Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1758/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14b ust. 1,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Rady Głównej Jednostek Badawczo - Rozwojowych z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz Rady Głównej Jednostek Badawczo – Rozwojowych z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Wa 1758/09

UZASADNIENIE

Indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia [...] czerwca 2009 r., wydaną m.in. na podstawie art. 14b § 1 i 6 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów uznał, że stanowisko Rady Głównej Jednostek Badawczo – Rozwojowych w W. dotyczące zwolnienia jednostek badawczo rozwojowych z podatku dochodowego od osób prawnych, jest nieprawidłowe. Interpretacja ta została wydana przy następujących okolicznościach faktycznych zaprezentowanych we wniosku z dnia 4 maja 2009 r.:

Jednostki badawczo rozwojowe działają na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo – rozwojowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 159, poz. 993 ze zm.). Przedmiotem ich działalności jest prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych oraz przystosowywanie ich wyników do wdrażania w praktyce. Jednostki mogą też prowadzić działalność gospodarczą. W związku z tym Rada Główna Jednostek Badawczo - Rozwojowych (dalej też "Rada" albo "Skarżąca") zadała pytanie, czy w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. 1b oraz art. 17 ust. 1c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą", dochody działalności gospodarczej uzyskiwane przez jednostki i przeznaczane na ich cele statutowe są zwolnione z podatku dochodowego.

Wskazując na powyższe przepisy ustawy, a także na art. 18 ust. 1 ustawy o jednostkach badawczo – rozwojowych, Rada uznała, że takie zwolnienie jednostkom przysługuje. Za takim stanowiskiem przemawia, w jej ocenie, wykładnia literalna i celowościowa tych przepisów, a ponadto do takiego wniosku skłania zasada autonomii prawa podatkowego.

Stanowisko Rady Minister uznał za nieprawidłowe. Według niego w art. 18 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 4 ustawy o jednostkach badawczo – rozwojowych wyraźnie bowiem zastrzeżono, że zwolnienie podatkowe nie dotyczy dochodów pochodzących z działalności gospodarczej.

Rada wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, zaś w odpowiedzi na to wezwanie Minister podtrzymał swoje stanowisko.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wydaną interpretację Rada ponowiła zarzuty o charakterze materialno - prawnym, wskazała też na uchybienia procesowe polegające na braku odniesienia się do argumentacji zawartej we wniosku (naruszenie art. 14c§ 1, art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej).

W odpowiedzi na skargę Minister powtórzył swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie, analizowana według powyższych kryteriów, zasługuje na uwzględnienie, choć z powodów zupełnie innych, niż podane w jej treści.

Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatnego. Interpretacja może być wydana zatem tylko "zainteresowanemu", tj. podmiotowi, który w jej wydaniu ma konkretny, zindywidualizowany interes wyznaczony przez przepisy prawa materialnego. Interpretacja ma dwie funkcje: informacyjną i gwarancyjną. Pierwsza z nich służy wyjaśnieniu treści przepisów prawa podatkowego, druga natomiast ma na celu stworzenie takiej sytuacji prawnej podatnika, w której będzie on mógł powołać się na korzystną dla siebie interpretację, gdyby w toku konkretnego postępowania podatkowego organ podatkowy zaprezentował inny pogląd, niż wynikający z interpretacji. Te dwie funkcje interpretacji są nierozłączne.

W niniejszej sprawie Rada nie była podmiotem zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji – nie jest podatnikiem w zakresie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku (podatnikami są poszczególne jednostki jako osoby prawne), nie przedstawiła stanu faktycznego w jej "indywidualnej sprawie", lecz w sprawie jednostek badawczo - rozwojowych, nie może złożyć oświadczenia o braku toczącego się równolegle postępowania podatkowego (art. 14b § 4 Ordynacji), nie może też skorzystać z istotnej korzyści interpretacji polegającej na zakazie szkodzenia podatnikowi (art. 14k Ordynacji). Wszystko to prowadzi do wniosku, że Rada nie była uprawniona do złożenia wniosku dotyczącego sytuacji podatkowej jednostek badawczo - rozwojowych. To konkretna jednostka, mająca swoje organy (dyrektora i radę naukową – art. 20 ustawy o jednostkach badawczo – rozwojowych) mogłaby wystąpić ze stosownym wnioskiem, nie zaś Rada. Art. 5 ust. 6 ustawy o jednostkach badawczo – rozwojowych wskazuje jedyne zadanie Rady - jest nim opracowywanie opinii i postulatów w sprawach polityki naukowej i naukowo-technicznej państwa oraz w sprawach warunków i zasad działania jednostek badawczo-rozwojowych, które przedstawia w szczególności Radzie Ministrów, ministrowi właściwemu do spraw nauki oraz innym ministrom. Na gruncie Ordynacji podatkowej Rada nie ma jednak żadnych uprawnień modyfikujących uprawnienia podmiotów "zainteresowanych" w rozumieniu art. 14b § 1 tej ustawy.

W tej sytuacji Sąd nie mógł rozpoznać wniesionej skargi co do meritum, gdyż jedynym właściwym rozstrzygnięciem Ministra powinno być postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 14h w zw. z art. 165a Ordynacji). Ten pogląd Sądu Organ uwzględni w dalszym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii wstrzymania jej wykonania Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś w kwestii kosztów postępowania – na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.