Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 367/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15, 16 ust. 1 pkt 2, art. 29
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień 2004 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z [...] o numerze [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego P.R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 208 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 2, art. 29 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 3, ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 234, poz. 1971 ze zm.), § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 4 lipca 2002 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. Nr 108, poz. 948 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika P. R. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] - znak: [...] określającej w podatku od towarów i usług za:

- styczeń 2004 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł;

- luty 2004 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł;

- marzec 2004 r. umarzającej postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego;

- kwiecień 2004 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu podatkowego pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy wskazując, że P. R. od stycznia 2001 r. prowadził działalność gospodarczą w S. przy ul. K., polegającą na sprzedaży komisowej, sprzedaży akcesoriów komputerowych i komputerów, usług informatycznych i dostępu do sieci internetowej.

Rejestracji w podatku od towarów i usług podatnik dokonał dnia 18 stycznia 2001 r.

W wyniku kontroli przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Skarbowego, w zakresie sprawdzenia prawidłowości instalacji i użytkowania kas rejestrujących oraz sprawdzenia prawidłowości naliczania i deklarowania należności podatkowych w podatku od towarów i usług odpowiednio za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2004 r. oraz za okres 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r., ustalono że podatnik w dniu 26 maja 2003 r. przekroczył wartość sprzedaży towarów i usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w wysokości 40 000,00 zł (uzyskując sprzedaż netto w kwocie [...] zł). Wartość tej sprzedaży, w ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, obligowała zatem podatnika do ewidencjonowania, z dniem 1 sierpnia 2003 r., obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 234, poz. 1971 ze zm.). Pomimo powyższego, P. R. nie zastosował się do tego obowiązku.

Pismem z dnia 30 listopada 2004 r. podatnik złożył wyjaśnienia do ustaleń zawartych w protokołach kontroli, w których wskazując na przepisy § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie kas rejestrujących oraz art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym stwierdził, że obrotem z tytułu komisu jest kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzeń za wykazane usługi, pomniejszona o kwotę podatku. Jednocześnie, podatnik przedstawił wielkości obrotu w okresie od 2001 r. do 31 sierpnia 2004 r. z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, wskazując, że przedstawione przez niego wielkości obrotów wskazują na brak obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej.

Nie podzielając powyższego stanowiska, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w S. wydał, wskazane na wstępie, decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i kwiecień 2004 r. oraz umarzające postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego za marzec 2004 r. wobec stwierdzenia nie dokonywania w tym miesiącu przez podatnika sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność w formie indywidualnych gospodarstw rolnych.

Jednocześnie, organ pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na fakt, iż z dniem 1 sierpnia 2003 r. podatnik nie zainstalował kasy rejestrującej naruszył przepisy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, co skutkowało, w myśl art. 29 ust. 2 ww. ustawy, utratą prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług do czasu rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 125 § 1 i 2, art. 139 § 1, art. 140 § 1 i art. 144 Ordynacji podatkowej i wskazując m.in., że w prowadzonym postępowaniu organ podatkowy pierwszej instancji wysłał do P. R. tylko jedno zawiadomienie o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz nie informował podatnika o nieterminowym załatwieniu sprawy i przedłużeniu terminu do jej załatwienia sprawy.

Nadto, w odwołaniu podkreślono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego przyjął błędną definicję obrotu, skutkującą stwierdzeniem, że w przypadku podatnika powstał obowiązek w zakresie ewidencjonowania obrotu i podatku należnego za pomocą kasy rejestrującej, podczas gdy, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obrotem komisanta jest prowizja, co znajduje potwierdzenie w ww. przepisach ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ponadto w odwołaniu wskazano, że zarówno w § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie kas rejestrujących, jak i w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ustawodawca posługuje się, w odniesieniu do obowiązku instalacji kasy rejestrującej, terminem "obrót".

Jednocześnie, pełnomocnik przedstawił wyliczenia osiągniętego przez P. R. przychodu netto w 2003 r. i do 31 sierpnia 2004 r., które wskazują na nieprzekroczenie obrotu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2002 r.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w S. wskazane powyżej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy, po przytoczeniu stosownych regulacji ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają również czynności będące przedmiotem umowy komisu, a moment powstania obowiązku podatkowego oraz podstawę opodatkowania dla tych czynności reguluje odpowiednio zapis art. 6 ust. 1 i ust. 3 i art. 16 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Jednocześnie, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że ustawodawca uznał za konieczne wprowadzenie regulacji prawnej, której celem byłoby zobowiązanie podatników, dokonujących sprzedaży lub świadczących usługi na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych, do ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego z zastosowaniem kas rejestrujących. W ustawie o podatku od towarów i usług regulację taką zawiera art. 29 ust. 1, który wprowadza obowiązek ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących obrotu oraz podatku należnego przez podatników sprzedających towary i świadczących usługi, w tym również w zakresie handlu i gastronomii, na rzecz wyżej wskazanych osób.

Z akt sprawy wynika natomiast, jak podkreślił następnie organ drugiej instancji, że P. R. przekroczył wartość sprzedaży na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności w wysokości 40 000,00 zł w dniu 26 maja 2003 r., uzyskując sprzedaż netto w kwocie [...] zł. Tymczasem, zgodnie z regulacją zawartą w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie kas rejestrujących ustawodawca zwolnił do 31 grudnia 2004 r. z obowiązku ewidencjonowania podatników, u których kwota obrotu z działalności, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy, nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 40 000,00 zł i którzy nie byli wcześniej objęci obowiązkiem ewidencjonowania. Zwolnienie to, w myśl ust. 7 ww. rozporządzenia, traci moc po upływie dwóch miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło w ciągu roku podatkowego przekroczenie kwoty obrotów w wysokości 40 000,00 zł z działalności, o której mowa w art. 29 ust. 1.

Stosownie zatem do ww. przepisów, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, podatnik miał obowiązek rozpocząć ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących z dniem 1 sierpnia 2003 r., jak prawidłowo przyjął organ pierwszej instancji. Powyższe ustalenia uzasadniały także zastosowanie sankcji wskazanej w art. 29 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym podatnicy, naruszający obowiązek określony w ust. 1, do czasu rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, tracą prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.

Odnosząc się natomiast do zarzutów pełnomocnika, dotyczących naruszenia zasad postępowania podatkowego organ odwoławczy, po przedstawieniu swojego stanowiska, uznał je za nietrafne albowiem, w jego ocenie, postępowanie odwoławcze wykazało, że stan faktyczny ustalony w przedmiotowych sprawach znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, podjęte działania przez organ podatkowy pierwszej instancji zmierzały do ustalenia i wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, a rozstrzygnięcia dokonano w oparciu o obiektywnie ustalony stan faktyczny i obowiązujące przepisy prawa. Natomiast, długotrwałe prowadzenie postępowania było częściowo uzasadnione skomplikowanym charakterem rozpatrywanego zagadnienia oraz znacznym okresem objętym postępowaniem. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił jednakże zasadność zarzutów, dotyczących braku w aktach sprawy potwierdzeń odbioru przez podatnika postanowień o przedłużeniu przedmiotowego postępowania podatkowego, jednakże, w jego ocenie, uchybienia te nie miały istotnego wpływu na dokonane rozstrzygnięcie.

Co do zarzutu pełnomocnika, dotyczącego przyjęcia błędnej definicji obrotu komisanta, skutkującego twierdzeniem o powstaniem obowiązku w zakresie rozpoczęcia ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej obrotu i kwot podatku należnego, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że wskazywany przez pełnomocnika w odwołaniu art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT normuje kwestię podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług komisanta, natomiast pojęcie wartości sprzedaży towarów przez podatników wykonujących usługi komisu określone zostało w art. 14 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy, zgodnie z którym przez wartość sprzedaży towarów rozumie się wartość sprzedanych towarów będących przedmiotem umowy komisu. Czym innym jest zatem wartość sprzedanych towarów, a czym innym podstawa opodatkowania, uregulowana w art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, mając na względzie zasady, które obligują podatnika do instalacji kasy rejestrującej zawarte w art. 29 ust. 1 ww. ustawy, który wyraźnie wskazuje, że należy brać pod uwagę wartość sprzedanych towarów, zarzut podatnika, że organ podatkowy błędnie określił wartość sprzedaży u prowadzącego komis poprzez nie uwzględnienie definicji wskazanej w art. 16 ust. 1 pk 2 jest bezpodstawny. Na poparcie swojego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że realizując delegację ustawową, zawartą w art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług Minister Finansów w § 5 ust. 5 rozporządzenia z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. Nr 108, poz. 948 ze zm.) stwierdził, że podatnicy o których mowa w art. 16 ustawy, prowadzący ewidencję przy zastosowaniu kas rejestrujących, ewidencjonują na potrzeby obliczenia osiąganego przez nich obrotu oraz kwot podatku należnego całą wartość sprzedaży własnej oraz prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników.

W skardze na ww. decyzję, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, pełnomocnik podatnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymał stanowisko zawarte w odwołaniach od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, ponownie podkreślając, że nie zgadza się z dokonaną przez organy podatkowe obu instancji wykładnią przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie kas rejestrujących. W ocenie skarżącego, przytoczony przez organ podatkowy drugiej instancji art. 14 ust. 4 pkt 1 ustawy nie ma w rozstrzyganych sprawach zastosowania, bowiem żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, określających moment powstania obowiązku w zakresie instalacji kasy rejestrującej, nie posługuje się pojęciem "wartość sprzedaży", a zastosowana przez organ odwoławczy wykładnia per analogiam jest, zdaniem skarżącego, niedopuszczalna albowiem w prawie podatkowym priorytet ma wykładnia językowa. Nadto, pełnomocnik skarżącego podkreśliła, że nie zgadza się też ze stanowiskiem organu odwoławczego, że naruszenie norm proceduralnych w niniejszej sprawie nie miało istotnego wpływu na dokonane przez organ podatkowy pierwszej instancji rozstrzygnięcia.

Reasumując, w skardze podkreślono, że nie można mówić w rozstrzyganych sprawach o zachowaniu zasady zaufania do organów podatkowych, zawartej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, wobec faktu nie wydania decyzji przez okres blisko 2 lat oraz regularnego naruszania w toku prowadzonego postępowania przepisów proceduralnych.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa materialnego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Podatnikami tego podatku, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, są m.in.: osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy podatnikami są też osoby wskazane powyżej wykonujące czynności, o których mowa w art. 16, który stanowi z kolei, że podstawę opodatkowania czynności umowy komisu stanowi dla komisanta lub innej osoby świadczącej usługi o podobnym charakterze jest kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzeń za wykonanie usługi, zmniejszona o kwotę podatku, z zastrzeżeniem ust. 1a (art. 16 ust. 1 pkt 2). Tak więc, o ile zgodnie z zasadą, że podstawą opodatkowania jest obrót (art. 15 ust. 1), to obrotem w przypadku komisanta jest kwota prowizji zmniejszona o kwotę podatku.

Z kolei w art. 29 omawianej ustawy wskazano, że podatnicy sprzedający towary i świadczący usługi, w tym również w zakresie handlu i gastronomii, na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych, są obowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących (ust. 1), a podatnicy naruszający ww. obowiązek, do czasu rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, tracą prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług (ust. 2). Jednocześnie, w art. 29 ust. 3 wskazano, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia może zwolnić na czas określony niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, ze względu na rodzaj prowadzonej działalności lub wysokość obrotu (pkt 2) oraz określi kryteria i warunki techniczne, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące, oraz warunki ich stosowania przez podatników (pkt 4).

W Rozporządzeniu Ministra Finansów z 23 grudnia 2002 r. (Dz. U. Nr 234, poz. 1971) wydanym na podstawie delegacji ustawowej wskazanej w art. 29 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wskazano natomiast, że do dnia 31 grudnia 2004 r. zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania podatników, u których kwota obrotu z działalności, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy, nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 40 000,00 zł i którzy nie byli wcześniej objęci obowiązkiem ewidencjonowania, z zastrzeżeniem ust. 7 (§ 3 ust. 1 pkt 3).

Tak więc, mając na uwadze powyższe regulacje, które wyczerpują zasady opodatkowania podatkiem VAT komisantów oraz regulują obowiązek rozpoczęcia prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących u takich podmiotów, stwierdzić należy, że błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że w przypadku powstania obowiązku prowadzenia kasy rejestrującej dla komisanta obrotem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ww. ustawy jest cała wartość sprzedanych towarów, jak przyjęto to w niniejszej sprawie, bo takiej regulacji wskazane powyżej przepisy nie zawierają. Błędne jest także powoływanie się w tym zakresie na art. 14 ust. 4 pkt 1, który stanowi, że w przypadku podatników, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 2, przez wartość sprzedaży towarów, określoną w ust. 1 pkt 1, rozumie się wartość sprzedanych towarów u podatników dokonujących sprzedaży towarów będącej przedmiotem umowy komisu, bowiem powyższa regulacja, po pierwsze, dotyczy zwolnienia od podatku VAT, co nie jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy, a po drugie, nie posługuje się terminem obrót jak art. 15, 16 ust. 1 pkt 2 czy art. 29 ust. 1 ustawy o VAT.

Nie można się też zgodzić ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w S., że istotna w tym zakresie jest regulacja § 5 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z 4 lipca 2002 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym musza odpowiadać kasy rejestrujące, oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. Nr 108, poz. 948), które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem, ww. przepis stanowiący, że: "podatnicy prowadzący ewidencję przy zastosowaniu kas rejestrujących, u których podstawą opodatkowania jest kwota prowizji lub inna postać wynagrodzenia za wykonywane usługi w ramach umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innych umów o podobnym charakterze albo też marża, ewidencjonują na potrzeby obliczenia osiąganego przez nich obrotu oraz kwot podatku należnego całą wartość sprzedaży własnej oraz prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników", dotyczy przypadków, gdy powstał już względem danego podmiotu obowiązek prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej, co w niniejszej sprawie także nie miało miejsca.

Z tego też względu stwierdzić należy, że z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego organy podatkowej przyjęły, że do wyliczenia obrotu podatnika przyjąć należy całą wartość sprzedaży, co skutkowało stwierdzeniem, że z dniem 1 sierpnia 2003 r. skarżący miał obowiązek zainstalowania kasy rejestrującej zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a wobec niespełnienia tego obowiązku podlegał sankcji z art. 29 ust. 2 ww. ustawy.

Tak więc, mając na uwadze powyższe, uznając że nie jest konieczne odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.