Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 71/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Gminy orzekł

o wymeldowaniu R. H. z pobytu stałego z lokalu położonego

w [...] przy ul. [...]. Ww. decyzja z uwagi na brak odwołań stała się ostateczna.

Wnioskiem z dnia [...] r. R. H. wystąpił do Wojewody z żądaniem stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] r.

Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. na żądanie R. H. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] r. orzekającej o wymeldowaniu Go, a w dniu [...] r. wydał decyzję, w której odmówił stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Burmistrza Gminy z dnia [...] r. z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia nieważności powyższego rozstrzygnięcia.

Od powyższej decyzji R. H. w dniu [...] r. wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Skarżący podniósł, że kwestionowana decyzja wydana została bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, a ponadto Wojewoda powinien był rozpatrzyć jego żądanie jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie,

a nie zwracać się do Niego o jego sprecyzowanie.

Decyzją z dnia 20 października 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji utrzymał zaskarżoną decyzję Wojewody

w mocy.

W uzasadnieniu podał, że działania organu dotyczące wezwania R. H. do sprecyzowania wniosku były prawidłowe i Wojewoda słusznie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy z dnia

[...] r. ze względu na brak podstaw do stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania skargi R. H, wyrokiem z dnia 11 maja 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 października 2006 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych rozpoznając przedmiotową sprawę naruszył zasadę dwuinstancyjności, która polega nie tylko na podjęciu dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, ale także zakłada podjęcie tych rozstrzygnięć w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów dla których jest ono prowadzone. Ponadto Minister ograniczył się jedynie do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanej przez organ I instancji.

We wskazanej sytuacji w ocenie Sądu Minister powinien rozważyć, czy nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z uwagi na jej bezprzedmiotowość (po uprzednim uchyleniu decyzji organu I instancji) i zgodnie z żądaniem skarżącego nadać bieg wnioskowi o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrza Gminy z dnia [...] r.

Decyzją z dnia 22 sierpnia 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji uchylił decyzję Wojewody z dnia [...]r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

Następnie postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda przekazał Burmistrzowi Gminy wniosek R. H. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r.

W wyniku rozpatrzenia ww. żądania Burmistrz Gminy decyzją z dnia [...] r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania R. H. z pobytu stałego z lokalu położonego w [...].

W uzasadnieniu organ podał, że skarżący nie zachował terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a dlatego odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie.

W wyniku rozpoznania odwołania R. H. od ww. decyzji Wojewoda decyzją z dnia [...] r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Wojewoda stwierdził, że stanowisko organu i instancji w przedmiocie braku formalnych podstaw do wznowienia postępowania jest słuszne i prawidłowe, ponieważ z przepisów K.p.a. regulujących instytucję wznowienia wynika, że wniosek o wznowienie postępowania wszczyna jedynie postępowanie wstępne, które ma na celu dokonanie jego formalnej oceny i ustalenie, czy wnioskujący powołał się na jedną z przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a.

Na tym etapie postępowania niedopuszczalna jest ocena przyczyn wznowienia postępowania, rozpoznawanie wniosku w takich kategoriach możliwe jest dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

Skarżący żądając wznowienia postępowania powołał się na okoliczność spełniającą znamiona przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zatem znaczenie dla sposobu zakończenia I fazy postępowania w sprawie ma ustalenie, czy podanie o wznowienie postępowania złożył On w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 K.p.a, ponieważ termin do złożenia takiego podania biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.).

W dniu [...] r. wpłynęła do Urzędu Gminy prośba R. H. o wystawienie zaświadczenia dotyczącego jego zameldowania. Informację dot. wymeldowania decyzją Burmistrza Gminy skarżący otrzymał w dniu [...] r., zatem od tego dnia rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego najpóźniej do dnia [...] r. skarżący winien był złożyć wniosek o wznowienie postępowania.

Składając w SKO dniu [...] r., pismo datowane na

[...] r. dotyczące wznowienia postępowania, uczynił to po terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 K.p.a, zatem ustalenia organu gminy w tym zakresie są prawidłowe, a na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. odmowa wszczęcia postępowania następuje w drodze decyzji administracyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję R. H. zarzucił, że nie tylko Minister Spraw Wewnętrznych naruszył zasadę dwuinstancyjności ale również Burmistrz Gminy . Przekroczenie przez niego terminu wynikało tylko i wyłącznie z niewiedzy o fakcie wymeldowania go,

o czym dowiedział się gdy złożył wniosek o potwierdzenie adresu zameldowania.

Końcowo skarżący powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł o wznowienie postępowania w sprawie jego wymeldowania z lokalu położonego w [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda nie znajdując podstaw do zmiany rozstrzygnięcia w sprawie, podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu organy administracji tj. Burmistrz Gminy oraz Wojewoda , które rozpatrzyły sprawę po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2007r. sygn. akt

IV SA/Wa 2438/06 prawidłowo ustalił, że wniosek skarżącego z [...]r. skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji

o jego wymeldowaniu.

Wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym uregulowanym w art. 145-152 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Tryb ten jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego i stąd jego zastosowanie wymaga ścisłej wykładni przepisów dotyczących wznowienia postępowania.

Sąd ustalił, że skarżący dowiedział się o decyzji o swoim wymeldowaniu

w dniu [...]r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżącego w dniu [...]r. – czyli po upływie dwóch miesięcy.

W myśl art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego podanie

o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia,

w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu.

Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnej wyrażoną w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jednocześnie uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania i stąd Burmistrz jako organ właściwy w sprawie zasadnie stwierdził, że brak jest formalnych podstaw do wznowienia postępowania.

Skarżący nie wniósł zaś prośby o przywrócenie terminu uregulowanej w art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzje wydane przez organy obu instancji są zgodne z prawem procesowym.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.