Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1033/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1  pkt 1, art. 101 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej A. G. – W. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 maja 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania R. C. od decyzji Starosty z dnia [...] 2015 r. znak: [...] orzekającej:

w pkt 1 o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] 2012 r. w sprawie rejestracji samochodu osobowego marki Toyota Agensie o numerze VIN [...], rok prod. 2011, zarejestrowanego pod nr [...] na rzecz R. C.,

w pkt 2 o odmowie rejestracji samochodu osobowego marki Toyota Avensis o numerze VIN [...], rok prod. 2011, zarejestrowanego pod nr [...] na rzecz R. C. działając na podstawie art. 66 ust. 3a pkt 1, art. 72 ust.1, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. 2012 r. poz. 1137, ze zm.), § 2 ust. 1, § 3 ust.1 pkt 1, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1522 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 5, art. 146 § 1, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Wcześniej Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku R. C. o zawieszenie przedmiotowego postępowania odmówiło zawieszenia postępowania powołując jako podstawę prawną art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 101 K.p.a.

Ustalono następujący stan sprawy.

Starosta dokonał czasowej rejestracji pojazdu marki Toyota Avensis o nr VIN: [...] dnia 11 czerwca 2012 r., wydając tablice rejestracyjne o wyróżniku [....] zalegalizowane znakiem legalizacyjnym serii [...], nalepkę kontrolną serii [...] oraz pozwolenie czasowe serii [...] na podstawie dołączonych do wniosku o rejestrację dokumentów, a to:

-zaświadczenia o badaniu technicznym pojazdu nr [...],

- dowodu rejestracyjnego cz. I ([....]) i II ([...]) wraz z tłumaczeniem,

- umowy kopna sprzedaży pojazdu zawartej między P. und B. GMBH, a M. S. z 12 kwietnia 2012 r. wraz z tłumaczeniem,

- umowy kupna sprzedaży samochodu zawartej pomiędzy M. S. a R. C. z 6 czerwca 2012 r.,

- zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie podatku od towarów i usług lub braku obowiązku uiszczenia w/w podatku z tytułu nabycia środka transportu Nr [...] z 20 kwietnia 2012 r.

- dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytego wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju Nr [...] z 16 kwietnia 2012 r.

dowodu wpłaty opłaty recyklingowej,

oświadczenia o braku tablic rejestracyjnych,

dowodów wpłaty KP nr [...] i nr [....].

Następnie Starosta decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] dokonał rejestracji przedmiotowego pojazdu wydając dowód rejestracyjny serii [...] i kartę pojazdu serii [...].

Prokurator Rejonowy 7 listopada 2014 r. wniósł sprzeciw do od tej ostatecznej decyzji Starosty z [....] 2012 r. nr [...].

Prokurator wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego, uchylenie objętej sprzeciwem decyzji oraz o wydanie decyzji o odmowie rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, iż w toku nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową postępowania karnego sygn.. akt [...] uzyskano opinię nr [...] z dnia 23 marca 2013 r. z zakresu mechanoskopii dotyczącej oznakowania identyfikacyjnego samochodu marki Toyota Avensis o nr rej. [...], z której to wynika, iż oznakowanie identyfikacyjne VIN [...] jest nieoryginalne i wykonane zostało niefabrycznie po wcześniejszym usunięciu - zeszlifowaniu numeru pierwotnego [...]. W toku badania biegły stwierdził również, że tabliczka znamionowa pojazdu jest podrobiona i zamocowana wtórnie do nadwozia badanego pojazdu. Biegły z zakresu mechanoskopii stwierdził podczas badania przedmiotowego pojazdu, iż numer silnika badanego pojazdu nie nosi śladów przerabiania lub podrabiania i przyporządkowany został fabrycznie do nadwozia o oznakowaniu identyfikacyjnym VIN [...]. Pojazd o nr VIN [...] został natomiast zgłoszony w Niemczech, jako utracony.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. Prokurator Rejonowy umorzył śledztwo w sprawie [...] dotyczące przerobienia znaku identyfikacyjnego przedmiotowego pojazdu wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa. Prokurator Rejonowy nadzorował również postępowanie karne [...] w sprawie:

podrobienia w celu użycia za autentyczny w nieustalonym dniu od 10 lutego 2011 r. do 06 czerwca 2912 r, w nieustalonym miejscu przez nieustaloną osobę dokumentu w postaci blankietu niemieckiego dowodu rejestracyjnego nr [...] poprzez nakreślenie szczegółowych danych pojazdu marki Toyota Avensis oraz danych jego właściciela,

podrobienia w celu użycia za autentyczny w nieustalonym dniu w nieustalonym miejscu przez nieustaloną osobę dokumentu "zaświadczenie potwierdzające uiszczenie podatku od towarów i usług lub braku obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu nr [...] poprzez nakreślenie szczegółowych danych pojazdu marki Toyota Avensis oraz danych właściciela,

- podrobienia w celu użycia za autentyczny w nieustalonym dniu w nieustalonym miejscu przez nieustaloną osobę dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju nr [...] poprzez nakreślenie szczegółowych danych jego właściciela.

Postępowanie [...] zostało umorzone wobec niewykrycia sprawcy wyżej wymienionych przestępstw.

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji opisano przebieg wznowieniowego oraz wskazano, iż zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Następnie organ wskazał, iż oceniając zebrany materiał dowodowy w wznowieniowym postępowaniu należy stwierdzić jednoznacznie, iż nastąpiło fałszerstwo dokumentów stanowiących podstawę do rejestracji pojazdu marki Toyota Avensis o nr VIN [...] oraz dokonano przerobienia nr VIN pojazdu.

Od powyższej decyzji odwołał się w ustawowym terminie Pan R. C. reprezentowany przez radcę prawnego M. K., zarzucając decyzji naruszenie art. 72 i art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez niesprecyzowanie konkretnego ustępu danego artykułu z art. 72 u art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nieprzyjęcie, że R. C. przedstawił dokument własności pojazdu, o którym mowa w tym przepisie. Odwołujący wniósł o zawieszenia postępowania (wniosek ten został rozpatrzony przez Kolegium odrębnym postanowieniem), a na wypadek nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania odwołujący wskazał, iż wobec brzmienia umowy kupna sprzedaży z dnia 06 czerwca 2012 r. dobra wiara R. C. jest niewątpliwa. R. C. jeździ samochodem nieprzerwanie od 3 lat i uważa go za własny.

W sprawie wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji Odwołujący powołał się na fakt podjęcia postępowania karnego na nowo (art. 327 k.p.k.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, ze zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1/ dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2/ decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3/ decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4/ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5/ wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6/ decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7/ zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8/ decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu. Które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Odnośnie do przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., której stwierdzenie spowodowało wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, podkreślić należy, iż zgodnie z orzecznictwem przesłanka ta nie zachodzi w sytuacji, gdy dane okoliczności (czy dowody) były znane organowi w chwili wydawania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. po wydaniu postanowienia w sprawie wznowienia postępowania organ administracyjny prowadzi postępowanie co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Taka treść tego przepisu oznacza, że w pierwszej kolejności obowiązkiem organu administracyjnego jest przeprowadzenie postępowania w sprawie wystąpienia przynajmniej jednej z enumeratywnie wyliczonych przesłanek z art. 145 § 1 i art. 145a § 1 K.p.a., a dopiero po ustaleniu, że przynajmniej jedna z takich przesłanek w sprawie zachodzi - przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wznowił postępowanie, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Wskazano, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. -Prawo o ruchu drogowym pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. Podkreślono, iż organ administracji, wydając decyzję, co do meritum sprawy we wznowionym postępowaniu, rozpoznaje sprawę na nowo, przy czym zasadą jest, że stosuje przepisy obowiązujące w chwili wydania decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Natomiast, jeśli chodzi o stan faktyczny, jaki we wznowionym postępowaniu organ obwiązany jest przyjąć, jest to stan, który legł u podstaw wydania decyzji kończącej postępowanie, które wznowiono. W art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wskazano, że ewentualne nowe okoliczności i dowody, które zostały pominięte przez organ rozstrzygający sprawę, a które nie były mu znane, musiały istnieć w dniu wydawania decyzji w sprawie. Organ nie może, zatem wziąć pod uwagę okoliczności faktycznych, jakie zaistniały po wydaniu decyzji kończącej postępowanie, które wznowiono.

Organ przytoczył przepisy prawa materialnego, które odnoszą się do przedmiotu sprawy, w której nastąpiło wznowienie postępowania - a zatem rejestracji pojazdu. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, j jeżeli była wydana; 3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu -jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 7) (uchylony); 8) (uchylony); 9) dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy.

Powyższe przepisy precyzuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1522 ze zm.).

Zgodnie z art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Cechy identyfikacyjne, zgodnie z art. 66a ust. 1 ustawy, nadaje i umieszcza producent. Według jednak art. 66a ust. 2 ustawy starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadkach wymienionych w tym przepisie. Wskazano, że w kontekście niniejszej sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. muszą dotyczyć przesłanek rejestracji pojazdu. Rejestracji dokonuje się na podstawie dokumentów wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W razie zatem niespełnienia przewidzianych prawem warunków tj. nieprzedłożenia wymaganych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Przepisy powołanej wyżej ustawy uzależniają m.in. dokonanie rejestracji pojazdu od przedstawienia dokumentów poświadczających dane identyfikacyjne pojazdu, którymi są numer nadwozia oraz numer silnika. Dokument określający tzw. cechy identyfikacyjne pojazdu musi być prawdziwy nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodny ze stanem faktycznym (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2000 r., sygn. II SA 2506/99, LEX 55319).

Zdaniem Kolegium orzekającego w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności powodujące konieczność wznowienia postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Do organu wpłynął sprzeciw Prokuratora Rejonowego, do którego dołączono m.in. uwierzytelnioną przez Prokuratora kserokopię opinii biegłego Sądu Okręgowego Nr [...] z dnia 23 marca 2013 r., z której wynika, iż przedmiotowy pojazd posiada przerobione numery identyfikacyjne VIN: [...], natomiast oznaczenie przedmiotowego pojazdu przed przerobieniem miało brzmienie "[...]". Z powyższego wynika, że decyzja ostateczna wydana z upoważnienia Starosty o rejestracji pojazdu nr [...] z dnia [...] 2012 r., dotknięta była przesłanką wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Wynikający ze wspomnianej wyżej opinii biegłego fakt, iż przedmiotem rejestracji, dokonanej powyższą decyzją był pojazd o innych numerach znamionowych, aniżeli tych, które zostały podane w decyzji o rejestracji na podstawie dokumentów złożonych w postępowaniu przez Wnioskodawcę, jest nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznaną organowi, który wydał decyzję, a jednocześnie mającą wpływ na zakres praw i obowiązków strony, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Dopiero po zarejestrowaniu samochodu ustalono bowiem, iż numery identyfikacyjne nadwozia nie są oryginalne, gdyż zostały w sposób nieuprawniony przerobione.

Odnosząc się do zarzutu odwołującego, iż postępowanie karne w przedmiotowej sprawie zostało podjęte na nowo. Okoliczność ta jest bez znaczenia dla niniejszego postępowania. Postępowanie to toczy się w oparciu m.in. o wyżej wspomnianą opinię biegłego, który to dowód ten organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie uznały za wystarczający dla stwierdzenia zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji w sprawie rejestracji (podkreślić należy, iż akta niniejszego postępowania nie dają podstaw, aby go w jakikolwiek sposób kwestionować). Natomiast fakt, że postępowanie karne w sprawie nabycia samochodu z przerobionymi oznaczeniami identyfikacyjnymi zostało umorzone oraz, że skarżący nabył samochód w dobrej wierze, są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nie ulega również wątpliwości, iż przedmiotowe postępowanie dotyczyło rejestracji samochodu osobowego marki Toyota Avensis o numerze VIN [...], rok prod. 2011, a taki samochód (o takim numerze VIN) najprawdopodobniej w ogóle nie istnieje, a na pewno nie jest własnością R. C. Nawet w złożonym przez C. pozwie do Sądu powszechnego o ustalenie, R. C. domaga się stwierdzenia przez Sąd, iż jest właścicielem pojazdu o nr VIN [...], a nie o nr VIN [...]. Bez względu też na ocenę czy dowód rejestracyjny i pozostałe dokumenty zostały sfałszowane, wskazać należy, iż dokumenty te także odnoszą się do pojazdu o numerze VIN [...], a taki pojazd nie jest własnością R. C. Trudno byłoby bowiem uznać np. dowód rejestracyjny dotyczący pojazdu o nr VIN [...], za dokument przydatny przy rejestracji pojazdu, którego oryginalny nr to: VIN [...].

Przedmiotowe postępowanie dotyczyło pojazdu o nr VIN [...], a taki pojazd z całą pewnością nie jest własnością R. C., co pośrednio uznaje też sam R. C. w pozwie o ustalenie, iż jest właścicielem pojazdu o innym nr VIN. W tym kontekście kwestia uznanych przez Prokuratora za sfałszowane dalszych dokumentów jawi się jako kwestia wtórna, bowiem z całą pewnością dokumenty te i tak nie dotyczyły pojazdu o nr VIN [...], a to pojazd o takim nr VIN jest w posiadaniu Strony.

R. C. na powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżył ją w zakresie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie zawieszenia postępowania.

Zarzucił naruszenie art. 98 K.p.a. poprzez nierozważenie czy jest racjonalna i uzasadniona podstawa do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy w Sądzie Rejonowym o ustalenie prawa własności ruchomości – samochodu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja SKO zapadła przedwcześnie. Organ nie rozpatrzył wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania w aspekcie wszystkich przesłanek z art. 98 K.p.a. Zawieszenie postępowania powinno służyć wyczekiwaniu na rozstrzygnięcie istotne dla zasadniczej sprawy, w tym przypadku na rozstrzygnięcie dotyczące ustalenia własności przedmiotowego samochodu Toyota Avensis i zarejestrowania go. Skarżący nabywając przedmiotowy samochód działał w dobrej wierze. Sporny samochód posiadał wiarygodne dokumenty. Skarżący uważa się za właściciela samochodu, ale samą formalność potwierdzenia własności musi załatwić przed Sądem Rejonowym w postępowaniu o ustalenie prawa własności. Tak więc istnieje uzasadniona podstawa zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. lub zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 K.p.a.

W ocenie skarżącego brak rozważenia przez organ przesłanek zawieszenia postępowania z art. 98 K.p.a. pozbawia go możliwości ustosunkowania się do argumentacji Kolegium w tym zakresie oraz uniemożliwia sądowi dokonania oceny przesłanek, jakimi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ podniósł, że zarówno w postanowieniu z dnia [...] 2015 r., jak również w decyzji z dnia 25 maja 2015 r. szczegółowo uzasadniono stanowisko Kolegium. Podniesiono również, że z treści art. 98 K.p.a. wynika jednoznacznie, że z dobrodziejstwa art. 98 § 1 K.p.a. można skorzystać tylko w razie prowadzenia postępowania na wniosek strony. Tymczasem przedmiotowe postępowanie wznowieniowe nie zostało wszczęte na żądanie R. C., zatem nie jest możliwe dokonanie na jego wniosek zawieszenia postępowania w oparciu o dyspozycję art. 98 § 1 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem, Sąd nie znalazł dostatecznych podstaw proceduralnych i materialnoprawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jedną z przesłanek, których zaistnienie obliguje organ do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest wyjście na jaw, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Co do zasady sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Jednakże w myśl § 2 przywołanego przepisu postępowanie może zostać wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jednak jedynie wówczas, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego

Organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu właśnie na podstawie art. 145 § 1pkt 5 K.p.a. Istotne znaczenie w sprawie w kontekście treści skargi, ma art. 101 § 3 K.p.a. Przepis ten stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Takie brzmienie temu przepisowi nadał art. 1 pkt 17 lit. b/ ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), nowelizujący te akty z dniem 11 kwietnia 2011 r. Przed tą zmianą art. 101 § 3 k.p.a. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. W stanie prawnym, obowiązującym przed 11 kwietnia 2011 r., jeśli idzie o postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania zażalenia służyły na każde rozstrzygnięcia wydane w sprawie zawieszenia. Zaskarżalne, zatem były postanowienia o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania, o podjęcie zawieszonego postępowania i o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zmiana przepisu dokonana ww. ustawą uniemożliwia już wniesienie zażaleń na wszystkie z w/w postanowień. Powodem dokonanej zmiany był zamiar ustawodawcy przyspieszenia postępowania administracyjnego, zatem zachowanie środka zaskarżenia tylko na takie postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania, które hamuje proces administracyjny. Takimi są postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania oraz odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostałe rodzaje rozstrzygnięć w przedmiocie zawieszenia, tj. o odmowie zawieszenia postępowania oraz o podjęciu postępowania, mogą być zaskarżone, zgodnie z regułą wynikającą z art. 142 K.p.a. (postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji). Zatem skoro wniosek o zawieszenie postępowania wpłynął dopiero na etapie postepowania odwoławczego i został rozstrzygnięty negatywnie na tym etapie prze Samorządowe Kolegium Odwoławcze to strona mogła podnosić te okoliczności dotyczące zawieszenia postępowania w skardze do sądu, co uczynił skarżący w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącego, w sprawie brak było obligatoryjnych jak i fakultatywnych podstaw określonych w art. 97§ 1 i 98 § 1 K.p.a. do zawieszenia postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Twierdzenie skarżącego, że zawieszenie postępowania powinno służyć wyczekiwaniu na rozstrzygnięcie istotne dla zasadniczej sprawy, w tym przypadku na rozstrzygnięcie dotyczące ustalenia własności przedmiotowego samochodu Toyota Avensis i zarejestrowania go jest błędne z samej istoty zasady praworządności. Nie można było bowiem utrzymywać stanu rejestracji pojazdu uzyskanej na podstawie sfałszowanych numerów i dokumentów, co zostało już zgodnie z prawem stwierdzone. Toczące się przed Sądem Rejonowym postępowanie o ustalenie prawa własności przedmiotowego pojazdu, bez względu na sposób zakończenia postępowanie przed Sądem Rejonowym nic nie zmieni, bowiem decyzja Starosty z dnia [...] 2012 r. odnośnie do rejestracji samochodu osobowego marki Toyota Avensis o numerze VIN [...], rok 2011, pod nr [...] została wydana na podstawie sfałszowanych numerów i dokumentów. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że postępowanie dotyczyło rejestracji samochodu osobowego marki Toyota Avensis o numerze VIN [...], rok prod. 2011, a taki samochód (o takim numerze VIN) najprawdopodobniej w ogóle nie istnieje, a na pewno nie jest własnością R. C., a nawet w złożonym przez skarżącego pozwie do Sądu powszechnego o ustalenie, skarżący domaga się stwierdzenia przez Sąd, iż jest właścicielem pojazdu o nr VIN [...], a nie o nr VIN [...].

Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie nie uwzględniło wniosku R. C. o zawieszenie przedmiotowego postępowania z powodu braku prawnych przesłanek zawieszenia.

Natomiast wypełniając obowiązek z art. 134 § 1 p.p.s.a., że Sąd przy rozpoznaniu skargi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdza, iż wykazana wadliwość decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...] 2012 r. o rejestracji pojazdu nr [...] zrealizuje przesłankę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Przedmiotem rejestracji dokonanej powyższą decyzją był pojazd o innych numerach znamionowych, aniżeli tych, które zostały podane w decyzji o rejestracji na podstawie dokumentów złożonych w postępowaniu przez wnioskodawcę, a jest to nowa okoliczność faktyczna istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej, wówczas nieznana organowi, który wydał decyzję, a jednocześnie mającą wpływ na zakres praw i obowiązków strony, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Jest niesporne, że dopiero bowiem po zarejestrowaniu samochodu ustalono, iż numery identyfikacyjne nadwozia nie są oryginalne, gdyż zostały w sposób nieuprawniony przerobione.

Z tych wszystkich względów skarga, jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.