Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 528/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5a
journal: Dz.U. 2012 poz 83
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 roku sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2014 roku Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 24 lutego 2012 r. B. B. złożyła do Prezydenta Miasta P. wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w P. na os. W., działka nr ..., ark. mapy ..., obręb P., w prawo własności.

Organ powołał rzeczoznawcę majątkowego do ustalenia wartości prawa własności oraz prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Biegły w wyniku sporządzenia operatu szacunkowego określił, że prawo własności tejże nieruchomości jest warte 95.708 zł, zaś prawo użytkowania wieczystego – 57.425 zł.

Następnie Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia ... 2013r. nr ... wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a., zawiesił postępowanie w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności. Wskazał, że zgodnie z art. 5a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.), dalej: u.p.u.w.p.w., przepisy niniejszej ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej. Dlatego w celu ustalenia, czy przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), dalej: u.p.p.p., wezwano wnioskodawczynię do złożenia wniosku o przekształcenie i udzielenie pomocy publicznej na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. L 379 z dnia 28.12.2006 r.). B. B. złożyła wniosek w żądanej formie. Organ wyjaśnił, że element pomocy Państwa (pomocy publicznej) został podniesiony m.in. w Komunikacie Komisji w sprawie elementów pomocy Państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne (Dz. U. UE z 10.07.1997 r., C 209/03). Z uwagi na to Prezydent Miasta Poznania zwrócił się do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: UOKiK) w sprawie występowania pomocy publicznej przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w tym o wyjaśnienie, czy taka pomoc publiczna zachodzi w przypadku przedsiębiorcy oraz czy jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem. W odpowiedzi UOKiK stwierdził, że w każdym przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na rzecz przedsiębiorcy może wystąpić korzyść finansowa dla przedsiębiorcy, co powoduje konieczność stosowania przepisów o pomocy publicznej zgodnie z art. 5a u.p.p.p. Następnie w piśmie z 3 października 2012 r. UOKiK zważył, iż sama możliwość zakupu mienia bez zachowania procedury przetargu przez określone w ustawie podmioty (prawo pierwokupu) może wskazywać na preferencyjny charakter nabycia nieruchomości. Sprzedaż tym podmiotom odbywa się bowiem po cenie minimalnej , jaką określa ustawa, podczas gdy nie można wykluczyć, że istnieje inny podmiot, który byłby skłonny do zapłaty ceny wyższej. Jeżeli jednak taka sprzedać odbywa się po cenie nie niższej niż jej wartość ustalona w operacie szacunkowym, to zgodnie ww. Komunikatem Komisji nie stanowi ona pomocy publicznej. Prezydent Miasta wskazał, iż wobec obu stanowisk UOKiK zwrócił się z indywidualnymi wnioskami o wydanie opinii do projektu udzielenia pomocy. UOKiK w kolejnych indywidualnych opiniach zajął odmienne stanowisko do zawartego w opinii z dnia 3 października 2012 r. stwierdzając, że mechanizm ustalania opłaty za przekształcenie należy uznać za rynkowy. Wskazał jednakże, że opinie przez niego wydane mają charakter jedynie kierunkowy, a jedynym organem, który ostatecznie może przesądzić o charakterze danego wsparcia jest Komisja Europejska. W związku z powyższym UOKiK w porozumieniu z Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej: MTBGM), jako organem właściwym do spraw z zakresu gospodarki nieruchomościami skierował w dniu 22 kwietnia 2013 r. do Komisji Europejskiej wniosek o notyfikację mechanizmu ustalania opłaty za przekształcenie i sprzedaży nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego. Organ zaznaczył, że wobec przystąpienia Polski do Unii Europejskiej przepisy obowiązujące w kraju muszą być zgodne z przepisami Unii. Zgodnie z art. 3 Traktatu jedną z wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej jest ustanawianie reguł konkurencji niezbędnych do funkcjonowania rynku wewnętrznego, a w związku z tym także uregulowania dotyczące pomocy publicznej, o której mowa w dziale TFUE – "Reguły konkurencji". Zdaniem organu przesądza to o tym, że w tej dziedzinie stosowane może być jedynie prawo unijne, a prawo krajowe służyć ma jedynie wykonywaniu tych regulacji i w związku z tym nie może być z nim sprzeczne. Zatem przed wydaniem decyzji o przekształceniu powinien być rozstrzygnięty problem, czy wartość prawa użytkowania wieczystego zaliczana na poczet ceny nieruchomości gruntowej stanowi dla przedsiębiorcy korzyść finansową, co wiąże się z koniecznością stosowania przepisów o pomocy publicznej. Zgodnie zaś z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ zawiesza postępowanie w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Treścią zagadnienia wstępnego jest wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne, zarówno o charakterze materialnym jak i procesowym. Zważywszy, że organ orzekający o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nie jest właściwy do rozstrzygnięcia wyżej przedstawionych zagadnień, w szczególności nie jest władny do ustalenia zakresu zastosowania przepisów o pomocy publicznej oraz ewentualnej zgodności tejże pomocy ze wspólnym rynkiem. Organem właściwym i decydującym w tej kwestii jest Komisja Europejska. Dlatego zasadne stało się – zdaniem organu – zawieszenie postępowania do czasu wydania przez Komisję Europejską decyzji.

B. B. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując, że organ przez półtora roku nie mógł rozstrzygnąć sprawy, po czym stwierdził, że nie jest właściwy i władny załatwić jej. Zdaniem wnoszącej zażalenie organ I instancji świadomie i celowo przedłuża postępowanie.

W wyniku rozpoznania zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia ... 2014 r. nr ... utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy zauważył, że B. B. nie tylko wystąpiła o przekształcenie prawa użytkowania nieruchomości w prawo własności, lecz również, ze względu na prowadzoną na nieruchomości działalność gospodarczą wystąpiła o udzielenie pomocy publicznej (de minimis). Kolegium powołało art. 5a u.p.p.p. i zważyło, że w uwagi na wątpliwości co do zakresu stosowania przepisów o pomocy publicznej oraz zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na rzecz przedsiębiorcy uzasadnione było zawieszenie postępowania do czasu zajęcia stanowiska przez Komisję Europejską, której powierzone zostały kompetencje nadzorcze w zakresie dopuszczalności pomocy publicznej w krajach członkowskich. Kolegium podkreśliło, że organ udzielający pomocy nie może dokonać przekształcenia dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność z przepisami o pomocy publicznej. W przeciwnym wypadku, w razie przekształcenia bez uprzedniego stanowiska Komisji Europejskiej, beneficjent pomocy może zostać zobowiązany do zwrotu kwoty stanowiącej równowartość udzielonej pomocy publicznej (art. 25 i n. u.p.p.p.). Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż UOKiK w porozumieniu z MTBGM skierował w dniu 22 kwietnia 2013 r. do Komisji Europejskiej wniosek o notyfikację całego systemu ustalania opłaty z tytułu zbywania nieruchomości publicznych (przekształcenia/sprzedaży) określony w art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej: u.g.n., gdyż w każdym indywidualnym przypadku ww. przepis stanowi podstawę ustalenia opłaty za przekształcenie. W ocenie Kolegium mimo, że stanowisko Komisji Europejskiej dotyczy problemu prawnego, to jednak od jego rozstrzygnięcia będzie zależał zakres zastosowania przepisów o pomocy publicznej przy wydaniu decyzji w każdej indywidualnej sprawie w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności na rzecz przedsiębiorcy. Tak więc uzyskanie stanowiska Komisji Europejskiej, zdaniem organu II instancji, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

B. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Skarżąca podniosła, iż organy orzekające w niniejszej sprawie działają w zwłoce i zmierzają do "przedawnienia sprawy". Podkreśliła, iż na wniosek innych osób Prezydent Miasta P. dokonał przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności, a jedynie w niniejszej sprawie uznał, że niezbędne jest stanowisko Komisji Europejskiej.

W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.- dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta P. o zawieszeniu postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Podstawę materialnoprawną podjętych w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wyjaśnić należy, że zawieszenia postępowania jest szczególną instytucją procesową wstrzymującą tok postępowania w sprawie i jej merytoryczne rozpoznanie, dlatego ustawodawca w sposób wyczerpujący określił w art. 97 § 1 k.p.a. przyczyny powodujące zahamowanie toku postępowania. Ze względu na istotę i skutki zawieszenia postępowania jego przesłanki musza być interpretowane w sposób ścisły, a sama instytucja wykorzystywana w sposób rygorystyczny, a nie dowolny.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Nie ma zatem podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. "Zagadnienie wstępne", o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Należy podkreślić, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów i sfery okoliczności prawnych obliguje organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia, nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Regulacja art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdzają tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania.

Uwzględniwszy powyższe zważyć należy, że w konstrukcji zagadnienia wstępnego elementem najważniejszym, którego brak eliminuje możliwość zawieszenia postępowania, jest zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu prawnego i faktycznego, jaki istniał w chwili podejmowania zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że organ administracji zasadnie zawiesił postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji w istocie uznały, że w okolicznościach tej sprawy podstawę do zawieszenia postępowania stanowi przepis art. 5a u.p.p.u.p.w., z którego – według organów – wynika obowiązek stosowania przepisów o pomocy publicznej do każdego przypadku przekształcenia, jeżeli istnieją wątpliwości co do zgodności planowanej transakcji z tymi przepisami. Oznacza to, że organ udzielający pomocy nie może dokonać przekształcenia, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność z przepisami o pomocy publicznej. W przeciwnym wypadku – w razie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości bez uprzedniej decyzji Komisji Europejskiej – beneficjent pomocy może zostać zobowiązany do zwrotu kwoty stanowiącej równowartość udzielonej pomocy publicznej (art. 25 i nast. u.p.s.p.p.w.). W ocenie organu I instancji, nie jest on właściwy do rozstrzygnięcia wyżej przedstawionych zagadnień, w szczególności nie jest władny do ustalenia zakresu zastosowania przepisów o pomocy publicznej oraz ewentualnej zgodności tejże pomocy ze wspólnym rynkiem. Organem właściwym i decydującym w tej kwestii jest Komisja Europejska. W konsekwencji, zdaniem organów obu instancji, zasadnym było zawieszenie przez organ I instancji prowadzonego postępowania o przekształcenie do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czyli wydania decyzji przez Komisję Europejską.

Na gruncie przepisów o pomocy publicznej tego rodzaju zagadnienie wstępne wystąpi w zasadzie jedynie wówczas, jeżeli toczy się już lub ma zostać wszczęte postępowanie związane z notyfikacją (zgłoszeniem) danego mechanizmu lub projektu pomocy Komisji Europejskiej, zasady którego to postępowania zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE (Dz. U. UE L z 27.03.1999 r. Nr 83 poz. 1; dalej jako: "rozporządzenie (WE) nr 659/1999"). W takim bowiem przypadku zachodzić będzie konieczność rozważenia, czy zastosowanie znajduje art. 3 tego rozporządzenia, zawierający szczególną "klauzulę zawieszającą", w myśl której pomoc podlegająca obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 2 ust. 1 – tj. verba legis: "wszelkie plany przyznania nowej pomocy" – "nie zostaje zrealizowana do czasu podjęcia decyzji zezwalającej na taką pomoc lub do czasu uznania takiej decyzji Komisji za podjętą".

Zważyć należy, iż zgodnie z art. 87 TWE wyłącznym organem nadzorującym w zakresie udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom na rynku wspólnotowym jest Komisja Europejska. Zadania Komisji Europejskiej wynikają zarówno wprost ze szczegółowych postanowień art. 88 TWE, rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, jak i podlegają wyinterpretowaniu z całokształtu działań nakierowanych na ochronę zasad konkurencji i podmiotów funkcjonujących na wolnym rynku przed nadmierną ingerencją państwa. Wskazać należy na sformułowany w art. 88 ust. 3 zd. 3 TWE oraz art. 3 rozporządzenia nr 659/1999 tzw. zakaz wykonawczy. To rozwiązanie prawne (inaczej nazywane klauzulą "standstill") statuuje zakaz przystąpienia do realizacji projektowanej pomocy przez państwo członkowskie do momentu wydania przez Komisję Europejską jednej z przewidzianych w art. 4 i art. 7 rozporządzenia nr 659/1999 decyzji "upoważniających" lub też uznania ex lege projektowanej pomocy za zgodną ze wspólnym rynkiem. Zakaz wykonawczy aktualizuje się już na etapie planowania udzielenia wsparcia i po raz pierwszy znajduje zastosowanie w ramach badania wstępnego. Dotyczy on całego postępowania w sprawie pomocy notyfikowanej i przestaje obowiązywać dopiero w momencie wydania przez Komisję rozstrzygnięcia przesądzającego ostatecznie o losie projektowanej pomocy (vide: postanowienie ETS z dnia 3 maja 1985 r. w połączonych sprawach 67/85, 68/85 i 70/85 R. Kwerkerij Van der Kooy and Others v. Commission, [1985] ECR 11315, s. 1327). Oznacza to, że zakaz wykonawczy ogranicza działania państwa członkowskiego w sferze wspierania przedsiębiorców środkami publicznymi oraz umożliwia przeprowadzenie prewencyjnej kontroli i zastosowanie odpowiednich środków nadzoru jeszcze na etapie planowania przyznania pomocy. Innymi słowy, klauzula "standstill" oznacza, że przed podjęciem przez Komisję ostatecznego rozstrzygnięcia w ramach postępowania w sprawie pomocy notyfikowanej państwo członkowskie nie może podjąć rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia pomocy publicznej. W przypadku administracyjnoprawnych form działania dla określenia momentu realizacji planowanego wsparcia miarodajne jest bowiem doręczenie rozstrzygnięcia w tej sprawie beneficjentowi pomocy. Z tą chwilą posiada on roszczenie do określonego organu administracji publicznej o faktyczną realizację wsparcia (S. Szuster, Komentarz do ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, 2004 r., źródło: Lex Omega).

W niniejszej sprawie organy wskazały i znalazło to potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, że Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w porozumieniu z Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, jako organem właściwym do spraw z zakresu gospodarki nieruchomościami skierował w dniu ... 2013 r. do Komisji Europejskiej wniosek o notyfikację mechanizmu ustalania opłaty z tytułu zbywania nieruchomości publicznych (przekształcenia/sprzedaży) określony w art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) [k. 89-157 akt adm.]. Tym samym w dacie wydania przez organ I instancji postanowienia o zawieszeniu postępowania postępowanie notyfikacyjne – pozostające w bezpośrednim, prejudycjalnym związku z postępowaniem prowadzonym z wniosku skarżącej – toczyło się przed Komisją Europejską [sprawa SA. 36571 (2013/N)]. Organy wyjaśniły, że wniosek z dnia ... 2013r. złożony przez UOKiK w porozumieniu z MTBGM zainicjował postępowanie przed Komisją Europejską i w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji tj. ... 2013 r. nie zakończyło się ono. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. Komisja Europejska zwróciła się do Stałego Przedstawicielstwa Rzeczpospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej w Brukseli z wezwanie do udzielenia wymienionych w piśmie tym informacji.

Wobec powyższego uznać należy, że organ zasadnie zawiesił postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej odnoszących się do przewlekłości w prowadzeniu postępowania i bezczynności organów orzekających Sąd pragnie stwierdzić, że kwestie te mogą być stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przedmiotem odrębnej skargi do tutejszego Sądu, a ewentualne niedochowanie terminu rozpatrzenia niniejszej sprawy nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy o zawieszenie postępowania w sprawie przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.