Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 77/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4a pkt 2, art. 33 ust. 3 pkt 3, art. 33 ust. 4, art. 49 ust. 1, art. 49 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
article: art. 21 par. 1 pkt 1, art. 21 par. 3, art. 68 par. 1, art. 68 par. 2, art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., wydaną na podstawie art. 33 ust.4a, ust.4, art. 49 ust.1, ust.2 z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.), powoływanej dalej "ustawą o rehabilitacji" w określił H. M., (dalej jako Skarżąca) prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "M." wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za marzec 2010 r. w kwocie 28.073 zł

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 208 § 2 w zw. z art. 68 § 1 stawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze. zm. dalej jako O.p.),

W uzasadnieniu odwołania Skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja jest decyzją ustalającą zobowiązanie podatkowe i została doręczona w dniu 23 stycznia 2012 r. Natomiast obowiązek podatkowy z tytułu wpłat na PFRON w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za rok 2005 powstał najpóźniej 31 grudnia 2005 r., a tym samym zobowiązanie podatkowe nie powstaje, gdy decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Skarżąca nie przekazała z tytułu zwolnień z podatku dochodowego od osób fizycznych na rachunek bankowy zfron kwoty 2.018,43 zł za miesiąc sierpień 2005 r. oraz kwoty 2.830,68 zł za miesiąc wrzesień 2005 r., natomiast kwota 1.191,78 zł za miesiąc październik 2005 r. została przekazana po terminie określonym w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Ponadto Skarżąca nie przekazała z tytułu zwolnień z podatku od nieruchomości na rachunek bankowy zfron kwoty 6.574,66 zł za miesiąc sierpień 2005 r. oraz kwoty 7.269,46 zł za miesiąc wrzesień 2005 r., natomiast kwota 6.922,44 zł za miesiąc październik 2005 r. została przekazana po terminie określonym w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy). Organ podkreślił, iż środki te należało zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy przekazać w terminie do 20-go dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te uzyskano. Wskazał, iż Skarżąca nie przekazała części kwot stanowiących różnicę pomiędzy kwotami miesięcznego dofinansowania z PFRON do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych a kwotami wynagrodzeń tych pracowników w okresie od stycznia do października 2005 r. W ocenie Organu kwota, która powinna zostać przekazana wynosi 1.215,37 zł, faktycznie przekazano wynosi 848,50 zł, różnica to kwota 366,87 zł. W oparciu o dowody w postaci wyciągów bankowych organ I instancji stwierdził, iż Skarżąca w okresie od stycznia 2005 r. do lipca 2005 r. wypłacała środki z konta zfron, a następnie przelewała je na rachunek bieżący firmy. Wskazał ,iż Organ I instancji pismem z dnia 22 listopada 2011 wezwał Skarżącą do przedstawienia dowodów w postaci kopii faktur, rachunków potwierdzających poniesienie w/w wydatków wynikających z wyciągów rachunku bankowego oraz udzielenie informacji czy wydatki były przeznaczone zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy o rehabilitacji (...). Strona nie przesłała wymaganych dokumentów, zarzucając jedynie przedawnienie zobowiązania. Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał , iż Organ I instancji ustalił, że łączna kwota sankcji wynikająca z art. 33 ust. 4a pkt 2 w związku z naruszeniem art. 33 ust. 3 i 4 wynosi 28.073,00 zł. Podkreślił, że zgodnie z art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji, zobowiązanie z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych powstaje w momencie ujawnienia niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 tego artykułu. W niniejszej sprawie ujawnienie naruszenia przepisów ustawy nastąpiło z chwilą doręczenia pracodawcy protokołu kontroli Urzędu Skarbowego, tj. w dniu 23 marca 2010 r. W związku powyższym stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo określił Skarżącej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za marzec 2010 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej za bezzasadny uznał zarzut przedawnienia zobowiązania, wskazując iż zastosowanie ma art. 70 O.p., w świetle którego zobowiązanie nie uległo przedawnieniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożonej na powyższą decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania objętego zaskarżoną decyzją, pomimo iż decyzja ta jest decyzją ustalającą zobowiązanie podatkowe, która została doręczona w dniu 23 stycznia 2012 roku, a obowiązek podatkowy z tytułu wpłat na Fundusz Rehabilitacyjny Osób Niepełnosprawnych w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych za rok 2005 powstał najpóźniej 31.12.2005 roku, a tym samym zobowiązanie podatkowe nie powstaje, gdy decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat (ewentualnie 5 lat), licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a tym samym tak jak w niniejszym przypadku, co w konsekwencji winno skutkować umorzeniem postępowania, a wskazany błąd ma wpływ na wynik postępowania.

- naruszenie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez jego zupełne pominięcie i w ten sposób nie zastosowaniu przepisów Ordynacja podatkowa w tym szczególności art. 68 § 1 i § 2, a tym samym zastosowanie tegoż przepisu wskazuje, że doszło do przedawnienia obowiązku podatkowego, a tym samym postępowanie należy umorzyć.

- naruszenie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pomięcie tego przepisu i poprzez przyjęcie, iż nie doszło do przedawnienia zobowiązania objętego decyzją Organu I Instancji jak i zaskarżoną decyzją, pomimo iż obowiązek podatkowy z tytułu wpłat na Fundusz Rehabilitacyjny Osób Niepełnosprawnych w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych za rok 2005 powstał najpóźniej 31 grudnia 2005 roku, tym samym decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a tym samym postępowanie należy umorzyć.

ewentualnie:

- naruszenie art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez pomięcie tego przepisu i przyjęcie, iż nie doszło do przedawnienia zobowiązania objętego decyzją Organu I Instancji jak i zaskarżoną decyzją, pomimo iż obowiązek podatkowy z tytułu wpłat na Fundusz Rehabilitacyjny Osób Niepełnosprawnych w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych za rok 2005 powstał najpóźniej 31.12.2005 roku, tym samym decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a tym samym postępowanie należy umorzyć.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż ustalony przez Organ I i II Instancji stan faktyczny sprawy nie zawiera całości jej istotnych okoliczności. Wskazała, iż z decyzji wynika, że Organ I i II Instancji prowadził postępowanie za okres 3 miesiąca 2010 roku (2010/03). Natomiast z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż Skarżąca za wskazany okres nie posiadała żadnych zaległości. Podniosła, iż decyzja Organu I Instancji oraz zaskarżona decyzja, która jest decyzją ustalającą zobowiązanie podatkowe, a obowiązek podatkowy z tytułu wpłat na Fundusz Rehabilitacyjny Osób Niepełnosprawnych w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych za rok 2005 powstał najpóźniej 31.12.2005 roku, tym samym decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a tym samym zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Zdaniem Skarżącej przyjmując nawet najdłuższy 5 letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, tj. licząc 5 lat od końca 2005 roku termin ten upłynął 31 grudnia 2010 roku, tj. przed doręczeniem zaskarżonej decyzji Organu I Instancji. W związku z powyższym składki za okres przypadający w 2005 roku przedawniły się, co zgodnie z art. 208 § 2 O.p obliguje organ do wydania decyzję o umorzeniu postępowania. Skarżąca wskazała, iż w pismem datowanym na dzień 29 listopada 2011 roku informowała Organ I Instancji o tym fakcie i wnosiła o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie ze względu na w/w okoliczności. W ocenie Skarżącej jej stanowisko potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2008 roku, sygn. akt III SA/Wa 1011/08. Zaznaczyła, iż decyzja bądź też deklaracja konkretyzują jedynie wysokość zobowiązania. Natomiast samo zobowiązanie podatkowe powstaje i istnieje niejako obiektywnie, niezależnie od tego, czy jego wysokość została wykazana przez podatnika w deklaracji, czy też określona decyzją organu podatkowego. Zdaniem Skarżącej Organ obu Instancji tym samym nie ustaliły, czy doszło do przedawnienia przedmiotowych zobowiązań.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym przypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Decyzje w przedmiotowej sprawie wydane zostały na podstawie art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania wpłaty w wysokości 30 % tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3. W myśl natomiast powołanego wyżej ust.4, środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków, a stosownie do wskazanego wyżej ust. 3 pkt 3 art. 33 ustawy, pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany do przekazywania środków funduszu rehabilitacji na rachunek, o którym mowa w pkt 2 (bankowy prowadzony przez pracodawcę) , w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano.

W świetle powyższych uregulowań podmiot prowadzący zakład pracy chronionej obowiązany jest do zapłaty swoistego rodzaju zobowiązania - sankcji obliczonego w stosunku do środków (30%):

- po pierwsze, nie przekazanych na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej osób niepełnosprawnych,

- po drugie nie przekazanych na rachunek bankowy środków ZFRON w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano.

W doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że wprowadzenie obowiązku wpłaty 30 % sum wydatkowanych niezgodnie z ustawą na zfron ma znaczenie przede wszystkim prewencyjne, a nie represyjne; chodzi o zmobilizowanie prowadzących zakład pracy chronionej do rzetelnego wykonywania obowiązków, które przyjmują na siebie wraz z podjęciem decyzji o korzystaniu ze środków publicznych na określony cel. Innymi słowy przepis art. 33 ust.4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji jest przepisem dyscyplinującym pracodawcę do należytego wypełniania obowiązków wynikających z faktu dysponowania środkami publicznymi na wskazane cele ( por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 marca 2006r. K 13/05 OTK-A 2006/3/31).

W przypadku niedokonania wpłaty w terminie wskazanym w art. 33 ust.4a pkt 2 ustawy, Prezes Zarządu Funduszu określając w decyzji powyższe zobowiązanie winien w pierwszej kolejności wskazać wystąpienie skutkujących sankcją zdarzeń określonych w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy, następnie organ ten winien określić zobowiązanie z tego tytułu w wysokości 30 % tych środków.

Odnosząc te uwagi do zarzutów zawartych w skardze przypomnieć należy, że koncentrują się one wokół kwestii przedawnienia. Skarżąca podniosła naruszenie przepisu art. 68 § 2 poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, ze nie doszło w niniejszej sprawie do przedawnienia zobowiązania objętego decyzją , pomimo, że obowiązek wpłat na PEFRON w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych za rok 2005 powstał najpóźniej 31 grudnia 2005r. i decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Na potwierdzenie trafności prezentowanego stanowiska powołała wyrok WSA w Warszawie III SA/WA 1011/08.

W ocenie Sądu zarzut ten jest całkowicie chybiony. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że zobowiązania z tytułu wpłat na PEFRON mają charakter zobowiązań powstających z chwilą zaistnienia określonego zdarzenia ( art. 21 §.1 pkt 1O.p.) Organ w tym przypadku nie wydaje decyzji ustalającej, lecz może tylko określić jego wysokość, stosownie do art. 21 § 3 O.p. – jeżeli w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji.

Tę właśnie konstrukcję podatkową zastosowano w ustawie o rehabilitacji, o czym świadczy treść art. 49 ust. 2, nakładającego na pracodawców obowiązek samodzielnego deklarowania i wpłacania należności w okresach miesięcznych. Zasada ta została powielona w mającym w sprawie zastosowanie, a cytowanym wyżej przepisie art. 33 ust.4a ustawy.

Z wykładni literalnej komentowanego przepisu wynika, że zobowiązanie do zapłaty sankcji powstaje z mocy prawa, i wynika z zaistnienia określonego zdarzenia, jakim jest niezgodne z ust.4 przeznaczenie środków funduszu rehabilitacji, w tym także niedotrzymanie terminu o którym mowa w ust.3 pkt 3 ustawy. Obowiązek ten winien zostać zrealizowany do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie wskazanych wyżej uchybień, a w przypadku gdy to nie nastąpi, Prezes Zarządu Funduszu stosownie do art. 21 § 3 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy obowiązany jest w decyzji określić zobowiązanie z tego tytułu. Tym samym nie ma wątpliwości, że w takim przypadku nie może być mowy o powstaniu stosunku prawno-podatkowego, tj. powstania zobowiązania na skutek wydania decyzji ustalającej to zobowiązanie. Powstanie zobowiązania z mocy prawa stanowi bowiem konkurencyjną formę konkretyzacji obowiązku podatkowego w stosunku do wydania w tym zakresie decyzji konstytutywnej.

W świetle dotychczasowych spostrzeżeń jest zatem poza sporem, że art. 68 § 1 i 2 O.p. określający termin przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego w ogóle nie mógł znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zobowiązanie z tytułu wpłat na PEFRON przedawnia się na zasadach określonych w art. 70 § 1 O.p., czyli z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku Wbrew przekonaniu Skarżącej prezentowane wyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w powołanym w skardze wyroku WSA III SA/Wa 1011/08, w którym wprost wskazano, że zobowiązania z tytułu wpłat na PEFRON maja charakter zobowiązań powstających z mocy prawa ( a więc nie z chwilą doręczenia decyzji) choć przyznać trzeba, że błędnie powołano w tym wyroku pkt 2, zamiast pkt 1 art. 21 ust.1 O.p. Pomimo tej oczywistej omyłki, treść uzasadnienia nie pozostawia wątpliwości co do charakteru prawnego omawianych zobowiązań.

Wobec powyższego konieczne jest ustalenie, czy w niniejszej sprawie nastąpił skutek, w postaci przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.

Instytucja ta została unormowana w przepisach Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do obowiązków pracodawców wynikających z ustawy o rehabilitacji, będzie miała zatem zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim ustawa o rehabilitacji odsyła do przepisów O.p. Zasadnicze znaczenie w tej kwestii ma treść przepisu art. 49 ust.1 ustawy o rehabilitacji, który enumeratywnie wymienia do jakich wpłat, określonych w jakich przepisach mają zastosowanie przepisy O.p., w tym dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 marca 2008r. V CSK 463/07 przewidziane w art. 49 ust.1 ustawy o rehabilitacji odesłanie do przepisów O.p. ograniczone zostało do zamkniętego katalogu wpłat na PEFRON (nieobejmującego nawet wszystkich wpłat zasilających PEFRON). Przepis ten w stanie prawnym obowiązującym w sprawie stanowił, że do wpłat o których mowa w art. 21 ust.1, art. 23, art. 31 ust. 3 i art. 33 ust 4a, 7 i 7a, stosuje się, odpowiednio, (z zastrzeżeniem przepisów nie mających w niniejszej sprawie zastosowania), przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, ,z tym, że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Skoro zatem wynikający z art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji obowiązek wpłaty na zfron środków funduszu rehabilitacji, nie został wymieniony w art. 49 ust.1 ustawy, oznacza to, że obowiązek tych wpłat pozostaje poza zakresem stosowania przepisów O.p.,. w tym także przepisów dotyczących przedawnienia zobowiązania.

Mylne jest przekonanie Skarżącej, że w niniejszej sprawie obowiązek z tytułu wpłat na PEFRON w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych za 2005r. powstał najpóźniej 31.12.2005r. Wykładnia przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z powołanym przepisem obowiązek wpłaty na PEFRON 30 % środków funduszu rehabilitacji winien zostać zrealizowany w terminie do 20 dnia następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, w tym także niedotrzymanie terminu o którym mowa w ust. 3 pkt 3. W rozpatrywanej sprawie ujawnienie naruszenia przepisów ustawy o rehabilitacji nastąpiło z chwilą doręczenia pracodawcy protokołu kontroli Urzędu Skarbowego, co miało miejsce w dniu 23 marca 2010r. Stosownie do przepisu art. 49 ust.1 ustawy o rehabilitacji do wpłat wynikających z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy należy odpowiednio stosować przepisy O.p.. Oznacza to, że w niniejszej sprawie skutek w postaci przedawnienia zobowiązania z tytułu wpłaty sankcji na podstawie art. 33 ust.4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji nastąpi z końcem 2015r. Wobec powyższego trafne jest stanowisko orzekających w sprawie organów, zgodnie z którym wynikające z art. 33 ust.4a pkt 2 zobowiązanie z tytułu wpłat na PEFRON nie uległo przedawnieniu.

Orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy odwołały się do mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego i wyjaśniły co wynika z ich treści. Poza powołaniem przepisu art. 33 ust.4a pkt 2 ustawy o rehabiliatcji w zw. z art. 33 ust.3 pkt 3 i ust.4 oraz art. 49 ust.1 i 2 ustawy oraz wyjaśnieniem, w jaki sposób przepisy te mają zastosowanie w sprawie, dokonały ich prawidłowej wykładni.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 skargę oddalił.