Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 979/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1285/10 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1285/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyniku skargi T. W. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 października 2010 r., wydaną w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny Sąd pierwszej instancji podał, że na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia 22 czerwca 2010 r. orzekł solidarną odpowiedzialność skarżącego z "A." S.A. z siedzibą w G. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2005 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

1.3. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w G., decyzją z dnia 14 października 2010 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której decyzji organu odwoławczego zarzucił naruszenie art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p.") w związku z art. 615 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks Spółek Handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej również jako "K.s.h.") i art. 367 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy (Dz.U. Nr 57, poz. 502 ze zm., dalej również jako "K.h."), polegające na nałożeniu na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki za okres po ustaniu kadencji skarżącego jako członka zarządu spółki.

2.2. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 257/05 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący w 2005 r., aktywnie wykonywał obowiązki prezesa zarządu spółki, co oznacza, że przesłanka określona w art. 116 § 2 O.p., wystąpiła w niniejszej sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo, co rodzi konieczność jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a.").

3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd pierwszej instancji, po wskazaniu zakresu i kryterium sądowoadministracyjnej kontroli rozstrzygnięć organów administracji publicznej, zauważył, iż z akt sprawy wynika, że T. W. został powołany do zarządu spółki w dniu 2 lipca 1999 r. Zgodnie z art. 367 wówczas obowiązującego Kodeksu handlowego kadencja pierwszego zarządu spółki wynosiła 2 lata. W trakcie kadencji doszło do zmiany przepisów prawa i w dniu 1 stycznia 2001 r., wszedł w życie Kodeks spółek handlowych. Art. 615 § 2 K.s.h., przewidywał, iż do kadencji członków organów spółek mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. Tym samym do kadencji skarżącego nadal miał zastosowanie przepis art. 367 K.h. Zgodnie z § 3 tego przepisu mandat T. W. wygasł z dniem odbycia walnego zgromadzenia przyjmującego sprawozdanie za rok 2001. Oznacza to, zdaniem Sądu, brak podstaw do obciążenia skarżącego odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe spółki za 2005 rok.

3.3. Sąd zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji pojęcie "czasu pełnienia obowiązków członka zarządu" zostało utożsamione z członkostwem w zarządzie, pozostawaniem w nim od czasu powołania do czasu odwołania, bez powiązania z prawną możliwością oddziaływania na sprawy spółki. Tymczasem żadne racje określające funkcję i charakter odpowiedzialności majątkowej złożonej na osoby trzecie, zarządców niewypłacalnej spółki jako wyjątku od zasady, że za zobowiązania osoby prawnej - spółki kapitałowej - odpowiada ta spółka, nie przemawiają za ponoszeniem tej odpowiedzialności przez członków zarządu nie mających kompetencji do realizowania wszystkich czynności związanych z pełnioną funkcją.

Na potwierdzenie powyższego stanowiska WSA w Gdańsku powołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt I CSK 246/06 (publ.: OSNC 2007 nr 7-8, poz. 124), w którym stwierdzono m.in., że mandat członka zarządu spółki akcyjnej jest uprawnieniem do sprawowania funkcji piastuna organu osoby prawnej, natomiast kadencja wyznacza okres pełnienia funkcji w zarządzie.

3.4. W kolejnym fragmencie uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji podniósł, że nie budzi wątpliwości to, że członek zarządu, nie odwołany z tego organu spółki, po skwitowaniu i wygaśnięciu mandatu nie pełni żadnej funkcji, gdyż utracił upoważnienie do podejmowania czynności, do których w czasie sprawowania mandatu uprawniała go ustawa i statut lub umowa spółki. Stąd wniosek, że tylko osoba, której przysługuje mandat, może być uważana za członka zarządu, także w świetle przepisów podatkowych. Pogląd ten, zdaniem WSA w Gdańsku, znajduje potwierdzenie w orzeczeniach Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2006 r., sygn. akt II UK 47/06 (publ.: OSNP 2007 nr 19-20, poz. 296) i z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt I UK 123/08 (niepublikowany), w których stwierdzono, że o odpowiedzialności na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej nie rozstrzyga faktyczne pełnienie funkcji; posłużenie się w § 2 tego przepisu zwrotem "pełnienie obowiązków" oznacza, że chodzi o rzeczywiste (czynne, faktyczne) ich wykonywanie. Nie jest istotne członkostwo w zarządzie, lecz członkostwo powiązane z mandatem, czyli z upoważnieniem do pełnienia obowiązków i wykonywania praw członka zarządu, a więc z kompetencją do realizowania funkcji członka zarządu, z umocowaniem i uprawnieniem do pełnienia funkcji w zarządzie, "urzędowaniem" i pełnieniem wszelkich funkcji piastuna organu osoby prawnej.

3.5. Sąd pierwszej instancji podniósł również, że uzasadnieniem dla stanowiska prezentowanego w sprawie przez organ podatkowy nie mógł być wyrok NSA o sygn. akt I FSK 257/05, zapadł on bowiem "w okolicznościach niekwestionowanego mandatu członka zarządu".

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektor Izby Skarbowej, reprezentowany przez pełnomocnika – będącego radcą prawnym – wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestionując w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucił mu naruszenie:

I. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 116 § 2 O.p., przez uznanie, że członek zarządu nie ponosi odpowiedzialności określonej w § 1 art. 116 Ordynacji podatkowej, obejmującej zaległości podatkowe, z tytułu zobowiązań, powstałych w czasie faktycznego pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu, tylko w czasie formalnej kadencji w spółce, i tym samym przyjęcie, że za zobowiązania spółki w której nie wybrano formalnie członka zarządu na nową kadencję, mimo, że dalej czynnie sprawuje on swoje obowiązki, nikt nie odpowiada.

II. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez WSA w Gdańsku błędnej oceny działań organów, podczas prowadzonego przez te organy postępowania, w tym podjętych w związku z gromadzeniem przez nie materiału dowodowego i dokonaniem jego oceny, a w konsekwencji dokonanie przez Sąd błędnej oceny ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, i przyjęcie, że Pan T. W. po upływie pierwszej kadencji nie pełnił funkcji członka Zarządu spółki, podczas, gdy w istocie pełnił tę funkcję w Zarządzie przez kolejne lata, mimo niespełnienia warunku formalnego powoływania go na kolejne kadencje;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., gdyż z uwagi na naruszenie przez WSA w Gdańsku prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 116 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, brak było podstaw prawnych do uchylenia decyzji organu podatkowego drugiej instancji;

- art. 151 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, podczas, gdy zachodziły przesłanki do oddalenia skargi.

Mając na uwadze powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie, od skarżącego na rzecz organu, kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Skarbowej w G. nie zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Jeżeli, więc nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. - a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły - to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.

5.1.1. W kontekście zakresu rozpoznania sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w wyniku złożenia skargi kasacyjnej, zauważyć należy, że we wniesionym środku zaskarżenia organ podatkowy nie kwestionuje braku po stronie skarżącego formalnych uprawnień do zasiadania w zarządzie spółki. Świadczy o tym treść zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej, jak też samo uzasadnienie tego środka zaskarżenia, w którym jego autorka forsuje dwie tezy, mianowicie, że:

- działania podejmowane przez skarżącego, znajdujące potwierdzenie w załączonych do akt sprawy dokumentach, jednoznacznie świadczą o posiadaniu przez niego rzeczywistego wpływu - oddziaływania czynnego i faktycznego na spółkę; zdaniem organu T. W. wypełniał czynnie powierzone mu obowiązki członka zarządu w czasie, gdy powstały przedmiotowe zaległości spółki poprzez faktyczne, aktywne działanie w jej imieniu, a zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej członek zarządu ponosi odpowiedzialność określoną w § 1 art. 116 Ordynacji podatkowej, obejmującą zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu, nie natomiast w czasie kadencji w spółce, co potwierdza wyrok NSA z dnia 18 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 257/05;

- oraz, że mimo niepowołania skarżącego po 2001 r. na kolejne kadencje w zarządzie spółki po tym okresie nie dokonano stosownych zmian w KRS, co powoduje, że organ mógł, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm., dalej również jako "ustawa o KRS") domniemywać, że skarżący nadal jest członkiem zarządu i w związku z tym orzec o jego odpowiedzialności za zaległości spółki.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że kwestia braku formalnych uprawnień T. W. do zajmowania stanowiska w zarządzie spółki "A." jest w sprawie bezsporna i jako niekwestionowana w skardze kasacyjnej nie może na tym etapie postępowania być poddana ocenie NSA.

5.2. Sporna natomiast pozostaje kwestia, czy pod zawartym w art. 116 § 2 O.p. pojęciem "pełnienia obowiązków członka zarządu" należy rozumieć faktyczne wykonywanie obowiązków takiego członka bez posiadania ku temu formalnych uprawnień.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć przecząco.

5.3. Przepis art. 116 O.p., w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2003 r., w § 1 stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1. nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2. nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Oczywiste jest więc, że swoim zakresem przepis ten nie obejmuje osób, które członkami zarządu nie były.

Art. 116 § 2 O.p. stanowi z kolei, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, (...).

5.3.1. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zdecydowanej większości przyjmuje się pogląd, który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, że użycie w przepisie art. 116 § 2 O.p. sformułowania "pełnienie" obowiązków członka zarządu, a nie ich "wykonywanie" oznacza, że chodzi o zajmowanie stanowiska od momentu powołania do dnia odwołania. Okoliczności związane z faktycznym wykonywaniem lub niewykonywaniem tych obowiązków nie mają znaczenia dla tej oceny. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 2082/09 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazując na cel przepisu, który konstruuje odpowiedzialność członka zarządu o charakterze odszkodowawczym, podkreśla się, że podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu. Przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, winna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria - spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu".

5.3.2. Na takie też rozumienie przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 335/09 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) w którym stwierdził, że "pełnić obowiązki" z art. 116 § 2 O.p. oznacza otrzymać legitymację do tego, aby realizować wszystkie czynności związane z pełnioną funkcją, czyli jest to kompetencja do realizowania funkcji członka zarządu przez określony czas.

Rozważanie podstaw zastosowania art. 116 § 1 O.p. musi i może więc odnosić się jedynie do tego okresu, podczas którego członek zarządu swoim działaniem mógł wpłynąć na okoliczności stanowiące, zgodnie z tym przepisem, dalsze przesłanki przypisania mu odpowiedzialności; tylko mając uprawnienia członka zarządu do reprezentowania spółki mógł on przecież np. we właściwym momencie zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości spółki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt, II FSK 1605/06, LEX nr 449973). Zatem pojęcie "czasu pełnienia obowiązków członka zarządu" utożsamiane jest z członkowstwem w zarządzie, pozostawaniem w nim od czasu powołania do czasu odwołania, bez powiązania z rzeczywistą możliwością oddziaływania na sprawy spółki.

5.3.3. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt I UK 47/10 (Lex nr 653661) słusznie stwierdzono, że członek zarządu, nieodwołany z tego organu spółki, po skwitowaniu i wygaśnięciu mandatu nie pełni żadnej funkcji, gdyż utracił upoważnienie do podejmowania czynności, do których w czasie sprawowania mandatu uprawniała go ustawa i statut lub umowa spółki. Stąd wniosek, że tylko osoba, której przysługuje mandat, może być uważana za członka zarządu, także w świetle przepisów podatkowych (...).

Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzeczeniach Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2006 r., sygn. akt II UK 47/06 (OSNP 2007 nr 19-20, poz. 296) i z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt I UK 123/08, (niepublikowany), w których stwierdzono, że o odpowiedzialności na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej nie rozstrzyga faktyczne pełnienie funkcji; posłużenie się w § 2 tego przepisu zwrotem "pełnienie obowiązków" oznacza, że chodzi o rzeczywiste (czynne, faktyczne) ich wykonywanie. Nie jest istotne członkostwo w zarządzie, lecz członkostwo powiązane z mandatem, czyli z upoważnieniem do pełnienia obowiązków i wykonywania praw członka zarządu, a więc z kompetencją do realizowania funkcji członka zarządu, z umocowaniem i uprawnieniem do pełnienia funkcji w zarządzie, "urzędowaniem" i pełnieniem wszelkich funkcji piastuna organu osoby prawnej.

5.3.4. Przeniesienie na zarządców odpowiedzialności majątkowej ex lege miało na celu ochronę wierzycieli przed skutkami zarządzania spółką w sposób prowadzący do bezskuteczności egzekucji przeciwko niej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 1997 r., sygn. akt III CKN 65/97, OSNC 1997 nr 11, poz. 181). Przesłanką odpowiedzialności jest więc wina polegająca na nieprawidłowym prowadzeniu spraw spółki i doprowadzeniu do utraty jej "zdolności majątkowej", powodującej bezskuteczność egzekucji przeciwko niej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., sygn. akt IV CK 219/02, niepublikowany, oraz z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt I UK 292/04, OSNP 2006 nr 5-6, poz. 100). Członek zarządu niewypłacalnej spółki może więc uwolnić się od odpowiedzialności, chociaż dług nie zostanie spłacony, jeżeli - mimo niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie - wykaże należyte pełnienie swych obowiązków. Konieczna jest do tego pełnia uprawnień do reprezentowania spółki w sądzie i poza sądem (art. 198 § 1 K.h.), która stanowi fundamentalną przesłankę odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółki, w ramach której zarządzający mają wynagrodzić szkodę w postaci utraty potencjału majątkowego spółki powstałą w związku z nieprawidłowym prowadzeniem jej spraw. Jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, członkowie zarządu gwarantują całym swoim majątkiem wykonanie zobowiązania publicznego zarządzanej przez nich spółki, z tym zastrzeżeniem, że ich odpowiedzialność wyłączają przesłanki egzoneracyjne przewidziane w art. 116 § 1 in fine Ordynacji podatkowej. Odpowiedzialność członka zarządu powstaje w razie niezgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego, a czynności te może podejmować wyłącznie członek zarządu niepozbawiony mandatu.

5.3.5. W świetle powyższych rozważań, w zaistniałym stanie faktycznym sprawy skarżącemu, któremu ze względów formalnych nie przedłużono mandatu do sprawowania funkcji członka zarządu spółki "A." i który czynnie wykonywał obowiązki członka zarządu tej spółki w czasie, gdy powstały jej zaległości podatkowe, nie można przypisać odpowiedzialność na podstawie art. 116 § 1 i 2 O.p. W związku z tym, iż wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej oparte były na stanowisku przeciwnym do wyżej zaprezentowanego, nie mogły one odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku.

5.4. Za możliwością orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki "A." nie może również przemawiać domniemanie prawdziwości wpisu w KRS wynikające z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS. Domniemanie to chroni jedynie podmioty pozostające w dobrej wierze, tymczasem organy podatkowe, co wynika z treści decyzji wydanych w sprawie, na co też wskazywał już w piśmie z dnia 18 lutego 2009 r. (k. 154 akt administracyjnych), reprezentujący stronę pełnomocnik, zdawały sobie sprawę o braku po stronie skarżącego formalnych uprawnień do zasiadania w organie zarządzającym przedmiotowej spółki.

5.5. Słusznie także ocenił Sąd pierwszej instancji, że uzasadnieniem dla stanowiska prezentowanego w sprawie przez organ podatkowy nie mógł być wyrok NSA o sygn. akt I FSK 257/05, zapadł on bowiem w okolicznościach, w ramach których nie kwestionowano formalnych uprawnień strony do zajmowania funkcji członka zarządu spółki, a jedynie faktycznie wykonywanie przez tę stronę obowiązków członka zarządu, mimo formalnego figurowania w rejestrze handlowym, w takim charakterze.

5.6. Wobec braku uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.