Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 781/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 62 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA: Renata Czeluśniak (spr.) WSA: Krystyna Daniel Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r. po rozpoznaniu zażalenia J. W. na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] orzekające o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji p.n.: Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażami na działkach nr [...] i [...], obr. [...] wraz z budową wjazdu z działki drogowej nr [...] obr. j. w. przy ul. [...] w [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 123 k.p.a. w związku z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Uchylonym postanowieniem organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji na okres [...] miesięcy od daty złożenia wniosku o wydanie decyzji WZ, który wpłynął do organu I instancji w dniu [...] r.

W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe wyłącznie w sytuacji braku obowiązywania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podał przesłanki wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz powołał się na art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji wskazał, iż dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przystąpiono do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", a zatem zawieszenie postępowania jest uzasadnione, tym bardziej, że procedura planistyczna jest zaawansowana, a uchwalenie planu jest przewidywane na rok [...].

Na powyższe postanowienie organu I instancji zażalenie złożył J. W. Wnioskodawca nie kwestionując podstawy prawnej rozstrzygnięcia, podniósł, iż zawieszenie postępowania przewidziane w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter fakultatywny, a nie obowiązkowy. W zażaleniu zaznaczono również, że przedmiotowe postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało podjęte już po kilku miesiącach prowadzenia postępowania i w sytuacji, gdy wymagane stanowiska innych organów potwierdziły zgodność planowanej inwestycji z przyszłymi planami miasta, co do przeznaczenia terenu. Takie postępowanie jest w ocenie żalącego się niezrozumiałe, ponieważ organ I instancji już od momentu wszczęcia postępowania wiedział o istnieniu uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] r. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Żalący się zarzucił ponadto, że data uchwalenia planu miejscowego dla obszaru "[...]" jest w istocie nieznana, ponieważ, biorąc pod uwagę ewentualne protesty i odwołania, prognozowane przyjęcie planu jeszcze w roku [...] jest terminem niewykonalnym.

Rozpatrując wniesione zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło w pierwszej kolejności uwagę, że wskazany przepis w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje jedynie możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w odróżnieniu do sytuacji opisanej w art. 62 ust. 2 cyt. ustawy, przewidującym obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji, gdy wniosek dotyczy terenu, dla którego istnieje obowiązek uchwalenia planu. Takie uregulowanie kwestii zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oznacza, że w przypadku skorzystania przez organ administracji z możliwości przewidzianej przez art. 62 ust. 1 ustawy, rozstrzygnięcie w tym zakresie podejmowane jest w ramach uznania administracyjnego, a to z kolei oznacza, iż nie jest wystarczającym samo powołanie się na art. 62 ust. 1 cyt. ustawy oraz uchwałę rady gminy o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz ustalenia zawarte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego. To, że określony przepis poddaje rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnego, nie oznacza jednocześnie całkowitej dowolności w podjęciu decyzji. Niezbędnym jest także wskazanie jasnych i konkretnych przyczyn, dla których organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy uznał za celowe i uzasadnione jego zawieszenie. SKO stwierdziło, iż pomimo, że zaskarżone postanowienie zawiera prawidłową podstawę prawną oraz powołuje się na przyszłe przeznaczenie terenu w planie zagospodarowania przestrzennego, to jednak w istocie nie wskazuje przyczyn przemawiających za zasadnością i celowością zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Za takie przyczyny mogłyby zostać ewentualnie uznane ustalenia przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego, ale w sytuacji, gdy rodzaj planowanej inwestycji byłby w sposób ewidentnie sprzeczny z zapisami planu, a jednocześnie termin ostatecznego przyjęcia planu byłby na tyle bliski, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy byłoby bezprzedmiotowe w tym sensie, że i tak podlegałaby ona z urzędu stwierdzeniu jej wygaśnięcia, w trybie art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na to, że ustalenia przyjętego planu miejscowego są inne niż zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. Następnie SKO podniosło, iż co prawda organ I instancji wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że prace związane ze sporządzeniem planu miejscowego są zaawansowane, a jego uchwalenie jest przewidywane na rok bieżący, jednakże nie wskazał, na jakim konkretnie etapie są prace planistyczne, jak również nie wykazał, na czym polegać ma sprzeczność planowanej z ustaleniami przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie, jak zauważa SKO, w dniu [...] r. wystąpiono do Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta [...] o wydanie opinii w tym zakresie, jednakże stanowisko to wpłynęło do organu I instancji dopiero w dniu [...] r., a zatem już po wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i doręczeniu go stronom, a zarazem w dniu złożenia zażalenia na to postanowienie. Nadto, informacja pochodząca z Biura Planowania Przestrzennego UM[...] wskazywała, iż prace związane ze sporządzeniem projektu planu są wprawdzie po ustawowym opiniowaniu, uzgadnianiu, ale przed wyłożeniem do publicznego wglądu, co miało nastąpić w [...] r., a przewidywany termin skierowania projektu planu do Rady Miasta [...] w celu jego uchwalenia to [...] r. SKO wskazało tymczasem, że po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, zainteresowane osoby fizyczne i prawne mogą składać uwagi, które następnie wymagają rozpatrzenia, mogą być jeszcze wprowadzone zmiany do projektu planu, a gdy sama rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym projekcie planu, czynności planistyczne ponawia się w niezbędnym zakresie. W rezultacie ustawowo dopuszczalny okres zawieszenia postępowania tj. do dnia [...] r. czyli 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, mógłby upłynąć bezskutecznie, w tym znaczeniu, iż plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" nie byłby nadal uchwalony i nie stanowiłby przepisów prawa miejscowego, a to z kolei i tak rodziłoby konieczność rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Z tego też względu Kolegium przyjęło, iż zasadnym jest rozważenie powyższych okoliczności i dlatego orzekło o uchyleniu podjętego w tej kwestii postanowienia.

Powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. K. , będący stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego, zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, to jest art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Domagając się uchylenia zaskarżonego aktu w całości skarżący podniósł, że postanowienie Prezydenta o zawieszeniu postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ oparte było na prawidłowej podstawie prawnej, która została należycie zastosowana. Ponadto stwierdził, że:

1.skoro SKO przyznaje, że zaskarżone postanowienie Prezydenta zawieszające postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oparte było na prawidłowej podstawie prawnej, to zasadność uchylenia tego postanowienia budzi wątpliwości;

2. ustawodawca nie wprowadził żadnych dodatkowych przesłanek, tak pozytywnych, jak i negatywnych, którymi winien kierować się organ administracyjny przy podejmowaniu decyzji o zawieszeniu postępowania zgodnie z art. 62 ust. 1; brak jasnych, kategorycznych kryteriów uzasadniających zawieszenie dodatkowo potwierdza fakultatywny charakter decyzji o zawieszeniu postępowania i świadczy także o tym, że organ administracyjny korzysta przy zawieszeniu postępowania ze swobody decyzyjnej nie tylko co do samego zawieszenia, ale także co do doboru przesłanek, kryteriów takie zawieszenie uzasadniających;

3. celem regulacji art. 62 ust. 1 jest umożliwienie organom administracji uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również wyeliminowanie takich przypadków, w których dany obszar objęty jest jednocześnie ustaleniami, co do warunków zabudowy oraz planem zagospodarowania przestrzennego. Organ stosujący przepis winien przedkładać raczej interes społeczny nad interes jednostki i zmierzać do tego, aby plan zagospodarowania przestrzennego ujmował kompleksowo przeznaczenie danego obszaru. Chodzi o uniknięcie sytuacji, w której przeznaczenie danego terenu jest przedmiotem dwóch różnych postępowań postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nadto o ekonomikę postępowania;

4. okoliczność sprzeczności z przyszłym planem miejscowym nie może być decydująca przy rozstrzyganiu, czy postępowanie może zostać zawieszone, po pierwsze dlatego, że nie wynika ona z żadnego przepisu ustawy (ani innych obowiązujących aktów prawnych), a nadto wymóg wzięcia pod uwagę takich okoliczności stanowi zbyt daleko posuniętą ingerencję organu wyższej instancji w sferę uznania administracyjnego przysługującego organowi I instancji na zasadzie art. 62 ust. 1 ustawy, tym bardziej, że sprzeczność z przyszłym planem może ujawnić się dopiero na końcowym etapie jego sporządzania;

5. już samo stwierdzenie Prezydenta, iż prace nad przygotowaniem planu "są zaawansowane" jest, zdaniem skarżącego, wystarczające do uznania zasadności zawieszenia postępowania, bez konieczności jakiegokolwiek dalszego opisu przebiegu prac planistycznych. Ustawowa przyczyna obligująca organ do podjęcia zawieszonego postępowania, tj. okoliczność nieuchwalenia planu w okresie zawieszenia postępowania, również nie wskazuje, jakoby pomiędzy zawieszeniem postępowania, a uchwaleniem planu istnieć miał jakiś konkretny, krótki odstęp czasowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy).

W wyniku dokonanej oceny postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest zakres uznania administracyjnego, w ramach którego organ I instancji prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy rozstrzygał co do możliwości zawieszenia tego postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji, a następnie: żalący się, organ II instancji oraz skarżący zgodnie stoją na stanowisku, że zawieszenia na podstawie powołanego przepisu organ prowadzący postępowanie dokonuje fakultatywnie i w ramach uznania administracyjnego. Stanowisko to podziela również Sąd. Istotą sporu pomiędzy skarżącym i SKO jest natomiast inne rozumienie zakresu owego uznania na tle art. 62 ust.1 ww. ustawy.

Zgodnie z tym przepisem: "Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:

1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany."

Bezsporny jest w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie prawa administracyjnego pogląd, zgodnie, z którym działanie podejmowane przez organ administracyjny w ramach tzw. uznania administracyjnego, polegające na możliwości wyboru przez organ alternatywnych konsekwencji prawnych dla danego stanu faktycznego, nie odbywa się na zasadzie pełnej dyskrecjonalności. Zakres swobody organu ograniczony jest przepisami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., rozstrzygnięcie musi wynikać poza tym z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Przy stosowaniu art. 7 k.p.a. zwracać należy nadto uwagę na cel, w jakim dany przepis prawa materialnego daje organowi mandat do działania w ramach uznania administracyjnego.

Uznać należy, że motywy wprowadzenia do art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym konstrukcji fakultatywnego zawieszenia postępowania, opartego na uznaniu administracyjnym, zgodne są z ogólnymi celami ustawy i miały na celu usprawnienie ochrony ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju zagospodarowania na danym obszarze. Zamiarem ustawodawcy było umożliwienie wstrzymania biegu postępowania o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, gdy aktualizuje się perspektywa bezprzedmiotowości tego postępowania z uwagi na podjęcie czynności mających na celu sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar, którego dotyczy postępowanie. Jest to racjonalne z punktu widzenia efektywnej realizacji ogólnych celów ustawy, to bowiem plan miejscowy, nie zaś indywidualne warunki zabudowy dla pojedynczych przedsięwzięć inwestycyjnych, stanowi w aktualnym stanie prawnym podstawowy instrument planowania przestrzennego. Z tego względu, zdaniem Sądu, organ może zawiesić postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji, jeżeli uzna, że treść decyzji WZ może być sprzeczna z przyszłym planem miejscowym. Do wniosku takiego dojść należy nie tylko poprzez porównanie dwóch wyżej wymienionych instytucji planistycznych, którymi operuje ustawa, ale również na tle przesłanek podjęcia zawieszonego postępowania wyłożonych w samym przepisie. Sąd nie podziela tym samym argumentu skarżącego, iż fakt niezawarcia wyraźnych przesłanek fakultatywnego zawieszenia postępowania uniemożliwia ich rekonstrukcję, gdyż ze strony ustawodawcy byłby to zabieg legislacyjny nieracjonalny i niecelowy, pozbawiony sensu praktycznego, dający organom nieuzasadniony, z punktu widzenia norm prawa materialnego, zakres swobody działania.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, należy zatem z art. 62 ust. 1 ustawy wyprowadzić obowiązek badania przez organ, przed podjęciem działania w ramach swobodnego uznania, czy prawdopodobna jest sprzeczność pomiędzy będącymi przedmiotem toczącego się postępowania warunkami zabudowy, a powstającym planem miejscowym. Organy powinny, badając te kwestie, stosować przepisy prawa procesowego, w szczególności art. 7, 77 i 80 k.p.a. Nie można braku wyraźnego wyrażenia przesłanek zawieszenia w art. 62 ust. 1 rozumieć jako zamierzony przez ustawodawcę brak tych przesłanek. Kryteria oceny w ramach uznania wynikają tu bowiem nie tylko z samego art. 62, ale i celu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pogląd przeciwny, o niemożności brania pod uwagę przez organ stosujący przepis art. 62 ust. 1 cyt. ustawy przesłanek zawieszenia dotyczących treści projektu planu miejscowego, prowadziłby do umożliwienia zawieszania postępowania na podstawie ww. przepisu na podstawie samego tylko faktu podjęcia przez gminę czynności planistycznych, w szczególności podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. W takiej sytuacji jedynym środkiem ochrony interesu indywidualnego (strony) na tle opisywanej konstrukcji pozostawałyby przewidziane w omawianym przepisie ramy czasowe zawieszenia, które mają charakter obiektywny, niezależny od uznania administracyjnego. Wykładnia taka stanowiłaby absolutyzację ochrony interesu społecznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy jednoczesnym uszczupleniu ochrony słusznych interesów stron postępowań o ustalenie WZ. W praktyce natomiast mogłaby rodzić niebezpieczeństwo dowolnego i pozbawionego kontroli stosowania zawieszenia na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy.

Wymaga przy tym podkreślenia, że przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu w zakresie możliwości zawieszenia postępowania należy interpretować ściśle. Dyrektywę taką wywieść należy z wyjątkowego charakteru regulacji zawieszenia zawartej w tym przepisie. Nie przewiduje bowiem możliwości fakultatywnego i uznaniowego zawieszenia postępowania z urzędu ogólna regulacja zawieszenia postępowania administracyjnego ujęta w rozdziale 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dyrektywa zakazu wykładni rozszerzającej zawęża natomiast możliwość zastosowania konstrukcji zawieszenia wprowadzonej przez art. 62 ust. 1 ustawy oraz nakazuje wymagać od organów ją stosujących tym szczegółowszego odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji motywów będących podstawą orzeczenia zawieszenia.

Sąd nie kwestionuje przy tym poglądu skarżącego, iż wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ winien nad interes jednostki przedkładać z reguły interes społeczny, co wynika z ogólnych założeń prawa o planowaniu przestrzennym. Nie jest jednak rzeczą Sądu analiza tego poglądu in abstracto, a zdaniem Sądu sam w sobie nie wywołuje on konsekwencji na tle rozważanego stanu faktycznego. Jak już zostało wyżej wskazane, stosowne przepisy procedury administracyjnej wiążą organy przy ważeniu interesów jednostki i interesu społecznego, w sposób zindywidualizowany na tle każdej sprawy, a przez zawieszenie postępowania z uwagi na sam tylko fakt prowadzenia czynności planistycznych nie można domniemywać właściwej realizacji ochrony interesu społecznego zakładanej przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Czynności podjęte w celu realizacji tej ochrony powinny być poprzedzone weryfikacją istnienia prawdopodobieństwa zagrożenia dla ładu przestrzennego w postaci niezgodności ustaleń WZ będących przedmiotem postępowania z projektem planu miejscowego. Weryfikacja ta powinna odbyć się zgodnie z przepisami k.p.a., przede wszystkim zasadą prawdy obiektywnej oraz wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie należy przychylić się do stanowiska SKO, że Prezydent Miasta [...] dopuścił się uchybień w weryfikacji podstaw zawieszenia postępowania, w szczególności organ I instancji nie wykazał, na czym polegać miałaby sprzeczność planowanej przez wnioskodawcę inwestycji z ustaleniami przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo, że organ właściwie zidentyfikował swój obowiązek w tym zakresie, ponieważ zwrócił się do właściwej jednostki o przedstawienie informacji w tej sprawie, to z punktu widzenia art. 7 i 77 k.p.a. niedopuszczalnym było zawieszenie postępowania przed uzyskaniem tej informacji. Sąd przychylił się ponadto do poglądu SKO, iż organ I instancji nie wykazał ani też nie uprawdopodobnił, że planowany plan miejscowy powstanie przed upływem 12 miesięcy od daty złożenia przez żalącego się wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organ rozstrzygający naruszył tym samym art. 80 k.p.a., ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dostępna organowi z urzędu wiedza o konieczności podjęcia szeregu dodatkowych czynności poprzedzających wydanie planu, nie pozwalała bowiem na wniosek, że ogólny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony zostanie w okresie zawieszenia postępowania.

Zgodzić należy się ze skarżącym, że sprzeczności z projektem planu miejscowego mogą pojawić się dopiero na końcowym etapie procesu planistycznego. Nie jest to jednak argument prawnie doniosły w przedmiotowej sprawie. Organ prowadzący postępowanie powinien bowiem rozstrzygać o konieczności jego zawieszenia na moment badania tej kwestii, nie zaś na moment uchwalenia planu miejscowego. Funkcją konstrukcji zawieszenia postępowania z art. 62 ust. 1 jest wstrzymanie jego biegu w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie stwierdził (przed zawieszeniem), że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że przedsięwzięcie to będzie sprzeczne z przyszłym planem, a plan miejscowy znajduje się na tak zaawansowanym stadium przygotowania, że bezprzedmiotowe będzie ustalanie WZ dla danego przedsięwzięcia. Koresponduje z tym poglądem konstrukcja wygaśnięcia decyzji o WZ, którą wprowadza ustawodawca w art. 65 ustawy, a które świadczy o przygotowaniu ustawodawcy na ewentualność sprzeczności ostatecznej decyzji o WZ z ustaleniami planu miejscowego.

W świetle rozważań powyższych nie jest również zasadne zapatrywanie skarżącego, iż niespójnością jest uchylenie przez SKO postanowienia Prezydenta po uznaniu, iż prawidłowa była podstawa prawna zaskarżonego zażaleniem rozstrzygnięcia. Organ I instancji prawidłowo tę podstawę zidentyfikował, jednak nieprawidłowo ją zastosował.

Z przyczyn powyższych Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało, że Prezydent Miasta [...] wydając przedmiotowe postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 62 ust. 1 w zw. z art. art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a., w stopniu uzasadniającym uchylenie postanowienia. Prezydent obowiązany był na gruncie ww. przepisów przede wszystkim do zbadania, czy zachodzić będzie sprzeczność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i czy jest to sprzeczność o charakterze uzasadniającym zawieszenie postępowania. Organ powinien był zbadać ponadto, czy zawieszenie postępowania nie jest pozbawione sensu procesowego z uwagi na wprowadzony przez art. 62 ust. 1 ustawy termin 12 miesięcy. Czyniąc to, organ obowiązany był określić przewidywany termin uchwalenia planu miejscowego, przy czym prognoza ta powinna była wynikać ze szczegółowej kalkulacji zaplanowanych czy potencjalnych czynności, a nie jedynie ogólnikowego twierdzenia o "zaawansowanym etapie prac".

Jak słusznie zatem zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ I instancji nie wziął i nie rozważył przed wydaniem postanowienia aktualnego etapu prac planistycznych i realnego, w zależności od tego etapu, przewidywanego terminu uchwalenia planu, a przez to celowości zawieszenia postępowania do dnia [...] r. Należy jeszcze raz podkreślić, iż zawieszenie postępowania jest wyjątkiem od zasady sprawnego postępowania administracyjnego i nie może być podejmowane bez wskazania jasnych i konkretnych przyczyn, dla których organ zdecydował się, po trzech miesiącach prowadzenia postępowania, na jego zawieszenie.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jest zatem zgodna z prawem, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji.