Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1088/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 50 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 9
journal: Dz.U. 2019 poz 1292
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - tekst jedn.
article: art. 89 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 266
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Barbara Mleczko - Jabłońska Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1352/19 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. sp. k. w P. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz A Sp. z o.o. sp. k. w P. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

23 stycznia 2020 r., sygn. V SA/Wa 1352/19 po rozpoznaniu skargi A sp. z o.o. sp.k. w P. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1) oraz zasądził koszty postępowania sądowego (pkt 2). Zdanie odrębne zgłosiła sędzia WSA Jadwiga Smołucha wskazując w nim, że powzięła uzasadnione i wciąż nieusunięte wątpliwości, co do znaczenia ewentualnej wadliwości procesu nominacyjnego asesora sądowego zasiadającego w składzie a zatem procedujący w sprawie skład WSA nie powinien był przystępować do rozpoznawania skargi, dopóki nie zostaną usunięte wątpliwości, co do prawidłowości jego obsady.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] listopada 2018 r. Dyrektor I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu (dalej: "organ I instancji", "Dyrektor ZUS") doręczył stronie zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli. Kontrola rozpoczęła się w dniu [...] grudnia 2018 r. W piśmie z [...] grudnia 2018 r. osoba upoważniona do reprezentowania Strony złożyła oświadczenie o wyrażeniu zgody na prowadzenie czynności kontrolnych w siedzibie organu kontroli. Pismami z [...] grudnia, [...] grudnia, [...] grudnia, [...] grudnia oraz [...] grudnia 2018 r. inspektor kontroli ZUS wezwał do stawienia się w siedzibie terenowej jednostki organizacyjnej ZUS w celu złożenia zeznań w charakterze ubezpieczonych na okoliczność zatrudnienia u płatnika składek.

Pismem z [...] lutego 2019 r. inspektor kontroli Zakładu w celu przesłuchania w charakterze ubezpieczonego wezwał P. D. do osobistego stawienia się [...] lutego 2019 r. w Inspektoracie ZUS w Szamotułach.

Pismem z [...] lutego 2019 r. osoba upoważniona do reprezentowania płatnika składek poinformowała, że nie wyrażała zgody na wykonywanie czynności kontrolnych w siedzibie terenowej jednostki organizacyjnej ZUS. Pismem z [...] lutego 2019 r. płatnik składek wniósł sprzeciw wobec wykonywania czynności kontrolnych polegających na przesłuchaniu ww. ubezpieczonego. Pismem z [...] lutego 2019 r. inspektor kontroli Zakładu wstrzymał wykonywanie czynności kontrolnych.

Dyrektor ZUS decyzją z [...] lutego 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia sprzeciwu.

Po rozpoznaniu odwołania, Prezes ZUS decyzją z [...] kwietnia 2019 r. uchylił decyzję Dyrektora ZUS o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia sprzeciwu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor ZUS wydał postanowienie z [...] kwietnia 2019 r. o kontynuowaniu czynności kontrolnych.

Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Prezes ZUS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie sprzeciw został rozpatrzony w ustawowym terminie. Stąd brak jest podstaw do uznania, że w danej sprawie na skutek niezałatwienia sprzeciwu w ustawowym terminie nastąpiło odstąpienie od czynności kontrolnych. Brak jest również podstaw prawnych do wydania postanowienia o odstąpieniu od czynności kontrolnych.

Następnie organ odwoławczy podał, że płatnik składek złożył oświadczenie o wyrażeniu zgody na prowadzenie czynności kontrolnych w siedzibie terenowej jednostki organizacyjnej ZUS. W sprawie [...] lutego 2019 r. zostało wysłane do P. D. wezwanie do osobistego stawiennictwa w terenowej jednostce organizacyjnej Zakładu, w celu złożenia zeznań, zaś cofnięcie zgody na wykonywanie czynności kontrolnych w terenowej jednostce organizacyjnej ZUS wpłynęło do I Oddziału ZUS w Poznaniu [...] lutego 2019 r., tj. po wysłaniu wezwania. Tym samym wysłanie wezwania nastąpiło jeszcze przed cofnięciem zgody w powyższym zakresie. Oznacza to, że w momencie wysłania wezwania, inspektor kontroli Zakładu działał zgodnie z prawem.

Nadto ZUS wyjaśnił, że ubezpieczony nie stawił się na wezwanie. Zatem zarzut, że płatnik składek lub osoba upoważniona do reprezentowania płatnika składek nie zostali poinformowani o zamiarze przesłuchiwania osoby w charakterze ubezpieczonego również jest bezzasadny. Powyższy obowiązek dotyczy sytuacji, w której przeprowadza się dowód z zeznań świadków lub oględzin. Nie dotyczy to dowodu z przesłuchania osób w charakterze ubezpieczonego, co miało miejsce w danej sprawie. Z treści wezwania w danej sprawie wynika, że osoba była wzywana w charakterze ubezpieczonego, nie zaś w charakterze świadka. Tym samym nie zostały naruszone przepisy w tym zakresie.

W dalszej części uzasadnienia ZUS wskazał, że kontrola płatnika składek została wszczęta w związku z otrzymanym pismem Prokuratury Rejonowej w Szamotułach z [...] maja 2018 r. informującym o prowadzeniu postępowania przygotowawczego w sprawie uporczywego naruszania praw pracowniczych. Dlatego też ww. pismo prokuratury informujące o prowadzeniu postępowania przygotowawczego stanowiło wystarczającą podstawę do wszczęcia kontroli u płatnika składek. Stąd inspektor kontroli Zakładu w tym zakresie nie był zobowiązany wskazywać przyczyn wszczęcia kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone postanowienie wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 9 ustawy Prawo przedsiębiorców, na postanowienie, o którym mowa w ust. 7 pkt 2 (postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych – dopisek Sądu), przedsiębiorcy przysługuje zażalenie w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia. Właściwy organ rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia oraz wydaje postanowienie o:

1) utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia;

2) uchyleniu zaskarżonego postanowienia i odstąpieniu od czynności kontrolnych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 59 ust. 9 ustawy Prawo przedsiębiorców, Sąd stwierdził, że wskazany art. 59 ust. 9 powołanej ustawy siedmiodniowy termin rozpatrzenia przez właściwy organ zażalenia liczony jest od terminu wpływu do organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy zażalenie wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] maja 2019 r., natomiast postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia zostało wydane w dniu [...] maja 2019 r., tj. po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w powołanym przepisie. Wobec powyższego Sąd uznał za uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 59 ust. 9 ustawy Prawo przedsiębiorców.

Za uzasadnione uznał również zarzuty skargi dotyczące niepowiadomienia płatnika składek (osoby przez niego upoważnionej) o terminie przesłuchania osób wykonujących pracę na rzecz Spółki. Zgodnie z art. 89 ust. 5 u.s.u.s., płatnik składek powinien być zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków lub oględzin, w sposób umożliwiający udział w przeprowadzaniu tego dowodu, nie później niż bezpośrednio przed podjęciem tych czynności. W sprawie niniejszej powiadomienia zgodnego z powyższym przepisem nie było. W aktach sprawy znajdują się wezwania skierowane do pięciu osób ze wskazaniem terminu, w którym te osoby powinny się stawić w siedzibie ZUS w Szamotułach, w celu złożenia zeznań w charakterze ubezpieczonego w sprawie zatrudnienia w A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (poprzednia nazwa firmy V sp. z o.o.).

Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organów, iż cytowany wyżej przepis wymaga powiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków lub oględzin, zaś wzywane osoby były wzywane w charakterze ubezpieczonych. Sąd zwrócił uwagę, iż na tle podobnego zapisu art. 79 § 1 K.p.a nie budzi wątpliwości orzecznictwa i doktryny pogląd, iż strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania innej strony (por. m.in. wyrok NSA w Krakowie z 22 stycznia 1996 r., SA/Kr 1851/95 (publ. PG 1996/5, s. 23).

W ocenie WSA pogląd ten znajduje zastosowanie również w niniejszej sprawie. Zeznania osób wezwanych w charakterze ubezpieczonych (w sensie materialnym stron w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego) mają bowiem bezpośrednie znaczenie dla sfery praw i obowiązków Skarżącej Spółki, która jest drugą stroną zawartej umowy z ubezpieczonymi. Musi więc ona mieć prawo do czynnego uczestnictwa w przesłuchaniu i zadawania pytań.

Za niezasadne Sąd uznał również argumenty organu, że brak powiadomienia był podyktowany treścią art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którym powiadomienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 nie stosuje się, gdy przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.

W rozpoznawanej sprawie ZUS powołuje się tylko na pismo Prokuratury Rejonowej w Szamotułach z [...] maja 2018 r. Już zważywszy na odstęp czasowy pomiędzy pismem a wszczęciem kontroli nie można mówić o zaistnieniu jakiejkolwiek okoliczności wymienionych w art. 50 ust. 2 pkt 2. Ponadto brak jest w zaskarżonym postanowieniu innych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie wspomnianego przepisu.

Organ, przeprowadzając kontrolę w trybie art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, powinien o tym przedsiębiorcę uprzedzić w zawiadomieniu o wszczęciu kontroli. Natomiast w zawiadomieniu z [...] listopada 2018 r. w podstawie prawnej wskazano art. 68 ust. 1 pkt 6, art. 86 ust. 2 u.s.u.s. w zw. z art. 48 ustawy Prawo przedsiębiorców. Ponadto zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, wniesienie sprzeciwu nie jest dopuszczalne, w przypadku gdy organ przeprowadza kontrolę, powołując się na przepisy art. 48 ust. 11 pkt 2, art. 50 ust. 2 pkt 2, art. 54 ust. 1 pkt 2, art. 55 ust. 2 pkt 2 oraz art. 62. Organ zaś uznał sprzeciw za dopuszczalny i go rozpoznał, a następnie rozpoznał zażalenie na postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Końcowo WSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić powyższe wywody i przedstawioną wykładnię prawa.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2019 poz. 2325; dalej: ppsa) wyrokowi Sądu I instancji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 59 ust. 9 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. 1292, z poźn. zm.), dalej "Prawo przedsiębiorców", poprzez przyjęcie, iż Organ nie rozpoznał zażalenia w terminie wynikającym z art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców, podczas gdy zostało ono rozpoznane w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania przez Organ, a tym samym Organ nie dopuścił się naruszenia innych przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 5 ustawy z dnia

13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321), zwanej "ustawą systemową" i art. 50 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez przyjęcie, iż Organ powinien zawiadomić płatnika składek o miejscu i terminie przesłuchania osób wykonujących pracę na rzecz Spółki, podczas gdy w niniejszym stanie faktycznym należało uznać, iż nie jest koniecznym zawiadomienie płatnika składek o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania osób w charakterze ubezpieczonego;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 50 ust. 2 pkt 2 Prawa przedsiębiorców, poprzez przyjęcie, iż Organ niewłaściwie zastosował przepis art. 50 ust. 2 pkt 2 uznając, że nie stosuje się powiadomienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, podczas gdy pismo Prokuratury Rejonowej w Szamotułach z dnia [...] maja 2018 r. uprawniało Organ do podjętego sposobu działania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, chociaż część zarzutów zasługiwała na uwzględnienie.

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 59 ust. 9 i 10 Prawa przedsiębiorców, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko autora skargi kasacyjnej, że w rozpoznawanej sprawie, wbrew poglądowi Sądu I instancji, nie został przekroczony 7 dniowy termin do rozpoznania zażalenia. Kwestią o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu jest właściwe odczytanie – określenia dnia wniesienia zażalenia – od którego biegnie 7 dniowy termin do jego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z przepisem art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców na postanowienie, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, przedsiębiorcy przysługuje zażalenie w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia. Właściwy organ rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia oraz wydaje postanowienie o: 1) utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia; 2) uchyleniu zaskarżonego postanowienia i odstąpieniu od czynności kontrolnych. Natomiast stosownie do art. 59 ust. 10 Prawa przedsiębiorców nierozpatrzenie zażalenia w tym terminie jest równoznaczne w skutkach z wydaniem postanowienia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i odstąpieniu od czynności kontrolnych. Nadto zgodnie z regulacją art. 59 ust. 16 Prawa przedsiębiorców do postępowań, o których mowa w ust. 6, 7 i 9, w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi o zastosowaniu wprost przepisów tego kodeksu w takim zakresie, w jakim przepisy art. 59 ust. 6, 7 i 9, nie zawierają regulacji umożliwiających właściwe stosowanie przepisów o środkach zaskarżenia wobec podjęcia i wykonywania czynności kontroli. W zakresie tej materii należy, zatem odwołać się do całego trybu wnoszenia i rozpoznawania zażaleń w postępowaniu administracyjnym. Te kwestie zostały pominięte w ustawie Prawo przedsiębiorców. Na tej więc zasadzie, stosownie do art. 129 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. zażalenie na postanowienie organu kontroli wydane w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie. Równocześnie na tej samej zasadzie do postępowania zażaleniowego, o którym mowa w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców, znajdują zastosowanie także inne przepisy rozdziałów 10 i 11 działu II Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Ma wobec tego zastosowanie art. 132 i art. 133 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. Zgodnie z art. 133 k.p.a. organ administracji, który wydał decyzję (postanowienie), obowiązany jest przesłać odwołanie (zażalenie), wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie (zażalenie), jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji (postanowienia) w myśl art. 132 k.p.a. W omawianym zakresie objętym powyższą regulacją przepisy ustawy Prawo przedsiębiorców nie wprowadzają odmiennych rozwiązań. Organ kontroli, do którego wpływa zażalenie ma obowiązek rozważyć, czy nie skorzystać z możliwości wydania nowego rozstrzygnięcia uwzględniającego w całości zawarte w zażaleniu żądanie strony. Jeżeli z tej możliwości nie skorzysta, zobowiązany jest, tak jak art. 133 k.p.a., we wskazanym terminie przesłać zażalenie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Oznacza to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców, zaczyna swój bieg w dacie wpływu zażalenia do organu odwoławczego, tj. wówczas, gdy organ ten może przystąpić do rozpatrywania tego zażalenia. W konsekwencji naruszenie tej zasady i przekroczenie 7 dniowego terminu wywołuje skutki prawne określone w art. 59 ust. 10 Prawa przedsiębiorców.

Wyżej wymienione stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku z 20 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1790/19 i zasługuje na pełną aprobatę również w tej sprawie. Ponadto jak trafnie wskazuje skarżący kasacyjnie organ, stanowisko zbieżne było prezentowane już wcześniej w orzecznictwie sądów administracyjnych w odniesieniu do analogicznie brzmiących przepisów art. 84c ust. 10 i 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (zob. np. wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 345/10).

W rozpoznawanej sprawie zażalenie zostało wniesione za pośrednictwem Oddziału ZUS w Poznaniu. Do Oddziału zażalenie wpłynęło 9J. K., M. S., M. S. maja 2019 r. i zostało przekazane Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – wpłynęło do organu odwoławczego 16 maja 2019 r., który rozpatrzył je 22 maja 2019 r. Zachowany zatem został przez organ odwoławczy 7 dniowy termin do rozstrzygnięcia zażalenia.

Natomiast zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku w związku z art. 89 ust. 5 ustawy systemowej i art. 50 ust. 1 Prawa przedsiębiorców oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 50 ust. 2 pkt 2 Prawa przedsiębiorców okazały się nietrafne.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 Prawa przedsiębiorców czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 5 ustawy systemowej płatnik składek powinien być zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków lub oględzin, w sposób umożliwiający mu udział w przeprowadzaniu tego dowodu, nie później niż bezpośrednio przed podjęciem tych czynności. Ponadto zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy systemowej wynika, że w trakcie przeprowadzania kontroli inspektor kontroli Zakładu ma prawo: 5) przesłuchiwać świadków; 6) przesłuchiwać płatnika składek i ubezpieczonego, jeżeli z powodu braku lub po wyczerpaniu innych środków dowodowych pozostały niewyjaśnione okoliczności mające znaczenie dla postępowania kontrolnego.

Analiza art. 87 ust. 1 pkt 6 ustawy systemowej prowadzi do wniosku, że przepis ten zawiera konstrukcję zbliżoną do art. 86 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Nasuwa się spostrzeżenie, że na gruncie ustawy systemowej prawodawca, w zakresie przeprowadzenia dowodu przesłuchania, płatnika składek oraz ubezpieczonego traktuje jak stronę postępowania.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu, zgodnie z którym strona postępowania administracyjnego powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania innej strony.

Na gruncie rozpatrywanej sprawy organ nietrafnie odwołuje się do przepisu art. 50 ust.2 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców (zarzut c) petitum skargi kasacyjnej). Stanowisko organu w tym zakresie nie jest spójne z podjętymi czynnościami, gdyż po pierwsze ani w zawiadomieniu o wszczęciu kontroli ani w uzasadnieniu postanowienia organu i instancji nie powoływano się na ten przepis. Po drugie, wniesienie sprzeciwu nie jest dopuszczalne w przypadku, gdy organ przeprowadza kontrolę powołując się m.in. na przepis art. 50 ust.2 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców (v. art. 59 ust. 2 tejże ustawy). Tymczasem, jak trafnie podkreśla Sąd I instancji, organ uznał sprzeciw za dopuszczalny i go rozpoznał, a następnie rozpoznał zażalenie na postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Tym samym stanowisko organu, że brak zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków lub oględzin był podyktowany treścią ww. artykułu 50 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców prawidłowo zostało uznane przez WSA w Warszawie za błędne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty te (240 zł) składa się wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną, który reprezentował spółkę przez sądem w obu instancjach.