Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 538/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 4, art. 40, art. 42 ust. 1, art. 44
journal: Dz.U. 2020 poz 920
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - t.j.
article: art. 2 ust. 1, art. 13 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1461
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - t.j.
article: art. 147 § 1, art. 119 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi Prokuratora Rejonowego w Sieradzu na uchwałę Rady Powiatu Sieradzkiego z dnia 26 listopada 2021 roku Nr XL/309/2021 w sprawie uchwalenia wysokości diet dla radnych Rady Powiatu Sieradzkiego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. [pic]


UZASADNIENIE

III SA/Łd 538/23

Uzasadnienie

Prokurator Rejonowy w Sieradzu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 w zw. z art. 8 § 1 oraz art. 50 § 1 i art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej p.p.s.a., skargę na uchwałę Rady Powiatu Sieradzkiego Nr XL/309/2021 z 26 listopada 2021 r. w sprawie uchwalenia wysokości diet dla radnych Rady Powiatu Sieradzkiego. Zaskarżając uchwałę w całości zarzucił jej:

1/ istotne naruszenie art. 88 Konstytucji RP oraz art. 13 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2000 r o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1461), polegające na zaniechaniu ogłoszenia uchwały w sposób przewidziany w ustawie, tj. w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego,

2/ dokonane w § 9 zaskarżonej uchwały istotne naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz art. 2, art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, polegające na zredagowaniu kwestionowanego przepisu w sposób, który doprowadził do ukształtowania dwóch różnych dat wejścia w życie zaskarżonej uchwały, w tym nadania jej mocy wstecznej.

Wskazując na ww. naruszenia Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi Prokurator Rejonowy wskazał, że w oparciu o art. 21 ust. 4 i 5 ustawy z 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 920, z 2021 r. poz. 1038 i 1834), art. 18 ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1834) oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 października 2021 r. w sprawie maksymalnej wysokości diet przysługujących radnemu powiatu (Dz.U. z 2021. poz. 1975), Rada Powiatu Sieradzkiego podjęła 26 listopada 2021 r. uchwałę nr XL/309/2021 w sprawie uchwalenia wysokości diet dla radnych Rady Powiatu Sieradzkiego. W przepisach końcowych zaskarżona uchwała derogowała uchwałę dotychczas obowiązującą, tj. uchwałę Nr 1/7/2018 Rady Powiatu Sieradzkiego z 23 listopada 2018 r. w sprawie uchwalenia wysokości diet dla radnych Rady Powiatu Sieradzkiego.

Organ administracji nie określił sposobu publikacji podjętej uchwały, stwierdzając w § 9, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia z mocą obowiązującą od 1 sierpnia 2021 r.

Takie ukształtowanie przepisów końcowych powoduje, że zachodzi konieczność poddania zaskarżonej uchwały kontroli sądowej, ponieważ może być ona niezgodna z art 88 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 4 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.

Według art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Z art. 7 Konstytucji RP wynika wymóg, aby władza publiczna działała na podstawie i w granicach prawa.

Prokurator podkreślił, że w orzecznictwie ugruntowana jest ocena, że uchwały podejmowane przez organy samorządowe w oparciu o art. 25 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym i art. 21 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym są aktami prawa miejscowego.

Tym samym zaskarżona uchwała posiada niezbędne cechy aktu prawa miejscowego, a obowiązywanie takowego uzależnione jest od ogłoszenia we właściwej formie.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego i wszelkich aktów normatywnych jest ich ogłoszenie. Ogłoszenie zaś, zgodnie z ust. 2, następuje na zasadach określonych w ustawach. Ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych w art. 13 pkt 2 stanowi, że w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy. Ponadto art. 4 ust 1 tej ustawy stanowi, że akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy.

Nie ma zatem wątpliwości, że zaskarżona uchwała powinna zostać opublikowana Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego.

Rada Powiatu Sieradzkiego odstąpiła zaś od ogłaszania zaskarżonej uchwały, wskazując dwie daty jej obowiązywania.

W ocenie Prokuratora nie można też pominąć faktu, że podejmując zaskarżoną uchwałę organ samorządowy naruszył zakaz retroakcji, wskazując w § 9 konkretną datę wejścia w życie, tj. 1 sierpnia 2021 r .Konstrukcja tego przepisu kreuje też dwie daty wejścia w życie, tj. datę podjęcia i dzień 1 sierpnia 2021 r. Ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych dopuszcza możliwość wskazania innych - krótszych - terminów vacatio legis, jak wynika to a art.4 ust. 2. Dopuszcza też nadawanie aktom normatywnym wstecznej mocy obowiązującej, jak to wynika z art. 5 . W przypadku zaskarżonej uchwały nie mają one jednak zastosowania.

Przepis art. 4 ust. 2 dotyczy wydłużenia vactio legis. Powszechnie akceptowaną w orzecznictwie jest też ocena jako tożsamych określeń "obowiązywanie" oraz "wejście w życie". Zaś moc wsteczną, zgodnie z art .5, można nadać tylko w wypadku, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie

Brzmienie ww. art. 5 oddaje wagę, jaką ustawodawca przywiązuje do zakazu retroakcji, bo wprost odsyła do zasady wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. W tym kontekście możliwość wyłączenia zakazu wstecznego obowiązywania powinna być uwarunkowana okolicznościami rangi konstytucyjnej.

Treść zaskarżonego § 9 uchwały oraz zaniechanie publikacji we właściwym dzienniku urzędowym pozwalają na stwierdzenie, że naruszone zostały warunki wejścia w życie aktu normatywnego zawarte w art. 88 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Naruszenia te posiadają cechę naruszenia istotnego w rozumieniu art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, co uprawnia do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Sieradzkiego wniosła o jej oddalenie.

W ocenie organu zaskarżona uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego w rozumieniu art. 42 ustawy o samorządzie powiatowym. Nie podlega zatem ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym na podstawie art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.

Przyjmuje się, że charakter aktu prawa miejscowego mają akty normatywne zawierające normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza, że normy zawarte w akcie definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez ich wymienienie z nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty te muszą więc dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą zaś konsumować się przez jednorazowe zastosowanie. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji.

Tymczasem zaskarżona uchwała stanowi jedynie zbiór przepisów wewnętrznych, bowiem dotyczy tylko radnych (wewnątrz układu organizacyjnego powiatu), a nie nieograniczonego kręgu adresatów oraz reguluje jedną z kwestii związanych z wykonywaniem powierzonych im czynności. Nie wkracza ona w sferę praw i obowiązków mieszkańców powiatu, normując zagadnienie wyłącznie w obrębie organizacji powiatu. Brak jest zatem podstaw do publikacji uchwały w urzędowym publikatorze. Zaskarżona uchwała nie może zostać zakwalifikowana jako żaden z aktów podlegających publikacji, o których mowa w art. 13 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, jak również żaden inny przepis o charakterze powszechnie obwiązującym nie nakazuje jej publikacji.

Organ podniósł także , że redakcja § 9 uchwały uzasadniona jest na gruncie art. 5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz art. 18 ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw.

Uchwała w § 1 ustala wysokości diety wskaźnikiem procentowanym liczonym od maksymalnej wysokości diety przysługującej radnemu w powiatach od 60-120 tys. mieszkańców, o którym mowa w § 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 października 2021 roku w sprawie maksymalnej wysokości diet przysługujących radnemu powiatu (Dz.U. z 2021. poz. 1975). Ww. rozporządzenie za podstawę określenia maksymalnego poziomu diet przyjmuje art. 21 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym.

Przepis art. 21 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym, zgodnie z art. 5 ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1834), otrzymał brzmienie: Wysokość diet przysługujących radnemu nie może przekroczyć w ciągu miesiąca łącznie 2,4-krotności kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658).".

Zgodnie z art. 19 ustawy nowelizującej ww. zmiana wchodzi w życie od 1 listopada 2021 r. Na podstawie art. 18 ww. nowelizacji przedmiotowa zmiana ma zastosowanie do ustalania wysokości diet należnych od 1 sierpnia 2021 r.

Opisany układ prawny określony w art. 18 ustawy nowelizującej (przepis ten wyraźnie został wskazany w podstawie prawnej uchwały) determinuje zatem zastosowanie art. 5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Bez wątpienia za zasadami demokratycznego państwa prawa przemawia realizacja przywołanego przepisu intertemporalnego (art. 18) nowelizacji poprzez nadanie zaskarżonej uchwale mocy obowiązującej od 1 sierpnia 2021 r.

Ponadto kwestionowany § 9 uchwały nie doprowadził do pogorszenia sytuacji prawnej adresatów wprowadzanych norm. Zastrzeżenie skarżącego są więc bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5–6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, gdyż zakwestionowana przez Prokuratora Rejonowego w Sieradzu uchwała Rady Sieradzkiego z 26 listopada 2021 r. w sprawie uchwalenia wysokości diet dla radnych Rady Powiatu Sieradzkiego została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, które to naruszenie skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności w całości.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 920 ze zm.), dalej: u.s.p., na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach rada powiatu stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze powiatu.

Akty prawa miejscowego powiatu stanowi rada powiatu w formie uchwały, jeżeli ustawa upoważniająca do wydania aktu nie stanowi inaczej (art. 42 ust. 1 u.s.p.).

Natomiast w myśl art. 44 u.s.p. zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego oraz wydawania wojewódzkiego dziennika urzędowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461), dalej u.o.a.n.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a.n. ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. W myśl zaś art. 13 pkt 2 u.o.a.n. w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy.

Podkreślenia wymaga, że choć w żadnym akcie prawnym nie sformułowano legalnej definicji aktu prawa miejscowego, to przyjmuje się, że taki charakter mają akty normatywne zawierające normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza, że normy zawarte w akcie definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez ich wymienienie z nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą więc dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą zaś konsumować się przez jednorazowe zastosowanie. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji. Jako źródła prawa powszechnie obowiązującego mogą one regulować postępowanie wszystkich kategorii adresatów (obywateli, organów, organizacji publicznych i prywatnych, przedsiębiorców). Przy czym dla kwalifikacji danego aktu jako aktu prawa miejscowego, wystarczające jest uznanie, że uchwała zawiera przynajmniej jedną normę postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Przyjęcie, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, implikuje konieczność ogłoszenia takiej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Uchwała z zakresu prawa miejscowego, która podlega obowiązkowi ogłoszenia, a która nie zostaje przekazana do ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym, jest w całości nieważna. Nieważność ta dotyczy nie tylko jej postanowień sprzecznych z przepisami, ale dotyczy całości uchwały jako aktu prawa miejscowego, gdyż z powodu jej nieogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym nie może ona wywołać skutków prawnych w niej zamierzonych (wyroki NSA z 20 września 2018 r., II OSK 233/16; z 19 czerwca 2019 r., II OSK 2048/17; z 16 grudnia 2019 r., II OSK 3156/18; WSA w Gliwicach z 7 sierpnia 2018 r., V SA/Gl 515/18).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi Prokuratora Rejonowego w Sieradzu jest uchwała Rady Powiatu Sieradzkiego z 26 listopada 2021 r. w sprawie uchwalenia wysokości diet dla radnych Rady Powiatu Sieradzkiego. Przedmiotowa uchwała podjęta została na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 21 ust. 4 u.s.p., w myśl którego na zasadach ustalonych przez radę powiatu, z zastrzeżeniem ust. 5, radnemu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży służbowych. Rada powiatu przy ustalaniu wysokości diet radnych bierze pod uwagę funkcje pełnione przez radnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym uchwała w sprawie ustalenia zasad przyznawania i wysokości diet radnych jednostek samorządu terytorialnego stanowi akt prawa miejscowego (zob. wyroki NSA: z 14 czerwca 2022 r., III OSK 5279/21, z 17 listopada 2021 r., III OSK 4382/21, z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 570/19, z 7 listopada 2017 r., II OSK 2794/16, z 29 stycznia 2015 r., II OSK 3270/14).

Zaskarżona Uchwała Rady Powiatu Sieradzkiego z 26 listopada 2021r. zawiera normy abstrakcyjne, ponieważ diety mają charakter powtarzalny. Przepisy te mają charakter generalny, gdyż ich adresatem nie jest konkretna osoba, ale każdy mieszkaniec, który pełniłby określoną w tej uchwale funkcję. Co prawda krąg adresatów uchwały nie jest liczny, to jednak poprzez określenie go wspólną cechą, jaką jest pełnienie wskazanej funkcji, przepisy te stały się generalnymi. Nie ulega również wątpliwości, że uchwała zawiera przepisy normatywne, na podstawie których jej adresaci uzyskali uprawnienia do diety. Uchwała ta została wydana na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ust. 4 u.s.p. Ponadto nie jest związana z kadencyjnością rady, co oznacza, że uchwała ta zachowuje ważność także po zakończeniu kadencji organu stanowiącego, który ją uchwalił.

Skoro przedmiotowa uchwała stanowi akt prawa miejscowego, to powinna być opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Tymczasem w § 9 uchwały określono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia z mocą obowiązującą od 1 sierpnia 2021 r., natomiast nie przewidziano jej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego, podobnie jak wszystkich aktów prawa powszechnie obowiązujących, jest ich ogłoszenie, co wynika wprost z art. 88 ust. 1 Konstytucji. Jeżeli zatem uchwała zawiera przepisy powszechnie obowiązujące, to powinna być, zgodnie z art. 44 u.s.p., ogłoszona na zasadach i w trybie określonym w przepisach u.o.a.n.

Zgodnie zaś z przytaczanym wcześniej art. 2 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 2 u.o.a.n., ogłoszenie aktu normatywnego, w tym aktu prawa miejscowego stanowionego przez organ powiatu, w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe.

Prawidłowe ogłoszenie aktu prawa miejscowego ma zasadnicze znaczenie dla jego obowiązywania, gdyż jest warunkiem jego wejścia w życie. Akt normatywny, który nie został opublikowany (ogłoszony) zgodnie z obowiązującą procedurą i we właściwym trybie, nie może wiązać adresatów utworzonych w nim norm prawnych i nie odnosi skutku prawnego. Dotyczy to całego zakresu normatywnego tego aktu, czyli wszystkich norm prawnych w nim zawartych. Niespełnienie wymagań formalnych w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego w zakresie należytej publikacji – wynikających z art. 44 u.s.p. w zw. z art. 13 pkt 2 u.o.a.n. – jest istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi należy wskazać, że wprawdzie art. 5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych dopuszcza nadanie aktowi normatywnemu "mocy wstecznej", jeżeli zasady demokratycznego państwa prawego nie stoją temu na przeszkodzie, to jednocześnie data wejścia w życie aktu prawa miejscowego nie może budzić wątpliwości, czy wprowadzać w błąd, a z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy z aktu wynikają dwie różne daty jego obowiązywania.

Ostatecznie, jak już wcześniej wskazano, z uwagi na stwierdzone przez Sąd istotne naruszenie prawa polegające na braku opublikowania zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały w całości.

Skoro zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, to upływ jednego roku od daty jego podjęcia nie stanowił przeszkody przed unieważnieniem takiego aktu, wynika to z art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.

Sąd rozpoznał niniejszą skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnień wynikających z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

EC