Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1084/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1, ust. 10 pkt 1, ust. 13
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 1 i 2 pkt 1 lit. b , § 3, art. 120 - art. 122
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 206, art. 269 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 9 ust. 1
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2015r. sprawy ze skargi Gminy na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Gminy kwotę [...] zł ( [...] złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 roku odmówił Gminie [...] (dalej: "Gmina") stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za badany okres w kwocie [...] zł.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] stycznia 2014 r. Gmina złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r. wraz z korektą deklaracji VAT za ten miesiąc. W uzasadnieniu wniosku o nadpłatę oraz przyczyn złożenia korekty deklaracji VAT -7 wyjaśniła, że w korekcie deklaracji odliczyła VAT naliczony wynikający z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z budową sieci kanalizacyjnej w oparciu o przepis art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej: "ustawa o VAT").

Organ uznał, że dane zawarte w korekcie budzą wątpliwości i postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r.

W toku tego postępowania organ ustalił, że przedmiotowe nabycia związane były z prowadzoną przez Gminę inwestycją w zakresie budowy kanalizacji sanitarnej z przykanalikami w [...].

Wydatki inwestycyjne udokumentowano poniższymi fakturami wystawionymi na Gminę [...]:

- nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. na wartość netto [...] zł, VAT [...] zł, brutto [...] zł,

- nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. na wartość netto [...] zł, VAT [...] zł, brutto [...] zł,

- nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. na wartość netto [...] zł, VAT [...] zł, brutto [...] zł,

- nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., na wartość netto [...] zł, VAT [...] zł, brutto [...] zł.

Budowa kanalizacji sanitarnej z przykanalikami w [...], o wartości [...] zł zrealizowana została w okresie od [...] marca 2010 r. do [...] czerwca 2010 r.

Inwestycja była współfinansowana z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 r., na podstawie umowy o przyznanie pomocy z dnia 18 grudnia 2009 r. w ramach działania "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej". Zgodnie z § 4 umowy Beneficjentowi tj. Gminie [...] przyznano pomoc finansową w wysokości [...] zł.

Umową użyczenia z dnia [...] lipca 2010 r. Gmina przekazała inwestycję na rzecz gminnego zakładu budżetowego - B. w [...], z/s w [...] (dalej: "B.").

W myśl § 1 i § 2 wymienionej umowy Gmina [...] użyczyła i oddała w bezpłatne użytkowanie B. w [...] kanalizację sanitarną we wsi [...], w skład której wchodzą rurociągi sieci rozdzielczej oraz lokalne linie rozdzielcze opisane w protokole zdawczo - odbiorczym.

Jak ustalił organ I instancji - B. (samorządowy zakład budżetowy) jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, rozlicza się miesięcznie składając deklaracje VAT-7 od [...] lipca 1993 r., świadczy usługi w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków od mieszkańców tej Gminy. B. jest odrębnym podatnikiem podatku od towarów i usług, składa deklaracje VAT, w których wykazuje sprzedaż opodatkowaną z tytułu odbioru ścieków.

B. pobiera opłaty z tytułu użytkowania kanalizacji z terenu [...] i [...], wystawia rachunki, na których widnieje jako sprzedawca usług, a uzyskany z tego tytułu obrót i podatek należny deklaruje w składanych deklaracjach VAT-7. Ponadto występuje jako strona zawieranych umów z mieszkańcami gminy [...] na odbiór ścieków. Zatem, pomimo że Gmina [...] i B. (samorządowy zakład budżetowy) funkcjonują w ramach jednej osoby prawnej (w ramach gminy jako osoby prawnej może funkcjonować wiele jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej), to i tak na gruncie przepisów ustawy o VAT, Gmina [...] oraz samorządowy zakład budżetowy są odrębnymi od siebie podatnikami podatku od towarów i usług.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że kanalizacja sanitarna, nie została wykorzystana przez Gminę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Tym samym, w stosunku do opisanej inwestycji nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty VAT należnego o kwotę naliczonego. Wydatki poniesione przez Gminę na budowę kanalizacji sanitarnej nie były związane z czynnościami opodatkowanymi tego podmiotu. Naczelnik uznał więc, że Gminie nie przysługuje w rozliczeniu za miesiąc czerwiec 2010 r. prawo do obniżenia VAT należnego o naliczony w związku z wydatkami poniesionymi na budowę kanalizacji sanitarnej.

W odwołaniu z dnia [...] października 2014 r. Gmina zarzuciła decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] naruszenie:

- art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art, 73 § 1 pkt 1 oraz 75 § 1, § 2 pkt 1 lit. b i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: "O.p."), poprzez odmówienie Gminie stwierdzenia nadpłaty w VAT za badany okres,

- art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 13 i art. 109 ust. 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., poprzez niezasadne odmówienie Gminie prawa do odliczenia VAT naliczonego w związku z nabyciem usług związanych z wytworzeniem infrastruktury kanalizacyjnej, która jest wykorzystywana przez gminny zakład budżetowy wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT.

W odwołaniu Gmina podtrzymuje stanowisko, że nie można uznać, że fakt rejestracji B. jako odrębnego od Gminy podatnika VAT oraz występowanie przez B. w relacji z podmiotami trzecimi jako samodzielnie wykonujący działalność gospodarczą podmiot, stanowi przesłankę uniemożliwiającą odliczenie VAT od wydatków na infrastrukturę kanalizacyjną, którą Gmina wytworzyła wyłącznie do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT polegającej na sprzedaży usług odprowadzania ścieków komunalnych, opodatkowanych obecnie 8% stawką VAT. Gmina podkreśla, że samo wykorzystanie przez gminny zakład budżetowy kanalizacji do czynności opodatkowanych VAT jest wystarczającą przesłanką do uznania, że został spełniony warunek, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym Gminie w tym zakresie przysługuje prawo do odliczenia VAT.

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ za niezasadny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 13 i art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W świetle art. 7 ust. 1 pkt 3 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) zadania własne gminy to m.in. sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. Gmina, wykonując nałożone na nią przepisami prawa zadania publiczne, wybudowała kanalizację sanitarną wraz z przykanalikami w [...]. Zatem stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług, tym samym nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki poniesione na budowę przedmiotowej inwestycji. Infrastruktura kanalizacji sanitarnej nie została wykorzystana przez Gminę do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że Gmina realizując zadania publiczne nie miała podstaw prawnych do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupami inwestycyjnymi, ponieważ podatek ten stanowił koszt kwalifikowany refundowany Gminie z funduszu pomocowego. Natomiast B. w ramach swojej działalności opodatkowanej podpisuje umowy cywilnoprawne z indywidualnymi odbiorcami na odprowadzanie ścieków, dlatego Gmina jako odrębny podatnik podatku od towarów i usług nie nabywa prawa do odliczenia tego podatku, tym bardziej, że budowa tej infrastruktury służyła realizacji zadań własnych Gminy. Tym samym w stosunku do opisanej inwestycji nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ wydatki związane z budową opisanej kanalizacji sanitarnej w [...] poniesione przez Gminę nie były związane z czynnościami opodatkowanymi tej Gminy.

W skardze z dnia [...] kwietnia 2015 r. Gmina wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości i o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art. 73 § 1 pkt 1 oraz 75 § 1, § 2 pkt 1 lit. b i § 3 O.p. poprzez odmówienie Gminie stwierdzenia nadpłaty w VAT za badany okres,

- art. 120 i art. 122 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który zaprzecza zasadzie postępowania budzącego zaufanie do organów podatkowych w związku z faktem przyjęcia założeń, że VAT stanowił koszt kwalifikowany w ramach otrzymanego przez Gminę dofinansowania, co stoi w sprzeczności z informacjami zawartymi w dokumentach przedstawionych przez Gminę, wskazujących na to, że VAT naliczony nie został Gminie zrefundowany w ramach otrzymanego dofinansowania z funduszy pomocowych;

- art. 86 ust. 1, ust. 10 pkt 1 oraz ust. 13 w związku z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. poprzez niezasadne odmówienie Gminie prawa do odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych związanych z wytworzeniem infrastruktury kanalizacyjnej, która jest wykorzystywana przez gminny zakład budżetowy wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT, wskutek uznania, że poniesione przez Gminę wydatki w tym zakresie służą wykonywaniu czynności niepodlegających VAT.

Uzasadniając zarzuty Gmina przede wszystkim utrzymuje, że w badanym okresie - tj. w czerwcu 2010 r., przysługiwało jej prawo do odliczenia VAT od wydatków na budowę kanalizacji w [...]. Sam fakt, że gminny zakład budżetowy wykorzystuje kanalizację do czynności opodatkowanych VAT jest wystarczającą przesłanką do uznania, że został spełniony warunek, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Gmina powołuje się na dwa prawomocne orzeczenia Naczelnego Sadu Administracyjnego o sygn. akt I FSK 1369/10 oraz z sygn. akt I FSK 938/14, stwierdzając, że zawarte w nich tezy można odnieść również do stosunków Gminy i B. W niniejszej sprawie, mimo wyodrębnienia zakładu budżetowego ze struktury tworzącej go jednostki samorządowej, w stopniu pozwalającym na uznanie go za samodzielnego od tej jednostki podatnika VAT, realizacja zadań własnych tej jednostki przez jego zakład budżetowy nie tworzy pomiędzy tymi podmiotami takiego stosunku prawnego, na podstawie którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, pozwalających na ich opodatkowanie VAT. W takim bowiem przypadku zakład budżetowy nie wykonuje usług komunalnych na rzecz jednostki samorządowej, lecz działa w jej imieniu jako jej wyodrębniona jednostka organizacyjna, wykonując jej zadania własne, co pozostaje poza przedmiotem regulacji art. 8 ustawy o VAT. Wynika zatem z tego, że realizacja przez samorządowy zakład budżetowy zadań własnych tworzącej go jednostki samorządu terytorialnego o charakterze użyteczności publicznej w zakresie gospodarki komunalnej, nie stanowi świadczeń podlegających opodatkowaniu VAT pomiędzy tymi podmiotami, co nie wyklucza ich opodatkowania z tytułu ich odpłatnego świadczenia na rzecz podmiotów zewnętrznych (konsumentów czynności w zakresie gospodarki komunalnej).

Mając na uwadze powyższe Gmina stwierdziła, że z uwagi na fakt, że pomiędzy Gminą a B. nie dojdzie do zawiązania relacji cywilnoprawnej, a tym samym do zaistnienia czynności opodatkowanej VAT, Gmina powinna mieć prawo do odliczenia VAT od wydatków poniesionych na infrastrukturę kanalizacyjną użytkowaną przez jej zakład budżetowy do świadczenia na rzecz podmiotów zewnętrznych czynności opodatkowanych VAT.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do podstawowej kwestii spornej, a mianowicie, czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur od zakupów towarów i usług związanych z realizacją inwestycji budowy infrastruktury kanalizacyjnej, która została następnie przekazana do gminnego zakładu budżetowego. Pozostałe bowiem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 72 § 1 pkt 1, w związku z art. 73 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 1 i 2 pkt 1 lit. b oraz § 3 O.p. czy też naruszenia zasady wyrażonej w art. 120 – 122 O.p. są konsekwencją przyjęcia przez organy stanowiska, że zakład budżetowy jest odrębnym od Gminy podatnikiem podatku od towarów i usług, który wykonuje czynności opodatkowane, w związku z czym Gmina, która poniosła wydatki na budowę kanalizacji, nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z tego tytułu, ponieważ poczynione wydatki nie są związane z czynnościami opodatkowanymi.

Skarżąca wnioskując do właściwego organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty z tytułu rozliczenia podatku naliczonego, w korekcie deklaracji VAT-7 za czerwiec 2010 r. dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych dotyczących wskazanej inwestycji. Organ wszczął postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od towaru i usług za wskazany okres rozliczeniowy, w wyniku którego decyzją odmówiono Gminie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków na budowę kanalizacji, ponieważ poniesione wydatki nie były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Decyzja ta była podstawą rozpoznania wniosku o zwrot nadpłaty za czerwiec 2010 r.

Zdaniem organów podatkowych obu instancji nieodpłatne przekazanie zakładowi budżetowemu do użytkowania infrastrukturę kanalizacyjną było czynnością dokonaną w związku z wykonywaniem przez Gminę zadań publicznych i nie stanowiło czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wobec czego w świetle art. 86 ust. 1 ustawy o VAT Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Samorządowy zakład budżetowy, któremu nieodpłatnie przekazano środek trwały, wykonując zadania z zakresu gospodarki komunalnej, był odrębnym od Gminy podatnikiem podatku od towarów i usług.

W ocenie Sądu zarzuty skargi co do naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 86 ust. 1, ust. 10 pkt 1 oraz ust. 13 ustawy o VAT zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że kwestia prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Gminę od wydatków związanych z realizacją inwestycji, która następnie została przekazana do gminnego zakładu budżetowego i jest przez ten zakład wykorzystywana do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług została poddana analizie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który rozpatrując przedstawione do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienie prawne w tym zakresie, podjął uchwałę w dniu 26 października 2015 r. sygn. akt I FPS 4/15 (publ. LEX nr 1816107), zgodnie z którą "W świetle art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm.) gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego, który realizuje powierzone mu zadania własne tej gminy, jeżeli te inwestycje są wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług". W motywach rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się w szczególności do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 września 2015 r. Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów C-276/14, w którym to wyroku Trybunał wskazał, jakie kryteria należy brać pod uwagę przy badaniu podmiotowości podatkowej jednostki w zakresie podatku od towaru i usług. Trybunał wskazał w powołanym wyroku, że aby dany podmiot prawa publicznego mógł zostać uznany za podatnika w rozumieniu Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z art. 9 ust. 1 powinien on samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą, czyli wykonywać działalność we własnym imieniu, na własny rachunek i odpowiedzialność i ponosić związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ryzyko.

W związku z powyższym analizie zostały poddane m.in. przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885, ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych (Dz.U. nr 241, poz. 1616, ze zm.), ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594, ze zm.), ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2015 r. poz. 513, ze zm.), ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 782, ze zm.), ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2011 r. nr 45, poz. 236, ze zm.), ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz.U. z 2009 r. nr 9, poz. 100, ze zm.), które doprowadziły Naczelny Sąd Administracyjny do następującej konkluzji:

1) Samorządowy zakład budżetowy nie ma osobowości prawnej:

- działa w imieniu i na rachunek podmiotu, który go utworzył,

- kierownik zakładu działa jednoosobowo na podstawie udzielonego pełnomocnictwa,

2) Samorządowy zakład budżetowy realizuje zadania własne jednostki samorządu terytorialnego w zakresie gospodarki komunalnej o charakterze czynności użyteczności publicznej,

3) Wydzielenie mienia na rzecz samorządowego zakładu budżetowego ma jedynie charakter organizacyjny. Mienie pozostaje w bezpośrednim władztwie jednostki samorządu terytorialnego, która określa zasady gospodarowania mieniem wydzielonym na potrzeby zakładu

4) Odpowiedzialność za zobowiązania samorządowego zakładu budżetowego ponosi jednostka samorządu terytorialnego, która go utworzyła. Jednostka samorządu terytorialnego przejmuje również zobowiązania zakładu budżetowego w przypadku jego likwidacji.

W związku z powyższym samorządowy zakład budżetowy nie wykonuje działalności gospodarczej we własnym imieniu, na własny rachunek i własną odpowiedzialność, nie ponosi też ryzyka gospodarczego, zatem nie może być uznany za odrębnego podatnika podatku od towarów i usług.

Sąd rozpoznający niniejszą skargę jest związany stanowiskiem wyrażonym w powyższej uchwale na podstawie art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. zwanej dalej: "P.p.s.a."), który to przepis stanowi, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej izby albo uchwale składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Zatem pogląd wyrażony w konkretnej uchwale może być zmieniony tylko stosowną uchwałą takiego samego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając na uwadze powołaną wyżej treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, że Gmina nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupów towarów i usług poniesionych w związku z prowadzoną inwestycją budowy kanalizacji jest nieprawidłowe i narusza wskazane w skardze przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Przy rozpoznawaniu wniosku o zwrot nadpłaty należy przyjąć, że to Gmina jest podatnikiem podatku od towarów i usług, natomiast zakład budżetowy powołany jest do wykonywania zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego w zakresie gospodarki komunalnej i działa jako jednostka organizacyjna gminy, co powoduje, że nie może być odrębnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Należy mieć na uwadze, że po przyjęciu przez Gminę scentralizowanego modelu rozliczeń podatku od towarów i usług, Gmina jako podatnik podatku od towarów i usług musi uwzględnić wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu tym podatkiem w danym okresie rozliczeniowych, jak również w każdym następnym miesiącu, obejmując również czynności dotąd rozliczane przez jednostki bądź zakłady budżetowe, zatem korekta nie może obejmować wyłącznie podatku naliczonego od wskazanej inwestycji. Przyjęcie na gruncie obowiązujących przepisów tożsamości podmiotowo-podatkowej gminy powoduje, że gmina musi dokonać rozliczenia świadczenia usług opodatkowanych związanych z realizacją zadań własnych (dotąd rozliczanych przez zakład budżetowy czy też przez jednostkę budżetową), ponieważ gmina jako podatnik podatku od towarów i usług bezpośrednio świadczy usługi opodatkowane, tym samym ma prawo do kompleksowego odliczenia podatku naliczonego.

W związku z powyższym rozpoznając wniosek o nadpłatę wraz ze sprawdzeniem prawidłowości korekty deklaracji VAT-7 organ jest zobowiązany ustalić, czy Gmina dokonała w korekcie deklaracji kompleksowego rozliczenia podatku należnego i naliczonego.

Sąd działając na podstawie art. 206 P.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu części kosztów postępowania sądowego, tj. kosztów zastępstwa procesowego, ponieważ na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. rozpoznał szereg jednobrzmiących skarg Gminy [...] i biorąc pod uwagę nakład pracy pełnomocnika skarżącej, charakter spraw, Sąd zasądził zwrot kosztów zastępstwa procesowego w jednej ze spraw, tj. w sprawie o sygn. I SA/Po 1083/15, której wartość przedmiotu sporu była najwyższa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 200 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.