Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1049/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Lotnicze prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną opinię
Powołane przepisy: article: ART. 93 UST. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 2110
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K. L. na opinię Wójta Gminy Brzeźnica z dnia 16 lipca 2024 r. znak PP.6722.6.2024.BG w przedmiocie negatywnego zaopiniowania planowanej budowy lądowiska I. uchyla zaskarżoną opinię; II. zasądza od Wójta Gminy Brzeźnica na rzecz K. L. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 1049/24

UZASADNIENIE

K. L. wniósł o zaopiniowanie budowy – lądowiska prywatnego o wymiarach 30x30 m z zaplanowanymi kilkoma operacjami lotniczymi w miesiącu – na działkach nr [...] i nr [...] w N., powołując się przy tym na dostępność transportu lotniczego (w tym dla Lotniczego Pogotowia Ratunkowego) i wzrost prestiżu gminy (rekreacyjne, szkoleniowe i promocyjne wykorzystanie obiektu).

Wójt Gminy B. postanowieniem z dnia 16 lipca 2024 r., znak: PP.6722.6.2024.BG – wydanym na podstawie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ) w związku z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r. poz. 2110) – budowę zaopiniował negatywnie ze względu na to, że ustalenia planu miejscowego dla terenów "MU" (tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej) i terenów "R" (tereny rolne) nie przewidują możliwości lokalizacji takich obiektów jak lądowiska.

K. L. w skardze wniósł o uchylenie postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i wyciągnięcie błędnych wniosków z ustalonych faktów,

2) art. 93 ust. 2 pr. lot. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk przez błędną wykładnię i przyjęcie, że brak jest zgodności lokalizacji lądowiska z postanowieniami planu w sytuacji, w której postanowienia planu nie przewidują lokalizacji lądowiska na danym terenie,

3) art. 106 k.p.a. przez jego zastosowanie do sytuacji, która nie stanowi tzw. współdziałania organów (organ nie zajmował stanowiska w sprawie załatwianej przez inny organ) oraz błędne pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do SKO (brak podstawy do wydawania opinii w formie postanowienia).

W uzasadnieniu skargi podniósł lakoniczność uzasadnienia. Zdaniem skarżącego plan miejscowy nie musi precyzyjnie przewidywać możliwości wykonywania działalności lotniczej, bo wystarczające jest, że nie zawiera zakazu takiego sposobu użytkowania terenu. Lokalizację lądowiska należy postrzegać jako miejsce, w którym ewentualnie można dopuścić starty i lądowania statków powietrznych, a nie lokalizację obiektu budowlanego o określonej funkcji. Samo ogólne przeznaczenie terenu na cele inne niż lotnicze o niczym automatycznie nie przesądza. Badać w kontekście planu miejscowego należy dopuszczalność lokalizacji konkretnego lądowiska (parametry lądowiska i statków powietrznych dopuszczonych do startowania i lądowania na nim, charakterystyka miejsca położenia względem granic nieruchomości wnioskodawcy i otaczającej zabudowy).

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o oddalenie skargi, przytaczając przy tym § 15 ust. 1 i 2 oraz § 42 ust. 1 i 2 planu miejscowego (uchwała Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B., B., C., K., L., N., uchwała Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 28 grudnia 2023 r. zmieniająca uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B., B., C., K., L., N.).

Pismem z dnia 25 października 2024 r. Wójt Gminy B. podkreślił, że podstawowe przeznaczenie terenów "MU" to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa nieuciążliwa i rzemiosło nieuciążliwe (§ 15 ust. 1), "usługi nieuciążliwe" (§ 3 pkt 7) to m.in. działalność niewymieniona w przepisach dotyczących określania rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast – zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 61 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się "[...] lądowiska, z wyłączeniem lądowisk, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (Dz. U. poz. 1213)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że we wniosku K. L. wskazał, że wnosi o zaopiniowanie budowy lądowiska prywatnego o wymiarach 30x30 m z zaplanowanymi kilkoma operacjami lotniczymi w miesiącu – na działkach nr [...] i nr [...] w N., powołując się przy tym na dostępność transportu lotniczego (w tym dla Lotniczego Pogotowia Ratunkowego). We wniosku nie wskazano, jakie statki powietrzne maja korzystać z lądowiska. Można oczywiście po jego wymiarach założyć, że będą to helikoptery, ale w oceni Sadu organ winien doprowadzić do uzupełnienia wniosku w tym zakresie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że opinia dotycząca lokalizacji lądowiska stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wymieniony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 2/11; wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 stycznia 2019 r., II SA/Go 784/18 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Taki akt może być zatem zaskarżony do sądu administracyjnego i oceniony z punktu widzenia jego zgodności z prawem.

Co się tyczy stanowiska organu, to w opinii negatywnej wskazał on, iż we wniosku tereny tam wskazane - zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B., B., C., K., L., N. i uchwałą Nr [... ]Rady Gminy B. z dnia 28 grudnia 2023 r. zmieniającą uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B., B., C., K., L., N. ( dalej "Plan") – przeznaczone są jako tereny MU i R, dla których nie przewiduje się możliwości lokalizacji takich obiektów jak lądowiska, co wyklucza jego posadowienie.

W odpowiedzi na skargę Wójt wskazał szczegółowe ustalenia Planu dla terenów MU i R, ponownie wskazując, że nie przewidziano w nich lądowisk.

W piśmie z dnia 25 października 2024r. Wójt powołał się na § 15 ust. 1 Planu, gdzie wskazano, że tereny zabudowy mieszkaniowo – usługowej MU w podstawowym przeznaczeniu podlegają zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowie usługowej nieuciążliwej i rzemiosłu nieuciążliwemu. Z kolei w § 3 pkt 7 Planu zdefiniowano pojęcie usług nieuciążliwych, przez co rozumie się działalność niewymienioną w przepisach dotyczących określenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto działalność niewywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie ludzi i zwierząt mieszkających lub przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i drgań (wibracji), zanieczyszczenia powietrza, odorów. W § 3 ust. 1 pkt 61 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) wymieniono m.in. lądowiska. Tak więc zgodnie z Planem na terenach MU wyłączone jest urządzenie lądowiska.

Przechodząc do oceny stanowiska Wójta Gminy B., na wstępie zauważyć trzeba, że wydana opinia nie zawiera tych argumentów, które podniesiono w pismach do Sądu. Oznacza to, że dokument przeznaczony dla wnioskodawcy był sporządzony pobieżnie, w sposób skrótowy i niepogłębiony, co dowodzi braku właściwego odniesienia się do złożonego wniosku.

Istotne jest także, że Wójt nie zobrazował także wnioskodawcy ani Sądowi, jaką część terenu pod lądowisko zajmuje teren MU, a jaką teren R. Skoro Wójt posługuje się w szczegółach głównie argumentacją dotyczącą terenu MU, to winien wskazać, jak dużej części terenu ta argumentacja dotuczy. Może przecież okazać, się, że jest to niewielki, przedmiotowo nieistotny pas terenu składającego się na domniemane lądowisko.

W dalszej kolejności przywołać należy regulacje prawne mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Pojęcie lądowiska zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.l. Oznacza ono obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni, który może być w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych. Zgodnie z art. 93 ust. 2 u.p.l. lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej "Prezes ULC"), na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Wymóg wpisu lądowiska do ewidencji lądowisk nie dotyczy lądowisk wykorzystywanych nie częściej niż 14 dni w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Start i lądowanie na takim lądowisku mogą zostać wykonane za zgodą posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko (art. 93 ust. 6 u.p.l.).

Zakres opinii niezbędnych dla zgłoszenia lądowiska do ewidencji lądowisk został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013r. (DZ.U. 2013.795, dalej "Rozporządzenie").

Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia do wniosku o wpis lądowiska do ewidencji lądowisk należy załączyć pozytywną opinię właściwej miejscowo gminy, tj. wójta, burmistrza, prezydenta miasta w zakresie:

a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy,

b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko,

c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska.

Przepis ten określa zakres treściowy opinii w sprawie lokalizacji lądowiska.

W przepisach u.p.l. i w Rozporządzeniu brak jest odesłania do przepisów k.p.a. jako znajdujących zastosowanie w procedurze uzyskiwania opinii organu wykonawczego gminy dotyczącej lądowiska. Wobec tego należy uznać, że procedura uzyskiwania opinii w sprawie lokalizacji lądowiska ma swoje niezależne od k.p.a. odrębne uregulowania zawarte w przepisach prawa materialnego tj. w u.p.l. i Rozporządzeniu.

Biorąc pod uwagę charakter prawny opinii w sprawie lokalizacji lądowiska i przepisy prawa materialnego do niej się odnoszące należy uznać, że badanie legalności tego aktu sprowadza się zasadniczo do ustalenia, czy istniały podstawy do jego wydania o określonej treści w danym stanie faktycznym i prawnym. Badanie to powinno obejmować ustalenie, czy opinia została wydana przez właściwy organ oraz czy obejmuje wszystkie elementy wskazane w § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia. Ponadto czy treść opinii odnosi się do poczynionych przez organ ją wydający ustaleń w zakresie stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy. Zdaniem Sądu kryteria oceny legalności opinii w sprawie lokalizacji lądowiska wynikają także z przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej "Konstytucja"), w szczególności z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji). Wykładnia przepisów art. 93 ust. 2 u.p.l. i § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia musi bowiem uwzględniać także wykładnię systemową. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i nie poddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Wymóg działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek motywowania jej rozstrzygnięć (tak NSA w wyroku z 8 czerwca 2006 r., II OSK 410/06, opubl. w CBOSA). W pełni zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, że opinia jako władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej powinna przedstawiać szczegółową analizę przesłanek określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia i zawierać uzasadnienie przyjętego stanowiska. W przeciwnym razie rozstrzygnięcie organu mogłoby nosić znamiona dowolnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021 r., II SA/Go 863/21 - opubl. w CBOSA).

Badając zaskarżoną opinię z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów należy wskazać, że opinia wydana została przez właściwy miejscowo organ. Zakres przedmiotowy opinii nie obejmuje jednak wszystkich elementów wymienionych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Zaskarżona opinia nie zawiera oceny zgłaszanego przez skarżącego lądowiska w zakresie zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (pkt a) ani oceny w zakresie możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska (pkt c). Skoro w § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia zakres przedmiotowy opinii dotyczący lokalizacji lądowiska ujęto w odrębnych podpunktach, to zdaniem Sądu stanowią one rozróżnialne, nie pokrywające się zagadnienia wymagające w opinii osobnej analizy. Innymi słowy ocena lokalizacji lądowiska pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (niezależnie od jej wyniku) nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego opinii wynikającego z § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia ( tak wyrok WSA w Gliwicach z 4 lipca 2023r. II SA/Gl 533/23).

Nie ulega wątpliwości, że ocena zgodności lokalizacji lądowiska ze studium uwarunkowań nie jest tożsama z oceną w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Studium nie ma mocy prawnej aktu powszechnie obowiązującego, ponieważ jest aktem kierownictwa wewnętrznego (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3075/14, opubl. w CBOSA). Ustalenia studium uwarunkowań mają charakter ogólny, kierunkowy, wyznaczają podstawowe kierunki zagospodarowania gminy. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., II OSK 35/20, opubl. w CBOSA). W studium uwarunkowań uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa i planu zagospodarowania przestrzennego województwa, a także strategii rozwoju ponadlokalnego oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem (art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej "u.p.z.p."). Studium jest obligatoryjnym dokumentem planistycznym i sporządza się je dla całego obszaru gminy - w granicach administracyjnych (art. 9 ust. 3 u.p.z.p.). Jest to dokument kierunkowy, w którym określa się wizję - kierunki rozwoju przestrzennego całej gminy, a poszczególne zagadnienia traktuje się systemowo i ogólnie. Różnice między studium a planem miejscowym sprawiają, że tych dokumentów nie można traktować jako identyczne opracowania.

Wójt w zaskarżonej opinii całkowicie pominął analizę elementu z § 2 ust. 3 pkt 3 lit. c rozporządzenia, tj. możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. W regulacji tej nie sprecyzowano co należy rozumieć pod sformułowaniem "możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska". Sąd w pełni podziela wypracowane w orzecznictwie stanowisko, że chodzi o ocenę lokalizacji lądowiska pod kątem uwarunkowań przestrzennych danego terenu, bezpieczeństwa ruchu lotniczego i ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021 r., II SA/Go 863/21; wyrok WSA w Olsztynie z 18 kwietnia 2023 r., II SA/Ol 116/13 - opubl. w CBOSA). Oznacza to, że analizując możliwość wykorzystania danego terenu na cele lądowiska należy uwzględnić m.in.: parametry lądowiska; rodzaj statków powietrznych dopuszczonych do startowania i lądowania na nim; rodzaj podłoża na jakim usytuowane ma być lądowisko; charakterystykę położenia lądowiska względem granic nieruchomości, otaczającej zabudowy, jej rodzaju; kwestie związane z ochroną środowiska i zdrowia ludzi (np. emisje hałasu); kierunek startu i lądowania (podejścia/wznoszenia). Wyjaśnienie tych wszystkich kwestii wymaga zgromadzenia niezbędnych dokumentów i informacji oraz przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego, czego w rozpoznawanej sprawie zabrakło.

Z kolei ocenę Wójta w zakresie § 2 ust. 3 pkt 3 lit. b rozporządzenia, zwłaszcza w zakresie opinii, uznać należy za pobieżną. Ograniczyła się ona do przywołania odpowiednich postanowień Planu i wskazania, że planowana lokalizacja lądowiska jest niezgodna z zapisami planu. Działki, na których ma być usytuowane lądowisko położone są na terenie oznaczonym w Planie symbolem R i MU. Lądowisko nie mieści się ani w przeznaczeniu podstawowym tych terenów ani w użytkowaniu dopuszczalnym. Organ opiniujący pominął, że lądowisko nie jest obiektem, a obszarem który może być w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań ruchu statków powietrznych. Lądowisko nie jest tożsame z lotniskiem. Lądowisko nie służy obsłudze ruchu lotniczego, nie jest inwestycją celu publicznego (por. art. 93 ust. 4-6 u.p.l. i art. 6 pkt 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.; wyrok WSA w Gliwicach z 3 grudnia 2008 r., II SA/Gl 546/08, opubl. w CBOSA) i nie wymaga uzyskania stosownych decyzji z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. art. 55 ust. 3 pkt 2 i art. 93 u.p.l.; wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 2/11, opubl. w CBOSA). Z tych wszystkich względów z reguły nie przewiduje się lądowisk wprost ani w studiach uwarunkowań ani w planach zagospodarowania przestrzennego. Tak jest i w przypadku analizowanego przez Wójta Planu. Plan nie zawiera żadnych zasad dotyczących lokalizacji lądowisk. Nie zawiera też wyrażonego wprost zakazu lokalizacji lądowisk.

Sąd w pełni aprobuje stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że w przypadku dokonywania przez organ oceny zgodności lokalizacji lądowiska z ustaleniami polityki przestrzennej należy badać ewentualną dopuszczalność lokalizacji lądowiska nie jako obiektu budowlanego o określonej funkcji, ale jako miejsca, w którym ewentualnie można dopuścić starty i lądowania statków powietrznych. Wyznaczenie takiego miejsca będzie w niektórych przypadkach możliwe na terenach zasadniczo przeznaczonych pod inne funkcje w aktach z zakresu planowania przestrzennego. Samo przeznaczenie terenu w studium czy w miejscowym planie na cele inne aniżeli lotnicze nie może niejako automatycznie przesądzać o niedopuszczalności lokalizacji lądowiska. Lokalizacja lądowiska na takim terenie może bowiem nie być sprzeczna z jego funkcją (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 stycznia 2019 r., II SA/Go 784/18 - opubl. w CBOSA). Z tego względu stwierdzenie organu opiniującego, że wskazany jako lądowisko teren przeznaczony jest w Planie pod określoną inną funkcję niż lądowisko nie stanowi wystarczającego argumentu za odmową lokalizacji lądowiska. Należy mieć przy tym na uwadze, że przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy tak interpretować, aby jego postanowienia tworzyły spójną oraz logiczną systemowo całość (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., II OSK 1016/19, opubl. w CBOSA). Co się tyczy powołanego przed Sądem argumentu co do usług nieuciążliwych w terenie MU – najpierw należy ustalić, w jakim zakresie dotyczy to obszarowo przedmiotowych działek i czy w konsekwencji będzie to istotnie stało na przeszkodzie.

Wobec powyższego zdaniem Sądu organ opiniujący naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 u.p.l., § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w związku z art. 2 pkt 5 u.p.l. oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP, które miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji wydanie przez Wójta negatywnej opinii w sprawie lokalizacji lądowiska, uznać należy za przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę Wójt zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do art. 153 p.p.s.a. W szczególności organ opiniujący przeprowadzi postępowanie wyjaśniające i ponownie dokona oceny wniosku skarżącego z uwzględnieniem wymagań określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Następnie uzasadni szczegółowo swoje stanowisko w sposób uwzględniający treść ww. przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, działając na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy (200 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego 480 zł oraz 17 zł .