Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 626/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...]S.A. w [...] (dalej: Strona, Spółka lub Skarżąca) jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON lub organ) z [...] stycznia 2020 r. nr [...] L.dz. [...]utrzymująca w mocy decyzję Prezesa PFRON z [...] października 2018 r. nr [...], L.dz. [...]o wstrzymaniu Spółce miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników nie pełnosprawnych za czerwiec 2018 r. do czasu uregulowania zaległości w zobowiązaniach wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Fundusz lub PFRON).

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

W dniu 17 lipca 2018 r. Skarżąca przekazała wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2018 r., tj. w terminie określonym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.951ze zm.).

Rozpatrując wniosek ustalono, że decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]Prezes PFRON określił Stronie wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za maj 2015 r. w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w wysokości [...]zł. W następstwie rozpatrzenia odwołania Strony Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister) decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...]utrzymał w mocy rozstrzygniecie Prezesa PFRON.

W związku z tym, że Strona posiadała zaległości wobec Funduszu przekraczające ogółem kwotę 100 zł, Prezes PFRON w dniu [...] października 2018 r. wydał decyzję nr [...], L.dz[...]o wstrzymaniu wypłaty dofinansowania za czerwiec 2018 r. do czasu uregulowania zaległości.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 45 ust. 3a oraz art. 25a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji).

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając decyzji Prezesa PFRON z [...] października 2018 r. naruszenie:

• art. 36 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy okoliczności postępowania przemawiały za przedłużeniem tego postępowania z uwagi na złożoną przez Stronę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za maj 2015 r.;

• naruszenie art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w ramach przedmiotowego postępowania organ zobowiązany był do zawieszenie postępowania, bowiem rozstrzygnięcie w sprawie zależało od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. zasadności/niezasadności skargi strony na ww. decyzję Ministra z dnia [...] lipca 2018 r.

Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji własnej z[...]października 2018 r. o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, Prezes PFRON wskazał na art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym w przypadku, gdy zaległości pracodawcy w zobowiązaniach wobec PFRON przekraczają ogółem kwotę 100 zł Prezes PFRON zobowiązany jest do wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do czasu uregulowania zaległości przez pracodawcę. Powołał także treść art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji stanowiącego, że w przypadku nieuregulowania przez pracodawcę zaległości wobec Funduszu do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie, Prezes PFRON wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania za okres wskazany w decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania. Organ zaznaczył, że Strona posiadała zaległości wobec Funduszu przekraczające 100 zł w związku z czym decyzją z [...] października 2018 r. wstrzymano wobec Strony wypłatę wnioskowanego dofinansowania za czerwiec 2018 r.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 36 § 1 k.p.a. Prezes PFRON wskazał na zasadę zgodnie z którą załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, podkreślając przy tym, że przedmiotowa sprawa, nie stanowiła sprawy szczególnie skomplikowanej. Powołał się również na orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym organ wyznaczając, na podstawie art. 36 k.p.a., nowy termin załatwienia sprawy, powinien ustalić możliwie najkrótszy termin. Zaznaczył, że skoro w art. 36 k.p.a. mowa jest o nowym terminie załatwienia sprawy, to musi to być to termin konkretny, określony zgodnie z zasadami przyjętymi w k.p.a., czyli w dniach, tygodniach i miesiącach.

W ocenie organu przytoczone przez Stronę okoliczności, dotyczące zaskarżenia decyzji Ministra z [...] lipca 2018 r. do WSA w Warszawie, nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a., wobec czego nie było podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Wyjaśnienie okoliczności faktycznych nie może być zagadnieniem wstępnym, natomiast sądem w rozumieniu tego przepisu nie jest sąd administracyjny, który rozpoznaje skargę na decyzję administracyjną. Poza tym organ zaznaczył, że zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że samo wszczęcie postępowania sądowego mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne ważne w innym postepowaniu administracyjnym, nie może być podstawą do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. w tym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie organ nie miał podstaw do zawieszenia postepowania administracyjnego, gdyż istnienie w obiegu prawnym ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie, której Strona nie wykonała, pozwalało mu na jej rozstrzygnięcie.

Prezes PFRON wskazał jednocześnie, że zaległość wynikająca z ww. ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie za maj 2015 r. została od Strony w całości wyegzekwowana w dniu [...] czerwca 2019 r. Mimo to decyzja o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania za listopada 2018 r. nie wygasła, gdyż spłata zaległości nastąpiła już po [...] stycznia 2019 r., który zgodnie z art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji, stanowił datę graniczną, do której pracodawca musiał uregulować zaległości, aby móc otrzymać dofinansowanie za ww. okres sprawozdawczy.

W skardze decyzji Prezesa PFRON z [...] stycznia 2020 r. zarzucono:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. - poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy skarżonej decyzji I instancyjnej, która to decyzja została wydana na podstawie niewystarczająco i w sposób niepełny ustalonego stanu faktycznego, a następnie błędnie ocenionego przez organ;

2) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, jako że istniały w sprawie podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a., skoro wydanie rozstrzygnięcia w sprawie było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - tj. kwestii skargi Strony do WSA w Warszawie na decyzję z dnia [...] lipca 2018 r. wydaną przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ([...]), utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2016 r. określającą wysokość zobowiązań z tytułu wpłat za okres 2015/05, a następnie złożonej w tym zakresie skargi kasacyjnej do NSA z [...] lipca 2019 r.;

3) naruszenie art. 6, 7a, 8 k.p.a. w związku z 61 § 4 k.p.a. oraz art.26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji przez błędną wykładnię przepisu, wyrażającą się w stanowisku organu wydającego decyzję, że zaskarżona decyzja jest wydawana na wniosek, a nie z urzędu i nie informowanie o terminie wszczęcia postępowania;

4) naruszenie art. 6 k.p.a., w związku z art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji przez niezastosowanie przepisu nakazującego uchylenie decyzji o wstrzymaniu dofinansowania w przypadku uregulowania zaległości przez pracodawcę;

5) błędną wykładnię art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji (s. 7-8 decyzji) poprzez przyjęcie, iż z tego przepisu nie wynika jakoby podstawą wstrzymania miesięcznego dofinansowania miały być tylko zaległości bezsporne i że każda zaległość wobec Funduszu nakłada na Prezesa PFRON obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania; podczas gdy podniesione zarzuty przeciwko takiej decyzji wymiarowej w pełni uzasadniały wstrzymanie się Organu od orzekania w zakresie wstrzymania dofinansowania bo podstawą działania organów mogą być w takich sprawach tylko zgodne z prawem oraz niewadliwe podstawy faktyczne (czyli tu: decyzja wymiarowa wydana zgodnie z prawem).

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, w skardze zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes PFRON wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) oraz pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna.

Należy przypomnieć, że kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne zainicjowane zostało wnioskiem Skarżącej o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2018 r., co determinowało organ do ustalenia czy w sprawie tego dofinansowania nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku Skarżącej. Instytucja dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uregulowana została w art. 26a ustawy o rehabilitacji, w którym określono mi in. przesłanki wstrzymania dofinansowania oraz odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W sytuacji posiadania przez pracodawcę zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu, przekraczających ogółem kwotę 100 zł, do wniosku o przyznanie dofinansowania zastosowanie ma art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że jeżeli pracodawca posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu przekraczające ogółem powyższą kwotę Prezes PFRON wydaje decyzję o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do czasu uregulowania zaległości przez pracodawcę. Natomiast w przypadku nieuregulowania przez pracodawcę zaległości wobec Funduszu do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie, Prezes PFRON wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania za okres wskazany w decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania – co wynika z treści art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji.

W sprawie niesporne jest, że decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...]Minister Rodziny Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa PFRON z [...]czerwca 2016 r. określającą Skarżącej zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za maj 2015 r. w wysokości [...]zł. w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Wiadome jest również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi Spółki na powyższą decyzję Ministra, wyrokiem z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2354/18 oddalił skargę. Wyrok ten nie jest prawomocny, ponieważ Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, która do chwili obecnej nie została rozpatrzona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niesporne w sprawie jest również to, że Skarżąca nie uregulowała do 31 stycznia 2019 r. należności wynikających ze zobowiązań względem Funduszu, ich wyegzekwowanie nastąpiło w dniu 28 czerwca 2019 r. Zatem w dacie złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2018 r. Skarżąca posiadała zaległości wobec Funduszu w określonej wysokości, co obligowało Prezesa PFRON do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2018 r. Skarżąca posiadając zaległości w rozliczeniach z Funduszem, składając wniosek o wypłatę dofinansowania, powinna mieć świadomość, że organ zastosuje instytucję przewidzianą w art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji. Wstrzymanie dofinansowania na podstawie powyższego przepisu jak również odmowa dofinansowania na podstawie art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji są instytucjami skorelowanymi, nie wykluczającymi się, co oznacza, że wstrzymanie dofinansowania nie wyłącza możliwości następczej - na skutek upływu wymaganego terminu na uregulowanie zaległości względem Funduszu określonego w art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji - odmowy dofinansowania. Podkreślić również należy, że decyzja wydawana w trybie art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, czyli wstrzymująca miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych, ma charakter warunkowy. Dopełnienie warunku w postaci uregulowanie zaległości względem Funduszu do 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie, a więc w rozpoznawanej sprawie do 31 stycznia 2019 r., powinno skutkować wypłatą dofinansowania Skarżącej, ponieważ wstrzymanie dofinansowania w takiej sytuacji upada, co nie wymaga wydawania w tym zakresie odrębnego rozstrzygnięcia. Brak uregulowania zobowiązań wobec Funduszu przez pracodawcę do wskazanej daty granicznej powinno skutkować wydaniem decyzji o odmowie wypłaty dofinansowania, zgodnie z art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji, gdyż wówczas pracodawca traci prawo do otrzymania dofinansowania. Oznacza to, że późniejsze wyegzekwowanie należności na rzecz Funduszu, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, w świetle przepisów ustawy o rehabilitacji nie skutkuje możliwością przyznania Skarżącej dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2018 r.

Przedstawiając powyższe Sąd stanął na stanowisku, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6, 7a, 8 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, jak również naruszenia art. 6 k.p.a. w związku z art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji. Podkreślić ponownie należy, że decyzja o wstrzymaniu dofinansowania wydana została w następstwie złożenia przez Skarżącą wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, który to wniosek zainicjował postępowanie przed organem i podlegał ocenie merytorycznej pod kątem spełnienia przesłanek warunkujących wypłatę dofinansowania. W tej sytuacji organ nie miał obowiązku wszczęcia postępowania z urzędu w przedmiocie wstrzymania dofinansowania ani obowiązku informowania Skarżącej o wszczęciu takiego postępowania. Niezasadne jest w tym względzie powoływanie się przez Skarżącą na art. 26c ust 4 ustawy o rehabilitacji, ponieważ postępowanie przewidziane w tym przepisie nie jest postępowaniem w sprawie wypłaty dofinansowania, lecz postępowaniem w przedmiocie określenia wysokości dofinansowania, inicjowanym na wniosek pracodawcy w razie rozbieżności pomiędzy kwotą dofinansowania ustaloną przez Fundusz, a kwotą określoną we wniosku o dofinansowanie. W realiach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do uchylenia decyzji o wstrzymaniu dofinansowania i przyznania tego dofinansowania za wnioskowany okres.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a., który reguluje instytucję obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego przez organ administracji publicznej w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak zostało już wskazane powyżej w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Fundusz za maj 2015 r. w kwocie [...]zł wydana została decyzja ostateczna, która pozostaje w obrocie prawnym i której służy domniemanie legalności. Pozostaje ona ważna, aż do czasu skutecznego wyeliminowania jej z obrotu w wymaganym przez przepisy prawa trybie. W oparciu o tą decyzję organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie posiadanych przez Skarżącą zobowiązaniach względem Funduszu. Natomiast wniesienie przez Skarżącą skargi do WSA w Warszawie na powyższą decyzję, a następnie skargi kasacyjnej od wyroku tego sądu z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2354/18 oddalającego skargę na decyzję Ministra, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. Sąd podziela w tym zakresie, powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stanowisko sądów administracyjnych oraz komentatorów, że samo wszczęcie postępowania sądowego mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne ważne w innym postępowaniu administracyjnym, nie może być podstawą do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z 13 października 2000 r. sygn. akt IV SA 1670/98, wyrok WSA w Warszawie z 26 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2472/05; R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018 r., s. 732). Przedstawiając powyższe Sąd stwierdził brak podstaw do zawieszenia przez organ postępowania z wniosku Skarżącej o wypłatę dofinansowania.

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, ponieważ z przepisu tego nie wynika aby warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania dofinansowania było istnienie zaległości wobec Funduszu o charakterze bezspornym. Brak przymiotu prawomocności decyzji Ministra z [...] lipca 2018 r. nie wyłącza prawidłowego zastosowania instytucji wstrzymania wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Na marginesie w tym miejscu można jedynie nadmienić, że w razie korzystnego dla Skarżącej zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego i prawomocnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej Ministra z [...] lipca 2018 r. nr [...], wobec braku potwierdzenia występowania zaległości wobec Funduszu, Skarżąca będzie mogła wystąpić do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, w oparciu o przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 8) k.p.a.

W ocenie Sądu organ orzekający w sprawie decyzją z [...] stycznia 2020 r., w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy i na podstawie jego całokształtu ocenił czy dana okoliczność została udowodniona. Ustalenia organu zostały zawarte w uzasadnieniu tej decyzji, spełniającym wymagania art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji Prezes PFRON, utrzymując zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r., w następstwie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją własną z [...] października 2018 r. nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Reasumując, wobec bezzasadności zarzutów skargi, jak również wobec braku innych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.