Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 261/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi O. L. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

O.L. reprezentowany przez T. M. wniósł w dniu 4 sierpnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, pismem z dnia 7 października 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi udzielonego zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wezwanie Sądu zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu 25 października 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 18 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 przywołanej wcześniej Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Wymogi te określone zostały w przepisie art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi , że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Pozwala to na konwalidacje stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi.

Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia.

W niniejszej sprawie załączone do skargi pełnomocnictwo nie spełniało wymogów określonych w przepisach p.p.s.a., nie wykazując, czy pełnomocnik jest osobą uprawnioną do reprezentacji przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, pełnomocnik został wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego zgodnie z art. 35 p.p.s.a określającym krąg osób uprawnionych do reprezentacji przed sądami administracyjnymi, którego treść została zawarta w wezwaniu. Jak wskazano wyżej, pełnomocnik skarżącego został skutecznie wezwany do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa. Wezwanie w tym zakresie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi pod wskazanym w skardze adresem w dniu 25 października 2021 r., zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upływał w dniu 2 listopada 2021 r. (wtorek). Termin ten upłynął bezskutecznie, pełnomocnik nie udzielił żadnej odpowiedzi na wezwanie Sądu.

Ponieważ w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił wskazanego braku formalnego skargi, skargę należało odrzucić.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.