Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 556/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27, art. 33, art. 17 pkt 1, pkt 6 lit. c, pkt 7 lit. c, art. 28 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 12, art. 36 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 55 ust. 3, art. 53
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Konopiska z dnia 14 kwietnia 2010 r. nr 343/XXXVII/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda Śląski wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Gminy Konopiska z dnia 14 kwietnia 2010 r., nr 343/XXXVII/10 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Konopiska. Uchwała ta została podjęta po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz braku uwag do planu. Przedmiotem jej jest zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy przyjętego uchwałą rady z dnia 20 czerwca 2003 r., nr 69/IX/03, w zakresie ustaleń dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej i usługowej w granicach określonych w załączniku graficznym. Zaskarżoną uchwałą zmieniono przepis § 5 ust. 1 planu w zakresie dotyczącym ustaleń dla terenów MNU, nadając mu brzmienie określone w § 3 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały, oraz przepis § 10 cz.14, ust. 1 (1.AUC – ośrodek usługowy), nadając mu brzmienie określone w § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały. Na rysunku planu nie wprowadzono zmian. W § 5 uchwały stwierdzono, że dla terenów, których wartość wzrosła w wyniku zmiany, ustala się jednorazową opłatę od wzrostu wartości w wysokości 30% – zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy.

W skardze do sądu Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, zarzucając jej podjęcie z naruszeniem art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 12, art. 17 pkt 6 lit. c, art. 17 pkt 7 lit. c ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz naruszeniem art. 53, 55 ust. 3 w związku z art. 46 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że w toku prac nad zmianą planu naruszono procedurę planistyczną, poprzez brak wystąpienia o opinie do regionalnego dyrektora ochrony środowiska i powiatowego inspektora sanitarnego, co narusza art. 17 pkt 6 lit c i pkt 7 lit. c ustawy o planowaniu (...) w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowym Inspektoracie Sanitarnym (Dz.U. z 2006 r., nr 122, poz. 851 ze zm.). Naruszono także przepis art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu poprzez brak ogłoszenia w prasie o przystąpieniu do sporządzania planu. Zarzucono naruszenie przepisu art. 53 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez nie uzgodnienie z właściwymi organami zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko, a także art. 55 ust. 3 tej ustawy poprzez brak obligatoryjnego załącznika do planu, jakim jest podsumowanie. Prace planistyczne winny być udokumentowane, zgodnie z § 12 pkt 19 rozporządzenia MI w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co składa się uchwała rady o uchwaleniu planu wraz z załącznikami i uzasadnieniem. W sprawie brak jest uzasadnienia zaskarżonej uchwały. W końcu zarzucono, że w § 5 uchwały ustalono jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a nie stawkę służącą do ustalenia tej opłaty, co narusza art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu (...).

W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o jej oddalenie. Podała, że zachowany został wymóg publikacji w prasie miejscowej, albowiem o podjęciu uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany planu ogłoszono w nr 3/2009 biuletynu gminnego "Pasma", co dokumentuje materiał planistyczny. Biuletyn ukazuje się cyklicznie i odpowiada pojęciu prasy z art. 7 ustawy prawo prasowe, zgodnie z którym prasą są publikacje periodyczne nie tworzące zamkniętej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem, numerem bieżącym i datą, w szczególności dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, biuletyny itp. Nie jest także uzasadniony zarzut braku załącznika w postaci podsumowania, o jakim mowa w art. 55 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji (...), podsumowanie to nie jest dokumentem planistycznym i nie stanowi załącznika do uchwały w przedmiocie planu, co potwierdził NSA w wyroku z dnia 18 listopada 2010 r. sygn., II OSK 1370/10. Brzmienie przepisu § 5 zaskarżonej uchwały, jakkolwiek nieprecyzyjne, ze względu na powołanie przepisu art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu (...), nie rodzi wątpliwości co do ustanowionej normy. Przyznano, że do uchwały nie dołączono uzasadnienia, podkreślono jednak, że z jednej strony wymóg ten nie był do tej pory egzekwowany, z drugiej zaś brak ten nie może skutkować nieważnością uchwały. Odnosząc się do zarzutu braku opinii projektu planu ze strony inspektora sanitarnego i regionalnego dyrektora ochrony środowiska przyznano, że jest on zasadny ale wyłącznie o tyle, o ile o opinię taką nie zwrócono się przed uchwaleniem planu. Odpowiednie wnioski zostały skierowane do tych organów już po podjęciu kwestionowanej uchwały. Dotyczyły one czterech projektów planów i projektu przedmiotowej zmiany. PPIS zaopiniował wszystkie projekty i prognozy bez uwag. RDOŚ odmówił uzgodnienia, ale podniósł niezasadny zarzut. Wskazał mianowicie na brak ustaleń dotyczących zróżnicowania terenów pod względem akustycznym i brak określenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Jest to zarzut bezpodstawny, albowiem w treści uchwały zmieniającej zastrzeżono w § 3 ust. 1 pkt 1 wymóg "niepowodowania poza granicami własności uciążliwości w zakresie zapylenia, zapachu, hałasu i wibracji powyżej wielkości określonych w przepisach odrębnych jako maksymalne dopuszczalne w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej". Poziom hałasu został wobec tego ustalony. Zarzut braków w prognozie nie może dotyczyć prognozy związanej z uchwałą zmieniającą, gdyż zmiana nie wprowadza dodatkowych terenów zainwestowania i nie zmienia przeznaczenia terenów na bardziej uciążliwe dla środowiska, a jedynie zmienia dotychczasowe zapisy na zgodne z prawem i egzekwowlane. Natomiast uzgodnienia dotyczące zakresu prognozy nie są dokumentami procedury planistycznej. Fakt, że doszło do wystąpienia z wnioskiem o uzgodnienie zakresu prognozy, wynika z postanowienia RDOŚ o odmowie uzgodnienia.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu Wójt Gminy podał, że biuletyn "Pasma" jest wydawany przez Radę Gminy jeden raz z miesiącu, jest rozpowszechniany na terenie gminy i dostępny w każdej miejscowości w wyznaczonych miejscach sprzedaży, jego dystrybucję prowadzi obecnie Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji w Konopiskach, a wcześniej Urząd Gminy. Do odpowiedzi dołączono kopię postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Częstochowie z dnia 11 marca 1991 r. sygn. I NsRej Pr 9/90, którym postawiono o wpisie do rejestru dzienników i czasopism biuletynu "Pasma", wydawanego przez radę gminy jeden raz w miesiącu.

Jak wynika ze złożonej dokumentacji prac planistycznych, uchwałą z dnia 31 marca 2009 r. nr 244/XXV/09 Rada Gminy Konopiska zadecydowała o przystąpieniu do wprowadzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Konopiska, przyjętym uchwałą z 20 czerwca 2003 r. nr 69/IX/03. Zakres zmian dotyczył ustaleń regulujących zasady lokalizacji funkcji innych niż mieszkaniowa w obrębie terenów zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej, w granicach obowiązywania planu oraz zmiany przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem 1AUC w miejscowości Aleksandria II, polegającej na dopuszczeniu zabudowy mieszkaniowo-usługowej, w granicach określonych na załączniku graficznym. O podjęciu uchwały zawiadomiono na tablicy ogłoszeń urzędu, tablicach sołectw, na stronie internetowej Gminy Konopiska oraz w biuletynie Pasma z kwietnia 2009 r., nr 3/09, informując o prawie składania wniosków. Zawiadomiono także indywidualnie organy wymienione w rozdzielniku pisma z 2 lipca 2009 r. W odpowiedzi Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach pismem z 9 lipca 2009 r. poinformował, że zgodnie z art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji (...), dla planu wymagane jest sporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko, a jej zakres i stopień szczegółowości należy uzgodnić z organem.

W wykazie materiałów planistycznych wykorzystanych przy opracowaniu projektu zmiany stwierdzono, że na potrzeby przeprowadzanej zmiany nie sporządzono żadnych opracowań, ze względu na charakter zmian nie ma potrzeby sięgania do innych opracowań niż plan podlegający zmianie. W prognozie skutków finansowych uchwalenia zmiany podano, że zmiana planu jest finansowo neutralna, zmiana sposobu zapisu ustaleń dotyczących zasad lokalizacji obiektów usługowych w granicach terenów zabudowy mieszkaniowej nie powoduje zmiany wartości terenu, zmiana nie powoduje przyrostu ani ubytku terenów przewidzianych dla żadnej funkcji i nie ma wpływu na wysokość podatków.

Projekt uchwały został poddany opiniowaniu i uzgodnieniom. Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna w opinii z 3 grudnia 2009 r. podała, że proponowane zmiany treści zapewniają jej jednoznaczność i są zgodne z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W prognozie oddziaływania na środowisko stwierdzono, że wprowadzane zmiany są neutralne z punktu widzenia oddziaływania na środowisko. Zmiana pierwsza polega na innym niż dotychczas zdefiniowaniu usług i drobnej produkcji w granicach terenów o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową. Precyzuje warunki, jakim – ze względu na uciążliwości – musi odpowiadać prowadzona działalność, odnosząc je do podstawowego przeznaczenia terenu oraz doprecyzowuje sposób wyznaczania ilości miejsc parkingowych. Zmiana druga doprecyzowuje sposób wyznaczania ilości miejsc parkingowych i dopuszcza zabudowę mieszkaniową obok usługowej w granicach dotychczas wyznaczonych terenów usług.

Wyłożenie planu do publicznego wglądu miało miejsce w okresie od 28 grudnia 2009 r. do 29 stycznia 2010 r. Dyskusja publiczna nad projektem została przeprowadzona w dniu 29 stycznia 2010 r., do projektu nie zostały wniesione uwagi. W dniu 29 stycznia rada gminy podjęła uchwałę nr 316/XXXV/2010, którą zmieniono uchwałę z 31 marca 2009 r. nr 244/XXV/09 w przedmiocie przystąpienia do zmiany planu miejscowego. Stwierdzono w niej, że zmiany dotyczą: ustaleń dotyczących zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej oraz ustaleń dla terenu 1AUC w miejscowości Aleksandria II, w granicach określonych na załączniku graficznym.

W dniu 14 kwietnia 2010 r. Rada Gminy Konopiska podjęła zaskarżoną uchwałę o zmianie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Do akt sprawy dołączono nadto dwa postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Częstochowie z dnia 13 lipca 2010 r. pierwsze z nich, oznaczone nr NS-NZ-522-23/10 pozytywnie opiniuje pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych zmianę planu, jest wydane z powołaniem na art. 54 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Drugie postanowienie nr NS-NZ-522-23a/10, wydane w oparciu o art. 17 pkt 7 lit. c ustawy o planowaniu (...), uzgadnia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych projekt zmiany planu. W uzasadnieniach obu tych postanowień organ podał, że proponowane zmiany planu, przy respektowaniu przepisów szczególnych, zabezpieczą w sposób wystarczający środowisko i będą dla niego neutralne. Zmiany dotyczą innej definicji usług i produkcji na niewielką skalę, precyzując sposób wyznaczania miejsc parkingowych oraz dopuszczają zabudowę mieszkaniową obok usługowej w granicach wyznaczonych terenów usługowych, co nie wpływa w istotnie znaczący sposób na pogorszenie stanu środowiska na terenie objętym planem i na terenach sąsiednich.

Dołączono do akt także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 30 czerwca 2010 r., wydane na podstawie art. 17 ust. 6 i 7 pkt c ustawy o planowaniu (...) oraz art. 54 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji (...), dotyczące wniosków wójta gminy o zaopiniowanie kilku projektów planów miejscowych i przedmiotowej zmiany planu dla gminy Konopiska. Postanowieniem tym odmówiono uzgodnienia przedłożonych projektów planów oraz zmiany planu Gminy Konopiska. W uzasadnieniu podano, że odmowa uzgodnienia projektów planów następuje ze względu na znaczne braki w złożonych prognozach oddziaływania na środowisko, braków tych jednak organ opiniujący nie zindywidualizował. Wyjaśnił także, że złożone projekty planów dotyczą terenów położonych w Parku Krajobrazowym Lasy nad Górną Liswartą lub w jego otulinie. Z tego powodu plany winny uwzględniać wymogi określone w przepisach ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.).Przepis art. 114 tej ustawy wymaga zróżnicowania terenów pod względem akustycznym i określenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Również z art. 15 ustawy o planowaniu (...) wynika obowiązek określenia w planie zasad ochrony środowiska. W złożonych planach takich ustaleń brak.

Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały, na jej podstawie przepis § 5 ust. 1 planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy Konopiska z 20 czerwca 2003 r. nr 69/IX/03 w zakresie ustaleń dla terenów MNU otrzymał brzmienie:

" MNU – to obszar zabudowy mieszkalnej z usługami przemieszanymi z zabudową zagrodową. Przez pojęcie usług należy w tym kontekście rozumieć wykonywanie w wydzielonych pomieszczeniach w budynku mieszkalnym lub odrębnych budynkach zlokalizowanych na działce z budynkiem mieszkalnym albo odrębnej działce działalności zaliczonej do usług w rozumieniu przepisów dotyczących klasyfikacji wyrobów i usług, a także prowadzenie w wydzielonej części budynku mieszkalnego produkcji na niewielką skalę, z wyłączeniem działalności związanej z recyklingiem odpadów, pod warunkiem:

1. niepowodowania poza granicami własności uciążliwości w zakresie zapylenia, zapachu, hałasu i wibracji powyżej wielkości określonych w przepisach odrębnych jako maksymalnie dopuszczalne w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej,

2. niepowodowania zapotrzebowania na media większego niż dla zabudowy mieszkaniowej,

3. niewytwarzania ścieków wymagających podczyszczenia przed wprowadzeniem do komunalnej sieci kanalizacyjnej,

4. niepowodowania zapotrzebowania na systematyczną obsługę ciężkim transportem (samochody powyżej 3,5 t),

5. zapewnienia w granicach własności wymaganej liczby miejsc parkingowych dla klientów, tj. nie mniej niż: 1 mp. Na 4 miejsca konsumpcyjne w gastronomii, 1 mp na 30 m2 powierzchni usług w usługach, nie mniej jednak niż 3 mp dla każdego z obiektów odrębnie oraz dodatkowo co najmniej 1 mp na każdych 10 zatrudnionych.

W brzmieniu dotychczasowym przepis ten stanowił:

"MNU - to obszar zabudowy mieszkalnej z usługami przemieszany z zabudową zagrodową. Przez pojęcie usług należy rozumieć:

1. Prowadzenie na terenie posesji przez właścicieli lub członków rodziny w pomieszczeniach mieszkalnych lub gospodarczych działalności w zakresie handlu, małej gastronomii i rzemiosła w godzinach 6.00 - 2.00 nie powodującej stałej obecności zwiększonej liczby osób i nie będącej źródłem powstawania hałasu lub zanieczyszczenia środowiska.

2. Prowadzenia j.w. innej produkcji z wykluczeniem robót blacharskich, stolarskich, szlifierskich, spawalniczych i naprawy samochodów.

3. Składowania produktów lub materiałów na powierzchni zajmującej więcej niż 30% powierzchni działki nie powodujących wtórnego pylenia, nie powodujących blokady przyległych ulic przez samochody ciężarowe.

Natomiast na podstawie zaskarżonej zmiany przepis § 10 cz. 14 ust. 1 planu miejscowego otrzymał brzmienie:

"1 AUC – ośrodek usługowy. Teren przeznaczony do lokalizacji usług z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, zdrowia oraz poczty.

1. Dopuszczalna budowa obiektów wielofunkcyjnych łączących poszczególne funkcje.

2. Wymagane przestrzeganie nieprzekraczalnej linii zabudowy, ustalone w odległości 25 m od osi ulicy Gościnnej (TD).

3. wymagane wykonanie wspólnego parkingu dla klientów na minimum 5 samochodów, ale nie mniej niż: 1 mp na 4 miejsca konsumpcyjne w gastronomii i 1 mp na 30 m2 powierzchni usług w usługach, oraz dodatkowo co najmniej 1 miejsce na każdych 10 zatrudnionych.

4. dopuszczalna realizacja budynków mieszkalnych na działkach spełniających wymogi określone w § 6".

W brzmieniu przed zmianą przepis ten stanowił:

" 1.AUC Ośrodek usługowy

Teren przeznaczony do lokalizacji usług z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, zdrowia oraz poczty.

1. Dopuszczalna budowa obiektów wielofunkcyjnych łączących poszczególne funkcje.

2. Wymagane przestrzeganie nieprzekraczalnej linii zabudowy, ustalone w odległości 25 m od osi ul. Gościnnej (TD).

3. Wymagane wykonanie wspólnego parkingu dla minimum 5 samochodów"

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Zgodnie z art. 27 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana planu miejscowego następuje w trybie, w jakim plan jest uchwalany, co oznacza konieczność odpowiedniego stosowania regulacji dotyczącej trybu uchwalania planu przez radę Jest oczywiste przy tym, że zmiana planu może odnosić się przedmiotowo do węższego zakresu, niż plan podlegający zmianie. Zmiana planu jest przypadkiem nowelizacji istniejącego aktu prawnego, a nie jego zastąpienia aktem nowym, co oznacza, że rada modyfikuje cześć postanowień nowelizowanego aktu, pozostawiając pozostałą część bez zmian. Nowelizacja nie oznacza zatem ingerencji we wszystkie merytoryczne postanowienia planu. Ma to wpływ na zakres podejmowanych przez radę czynności. Należy przyjąć, mając na względzie przepis art. 33 ustawy, że w przypadku przeprowadzania zmiany planu, czynności przewidziane w art. 17 ustawy przeprowadza się w zakresie ograniczonym, niezbędnym do dokonania zmian, zatem w zakresie ograniczonym w stosunku do pełnego zakresu przedmiotowego planu miejscowego. Regulacja ta, dotycząca procedury zmiany planu, ma wpływ na ocenę legalności podejmowanych w tym trybie uchwał. Należy mieć przy tym na względzie zasadę sprawowania przez sąd administracyjny kontroli legalności aktu wedle stanu prawnego obowiązującego w dacie jego podjęcia.

Przesłankami nieważności uchwały w przedmiocie planu miejscowego, zatem także uchwały o zmianie planu, są wymienione w art. 28 ust. 1 ustawy: naruszenie zasad sporządzania, istotne naruszenie trybu oraz naruszenie właściwości organów. W tym ostatnim zakresie Wojewoda nie zgłosił zarzutów, podniósł natomiast zarzut istotnego naruszenia procedury oraz ogólnie zarzut niezgodności uchwały z prawem poprzez naruszenie wskazanych w skardze przepisów. Konieczne wobec powyższego jest dokonanie kwalifikacji wskazanych przez Wojewodę naruszeń z punktu widzenia przesłanek nieważności uchwały.

W art. 28 ustawy wprowadzone zostało rozróżnienie przepisów regulujących tworzenie planu miejscowego na zasady jego sporządzania i przepisy regulujące tryb sporządzania. Wprowadzone rozróżnienie na zasady sporządzania aktu planistycznego i tryb jego sporządzania nie zostało za pomocą definicji legalnej sprecyzowane, kwalifikacja określonych standardów procedury planistycznej do jej zasad bądź trybu jest kwestią praktyki orzeczniczej i akceptacji stanowiska doktryny. W tym zakresie Sąd akceptuje wniosek, że zasadniczo tryb sporządzania aktu odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych w toku procedury, zaś zasady sporządzania dotyczą kwestii merytorycznych: zawartości aktu, treści jego ustaleń, standardów dokumentacji planistycznej (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2005, s. 249, 253). W odniesieniu do uchwały o zmianie planu, uwzględniając wyżej poczynione zastrzeżenia, należy mieć na względzie, że ograniczenie zakresu przedmiotowego uchwały zmieniającej może modyfikować zakres stosowania zasad sporządzania planu.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Sąd doszedł do przekonania, że część z nich nie jest zasadna, zaś część dostrzeżonych przez Wojewodę uchybień nie ma wagi skutkującej nieważnością uchwały.

Po pierwsze, nie jest zasadne twierdzenie, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia projektu zmiany planu z 31 marca 2009 r., jak również kolejne czynności wymagające upublicznienia w prasie miejscowej, nie zostały w taki sposób ogłoszone. Nie jest kwestionowane, że ogłoszeń tych dokonano w biuletynie "Pasma", wpisanym do rejestru dzienników i czasopism, noszącym podtytuł "biuletyn informacyjny Gminy Konopiska". Akta administracyjne zawierają kopię strony ze stosownym ogłoszeniem. Przepisy ustawy wymagają ogłoszenia, w art. 17 pkt 1 i 10 ustawy, w prasie miejscowej, czyli prasie dostępnej na terenie gminy. Nie ma obowiązku ogłaszania w prasie o szerszym zasięgu, ustawa nie precyzuje też wymaganego sposobu dystrybucji czy częstotliwości wydawania tego rodzaju prasy miejscowej. W tej sytuacji należy uznać, że warunek ogłoszenia prasowego został zachowany a zarzut Wojewody nie jest zasadny. W tym miejscu Sąd zauważa, że bez znaczenia dla sprawy jest podjęcie przez radę uchwały z dnia 29 stycznia 2010 nr 316/XXXV/2010r., zmieniającej uchwałę nr 244/XXV/2009 z 31 marca 2010 r. o przystąpieniu do wprowadzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podstawą przyjęcia zaskarżonej uchwały w przedmiocie zmiany planu jest bowiem uchwała z 31 marca 2009 r., na co wyraźnie wskazano w podstawie prawnej uchwały zmieniającej.

Nie jest także zasadny zarzut braku koniecznego załącznika do uchwały w postaci podsumowania, o jakim mowa w art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko(Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Sąd podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę i powołanych w niej orzeczeniach, że podsumowanie to, skoro jest dołączane już do przyjętego dokumentu, o jakim mowa w art. 46 lub 47 tej ustawy, a następnie przekazywane właściwym organom wraz z przyjętym dokumentem, to nie stanowi obligatoryjnego załącznika tego dokumentu na etapie jego uchwalania.

W ocenie Wojewody wadliwe jest także postanowienie § 5 uchwały, w którym określono jednorazową opłatę, a nie stawkę jednorazowej opłaty w tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy, w planie ustala się stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o jakiej mowa w art. 36 ust. 4 ustawy. Brzmienie przepisu § 5 uchwały niewątpliwie nie jest zgodne z brzmieniem art. 15 ust. 2 pkt 12, należy jednak rozważyć, czy rzeczywiście w uchwale doszło do ustalenia opłat, a nie stawek tych opłat. Rada w podjętej uchwale przyjęła, że określa wysokość "jednorazowej opłaty", ale uczyniła to z odwołaniem się do kryterium procentowego (30% od wzrostu wartości nieruchomości). Jest oczywiste, że taka redakcja i zastosowane kryterium procentowe w istocie wyznacza stawkę opłaty, liczoną od wzrostu wartości, a nie już kwotę opłaty. W drodze mało skomplikowanych czynności interpretacyjnych można zatem łatwo dojść do wniosku, jakiej treści normę rada uchwaliła i co uregulowała. Przepis § 5 zaskarżonej uchwały nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy.

Natomiast kolejne podniesione przez Wojewodę zarzuty wobec uchwały znajdują potwierdzenie w stanie faktycznym, w ocenie Sądu nie uzasadniają jednak stwierdzenia jej nieważności.

Przepis § 12 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) określa materiały, służące udokumentowaniu czynności wykonanych w toku procedury planistycznej, o jakich mowa w art. 17 ustawy. W § 12 pkt 19 wymienia uchwałę rady gminy o uchwaleniu planu miejscowego, o której mowa w art. 20 ust. 1 ustawy, wraz z załącznikami i uzasadnieniem. Uchwała oraz załączniki do niej to dokumenty wytwarzane w toku uchwalania planu i przewidziane w ustawie. Ustawa nie nakłada jednak na radę obowiązku sporządzenia uzasadnienia uchwały, z tego względu jego brak nie stanowi naruszenia zasad uchwalenia planu. W rozporządzeniu, zgodnie z delegacją zawartą w art. 16 ust. 2 ustawy, minister został upoważniony do określenia wymaganego zakresu projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych. Określenie sposobu dokumentowania prac i zakresu projektu planu nie może skutkować wprowadzeniem w drodze rozporządzenia obowiązku dokonania czynności przez radę, polegającej na uzasadnieniu uchwały, którego brak byłby kwalifikowany jako naruszenie zasad uchwalania planu.

W brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, w toku prac planistycznych winno dojść do zawiadomienia o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu instytucji właściwych do uzgodnienia i opiniowania planu (art. 17 pkt 2 ustawy), uzyskania opinii o projekcie ze strony regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 17 pkt 6 lit. c), uzgodnienia projektu planu z organami właściwymi do jego uzgadniania na podstawie przepisów odrębnych (art. 17 pkt 7 lit.c) oraz do wprowadzenia do projektu zmian wynikających z uzyskanych opinii i uzgodnień (art. 17 pkt 9). W sprawie Wojewoda zarzucił, że nie doszło do wymaganych uzgodnień i uzyskania opinii ze strony organu inspekcji sanitarnej i regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Częstochowie uprawniony był zarówno do opiniowania projektu planu, jak i do jego uzgodnienia. W obu tych zakresach wydał postanowienia pozytywne, aczkolwiek już po zakończeniu całego postępowania. W obu podał, że działa po zapoznaniu się z przedłożona prognozą oddziaływania na środowisko, a w uzasadnieniu wskazał, że wprowadzane do planu zmiany są dla środowiska neutralne. Sąd dostrzega, że podjęcie uchwały w sprawie planu przed uzyskaniem opinii, a w szczególności uzgodnień, jest praktyką naganną. Dla oceny sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie ma jednak znaczenie, że wymagane postanowienia zostały w końcu wydane i dołączone do dokumentacji, nadto są one pozytywne. Ta ostatnia okoliczność uzasadnia przyjęcie, że jakkolwiek naruszono tryb uchwalania planu i kolejność czynności, to nie doszło do naruszenia zasad uchwalenia planu, skoro pozytywne uzgodnienie zostało udzielone.

Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach był uprawniony do zaopiniowania projektu planu na podstawie art. 17 pkt 6 lit. c ustawy. Także w tym przypadku zwrócono się o opinię po podjęciu uchwały, jednak jej nie uzyskano w sposób wyraźny. W wydanym postanowieniu organ ten odniósł się do całego szeregu przedłożonych mu projektów, zarówno planów miejscowych, jak i przedmiotowej zmiany planu, orzekł jednak o odmowie ich uzgodnienia, wskazując, że brak w nich obligatoryjnych ustaleń w zakresie zasad ochrony środowiska. Opinia, o jakiej mowa w art. 17 pkt 6 lit. c ustawy to stanowisko organu o charakterze niewiążącym. Jej negatywna treść, nawet zgłoszona w toku trwania procedury, nie miałaby wpływu niweczącego. Organ prowadzący procedurę planistyczną byłby zobowiązany wprowadzić do projektu zmiany wynikające z opinii, gdyby zostały one sformułowane. W odniesieniu do projektu żadnych precyzyjnych postulatów nie zgłoszono. Natomiast ogólny zarzut, że przedłożone projekty nie zawierają postanowień w zakresie zasad ochrony środowiska, w odniesieniu do kwestionowanej zmiany planu nie ma zastosowania, zasady te plan podlegający zmianie zawiera i nie podlegały one nowelizacji. Ograniczenie przedmiotowe treści uchwały zmieniającej było zatem dopuszczalne i uzasadnione.

W końcu Wojewoda postawił zarzut, że organ naruszył przepis art. 53 ustawy o udostępnianiu informacji (...), albowiem nie wystąpił o uzgodnienie zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko. Należy podkreślić, że uzgodnienie to dotyczy nie planu, lecz prognozy i jego brak zależy od zasadności sporządzenia takiej prognozy w toku procedury zmiany planu. W sporządzonej prognozie oddziaływania na środowisko projektu zmiany planu miejscowego podano, że wprowadzane zmiany są neutralne z punktu widzenia środowiska, nie wyznaczają nowych terenów dla jakiejkolwiek działalności i nie dopuszczają innej, poza mieszkaniową, funkcji. Twierdzenia te potwierdzają uzasadnienia postanowień wydanych przez organ inspekcji sanitarnej z 13 lipca 2010 r. W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że nie doszło do naruszenia zasad procedury planistycznej, skoro wymagany dokument został sporządzony i pozytywnie oceniony przez organ uprawniony do uzgodnienia planu miejscowego w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, a zmiana dotyczy terenu o niezmienionej funkcji MNU i 1.AUC.

Mając na uwadze wskazane wyżej argumenty i okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.