Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 595/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 53 ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: par. 13 ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 12 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek - Krzywicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2023 roku sprawy ze skargi E.K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr 111/2023 znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr 111/2023 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), zwanej "k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty Zduńskowolskiego nr 66.2023 z dnia 23 lutego 2023 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę, dla A Sp. z o.o., obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej PLAY nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach o nr ewid. [...] położonych w miejscowości P., gm. Z..

W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie przenośnego wolnostojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA o wysokości 43 m wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną ZDU3312A, umiejscowiona będzie na terenie działek o nr [...}, w obrębie [...], zlokalizowanych w miejscowości P., gm. Z., pow. Z., woj. ł.. Na maszcie antenowym planuje się instalację dziewięciu anten sektorowych: sześciu anten sektorowych ADU4518R7v06, trzech anten ADU4518R6v06, oraz dwóch radiolinii. Planuje się również budowę wewnętrznej instalacji zasilającej, kanalizacji kablowej i ogrodzenia. Działki inwestycyjne stanowią własność osób prywatnych, sklasyfikowane są w ewidencji gruntów i budynków jako rolne (odpowiednio 127/3 - BrV i RTVb, V, VI o pow. 0,8516 ha oraz 149/11 - PsV i RVI o pow. 1,4091 ha). Powierzchnia terenu inwestycji ma wynieść 225 m2. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (istniejący zjazd z drogi powiatowej, następnie poprzez działkę nr [...]) i sieci uzbrojenia terenu (wodociągowej, kanalizacyjnej i elektroenergetycznej). Zgodnie z informacją Naczelnika Wydziału Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Z.- zawartą w adnotacji na wniosku inwestora o wydanie decyzji na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej - grunt oznaczony we wniosku pod zabudowę nie wymaga decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolniczej. Również w znajdującej się w aktach sprawy ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. (z dnia 23 września 2023 r., znak: SO.6733.2.2022.JM) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w ustaleniach dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, wskazano, iż teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503) w związku z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1326 ze zm.).

Z uzgodnienia z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP nr SSRL SZ RP-WL.5103.1.2021 z dnia 20 września 2021 r. wynika, że projektowany przenośny wolnostojący maszt antenowy nie wymaga oznakowania przeszkodowego.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że maszt antenowy telefonii komórkowej A jest bezobsługowy i nie wymaga stałego dojazdu. Z uwagi na to, iż maszt jest bezobsługowy i nie posiada miejsc pracy, nie przewiduje się budowy wewnętrznych układów komunikacyjnych (w tym miejsc parkingowych). Dostęp technologiczny do planowanej inwestycji zapewniony istniejącym zjazdem z drogi powiatowej poprzez działkę nr ewid. [...] na działkę nr [...], dalej do miejsca posadowienia masztu. Dla projektowanej inwestycji nie jest wymagane odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Odprowadzenie wód opadowych i roztopowych - powierzchniowo na własną działkę. Ponadto planowana inwestycja ma charakter celu publicznego oraz nie stanowi obiektu kubaturowego.

W odniesieniu do powyższego organ II instancji dodał, że dla przedmiotowej inwestycji, Wójt Gminy Z., wydał w dniu 23 września 2023 r. decyzję, znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Została ona utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją, znak: [...], z dnia 10 listopada 2022 r., w związku z czym jest ostateczna. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi substytut planu miejscowego i jest instytucją zbliżoną do decyzji ustalającej warunki zabudowy. Przedmiotowa decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy ustala, iż:

całkowita powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 5% powierzchni terenu inwestycji, akta sprawy wykazują zgodność w tym zakresie, całkowita powierzchnia zabudowy nie przekracza 5% powierzchni terenu inwestycji;

powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 90% powierzchni terenu inwestycji - z akt sprawy wynika, iż warunek ten został również spełniony;

wysokość wieży kratowej nie może przekroczyć 43,0 m.n.p.t. - warunek spełniony - z dokumentacji projektowej wynika, iż zaprojektowano maszt antenowy o wysokości 43 m.

Organ odwoławczy, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poddał analizie zgodność przedłożonego projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, m.in. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), zwanego dalej WT. Zgodnie z § 13 ust. 3 WT, dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Organ odwoławczy stwierdził, że z analizy projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych wynika, iż najbliżej usytuowany budynek z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajduje się w odległości około 30 m od trzonu wieży stacji bazowej o wysokości 43 m n.p.t. (odległość zmierzono w oparciu o dane z geoportalu województwa ł.). Biorąc pod uwagę konstrukcję kratową masztów antenowych, parametry wieży telekomunikacyjnej objętej zaskarżoną decyzją (łączna wysokość 43 m n.p.t.) oraz jej usytuowanie, w stosunku do nieruchomości sąsiednich, zgodnie z § 13 ust. 3 rozporządzenia – organ II instancji stwierdził - że projektowana inwestycja, nie spowoduje ograniczeń możliwości inwestycyjnych na działkach sąsiednich.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że w ramach projektu przewiduje się instalacje dziewięciu anten sektorowych: sześciu anten Huawei ADU4518R7v06, oraz trzech anten sektorowych Huawei ADU4518R6v06. Anteny skierowane są na azymuty 120°, 210° i 330°. Pasma częstotliwości, dla anten Huawei ADU4518R7v06 wynoszą 800 i 900 MHz, zaś dla anten Huawei ADU4518R6v06 - 2600 MHz. Przy ukierunkowaniu anten sektorowych na azymuty 120°, 210° i 330° przewidziano pochylenie osi głównych wiązek promieniowania anten tilt 0° (minimalne) i 12° (maksymalne). Wysokość zawieszenia anten wynosi odpowiednio 40,20 m n.p.t oraz 40,80 m n. p.t. Autor opracowania zapewnia, iż montaż anten całkowicie uniemożliwia ich mechaniczne pochylenie. Niemożliwy jest również wpływ czynników atmosferycznych (np. siły wiatru) na mechaniczne pochylenie anten.

Następnie organ II instancji wskazał, że odnośnie ochrony przeciwpożarowej dokumentacja projektowa zawiera informację, że zgodnie z § 209 ust. 2 WT maszt antenowy nie jest budynkiem i nie jest zaliczany do żadnej z kategorii zagrożenia ludzi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Ponadto maszt jest bezobsługowym obiektem infrastruktury technicznej i nie ma tu miejsca na czasowy ani stały pobyt ludzi. Ponadto, stosownie do treści z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 września 2021 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. 2021, poz. 1722) maszt antenowy nie jest obiektem, dla którego jest wymagane uzgodnienie projektu budowlanego pod względem warunków ochrony p.poż. Do planowanej inwestycji nie ma również potrzeby zapewnienia drogi pożarowej, co wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. 2009 nr 124, poz. 1030).

Jak podkreślił organ II instancji, przedłożony projekt budowlany zawiera kwalifikację przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko. Autor projektu wskazuje, iż stosownie do treści przepisu art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2556) zapewniona jest ochrona przed polami elektromagnetycznymi oraz zapewniony jest jak najlepszy stan środowiska, ponieważ utrzymane są poziomy pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych wartości, w związku z tym nie ma potrzeby ich zmniejszania. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć określone są w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Zdaniem organu II instancji, kluczowym aspektem w przedmiotowej sprawie jest jednakże rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2022, poz. 1071). Zgodnie z obowiązującym obecnie rozporządzeniem, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, o określonych wartościach równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie zaliczają się do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego przedsięwzięcia te nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedstawiona zmiana przepisów rozporządzenia nie zdezaktualizowała jednak potrzeby weryfikacji zgodności projektowanej inwestycji (projektu budowlanego) z wymaganiami ochrony środowiska, w tym z zasadami dotyczącymi ochrony przed polami elektromagnetycznymi. Nadal obowiązują bowiem regulacje ww. ustawy Prawo ochrony środowiska, które gwarantują bezpieczeństwo i kontrolę nad polem elektromagnetycznym emitowanym od instalacji radiokomunikacyjnych. Jak już powyżej wskazano, zgodnie z art. 121 ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; 2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane.

Gwarancja dbałości o zdrowie obywateli oraz środowisko – jak wskazał organ II instancji - wpisana została również w obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. - w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448), określające szczegółowo maksymalne dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. W przepisach powyższego rozporządzenia zostały określone standardy emisyjne, a więc wielkości emisji, które nie mogą

być przekroczone - ich przekroczenie powoduje, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zabroniona. Ocena stopnia szkodliwości wpływu stacji bazowej na otoczenie winna być dokonana przez organy architektoniczno-budowlane w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przy uwzględnieniu normy z art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, który stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie - występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Odwołując się do art. 121 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wyrażona w nim zasada utrzymania jak najlepszego stanu środowiska i utrzymywania poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach wymaga, w kontekście art. 5 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, określenia przez inwestora nie tylko obszarów, w których występują przekroczenia dopuszczalnych emisji pól elektromagnetycznych, ale również wskazania jakiej wielkości emisje znajdują się na sąsiednich nieruchomościach, umożliwiając tym samym podmiotom znajdującym się w obszarze oddziaływania stacji bazowej ustosunkowanie się do inwestycji oraz ochronę swoich interesów przed negatywnym jej wpływem. Z obowiązkiem tym skorelowany jest ściśle, wskazany w art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, wymóg określenia przez inwestora w projekcie budowlanym obszaru oddziaływania inwestycji, a także obowiązek wskazania danych, wymienionych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1609). Zgodnie § 11 ust. 2 pkt 11 lit. d tego rozporządzenia, projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać opis techniczny obejmujący dane techniczne charakteryzujące wpływ obiektu na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji wyjaśniła, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji został sporządzony na podstawie art. 121 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska i z pewnością powinien obejmować obszar, w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekraczał będzie dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2448 ze zm.), określającym dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Z dokumentacji projektowej wynika, iż trzy anteny sektorowe będą pracowały w pasmach częstotliwości 900 MHz, 1800 MHz oraz 2100 MHz, trzy anteny sektorowe będą pracowały w częstotliwości 800 MHz, 1800 MHz oraz 2100 MHz i kolejne trzy anteny sektorowe będą pracowały w paśmie częstotliwości 2600 MHz, a dopuszczalna gęstość mocy dla miejsc dostępnych dla ludności wynosi f/200, gdzie "f oznacza wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego. Najniższe pasmo częstotliwości anten sektorowych wskazanych w projekcie budowlanym wynosi 800 MHz, w związku z czym dla częstotliwości 800 MHz dopuszczalna gęstość mocy będzie wynosiła 4 W/m2. Najwyższe pasmo częstotliwości anten sektorowych wskazanych w projekcie budowlanym wynosi 2600 MHz, dopuszczalna gęstość mocy będzie wynosiła 10 W/m2. Gęstość mocy pól elektromagnetycznych zmniejsza się wraz oddaleniem od źródła, tj. anteny. Informacje dotyczące występowania pola elektromagnetycznego znajdują się w graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych. Jak wynika z graficznego opracowania (rys. 1 przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych) w miejscach dostępnych dla ludności nie będzie miało miejsce przekroczenie dopuszczalnych wartości. W obszarze oddziaływania nie znajdują się budynki mieszkalne (zgodnie z mapą do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu). Powyższe oznacza, iż projektowana inwestycja jest zgodna z przepisem § 314 WT. Ponadto, obliczenia zostały wykonane przez projektanta posiadającego uprawnienia w specjalności telekomunikacyjnej i uwzględniają one sumaryczne moce EIRP dla wszystkich systemów na poszczególnych azymutach.

W ocenie organu odwoławczego, planowana inwestycja zgodna jest z wymaganiami ochrony środowiska. Jednocześnie organ podkreślił, że priorytetową kwestią jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, dlatego konieczne jest całkowite wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzi. Zdaniem zatem organu II instancji, w przedmiotowej sprawie emitowane promieniowanie nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności lub terenów zabudowy mieszkaniowej.

W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy powołał się na art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.), zgodnie z którym przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że przedmiotowa definicja uległa zmianie od dnia 25 października 2019 r. w wyniku zmian wprowadzonych ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815). Kwestia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. Przyjmuje się, że miejsca dostępne dla ludności występują 2 metry nad poziomem terenu lub nad powierzchnią dachu. Jednak w związku z wprowadzoną zmianą definicji miejsc dostępnych dla ludności przy planowaniu realizacji zamierzenia inwestycyjnego nie poddaje się ocenie, jak jego realizacja wpłynie na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, lecz czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności z uwagi na możliwość wystąpienia nadmiernego promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi, ale w odniesieniu do istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego, analiza wyników emisji pola elektromagnetycznego planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej wykazała, iż w miejscach dostępnych dla ludności nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska ustanowione w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia, a zatem przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Aktualny sposób zagospodarowania nieruchomości znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego nie daje podstaw do stwierdzenia, że obszar oddziaływania będzie obejmował inne nieruchomości, oprócz działki na której planuje się zrealizować ww. inwestycję. Obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na przedmiotowych działkach o nr [...].

Nadto organ II instancji stwierdził, że projektowana inwestycja nie będzie emitować do otoczenia zanieczyszczeń gazowych oraz pyłu, bowiem jak wynika z projektu budowlanego, z działaniem urządzeń technicznych nie wiąże się powstawanie odpadów stałych, a mogące powstać w wyniku remontu konstrukcji stalowych przedmiotowej instalacji radiokomunikacyjnej lub w przypadku jej demontażu przekazywane będą do złomowania, celem wtórnego wykorzystania. Jedynym źródłem hałasu emitowanego przez maszt antenowy jest szafa aparaturowa Huawei. Biorąc pod uwagę posadowienie masztu i oddalenie od najbliższej zabudowy mieszkalnej należy wskazać na nieprzekroczenie dopuszczalnych wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112).

W ocenie organu II instancji, przedstawiony projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1679) pod względem zakresu i formy projektu budowlanego.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że załączony projekt budowlany jest spójny i kompletny oraz zawiera wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła E. K., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 i 77 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niedostatecznie wyjaśnienie okoliczności sprawy, brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego oraz jego właściwej oceny, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej pomimo, iż z samej analizy wysokościowej zabudowy w obszarze analizowanym wynika wprost i w sposób rażący, że: ze względów estetyki krajobrazu i ładu przestrzennego niedopuszczalne jest zlokalizowanie na wnioskowanym terenie agresywnej dominanty wysokościowej w postaci wnioskowanej stacji bazowej,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 152 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego niezastosowanie w sprawie, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę, pomimo braku wykazania przez inwestora dokonania zgłoszenia instalacji wytwarzającej pola magnetyczne, co winno prowadzić organ do odmowy zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej po uprzednim bezskutecznym upływie terminu na usunięcie nieprawidłowości projektu, bowiem projekt nie jest zgodny z wymaganiami ustawy Prawo ochrony środowiska w zakresie obowiązku zgłoszenia instalacji, których emisja nie wymaga pozwolenia, a które mogą negatywnie oddziaływać na środowisko.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że należy dokonać obowiązkowego zgłoszenia instalacji, których emisja nie wymaga pozwolenia, mogących negatywnie oddziaływać na środowisko (art. 152 p.o.ś.), dokonywać pomiaru pola elektromagnetycznego w środowisku (art. 122a p.o.ś.). Dodatkowo, na podstawie art. 123 p.o.ś. będzie trzeba przeprowadza okresowe badania pól elektromagnetycznych. W niniejszej sprawie takiego zgłoszenia nie dokonano.

Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że grunt, na którym ma stanąć inwestycja okalają tereny zielone, domy, ośrodki wypoczynkowo-rekreacyjne. Dodał przy tym, że zastane w bezpośrednim sąsiedztwie elementy i parametry zabudowy, winny być kontynuowane poprzez takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjne - estetyczne, a zabudowa godząca w ten stan rzeczy nie może zostać dopuszczona do realizacji. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że budowa prowadziłaby do znacznego obniżenia wartości działek sąsiednich, do ich zacienienia oraz do potencjalnych trudności w sprzedaży działek sąsiadujących ze stacją.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast stosownie do treści art. 135 ustawy p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że niniejsza skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 poz. 2351 z późn. zm.) dalej: p.b. Stosownie do art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Przedmiotem oceny organu jest także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego.

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody Łódzkiego pod względem spełnienia wyżej wymienionych warunków, Sąd stwierdził, że jest ono prawidłowe. Strona skarżąca podnosi zarzut, że w związku z wynikającym z art. 35 ust.1 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego obowiązkiem sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, doszło do naruszenia art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej także: p.o.ś.) poprzez jego niezastosowanie. Odnosząc się do tego zarzutu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 152 ust. 1 p.o.ś. instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8, dotyczącego instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z uwagi na wytwarzanie odpadów. Stosownie do ust. 2 pkt 9 ustawy zgłoszenie powinno zawierać sprawozdanie z wykonanych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych, o których mowa w art. 122a ust. 1 pkt 1 p.o.ś. Przepis art. 122a ust. 1 pkt 1 ustawy wymaga z kolei, aby prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, dokonał pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia.

Stosownie do art. 152 ust. 3 prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5, który stanowi, że instalację objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (art. 152 ust. 4).

Treść przywołanych powyżej przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska nie pozostawia wątpliwości, że obowiązek zgłoszenia konkretyzuje się przed przystąpieniem do eksploatacji instalacji oraz, co wymaga podkreślenia, obowiązek ten dotyczy instalacji istniejącej, w tym także nowo zbudowanej. W szczególności przesądza o tym jednoznacznie wymóg przedłożenia w zgłoszeniu sprawozdania z wykonanych pomiarów (art. 152 ust. 2 pkt 9), który to wymóg może być zrealizowany wyłącznie w odniesieniu do instalacji istniejącej a nie projektowanej. W orzecznictwie wyjaśniono, że należy odróżnić prawo do wybudowania określonej instalacji od prawa do jej eksploatacji. Prawa do realizacji inwestycji dotyczy decyzja udzielająca pozwolenia na budowę. Natomiast normy prawne zawarte w art. 152 p.o.ś. znajdują zastosowanie na innym etapie procesu inwestycyjnego; decydują o możliwości eksploatacji instalacji (por. np. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2021 r., III OSK 3667/21, Lex nr 3205926). Za nieuzasadniony zatem należało uznać sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 152 ust. 1 p.o.ś. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, której przedmiotem było zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę. Wskazywane w skardze rozporządzenie Ministra Środowiska z 2 lipca 2010 r. w sprawie zgłoszenia instalacji wytwarzających pole elektromagnetyczne (Dz.U. z 2010 r. Nr 130 poz. 879) utraciło moc z dniem 1 stycznia 2021 r. na mocy art. 34 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815).

Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 80 i 77 w zw. z art. 7 k.p.a., prowadzącego do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że ze względów estetyki krajobrazu i ładu przestrzennego niedopuszczalne jest zdaniem skarżącego zlokalizowanie na wnioskowanym terenie agresywnej dominanty wysokościowej w postaci przedmiotowej stacji bazowej.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że kwestia ładu przestrzennego była przedmiotem analizy i oceny w toku postępowania prowadzącego do wydania decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 23 września 2022 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.

Stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 503 z późn. zm.) właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc powyższe uregulowania do realiów niniejszej sprawy wypada zauważyć, że Wojewoda Łódzki dokonał ustaleń w zakresie zgodności decyzji organu I instancji z warunkami ustalonymi przez Wójta Gminy Z. w decyzji z 23 września 2022 r., która jest decyzją ostateczną i w myśl której ustalono, iż:

- całkowita powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 5% powierzchni terenu inwestycji,

- powierzchnie biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 90% powierzchni terenu inwestycji,

- wysokość wieży kratowej nie może przekroczyć 43,0 m n.p.t.

Wojewoda Łódzki prawidłowo ustalił, że warunki określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego zostały spełnione. Dotyczy to także warunku w postaci maksymalnej wysokości wieży kratowej, który to warunek był dla organów w niniejszej sprawie wiążący. Wobec powyższego niezasadnym okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego zdaniem skarżącego prowadzić do wydania decyzji pozostającej w sprzeczności z wymaganiami ładu przestrzennego ze względu na dopuszczenie do zlokalizowania we wnioskowanym terenie dominanty wysokościowej w postaci wieży kratowej o wysokości do 43 m n.p.t.

Skarżący zarzuca ponadto, że budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą prowadziłaby do zacieniania działek sąsiednich. Jak trafnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, zgodnie z § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Wojewoda Łódzki na podstawie analizy projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych ustalił, że warunek ten jest spełniony. Najbliższy budynek z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajduje się w odległości ok. 30 m od trzonu wieży bazowej. Projekt jest zatem w powyższym zakresie zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Podnoszony w skardze zarzut zacieniania działek sąsiednich okazał się nieuzasadniony.

Podkreślić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. W razie spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b. organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, o ile nie zachodzą przesłanki negatywne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ustawodawca nie dopuścił tu żadnej uznaniowości, a także możliwości uzależnienia wydania pozwolenia na budowę od spełnienia dodatkowych warunków.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

dj