Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 110/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, 18, 42, 87, 92, 92 a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7 ust 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek spr. Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skargi S. B. Firma Przewozowa ,,A ‘’ na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 stycznia 2009 r. nr : [...] w przedmiocie kary pieniężnej s k a r g ę o d d a l a .


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nałożył na S. B. – prowadzącego działalność pod nazwą Firma Przewozowa "A" karę pieniężną w kwocie 3500 zł za:

- wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (art. 42 ustawy) za co wymierzono karę w wysokości 3000 zł,

- oraz wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty za co wymierzono karę w wysokości 500 zł (art. 87 ust. 1, 1 a ustawy).

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 92, art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz na L.p., 4.1, 1.7, załącznika do tej ustawy.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 16 września 2008 r. w miejscowości L. na drodze krajowej nr [...], kierujący autobusem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], M. B. wykonywał transport drogowy osób na linii regularnej (dowóz dzieci do szkoły). Kierujący okazał zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób, które utraciło ważność 14 września 2008 r. Ponadto kierujący w czasie kontroli nie okazał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W toku postępowania skarżący dostarczył zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej specjalnej B. – G. – L. wyjaśniając, że kierowca nie posiadał w pojeździe zezwolenia w czasie kontroli, gdyż pracodawca zapomniał mu go przekazać. Ponieważ ustalono, że przewóz osób wykonywany był w ramach linii regularnej od kierowcy nie jest wymagane zaświadczenie dotyczące czasu pracy kierowcy, kart urlopowych oraz wykresówek.

S. B. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Skarżący podniósł, że kontrolowany pojazd realizował przewóz w ramach komunikacji miejskiej na zlecenie Gminy M. w ramach przewozów dzieci i młodzieży do szkół. Na tę okoliczność zawarta jest przez firmę skarżącego stosowna umowa. Zgodnie z definicją komunikacji miejskiej określoną w art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym, był to przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych Gminy M. według udzielonego zezwolenia Zgodnie zaś z art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy, pojazdy realizujące komunikacje miejską wyłączone są z obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ nie uwzględnił tego wyjaśnienia i nie ustosunkował się do niego w uzasadnieniu decyzji, ani do przywołanych w wyjaśnieniu zapisów ustawy o transporcie drogowym.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 5 stycznia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielając ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji wskazał, że w trakcie kontroli dokumentów wynikających z ustawy o transporcie drogowym kierowca nie okazał kontrolującemu policjantowi aktualnego odcinka kontrolnego karty opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, jak również wewnątrz pojazdu na przedniej szybie kontrolowanego samochodu brak było naklejonej aktualnej winiety. Ponadto kierowca, wykonując regularny specjalny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na linii B. – G. – L., nie okazał wyciągu z planu pracy.

W związku z powyższym decyzją Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2008 r. za te naruszenia nałożono karę pieniężną w wysokości 3.500 zł, a za podstawę prawną tej czynności przywołano art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874 z późniejszymi zmianami) oraz przepisy zawarte pod pozycjami 1.7. i 4.1. załącznika ustawy dotyczące wykazu oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia w transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 42 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych z wyłączeniem m.in. pojazdów realizujących komunikację miejską (art. 42 ust.1 pkt. 3).

Na podstawie art. 4 pkt 7a obowiązującej w dniu kontroli ustawy o transporcie drogowym- komunikacja miejska jest to przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych miasta albo miasta i gminy, miast albo gmin sąsiadujących - jeżeli zawarły porozumienie lub utworzyły związek międzygminny w sprawie realizacji komunikacji na swoim obszarze. Z powyższego jednoznacznie wynika, że stosowne porozumienie (skutkujące ewentualnym zwolnieniem z opłaty za przejazd po drogach krajowych) mogą zawrzeć jedynie dwie sąsiadujące ze sobą gminy (ewentualnie miasto i gmina). W przypadku porozumienia, jakie strona zawarła z Zespołem Szkół w M. nie można mówić o takim porozumieniu, ponieważ nie zostało ono zawarte pomiędzy gminami czy miastem a gminą.

Odnosząc się, zatem do stwierdzonego podczas kontroli drogowej naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz stanowiska strony w tej kwestii, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia jej argumentów.

S. B. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia w części dotyczącej kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł, za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych jako naruszającej prawo.

Skarżący podniósł, że realizowane przez skarżącego przewozy w ramach kontrolowanej linii komunikacyjnej nie wykraczają poza obręb Gminy M., nie ma zatem potrzeby i podstaw prawnych do odwoływania się do drugiego członu definicji komunikacji miejskiej określonej w art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym. W sprawie ma zastosowanie pierwszy człon przywołanego zapisu ustawy, a mianowicie: komunikacja miejska jest to przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjny miasta albo miasta i gminy. Gmina M. nie miała potrzeby, ani możliwości zawierania porozumienia z sąsiadującymi miastami lub gminami w kwestii realizacji przewozów szkolnych w swoim obrębie administracyjnym. Organ l instancji nie poruszył tej sprawy w ogóle w uzasadnieniu swojej decyzji, a organ II instancji dokonał nadinterpretacji przepisów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie.

Wyjaśnił, że skarżący realizował przewóz regularny specjalny w rozumieniu art. 4 pkt 9, polegający na przewozie określonej grupy osób, tj. uczniów gimnazjów i szkoły podstawowej z terenu Gminy M., a więc z wyłączeniem innych osób, co powoduje, że przewóz ten nie miał charakteru transportu zbiorowego (publicznego) dostępnego dla nieokreślonej liczby osób. Przedsiębiorcy wykonujący tego rodzaju przewozy nie są wyłączeni z obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Z tego względu zasadnie nałożono karę w kwocie 3.000 zł.

Jakkolwiek skarżący nie kwestionuje decyzji w części dotyczącej kary w kwocie 500 zł za naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, należy stwierdzić, że również nałożenie tej kary było uzasadnione. Stosownie bowiem do art. 16 rozporządzenia /WE/ nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85/ Dz.U.UE.L.06.102.1/ przedsiębiorca zwolniony z obowiązku instalowania tachografu ma obowiązek sporządzić dla każdego kierowcy rozkład jazdy oraz plan pracy, który powinien być okazywany na żądanie służb kontrolnych.

W przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt postępowania administracyjnego znajduje się przedłożona przez skarżącego przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, umowa z dnia 5 sierpnia 2008 r. zawarta pomiędzy Zespołem Szkół w M. a skarżącym. Z treści tej umowy wynika, że skarżący przyjął do wykonania: "Usługę przewozową w zakresie dowozu dzieci do gimnazjów i szkoły podstawowej położonych na terenie Gminy M. w roku szkolnym 2008/2009", zgodnie z opisem przedmiotu zmówienia stanowiącym Rozdział III specyfikacji istotnych warunków zamówienia.

Ponadto w aktach tych znajduje się także słabo czytelny wydruk mapy trasy przejazdu wykonywanego w ramach powyższej umowy.

W aktach tych znajduje się także wydane przez Wójta Gminy Zezwolenie nr [...] z dnia 15 września 2008 r. dla Firmy Przewozowej "A" S. B. na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej specjalnej B. [...] – M. [...]- G. [...]- L. [...] – L. [...]- B. [...]. W Zezwoleniu zawarta jest uwaga "obowiązuje na terenie gminy M.". Zezwolenie jest ważne do 30 czerwca 2010 roku.

W toku postępowania przed Sądem skarżący przedłożył wydane przez Wójta Gminy na jego wniosek "Zaświadczenie" z dnia 18 września 2009 r. w którym Wójt zaświadczył, że Firma Przewozowa "A’ S. B. realizowała na terenie Gminy M. na podstawie udzielonego przez Wójta Gminy w dniu 15 września 2008 r. zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób oraz na podstawie umowy zawartej po przetargu, przewozy dzieci i młodzieży do szkół (ostatnia umowa z 5 sierpnia 2008 r.). Zadanie dotyczące dowozu realizowane są na podstawie porozumienia Urzędu Gminy z Zespołem Szkół w M. który jest jednostką organizacyjną gminy.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu w sprawie jest to, jaki przewóz w świetle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007r., nr 125, poz. 874 ze zm.) był wykonywany w chwili kontroli przez skarżącego: a w szczególności czy był to przewóz dokonywany w ramach komunikacji miejskiej, albowiem zgodnie z art. 42 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych z wyłączeniem m.in. pojazdów realizujących komunikację miejską (art. 42 ust.1 pkt 3).

Zgodnie z art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób.

Przepis art. 4 pkt 7 ustawy określa, że przewóz regularny to - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r., nr 50, poz. 601, z późn. zm.).

Definicja ustawowa pojęcia "komunikacja miejska" zawarta jest w treści artykułu 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym: komunikacja miejska- przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych miast albo:

a) miasta i gminy,

b) miast albo miast i gmin sąsiadujących,

- jeżeli zawarły porozumienia lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze.

Cechą charakterystyczną przewozu dokonywanego w ramach komunikacji miejskiej jest zatem to, że ma się ona odbywać w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych jednostek samorządu terytorialnego, który transport taki zapewnia. Wykonywanie przewozu w ramach lokalnego transportu zbiorowego musi być w jakikolwiek sposób udokumentowane, bowiem o tym, że podmiot prowadzi przewozy regularne w ramach komunikacji miejskiej, przesądza nie jego przekonanie, ale dokument, że taką usługę świadczy na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Brak potwierdzenia ze strony jednostki samorządowej, że przewóz jest wykonywany jako komunikacja miejska, powoduje, iż przewóz wykonywany nawet w określonych odstępach czasu i określonymi trasami jest tylko przewozem regularnym, o którym mowa w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie, a nie komunikacją miejską (wyrok NSA z dnia 5.12.2007 r., sygn. I OSK 1691/06, LEX nr 417569).

Cechą charakterystyczną przewozu dokonywanego w ramach komunikacji miejskiej jest także jego ogólnodostępność, w przeciwieństwie do przewozu określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób.

Zgodnie z treścią art. 7 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne gminy obejmują sprawy lokalnego transportu drogowego.

Zdaniem Sądu wykonywanie regularnego przewozu określonej grupy osób- w tym przypadku uczniów- z wyłączeniem innych osób, na podstawie umowy i to zawartej z jednostką organizacyjną gminy, nie jest komunikacją miejską rozumianą jako przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego i ogólniedostępnego miejskiego transportu zbiorowego skoro przewozy te wykonywane były wyłącznie na terenie gminy a nie miasta albo miasta i gminy albo miast albo miast i gmin sąsiadujących – które ponadto zawarły porozumienie lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze.

Na marginesie należy zauważyć, że Gmina M. jest wspólnotą samorządową w której siedzibą organów Gminy jest miejscowość M. działającą na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] w sprawie uchwalenia Statutu Gminy M. (Dz. Urzędowy Województwa z dnia [...], nr [...], poz. [...] ze zm.).

Powyższej oceny nie podważa treść wydanego przez Wójta Gminy "Zaświadczenie" z dnia 18 września 2009 r. W zaświadczeniu tym wyrażnie, bowiem zaznaczono, że firma skarżącego realizowała regularny przewóz osób na podstawie wydanego przez Wójta Zezwolenia ale wyłącznie na terenie Gminy M. Ta ostatnia okoliczność jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy przewóz był przewozem regularnym wykonywanym w ramach lokalnego transportu zbiorowego w granicach administracyjnych gminy oraz, że nie było to wykonywanie komunikacji miejskiej w rozumieniu art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym. Ponadto nie wskazano w nim, nawet jeżeli trasa przewozu wykraczałaby poza granice administracyjne Gminy M., że Gmina zawarła z sąsiednim miastem albo miastem i gminą albo miastami i gminami sąsiadującymi porozumienie lub utworzono związek międzygminny w sprawie wspólnej realizacji komunikacji na swoim obszarze.

Należy też zauważyć, że jak wynika z treści Obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2001 r. w sprawie wykazu gmin i powiatów wchodzących w skład województw (Monitor Polski z 2001 r., nr 20, poz. 325) Gmina M. nie ma statusu miasta ani też statusu miasta będącą miastem na prawach powiatu.

W konsekwencji zdaniem Sądu, błędnie skarżący zarzucił, że realizowane przez skarżącego przewozy w ramach kontrolowanej linii komunikacyjnej nie wykraczają poza obręb Gminy M., nie ma zatem potrzeby i podstaw prawnych do odwoływania się do drugiego członu definicji komunikacji miejskiej określonej w art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym oraz, że Gmina M. nie miała potrzeby, ani możliwości zawierania porozumienia z sąsiadującymi miastami lub gminami w kwestii realizacji przewozów szkolnych w swoim obrębie administracyjnym.

Treść tego zaświadczenia wskazuje też, że niewątpliwie skarżący dowożąc dzieci do szkoły zaspokajał zbiorowe potrzeb wspólnoty należące do zadań własnych gminy które obejmują sprawy lokalnego transportu drogowego na podstawie stosownego zezwolenia wydanego przez Wójta Gminy.

Oczywiście trafne jest, wbrew twierdzeniom skargi, stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące wniosków wynikających z interpretacji art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym. W szczególności trafne jest stanowisko, że w przypadku porozumienia, jakie strona zawarła z Zespołem Szkół w M. nie można mówić o takim porozumieniu o jakim mowa w art. 4 pkt 7a ustawy, ponieważ nie zostało ono zawarte pomiędzy gminami czy miastem a gminą.

Zgodnie z art. 42 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych z wyłączeniem m.in. pojazdów realizujących komunikację miejską (art. 42 ust.1 pkt 3). Dlatego też zasadnie organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł za brak takiej opłaty na podstawie art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z I.p. 4.1 załącznika do ustawy.

Artykuł 18 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym stanowi natomiast, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia wydanego przez właściwy organ, w odniesieniu do sprawy wójta- na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy, które (zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty (art. 87 ust. 3 ustawy).

W sprawie, skarżący w dacie kontroli posiadał stosowne zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, jednakże nie wyposażył w ten dokument kierowcy a więc organ zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną 500 zł na podstawie art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z I.p. 1.7 załącznika do ustawy.

Należy zauważyć, że trafnie skarżący zarzucił, że organ I instancji nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego twierdzeń, ze wykonywał przewóz w ramach komunikacji miejskiej. Niewątpliwie było to uchybienie przepisom postępowania a w szczególności art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr.98, poz. 1071 ze zm.) który określa, ze uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art.107 §3 kpa).To uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.

Sąd zauważa, że wadliwym też było wskazanie przez organ I instancji, że za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty wymierzono karę w wysokości 500 zł na podstawie art. 87 ust. 1, 1 a ustawy skoro regulacja ta zawarta jest w treści art. 87 ust 1 pkt 2a ustawy o transporcie drogowym określającym, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli (...) wykonując przewóz drogowy osób: przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Wadliwym także było przywoływanie w podstawie prawnej przez organ I instancji przepisu art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten, bowiem dotyczy orzekania grzywny wobec kierowcy za stwierdzone naruszenia. Te uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy.

Na marginesie należy zauważyć, że nie dotycząca sprawy jest argumentacja Komendanta Wojewódzkiego Policji zawarta w odpowiedzi na skargę wskazująca, że nałożenie kary w kwocie 500 zł za naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, było uzasadnione tym, że przedsiębiorca zwolniony z obowiązku instalowania tachografu ma obowiązek sporządzić dla każdego kierowcy rozkład jazdy oraz plan pracy, który powinien być okazywany na żądanie służb kontrolnych. Nałożenie kary w kwocie 500 zł za naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, było uzasadnione przez organ I instancji tym, że skarżący nie wyposażył kierowcy w zezwolenie na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Organ odwoławczy powołał się na brak wyposażenia kierowcy w plan pracy. Organ odwoławczy utrzymał jednak w mocy decyzję organu I instancji a stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę nie jest stanowiskiem organu zajętym w decyzji i dlatego nie ma znaczenia dla oceny legalności wydanych decyzji.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.