Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 51/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, lit.c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 15, art. 77 par.1, art. 107 par. 3, art. 138
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 81c ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 roku sprawy ze skargi T. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu dostarczenia ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] znak [...], nr [...]; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącej T. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – przywoływana dalej jako: ustawa) nakazał T. J. dostarczenie sporządzonej przez odpowiednio uprawnioną osobę, ekspertyzy technicznej (wraz z jednoznacznym sposobem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości) budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego na działce nr 370/3 przy ul. A 48 w Ł., z uwzględnieniem przewodów kominowych oraz wewnętrznych instalacji: elektrycznej, wod.-kan., gazowej i c.o. – w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r.

Jak wynika z akt sprawy, po wszczęciu postępowania z urzędu w toku kontroli stanu technicznego ustalono (w dniu 24 września 2015 r.), iż na nieruchomości usytuowane są budynki:

- budynek mieszkalny wielorodzinny parterowy z poddaszem mieszkalnym, usytuowany w środkowej części działki w granicy z nieruchomością przy ul. A 46 w Ł.,

- budynek gospodarczy dwukondygnacyjny o konstrukcji murowanej usytuowany w północno - wschodnim narożniku działki, przylegający ścianą szczytową do budynku mieszkalnego wielorodzinnego; w budynku tym zlokalizowana jest kotłownia.

- budynek gospodarczy wolnostojący o konstrukcji murowanej usytuowany w południowo - wschodnim narożniku działki.

Ponadto ustalono, że w budynku mieszkalnym znajdują się cztery lokale mieszkalne. Właścicielem nieruchomości jest T. J., na dowód czego właścicielka w dniu kontroli przedłożyła postanowienie Sądu Okręgowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz odpis księgi wieczystej. Budynek mieszkalny wielorodzinny wyposażony jest w instalację elektryczną, gazową (z sieci), c.o. z kotłowni lokalnej. Jeden piec usytuowany jest w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, drugi w budynku gospodarczym przynależnym do budynku mieszkalnego, wod. - kan. (lokalne), oraz ogrzewanie piecowe węglowe. Z informacji uzyskanych od właścicielki nieruchomości wynika, że instalacja c.o. jest nieużytkowana z uwagi na niesprawny piec na paliwo stałe, który usytuowany jest w budynku gospodarczym. W dniu kontroli właścicielka nie przedłożyła żadnych dokumentów wymaganych przez art. 62 ustawy. Ponadto właścicielka oświadczyła, że posiada przegląd przewodów kominowych, który zobowiązała się dostarczyć do urzędu. Kontrola wykazała, że z uwagi na zły stan techniczny dokonano rozbiórki głowicy kominowej ponad dachem. Przewody kominowe, które ponad dachem wyburzono, obsługiwały pomieszczenia zamieszkałe przez B. D. tj. 1 pokój, z którego za pomocą niepełnej ścianki działowej wydzielono pomieszczenie kuchni; pomieszczenie gospodarcze, w którym usytuowany jest drugi piec węglowy podłączony do instalacji c.o., łazienki z wc usytuowanym na parterze w korytarzu ogólnodostępnym. W toku oględzin, na elewacji budynku mieszkalnego, przedstawiciele organu dostrzegli widoczne pęknięcia ukośne o szerokości rozwarcia rys. od 0,5cm do 1,0cm szczególnie w okolicach nadproży otworów okiennych oraz pionowe na ścianie szczytowej zachodniej. Pęknięcia zostały wypełnione, ale nie dokonano poza tym żadnych konstrukcyjnych zszyć ścian. W dniu kontroli nie dokonano oględzin dwóch lokali mieszkalnych z uwagi na brak dostępu.

W dniu 29 września 2015 r. w siedzibie inspektoratu stawiła się T. J. i przedłożyła opinię z wyników przeprowadzonych oględzin - ekspertyzy urządzeń grzewczo-kominowych z dnia 25 września 2015 r. sporządzonej przez mistrza kominiarskiego z której wynika, że przewody kominowe są zgodne z wymogami ustawy Prawo Budowlane, posiadają drożność i dobry ciąg. Powyższa opinia dotyczy pieca c.o. węglowego, pieca węglowego oraz wentylacji zamontowanych w pomieszczeniach: kotłowni, pokoju oraz łazienki.

Na podstawie przedłożonych dokumentów oraz przeprowadzonych oględzin organ powziął wątpliwości co do stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego. Właścicielka nieruchomości nie przedłożyła wszystkich dokumentów wymaganych art. 62 ustawy, przedłożyła jedynie opinię kominiarską, która zdaniem organu nie uwzględnia wszystkich istniejących przewodów kominowych w przedmiotowym budynku o czym świadczy ilość pomieszczeń, w których dokonano oględzin urządzeń grzewczych i kominowych. Brak jest odniesienia do przewodów kominowych pomieszczenia, w którym znajduje się urządzenie gazowe w lokalu zajmowanym przez B. D. oraz do przewodów kominowych, które zostały rozebrane ponad dachem. Ponadto w lokalu zajmowanym przez B. D. zlokalizowany jest drugi piec na paliwo stałe również podłączony do instalacji c.o. Wątpliwości organu budzi również stan techniczny elewacji, na której stwierdzono widoczne pęknięcia. Ponadto w ocenie organu zarówno pomieszczenia mieszkalne jak i wewnętrzne instalacje zlokalizowane w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wykazują wtórne podziały i przebudowy.

Reasumując, w ocenie organu obecny nieodpowiedni stan techniczny ścian zewnętrznych budynku, brak dokumentów wymaganych przepisem art. 62 ustawy, opinia kominiarska nie odnosząca się wszystkich przewodów kominowych stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców oraz bezpieczeństwa użytkowania. Zasadne jest zatem nałożenie na stronę obowiązku przedłożenia odpowiedniej ekspertyzy technicznej, która ma za zadanie wykluczenie powstałych wątpliwości tutejszego organu, co do stanu technicznego przedmiotowego obiektu.

W terminie prawem przewidzianym T. J. złożyła zażalenie wyjaśniając, iż jest jedyną właścicielką domu jednorodzinnego, nie jak wskazuje organ wielorodzinnego. Dom zamieszkuje nielegalnie córka z synem, obecnie w toku jest sprawa o ich eksmisję. Dodała, iż do budynku przyłączona jest instalacja gazowa, która bez jej zgody i mimo zakazu kilkanaście lat temu podłączyła jej córka, gdy nie posiadała ona tytułu prawnego do władania przedmiotową nieruchomością. Obecnie złożone zostało podanie o całkowite odłączenie przyłącza gazowego. Dalej, iż w lokalu zajmowanym przez córkę bez wiedzy i zgody strony zamontowany został piec c.o. i podłączony do komina wentylacyjnego. Niezgodne z jego przeznaczeniem użytkowanie komina doprowadziło do zniszczenia głowicy kominowej ponad dachem. Na koniec strona podniosła, iż kontrola z dnia 24 września 2015 r. została przeprowadzona bez powiadomienia pisemnego, co było powodem nieprzedłożenia dokumentów z art. 62 ustawy.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 81c ust. 2 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w zakresie obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego, a uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie terminu przedłożenia ekspertyzy i wyznaczył nowy termin do dnia 31 stycznia 2016 r.

Uzasadniając, organ II instancji przytoczył dotychczasowe ustalenia faktyczne oraz wskazał, iż stosownie do art. 81c ustawy właściwy organ, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, może nałożyć w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego, właścicieli lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, których koszty ponosi osoba zobowiązana. Postanowienie wydane na podstawie art. 81c ustawy ma charakter dowodowy i dopiero realizacja obowiązków nałożonych w tym trybie pozwoli na zgromadzenie materiału dowodowego, stanowiącego podstawę merytorycznego zakończenia postępowania. Organ dodał, iż stosownie do art. 6 ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 443), która weszła w życie z dniem 28 czerwca 2015 r., do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przechodząc do meritum, organ odwoławczy przyznał, iż organ I instancji nieprawidłowo skierował zawiadomienie o oględzinach do podmiotów, które nie są stronami postępowania. Jednakże uchybienie to nie ma wpływu na postępowanie, gdyż jak wynika z protokołu oględzin T. J. brała udział w czynnościach, o czym świadczy podpis na protokole. Dalej, iż w ocenie organu I instancji wątpliwości budzi stan techniczny przedmiotowego budynku, elewacji, na której stwierdzono widoczne pęknięcia oraz funkcjonowanie użytkowanych instalacji wewnętrznych. Zgodnie z ustaleniami organu I instancji, w opisanym budynku z uwagi na zły stan techniczny dokonano rozbiórki głowicy kominowej ponad dachem, której przewody kominowe obsługiwały pomieszczenia zamieszkałe przez córkę strony. Dostarczona przez właścicielkę opinia kominiarska nie uwzględnia wszystkich przewodów kominowych. Reasumując organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, iż istnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego całego budynku, co uzasadnia zastosowanie art. 81c ust. 2 ustawy. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż termin przedłożenia ekspertyzy wyznaczony przez organ I instancji upłynął w trakcie postępowania niezbędnym było uchylenie zaskarżonego postanowienia w tej części i wyznaczenie nowego terminu wywiązania się z nałożonego obowiązku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. J. podkreśliła, iż jest właścicielką budynku jednorodzinnego, nigdy nie występowała o zmianę sposobu użytkowania tego budynku na wielorodzinny, budynek posiada nie więcej niż 2 samodzielne lokale mieszkalne w związku z powyższym przedkładanie ekspertyzy technicznej stanu technicznego jest bezzasadne. Skarżąca wskazując na powyższe wniosła o umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem.

W ocenie sądu zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji, wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa tj. art. 81c ust. 2 ustawy w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżonym postanowieniem organ nadzoru budowlanego zobowiązał skarżącą T. J. do dostarczenia, sporządzonej przez odpowiednio uprawnioną osobę, ekspertyzy technicznej (wraz z jednoznacznym sposobem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości) budynku mieszkalnego wielorodzinnego z uwzględnieniem przewodów kominowych oraz wewnętrznych instalacji: elektrycznej, wod.-kan., gazowej i c.o. Jako materialnoprawną podstawę przedmiotowego aktu organy, tak I jak i II instancji, wskazały na przepis art. 81c ust. 2 ustawy, jednakże w ocenie sądu nie wykazały przesłanek warunkujących jego zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zgodnie z przepisem art. 81c ust. 2 ustawy, organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przepis art. 81c ust. 2 ustawy, daje uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, a więc nie jakiekolwiek wątpliwości, ale o charakterze kwalifikowanym. Stosując powyższy przepis, który ma charakter szczególny, a który stanowi podstawę prawną do nałożenia na stronę określonych obowiązków, w tym także finansowych, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej. Stąd też organ, wydając postanowienie na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy, obowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości, czyli wykazać spełnienie ustawowej przesłanki w danym konkretnym stanie faktycznym. Organ nie ma prawa nałożyć obowiązku sporządzenia ekspertyzy, jeżeli w danej sprawie nie występuje przesłanka uzasadnionych wątpliwości. Kryterium uzasadnionych wątpliwości, co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych czy do stanu technicznego obiektu budowlanego jest jedynym kryterium, którym właściwy organ winien kierować się przy nakładaniu obowiązku przewidzianego w art. 81c ust. 2 ustawy. Nadto organ ten - a nie strona - ma wykazać, czy istnieją uzasadnione wątpliwości, co do jakości wyrobów budowlanych, robót budowlanych lub stanu technicznego obiektu budowlanego, a więc muszą one znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (por. wyroki NSA: z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1331/10; z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 865/10; wyroki WSA: w Warszawie z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1252/14; w Rzeszowie z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 239/11 – dostępne, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nałożenie obowiązku w trybie art. 81c ust. 2 ustawy winno być zatem poprzedzone szczegółowymi ustaleniami co do sposobu wykonania spornych prac, czy jak w niniejszej sprawie stanu technicznego. Dopiero wówczas, gdy tak zebrany materiał dowodowy zrodzi istotne wątpliwości, których organ sam nie będzie w stanie usunąć, można rozważyć zastosowanie środków przewidzianych w art. 81c ustawy. Pamiętać przy tym trzeba, iż postępowanie prowadzi organ nadzoru budowlanego, dysponujący pracownikami posiadającymi wiedzę specjalistyczną z zakresu prawa budowlanego, w tym sztuki budowlanej i norm technicznych. Nadzór budowlany to fachowy pion administracji publicznej, a zatem co do zasady ewentualne wątpliwości powinien rozstrzygać we własnym zakresie w ramach swoich kompetencji. Zgodnie bowiem z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy do podstawowych obowiązków organu nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Artykuł 81c ust. 2 ustawy, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku, powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie – przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują – rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Omawiany przepis nie może być nadużywany. Nie może być zatem tak, że arbitralnym rozstrzygnięciem nakłada się na strony obowiązek bez żadnego, czy dostatecznego uzasadnienia (por. (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 1367/03; wyroki WSA: w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 875/11, w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 37/14; w Łodzi z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 573/15).

W ocenie sądu, w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego nadużyły omawianej regulacji, gdyż nie wykazały okoliczności faktycznych uzasadniających jej zastosowanie. Nie wykazały istnienia przesłanki uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego budynku mieszkalnego i jego instalacji, a jest to jedyne kryterium, którego wykazanie uzasadnia nałożenie na stronę określonych obowiązków stosownie do art. 81c ust. 2 ustawy. Uzasadnione wątpliwości, co do stanu technicznego obiektu budowlanego muszą znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Mieć na uwadze bowiem trzeba, iż takie ustalenia i ich kwalifikowany charakter muszą być stwierdzone przed zastosowaniem omawianej regulacji, uzasadniając jej zastosowanie.

W niniejszej sprawie organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia, iż strona nie przedłożyła dokumentów wymaganych przepisem art. 62 ustawy, natomiast opinia kominiarska, którą złożyła, nie uwzględnia wszystkich pomieszczeń w budynku, jak sugeruje organ wskakując na liczbę pomieszczeń. Z kolei w toku oględzin organ poczynił lakoniczne ustalenia stanu faktycznego, ale jednocześnie nie wskazał na uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego obiektu. Nie można bowiem za takowe przyjąć opisu, gdzie znajdują się poszczególne rodzaje instalacji. Jedynie w odniesieniu do stanu technicznego ścian zewnętrznych organ wskazał na pęknięcia uzupełnione materiałem plastycznym, ale również nie wykazał, czy w jego ocenie, jako wyspecjalizowanego organu nadzoru budowlanego, te pęknięcia uzasadniają zastosowanie art. 81c ust. 2 ustawy. Z kolei organ odwoławczy skupił się na uwagach ogólnych, uzasadniających zastosowanie omawianej normy prawnej odstępując w zasadzie od analizy wskazanych przesłanek w odniesieniu do stanu technicznego przedmiotowego budynku. Lakoniczne stwierdzenie organu II instancji, iż stanowisko organu stopnia powiatowego zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ ten wskazał na wątpliwości co do stanu technicznego budynku, elewacji oraz co do funkcjonowania instalacji wewnętrznych, nie jest zdaniem sądu wystarczające. Z pewnością organ nie uczynił zadość podstawowym regułom zawartym w art. 15 w związku z art. 138 k.p.a. i nie podjął się własnej, obiektywnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie jest takową stwierdzenie, iż stanowisko organu I instancji w świetle zgromadzonego przez ten organ materiału zasługuje na podzielenie. Organy obu instancji pominęły, że postanowienie wydane stosownie do art. 81c ust. 2 ustawy, choć jest rozstrzygnięciem dowodowym, to niemniej jednak nie może być wykorzystywane przez organ w sposób dowolny, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Na marginesie wyjaśnić należy, iż faktycznie – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – początkowo organ I instancji błędnie ustalił strony postępowania i do nich kierował zawiadomienie o czynnościach. Jednakże, jak wynika z protokołu, skarżąca brała udział w oględzinach, zapewniony jej został czynny udział w postępowaniu. Wskazane uchybienie nie ma zatem wpływu na wynik sprawy, skarżąca miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych czynności i czynionych ustaleń. W utrwalonym orzecznictwie, które sąd niniejszy podziela, jednoznacznie przyjmuje się, że koniecznym jest w wskazanie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (vide: wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 7 luty 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1109/12; w Warszawie z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1225/11 i z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1233/10). Innymi słowy gołosłowne twierdzenie, iż dany przepis został naruszony nie zasługuje na uwzględnienie.

Wydaje się nadto konieczne wyjaśnienie, wobec zastrzeżeń skarżącej, iż przepis art. 81c ust. 2 ustawy ma zastosowanie do obiektu budowlanego, bez względu, czy jest to budynek jedno- czy wielorodzinny. Niemniej jednak, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień i tę wątpliwość organ obowiązany będzie definitywnie wyjaśnić.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i sprowadzają się do obowiązku przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego co do stanu technicznego obiektu, przy pomocy środków prawnych dostępnych organowi w ramach jego kompetencji, a dopiero jeżeli zajdzie ku temu potrzeba, nałożenia na stronę obowiązków z art. 81c ust. 2 ustawy z uwzględnieniem wyczerpującego wskazania okoliczności i przesłanek w przepisie tym wymienionych.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji, stosownie do art. 200 p.p.s.a.

k.ż.