Wyrok NSA, sygn. akt II SA 8/82
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1982-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Powołane przepisy: article: par. 5
journal: Dz.U. 1974 nr 33 poz. 196
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności.
article: art. 10
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz. 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Teza: Odmowa właściciela /administratora/ domu wyrażenia zgody na zameldowanie osoby trzeciej nie ma znaczenia prawnego, jeżeli z okoliczności sprawy wynika bezspornie, że ta osoba trzecia faktycznie zamieszkuje we wskazanym lokalu lub zamieszkiwała w nim w dacie wydania decyzji przez organ administracji na podstawie par. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 33 poz. 196/.

TEZY

Odmowa właściciela /administratora/ domu wyrażenia zgody na zameldowanie osoby trzeciej nie ma znaczenia prawnego, jeżeli z okoliczności sprawy wynika bezspornie, że ta osoba trzecia faktycznie zamieszkuje we wskazanym lokalu lub zamieszkiwała w nim w dacie wydania decyzji przez organ administracji na podstawie par. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 33 poz. 196/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Ireny i Zdzisława P. na decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 października 1981 r. nr SA-V-621/324/81 w przedmiocie przyjęcia zgłoszenia stałego zameldowania Elżbiety P.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 lipca 1981 r. Naczelnik Dzielnicy Warszawa-Praga Północ orzekł przyjęcie zgłoszenia zameldowania Elżbiety P. w Warszawie przy ul. P. nr 8 m. 1, ustalając, że mieszka ona tam bez zameldowania od dziesięciu lat /poprawka stwierdzająca, że mieszka od dwóch lat, uczyniona ręcznie, nie została omówiona i wobec tego nie wiadomo, przez kogo została uczyniona/. natomiast mąż jej, Andrzej P., był w tym lokalu zameldowany, lecz zmarł w dniu 16 czerwca 1981 r. Właściciel lokalu, Zdzisław P., jest zameldowany na pobyt stały w lokalu nr 4 przy ul. T. nr 70a.

W odwołaniu od powyższej decyzji Irena i Zdzisław P. twierdzą, że Elżbieta P. nie była dotychczas zameldowana w lokalu przy ul. P. nr 8 m. 1, ponieważ oni, jako właściciele nieruchomości, nie wyrażali zgody na jej zameldowanie i nadal takiej zgody nie wyrażają. Elżbieta P. przebywała i przebywa w ich domu bez tytułu prawnego i wobec tego wystąpili do Sądu z pozwem o eksmitowanie jej z dzieckiem ze spornego lokalu.

Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, przyjmując, że postępowanie wyjaśniające potwierdziło fakt zamieszkiwania Elżbiety P. wraz z dzieckiem w lokalu przy ul. P. nr 8 m. 1.

Powyższą ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 października 1981 r. Irena i Zdzisław P. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i twierdząc, że stanowczo nie zgadzają się na zameldowanie w ich domu Elżbiety P., gdyż sami chcą zamieszkać we własnym domu. Podali, że Elżbieta P. nie zamieszkuje w tym domu na stałe, lecz przebywa w nim "tylko czasami".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, na podstawie którego ustalił, że Elżbieta P. z mężem Andrzejem i córką Agnieszką zamieszkiwali w domu przy ul. P. nr 8, stanowiącym własność rodziców Andrzeja P., którzy zamieszkali w lokalu spółdzielczym przy ul. T. nr 70a m. 4 i w lokalu tym zamieszkują do chwili obecnej. W domu przy ul. P. zameldowany był tylko Andrzej P., natomiast na zameldowanie Elżbiety P. skarżący - jako właściciele domu - nie wyrażali zgody. Ten stan trwał do śmierci Andrzeja P. w dniu 16 czerwca 1981 r. Jak wynika z notatki sporządzonej w Urzędzie Miasta w dniu 21 grudnia 1981 r., następnie dnia po śmierci Andrzeja P., czyli 17 czerwca 1981 r., w lokalu nr 1 przy ul. P. nr 8 zameldowany został Marek P., syn skarżących, który nigdy w lokalu tym nie mieszkał i nie mieszka. Okoliczność ta spowodowała prawdopodobnie, że Elżbieta P. wystąpiła z formalnym wnioskiem o zameldowanie jej w tym lokalu. Fakt zamieszkiwania Elżbiety P. w domku przy ul. P. nr 8 co najmniej od dwóch lat potwierdził Komisariat XXI Milicji Obywatelskiej Komendy Dzielnicowej Warszawa-Praga Północ w piśmie z dnia 30 lipca 1981 r. Przewodniczący Komitetu Osiedlowego i świadek Elżbieta U. stwierdzili, że Elżbieta P. zamieszkiwała w lokalu przy ul. P. nr 8 od momentu zawarcia związku małżeńskiego w 1971 r., czyli ponad 10 lat. Z odwołania i ze skargi zdaje się również wynikać, że skarżący tej okoliczności nie zaprzeczają wyraźnie, lecz twierdzą, że nie wyrażali zgody na jej zameldowanie. Skarżący, mając dom jednorodzinny, zostali członkami spółdzielni i otrzymali mieszkanie przy ul. T. nr 70a m. 4, w którym zamieszkują, z tym że po dojściu do pełnoletności córki Anny mieszkanie to przepisali na nią i twierdzą, że chcą zamieszkać w domku przy ul. P. nr 8. Syn ich Andrzej natomiast był zameldowany w lokalu nr 1 przy ul. P. nr 8. Zameldowanie stwarza domniemanie zamieszkiwania. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Andrzej P. zamieszkiwał w tym domku razem z żoną Elżbietą i córką Agnieszką. Również potrzeba wnoszenia sprawy do Sądu o eksmisję Elżbiety P. świadczy o tym, że zajmuje ona sporny lokal również po śmierci męża.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/, osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem, obowiązana jest dopełnić obowiązku meldunkowego przed upływem czwartej doby. Fakt pobytu osoby podlegającej zameldowaniu stwierdza właściciel lub administrator domu, a w razie odmowy stwierdzenia tego faktu, organ administracji może ustalić w postępowaniu wyjaśniającym fakt zamieszkiwania danej osoby i przyjąć jej zgłoszenie zameldowania. Wypada zaznaczyć, że zameldowanie jest czynnością ewidencyjną, natomiast nie rozstrzyga o uprawnieniu do zajmowania lokalu. W tych warunkach odmowa wyrażenia przez skarżących zgody na zameldowanie Elżbiety P. i jej córki w lokalu nr 1 przy ul. P. nr 8 nie ma żadnego znaczenia prawnego, skoro bezsporne jest, że Elżbieta P. w lokalu tym zamieszkiwała ponad 10 lat, a co najmniej od 2 lat /według wywiadu MO/. Stwierdzenie przez dzielnicowego MO w dniu 3 marca 1982 r., że Elżbieta P. "od kilku miesięcy nie przebywa pod podanym adresem", nie zmienia faktu, że ustalenia poczynione w dacie wydania decyzji były zgodne z rzeczywistością, to znaczy że w tym czasie w lokalu tym zamieszkiwała.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił jako nieuzasadnioną.