Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1897/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1 i par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. Ś. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministra Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kontrolnego badania lekarskiego postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.(dalej: WKL) orzeczeniem w sprawie kontrolnego badania lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] orzekła, że W. S. (były funkcjonariusz służby więziennej) jest zdolny do pracy; zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidów; stwierdziła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą; inwalidztwo istnieje od 3 lutego 2014 r.; inwalidztwo jest czasowe. Termin badania kontrolnego wyznaczono na sierpień 2018 r.

Pismem z dnia 11 maja 2014 r. W. S. wniósł odwołanie do Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. od ww. orzeczenia, wnosząc o jego uchylenie.

Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.(dalej: OKL) orzeczeniem w sprawie kontrolnego badania lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] uchyliła orzeczenie WKL z dnia [...] kwietnia 2014 r. i wydała własne, orzekając, że: badany jest zdolny do pracy; zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidów; stwierdziła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą; inwalidztwo istnieje od 1 września 2009 r. do 30 kwietnia 2014 r. III grupa inwalidzka w związku ze służbą - zgodnie z wyrokiem sądu, a od 1 maja 2014 r. III grupa inwalidzka bez związku ze służbą. Uznano, że inwalidztwo jest trwałe.

W dniu 2 października 2014 r. W. S. (dalej "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie OKL Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania lekarskiego wnosząc o jego uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący zaskarżył orzeczenie w sprawie kontrolnego badania lekarskiego, które nie ma bytu autonomicznego i stanowi jedynie podstawę do wydanych przez inne organy decyzji w sprawie świadczeń. Od takich orzeczeń nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwaną dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zgodnie z tym przepisem, skarga jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy dotyczy aktu lub czynności organu administracji, należącego do jednej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie OKL MSW w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania lekarskiego, wydane na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. W zaskarżonym orzeczeniu, po przeprowadzeniu kontrolnego badania lekarskiego, OKL MSW w W. zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz stwierdziła, iż jego inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów ABW czy Urzędu Ochrony Państwa dzielą się na dwie zasadnicze grupy.

Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Takie orzeczenia podejmowane są na podstawie przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. Nr 88, poz.809 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz.676). Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one jednak byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt.1 P.p.s.a.

Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy, to jest przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, emerytów i rencistów Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 160, poz.1552 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53, poz. 214 ze zm.). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008r sygn. akt II OSK 667/08 opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r sygn. III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000r, nr 5, poz.167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000r sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001, nr 2, poz.47 oraz wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10; opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA).

Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym powyższe ustalenia dotyczące służby wojskowej, mają również zastosowanie do funkcjonariuszy służby więziennej (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 782/14; opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA).

W. S. przedmiotem swojej skargi uczynił orzeczenie OKL MSW w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r., w którym zaliczono go do trzeciej grupy inwalidztwa uznając jednocześnie, że orzeczone inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku przeprowadzonego kontrolnego badania lekarskiego, na które skarżący został skierowany przez Dyrektora Biura Emerytalnego Służb SW w W. w celu orzeczenia o stanie zdrowia w związku z przejściem na emeryturę. Zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie je poprzedzające wydane zostało na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.).

Z powyższego wynika, że zaskarżone orzeczenie ustalające schorzenia skarżącego, jego związek ze służbą i stopień inwalidztwa zostało wydane dla celów emerytalno-rentowych, co oznacza, że należy do drugiej z omawianych grup orzeczeń. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają one charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, rozstrzyganej decyzją administracyjną, nie mieści się także w katalogu aktów prawnych lub czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - i jako taka - nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego Sąd odrzuca skargę.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.