Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1926/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 119zw, art. 121, art. 122
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Mariusz Golecki (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 823/22 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 8 lutego 2022 r. nr DNK7.8011.1.2022 w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 20 maja 2022 r., sygn. III SA/Wa 823/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. sp. z o.o. zs. w B. (dalej: "Strona", "Skarżący") na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "SKAS":, "Organ podatkowy", "Szef KAS") z 8 lutego 2022 r. nr DNK7.8011.1.2022 w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych.

2. Z uzasadnienia orzeczenia Sądu pierwszej instancji wynika, że SKAS, żądaniem z 2 grudnia 2021 r. wydanym w trybie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm., dalej: "O.p.") dokonał blokady rachunków bankowych należących do E. sp. z o.o. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") na okres 72 godzin.

Następnie Organ podatkowy postanowieniem z 7 grudnia 2021 r. przedłużył termin blokady rachunków bankowych Spółki na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 7 marca 2022 r., do kwoty 10.841.437 zł, z uwagi na fakt, że zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2021 r. do października 2021 r., przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie.

Spółka wniosła na powyższe postanowienie zażalenie.

Postanowieniem z 8 lutego 2022 r. Szef KAS utrzymał w mocy własne postanowienie z 7 grudnia 2021 r. w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych. W ocenie Organu podatkowego, zebrany dotychczas materiał wskazywał, że wykazane przez Spółkę w złożonych plikach JPK VAT faktury sprzedaży do K [...], A. [...], M. [...] z dużym prawdopodobieństwem nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych i służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego wynikającego z tych faktur, ze względu na stosowany dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów mechanizm rozliczenia i miały na celu dokonywanie wyłudzeń skarbowych. Z uwagi na fakt, iż zachodziło duże prawdopodobieństwo, że rozliczone faktury wystawiane przez Spółkę, zgodnie z art. 29a ust. 1 oraz art. 41 ust. 3 i art. 42 ustawy o VAT, nie spełniały warunków uznania ich za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, to szacowana kwota zobowiązania podatkowego za okres styczeń 2021 r. – październik 2021 r. wynosiła 10.841.437 zł. Wskazano przy tym, że wyliczenie szacowanego zobowiązania w podatku od towarów i usług nastąpiło metodą "w stu" i wynika z zakwestionowania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zadeklarowanych przez Spółkę do K [...], A. [...], M. [...] za styczeń – październik 2021 r.

Szef KAS zauważył przy tym, że z treści art. 119zv § 1 O.p. nie można wywodzić, że wyłudzenia skarbowe lub czynności zmierzające do wyłudzenia skarbowego muszą w każdym przypadku występować bezpośrednio w podmiocie kwalifikowanym. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego może okazać się konieczna, aby przeciwdziałać wyłudzeniom skarbowym u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany.

Odnośnie sytuacji majątkowej Spółki SKAS wskazał, że istniała uzasadniona obawa, że Skarżąca nie wykona zobowiązania podatkowego. Jedynym majątkiem Spółki były środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych. Dodatkowo Skarżąca w sprawozdaniu finansowym według stanu na 31 grudnia 2020 r. nie wykazała aktywów trwałych. Spółka nie posiadała nieruchomości oraz nie była ówcześnie właścicielem pojazdów. Spółka w złożonych deklaracjach VAT-7, od początku działalności gospodarczej, za okres od lipca 2017 r. do października 2021 r. nie zadeklarowała nabycia środków trwałych, z kolei za 2020 r. pomimo przychodów wynoszących przeszło 9 mln zł, zadeklarowała niewielki dochód ok. 10 tys. zł. Ponadto w zakresie uznań i obciążeń rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego występowały znaczne różnice pomiędzy deklarowanymi dostawami towarów i usług oraz nabyciami towarów i usług, ponadto występowały znaczne uznania i obciążenia z tytułu wymiany walut. Spółka nie zatrudniała pracowników oraz brak było kontaktu z osobami reprezentującymi Spółkę. W kontekście powyższego Organ podatkowy uznał, że w przedmiotowej sprawie blokada rachunków Spółki była konieczna.

Na wyżej wskazane postanowienie skargę do Sądu pierwszej instancji złożyła Strona.

3. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę Strony.

WSA w Warszawie na wstępie odniósł się do przepisów O.p., stanowiące podstawę wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia, umieszczone w Dział IIIB – "Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych", Rozdziale 3 – "Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego". Dział ten został dodany do O.p. przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2491, dalej: "ustawa STIR") zmieniającej O.p. z dniem 13 stycznia 2018 r., natomiast przepisy Rozdziału 3 uprawniają SKAS do blokowania rachunków bankowych podmiotom kwalifikowanym od dnia 30 kwietnia 2018 r.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 119zv § 1 O.p. SKAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 O.p.) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2).

Na mocy natomiast art. 119zw § 1 O.p. Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote, według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. Zgodnie z art. 119zw § 24 O.p. żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2 O.p.. Jak stanowi natomiast art. 119zzb § 4 O.p., w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej – czyli działu Postępowanie podatkowe.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przypadku postępowania w przedmiocie przedłużenia blokady rachunku bankowego, podobnie jak w przypadku postępowania w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika, organ nie przeprowadza postępowania dowodowego w takim zakresie jak w postępowaniu wymiarowym, lecz ocenia okoliczności związane z dokonywaniem kwestionowanych transakcji, przy uwzględnieniu materiału dowodowego zebranego w toku kontroli podatkowych, postępowań podatkowych lub czynności sprawdzających oraz wynikających z deklaracji podatkowych i plików JPK_VAT. Przedmiotem tego postępowania nie jest bowiem weryfikacja transakcji dokonywanych przez stronę w kontekście zasadności skorzystania przez stronę z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w podatku od towarów i usług, lecz ocena przesłanek przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych (ob. wyrok NSA z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 258/21).

WSA w Warszawie przyjął, ze ustalenia organów podatkowych były wystarczające by w rozpatrywanej sprawie doszło do blokady rachunków bankowych i istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że Skarżącą zaniżyła podatek należny poprzez zadeklarowanie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, nieodzwierciedlających rzeczywistego przebiegu transakcji. Z dotychczasowych ustaleń Organu podatkowego wynika bowiem, że wykazane przez Skarżącą – w złożonych plikach JPK_VAT – faktury sprzedaży do K [...], A. [...], M. [...] z dużym prawdopodobieństwem nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego wynikającego z tych faktur, ze względu na stosowany dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów mechanizm rozliczenia i miały na celu dokonywanie wyłudzeń skarbowych.

W konsekwencji blokada rachunków bankowych Skarżącej była konieczna, aby przeciwdziałać wykorzystywaniu przez ten podmiot działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego.

4. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wywiodła Strona, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości uchylenie przedmiotowego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji ewentualnie na zasadzie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 poz. 1302, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi Strony poprzez uchylenie wcześniejszych decyzji i umorzenie postępowania. Nadto Spółka wniosła o przeprowadzenie w rozpatrywanej sprawie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie

– art. 119zw O.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki tego przepisu tj. uzasadniona obawa nie wykonania obowiązku podatkowego, a sam obowiązek podatkowy nie istnieje;

– art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej: "p.u.s.a.") w zw. z art. 121,122 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego m.in. nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę sytuacji skarżącej w kontekście ustalenia stanu faktycznego;

– błędne ustalenie stanu faktycznego polegającego na przyjęciu zaległości podatkowych w sytuacji gdy spółka takowe zaległości nie posiada ani w żaden sposób nie uprawdopodobniono takowych zaległości, błędne przyjęcie, iż Skarżąca zaniżała wysokość deklarowanego zobowiązania podatkowego - w sytuacji gdy Skarżąca cały zakup i sprzedaż w pełni udokumentowała.

5. Organ podatkowy nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6. Skarga kasacyjna została rozpatrzona na rozprawie.

6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

6.2. Jak zasadnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji istota sporu zaistniałego pomiędzy stronami w rozpatrywanej sprawie dotyczy zastosowania instytucji blokady rachunków bankowych Spółki. W ocenie Organu podatkowego, spełnione zostały przesłanki zarówno do zażądania blokady rachunków bankowych Spółki na okres 72 godzin jak i jej przedłużenia w drodze postanowienia na okres 3 miesięcy. Z kolei Skarżąca podniosła, że w jej ocenie Organ podatkowy nie przeprowadził postępowania w celu wskazania, że nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania stawki 0% przy dokonywanych przez Spółkę transakcjach WDT. W ocenie Skarżącej, Organ podatkowy błędnie ustalił stan faktyczny i przyjął istnienie ryzyka braku majątku na zapłatę rzekomych zobowiązań podatkowych, co miało być potem błędnie przyjęte również przez orzekający w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Na wstępie należy wskazać, że Skarżąca uzasadniając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej w przeważającej części powiela argumentację podnoszoną już wcześniej na etapie postępowania zażaleniowego oraz w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za słuszne należało przyjąć stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku uznając, że jest ono prawidłowe i zasługuje na pełną akceptację przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z art. 119 zv § 1 O.p. Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Na mocy natomiast art. 119zw § 1 O.p. Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowieni Z powyższych przepisów O.p. wynika więc, że w ramach postępowania dotyczącego przedłużenia blokady organ ten nie dokonuje już oceny, czy rachunek podmiotu kwalifikowanego jest lub może być wykorzystywany do wyłudzeń skarbowych, gdyż taką ocenę ma obowiązek przeprowadzić na wcześniejszym etapie, uruchamiając krótką blokadę. Natomiast stosując instytucję przedłużenia blokady, ocenia wyłącznie dwie kwestie. Po pierwsze, czy występuje uzasadniona obawa niewykonania przez podmiot kwalifikowany istniejącego lub mającego powstać zobowiązania wymienionego w tym przepisie. Po drugie czy wysokość tego zobowiązania przekroczy odpowiednik w złotych kwoty 10 000 euro (por. wyrok NSA z 3 marca 2020r., sygn. akt I FSK 1425/19). Przy dokonywaniu oceny, czy zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona zobowiązania, z uwagi na użycie w art. 119zw § 1 takiej samej przesłanki co w art. 33 § 1 O.p., stosowanie tego przepisu powinno być zbliżone do zabezpieczania zobowiązań podatkowych. W powołanych dotychczas wyrokach NSA wskazano, że nie istnieje wyczerpujący katalog okoliczności, które mają znaczenie dla oceny, czy spełnione zostały przesłanki dokonania przedłużenia blokady. W każdej bowiem sprawie inne okoliczności mogą świadczyć o istnieniu obawy niewykonania zobowiązania (Małgorzata Niezgódka-Medek, Stefan Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, opubl. WKP 2019).

Zauważyć przy tym należy, że podobnie jak w przypadku postępowania w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika, tak i w przypadku postępowania w przedmiocie przedłużenia blokady rachunku bankowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego w takim zakresie jak w postępowaniu wymiarowym, lecz ocenia jedynie okoliczności związane z dokonywaniem kwestionowanych transakcji, przy uwzględnieniu materiału dowodowego zebranego w toku kontroli podatkowych, postępowań podatkowych lub czynności sprawdzających oraz wynikających z deklaracji podatkowych i plików JPK_VAT (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2141/16). Przedmiot tego postępowania nie stanowi weryfikacja transakcji dokonywanych przez podatnika w kontekście zasadności skorzystania przez niego z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w podatku od towarów i usług, lecz wyłącznie ocena przesłanek przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych wskazanych w art. 119 zw O.p.

Mając na uwadze tak zakreślone kryteria, rozpoznając przedmiotowa sprawę Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłową ocenę Sądu pierwszej instancji aprobującą istnienie podstaw do zastosowania i przedłużenia instytucji blokady rachunku bankowego względem Skarżącej. Zasadnie w tym zakresie powołano się na następujące ustalenia organów podatkowych:

– Skarżącą w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 15 listopada 2021 r., posiadała 18 rachunków bankowych prowadzonych przez trzy banki, przy czym na moment blokady otwarte było 8 rachunków bankowych. Osobami upoważnionymi do rachunków bankowych są: M. M., która jest obecnie jedynym członkiem zarządu (prezesem zarządu) oraz R. G., który jest głównym wspólnikiem, ponadto A. M., który od 15 października 2019 r. do 9 listopada 2020 r. był jedynym członkiem zarządu (prezesem zarządu) i K. W., który nie jest i nie był wspólnikiem, ani członkiem zarządu (wg danych zawartych w KRS).

– w dniu 2 sierpnia 2021 r. pracownicy Urzędu Skarbowego w Bytomiu pod adresem w B. przy ulicy S. M. [...] (wskazanym przez podmiot kwalifikowany jako siedziba) nie zastali nikogo, przed drzwiami na II piętrze obok pokoju [...] znajduje się tabliczka informacyjna z nazwą firmy. Ponadto pracownicy urzędu skarbowego pozyskali informację z biura rachunkowego prowadzącego księgi podmiotu kwalifikowanego, że Spółka nie zatrudnia nikogo a działalnością kieruje zarząd z Ukrainy. Spółka posiada siedzibę w B. przy ulicy S. M. [...] (biuro), w którym aktualnie nikt nie przebywa.

– Spółka nie posiadała w czasie kontroli prokurenta. Według Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych Spółka nie ustanowiła pełnomocników ogólnych.

– Spółka w złożonych deklaracjach z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za lata 2016-2019 nie zadeklarował żadnych przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów. Natomiast za 2020 r. Spółka w deklaracji CIT-8 zadeklarowała przychody w wysokości 9.197.912,81 zł i dochód w wysokości 10.140,36 zł.

– zgodnie z informacją z Urzędu Skarbowego w Bytomiu oraz historii transakcji na rachunkach bankowych, Skarżącą nie wpłacała zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za 2021 r.

– Spółka złożyła deklaracje VAT-7 z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2017 r. do października 2021 r. Przy czym Spółka nie złożyła deklaracji za okres od stycznia 2018 r, do sierpnia 2018 r. i od lutego 2019 r. do września 2019 r.

– za okres od stycznia 2021 r. do października 2021 r. Skarżącą złożyła pliki JPK_VAT (JPK_V7M), w których wykazała dostawy towarów i usług ze stawką obniżoną (0%) w kwocie netto 1.926.333 zł, dostawy towarów i usług ze stawką podstawową (23%) w kwocie netto 7.076.167 zł oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w kwocie netto 76.287.192 zł i dostawę poza terytorium RP w kwocie netto 108.408 zł. Łączna wartość netto zadeklarowanych dostaw towarów i usług za powyższy okres wynosi 85.398.100 zł. Jak zauważył Szef KAS, we wskazanym okresie Skarżącą deklaruje pozostałe nabycie towarów i usług w kwocie netto 8.124.132 zł, w tym import towarów w kwocie netto 1.486.123 zł i import usług w kwocie netto 5.733.285 zł.

– głównym majątkiem Spółki są środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych. W sprawozdaniu finansowym według stanu na 31.12.2020 r. Skarżącą nie wykazała aktywów trwałych. Spółka nie posiada nieruchomości oraz nie jest właścicielem pojazdów. W złożonych deklaracjach VAT-7, od początku działalności gospodarczej, za okres od lipca 2017 r. do października 2021 r. Skarżącą nie zadeklarowała nabycia środków trwałych. Za 2020 r., pomimo przychodów wynoszących przeszło 9 mln zł, zadeklarowała niewielki dochód ok. 10 tyś. zł. W zakresie uznań i obciążeń rachunków bankowych Spółki występują znaczne różnice pomiędzy deklarowanymi dostawami towarów i usług oraz nabyciami towarów i usług. Skarżącą nie zatrudnia pracowników. Ponadto, brak jest kontaktu z osobami reprezentującymi Spółkę

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego w kontekście wskazanych powyżej oraz innych ustalonych przez organy podatkowe okoliczności, szczegółowo przytoczonych w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji były one wystarczające by ostatecznie uznać, że blokada rachunków bankowych Skarżącej stanowiła konieczny środek, aby przeciwdziałać wykorzystywaniu przez nią działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego.

W konsekwencji powyższego należało uznać za pozbawiony podstaw należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji 119zw O.p. oraz art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 121,122 O.p., poprzez wadliwe uznanie, że organy podatkowe prowadzące postępowanie nie przekroczyły prawa do swobodnej oceny dowodów, dokonały pełnego zebrania i prawidłowej analizy materiału dowodowego. W związku z przedstawiona powyżej argumentacją nie sposób również uznać za zasadny zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na przyjęciu zaległości podatkowych w sytuacji, gdy Spółka takowych zaległości nie posiadała ani w żaden sposób nie uprawdopodobniono istnienie takich zaległości, oraz błędnego przyjęcia, że Skarżąca zaniżała wysokość deklarowanego zobowiązania podatkowego, albowiem okoliczności wykazane przez organy podatkowe w trakcie stosownego postępowania były wystarczające by takowe prawdopodobieństwo uzasadnić.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem ocenił, że organy podatkowe ustalając stan faktyczny i dokonując oceny zaistnienia przesłanki z art. 119zw § 1 O.p., poddały rzetelnej analizie zebrane w sprawie dowody w sposób kompleksowy, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, przedstawiając argumentację zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wiedzą i doświadczeniem życiowym. Jednocześnie w zarzutach skargi kasacyjnej Strona zasadniczo ograniczyła się do polemiki ze wskazanym w zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji stanowiskiem.

7. Mając powyższe na uwadze, stwierdzając, że skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

M. Golecki (spr.) J. Zubrzycki. E. Olechniewicz

Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia del. WSA