Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1578/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1,4,6,
journal: Dz.U. 2015 poz 1888
law: Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o  wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach  Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1748/18 w sprawie ze skargi G. P. P. Sp. z o.o. w G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 lipca 2018 r., nr 21/2018 w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę warunków uznania i wykreślenie grupy z rejestru grup producentów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. P. P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 marca 2019r., sygn. akt V SA/Wa 1748/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę G. P. P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej też: "strona", skarżąca", "Spółka") na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej też: "Prezes ARiMR") z 30 lipca 2018r., nr 21/2018 w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę warunków uznania oraz wykreślenia grupy z rejestru grup producentów rolnych.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 30 lipca 2018r., nr 21/2018 oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora OT ARiMR w Bydgoszczy w zakresie wykreślenia z rejestru grup producentów rolnych oraz orzeczenie o stwierdzeniu spełniania przez grupę warunków uznania, ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy z 11 września 2015r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków europejskiego funduszu rolnego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015r., poz. 1888; dalej: "ustawa zmieniająca), poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i uznanie, że skarżąca nie spełnia warunków określonych w art. 3 ustawy z 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1026 z późn. zm., dalej:" "u.g.p.r.") albo art. 3a u.g.p.r. lub w przepisach wydanych na podstawie art. 6 u.g.p.r., co doprowadziło do oddalenia skargi i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji podczas gdy już na dzień wydania decyzji przez organ I instancji tj. na dzień 28 luty 2018r. skarżąca spełniała powyższe warunki (już od maja 2017r.), a ponadto w terminie wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej złożyła do organu wniosek o potwierdzenie spełniania powyższych warunków, wypełniając dyspozycję tego przepisu, a więc organ I instancji powinien wydać decyzję o stwierdzeniu spełnienia przez skarżącą warunków uznania, czego nie uczynił, który to błąd został utrzymany w mocy przez organ II instancji, a naruszenie to nie spotkało się odpowiednią reakcją ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;

b) art. 4 ust. 6 ustawy zmieniającej poprzez niezastosowanie tego przepisu, podczas gdy skarżąca spełnia wszelkie przesłanki wynikające z u.g.p.r. i złożyła w ustawowym terminie wniosek wskazany w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej, a zatem organ był zobligowany wydać zaświadczenie potwierdzające spełnianie przez grupę warunków wymaganych przepisami, czego nie uczynił, a na które to naruszenie nie zareagował również Wojewódzki Sąd Administracyjny.

II. Naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie mimo zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności aktu notarialnego Repertorium A nr 2351/2017 z 23 maja 2018r. wraz ze stosownymi wyjaśnieniami, co stanowiło naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż świadczy o niewyczerpującym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego, nie oparciu się na dowodach istotnych dla sprawy oraz ocenie materiału dowodowego naruszającej zasadę swobodnej oceny dowodów, w szczególności przyjęte rozumowanie nie było zgodne z zasadami logiki. Sąd zaakceptował te naruszenia poprzez rozpoznanie skargi bez skorzystania ze wszelkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego w ramach akt sprawy, które to naruszenie ma istotne znaczenie, gdyż Sąd prawidłowo opierając się na wszystkich dowodach winien uwzględnić skargę;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 238 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji przez Sąd mimo naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy - art. 138 § 1 pkt 1 k.pa. utrzymującego w mocy wadliwą decyzję organu I instancji z 12 marca 2018r. o stwierdzeniu niespełniania warunków uznania, podczas gdy decyzja ta powinna zostać uchylona;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 ust. 4 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji przez Sąd mimo naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy - błędnego uznania, iż prawidłowo wskazano podstawę prawną w decyzji, z której zdaniem organu wynikał obowiązek skarżącej do dostosowania aktu założycielskiego m.in. w zakresie celów, ze względu na które grupa jest utworzona (art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 3a pkt 2 u.g.p.r.) i obligatoryjnych elementów, jakie powinien zawierać (art. 4 ust. 1 u.g.p.r.) w terminie do dnia 18 grudnia 2016r. wskazując w uzasadnieniu, że taki obowiązek wynikał z ustawy zmieniającej, a w podstawie prawnej wskazując art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy zmieniającej, podczas gdy w powołanej ustawie - rozpatrywanej jako całość - brak jest jakiegokolwiek przepisu nakładającego na skarżącą wypełnienie wyżej opisanego obowiązku w terminie do dnia 18 grudnia 2016r., a zatem podstawa decyzji została wskazana z naruszeniem art. 107 § 1 ust. 4 k.p.a., gdyż przepisy te nie mogły stanowić podstawy skarżonej decyzji;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji przez Sąd mimo naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, ze względu na niewyjaśnienie w decyzji dlaczego i na jakiej podstawie organ uznał, że nałożony na skarżącą w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej obowiązek złożenia w terminie rocznym wniosku o potwierdzenie spełniania warunków wskazanych w u.g.p.r. oznacza jednocześnie, zdaniem organu, obowiązek do dostosowania w tym samym czasie aktu założycielskiego do powyższych przepisów;

e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja") poprzez brak uchylenia decyzji przez Sąd mimo naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej w wyniku uznania, że skarżąca nie spełniła warunków uznania, podczas gdy w trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji pismem z 10 maja 2017r., wezwał skarżącą, aby w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma, przedłożyła m.in. dokumenty potwierdzające spełnianie przez akt założycielski skarżącej warunków wynikających z u.g.p.r., a skarżąca w terminie wyznaczonym przez organ I instancji wypełniła nałożone na nią zobowiązanie, dostosowując akt założycielski do warunków u.g.p.r. i dostarczając ten dokument (akt notarialny Repertorium A nr 2351/2017 z 23 maja 2017r.) wraz ze stosownymi wyjaśnieniami - w dniu 23 maja 2017r., a więc zachowując termin na dokonanie czynności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw..

Należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że zgodnie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została zarówno o zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego.

Należy zauważyć, że w sprawie, w której skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., co do zasady, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bo dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Niemniej jednak od tej zasady mogą występować wyjątki. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego uzależnione jest bowiem od uwzględnienia treści regulacji prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. To te przepisy determinują przebieg postępowania dowodowego, które jest prowadzone w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, który może pozostawać w rożnych relacjach w odniesieniu do stanu materialnoprawnego. Stan faktyczny może bowiem odpowiadać normie prawa materialnego, która w takim przypadku może mieć zastosowanie, ale może również nie odpowiadać tej normie, co skutkuje tym, że nie znajduje ona zastosowania. Ponadto treść normy prawa materialnego w pewnym sensie wyznacza kierunek i zakres postępowania dowodowego. Taka sytuacja zaistniała w tej sprawie.

Przypomnieć należy, że na mocy decyzji z 18 grudnia 2012r.,skarżąca uznana została za grupę producentów rolnych dla produktu świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone i wpisana do Rejestru grup producentów. Grupa działała na mocy ustawy z 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych i ich związkach. Korzystała z pomocy finansowej przewidzianej dla grup producentów rolnych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z 22 października 2007r. ustanawiającym wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku, Dz.U.UEL. nr.299 str.16) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr. 1698/2005 z 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), Dz. U. UE L nr. 277 str.1 ze zm.), a także w ustawie z 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Wymienione przepisy, co do zasady, odnosiły się do Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013.

Ustawą z 11 września 2015r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach PROW na lata 2014-2020 dokonana została zmiana w przepisach krajowych, zgodnych z wymaganiami przepisów unijnych. Wymieniona nowelizacja ustawy z 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych i ich związkach, weszła w życie 18 grudnia 2015r. W ramach nowelizacji m.in. został zmieniony przepis art. 3 ustawy zmienianej (zmieniono jego ust.1 pkt. 3 i 4 oraz dodano do niego punkt 6 i 7), przepis art. 4 (w ust.1 wykreślono punkty 3 i 4 oraz zmieniono treść punktu. 7), przepis art. 6 (zmieniono jego treść).

Ustawa z 11 września 2015r. nowelizująca z dniem 18 grudnia 2015r., ustawę z 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych, zawierała przepis art. 4 ust.1 odnoszący się do grup już wpisanych do rejestru, określający roczny termin, liczony od dnia wejścia w życie zmian wprowadzonych tą nowelą, do złożenia do organu wniosku o potwierdzenie spełniania przez nich warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym tą nowelą. Do wniosku zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy zmieniającej należało dołączyć m. in. akt założycielski grupy.

Oznacza to, jak trafnie wywiódł Sąd I instancji, że zarejestrowana grupa producentów rolnych powinna złożyć we wskazanym terminie wniosek o jakim jest mowa w art. 4 ust. 1 oraz dokonać koniecznych zmian w akcie założycielskim, dostosowując treść swojego aktu do treści przepisów w wersji obowiązującej od 18 grudnia 2015r. Termin dostosowania tych zmian i złożenia właściwego wniosku został określony jako roczny, liczony od dnia wejścia w życie zmian wprowadzonych omawianą nowelą. Zatem termin ten zarówno na dokonanie zmian w akcie założycielskim jak i na zgłoszenie stosownego wniosku upływał w dniu 18 grudnia 2016r. Nie ulega też wątpliwości, że był to termin prawa materialnego, a nie prawa procesowego. Nowela do ustawy określiła skutki prawne zachowania terminu. W przypadku złożenia wniosku z zachowaniem terminu i zachowaniem zmian w akcie założycielskim zgodnie z nowymi, prawnymi wymaganiami, organ wydawał grupie zaświadczenie potwierdzające spełnianie przez grupę warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym nowelą do ustawy (art. 4 ust.6).

Natomiast w przypadku nie złożenia wniosku w terminie bądź złożenia wniosku w terminie ale nie dokonania zmian merytorycznych wymaganych nową treścią przepisów ustawy o grupach producenckich, organ na podstawie art. 4 ust. 5 ustawy zmieniającej, wydawał decyzję o stwierdzeniu niespełniania przez grupę warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym nowelą do ustawy i wykreślał ją z rejestru grup.

Skarżąca, co jest bezsporne złożyła wniosek w terminie (6 grudnia 2016r.), nie zachowała jednakże terminu prawa materialnego do dostosowania zapisów swojego aktu założycielskiego do nowych treści prawnych, zawartych w art. 3 ustawy o grupach producenckich.

Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje stanowisko przyjęte przez organy a za nimi Sąd I instancji, że niezasadne jest stanowisko skarżącej odnośnie spełnienia wymogów art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. w zakresie zawartych w umowie Spółki celów działania grupy. Należy zaakcentować, że ustawą z 11 września 2015r. dokonano zmiany brzmienia art. 2 ust. 1 ustawy z 15 września 2000r. w zakresie celów działania grup producentów rolnych, która miała na celu dookreślenie katalogu celów, dla których mogą tworzyć się grupy producentów rolnych i uwzględnienie w nim także celów określonych w art. 27 rozporządzenia nr 1305/2013, ze względu na realizację których grupy producentów rolnych miałyby możliwość otrzymania wsparcia finansowego ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 zaplanowano bowiem kontynuowanie wsparcia dla grup producentów rolnych, ale otrzymana pomoc finansowa może być wydatkowana jedynie zgodnie z celami określonymi w art. 27 rozporządzenia nr 1305/2013. Uzasadnione było zatem rozszerzenie katalogu celów, dla których mogą tworzyć się grupy producentów rolnych, o cele zdefiniowane w art. 27 rozporządzenia nr 1305/2013.

Prawidłowo organy wywiodły, co słusznie uznał Sąd I instancji, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że skarżąca nie dokonała wymaganego dostosowania do wymogów przepisów ustawy z 15 września 2000r. - w brzmieniu nadanym ustawą z 11 września 2015r., co czyni niezasadnym zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust.5 pkt 2 ustawy z 11 września 2015r.

Obowiązkiem organu było bowiem sprawdzenie treści aktu założycielskiego skarżącej na datę końcową przewidzianą do dokonania zmian, tj. na datę 18 grudnia 2016r. i w ramach tego sprawdzenia dokonał analizy złożonej przez grupę umowy zawartej w formie aktu notarialnego z 6 września 2012r. Prawidłowo też uznano, że zmiany dokonane przez skarżącą w jej akcie założycielskim (umowie Spółki z o.o.) w dniu 23 maja 2017r. nie mają znaczenia dla tej sprawy, w świetle wymagań art. 4 ust. 1 pkt.1 ustawy z 11 września 2015r. zmieniającej ustawę z 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych. Zmiany te są bowiem dokonane po ustawowym terminie, w jakim to było możliwe. Natomiast w wymienionych przepisach nie przewidziano instytucji przywrócenia terminu.

Strona nie przeczy, że zmiany w akcie założycielskim (umowie) były dokonane po 18 grudnia 2016r., uznając jedynie, że dokonanie tych zmian było prawnie skuteczne, ponieważ nie było obwarowane rocznym terminem.

W świetle przedstawionych okoliczności brak jest podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia treści art. 4 ust. 6 ustawy zmieniającej. Należy wskazać, że okoliczność, że organ wezwał stronę do złożenia w terminie 14 dni aktu założycielskiego grupy dostosowanego do wymogów określonych w zmienionych przepisach ustawy o grupach producentów, nie dowodzi, że strona wykonała w sposób należyty nałożony na nią obowiązek. Należy uznać, że skoro strona do wniosku złożyła akt założycielski z 6 września 2012r., organ miał obowiązek wezwać ją do złożenia aktu założycielskiego dostosowującego go do zmienionych przepisów ustawy o grupach producentów rolnych z 15 września 2000r. Nie można bowiem wykluczyć, że strona posiadała taki akt (umowę) zmienioną przed dniem 18 grudnia 2016r. Dokonanie natomiast zmiany umowy (23 maja 2017r.), po dacie 18 grudnia 2016r., nie dowodzi spełnienia wymagań odnoszących się do umowy w terminie określonym w art. 4 ust. 1 ustawy zmieniające, ani również powodować naruszenia przez organy administracji przepisów art. 2 Konstytucji RP, którego Sąd ten miałby nie dostrzec.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ ten w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia powyższych zasad postępowania administracyjnego, albowiem organy obu instancji podjęły wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i w sposób wyczerpujący nie tylko zebrały, ale i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie poglądu, "działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy" (por. wyrok NSA z 7 lipca 2015r., sygn. akt II GSK 1449/14). Uznać należy, że Sąd I instancji zasadnie dokonał pozytywnej oceny wywiązania się przez organy z powyższych obowiązków. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż chciałaby skarżąca kasacyjnie, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Ponadto należy wskazać, że organ odwoławczy jest wyposażony przede wszystkim w kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ale też i w kompetencje kasacyjne. Kompetencje organu odwoławczego zostały określone przez ustawodawcę w art. 138 § 1 i 2 k. p. a. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 138 § 1 k.p.a., organ odwoławczy może zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy, uchylić w całości lub części i orzec co do istoty sprawy, bądź umorzyć postępowanie pierwszej instancji albo umorzyć postępowanie odwoławcze. Organ II instancji może też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części – art. 138 § 2 k.p.a. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych zapisanych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 30 września 2021r., sygn. akt II OSK 1743/21, LEX nr 3246990), co w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało miejsca.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 2 lit a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 360 zł stanowi zwrot kosztów z tytułu sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który występował przed Sądem I instancji.