Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 261/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 8 czerwca 2015 r. R. D. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia "[...]".

W uzasadnieniu wnioskodawca stwierdził, że Starosta decyzją z dnia "[...]" cofnął mu uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie uchylając decyzji z dnia "[...]" również cofającej mu uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia "[...]" stwierdziło nieważność decyzji Starosty z dnia "[...]" w sprawie cofnięcia R. D. prawa jazdy kategorii B.

W uzasadnieniu decyzji kolegium wskazało, że organ I instancji orzekł w dniu 4 grudnia 2008 r. o cofnięciu prawa jazdy z uwagi na niepoddanie się przez skarżącego badaniu lekarskiemu i psychologicznemu. Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r. orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Decyzją będącą przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, tj. decyzją z dnia "[...]" Starosta orzekł o cofnięciu skarżącemu prawa jazdy kategorii B i zobowiązał go do zwrotu dokumentu prawa jazdy, bez określenia w sentencji decyzji okresu jakiego dotyczył orzeczony zakaz. Tym samym Starosta dopuścił się rażącego naruszenia art. 182 § 2 k.k.w., gdyż zgodnie z jego treścią organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.

W terminie ustawowym R. D. zwrócił się do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o to, aby stwierdzenie nieważności decyzji nastąpiło na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż w sprawie wydane były dwie decyzje o cofnięciu prawa jazdy i poddaniu badaniom lekarskim i psychologicznym. Pierwsza z decyzji wydana została w grudniu 2008 r., a druga w styczniu 2010 r., dlatego też druga z decyzji dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję, będącą przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podzielono argumentację dotyczącą tego, że organ wykonując wyrok sądu powszechnego jest związany jego treścią w związku z tym organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia art. 182 § 2 kodeksu karnego wykonawczego. Kolegium nie uznało za słuszną argumentacji skarżącego dotyczącej tego, że zaistniały okoliczności określone w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem decyzja z "[...]" nie dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja z grudnia 2008 r. orzekająca o cofnięciu R. D. uprawnień do kierowania pojazdami została wydana w sprawie niepoddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast decyzja ze stycznia 2010 r. została wydana w sprawie zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego przez sąd na podstawie art. 182 § 2 k.k.w., nie ma więc tożsamości sprawy, różne są podstawy prawne wydania tych decyzji i różny jest zakres ich obowiązywania.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł R. D., zarzucając obrazę art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez pominięcie tego, że sentencje decyzji Starosty dotyczą tego samego przedmiotu i decyzja powinna być uchylona na podstawie wskazanego przepisu. Na podstawie tak postawionego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz decyzji Starosty z dnia "[...]".

W uzasadnieniu skargi powtórzona została wcześniejsza argumentacja mówiąca o tym, że w decyzji z "[...]" po raz drugi cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, a uprawnienia te zostały cofnięte już w 2008 r. Obie decyzje posiadają identyczne sentencje, co wskazuje na to, że bez względu na uzasadnienie, decyzja z 2010 r. dotyczy tego samego przedmiotu i powtarza rozstrzygnięcie z 2008 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami prawa.

Słusznie orzekło Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdzając nieważność decyzji Starosty z dnia "[...]". Słuszne były również motywy z powodu, których stwierdzono nieważność wymienionej wyżej decyzji.

Przypomnieć należy, że decyzja z dnia "[...]" wydana została na podstawie art. 182 kodeksu karnego wykonawczego i miała stanowić wykonanie wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 września 2009 r., a konkretnie jego punktu III orzekającego wobec R. D. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. Rzeczą oczywistą jest wręcz, że Starosta wydając powyższą decyzję dopuścił się rażącego naruszenia prawa, ponieważ w decyzji tej nie został odzwierciedlony czas na jaki został orzeczony wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności decyzji było zgodne z żądaniem skarżącego, nie można było jednak uznać za słuszne argumentów przez niego podnoszonych, tj. tego, iż stwierdzenie nieważności powinno nastąpić z tego powodu, że wcześniej, bo w 2008 r., został orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przypomnieć należy, iż decyzja z grudnia 2008 r. wydana została na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym w wyniku tego, że skarżący nie poddał się badaniu lekarskiemu oraz psychologicznemu.

Trafnie Kolegium ponownie rozpatrując sprawę wskazało, że w przypadku decyzji z 2010 r. i 2008 r. nie ma tożsamości sprawy, gdyż różne są podstawy prawne do ich wydania i różne zakresy ich obowiązywania. Sposób rozumowania skarżącego jest oczywiście błędny i trudno jest nawet zrozumieć dlaczego R. D. wyprowadza takie wnioski, które w rzeczywistości miałyby go premiować za to, że kierował samochodem w stanie nietrzeźwości i został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego.

Podzielając w całej rozciągłości pogląd organu administracji, podkreślić należy, że obie decyzje Starosty są autonomiczne i niezależne od siebie. Pierwsza z nich została wydana z uwagi na to, że skarżący nie poddał się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu, druga zaś wynikała z treści wyroku sądu. Gdyby argumentację skarżącego uznać za słuszną, to w sytuacji cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi z jakiegokolwiek powodu, kierowanie pojazdami mechanicznymi pod wpływem alkoholu nie powodowałoby przewidzianych prawem konsekwencji związanych z koniecznością orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przypomnieć należy, że orzeczony przez sąd karny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat obejmował nie tylko utratę uzyskanego prawa jazdy na ten czas, ale również niemożność uzyskania nowych uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w tym czasie. Tak więc rozstrzygnięcia z obu decyzji nie dublowały się, gdyż nie były to sprawy tożsame, a wcześniejsza utrata uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi nie może skutkować tym, że kierowanie samochodem pod wpływem alkoholu nie będzie powodowało utraty uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Nie do końca zrozumiałe są wywody skarżącego dotyczące przepisów względniejszych. Mimo braku zrozumienia tych twierdzeń można jednak skarżącemu odpowiedzieć, że skutecznie o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi będzie mógł się on ubiegać po wykonaniu badania lekarskiego i psychologicznego oraz zdaniu egzaminu kontrolnego. Na powyższe okoliczności zwracał z resztą uwagę Starosta w swoich pismach kierowanych do skarżącego.

Dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.