw. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji dokonał włączenia materiału dowodowego zgromadzonego podczas kontroli B Sp. z o.o. do postępowania toczącego się wobec A Sp. z o.o. Organ pierwszej instancji wezwał stronę do okazania dokumentacji dotyczącej ewidencji czasu pracy, nie okazanie ich przez stronę postępowania nie skutkowało jednak nałożeniem kary z tytułu ich nie okazania. Odnosząc się do zarzutów strony w przedmiocie używania programu do analizy czasu pracy organ odwoławczy wskazuje, że program służy do powyższego pomocniczo analizy norm czasu pracy dokonuje bowiem inspektor inspekcji transportu drogowego.

Na powyższą decyzję została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której Skarżąca Spółka zarzuciła:

-rażące naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez naruszenie art. 10, 11, § 1 i 78 § 1 KPA - zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego,

- rażące naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez naruszeni art. 7 - polegające na dowolnym ustaleniu stanu faktycznego, niepopartym materiałem dowodowym, zgromadzonym w sprawie,

-rażące naruszenie prawa procesowego poprzez art. 107 § 3 KPA - poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności brak wskazania faktów oraz dowodów na których oparł się Główny Inspektor Transportu Drogowego uznając, że Organ l instancji przeprowadził rzetelną analizę przepisów wydając skarżoną decyzję,

-naruszenie przepisów prawa materialnego art. 92b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 1414 ze zm.) - poprzez nałożenie kary na podmiot, który nie miał wpływu na zaistnienie uchybień

-naruszenie przepisów art. 50 ust. 1 lit. k w związku z art. 68 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 1414 ze zm.) poprzez domniemanie kompetencji w zakresie wszczęcia i prowadzenia kontroli w siedzibie organizatora wycieczki, a nie wykonywanie czynności uzupełniających materiał w ramach kontroli przewoźnika

W uzasadnieniu skargi nie zgodzono się ze stanowiskiem organu wskazującym, iż A odpowiada za uchybienia kierowców z innej spółki -spółki B, gdyż zgodnie ze stanowiskiem judykatury za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą - Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z Mi/a 6.07.2011 r., sygn. IIGSK716/10.

W ocenie skarżącego tego rodzaju działanie godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego tj. wyjaśniania zasadności przesłanek (art. 11 KPA): Organ nie miał podstaw do nałożenia na obie Spółki oddzielnych kar pieniężnych za to naruszenie, którego rzekomo dopuściły się wspólnie realizując wspólne przedsięwzięcie, gdyż kar pieniężnych przekroczy 20.000 zł.

Jednocześnie podniesiono zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i czynności, których podmiot nie mógł przewidzieć

Zdaniem skarżącej mając na uwadze art. 50 55 i 68 ustaw o Transporcie drogowym, Inspektor Transportu drogowego nie miał podstaw prawnych do przeprowadzenia kontroli w A w albowiem spółka będąca biurem podróży nie mieści we wskazanym zakresie podmiotowym z art. 68 ust. 1 oraz 68 ust.2 Ustawy o transporcie drogowym. Tym samym nie można wobec skarżącego stosować miana "kontrolowany", a w ślad za tym wyciągać konsekwencji prawnych w postaci sankcji administracyjnych.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014r. poz 1647), stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

Sankcje zawarte w cytowanym przepisie odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy (przewoźnicy ), którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W art. 92a ustawy posłużono się szerokim terminem "podmiot wykonujący przewóz drogowy", żeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową, naruszają prawo. Stosownie do art. 93 ust. 1 u.t.d. uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć karę pieniężną na wykonującego przewozy drogowe, a nie na kierowcę, który w ramach tego przewozu lub transportu kieruje pojazdem.

W myśl art. 92 ust. 1 i ust. 2 kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 złotych. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 1 do ustawy.

Regulacja zawarta w art. 92 statuuje odpowiedzialność w postaci grzywny w wysokości do 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Odpowiedzialność określoną w art. 92 ust. 1 u.t.d. ponosi kierujący pojazdem (kierowca). Tego samego rodzaju odpowiedzialność ponosi również, na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d., osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego albo dopuściła do powstania takich naruszeń.

Orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, o której mowa w art. 92 ust. 1 i ust. 3 u.t.d., odbywa się na podstawie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Jednocześnie zgodnie z art. 96 § 1a ww. kodeksu, w postępowaniu mandatowym, w sprawach naruszeń przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego wymienionych w załączniku nr 1 i 2 do ustawy o transporcie drogowym, w których oskarżycielem publicznym jest właściwy organ Inspekcji Transportu Drogowego lub Policji, można nałożyć grzywnę w wysokości do 2000 zł.

Poszczególne czyny (naruszenia), za które odpowiada kierowca i wysokości kar zostały określone w załączniku nr 1 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego popełnionych przez osobę zarządzającą przedsiębiorstwem lub inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określony został w załączniku nr 2 do ustawy.

Można zatem stwierdzić, że przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują odpowiedzialność trzech grup podmiotów, przy czym tylko dwie z nich ponoszą odpowiedzialność na zasadzie winy, są nimi kierujący pojazdem (art. 92 ust. 1 ustawy) oraz osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie (art. 92 ust. 3 ustawy). Natomiast inny charakter ma odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiot ten podlega karze pieniężnej, a wykaz naruszeń i wysokość kar określa zaś załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Kary te są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność nie ma charakteru karnego, nie jest zatem oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 ustawy. Wykazanie okoliczności w tych przepisach ciąży jednak na przedsiębiorcy, nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania. Sytuacja prawna podmiotu wykonującego przewóz drogowy jest zatem w tej kwestii odmienna, niż sytuacja podmiotów wymienionych w art. 92a ust. 7 ustawy, wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, które podlegają karom pieniężnym za naruszenia jedynie wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmioty te miały wpływ lub godziły się na powstanie naruszenia.

Kary pieniężne, o jakich mowa w art. 92a ustawy nakładane są na przedsiębiorcę, a nie na kierowcę, a celem ich jest zapewnienie należytego wykonywania działalności gospodarczej w postaci świadczenia przewozów drogowych i zagwarantowanie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego. Mają więc one przede wszystkim znacznie prewencyjne, a nie represyjne (tak jak w prawie karnym) i są narzędziem prawnym do przymuszenia przewoźników do respektowania określonych w ustawie nakazów i zakazów. Kara pieniężna jako instrument władztwa administracyjnego nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawy do czynu nie mieści się w reżimie tej odpowiedzialności. Wina i stopień zawinienia nie są zatem przesłankami nałożenia kary pieniężnej.

Błędne jest zatem stanowisko Skarżącej odnośnie zakazu podwójnego karania za to samo naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Jak wyżej wywiedziono, przede wszystkim odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy podlegają różne podmioty (przewoźnik oraz kierowca a nawet podmiot organizujący transport nie będący przewoźnikiem), a następnie odpowiedzialność poszczególnych podmiotów jest ustalana według odmiennych reguł (prawa administracyjnego - wobec przedsiębiorcy, karnego - wobec kierowcy).

Podkreślić jednak należy, że również odpowiedzialność podmiotu organizującego transport nie będącego przewoźnikiem (w naszym przypadku organizator wycieczki) jest bardzo szczególna. Zgodnie bowiem z art. 92a ust 7 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U z 2016 r. poz. 1907 ) na organizatora wycieczki można nałożyć karę pieniężną jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Nie odpowiada on na zasadzie ryzyka tak jak przewoźnik ale jedynie w ściśle określonych przez ustawodawcę ramach. Jego sytuacja prawna jest zatem odmienna, niż sytuacja przewoźnika .

W ocenie Sądu odpowiedzialność podmiotu organizującego transport nie będącego przewoźnikiem jako odpowiedzialność trzeciego z kolei podmiotu za ten sam czyn należy uznawać, za wyjątkową zachodzącą w sytuacji ściśle opisanej przez ustawodawcę. Z uwagi na wyjątkowość regulacji również wykładnia przepisu art. 92a ust 7 u.t.d. powinna być ścisła .

Wyjątkowość regulacji wynika nie tylko z wykładni systemowej ale również z wykładni gramatycznej . Ustawodawca przewiduje bowiem nałożenie kary pieniężnej na określone podmioty przykładowo wymienione w art. 92a ust 7 u.t.d. jedynie w sytuacji gdy okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Tak mocny i jednoznaczny zapis ustawy wskazuje , że w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych należy go interpretować w sposób nie pozostawiający jakichkolwiek wątpliwości. Powszechnie przyjmuje się bowiem , że ustalenia faktyczne będące podstawą wydawanych decyzji bądź wyroków powinny być oparte na ustaleniach, które są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości . Podkreślenie ustawodawcy odnośnie jednoznaczności dowodów i okoliczności sprawy wskazuje , że chodzi tu o sytuacje szczególne , nie budzące żadnych nawet najmniejszych wątpliwości w zakresie ustalonego stanu faktycznego.

Kara pieniężna może być wymierzona podmiotowi, który miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Jak już wcześniej wykazano grzywny wymierzane kierowcy i przewoźnikowi wymierzane są za konkretne naruszenia. Dlatego też przesłanki odpowiedzialności pieniężnej z art. 92a ust 7 u.t.d. również muszą się odnosić do konkretnego naruszenia z którym bezpośrednio związana jest kara. Zatem można nałożyć karę pieniężna na podmiot wykonujących czynności związane z przewozem drogowym jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie konkretnego naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, które to naruszenie było podstawą nałożenia grzywny na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Nie wystarczy zatem wykazanie , że organizator wycieczki miał jakiś bliżej nieokreślony wpływ na przewoźnika lecz należy wykazać , że miał wpływ na powstanie konkretnego naruszenia bądź godził się na jego powstanie . Oznacza to , że należy wykazać, iż organizator wycieczki posiadał wiedze na temat tych konkretnych naruszeń. Skoro zasada odpowiedzialności w tym przypadku ma charakter wyjątkowy i uzależniona jest od spełnienia ścisłych przesłanek to w takim też zakresie powinny być czynione ustalenia dowodowe. Istnieje zatem konieczność wykazania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem.

W niniejszej sprawie organy przeprowadziły postępowanie, które nie spełniło przesłanek z art. 92a ust 7. u.t.d. Wykazano jedynie że A, poprzez osobę prezesa, mogła mieć pośredni wpływ na zarządzanie spółką B. ustalenia te sprowadzają się jedynie do hipotetycznych rozważań w zakresie zarządzania spółkami bez odnoszenia się do konkretnych sytuacji. Nie wykazano natomiast w żaden sposób , że Skarżąca posiadając wiedzę na temat powstałych naruszeń miała wpływ lub godziła się na ich powstanie . Nie ustalono , jaki był jej udział, zaangażowanie w powstałych naruszeniach. Organy kontroli wykazując naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dokonały tego w oparciu o analizę dokumentacji Spółki B ( tzw. wykresówki) polegającą na analizie czasu pracy kierowców , przerw , odpoczynków i okresów rozliczeniowych w połączeniu z obowiązującymi przepisami regulującymi tę materię . Z uwagi na charakter odpowiedzialności przewoźnika (zasada ryzyka) nie wykazywano , że miał on świadomość powstałych naruszeń. Tym samym niedopuszczalne jest automatycznie przenoszenie odpowiedzialności na organizatora wycieczki odpowiedzialnego na zasadzie winy bez szczegółowego postępowania wykazującego , że miał wpływ bądź godził się na powstanie konkretnego naruszenia.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutu braku podstaw prawnych do prowadzenia kontroli i wydania decyzji w stosunku do Skarżącej Spółki.

Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 50 ust 1 pkt a u.t.d. do zadań inspekcji należy między innymi kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22. Inspektor dokonujący kontroli w trybie art. 50 u.t.d. wykonuje swoje uprawnienia w oparciu o art. 55 u.t.d. Z faktu , że w art. 68 u.t.d., w którym określono podmiotowy zakres kontroli, nie wymieniono podmiotów z art. 92a ust 7, nie oznacza, że w stosunku do podmiotów tych nie można prowadzić postępowania administracyjnego , jeżeli zarówno podstawa do prowadzenia takiego postępowania jak i podstawa do wymierzenia kary pieniężnej wynika wprost z analizowanej ustawy.

Ponownie rozpoznając sprawę Organy powinny zatem przeprowadzić szczegółowe postępowanie dowodowe w celu ustalenia przesłanek z art. 92a ust. 7 u.t.d. w takim rozumieniu jak wyżej zaprezentowano.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a".) orzekł jak w sentencji.

Działając zaś na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu l instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.