Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2081/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Przemysław Żmich Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], w częściach orzekających o zabezpieczeniu wierzytelności Miasta W. z tytułu rat opłaty adiacenckiej przez ustanowienie hipoteki; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w zakresie punktu 1 wyroku nie podlega wykonaniu; 3. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania D.P. od decyzji Prezydenta W. z [...] maja 2010 r. nr [...], ustalającej opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], z obrębu [...], na skutek zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości ostateczną decyzją Prezydenta W. z [...] sierpnia 2007 r. nr [...] – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...], położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] z obr. [...], na działki o nr ew. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna [...] października 2007 r.

Pismem z 30 września 2009 r. Prezydent W. zawiadomił D.P., o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek jej podziału, zatwierdzonego wyżej wskazaną decyzją ostateczną.

Decyzją z [...] maja 2010 r. nr [...], Prezydent W. ustalił dla D.P. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] z obr. [...]. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.).

D.P. złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpatrując niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując treść art. 98a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazało, że warunkiem ustalenia opłaty adiacenckiej, jest wykazanie nastąpienia obiektywnego (określonego przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego według kryteriów ustawy o gospodarce nieruchomościami) wzrostu wartości nieruchomości, oraz że ów obiektywny wzrost wartości nieruchomości powstał wskutek podziału nieruchomości, dokonanego na wniosek jej właściciela lub użytkownika wieczystego.

Kolegium wyjaśniło, że jak wynika z załączonego do akt sprawy operatu szacunkowego nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. nr [...] z obrębu [...], szacowana wartość nieruchomości przed dokonaniem podziału wynosiła [...] zł, a po dokonaniu podziału – [...] zł. Oznacza to, że wyłącznie w wyniku dokonania podziału wartość nieruchomości wzrosła o [...] zł. Zgodnie ze stanem prawnym z daty podziału, właścicielem nieruchomości stanowiącej dz. ew. nr [...] byli K.K. w ½ części oraz D.P. w ½ części.

W ocenie Kolegium operat szacunkowy sporządzony został rzetelnie, w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, a zwłaszcza z art. 154 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych, jak również z § 41 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", w myśl którego przy określaniu wartości nieruchomości dla ustalenia opłaty adiacenckiej, o której mowa w art. 98a ust. 1 ustawy, określa się wartość według stanu nieruchomości przed podziałem i po jej podziale, a ceny – na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenkiej (ust. 1), przy czym stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości (ust. 2), a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna (ust. 3).

Jak wynika z operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości do ustalenia jej wartości zastosowane zostało podejście porównawcze, przy metodzie korygowania ceny średniej.

Kolegium wskazało, że stosownie do § 4 ust. 4 rozporządzenia, przy stosowaniu podejścia porównawczego przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnicę w poszczególnych cechach tych nieruchomości. Podobieństwo nieruchomości nie jest równoznaczne z ich identycznością, nie oznacza ono również, że zakres występowania tych i innych cech musi być taki sam. Przy wycenie uwzględnia się bowiem wagi cech rynkowych nieruchomości.

Kolegium stwierdziło, że jak wynika z operatu szacunkowego, do porównania wybrane zostały transakcje z obszaru Dzielnicy [...]. Przy ustalaniu wartości nieruchomości brane były pod uwagę następujące cechy rynkowe, wpływające na poziom cen na rynku lokalnym:

lokalizacja ogólna – w mieście i dzielnicy (dostęp do komunikacji ponadlokalnej, podwiązanie do centrum miasta i ośrodków cenotwórczych),

lokalizacja szczegółowa i stan otoczenia (bezpośrednie otoczenie i jego standard, dojście do usług podstawowych, dostępność komunikacyjna, warunki środowiskowe – zieleń, hałas),

uwarunkowania inwestycyjne (ograniczenia, możliwości inwestycyjne, przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego i w studium),

dostęp do infrastruktury technicznej,

walory gruntu (kształt działki, ukształtowanie terenu),

powierzchnia działki.

Mając powyższe na uwadze Kolegium nie znalazło podstaw do podważenia prawidłowości operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości.

Kolegium wyjaśniło, że jak wynika z § 1 obowiązującej do dnia [...] marca 2008 r. uchwały nr [...] Rady Gminy W. [...] z [...] marca 2000 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, stawka ta dla przedmiotowej nieruchomości wynosi 50% różnicy wartości nieruchomości.

Stosownie do art. 98a ust. 1a ustawy, do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Decyzja zatwierdzająca podział przedmiotowej nieruchomości gruntowej stała się ostateczna w dniu [...] października 2007 r., w tym dniu obowiązywała uchwała nr [...] Rady Gminy W. [...] z [...] marca 2000 r. ustalająca wysokość stawki procentowej na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej na 50% wzrostu wartości nieruchomości.

Odnosząc się do argumentów, podniesionych w odwołaniu, a dotyczących zmniejszenia wartości działek powstałych na wskutek podziału, Kolegium uznało je za niezasadne. Wyjaśniło, że ustalona opłata adiacencka nie obejmuje działki [...] i [...], które zostały przeznaczone pod poszerzenie ul. [...], stanowiącej drogę publiczną. Wydzielenie działek na drogi umożliwiające dojście i dojazd do drogi publicznej dla nowo powstałych działek jest warunkiem wydania decyzji zatwierdzającej podział (art. 93 ust. 3 w/w ustawy o gospodarce nieruchomościami) i pozostaje bez wpływu na wysokość opłaty adiacenckiej. Co zaś do zaliczenia w decyzji podziałowej dz. nr [...] oraz [...] do strefy U zamiast do strefy MU, to Kolegium wskazało, że o przeznaczeniu działki decyduje obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzja zatwierdzająca podział.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła D.P.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że [...] maja 2010 r. Prezydent W. wydał dwie decyzje: nr [...], oraz [...] dotyczące ustalenia wysokości opłat adiacenckich z tytułu wzrostu wartości po podziale dwóch odrębnych nieruchomości tj. działki nr [...] oraz działki nr [...]. Nieruchomości te posiadają odrębne księgi wieczyste, są w posiadaniu różnych właścicieli i funkcjonują jako całkowicie odrębne byty prawne.Skarżąca podniosła, że decyzją nr [...] objęto działkę nr [...] oraz połowę udziału w działce nr [...] (łącznie półtorej nieruchomości) określając łączną kwotę opłaty za półtorej nieruchomości.

Decyzją nr [...], objęto połowę działki nr [...].

W ocenie skarżącej powyższe decyzje uniemożliwiają indywidualne wniesienie opłat adiacenckich od jednej (którejkolwiek) z tych nieruchomości, co narusza art. 104 kpa oraz inne przepisy prawa dotyczące wydawania decyzji, a także przepisy art. 7 i 8 kpa, gdyż decyzja nr [...] nie jest wydana w jednej sprawie lecz "w półtorej" sprawy.

Skarżąca podniósła, że decyzje w sprawie ustalenia opłat adiacenckich dla różnych (odrębnych) nieruchomości powinny zostać wydane dla każdej z nieruchomości oddzielnie szczególnie w sytuacji gdy nieruchomości te znajdują się w posiadaniu różnych właścicieli przez co są oddzielnymi i odmiennymi bytami prawnymi posiadającymi odrębne księgi wieczyste. W opisanej sytuacji prawnej powinny w ocenie skarżącej zostać przeprowadzone dwa odrębne postępowania, oddzielne dla każdej z nieruchomości a ustalenie opłat adiacenckich powinno nastąpić w drodze odrębnie wydanych decyzji, oddzielnych dla każdej z nieruchomości i dla każdego ze współwłaścicieli w proporcji odpowiedniej do faktycznego stanu posiadania.

Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 78 § 1 kpa wskazując, że nie wykazano istnienia podstawy prawnej dla naliczenia opłat adiacenckich (wzrostu lub spadku wartości nieruchomości) i ewentualnej wysokości opłat.

Dowodem na to jest, w ocenie skarżącej, opinia Zakładu Energetycznego.

Skarżąca zarzuciła, że: "urząd bezprawnie zakwalifikował najważniejsze części nieruchomości, będących przedmiotem podziału tj. działkę nr [...] oraz działkę nr [...] (o łącznej powierzchni [...] m2 stanowiących 30% opisanych nieruchomości) do niższej kategorii tj. do strefy "U" zamiast do strefy "MU" tak jak nakazuje plan miejscowy, przez co pozbawił wymienione działki gruntu najważniejszej z funkcji (funkcji mieszkaniowej) pozostawiając wyłącznie funkcję usługową. Urząd podając nieprawdę w materiałach postępowania usiłuje ukryć fakt, iż w wyniku błędu lub świadomie, doprowadził do obniżenia wartości rynkowej nieruchomości po podziale o ok. 50% (cena rynkowa działek usługowych jest zdecydowanie niższa od ceny działek mieszkaniowo-usługowych), co wyklucza możliwość naliczenia opłaty adiacenckiej".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie uzupełniającym skargą złożonym na rozprawie 5 kwietnia 2011 r. skarżąca wniósła o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Podniosła, że decyzja ta jest niewykonalna, gdyż brak jest w ocenie skarżącej możliwości wniesienia opłaty adiacenckiej od działki nr [...], której właścicielem jest K.K., z powodu braku naliczonej kwoty opłaty. Natomiast fakt nie wniesienia opłaty za tę działkę powoduje skutek w postaci obciążenia hipoteką innej działki (nr [...]), która stanowi własność skarżącej (1/2 części). Ponadto nie jest możliwym dokonanie całości wpłat z tytułu naliczonej opłaty adiacenckiej od działki nr [...], stanowiącej współwłasność, gdyż przedmiotowe decyzje nie określają kwoty należnej od drugiego ze współwłaścicieli.

Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego odniesienia do ujawnionego faktu świadomego podania nieprawdy przez organ w dokumentacji prowadzonego postępowania administracyjnego, a dotyczącego opinii Zakładu Energetycznego (co skarżąca podnosiła w skardze). Skarżąca zarzuciła, że z decyzji organu odwoławczego nie wynika w sposób jednoznaczny, że organ ten rozpatrzył łącznie wszystkie odwołania stron postępowania administracyjnego.

Oddzielne rozpatrzenie odwołań stron od decyzji powoduje w ocenie skarżącej, iż decyzje takie dotknięte są wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako wydane bez podstawy prawnej (wyrok II SA/OI 312/10).

Skarżąca podniosła, że z odpowiedzi na skargę wynika, iż w dniu [...] października 2010 r. organ odwoławczy nie dysponował aktami organu I instancji. Stwierdzony przez SKO fakt braku akt organu I instancji w dniu [...] października 2010 r. nasuwa wątpliwość czy SKO dysponowało tymi aktami w dniu [...] sierpnia 2010 r., w którym wydano przedmiotowe decyzje. Zdaniem skarżącej gdyby wydanie przez SKO, przedmiotowych decyzji nastąpiło bez wglądu do akt sprawy, to mogłoby dojść do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 kpa co może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ,,ppsa’’), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, lecz jedynie w części rozstrzygnięcia o zabezpieczeniu hipotecznym. W pozostałym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca jest współwłaścicielką w ½ części nieruchomości stanowiącej przed podziałem działkę nr [...], z której - na skutek podziału - wydzielono działki od nr [...] do nr [...]. Tytuł prawnorzeczowy skarżącej wynika z księgi wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla W. - [...].

W związku z wnioskiem skarżącej o rozłożenie opłaty adiacenkiej na raty na 10 lat, organ I instancji przychylił się do tego wniosku, a w pkt 3 decyzji zabezpieczył wierzytelność przysługującą Miastu W. z tytułu rat opłaty, poprzez ustanowienie hipoteki na wydzielonych nieruchomościach. Rzecz jednak w tym, że organ wskazał, że ustanowienie hipoteki powinno nastąpić na działkach nie stanowiących własności skarżącej, tj. nr [...]. Działki te powstały z dawnej działki nr [...], której wyłącznym właścicielem jest K.K., co wynika z księgi wieczystej [...].

Wprawdzie rozstrzygnięcie o sposobie zabezpieczenia nie jest obligatoryjnym elementem decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, albowiem o wpisie hipoteki do księgi wieczystej będzie orzekał Sąd Rejonowy – Wydział Ksiąg Wieczystych, to jednakże dostrzeżona przez sąd administracyjny wada orzeczenia w tym zakresie wymaga wyeliminowania tej części decyzji z obrotu prawnego z powodu naruszenia przepisów art. 147 ust. 1 w zw. z art. 98a zdanie ostatnie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do wyżej wskazanych przepisów warunki rozłożenia na raty opłaty adiacenckiej określa się w decyzji o ustaleniu opłaty. Należność gminy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu, w tym przez ustanowienie hipoteki. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.

Treść przepisu art. 147 ust. 1 powyższej ustawy w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że hipotekę taką można ustanowić na nieruchomości dłużnika, a więc osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty adiacenckiej, a nie na nieruchomości osoby trzeciej, nie będącej adresatem decyzji.

Wskazanie sposobu zabezpieczenia na cudzej nieruchomości, jak to orzeczono w pkt 3 decyzji organu I instancji (czego nie dostrzegł organ odwoławczy), stanowiłoby przeszkodę do dokonania wpisu do księgi wieczystej.

Z tej przyczyny zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji w częściach orzekających o zabezpieczeniu hipotecznym, jako naruszająca wyżej wskazane przepisy prawa materialnego, podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanym w pkt 1 sentencji wyroku znajduje umocowanie w art. 152 ppsa. W związku z tym, że Sąd uwzględnił skargę w jej znikomej części, a w pozostałym zakresie skargę oddalił, nie uznał za zasadne zasądzanie kosztów postępowania sądowego

W pozostałej części zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu, jaki wynika z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) ppsa.

Organ I instancji orzekł o wysokości opłaty adiacenckiej (na podstawie art. 98a ust 1 ustawy) w stosunku do skarżącej, która jest współwłaścicielką w ½ części nieruchomości stanowiącej dawną działkę nr [...]. Organ ustalił opłatę adiacencką stosownie do wysokości udziału skarżącej w przedmiotowej działce.

Ustalenie opłaty adiacenckiej związane jest ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym jej podziałem dokonanym na wniosek właściciela (współwłaściciela), co z reguły związane jest z konfiguracją, wielkością nowo powstałych działek, pozwalającą na korzystniejsze gospodarczo ich użytkowanie, a co skutkuje wzrostem ich wartości w porównaniu do jednej dużej niepodzielonej działki.

Organ dokonał prawidłowej oceny operatu szacunkowego, stwierdzając, że został on sporządzony w sposób rzetelny i jest zgodny z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa, tj. ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. Wskazać należy, że rzeczoznawca dokonał analizy i charakterystyki rynku na terenie [...], poddając porównaniu ponad pięćdziesiąt transakcji zawartych w okresie od 2007 r. do 2009 r. Z operatu szacunkowego wynika, że podział skutkował wzrostem wartości nieruchomości o kwotę [...] zł. Wobec tego, że w dacie podziału nieruchomości obowiązywała uchwała Rady Gminy W. [...] ustalająca opłatę w wysokości 50 % wzrostu wartości nieruchomości oraz biorąc pod uwagę, że skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości co do ½ części, to należy stwierdzić, że prawidłowo organy ustaliły wysokość opłaty adiacenckiej należnej od skarżącej w kwocie [...] zł (50 % od kwoty [...] zł : 2 = [...]). Nie można więc podzielić zarzutów skargi, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji uniemożliwiają "dokonanie oddzielnego rozliczenia poszczególnych nieruchomości". Skarżąca była współwłaścicielką jednej podzielonej nieruchomości, a nie "poszczególnych nieruchomości".

Zważyć należy, że wątpliwości skarżącej co treści operatu zostały jej wyjaśnione przed wydaniem decyzji w piśmie rzeczoznawcy z [...] stycznia 2010 r. oraz pismach organu z 19 lutego i 13 kwietnia 2010 r. Skarżąca otrzymała odpis operatu, z którym zapoznała się i wystąpiła z wnioskiem o rozłożenie opłaty na raty. Skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu; była na bieżąco informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie opłaty adiacenckiej. Miała też możliwość zgłaszania wniosków, wypowiadania się co do zebranych w sprawie materiałów, z czego w pełni korzystała. Zatem zarzut naruszenia art. 7, 8 , 78 § 1 kpa należy uznać za chybiony.

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że zaskarżoną decyzją objęto połowę działki nr [...]. Stwierdzić trzeba, że organ administracji rozstrzygał w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej należnej od skarżącej. Opłatę tę ustalił od wysokości udziału skarżącej wynikającego ze współwłasności nieruchomości. Gdyby przyjąć rozumowanie skarżącej, to oznaczałoby ono, że nigdy nie byłoby podstaw do ustalania opłaty adiacenckiej w sytuacji, gdyby nieruchomość stanowiła współwłasność, gdyż żaden ze współwłaścicieli nie ma praw do całej nieruchomości.

Gdyby organ wydając decyzję o ustaleniu opłaty adiacenckiej w niniejszej sprawie uczynił jej adresatami obydwoje współwłaścicieli, to wysokość opłaty dla każdego z nich byłaby taka sama jak wynikająca z zaskarżonej decyzji. Jednakże rozstrzygnięcie jedynie co do skarżącej w sytuacji, gdy w odrębnej decyzji ustalono opłatę co od K.K., od tej nieruchomości również w tej samej kwocie, nie powoduje, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą skutkującą jej uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności z tej przyczyny, że rozstrzygnięciem objęto jedynie skarżącą. Zaważyć należy, że skarżąca nie doznała żadnych ujemnych skutków z powodu nie uczynienia adresatem tej decyzji drugiego współwłaściciela. Nawet gdyby rozstrzygnięciem w tej decyzji objęto współwłaściciela K.K. - jej ojca, to zarówno dla skarżącej, jak i dla drugiego współwłaściciela, wysokość opłaty adiacenckiej wynosiłaby [...] zł.

Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej zawartym w piśmie złożonym na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r., że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo z powodu jej trwałej niewykonalności oraz z powodu oddzielnego rozpatrzenia odwołań stron. Otóż decyzja wyraźnie określa: jaka jest wysokość opłaty, z jakiego tytułu jest należna, określa wysokość rat, terminy i warunki ich płatności oraz wskazuje, na rzecz jakiego podmiotu publicznoprawnego uiszczona ma być należność (ze wskazaniem numeru konta bankowego). W sprawie nie ma wielości stron, jak mylnie twierdzi skarżąca (nietrafnie wskazując na wyrok WSA w Olsztynie , sygn. akt II SA/Ol 312/10). Jest ona jedyną stroną postępowania i niedopuszczalne byłoby łączne rozpatrzenie jej odwołania z odwołaniem K.K., i to w sytuacji, gdy wydane były dwie odrębne decyzje przez organ I instancji oraz złożone były dwa odrębne odwołania, a K.K. nie był stroną tego postępowania. Prawidłowo więc organ rozpatrzył oddzielnie każde z odwołań, których przedmiotem zaskarżenia były dwie różne decyzje kończące dwa odrębne postępowania, każde z udziałem innej strony.

Nieskuteczny jest zarzut określony przez skarżącą jako poświadczenie przez organy nieprawdy co do przeznaczenia terenu w planie. Z wypisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] część I, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. [...] nr [...] z [...] maja 2001 r. wynika, że teren, na którym znajdowała się nieruchomość w dacie wydania decyzji o podziale i w dacie, gdy stała się ona ostateczna, przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniowo – usługową "MU". Oznacza to, że na powyższym terenie mogło być realizowane zarówno budownictwo mieszkaniowe, jak i usługowe. Jak wynika z decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału, część nowo powstałych działek przeznaczonych zostało pod zabudowę jednorodzinną, wielorodzinną, bliźniaczą, część zaś pod ulice lub ich poszerzenie, a działka nr [...] pod zabudowę usługową, tj. budowę stacji transformatorowej. Potwierdza to także pismo S. SA w W. z 19 kwietnia 2004 r. skierowane do K.K. (k. 24 akt adm. tom I). Przeznaczenie działki nr [...] pod stację transformatorową, czyli położenie jej w strefie usługowej, uwzględnił rzeczoznawca w swojej opinii. Skarżąca nie dostrzega, że na skutek podziału nowo powstałe działki mają ściśle oznaczone przeznaczenie. Wobec tego teren przeznaczony pod budowę stacji transformatorowej, nad którym przebiega linia wysokiego napięcia, nie może być uznany za teren mieszkaniowy.

Nieuprawniony jest także zarzut, iż skoro w dacie sporządzania odpowiedzi na skargę, tj. [...] października 2010 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie dysponowało aktami organu I instancji, to może to przemawiać za tym, że również w dacie orzekania organ odwoławczy nie dysponował tymi aktami. Analiza uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie potwierdza tego, opartego na domniemaniu, przypuszczenia skarżącej. Zatem niezasadny jest także wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z tej przyczyny.

Ponadto należy podnieść, że zarzuty dotyczące decyzji, której adresatem jest K.K., nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Dotyczą bowiem innej decyzji, co do kwestionowania której skarżąca nie ma interesu prawnego.

Mając na uwadze powyżej omówione okoliczności - z mocy art. 151 ppsa - Sąd w pozostałej części skargę oddalił.