Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 622/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.1 pkt 1 lit.a, art. 36 ust.1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: par.18 ust.1, par.18 ust.2
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
article: art. 145 par.1 pkt 1 lit.a i c, art. 135, art. 200, art. 205 par.2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art.7, art.77
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: par.14 ust.1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2023 poz 1935
law: rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skarg P. R. i E. W. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 20 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr [...], znak:[...], II. zasądza od Wojewody Zachodniopomorskiego na rzecz skarżących P. R. i E. W. kwotę po [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 czerwca 2024 r. nr AP-2.7840.94.2024.JD Wojewoda Zachodniopomorski (dalej jako: "Wojewoda", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania E. W. (dalej jako: "strona", "skarżąca") od decyzji Starosty [...] (dalej jako: "Starosta", "organ I instancji") z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr 129/2024 (znak: Boś.6740.548.2022.PK) zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym oraz udzielającej pozwolenia na budowę dla L. Spółka Komandytowa ul. [...], [...] (dalej: "Inwestor"), obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, murów oporowych oraz rozbiórkę schodów terenowych przy ul. [...] w M., na działce nr [...], obręb [...] M., jednostka ewidencyjna M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia decyzji Wojewody wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 20 grudnia 2022 r. do Starosty wpłynął wniosek Inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, obejmującego budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, murów oporowych oraz rozbiórkę schodów terenowych przy ul. [...] w M..

Projekt zakładał budowę obiektu posiadającego sześć kondygnacji, w tym garaż podziemny. W budynku znajdować się miało 49 mieszkań o łącznej powierzchni użytkowej 1501,4m2. Powierzchnia zabudowy wynosić miała 418,1m2, natomiast powierzchnia utwardzona (wraz z murami oporowymi) - 63,1m2, z kolei powierzchnia biologicznie czynna liczona bezpośrednio w kondygnacji parteru oraz kondygnacji podziemnej z uwzględnieniem zieleni na tarasach wyniosła łącznie 194,7m2 powierzchni całkowitej terenu. Obiekt posiadał wymiary 37m na 11,30m. Zaprojektowano dach mansardowy o spadkach 70° i 10°. Wysokość budynku od strony ul. [...] (strona zachodnia na mapie z projektem zagospodarowania terenu) liczona od poziomu chodnika przed wejściem do budynku, do gzymsu - zgodnie z przekrojem poprzecznym - miała mieć 14,95m. Z kolei wysokość budynku (strona wschodnia) liczona od górnego poziomu wierzchniej warstwy przykrywającej garaż podziemny do gzymsu miała wynosić 11,88m. Projektant założył, że całkowita wysokość budynku mierzona od poziomu chodnika ([...]) do kalenicy miała mieć długość 18,73m.

Do wniosku z 20 grudnia 2022 r. Inwestor przedłożył m.in. 3 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pełnomocnictwo wyznaczającą osobę do reprezentowania Inwestora w przedmiotowym postępowaniu wraz z potwierdzeniem uiszczenia stosownych opłat, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 24 października 2017 r. wydaną przez Burmistrza M. dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb [...] m. M. (wraz z kolejnymi decyzjami Burmistrza przenoszącymi warunki zabudowy: nr 68/20 z dnia 6 listopada 2020 r. oraz nr [...] z dnia 10 września 2021 r.) – dalej: "decyzja WZ1" ; decyzję o warunkach nr 57/2022 z dnia 30 września 2022 r. wydaną przez Burmistrza M. dla zamierzenia polegającego na budowie murów oporowych na działce nr [...] obr. [...] m. M. - dalej "decyzja WZ2". Ponadto, dołączono również pozytywną opinię Zachodniopomorskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z dnia 7 listopada 2022 r. dotyczącą możliwości zbliżenia projektowanej zabudowy do krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr [...], stanowiącej sąsiednią działkę nr [...] obr. [...] m. M. a także umowę najmu 40 miejsc postojowych zawartą w dniu 22 marca 2023 r. między Inwestorem a podmiotem o nazwie P. Sp. z.o.o. z siedzibą w M. na potrzeby przedmiotowej inwestycji.

Po dokonaniu przez Inwestora poprawek i zmian w projekcie budowlanym Starosta uznał, że zgromadzono całokształt materiału dowodowego niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia. Następnie organ I instancji wydał decyzję z dnia 18 kwietnia 2023 r. nr 142/2023 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym oraz udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, w zakresie objętym wnioskiem Inwestora.

Od ww. decyzji Starosty E. W. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie szeregu norm prawa materialnego oraz procedury. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda, decyzją z dnia 28 czerwca 2023 r. nr AP-2.7840.115.2023.JD uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu II instancji przedłożony projekt budowlany był niezgodny z ustaleniami zawartymi w decyzjach o warunkach zabudowy. Z kolei zakres zmian w projekcie wywołany doprowadzeniem dokumentacji architektoniczno-budowlanej do zgodności z wytycznymi zawartymi w tychże decyzjach - zdaniem Wojewody - był na tyle znaczący, że wymagał ponownego przeprowadzenia postępowania dwuinstancyjnego z udziałem stron postępowania.

Z rozstrzygnięciem organu II instancji nie zgodził się Inwestor i skierował sprzeciw od decyzji Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wyrokiem z dnia 12 października 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 681/23 Sąd oddalił sprzeciw, wskazując w uzasadnieniu, że Wojewoda trafnie uznał, iż konieczne jest sporządzenie i przedłożenie do wniosku projektu budowlanego, który będzie uwzględniał wynikające zarówno z decyzji o warunkach zabudowy, jak i z przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących mierzenia wysokości budynków. Za zasadne Sąd uznał również, że zakres koniecznych zmian wymaga przeprowadzenia przez organ I instancji ponownego postępowania, ponieważ Starosta nie przeprowadził badania zgodności projektu budowlanego z decyzjami o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, zmiana tak istotnego parametru jakim jest wysokość budynku wiąże się z zakresem oddziaływania budynku na nieruchomości sąsiednie a to oznacza, że zmiana taka dokonana na etapie postępowania drugoinstancyjnego mogłaby doprowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny w dniu 23 grudnia 2023 r.

Stosując się do powyższego wyroku, organ I instancji przeprowadził ponownie postępowanie i postanowieniem z dnia 2 lutego 2024 r. nałożył na Inwestora obowiązek doprowadzenia do zgodności rozwiązań projektowych z wytycznymi zawartymi we wspomnianych decyzjach o warunkach zabudowy, a także zwrócił się do autora projektu o udzielenie wyjaśnień na okoliczność podnoszonych przez odwołującą się stronę zarzutów dotyczących projektowanego muru oporowego oraz jego możliwego negatywnego wpływu na system korzeniowy drzew rosnących na nieruchomości sąsiedniej (działka nr [...]) a także czy parametry muru oporowego będą wstanie wytrzymać napór ziemi.

W wyniku dokonania zmian projektowych i przedłożenia zaktualizowanej dokumentacji architektoniczno-budowlanej oraz po uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień od Inwestora, organ I instancji, po uprzednim zapewnieniu stronom możliwości zapoznania się z aktami postępowania, wydał cytowaną wyżej decyzję z dnia 10 kwietnia 2024 r., na podstawie której zatwierdził projekt zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym oraz udzielił pozwolenia na budowę obejmującego budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, murów oporowych oraz rozbiórkę schodów terenowych przy ul. [...] w M..

Od ww. decyzji E. W. wniosła odwołanie, zarzucając jej naruszenie § 3 pkt. 22 i § 39 Rozporządzenia Ministra w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na tym, że w projekcie budowlanym w sposób nieprawidłowy została wyznaczona powierzchnia biologicznie czynna. W ocenie strony, obliczenie powierzchni biologicznie czynnej dokonane przez projektanta nie uwzględnia grubości murów oporowych oraz kubatury budynku, a to z kolei przekłada się na uzyskanie udziału powierzchni biologicznie czynnej w gruncie niezabudowanym poniżej normy określonej w § 3 pkt. 22 oraz § 39 Warunków Technicznych, wynoszących odpowiednio min. 10 m2 oraz min. 25% na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną.

Ponadto, strona podała, że w wyniku budowy obiektu na działce nr [...] dojdzie do przesłaniania i zacieniania pomieszczeń mieszkalnych (strona południowo-zachodnia oraz zachodnia) znajdujących się w budynku mieszkalnym na działce nr [...], tym samym dojdzie do naruszenia warunków zawartych w § 13 i § 60 ww. rozporządzenia. Zwróciła również uwagę, że podane okoliczności (ograniczenie nasłonecznienia i przesłanianie) wywołują realną immisję na jej działkę. Inną przyczyną immisji - zdaniem strony - jest również hałas wywołany odbiciem od projektowanego budynku fali dźwiękowej urządzeń akustycznych z pobliskiego kościoła, i przeniesieniem tym dźwięków na budynek strony. Zaznaczyła również, że nikt kwestii badania powstania hałasu nie brał pod uwagę na etapie badania wniosku Inwestora o pozwolenie na budowę. Nadto, strona wskazała, że budowa muru oporowego na działce inwestycyjnej nr [...], w bliskiej odległości od dwóch rosnących tam kilkudziesięcioletnich drzew, może doprowadzić do naruszenia ich systemu korzeniowego. W jej ocenie, ani decyzja o warunkach zabudowy, ani również sama decyzja o pozwoleniu na budowę nie odnoszą się do kwestii zabezpieczenia systemu korzeniowego drzew przed zniszczeniem w wyniku prac budowlanych. Skarżąca podała również, że projekt budowlany nie przewiduje dostatecznej liczby miejsc parkingowych dla projektowanych lokali. Poddała przy tym pod wątpliwość wiarygodność umowy, zawartej przez Inwestora z firmą zarządzającą na terenie miasta M. miejscami postojowymi, gwarantującą odpowiednią liczbę miejsc parkingowych dla lokali mieszkalnych w nowopowstającym budynku. Poza tym, podkreśliła że powstający budynek wpłynie negatywnie na komfort korzystania z nieruchomości, której jest współwłaścicielką oraz spowoduje obniżenie jej wartości. Dodała ponadto, że z decyzji o pozwoleniu na budowę nie wynika w jaki sposób zostanie zapewniony dostęp do przyłączy znajdujących się na jej działce oznaczonej nr [...].

W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia 20 czerwca 2024 r. Wojewoda wskazał, że rolą organu odwoławczego jest kontrola prowadzonego przez organ I instancji postępowania w zakresie ściśle określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Oznacza to, że tylko projekt zagospodarowania działki (terenu) podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Natomiast kontrola projektu architektoniczno-budowlanego, poza sprawdzeniem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3-5 Prawa budowlanego, ograniczona została do kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Uszczegóławiając powyższe, obowiązki organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie (w tym również postępowanie odwoławcze) w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno- budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy nie jest więc dopuszczalna na gruncie przedstawionych przepisów.

Organ II instancji wyjaśnił następnie, że zgodnie z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy WZ1 na terenie działki o numerze ewidencyjnym nr [...] obręb ewidencyjny [...] m. M. dopuszczalny rodzaj zabudowy, to zabudowa wielorodzinna mieszkaniowa z towarzyszącą infrastrukturą. Powierzchnia tego typu zabudowy nie może być większa niż 60% obszaru lokalizacji inwestycji, natomiast powierzchnia biologicznie czynna ma stanowić minimum 20% obszaru lokalizacji inwestycji. Nieprzekraczalna linia zabudowy - została ustalona w odległości 1 m od frontu działki. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ustalił również obowiązek uzyskania przez Inwestora zgody właściwego zarządcy drogi na zbliżenie się na odległość mniejszą niż 8 m do krawędzi jezdni drogi ( w tym wypadku jest to droga wojewódzka - ul. [...]). Szerokość elewacji frontowej nie może przekroczyć 37 m, z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu lub attyki) nie może być większa niż 12 m. Geometria dachu - dopuszczono dach płaski, mansardowy. Nachylenie połaci dachu do 45°. Wysokość kalenicy - do 16 m. Układ połaci dachowej dwu lub wielospadowy o symetrycznym nachyleniu połaci z główną kalenicą równoległą do frontu działki. Z kolei sumaryczna szerokość ścianek czołowych lukarn i facjat nie może być większa niż 75% szerokości elewacji przy zachowaniu odległości min 1,5 m od krawędzi dachu. Dostęp do obszaru lokalizacji inwestycji ma być zapewniony z drogi wojewódzkiej (ul. Z. ). Dla potrzeb inwestycji Inwestor ma zapewnić po jednym miejscu postojowym na lokal mieszkalny. Dopuszczono możliwość zapewnienia miejsc postojowych poza obszarem lokalizacji inwestycji udokumentowanych np. umową dzierżawy.

Z kolei decyzja o warunkach zabudowy WZ2 została wydana dla inwestycji polegającej na budowie na działce o numerze ewidencyjnym nr [...] obręb ewidencyjny [...] m. M., murów oporowych przy granicy działek sąsiednich nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] - dla umożliwienia niwelacji terenu. Decyzją WZ2 określono wysokości górnych krawędzi murów oporowych od strony działki nr [...] - do 11,0 m n.p.m.; od strony tylnej działki nr [...] od 12 m do 14 m n.p.m. oraz na całej długości muru do 2,5 m większa od rzędnej terenu na wszystkich działkach sąsiednich. Dodatkowo Burmistrz M. w decyzji WZ2 umieścił zapis - z przytoczeniem treści art. 61 ust 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, iż przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę - który stanowi, że niezależnie od usytuowania głównego wejścia do budynku mieszkalnego wielorodzinnego dla którego wydano decyzję nr [...] (tu oznaczoną jako decyzja WZ1) wysokość elewacji frontowej tego budynku ustalona w punkcie 2.1.2.4 decyzji nr [...] (do 12,0 m) mierzy się od poziomu chodnika ul. [...], czyli podstawy wnioskowanego muru oporowego (około 8,5 m n.p.m.).

Z dokumentacji wynika, że planowany obiekt ma mieć obecnie pięć kondygnacji (poprzednio planowano 6 kondygnacji) w tym garaż podziemny. W obiekcie ma znajdować się aktualnie 40 mieszkań (poprzednio 49 mieszkań) o łącznej powierzchni użytkowej 1227,4 m2 (pierwotnie 1501,4 m2). Powierzchnia użytkowa kondygnacji podziemnej ma wynosić 413,7 m2 (poprzednio 296,9 m2). W kondygnacji podziemnej planowany jest garaż z 9 miejscami postojowymi. Z kolei projektowana powierzchnia zabudowy ma wynieść, tak jak poprzednio 418,1 m2, powierzchnia utwardzona (wraz z murami oporowymi) ma liczyć - 28,0 m2 (poprzednio liczyła 63,1 m2), natomiast powierzchnia biologicznie czynna liczona bezpośrednio w kondygnacji parteru i kondygnacji podziemnej z uwzględnieniem zieleni na tarasach wyniosła łącznie 211,1 m2 (poprzednio zakładano 194,7 m2) powierzchni całkowitej terenu. Planowany obiekt zaprojektowany jest na planie prostokąta, i tak jak w pierwotnym projekcie, ma mieć wymiary 37 m na 11,30 m. Zaprojektowano dach mansardowy o spadkach 70° i 10°. Wysokość budynku od strony ul. [...] (strona zachodnia na mapie z projektem zagospodarowania terenu) liczona od poziomu chodnika przed wejściem do budynku do gzymsu - zgodnie z załączonym przekrojem poprzecznym - ma mieć 11,99 m. Z kolei wysokość budynku (strona wschodnia) liczona od górnego poziomu wierzchniej warstwy przykrywającej garaż podziemny do gzymsu wynosi 12,70 m. Całkowita wysokość budynku mierzona od poziomu chodnika (ul. Z. ) do kalenicy to 15,77 m.

Porównując warunki określone w obydwu decyzjach o warunkach zabudowy (WZ1 i WZ2) oraz przedstawione w zaktualizowanym projekcie architektoniczno-budowlanym parametry budynku, organ II instancji potwierdził zgodność przyjętych założeń projektowych z przedmiotowymi decyzjami. Powierzchnia zabudowy względem powierzchni całej działki inwestycyjnej wynosi 58,68%, tym samym mieści się w parametrze określonym w decyzji WZ1 tj. poniżej 60%. Z kolei powierzchnia biologicznie czynna stanowi 29,63% powierzchni działki z czego większa cześć przypada na kondygnację parteru 140,6 m2, kondygnację podziemną 15,2 m2 oraz zieleń na tarasach o pow. 110,6 m2. W tym ostatnim przypadku, wartość zieleni urządzonej na tarasach doliczona została do powierzchni biologicznie czynnej w wysokości 50% powierzchni tarasów. Na podstawie dołączonych rysunków rzutów poziomych oraz przekroju poprzecznego ustalono, że szerokość elewacji frontowej wynosi 37 m, co stanowi maksymalna dopuszczalną ustaleniami WZ1 wartość. Z kolei, wysokość budynku liczona od poziomu chodnika (ul. Z. ) do kalenicy to 15,77 m, natomiast liczona od poziomu jezdni wynosi 15,97 m, co stanowi wartość, mniejszą od ustalonej w decyzji WZ1 - która dopuszcza max. 16 m. Decyzja WZ1 określiła również, obowiązek Inwestora zapewnienia 1 miejsca parkingowego na 1 budowane mieszkanie. Dopuszczono również zapewnienie miejsc postojowych poza obszarem inwestycji. Z akt postępowania wynika, że w samym budynku znajduje się 9 miejsc parkingowych a pozostałe miejsca gwarantuje umowa najmu, której kopia znajduje się w aktach sprawy, zawarta w dniu 22 marca 2024 r. między Inwestorem a podmiotem o nazwie P. Sp. z.o.o. z siedzibą w M.. Dostęp do drogi został zapewniony od strony ul. [...] - zgodnie z wymogami określonymi w decyzji WZ1. Teren inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską, stąd inwestycja nie wymagała uzgodnień w konserwatorem zabytków. Warunki zjazdu z drogi publicznej - zgodnie z postanowieniami decyzji WZ1 - zostały uzgodnione z ZZDW w K., co potwierdza decyzja z 18 maja 2022 r.. Natomiast okoliczność zbliżenia się budynku do krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej została pozytywnie uzgodniona, na podstawie opinii Z. Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z dnia 7 listopada 2022 r., która zezwoliła Inwestorowi na zbliżenie się projektowanej zabudowy do krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr [...]. Dodatkowo, analiza projektu, w zakresie spełnienia warunków określonych w decyzji WZ2, dot. murów oporowych, została przedstawiona na rysunku przekrojów A-A, B-B o C-C na rysunku Z1A. Przedstawione rzędne na przekrojach wykazały zgodność w tym zakresie z decyzją WZ2.

Dalsza analiza dokumentacji projektowej dokonana przez Wojewodę wykazała zgodność dokumentacji budowlanej z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego. W szczególności stwierdzono, iż do projektu dołączono opracowanie zawierające informację dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 Prawa budowlanego oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci, stosownie do wymagań art. 34 ust. 3d pkt. 3) ustawy Prawo budowlane, załączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, normami i zasadami wiedzy technicznej. Z akt wynika, że projekt sporządzono w 3 egzemplarzach. Poza tym, organ II instancji nie stwierdził uchybień względem norm odległościowych zawartych w § 12 ww. rozporządzenia. Do akt sprawy dołączono ponadto oświadczenie inwestorów o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wypełnia przesłankę zawartą w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto, projekt architektoniczno-budowlany zawiera także informację o charakterystyce geotechnicznej gruntu pod planowanym obiektem, z której wynika ustalenie dla projektowanego budynku drugiej kategorii geotechnicznej. Zgodność projektu z odrębnymi przepisami określającymi wymaganiami względem ochrony przeciwpożarowej jak również względem przepisów higieniczno-zdrowotnych, potwierdzili imiennie, przez zmieszczenie stosownych pieczęci na projekcie zagospodarowania terenu oraz na rysunku rzutu parteru, odpowiednio rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawca ds. sanitarno-higienicznych.

W ocenie organu II instancji, usytuowanie projektowanego obiektu na działce inwestycyjnej nastąpiło stosownie do wymagań § 12 ww. rozporządzenia. Nie stwierdzono również ograniczeń w zabudowie z uwagi na normy określające odległości, o których mowa w § 271 Warunków Technicznych. Poza tym, uwzględniając formę architektoniczną projektowanego budynku, w niniejszej sprawie wbrew twierdzeniom strony, nie możne, zdaniem Wojewody, wystąpić zjawisko przesłaniania i zacieniania określone w § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. W badanym przypadku z mapy przedstawiającej analizę przesłaniania (Załącznik Z4) względem obiektów sąsiadujących z terenem inwestycji, położonych na działkach nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] wynika, że odległości pomiędzy projektowanym budynkiem a budynkami sąsiednimi wynoszą więcej niż wysokość przesłaniania. Jak bowiem zaznaczono na mapie, w płaszczyźnie wyznaczonej ramionami kątów 60 stopni, których wierzchołki usytuowano w wewnętrznym licu ścian budynków sąsiednich, znajdujących się na wymienionych działkach, na osi okien pomieszczeń przesłanianych, nie znajduje się obiekt przesłaniający tj. projektowany budynek. Tym samym, nie ma powodów twierdzić, że zjawisko przesłaniania występuje. Z kolei, zgodnie z § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia - pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. Dodatkowo, zgodnie z ust. 2 tego przepisu w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

W przedstawionej sprawie, dołączono do projektu budowlanego opracowanie analizujące kwestię czasu nasłonecznienia dla budynków sąsiadujących z inwestycją tzw. "Linijkę słońca", które dowodzi, że projektowany budynek zacienia budynki mieszkalne zlokalizowane na działce nr [...] w godzinach od 14.30 do 17.00, jednakże pomieszczenia mieszkalne znajdujące się w tych budynkach mają zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny i więcej, w dniach równonocy 31 marca i 30 września. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku budynku, w którym strona ma swój współudział w prawie własności. Według tego samego opracowania budynek na działce nr [...] zacieniany jest w godzinach między 7.00 a 12.00, natomiast pomieszczenia mieszkalne znajdujące się w tym budynku mają zachowany czas nasłonecznienia powyżej 3 godzin w dniach równonocy 31 marca i 30 września, co dowodzi, w ocenie organu II instancji, iż nie doszło do naruszenia normy zawartej w § 60 rozporządzenia.

W ocenie organu II instancji, z przedstawionej dokumentacji wynika również, że zachowana została wielkość wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Analiza projektu zagospodarowania terenu wraz z częścią opisową wykazała bowiem, że na powierzchnię biologicznie czynną składa się teren zielony projektowany na kondygnacji parteru o pow. 140,6 m2, na kondygnacji podziemnej o pow. 15,2 m2 oraz zieleń na tarasach o pow. 110,6 m2 , (doliczana do pow. biologicznie czynnej w wysokości 50% powierzchni tarasów). Zestawiając te dane z powierzchnią zabudowy - do której wliczono wbrew twierdzeniom strony - rzut powierzchni murów oporowych, powierzchnia biologicznie czynna względem powierzchni działki stanowi według przyjętych założeń projektowych 29,63% terenu inwestycyjnego, zatem zgodna jest w wymogiem ustalony w decyzji WZ1 dot. zachowania min. 20% powierzchni biologicznie czynnej przedmiotowej działki inwestycyjnej.

Analizując kolejny zarzut strony, dotyczący fikcyjnego charakteru umowy najmu miejsc parkingowych, to należy stwierdzić, że zapisy zawarte w decyzji WZ1 zezwalają Inwestorowi na zapewnienie miejsc postojowych poza obszarem inwestycji, jednakże stawiają warunek udokumentowania tej okoliczności np. umową dzierżawy terenu parkingu. W badanej sprawie Inwestor legitymuje się umową najmu (kopia w aktach sprawy) zawartą w dniu 22 marca 2024 r. między Inwestorem a podmiotem o nazwie P. Sp. z.o.o. z siedzibą w M.. Organ II instancji nie jest uprawiony do podważenia wiarygodności tego dokumentu, jedynie na podstawie subiektywnych poglądów strony. Rolą organu jest bowiem zbadanie zgodności projektu budowlanego z postanowieniami ostatecznej decyzji WZ1, tj. sprawdzenie czy Inwestor posługuje się dokumentem na okoliczność zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla projektowanej liczby mieszkań. Taką weryfikację Inwestor przeszedł - na gruncie przedmiotowej sprawy - pozytywnie.

Z kolei kwestia ewentualnego wystąpienia immisji hałasu podnoszona przez stronę w odwołaniu, nie jest przedmiotem rozpatrzenia przez organ II instancji, na gruncie przedmiotowej sprawy. Planowa inwestycja jest inwestycją mieszkaniową i sama w sobie nie jest źródłem generowania ponadnormatywnych wartości hałasu, natomiast przypuszczalne odbicie fali dźwiękowej wywołanej biciem dzwonu kościoła od nowopowstałego budynku i przeniesie tej fali na budynek strony, ma charakter hipotetyczny i nie podlega ocenie w kategorii Prawa budowlanego. Strona, chcąc dochodzić skutecznie swoich spraw, musi wskazać jaki przepis prawa materialnego został w tym wypadku złamany. Dotyczy to także podnoszonych przez stronę kwestii potencjalnego zniszczenia systemu korzeniowego drzew rosnących w pobliżu miejsca realizacji inwestycji, jak również bliżej nieokreślonych utrudnień związanych z dostępem do przyłączy znajdujących się na działce nr [...], wywołanych pracami budowlanymi na terenie należącym do Inwestora. Na marginesie organ wskazał, że decyzja WZ1 (pkt. 3) zawiera zapis, że w przypadku konieczności usunięcia kolidujących z inwestycją drzew i krzewów, obowiązują przepisy ustawy o ochronie przyrody.

Wojewoda podał, że obszar oddziaływania planowanego budowanego obiektu to obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny) wykraczają poza zakres przedmiotowy Prawa budowlanego. Poza tym, w ugruntowanym orzecznictwie utrwalił się pogląd, że ochrona interesów osób trzecich nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych a nie interesów faktycznych innych osób. Ponadto, nie jest przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę analiza wszelkich utrudnień czy oddziaływań inwestycji na działki sąsiednie - które zostały wymienione w treści odwołania - ale tylko takich, które z uwagi na przepis prawa ograniczają zabudowę działek sąsiednich. Przez zabudowę organ II instancji rozumie możliwość zabudowy działki budynkami. W ocenie organu II instancji, inwestycja nie wpływa na istniejącą zabudowę działki nr [...].

Pismami z dnia 24 lipca 2024 r. P. R. i E. W., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosły skargi na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym i niedokładnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i nieuwzględnieniu okoliczności faktycznych podnoszonych przez strony w toku postępowania, w szczególności:

- brak rozważenia w kontekście obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji okresu wynoszącego jedynie rok, na jaki została zawarta umowa najmu miejsc postojowych z dnia 22 marca 2024 r. z P. sp. z o.o. w celu zapewnienia 31 miejsc postojowych poza terenem inwestycji, co powoduje, że zawarta umowa najmu nosi cechy pozorności i zmierza do obejścia prawa w zakresie wywiązania się z obowiązku wynikającego z punktu 5.1.1. decyzji Burmistrza M. o warunkach zabudowy z dnia 24 października 2017 r.,

- brak rozważenia w kontekście okoliczności rozprawy sprawy oraz zasad logiki i doświadczenia życiowego sposobu realizacji obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji, poprzez wskazanie parkingu przy ul. [...] w M., które to lokalizacje dzieli 700 metrów, co powoduje, że zawarta umowa najmu nosi cechy pozorności i zmierza do obejścia prawa w zakresie wywiązania się z obowiązku wynikającego z punktu 5.1.1. decyzji Burmistrza M. o warunkach zabudowy z dnia 24 października 2017 r.,

- brak odniesienia się w sentencjach oraz uzasadnieniach decyzji przez organy I i II instancji do obowiązku ochrony elementów przyrody i ochrony środowiska, w tym drzew i krzewów rosnących na działce [...], mimo, że zarówno w decyzji Burmistrza M. o warunkach zabudowy z dnia 24 października 2017 r. jak i z decyzji Burmistrza M. z dnia 30 września 2022 r. wprost wynika, że w razie konieczności usunięcia kolidujących z inwestycją (budynek mieszkalny oraz mur oporowy) drzew i krzewów obowiązują przepisy ustawy o ochronie przyrody, co w konsekwencji stanowi również naruszenie art. 7 k.p.a. w zakresie braku przestrzegania zasady uwzględnienia interesu społecznego przy załatwieniu sprawy i słusznego interesu obywateli,

- brak wyjaśnienia rozbieżności w zakresie wskazywanych w przedłożonych dokumentach dat równonocy, pomiędzy którymi zachodzi niezgodność, ponieważ w analizie graficznej nasłonecznienia działek sąsiednich wskazane zostały jako daty równonocy wiosennej i jesiennej odpowiednio dni 21 marca i 21 września (załącznik Z4), a datami wskazanymi w opisie projektu (30 marca i 30 września), co podważa prawidłowość dokonanych obliczeń w zakresie zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach mieszkalnych na działkach sąsiednich nr [...] i [...]; co w konsekwencji podważa rzetelność i prawidłowość wyliczenia czasu nasłonecznienia,

2. art. 15 k.p.a. wyrażający zasadę dwuinstancyjności, bowiem organ odwoławczy, jak wskazał na wstępie swojej decyzji, jedynie ograniczył się do kontroli decyzji organu I instancji, a był zobowiązany zgodnie z treścią tego przepisu ponownie rozstrzygnąć sprawę w sposób merytoryczny;

3. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia faktycznego decyzji i dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów przez organu odwoławczy oraz organ I instancji, w szczególności dotyczące cząstkowej analizy przedłożonej przez inwestora umowy z dnia 22 marca 2024 r. najmu 31 miejsc postojowych poza teren inwestycji poprzez całkowite pomięcie faktu, że przedmiotowa umowa została zawarta jedynie na rok oraz, że odległość pomiędzy inwestycją a parkingiem wynosi 700 metrów, którą to przyszli mieszkańcy budynku wielolokalowego przy ul. [...] mieliby pokonywać, a z zasad logiki i doświadczenia życiowego niezbicie wynika, że umowa ta wygaśnie, zanim inwestycja o takich parametrach zostanie oddana do użytkowania, a samochody i inne pojazdy będą parkowane bliżej budynku;

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

5. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dla spełnienia warunku zapewnienia miejsc postojowych dla inwestycji możliwe jest posłużenie się przez inwestora umową z dnia 22 marca 2024 r. najmu 31 miejsc parkingowych zlokalizowanych przy ul. [...] w M., zawartą na okres jednego roku tj. od dnia 22 marca 2024 r. do dnia 21 marca 2025 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów wymaga przyjęcia, że niemożliwe jest uznanie rocznej umowy abonamentowej najmu miejsc postojowych jako wykazanie zapewnienia trwałego i skutecznego zapewnienia miejsc postojowych, chociażby w kontekście wygaśnięcia tej umowy zanim cały proces inwestycyjny tak dużego zamierzenia budowlanego się zakończy;

6. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 12, § 13, 57 i 60 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zachodzi zgodność przedłożonego projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, gdy tymczasem zachodzi niezgodność pomiędzy przyjętymi w analizie graficznej nasłonecznienia działek sąsiednich datami równonocy wiosennej i jesiennej (21 marca i 21 września) - załącznik Z4, a datami wskazanymi w opisie projektu (30 marca i 30 września), co podważa prawidłowość dokonanych obliczeń w zakresie zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach mieszkalnych na działkach sąsiednich, w tym nr [...] i [...];

7. art. 36 ust. 1 pkt P.b. poprzez brak określenia w decyzji o pozwoleniu na budowę warunku polegającego na konieczności przestrzegania w trakcie przygotowania i realizacji inwestycji zapewnienia ochrony elementów środowiska: gleby, powietrza, zieleni i stosunków wodnych, zgodnie z ustawą o ochronie przyrody oraz zapewnić oszczędne korzystanie z terenu, zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska oraz ustawą o ochronie przyrody, pomimo że inwestycja realizowana ma być na terenie zadrzewionym, a budowa murów oporowych oraz rozbiórka schodów terenowych ingerować będzie w systemy korzeniowe drzew, mimo, że zarówno w decyzji Burmistrza M. o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia 24 października 2017 r. jak i z decyzji Burmistrza M. Nr [...] z dnia 30 września 2022 r. wprost wynika, że w razie konieczności usunięcia kolidujących z inwestycją (budynek mieszkalny oraz mur oporowy) drzew i krzewów obowiązują przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;

8. art. 36 ust. 1 pkt P.b. w zw. z art. 21a ust. 1, ust. 1a pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 P.b. poprzez brak określenia w decyzji o pozwoleniu na budowę warunku polegającego na obowiązku sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie, pomimo że przewidywane roboty budowlane mają trwać dłużej niż 30 dni roboczych i jednocześnie będzie przy nich zatrudnionych co najmniej 20 pracowników lub pracochłonność planowanych robót będzie przekraczać 500 osobodni oraz, że planowana inwestycja z uwagi na swój charakter, organizację i miejsce prowadzenia stwarza szczególnie wysokie ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, a w szczególności przysypania ziemią lub upadku z wysokości.

W uzasadnieniu skarg uszczegółowiono podniesione w odniesieniu do zaskarżonej decyzji zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. Sad, działając na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a., postanowił połączyć sprawę ze skargi P. R. (sygn. akt II SA/Sz 622/24) ze sprawą ze skargi E. W. (sygn. akt II SA/Sz 623/24) do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalej prowadzić pod sygn. akt II SA/Sz 622/24. Pełnomocnik Inwestora oświadczył ponadto, że nie można zarzucić organowi braku kontroli przedłożonego projektu budowlanego, a co do analizy nasłonecznienia wskazał, że nastąpił błąd pisarski dotyczący wskazania dat równonocy, który nie ma jednak żadnego znaczenia dla prawidłowości jej sporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji doprowadziła do wniosku, że są one wadliwe i wymagają uchylenia.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym oraz o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, murów oporowych oraz rozbiórkę schodów terenowych przy ul. [...] w M..

Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) (uchylony),

b) (uchylony)

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) (uchylony)

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

5) (uchylony).

Mając na względzie powyższe, wskazać należy, że organy administracji orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę mają obowiązek – w pierwszej kolejności - dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli dla danego terenu takiego planu nie uchwalono. W dalszej kolejności, organy te badają przed wszystkim zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletność projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi jednak do wniosku, że nie w pełnym zakresie organy orzekające w sprawie uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom, wynikającym z ww. regulacji.

Stosownie do treści § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2).

Zdaniem Sądu, zarzuty skargi odnoszące się do powyższej kwestii okazały się uzasadnione.

Z okoliczności sprawy wynika, że planowany obiekt ma mieć obecnie pięć kondygnacji, w tym garaż podziemny. W obiekcie tym ma znajdować się 40 mieszkań. W kondygnacji podziemnej planowany jest garaż z 9 miejscami postojowymi, natomiast pozostałe miejsca postojowe znajdują się poza obszarem inwestycji, co gwarantuje umowa najmu z dnia 22 marca 2024 r. zawarta między Inwestorem a podmiotem o nazwie P. Sp. z.o.o. z siedzibą w M., na okres od 22 marca 2024 r. do 21 marca 2025 r. z możliwością jej przedłużenia na kolejne lata.

Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do tego, czy przedłożone przez Inwestora dokumenty dowodzą, iż 31 miejsc postojowych, które nie zostały zaprojektowane na obszarze inwestycji, daje się w wymagany prawem sposób powiązać z planowaną inwestycją.

W powyższym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że w ramach obowiązków przewidzianych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego rzeczą właściwego organu było sprawdzenie, czy dokumentacja złożona przez Inwestora dowodzi tego, że urządzenie miejsc postojowych na innej niż działka inwestycyjna nieruchomości ma charakter trwały i rzeczywisty, niedopuszczalne jest przy tym, aby podstawą dla uznania obowiązku zapewnienia miejsc postojowych była umowa najmu np. z miesięcznym terminem wypowiedzenia (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1004/12; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 721/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 491/20). Jednocześnie niezbędne jest, aby tytuł prawny, który stanowi podstawę dla korzystania z terenu, na którym ma być urządzony parking obsługujący inną inwestycję, wyraźnie wskazywał, które miejsca przeznaczone są do obsługi komunikacyjnej (por. powołane wyżej wyroki WSA w Poznaniu). Niedopuszczalne jest wyznaczenie miejsca parkingowego w sposób prowizoryczny (por. NSA w wyroku z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 91/17.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organ II instancji bezzasadnie przyjął, iż przedłożone przez Inwestora dokumenty gwarantują realną realizację potrzeb parkingowych w zakresie wymaganym ostateczną decyzją WZ1. Nie wynika z nich bowiem, żeby Inwestor posiadał stosowny tytuł prawny gwarantujący korzystanie z miejsc parkingowych w sposób odpowiednio trwały. Zatem ich powiązanie z planowanym budynkiem przy ul. [...] w M. nie zostało należycie potwierdzone. Powyższe było wystarczające dla wydania przez Wojewodę decyzji odmownej.

Warto też zauważać, że cytowane przepisy ww. rozporządzenia w § 18 ust. 1 i 2 nakazują, aby uwzględniać potrzeby osób niepełnosprawnych. W świetle braku w dokumentach przedkładanych przez stronę stosownych danych, nie jest również jasne, jak powyższe potrzeby osób niepełnosprawnych miałyby zostać zapewnione.

W odniesieniu natomiast do pozostałych zarzutów skargi, w ocenie Sądu, nie są one uzasadnione.

Skarżące zarzuciły organom brak odniesienia się do obowiązku ochrony elementów przyrody i ochrony środowiska, w tym drzew i krzewów rosnących na działce [...], tymczasem w treści zaskarżonej decyzji Wojewoda wyraźnie potwierdził, że w razie konieczności usunięcia kolidujących z inwestycją (budynek mieszkalny oraz mur oporowy) drzew i krzewów obowiązują przepisy ustawy o ochronie przyrody, co również wprost wynika z zapisów decyzji WZ1.

Zdaniem skarżących, organy nie wyjaśniły również rozbieżności w zakresie wskazywanych dat równonocy, pomiędzy którymi zachodzi niezgodność, ponieważ w analizie graficznej nasłonecznienia działek sąsiednich wskazane zostały jako daty równonocy wiosennej i jesiennej odpowiednio dni 21 marca i 21 września, natomiast w opisie projektu - 30 marca i 30 września, co podważa prawidłowość dokonanych obliczeń w zakresie zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach mieszkalnych na działkach sąsiednich nr [...] i [...]. W ocenie Sądu, w analizie nasłonecznienia przeprowadzonej przez projektanta mamy do czynienia z błędem pisarskim, oczywistą omyłką polegającą na nieprawidłowym wskazaniu jako dni równonocy – 31 marca i 30 września, jednak błąd ten nie miał wpływu na wartość dowodową dokonanej analizy. Z jej treści organy zasadnie wyciągnęły wniosek, że nasłonecznie pokoi w budynkach sąsiednich jest wystarczające i spełnia wymogi, o których mowa w § 60 ww. rozporządzenia.

Za bezzasadny należało również uznać zarzut braku określenia w decyzji warunku polegającego na obowiązku sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie. Zgodnie z art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby:

1) określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych;

2) określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych;

3) określa terminy rozbiórki:

a) istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania,

b) tymczasowych obiektów budowlanych;

4) określa szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie;

5) zamieszcza informację o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55;

6) (uchylony).

2. (uchylony).

Z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że zamieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę określonych postanowień uzależnione jest wprost od zaistniałej w konkretnej sprawie potrzeby. Tym samym uznać należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma obowiązku szczegółowego odniesienia się w decyzji o pozwoleniu na budowę do kwestii warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Na ww. organie ciąży natomiast obowiązek weryfikacji, czy – stosownie do treści art. 18 ust. 1 Prawa budowlanego – inwestor zapewnił m.in. opracowanie planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na czas procesu budowy. Z dokumentów zgormadzonych w aktach sprawy wynika, że wymóg ten został spełniony – do projektu budowlanego Inwestor dołączył informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z uwagi na naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa budowlanego oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uzupełnią postępowanie wyjaśniające w ww. zakresie, tj. dokonają weryfikacji wymogu zagwarantowania realnej realizacji potrzeb parkingowych w zakresie wymaganym ostateczną decyzją WZ1 z jednoczesnym uwzględnieniem zapewnienia potrzeb osób niepełnosprawnych, i w zależności od wyników tego postępowania - ocenią zgodność lub też brak zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami decyzji WZ1.