Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 697/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 145 par. 1 i 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21 par. 1 pkt 1 i par. 3, art. 72 par. 1 pkt 1, art. 73 par. 2 pkt 3, art. 75 par. 2 pktt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca),, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lutego 2011r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku za 2006 r. - oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmawiającą Syndykowi Masy Upadłości "A" stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku za 2006 r. w wysokości 699.033 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazywał, że Syndyk Masy Upadłości "A", pismem z dnia 25 października 2007 r. wystąpił do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z wnioskiem o zwrot kwoty 699.033 zł, uiszczonej tytułem wpłat z zysku za rok 2006, a wynikającej z błędnej deklaracji WZP-1R złożonej w dniu 12 października 2007 r. Do wniosku dołączył deklarację korygującą, wykazując w pozycji dotyczącej kwoty należnej wpłaty "0".

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku za 2006 r.

Od tej decyzji Syndyk złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, który decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie rozpatrując sprawę Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. skierowaną do Syndyka Masy Upadłości reprezentującego "A" w upadłości odmówił stwierdzenia nadpłaty we wpłatach

z zysku za 2006 r. Od decyzji tej pełnomocnik Syndyka Masy Upadłości odwołał się, a Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 457/08, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2008 r.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Syndyka Masy Upadłości "A" o zwrot kwoty 699.033 zł, uiszczonej tytułem wpłat z zysku za rok 2006, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Syndyka zarzucał naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie: 1) art. 121, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; 2) art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych, poprzez przyjęcie, że doszło do zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa łączy powstanie obowiązku podatkowego, tj. powstanie zysku po stronie przedsiębiorstwa państwowego w upadłości, a w rezultacie powstało zobowiązanie do dokonania wpłat z zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym na rzecz budżetu państwa; 3) art. 12 ust. 1 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych w związku z art. 24c ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 lutego 1996 r. w sprawie określania terminów i trybu wpłat z zysku oraz wzorów i terminów składania deklaracji przez przedsiębiorstwa państwowe oraz art. 204 w związku z art. 215 oraz art. 217 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przedsiębiorstwo państwowe w upadłości obowiązane jest do wpłaty z zysku na rzecz budżetu państwa - po opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych - co stanowi naruszenie przepisów prawa upadłościowego, których celem jest równomierne zaspokojenie wszystkich wierzycieli, według ściśle określonych zasad ujętych w tych przepisach; 4) art. 75 § 2 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie odmowy stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku za 2006 r. w sytuacji, gdy organ podatkowy powinien stwierdzić i dokonać zwrotu nadpłaty w kwocie 699.033 zł ze względu na to, iż ustawa o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych reguluje gospodarkę finansową przedsiębiorstw państwowych prowadzących działalność gospodarczą, a nie gospodarkę finansową masy upadłości.

Rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z art. 73 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej wynika, że nadpłata - jako kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku dla przedsiębiorstw powstaje z dniem złożenia deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, co wynika z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 75 § 2 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej uprawnienie określone w § 1 przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w deklaracjach, o których mowa w art. 73 § 2 wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej.

Zobowiązanie podatkowe we wpłatach z zysku, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje we wskazany wyżej sposób, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Mając na względzie powyższe regulacje oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 457/08 organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązanie z tytułu wpłat z zysku jest poddane reżimowi art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Ordynacja podatkowa odrębnie normuje więc postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania we wpłatach z zysku i postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku. Orzekanie przez organy podatkowe o nadpłacie we wpłatach z zysku stanowi prawną konsekwencję określenia prawidłowej wysokości zobowiązania we wpłatach z zysku, innej niż wynikająca ze skorygowanej deklaracji złożonej z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 3 października 2007 r. Syndyk złożył w Trzecim Urzędzie Skarbowym deklarację WZP-1R o wysokości zysku (straty) osiągniętego przez przedsiębiorstwo państwowe i o wpłatach z zysku za rok obrotowy od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. Zysk brutto wg. zatwierdzonego sprawozdania finansowego wykazano w kwocie 2.264.389 zł, podatek dochodowy wg. ostatecznego rozliczenia - w kwocie 430.234,00 zł, zysk po opodatkowaniu podatkiem dochodowym - w kwocie 1.834.155,00 zł, należna wpłata z zysku - w kwocie 275.123,00 zł.

W dniu 12 października 2007 r. złożono korektę ww. deklaracji WZP-1R za 2006 r., z której wynikał: zysk brutto wg zatwierdzonego sprawozdania finansowego w kwocie 5.090.451,00 zł, podatek dochodowy wg ostatecznego rozliczenia w kwocie 430.234,00 zł, zysk po opodatkowaniu podatkiem dochodowym w kwocie 4.660.217 zł oraz kwota należnej wpłaty z zysku w wysokości 699.033 zł. Zadeklarowana kwota 699.033 zł została wpłacona na konto Trzeciego Urzędu Skarbowego.

Dnia 25 października 2007 r. Syndyk złożył wniosek o zwrot nadpłaty wraz z kolejną korektą deklaracji WZP-1R za 2006 r. Dane dotyczące zysku brutto, podatku dochodowego oraz zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym były tożsame z wykazanymi w korekcie deklaracji z dnia 12 października 2007 r. Kwota należnej wpłaty z zysku za rok obrotowy została wykazana jako 0,00 zł. Syndyk wskazał, że deklaracja WZP-1R określa tzw. wpłatę z zysku, która obciąża przedsiębiorstwa państwowe na mocy art. 12 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych. Ustawa ta - zdaniem Syndyka - reguluje gospodarkę finansową przedsiębiorstw państwowych prowadzących działalność gospodarczą, a nie gospodarkę finansową masy upadłości i w obowiązującym brzmieniu nie reguluje kwestii upadłego przedsiębiorstwa, gdyż w ogóle nie dotyczy masy upadłości, a Prawo upadłościowe stanowi lex specialis w stosunku do innych ustaw, wyłączając ich stosowanie w przypadku upadłości.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż argumentacji Syndyka nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa podatkowego. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej organ pierwszej instancji decyzją z dnia 30 kwietnia 2010 r. określił Syndykowi działającemu na rzecz "A"

w upadłości zobowiązanie z tytułu wpłat z zysku za 2006 r. w wysokości 699.074 zł.

W związku z powyższym oraz w kontekście przepisów ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw brak jest podstaw prawnych do zwolnienia przedsiębiorstw państwowych postawionych w stan upadłości z obowiązku dokonywania wpłat z zysku. Z wpłat tych stosownie do art. 12 ust. 2 i ust. 2a ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych zwolnione są przedsiębiorstwa działające przy zakładach karnych i aresztach śledczych podległe Ministrowi Sprawiedliwości, a także – w zakresie opodatkowania podatkiem tonażowym - armatorzy w zakresie przychodów z działalności opodatkowanej podatkiem tonażowym. Ponadto - w myśl art. 12 ust. 3 tej ustawy - Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może na wniosek organu założycielskiego zwolnić przedsiębiorstwa wykonujące w całości lub w części zadania na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa z obowiązku dokonywania wpłat z zysku lub przyznać tym przedsiębiorstwom ulgi we wpłatach z zysku. Z przepisów tych nie wynika jednak, aby przedsiębiorstwa państwowe będące w upadłości zwolnione były z obowiązku wpłat z zysku na rzecz budżetu państwa. Z przepisów art. 13 ust. 3 - 6 tej ustawy wynika, że wpłaty z zysku dokonywane są w formie zaliczek miesięcznych lub kwartalnych, a także iż podstawą ustalenia wysokości zaliczki jest zysk osiągnięty w danym okresie, liczony w rachunku narastającym. Wysokość zaliczki wynosi 15% zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Z kolei w oparciu o § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 lutego 1996 r. w sprawie określenia terminów i trybu wpłat z zysku oraz wzorów i terminów składania deklaracji przez przedsiębiorstwa państwowe, przedsiębiorstwa dokonujące wpłat z zysku na rzecz budżetu państwa w okresach miesięcznych ustalają i dokonują tych wpłat w terminie do dnia 28 każdego miesiąca roku obrotowego za miesiąc poprzedni, na podstawie odpowiedniej deklaracji. Na podstawie zaś przepisu § 5 tego rozporządzenia, przedsiębiorstwa państwowe są obowiązane dokonać ostatecznego rozliczenia wpłat z zysku do budżetu państwa, na podstawie odpowiedniej deklaracji w terminie 14 dni po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego lub sporządzeniu sprawozdania, jeżeli zgodnie z przepisami o rachunkowości nie występuje obowiązek zatwierdzenia tego sprawozdania. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych do wpłat z zysku stosuje się przepisy o zobowiązaniach podatkowych.

Jak wynika z akt sprawy upadłość "A" została ogłoszona na gruncie przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe. Stosownie zaś do przepisu art. 536 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze w sprawach, w których ogłoszono upadłość przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazywał, iż prawo upadłościowe nie wyłącza stosowania innych przepisów, a przewiduje jedynie ograniczenie swobody działania upadłego w zakresie zarządu i rozporządzania majątkiem. Przedsiębiorstwo państwowe może zostać postawione w stan upadłości, zgodnie z art. 24 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, przy czym na podstawie art. 24c tej ustawy w sprawach nieuregulowanych ustawą zastosowanie znajdują przepisy Prawa upadłościowego. Zgodnie z art. 204 § 1 pkt 1 Prawa upadłościowego zaspokojeniu z masy upadłości podlegają w pierwszej kolejności koszty postępowania upadłościowego oraz koszty postępowania układowego poprzedzającego ogłoszenie upadłości, wydatki połączone z zarządem i likwidacją masy upadłości, nie wyłączając podatków i innych danin publicznych. Przepisy Prawa upadłościowego określają jedynie tryb i kolejność zaspokajania należności budżetowych, również tych powstałych po ogłoszeniu upadłości, nie wyłączając ich powstania, czy możliwości ich określenia lub ustalenia decyzją administracyjną.

Organ odwoławczy argumentował również, że wbrew argumentacji skargi, w odniesieniu do przedsiębiorstwa państwowego pozostającego w upadłości "zyskiem" w rozumieniu ustawy o rachunkowości, jest dodatni wynik finansowy osiągnięty przez daną jednostkę za dany okres rozliczeniowy, a stosowanie przepisów o rachunkowości wynika zarówno z art. 20 ust. 1 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych, jak również z samej ustawy o rachunkowości - art. 2 ust. 1 pkt 1.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, wpłata z zysku do budżetu państwa przez przedsiębiorstwa państwowe i jednoosobowe spółki Skarbu Państwa, jako jednostronne, przymusowe, nieodpłatne świadczenia na rzecz budżetu państwa, do którego mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej o zobowiązaniach podatkowych (art. 341 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 6 ustawy o wpłatach z zysku przez jednoosobowe spółki Skarbu Państwa oraz art. 15 ust. 1 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych), wpisuje się w ogólnie przyjętą definicję daniny publicznej.

Odnosząc się do kwestii istnienia nadpłaty organ odwoławczy wskazał, ze zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Podatek jest nadpłacony, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota faktycznie uiszczona jest wyższa od kwoty należnej. Natomiast podatek jest nienależny, gdy podatnik dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo, że nie jest do tego zobowiązany. W tym kontekście oraz w okolicznościach stanu sprawy organ odwoławczy stwierdził, że nie występuje w niej żadna ze wskazanych sytuacji, a tym samym wniosek Syndyka o stwierdzenie i zwrot nadpłaty z tytułu wpłat z zysku za 2006 r. nie jest zasadny.

Odnosząc się do pisma procesowego pełnomocnika z dnia 14 czerwca 2010 r. organ odwoławczy argumentował, że prawo upadłościowe nie wyłącza stosowania ustaw wprowadzających obowiązek odprowadzania wpłat z zysku, przewidując jedynie ograniczenie swobody działania upadłego w zakresie zarządu i rozporządzania majątkiem.

Na powyższą decyzję pełnomocnik Syndyka wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucał naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: 1) przepisu art. 121, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; 2) art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych, poprzez przyjęcie, że doszło do zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa łączy powstanie obowiązku podatkowego, tj. powstanie zysku po stronie przedsiębiorstwa państwowego w upadłości, a w rezultacie powstało zobowiązanie do dokonania wpłat z zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym na rzecz budżetu państwa; 3) art. 12 ust. 1 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych w zw. z art. 24 c ustawy o przedsiębiorstwach państwowych w zw. z § 5 rozporządzenia w sprawie określenia terminów i trybu wpłat z zysku oraz wzorów i terminów składania deklaracji przez przedsiębiorstwa państwowe oraz art. 204 w zw. z art. 215 oraz art. 217 Prawo upadłościowe, poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedsiębiorstwo państwowe w upadłości obowiązane jest do wpłaty z "zysku" na rzecz budżetu państwa - po opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych - co stanowi naruszenie przepisów prawa upadłościowego, których celem jest równomierne zaspokojenie wszystkich wierzycieli, według ściśle określonych zasad ujętych w tych przepisach; 4) art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 2 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, poprzez dokonanie odmowy stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku za 2006 rok w sytuacji, gdy organ podatkowy powinien stwierdzić i dokonać zwrotu nadpłaty tej niepodatkowej należności budżetowej z uwagi na to, iż ustawa o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych reguluje gospodarkę finansową przedsiębiorstw państwowych prowadzących działalność gospodarczą, a nie gospodarkę finansową masy upadłości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej uznał skargę za bezzasadną i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, istota sporu prawnego, zdeterminowanego jej okolicznościami faktycznymi odnosi się - w kontekście argumentacji skargi odnośnie relacji przepisów kształtujących gospodarkę finansową przedsiębiorstw państwowych do przepisów prawa podatkowego i prawa upadłościowego oraz podstaw prawnych obowiązku przedsiębiorstwa państwowego postawionego w stan upadłości do dokonywania wpłat z zysku – do oceny zasadności stanowiska o braku podstaw stwierdzenia, wobec "A" w upadłości, nadpłaty we wpłatach z zysku za 2006 r. w wysokości 699.033 zł.

Z niespornych okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że: 1) postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1995 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość "A"; 2) w dniu 3 października 2007 r. Syndyk Masy Upadłości "A" złożył w Trzecim Urzędzie Skarbowym deklarację WZP-1R o wysokości zysku (straty) osiągniętego przez przedsiębiorstwo państwowe i o wpłatach z zysku za rok obrotowy od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. - zysk brutto wg zatwierdzonego sprawozdania finansowego wykazano w kwocie 2.264.389 zł, podatek dochodowy wg. ostatecznego rozliczenia - w kwocie 430.234 zł, zysk po opodatkowaniu podatkiem dochodowym - w kwocie 1.834.155,00 zł, należna wpłata z zysku - w kwocie 275.123,00 zł; 3) w dniu 12 października 2007 r. złożono korektę ww. deklaracji WZP-1R za 2006 r., z której wynikał: zysk brutto wg zatwierdzonego sprawozdania finansowego w kwocie 5.090.451,00 zł; podatek dochodowy wg ostatecznego rozliczenia w kwocie 430.234,00 zł; zysk po opodatkowaniu podatkiem dochodowym w kwocie 4.660.217,00 zł oraz kwota należnej wpłaty z zysku w wysokości 699.033,00 zł; 4) zadeklarowana kwota 699.033 zł została wpłacona na konto Trzeciego Urzędu Skarbowego; 5) w dniu 25 października 2007 r. Syndyk Masy Upadłości złożył wniosek o zwrot nadpłaty wraz z kolejną korektą deklaracji WZP-1R za 2006 r. - dane dotyczące zysku brutto, podatku dochodowego oraz zysku po opodatkowaniu podatkiem dochodowym były tożsame z wykazanymi w korekcie deklaracji z dnia 12 października 2007 r., kwota zaś należnej wpłaty z zysku za rok obrotowy została wykazana jako 0,00 zł; 6) postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy zatwierdził ostateczny plan podziału funduszów masy upadłości "A"; 7) w konsekwencji uchylenia przez WSA w Lublinie wyrokiem z 17 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 457/08, pierwotnie wydanej w sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z [...] kwietnia 2008 r. wydanych w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] marca 2010 r., utrzymaną w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...], określił zobowiązanie podatkowe z tytułu wpłat z zysku za 2006 r., w wysokości 699.074 zł; 8) decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] jest decyzją ostateczną i nie była przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Na wstępie, w kontekście przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, wskazać należy, że WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 457/08, uchylił pierwotnie wydane w sprawie decyzje formułując stanowisko, z którego wynika, że zobowiązanie z tytułu wpłat z zysku jest poddane reżimowi art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji, że Ordynacja podatkowa odrębnie normuje postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania we wpłatach z zysku i postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty we wpłatach z zysku, w związku z czym, orzekanie przez organy podatkowe o nadpłacie we wpłatach z zysku stanowi prawną konsekwencję określenia prawidłowej wysokości zobowiązania we wpłatach z zysku, innej niż wynikająca ze skorygowanej deklaracji złożonej z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty.

W konsekwencji wskazanego wyroku z 17 grudnia 2008 r., jak wyżej już wskazano, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] marca 2010 r., określił zobowiązanie podatkowe z tytułu wpłat z zysku za 2006 r. w wysokości 699.074 zł, a Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] utrzymał we mocy decyzję organu pierwszej instancji. Strona nie podważała zgodności z prawem tej decyzji

w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

W związku z tym stwierdzić należy, że skoro organ podatkowy ostateczną decyzją określił wysokość zobowiązania we wpłatach z zysku za 2006 r. w innej wysokości, niż uczyniła to strona w korekcie złożonej deklaracji, co nastąpiło w konsekwencji zakwestionowania wysokości zobowiązania wynikającej ze złożonej korekty, to zobowiązaniem należnym do zapłaty jest zobowiązanie określone w tejże decyzji. Tylko bowiem o tyle, o ile organ podatkowy nie wyda decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej), zobowiązanie wykazane w deklaracji jest zobowiązaniem do zapłaty (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

W konsekwencji powyższego brak jest więc podstaw, aby za uzasadniony uznać zarzut naruszenia przepisów art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, albowiem dokonana wpłata z zysku, w wysokości wynikającej z ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu wpłat z zysku za 2006 r., nie stanowiła nienależnie zapłaconej kwoty. W konsekwencji powyższego, brak jest również podstaw, aby za uzasadnione uznać zarzuty naruszenia art. 73 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej - z przepisu tego wynika, że wobec przedsiębiorstwa państwowego nadpłata powstaje z dniem złożenia deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy – a także przepisu art. 75 § 2 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej zgodnie z którym uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w deklaracjach, o których mowa w art. 73 § 2 wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej.

We wskazanych okolicznościach stanu faktycznego sprawy, za bezprzedmiotowe uznać należało skargi o naruszeniu przepisów ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych oraz przepisów rozporządzenia Prezydenta RP – Prawo upadłościowe. Nie miały one znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Nie znajdując również żadnych innych przesłanek, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji