Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1488/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. H. L. T. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

M. H. L. T. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 23 września 2021 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie o zezwolenie na pobyt czasowy.

Z akt sprawy wynika, że zawiadomieniem z dnia 6 sierpnia 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 sierpnia 2021 r.) Wojewoda Dolnośląski przekazał zgodnie z właściwością Wojewodzie Mazowieckiemu wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W realiach niniejszej sprawy skarżąca wniosła w dniu 23 września 2021 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. W rzeczonym postępowaniu w dniu 13 sierpnia 2021 r. organ przekazał zgodnie z właściwością Wojewodzie Mazowieckiemu wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Przede wszystkim Sąd wskazuje, że zarówno skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego mają na celu doprowadzenie do usunięcia niezgodnego z prawem stanu postępowania, które nie jest prowadzone zgodnie z przepisami postępowania odnoszącymi się do terminowości i sprawności prowadzenia spraw. Stan faktyczny w sprawie skargi powinien być aktualny, a nie historyczny. Zwrot "w każdym czasie" określony w art. 53 § 2b p.p.s.a., odnoszący się do dopuszczalności skargi, należy interpretować, zważając na istniejący w terminie wniesienia skargi stan naruszenia prawa w postaci przewlekłości lub bezczynności. Uznać zatem należy, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzenia postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. Uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79).

Podobnie jak w przypadku bezczynności, dopuszczenie otwartego terminu do wniesienia skargi na przewlekłość naruszyłoby przyjęty w procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej system wnoszenia środków zaskarżenia ograniczonych terminem. Rozwiązanie takie wpłynęłoby na pewność prawną jednostki oraz funkcjonowanie systemu prawnego.

Istotny również jest w tym przypadku aspekt praktyczny dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłość wniesionej po zakończeniu postępowania prawomocnym aktem administracyjnym. Organy administracji oraz sądy administracyjne byłyby wobec przyjęcia stanowiska dopuszczalności takiej skargi zobowiązane do rozstrzygania w sprawach zakończonych, zamiast zajmować się aktualnymi postępowaniami. Mogłoby to prowadzić do sytuacji zaangażowania organów państwowych w sprawach, w których skarżący ukierunkowani są celami pozaprawnymi. Ponadto, wszczynanie postępowań sądowoadministracyjnych ze skargi na przewlekłość lub bezczynność mających charakter historyczny byłoby sprzeczne z celem jaki ma zostać osiągnięty poprzez osiągnięcie rozstrzygnięcia przeciwdziałającemu stanowi naruszającemu prawo.

W realiach niniejszej sprawy organ w dniu 6 sierpnia 2021 r. wydał zawiadomienie przekazujące sprawę według właściwości, które to zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu 13 sierpnia 2021 r. Skarga na przewlekłość została wniesiona pismem z dnia 23 września 2021 r., wobec czego należy uznać, że na dzień złożenia skargi stan niezgodny z prawem ustał, gdyż organ nie prowadził już postępowania, które zostało przekazane innemu, właściwemu organowi. Wobec powyższego na dzień wniesienia skargi nie można było stwierdzić istnienia przedmiotu kontroli sądu administracyjnego, jakim jest przewlekłość i bezczynność. Skarga była więc niedopuszczalna, z uwagi na przeszkodę w jej rozpoznaniu merytorycznym, w postaci przekazana sprawy, przed wniesieniem przedmiotowej skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia