Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 738/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2025-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5a pkt 38, art. 26e.
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 22 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 września 2024 r. nr 1001-IOD-1.4102.22.2024.13/FJ/U15 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 września 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego

w Opocznie z dnia 23 kwietnia 2024 r. odmawiającą K. P. (dalej: skarżący) stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych

w formie liniowej za 2017 rok w wysokości 77.362 zł.

Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że dnia 23 grudnia 2023 r. do Urzędu Skarbowego w Opocznie wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazanej w korekcie zeznania PIT-36L za 2017 r., w kwocie 77.362 zł. Nadpłata powstała w związku

z tym, że w korekcie zeznania PIT-36L z dnia 22 grudnia 2023 r. skarżący odliczył od podstawy opodatkowania koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową w kwocie 407.171,02 zł.

Skarżący figuruje w bazie danych urzędu jako osoba fizyczna prowadząca

od okresie od dnia 23 listopada 2000 r. do 23 czerwca 2023 r. indywidualną pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U E. P. K.. Działalność ta zarejestrowana była w CEiDG z przeważającym rodzajem wykonywanej działalności pod kodem PKD 25.61.Z obróbka metali i nakładanie powłok na metale, poza tym podatnik zgłosił do CEiDG zróżnicowany zakres działalności, np. produkcję pozostałych gotowych wyrobów metalowych - gdzie indziej niesklasyfikowaną, produkcję mebli biurowych i sklepowych, działalność w zakresie specjalistycznego projektowania.

W dniu 29 maja 2023 r. jednoosobowa firma P.P.H.U E. P. K. została przekształcona w spółkę E.1 Spółkę z o. o. z siedzibą

w Opocznie, wpisaną do rejestru przedsiębiorców przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi, XX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego.

Od 2005 r. do 28 maja 2023 r. skarżący wybrał opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, według stawki liniowej 19 %.

Stosownie do przedstawionego przez skarżącego wniosku przedsiębiorstwo E.1 jest m. in. producentem ekspozytorów płytek ceramicznych, reklamowych ekspozytorów odzieżowych oraz bibliotek (płytotek) płytek ceramicznych, systemów wystawienniczych POS służących do prezentacji różnego rodzaju towarów. Ponadto, jest producentem wyposażenia szkół (np. krzeseł), placów zabaw, plenerowych urządzeń fitness, skrzynek pocztowych, elementów wyposażenia ogrodu, oświetlenia zewnętrznego i ogrodzeń. Zgodnie z klasyfikacją PKD działalnością przeważającą przedsiębiorstwa jest obróbka metali i nakładanie powłok na metale oraz produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa.

Skarżący zadeklarował poniesienie kosztów na prace rozwojowe – wykonanie 11 projektów, na które składają się: projekt 1: Opracowanie i wykonanie nowego produktu w postaci ekspozytora "...", projekt 2: Opracowanie i wykonanie nowego produktutj. ekspozytora "...", projekt 3: Opracowanie i wykonanie nowego produktu tj. ekspozytora "...", projekt 4: Opracowanie i wykonanie nowego produktu tj. ekspozytor typu "Moduł C", projekt 5: Opracowanie i wykonanie nowego produktu tj. ekspozytor typu stojak "...", projekt 6: Opracowanie i wykonanie nowego produktu ekspozytora książkowego "...", projekt 7: Opracowanie

i wykonanie nowego produktu tj. ekspozytora do grzejników "...", projekt

8: Opracowanie i wykonanie nowego produktu tj. ekspozytora przesuwnego "...", projekt 9: Opracowanie i wykonanie nowego produktu tj. stojaka do eksponowania misek WC "...", projekt 10: Opracowanie i wykonanie boksu ekspozycyjnego "...", projekt 11: Opracowanie i wykonanie przesuwnego ekspozytora "...".

W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadczył m.in., że w 2017 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, prowadzona była tzw. działalność badawczo

-rozwojowa, o której mowa w art.26e ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2017 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.) dalej: u.p.d.o.f.

Nadpłata podatku dochodowego powstała w związku z ponoszonymi tzw. kosztami kwalifikowanymi na działalność badawczo-rozwojową. Kwotę kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu dla celów kalkulacji tej ulgi, skarżący ustalił na kwotę 407.171,02 zł, jako sumę wynagrodzeń - 276.225,11 zł oraz odpisów amortyzacyjnych - 130.945,91 zł.

Skarżący podkreślił, że wszystkie przesłanki do zastosowania ulgi na działalność badawczo-rozwojową zostały przez niego spełnione. Wykonywana w 2017 r. działalność miała charakter prac rozwojowych.

Z opisu realizowanych projektów wynika, że dotyczyły one opracowania nowych rodzajów oraz typów ekspozytorów dla producentów branży ceramicznej oraz wykończenia wnętrz. Wszystkie 11 projektów realizowanych było na każdorazowe zamówienie kontrahenta.

Z opisu zawartego w charakterystyce projektów prowadzonych przez E.1 w zakresie opracowywania nowych typów ekspozytorów wystawienniczych (stanowiącego załącznik do oświadczenia z dnia 21 grudnia 2023 r.) wynika,

że wszystkie wykonywane projekty systemów wystawienniczych realizowane

są kompleksowo, począwszy od przygotowania planów, założeń oraz wizualizacji poprzez wykonanie elementów oraz prototypu, aż po realizację - montaż stoiska targowego, czy montaż ekspozycji w miejscu docelowym wskazanym przez kontrahenta. W fazie koncepcyjnej zespół projektowy E.1 tworzy koncepcję oraz dobiera odpowiednie surowce i materiały, planując spersonalizowaną konstrukcję zgodnie z założonym przeznaczeniem ekspozytora oraz wymaganiami klienta. Wszystkie założenia w tym etapie projektu są wykonywane w oparciu o stworzone rysunki techniczne przez zespół projektowy w specjalistycznych programach graficznych. Wstępnie przygotowany projekt zostaje zaprezentowany klientowi (klient czasem proponuje wprowadzenie korekt lub modyfikacji). Po finalnej akceptacji projektu przez klienta, dokumentacja projektowa trafia do zespołu wykonawczego, który tworzy pierwszy prototyp manualnie, korzystając z posiadanych przez E.1 nowoczesnego parku maszynowego oraz w oparciu o opracowane w toku działalności procesy technologiczne. Tworzenie prototypu polega na odpowiednim przygotowaniu

i obróbce - w znacznej części manualnie - surowców i materiałów takich jak elementy stalowe, drewno, tworzywa sztuczne czy szkło. Następnie prototyp w wersji surowej (bez wykończenia) zostaje zaprezentowany zamawiającemu (w przypadku ww.

11 projektów, wszystkie wykonane były na zlecenie zamawiającego). Po finalnej akceptacji prototypu, zespół projektowy E.1 przygotowuje procesy technologiczne umożliwiające wykonanie poszczególnych elementów/detali danego prototypu do fazy wdrożeniowej. Dla każdego detalu opracowywane są dedykowane szablony/formy umożliwiające dokładne zaplanowanie produkcji z wykorzystaniem innowacyjnych maszyn i urządzeń (np. robotów spawalniczych). Po wykonaniu poszczególnych elementów ekspozytora, trafia on do dalszego etapu produkcji, gdzie wykorzystywana jest innowacyjna technologia nanoszenia powłok ochronnych na wyroby stalowe będąca wynikiem prac B+R realizowanych wewnętrznie przez E.1.

Opis prac związanych z realizacją wszystkich 11 projektów dotyczących wytworzenia ekspozytorów wystawienniczych na poszczególnych etapach ich tworzenia (faza projektowo- koncepcyjna, faza rozwojowa, faza testowo-przedwdrożeniowa jest bardzo zbliżony we wszystkich projektach.

Do kosztów kwalifikowanych zaliczone zostały te wydatki, które stanowiły koszty uzyskania przychodów w 2017 r. Do kosztów kwalifikowanych odliczonych od podstawy opodatkowania w ramach ulgi B+R skarżący zaliczył koszty wynagrodzeń pracowników w części faktycznie przeznaczonej na realizację projektów B+R, odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych

w prowadzonej działalności B+R, w części w jakiej dane maszyny były wykorzystywane w prowadzonych projektach B+R.

Łączna wartość zidentyfikowanych kosztów kwalifikowanych w ramach prowadzonej w 2017 r. działalności B+R wyniosła 407.171,02 zł.

Do wniosku o stwierdzenie nadpłaty skarżący dołączył oświadczenie, z którego wynika, że:

- nie korzystał ze zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 63a lub 63b u.p.d.o.f. (nie prowadził działalności na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, nie korzystał z ulgi inwestycyjnej),

- nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 30 maja 2008 roku o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej,

- wydatki zaliczone do kosztów kwalifikowanych działalności badawczo-rozwojowej nie zostały skarżącemu zwrócone w jakiejkolwiek formie oraz nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym,

- przedsiębiorstwo prowadzi ewidencję rachunkową w sposób określony w art. 24a ust. 1 b u.p.d.o.f.

Skarżący podkreślił, że następca prawny w dniu 11 października 2023 roku złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych. W treści wniosku literalnie opisano m.in. projekty badawczo-rozwojowe prowadzone w 2022 r.

Na zadane pytanie: "Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym opisana powyżej część działalności Wnioskodawcy, spełnia definicję działalności badawczo- rozwojowej, o której mowa w art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, w związku z czym Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia od podstawy opodatkowania koszty kwalifikowane związane z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową, o których mowa w art. 118 d ustawy o CIT?", Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w piśmie

z dnia 27 listopada 2023 r. stwierdził prawidłowość oceny stanu faktycznego.

W tak zilustrowanym stanie faktycznym sprawy, NUS decyzją

z dnia 23 kwietnia 2024 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie liniowej za 2017 rok, we wskazanej wyżej kwocie.

Skarżący do odwołania od powyższej decyzji NUS załączył specyfikacje techniczne opracowanych ekspozytorów, 28 faktur VAT z lat 2018-2023 dotyczących ich sprzedaży i jedno przykładowe e-mailowe zapytanie ofertowe z dnia 22 lutego 2017 r. na ekspozytory do prezentacji grzejników.

DIAS pismem z dnia 26 czerwca 2024 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego o wszelką dokumentację będącą w posiadaniu skarżącego, która nie była przedmiotem analizy organu I instancji i nie została załączona do odwołania, świadcząca zdaniem skarżącego o prowadzeniu działalności badawczo

-rozwojowej w roku 2017.

Po przedstawieniu przez skarżącego dokumentacji oraz wyjaśnień, organ podatkowy II Instancji decyzją z dnia 12 września 2024 r. utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu NUS z dnia 23 kwietnia 2024 r.

Na wstępie pisemnych motywów zakwestionowanego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy przytoczył kolejno treść art. 5a pkt 38), pkt 39), pkt 40), art. 2a ust. 1b,

art. 26 e-g u.p.d.o.f., jako mających zastosowanie w sprawie.

Po przeanalizowaniu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, jak również przepisów prawa normujących ulgę związaną

z działalnością badawczo-rozwojową DIAS stwierdził, że zasadnie organ I instancji odmówił skarżącemu prawa do żądanej ulgi, ponieważ przedstawione w projektach działania podejmowane w firmie skarżącego w 2017 roku nie stanowią prac badawczo

-rozwojowych. w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.

Organ uznał, że działania skarżącego związane z produkcją 11 ekspozytorów wpisują się bowiem w standardową działalność firmy skarżącego, realizującej zlecenia klientów

w zakresie produkcji ekspozytorów/boksów wystawienniczych. Choć prowadzona działalność zawiera niewątpliwie elementy twórczej działalności, to jednak nie sposób stwierdzić, że prowadzone prace związane z wytworzeniem ekspozytorów wystawienniczych na zlecenie klientów - mają na celu zwiększenie zasobów wiedzy lub wykorzystanie zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań, tj. tworzenia nowych, zmienionych lub usprawnionych produktów, procesów lub usług.

Zdaniem DIAS, miały one na celu realizację zleceń kontrahentów w zakresie stawianych przez nich wymogów, z wykorzystaniem dostępnej wiedzy i kompetencji zleceniobiorcy, a tego rodzaju działalność sprowadza się w istocie do profesjonalnego świadczenia usług dotyczących produkcji ekspozytorów wystawienniczych dokonywanej na zlecenie zamawiającego. Działania te, w ocenie DIAS, nie mają zatem charakteru twórczego i innowacyjnego, w znaczeniu, z którym należy wiązać działalność B+R. Zastosowane w projektach rozwiązania są znane na rynku, nie są one całkowicie nowatorskie czy oryginalne, a ich "unikatowy" charakter wynika jedynie z faktu,

iż zostały zrealizowane na indywidualnymi preferencjami klienta.

W ocenie organu odwoławczego, celem działalności firmy skarżącego nie jest również zwiększenie lub wykorzystanie zasobów wiedzy do tworzenia nowych, zmienionych czy usprawnionych produktów, procesów czy usług, lecz incydentalnie/jednostkowo stosowane zmiany/ulepszenia w projektowanych ekspozytorach, związane z uwarunkowaniami ich realizacji.

W dalszej części rozważań organ podkreślił, że ze zgromadzonych w sprawie materiałów nie wynika również, aby w celu prowadzenia działalności B+R skarżący poniósł w 2017 roku wydatki związane z zakupem specjalistycznego sprzętu, aparatury naukowo-badawczej, ekspertyz, usług doradczych, wyników badań naukowych prowadzonych na potrzeby działalności badawczo-rozwojowej etc.

Skarżący dokonywał zakupu różnego rodzaju maszyn i urządzeń, na co wskazują przedłożone na prośbę organu dokumenty związane z prowadzoną przez skarżącego Ewidencją Środków Trwałych i WNIP wykorzystywanych w prowadzonej działalności B+R, przy czym z dokumentów tych wynika, że maszyny i urządzenia ujęte w ww. ewidencji, zakupione zostały w latach poprzedzających 2017 rok (np. w latach: 2009, 2012, 2015 ). Z tego - zdaniem organu - można wnioskować, że prawdopodobnie zakupy te nie zostały dokonane w celu prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej w 2017 r.

Stanowiska DIAS nie zmieniła również otrzymana przez następcę prawnego skarżącego interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 27 listopada 2023 r. Organ interpretacyjny oceniał bowiem, zgodnie

z art. 14b §1 Ordynacji podatkowej skutki podatkowe zaproponowanych przez stronę zdarzeń oraz opisanego we wniosku stanu faktycznego, który dotyczył 2022 roku i nie jest tożsamy ze stanem faktycznym, który miał miejsce w 2017 roku. Ponadto, interpretacja podatkowa nie jest źródłem obowiązującego prawa podatkowego.

W skardze od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw. z art 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p., poprzez:

- nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego, tj. dowodu

z zeznań skarżącego oraz świadka, podczas gdy dowody te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pomimo, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodów należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, co skutkowało niepełnym i niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego przedmiotowej sprawy,

- pominięcie dowodu z faktur VAT, przykładowego zapytania ofertowego oraz wykazu ilościowego sprzedanych produktów opracowanych w ramach prac badawczo-rozwojowych w roku 2017, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez uznanie, że działalność skarżącego miała charakter jednorazowej usługi, podczas gdy stanowiła prace badawczo-rozwojowe, których efektem było opracowanie nowego produktu, który wchodził w skład portfolio produktowe skarżącego,

- błędną ocenę materiału dowodowego w postaci oświadczenia o prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej (stanowiącej oświadczenie skarżącego z dnia

21 grudnia 2023 r., w przedmiocie prowadzonych projektów badawczo-rozwojowych - stanowiący załącznik nr 4 do Wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2017) polegająca na stwierdzeniu, że opisana działalność nie stanowi działalności badawczo- rozwojowej, podczas gdy ze sporządzonych opisów wynika, że spełniono przesłanki działalności badawczo-rozwojowej.

Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. oraz

art. 14n § 4 O.p., poprzez:

- pominięcie dowodu z "Raportu z działalności badawczo-rozwojowej za 2017 rok", co skutkowało niepełnym i niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego przedmiotowej sprawy,

- utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji uznając, że skarżący nie prowadzi działalności badawczo rozwojowej, w sytuacji w której przy analogicznym stanie faktycznym wobec skarżącego wydano decyzje, w której stwierdzono prowadzenie działalności badawczo rozwojowej, co doprowadziło do występowania dwóch różnych rozstrzygnięć przy analogicznym stanie faktycznym dla jednego podmiotu,

- nieuwzględnienie pozytywnej interpretacji przepisów podatkowych wydanej dla spółki, powstałej z przekształcenia działalności gospodarczej skarżącego oraz zignorowanie dotychczasowej linii orzeczniczej w sprawach o podobnych stanach faktycznych oraz objaśnień podatkowych, co spowodowało uznanie, że działalność skarżącego nie spełnia definicji działalności badawczo- rozwojowej.

Nadto, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 26e w zw. z art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f. , poprzez:

- dokonanie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że opracowywanie i produkcja ekspozytorów wystawienniczych wytwarzanych na zamówienie klienta nie spełnia definicji działalności badawczo-rozwojowej, podczas gdy prace strony realizowane

w ramach projektów spełniały wszystkie cechy do uznania ich za taką działalność,

w konsekwencji czego skarżący jest uprawniony do skorzystania z podatkowej ulgi badawczo-rozwojowej,

- ich błędną wykładnię polegającą na wyprowadzeniu pozaustawowych kryteriów zastosowania ulg badawczo-rozwojowej, w szczególności poprzez nieuprawnione wprowadzenie warunku realizacji projektów B+R:

a) w ramach działalności odrębnej względem podstawowej działalności podatnika,

b) które nie dotyczą tworzenia prototypów w ramach realizacji indywidualnych zamówień,

c) które są nowatorskie lub oryginalne w skali rynku.

co skutkowało odmówieniem stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym.

- błędne uznanie, że dokumentacja w zakresie wykazania kosztów kwalifikowanych nie spełnia wymogów wskazanych w art. 24a ust. 1b u.p.d.o.f., przez co jest niewystarczająca do skorzystania przez skarżącego z ulgi badawczo-rozwojowej.

W konsekwencji postawionych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II Instancji w całości, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych,

a także dopuszczenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów uzupełniających

z dokumentów tj.: decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Opocznie z dnia 5 lutego 2024 r. (znak sprawy: 1015-SPO[1].4102.16.2024), oświadczenia o prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej stanowiącego załącznik do wniosku o stwierdzenie

i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2022, oświadczenia o prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej stanowiącego załącznik do wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2021 i raport dotyczący oceny możliwości skorzystania przez skarżącego z ulgi B+R w roku 2017.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Istota sporu w analizowanej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy działania podejmowane w 2017 r. przez skarżącego przy realizacji 11 projektów zatytułowanych "Dokument inicjujący projekt B+R pt: Opracowanie i wykonanie nowego produktu...:

1) w postaci ekspozytora ..."

2) tj. ekspozytora ..."

3) tj. ekspozytor ..."

4) tj. ekspozytora ..."

5) tj. ekspozytor typu stojak ..."

6) ekspozytora książkowego ..."

7) tj. ekspozytora do grzejników ..."

8) tj. ekspozytora przesuwnego ..."

9) tj. stojaka do eksponowania misek WC ..."

10) boksu ekspozycyjnego ...",

11) przesuwnego ekspozytora ..."

wypełniają przesłanki i założenia działalności badawczo – rozwojowej uzasadniając zastosowanie ulgi na działalność badawczo – rozwojową (ulga B+R),

co w konsekwencji, stanowi podstawę do zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r.

Zdaniem organów podatkowych obu instancji, prawo to skarżącemu nie przysługuje

i sąd to stanowisko podziela.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że warunki zastosowania ulgi badawczo

-rozwojowej uregulowane zostały w art.26e u.p.d.o.f.

Zgodnie z art. 26e ust. 1 u.p.d.o.f., podatnik uzyskujący przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 odlicza od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej "kosztami kwalifikowanymi". Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3.

Za koszty kwalifikowane, zgodnie z art. 26e ust. 2 ustawy, uznać należy:

- należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1, oraz składki z tytułu tych należności określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek, jeżeli te należności i składki dotyczą pracowników zatrudnionych w celu realizacji działalności badawczo-rozwojowej;

- nabycie materiałów i surowców bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością badawczo-rozwojową;

- ekspertyzy, opinie, usługi doradcze i usługi równorzędne, a także nabycie wyników badań naukowych, świadczonych lub wykonywanych na podstawie umowy przez jednostkę naukową w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. z 2014 r. poz. 1620 oraz z 2015 r. poz. 249 i 1268) na potrzeby prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej;

- odpłatne korzystanie z aparatury naukowo-badawczej wykorzystywanej wyłącznie

w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, jeżeli to korzystanie nie wynika

z umowy zawartej z podmiotem powiązanym z podatnikiem w rozumieniu

art. 25 ust. 1 i 4.

W myśl art. 26e ust. 3 ww. ustawy za koszty kwalifikowane uznaje się również: dokonywane w danym roku podatkowym, zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, z wyłączeniem samochodów osobowych oraz budowli, budynków i lokali będących odrębną własnością. Do kosztów, o których mowa w zdaniu pierwszym, przepisu art. 23 ust. 1 pkt 45 nie stosuje się.

Ustawodawca przewidział warunek, iż koszty kwalifikowane podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie (art. 26e ust. 5)

oraz jeżeli podatnik w danym roku podatkowym nie prowadził działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia (art. 26e ust.6).

Z kolei definicja działalności badawczo-rozwojowej zawarta jest w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. Zgodnie z jego treścią, jest to działalność twórcza obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowana w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.

Jak wskazał WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 października 2022 r.

w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 525/22 (wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl), definicje badań naukowych oraz prac rozwojowych znajdują się w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 574 ze zm.). Stanowią one część szeroko rozumianej działalności naukowej. I tak, w myśl

art. 4 ust. 2 tej ustawy, badania naukowe są to badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne. Są to również badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzenie do nich znaczących ulepszeń. Natomiast z art. 4 ust. 3 tej ustawy wynika, że prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.

Hipoteza ww. art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. składa się z dwóch członów wyznaczających przesłanki charakteryzujące działalność badawczo-rozwojową, połączonych funktorem alternatywy nierozłącznej "lub". Oznacza to, że za taką twórczą działalność może zostać uznana taka, która spełnia warunki tylko badań naukowych lub tylko prac rozwojowych lub obu tych form aktywności.

Odwołać się w tym miejscu należy do wyroku WSA w Łodzi z 19 grudnia 2023 r., (sygn. akt I SA/Łd 836/23), który w uzasadnieniu wskazał, że aby daną działalność uznać za działalność badawczo-rozwojową musi ona mieć twórczy charakter, nastawienie na poszerzanie i zdobywanie wiedzy, innowacyjność, brak rutynowości

i określony cel.

Twórczy charakter działalności oznacza działania nakierowane na tworzenie nowych, oryginalnych, często unikatowych produktów, rozwiązań czy usług. Nie może ona polegać na działaniach odtwórczych, powtarzalnych.

Działalność powinna być podejmowana w systematyczny sposób, co oznacza nie tylko bieżące prowadzenie prac badawczo-rozwojowych rozpoczętych w przeszłości, ale również rozpoczęcie działań badawczo-rozwojowych, przy jednoczesnym założeniu, że podatnik w przyszłości będzie dalej podejmował i realizował prace tego rodzaju. Działalność taka nie może być incydentalna, powinna cechować się regularnością.

Efektem prac powinno być zwiększenie zasobów wiedzy lub wykorzystanie zasobów wiedzy do tworzenia nowych produktów i zastosowań. Nadto, działalność

ta powinna cechować się dążeniem do określonego celu, powinna być nakierowana na zwiększenie zasobów wiedzy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych rozwiązań, produktów czy zastosowań. Poprzez prowadzenie działań badawczo-rozwojowych, powinno uzyskać się wiedzę, nowe umiejętności, które mogą zostać wykorzystane

w bieżących tub przyszłych projektach.

Podkreślił także ten sąd, że prace rozwojowe należą do kategorii twórczych prac, ponieważ w ich rezultacie powstają oryginalne wytwory ludzkiego intelektu, zdolne do prawnej ochrony. Wskazuje na to użycie przez ustawodawcę zastrzeżenia o braku możliwości zaliczenia do prac rozwojowych działalności rutynowej, nawet jeśli ta ma charakter ulepszeń już istniejących rozwiązań. Przedmiotem prac rozwojowych mogą być zarówno całkowicie nowe produkty, urządzenia, procesy i rozwiązania, jak

i usprawnienia i uzupełnienia istniejących rozwiązań technicznych. Jednakże

w przypadku, gdy przedmiotem prac rozwojowych mają być usprawnienia dotychczasowych produktów, wynalazków, muszą one być czymś więcej niż tylko rutynowym dostosowaniem ich do zmieniających się warunków, a same prace rozwojowe powinny być przełamaniem pewnego standardu technicznego

i gospodarczego, prace rozwojowe mogą obejmować opracowanie prototypów

i projektów pilotażowych oraz demonstracje, testowanie i walidację nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług w otoczeniu stanowiącym model warunków rzeczywistego funkcjonowania, których głównym celem jest dalsze udoskonalenie techniczne produktów, procesów lub usług, a których ostateczny kształt nie został określony.

Taki sposób rozumienia omawianych pojęć, sąd orzekający w niniejszej sprawie

w pełni aprobuje.

Zdaniem sądu, w wyniku analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, organy podatkowe obu instancji doszły do słusznej konkluzji, że prace wykonane przy realizacji spornych 11 projektów, mieszczą się w zakresie czynności, wykonywanych standardowo od 20 lat przez firmę skarżącego, realizującą zlecenia klientów (inwestorów) w zakresie produkcji ekspozytorów/boksów wystawienniczych.

Jest to przeważający profil działalności firmy skarżącego, która wyspecjalizowała się w realizacji takich projektów, zatem nie stanowią one opracowania zupełnie nieznanych firmie produktów, czy usług.

Strona nie przedstawiła przy tym działań niezwiązanych z realizacją indywidualnych zamówień, które potwierdzałyby prowadzenie prac, prób, doświadczeń, a które przy wykorzystaniu posiadanych zasobów wiedzy dałyby nowy produkt lub usługę, którą można by skomercjalizować lub wprowadzić na rynek.

Prowadzone w ramach wskazanych projektów działania nie mają charakteru twórczego i innowacyjnego, w znaczeniu w którym, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, należy wiązać działalność badawczo-rozwojową. Zastosowane

w omawianych projektach nie są całkowicie nowe czy oryginalne, a ich "unikatowy" charakter wynika jedynie z faktu, iż zostały zrealizowane (przystosowane) na indywidualne zlecenie klientów firmy skarżącego. Projektowanie i produkcja, tak jak w rozpatrywanym przypadku – ekspozytorów wystawienniczych- polega właśnie na podejmowaniu działań prowadzących do realizacji zamówień zleconych przez kontrahentów. Niewątpliwie firma skarżącego chcąc sprostać wymaganiom swoich klientów wykazywała się pomysłowością i kreatywnością. Jednakże działania te, co w sposób czytelny wynika z opisów poszczególnych zleceń, nie stanowią działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5 a pkt 38 u.p.d.o.f. Produkcja ta nie ma charakteru twórczego w rozumieniu wskazanego unormowania. Nie jest nowatorska ani oryginalna w pomyśle.

Strona skarżąca nie wykazała, że w opisanym zakresie prowadziła działalność badawczo-rozwojową, której celem samym w sobie jest zdobycie nowej wiedzy, powstanie nowych, nieznanych wcześniej, produktów czy usług, które można wykorzystać w przyszłości. Wykazała natomiast, iż wykonywała zlecenia zgodnie ze sztuką zawodu, wykorzystując do tego dostępne jej narzędzia w postaci wiedzy

i doświadczenia z wcześniej realizowanych zleceń. Niewątpliwie firma skarżącego realizując zamówienia w ramach prowadzonej działalności polegającej na produkcji ekspozytorów, musi posiadać w swych zasobach zarówno kadrę, sprzęt jak i wiedzę, która pozwoli na wykonanie produktu zgodnego z wymogami technicznymi, konstrukcyjnymi ogólnie przyjętymi w branży. Odpowiednio dobrane modyfikacje czy dobór odpowiedniego surowca lub parametrów pozwalają na zindywidualizowanie produktu wedle zamówienia kontrahenta. Efektem prowadzonych prac jest każdorazowo różniący się od innych (przez to w pewnym sensie innowacyjny) projekt ekspozytora - uzyskany w oparciu o konsultacje z klientem oraz posiadaną wiedzę i umiejętności pracowników skarżącego. Jednak nie sposób stwierdzić, że prowadzone prace związane z wytworzeniem ekspozytorów na zlecenie klientów - mają na celu zwiększenie zasobów wiedzy lub wykorzystanie zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań, tj. tworzenia nowych, zmienionych lub usprawnionych produktów, procesów lub usług.

Świadczenie usługi wykonania ekspozytorów z uwzględnieniem uwarunkowań związanych z przeznaczeniem danego ekspozytora do prezentacji określonego rodzaju towaru i oczekiwań zamawiającego, w przedstawiony przez skarżącego sposób nie wypełnia definicji działalności rozwojowej. Powstaje konkretny projekt, podlegający zwykłemu procesowi jego tworzenia w toku wykonywania ekspozytorów,

z uwzględnieniem zaplanowanych konkretnych etapów (faza projektowo- koncepcyjna, faza rozwojowa, faza testowo-przedwdrożeniowa) wieńczących końcowym wyprodukowaniem ekspozytora, a tym samym wykonaniem zleconej usługi.

Dodatkowo zaznaczyć należy, że działalność badawczo-rozwojowa musi być prowadzona w sposób systematyczny, tj. (na co wskazuje Słownik Języka Polskiego) "robiący coś regularnie i starannie, proces zachodzący stale od dłuższego czasu, działania prowadzone w sposób uporządkowany, według pewnego systemu, efekt tych działań jest planowy, metodyczny".

Zatem podmiot musi metodycznie planować działania, określając m.in. cele do osiągnięcia oraz zaangażowane zasoby. Nie należy tego rozumieć jedynie poprzez tworzenie pewnego logicznego układu działania, który bez wątpienia towarzyszy przy każdej realizacji danego przedsięwzięcia w działalności produkcyjno-projektowej (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 829/23).

Zdaniem sądu, w przedmiotowej sprawie występowały incydentalne działania podatnika. Działalność badawczo-rozwojowa powinna natomiast być zaplanowana, prowadzona regularnie według wcześniej nakreślonego planu i schematu oraz prowadzić do wcześniej zamierzonego celu. Nie może to być działanie incydentalne, występujące "od czasu do czasu" w zależności od posiadania zlecenia, czyli generowane jest przez podmiot zewnętrzny i na jego zlecenie.

Tymczasem sporne projekty, nie zostały wcześniej opisane jako prowadzone

w ramach działalności badawczo-rozwojowej i nie były realizowane z przyjętym planem.

Istotnym jest również fakt, że w sprawie nie przedstawiono żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że skarżący w celu prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej poniósł wydatki związane z zakupem sprzętu specjalistycznego wykorzystywanego bezpośrednio w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, zakupem aparatury naukowo-badawczej, zakupem ekspertyz, opinii, usług doradczych lub usług równorzędnych, ani nie nabyła wyników prowadzonych badań naukowych na potrzeby działalności badawczo-rozwojowej.

Skarżący nie poniósł wydatków związanych z korzystaniem z aparatury naukowo-badawczej, która byłaby wykorzystywana wyłącznie w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, ani na nabycie usługi wykorzystania takowej aparatury, wydatków związanych z uzyskaniem i utrzymaniem patentu czy też prawa ochronnego na wzór użytkowy, tudzież prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

Z przedłożonej w niniejszej sprawie dokumentacji wynika, że maszyny i urządzenia ujęte w ewidencji środków trwałych zostały kupione przez stronę skarżącą w latach poprzedzających rok 2017, tj. w 2009, 2012 i 2015, co - jak słusznie zauważyły organy podatkowe - wskazuje, że poczynione wówczas zakupy nie miały związku i na celu prowadzenia działalności badawczo –rozwojowej w 2017 r.

W dalszej kolejności, za niezrozumiały należało uznać zarzut pominięcia dowodu z "Raportu z działalności badawczo-rozwojowej za 2017 rok przygotowanego dla p.K. P." rzekomo załączonego do wniosku o stwierdzenie nadpłaty,

a następnie wykazywanego jako załącznik do skargi.

Jak ustalił bowiem organ odwoławczy dokument ten w ogóle nie został załączony do wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Również pełnomocnik skarżącego nie przedstawił dowodu potwierdzającego jego przesłanie.

Odnosząc się do zarzutu, że w zakresie ww. raportu organ podatkowy wiedząc, że brakuje tego dokumentu, w wysłanym do skarżącego wezwaniu z dnia 26 czerwca 2024 r. nie wskazał go w sposób konkretny, powtórzyć należy za DIAS,

iż w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, organy podatkowe rozstrzygają o zasadności wniosku w oparciu o złożony przez podatnika materiał dowodowy, a podatnicy posiadają swobodę w składaniu dokumentów,

czy dowodów potwierdzających zasadność istnienia nadpłaty.

Zarówno na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i odwoławczego organy podatkowe informowały o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ale z tego uprawnienia nie skorzystał ani skarżący, ani jego pełnomocnik. Powodem zaś skierowania do skarżącego wezwania z 26 czerwca 2024 r. było zapewnienie jego osobie możliwości uzupełnienia materiału dowodowego

o wszelką dokumentację będącą w posiadaniu skarżącego, która nie była przedmiotem analizy organu pierwszej instancji i nie została załączona do odwołania, a świadczyła

- zdaniem skarżącego - o prowadzeniu działalności badawczo-rozwojowej w 2017 roku.

Trudno zatem nie uznać, iż wyłączną przyczyną wystosowania do skarżącego w/w wezwania, było zagwarantowanie stronie na końcowym etapie postępowania możliwości przedstawienia dalszych dowodów.

Zważywszy natomiast na treść powyższego raportu, jak i jego ewentualny wpływ na sposób rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, podzielić należało stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że raport ten nie ma znaczenia kluczowego dla rozstrzygnięcia istoty sprawy, tym bardziej,

że jego zawartość stanowi w znacznej mierze powielenie treści zawartych

w pozostałym, obszernym materiale dowodowym.

Nie stanowi on dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p., jak i opinii biegłego w rozumieniu art. 197 O.p.. Jest on natomiast opinią jego autorów na temat działalności skarżącego, która jako taka nie jest miarodajna. Stanowi jedynie subiektywne przekonanie jej autorów o charakterze działalności skarżącego.

Odnosząc się zaś do zarzutu nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów, tj. przesłuchania jego osoby i świadka J. P.

- dyrektora ds. produkcji firmy, przypomnieć należy, że postanowieniem z dnia

13 sierpnia 2024 r. DIAS odmawiając ich uwzględnienia wskazał, iż pozyskany od skarżącego materiał dowodowy oraz przekazane przez niego informacje i wyjaśnienia dotyczące przedmiotowego wniosku, pozwoliły w pełni zobrazować stan faktyczny sprawy, w tym przede wszystkim ocenić prowadzoną przez skarżącego w 2017 roku działalność pod kątem możliwości skorzystania z ulgi B+R. Tym samym, przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie doprowadziłoby do zmiany stanu faktycznego mającego wpływ na rozstrzygnięcie istoty sprawy.

W toku postępowania zostało poddane analizie organów, opracowane wspólnie przez skarżącego, świadka i managera ds. handlu obszerne oświadczenie z dnia

21 grudnia 2023 r. szczegółowo przedstawiające i opisujące wskazane przez skarżącego 11 projektów oraz prowadzoną przez niego działalność. Skarżący przedstawił odrębnie dla każdego z projektów ekspozytorów, dokument opisujący ten projekt, zaś w toku postępowania przed organem i instancji, jak i organem odwoławczym przedłożył dodatkową dokumentację. Zgromadzony zatem w sprawie materiał dowodowy, uznany przez samego pełnomocnika skarżącego z kompletny

i niewymagający uzupełnienia w zakresie dokumentacji, został prawidłowo uznany za wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Tożsamą uwagę należy odnieść do podniesionego po raz pierwszy

w skardze zarzutu niepowołania biegłego mającego wiedzę specjalistyczną do określenia, czy prowadzone przez skarżącego projekty wpisywały się w ustawową definicję działalności badawczo-rozwojowej. Przepis art. 197 § 1 O.p. nie daje podstaw do powołania biegłego na okoliczność obowiązywania, wykładni lub stosowania prawa. Ocena działalności podatnika pod kątem kwalifikacji prowadzonej działalności, uprawniającej do skorzystania z konkretnej ulgi podatkowej i tym samym interpretacja przepisów prawa podatkowego, leży przede wszystkim w gestii organów podatkowych.

Za bezzasadny sąd uznał również zarzut pominięcia dowodu z faktur VAT, przykładowego zapytania ofertowego oraz wykazu ilościowego sprzedanych produktów opracowanych - jego zdaniem - w ramach prac badawczo-rozwojowych

w 2017 roku.

Z ustaleń faktycznych sprawy, wprost wynika, że wytworzenie danego produktu następowało w odpowiedzi na zapytanie ofertowe klienta, zatem okoliczność ta w żaden sposób nie została pominięta.

Organy podatkowe w niniejszej sprawie zgromadziły i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy, przy czym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS, przedstawiono istotne dokumenty mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie,

a zatem obrazujące zakres prowadzonej działalności przez skarżącego w celu oceny jej charakteru.

W zakresie zaś wskazanych faktur i ilościowych zestawień sprzedanych produktów stwierdzić trzeba, że sprzedaż produktów skarżącego w latach następnych

w żaden sposób nie świadczy o prowadzeniu działalności badawczo-rozwojowej w 2017 roku i z tego też powodu, dowody te nie stanowiły podstawy uznania stanowiska skarżącego.

Odnosząc się do wskazanej przez stronę pozytywnej interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 27 listopada 2023 r. podkreślić należy, że interpretacja indywidualna nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, a dotyczy jedynie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zatem interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie

z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez wnioskodawcę

w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność, dlatego wskazana w skardze interpretacja nie może być wiążąca

w rozpatrywanej sprawie.

W tym miejscu podkreślić należy, że interpretacja indywidualna została wydana w 2023 r. w odniesieniu do stanu faktycznego za 2022 r., zatem nie dotyczyła stanu

o tożsamym charakterze.

Za niezasadne należało również uznać zarzuty skarżącego, że utrzymano

w mocy zakwestionowaną decyzję organu podatkowego I instancji mimo,

że w analogicznym stanie faktycznym za 2022 rok organ ten wydał decyzję stwierdzającą prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej. Sąd podzielił argumentację organu odwoławczego wskazującą, że decyzje te zostały wydane za odległe lata podatkowe tj. 2017 i 2022 rok w sprawach o nietożsamych stanach faktycznych. Decyzja z 2022 r. nie podlegała przy tym kontroli organu odwoławczego, bowiem skarżący nie wniósł odwołania od decyzji organu I instancji. Na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, wskazana decyzja za 2022 rok została wydana po złożeniu przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nadpłaty, bez wszczęcia postępowania podatkowego i zgodnie z art. 75 § 4b O.p. wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę nie ogranicza możliwości, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Końcowo zaś podkreślić należy, że organ odwoławczy bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa w określonym stanie faktycznym, nie zaś jej zgodność z inną decyzją podatkową.

Nie może również znaleźć uzasadnienia zarzut błędnego uznania,

że przedstawiona przez skarżącego dokumentacja w zakresie kosztów kwalifikowanych nie spełnia wymogów art. 24a ust. 1b u.p.d.o.f.

Z ustaleń faktycznych wynika, że przekazane dokumenty - karty dotyczące wskazanych 11 projektów oraz dwie ewidencje: czasu pracy i środków trwałych i WNiP związanych z ulgą B+R - to wydruki komputerowe bez daty ich sporządzenia, bez wskazania osób je sporządzających i bez podpisów tych osób. Nieścisłości

w wykazanych przez skarżącego odpisach amortyzacyjnych i w podanych wartościach środków trwałych, wynikające ze sporządzania dokumentów za okresy wcześniejsze,

a wskazywane jakoby z powodu oczywistej omyłki, a także podawanie 2022 zamiast 2017 roku, wskazują na sporządzenie ich na potrzeby przedmiotowego postępowania. To potwierdza też niewyodrębnienie przez skarżącego w księgach podatkowych kosztów materiałów i surowców, wykorzystanych w jego ocenie na działalność badawczo- rozwojową w 2017 roku.

Abstrahując jednak od powyższego, jak słusznie zaznaczył organ odwoławczy, samo prowadzenie prawidłowej ewidencji w zakresie ulgi badawczo-rozwojowej nie jest wystarczające do skorzystania z tej ulgi.

Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze wniosku dowodowego, podnieść należy, że z wyjątkiem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Opocznie

z dnia 5 lutego 2024 r. (znak sprawy: 1015-SPO[1].4102.16.2024), sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę

w postaci oświadczenia o prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej stanowiącego załącznik do wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2022, oświadczenia o prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej stanowiące załącznik do wniosku o stwierdzenie

i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2021 i raportu dotyczącego oceny możliwości skorzystania przez skarżącego z ulgi B+R w roku 2017.

Sąd uznał bowiem, że nie jest to materiał przydatny, mogący w istotny sposób oddziaływać na ustalenia stanu faktycznego, tj. skutecznie obalić te dowody i oparte na nich ustalenia, które w sprawie zostały dokonane.

Mając na uwadze powyższe, z uwagi na fakt, że po przeanalizowaniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa w niniejszej sprawie stwierdzono, że wskazana przez skarżącego działalność nie wypełnia znamion działalności badawczo-rozwojowej, wydatki poniesione w celu jej realizacji nie stanowią kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu od podstawy opodatkowania. Brak jest zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, jak i w toku postępowania,

w którym ją wydano, żadnych naruszeń wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego, które skutkowałyby koniecznością eliminacji tej decyzji

z obrotu prawnego. Wydano ją po przeprowadzeniu zgodnego z prawem procesowym postępowania, zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i został prawidłowo oceniony.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

mko