Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 106/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art 94
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 , art 110
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2020 r. nr 149, [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w R. z dnia [...] października 2020 roku, nr [...], znak [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2020 roku, nr [...] (znak D/K. [...]) Dyrektor Zakładu Karnego w R. zawiesił starszego chorążego K. C. – starszego oddziałowego działu ochrony Zakładu Karnego w R. w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] października 2020 roku do dnia [...] stycznia 2021 roku oraz zawiesił wypłatę 50% należnego uposażenia od najbliższego terminu płatności.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że postanowieniem z dniu [...] kwietnia 2020 roku nr [...] wszczęte zostało postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. chor. K. C. — starszemu oddziałowemu działu ochrony. W dniu [...] maja 2020 roku zawieszono postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej przeprowadzenie postępowania, bowiem K. C. przebywał na zwolnieniu lekarskim, co znacznie utrudniało prowadzenie postępowania. Organ nie wykluczył, że postawione obwinionemu zarzuty są prawdziwe i uznał, że zachowanie K. C. było niezgodne z etyką zawodową funkcjonariuszy Służby Więziennej, w szczególności: z zasadami uczciwości, honoru i szacunku dla innych osób oraz uznane jako naganne i niewłaściwe, wynikające z niskich pobudek działania. W rezultacie organ uznał, że z uwagi na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i treść postawionych zarzutów K. C., zachodziła konieczność jego dalszego odsunięcia od wykonywania obowiązków służbowych wskazując, że decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 roku został on zawieszony w czynnościach służbowych na okres od [...] kwietnia 2020 do [...] lipca 2020 roku, a decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2020 roku przedłużono jego zawieszenie do dnia [...] października 2020 roku. Z uwagi na brak jakiejkolwiek aktywności obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym organ uznał, że był zmuszony przedłużyć zawieszenie o kolejne 3 miesiące. Oprócz powyższego za takim rozstrzygnięciem przemawiać miał rozmiar, waga oraz poważne skutki zarzucanych przewinień. Biorąc pod uwagę, iż K. C. jest funkcjonariuszem publicznym organ stwierdził, iż ciężar gatunkowy postawionych zarzutów był wysoki i świadczył o rażącym naruszeniu dyscypliny służbowej.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 roku K. C. wniósł odwołanie od decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres od [...] października 2020 roku do [...] stycznia 2021 roku domagając się jej uchylenia i przywrócenia do czynności służbowych oraz wypłatę całego uposażenia. Ponadto wskazał na szereg uchybień polegających między innymi na zastosowaniu przepisów dotyczących zawieszenia w czynnościach i zawieszenia 50% uposażenia, niezastosowaniu ogólnych przepisów k.p.a. mówiących o wyjaśnieniu sprawy i stanu faktycznego i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, naruszeniu przepisów ogólnych k.p.a. dotyczących elementów decyzji, nieuwzględnieniu faktów, uniemożliwieniu czynnego udziału w postępowaniu, braku należytego uzasadnienia, nieprawidłowy doręczeniu, przekroczeniu granic uznania administracyjnego, oparciu się na przypuszczeniach a nie na faktach.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 roku, nr [...] (znak [...]), Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. W jego ocenie zarówno względy formalne - wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jaki i względy faktyczne - poważne zarzuty dyscyplinarne oraz zarzut karny - przemawiały za pozytywną oceną decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych.

W ocenie organu nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące niecelowego zastosowania przepisów mówiących o zawieszeniu w czynnościach służbowych obniżeniu uposażenia pomimo braku przesłanek i powodów przebywania zawieszonego na zwolnieniu lekarskim. Decyzja o zawieszeniu, podobnie jak postępowanie dyscyplinarne zostały oparte na faktach, urzędowych dokumentach a nie na przypuszczeniach. Organ odwoławczy dopatrzył się uzasadnienia do przedłużenia zawieszenia w przebywaniu K. C. na zwolnieniu lekarskim, co utrudniało prowadzenie postępowania oraz w postaci wagi i poważnych skutków zarzucanych przewinień. Ponadto zwrócił uwagę na zależność, poważnych zarzutów karnych i pełnienia służby w kontakcie z osobami pozbawionymi wolności. Nie dopatrzył się natomiast przekroczenia uznania administracyjnego przez organ I instancji. W jego ocenie zarzut błędnego terminu zawieszenia wypłaty uposażenia nie zasługiwał na uwzględnienie, tak jak nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące braku zastosowania przepisów ogólnych k.p.a. o prowadzeniu postępowań, które nie zostały pominięte. Przesłanką zawieszenia było wszczęcie postępowania dyscyplinarnego a nie udowodnienie przewinienia i wyjaśnienie wszystkich aspektów zdarzenia, przez co wystarczające było uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. Zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji o dalszym zawieszeniu w czynnościach. Obwiniony nie brał udziału w postępowaniu, gdyż przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie stawił się do złożenia wyjaśnień. Tym samym nie skorzystał w możliwości wyjaśnienia sytuacji, przedstawienia własnych racji czy podjęcia określonych czynności. Nie został on jednak pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, nie korzystał z możliwości przedstawienia dowodów poprzestając na słownych wyjaśnieniach i zapewnieniach, że posiada stosowne dowody.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się nieprawidłowości w sposobie doręczenia decyzji o zawieszeniu, która w dniu [...] października 2020 roku została odebrana osobiście przez K. C., co zostało potwierdzone jego podpisem.

W zakresie uwzględnienia sytuacji rodzinnej i materialnej zawieszanego w czynnościach organ wskazał, że obowiązujące regulacje prawne nie normują sprawy zależności zawieszenia w czynnościach służbowych od sytuacji materialnej i rodzinnej. Podobnie jak ustalanie składników uposażenia i większości należności i świadczeń (oprócz zapomóg) nie jest związane z sytuacją materialną i rodzinną. Za zbędne uznano zawieszenie w czynnościach ze strony rzeczników dyscyplinarnych, którzy posiadają inny zakres kompetencji, natomiast decyzja o zawieszeniu w czynnościach jest prerogatywą przełożonego w sprawach osobowych. Przy wydawaniu decyzji o zawieszeniu w czynnościach oparto się na faktycznym wszczęciu postępowania dyscyplinarnego jako na przesłance do zawieszenia.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 roku K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2020 roku, nr [...] , znak [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych na okres od [...] października 2020 roku do [...] stycznia 2021 roku i zawieszeniu wypłaty 50 % należnego uposażenia. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji oraz przywrócenie do czynności służbowych, a także wypłatę całego należnego uposażenia. W ramach podniesionych zarzutów skarżący wskazał na:

1. brak podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, zwłaszcza w dacie, gdy je wszczęto, jak też w dacie, gdy wydano decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych,

2. brak postępowania wyjaśniającego, przeprowadzonego w sposób prawidłowy,

3. niezasadne i niesłuszne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji,

4. niezasadne i niesłuszne zawieszenie w czynnościach służbowych na dalszy okres 3 miesięcy i zawieszenie mi wypłaty 50% należnego uposażenia,

5. naruszenie przepisu art. 94 ust. 2, 3 i 4 ustawy o Służbie Więziennej poprzez zawieszenie w czynnościach służbowych na dalsze 3 miesiące, mimo braku ku temu podstaw i uzasadnienia, błędne przyjęcie, że należy mnie zawiesić na dalszy okres w czynnościach służbowych,

6. naruszenie przepisu art. 138 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy wcześniej zaskarżonej decyzji,

7. naruszenie art. 95 ust. 1 Ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego zastosowanie i pozbawienie połowy uposażenia,

8. naruszenie przepisu art. 6 k.p.a., naruszenie zasady praworządności,

9. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

10. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów,

11. naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania,

12. naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy,

13. naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie przez organ całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący,

14. naruszenie art. 107 k.p.a., art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie wydanej decyzji, która nie zawiera wskazania przyczyn i faktów, jakimi organ się kierował wydając decyzję, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, dla których organ nie uwzględnił stanowiska skarżącego w sprawie, odmówił wiarygodności i mocy dowodowej stanowisku, twierdzeniom i dowodom, którego organ nie poznał przed wydaniem decyzji, jak też wskazanie na zarzuty bez ich zweryfikowania,

15. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, bez rozważenia i zebrania całokształtu materiału dowodowego, poprzez uznanie, że nie ma znaczenia dla kwestii zawieszenia okoliczność, że skarżący przebywał i przebywa na zwolnieniu lekarskim, był w szpitalu i nie pełni faktycznie służby,

16. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w sprawie, w każdym stadium postępowania, jak i brak możliwości wypowiedzenia się co do dowodów, materiałów, żądań przed wydaniem decyzji, podczas gdy organy są zobowiązane do zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu,

17. naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nie przeprowadzenie dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy

18. naruszenie art.80 k.p.a. poprzez jego naruszenie, nieprawidłową ocenę udowodnienia okoliczności, podczas gdy Organ winien oceniać na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona,

19. naruszenie art. 108 k.p.a.,

20. naruszenie art. 59 i art. 60 Ustawy o Służbie Więziennej poprzez obniżenie uposażenia o 50%, podczas gdy nie zaszły okoliczności uzasadniające tę zmianę i to od wskazanego w decyzji terminu,

21. dowolność w wydanej decyzji,

22. przekroczenie granic uznania administracyjnego,

23. niezasadne zawieszenie w czynnościach i zawieszenie 50% uposażenia,

24. nieuwzględnienie faktu, że skarżący przebywał i nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim, o czym Organ posiadał wiedzę,

25. niewyjaśnienie, nieuzasadnienie czym się kierowano zawieszając skarżącego w czynnościach służbowych na dalszy okres, czemu ma to służyć, jaki jest tego cel,

26. niewskazanie czy i jakie czynności będą prowadzone oraz czy i jaki to ma związek z zawieszeniem w czynnościach służbowych,

27. nieuwzględnienie sytuacji skarżącego,

28. oparcie się na przypuszczeniach, notatkach, które skarżący kwestionował, a czego nie sprawdzono, nie zweryfikowano, a nie faktach i dowodach,

29. nie odniesienie się w sposób wyczerpujący do zawieszenia postępowania dyscyplinarnego,

30. wydanie decyzji z naruszeniem prawa,

31. nie uzasadnienie w sposób wymagany przepisami prawa na czym polegać miał "szczególnie uzasadniony przypadek" wymagany do dalszego odsunięcia, zawieszenia mnie w czynnościach służbowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentacje. Pismem z dnia [...] sierpnia 20201 roku K. C. uzupełnił wniesioną skargę powielając dotychczasowe zarzuty oraz argumentację w sprawie. Dodatkowo poinformował, że z dniem [...] kwietnia 2021 roku stosunek służbowy został rozwiązany na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej. Natomiast orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 roku, nr [...] wydanym w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej uchylił w całości zaskarżone orzeczenie i umorzył postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. Nr 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji dotyczącej przedłużenia K. C. zawieszenia w czynnościach służbowych wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, gdyż przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik tej sprawy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2020 roku postanowieniem nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego w R. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. chor. K. C. – starszemu oddziałowemu działu ochrony. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 roku, nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego w R. zawiesił K. C. w czynnościach służbowych na okres od [...] kwietnia 2020 do [...] lipca 2020 roku, a kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2020 roku, nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego w R. przedłużył zawieszenie do dnia [...] października 2020 roku. Następnie decyzją z dnia [...] października 2020 roku, nr [...], znak [...] Dyrektor Zakładu Karnego w R. zawiesił w czynnościach służbowych K. C. na okres od dnia [...] października 2020 roku do dnia [...] stycznia 2021 roku.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 94 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o Służbie więziennej (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 848), dalej jako u.s.w. Zgodnie ze wskazaną regulacją funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Instytucja ta pełni rolę podobną do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, a jej celem jest uniemożliwienie wykonywania jakichkolwiek czynności służbowych przez funkcjonariusza Służby Więziennej w przypadku zaistnienia sytuacji określonej w powołanym przepisie. Zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 4 u.s.w., sprawy dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji. Stosownie do treści art. 218 ust. 4 u.s.w., do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy k.p.a.

W niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych była konsekwencją uprzedniego zawieszenia skarżącego funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Z treści art. 94 ust. 3 u.s.w. wynika, iż funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące oraz w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Decyzja o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych nie ma zatem samodzielnego bytu w tym znaczeniu, że jest decyzją zależną od uprzedniego wydania decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Skoro wspomniany przepis art. 94 ust. 3 zd. 2 u.s.w. przewiduje możliwość, przedłużenia okresu w czynnościach służbowych, to musiało ono nastąpić przed upływem dnia wskazanego jako ostatni dzień okresu zawieszenia. Bezwzględnie zatem, decyzja o przedłużeniu zawieszenia powinna zostać wydana oraz doręczona przed upływem tego terminu. Nie uwzględnienie powyższego poglądu przez organy obu instancji stanowi w tym względzie o naruszeniu art. 94 ust. 3 zdanie drugie u.s.w. regulującego instytucję przedłużenia zwieszenia w czynnościach służbowych poprzez brak zachowania ciągłości owego zawieszenia co godzi w samą istotę przedłużenia okresu zawieszenia rozumianego jako prolongacja, wydłużenie okresu w jakim funkcjonariusz nie może wykonywać żadnych czynności służbowych. W celu zachowania ciągłości tej instytucji z uwzględnieniem jej charakteru i funkcji, w zgodzie z art. 6 k.p.a. decyzja o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych powinna, wbrew stanowisku organów orzekających w tej sprawie, zostać wydana i doręczona funkcjonariuszowi, którego dotyczy, przed dniem określonym w pierwotnej decyzji o zawieszeniu bądź przedłużeniu zawieszenia jako data upływu okresu zawieszenia (por. red. Mazuryk Marcin, Zoń Michał, Służba więzienna. Komentarz - LEX). Skoro funkcjonariusz w trakcie zawieszenia w czynnościach służbowych nie może wykonywać żadnych czynności, a organ postanowi o przedłużeniu okresu zawieszenia, to podjęta w tym przedmiocie decyzja właśnie z uwagi na jej szczególny charakter i walor natychmiastowej wykonalności bezwzględnie musi zostać wydana i doręczona stronie przed końcem poprzedniego okresu zawieszenia. Innymi słowy przedłużenie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych musi nastąpić przed upływem pierwotnego zawieszenia w związku z koniecznością uwzględnienia sytuacji faktycznej i prawnej w chwili upływu terminu pierwotnego zawieszenia.

Reasumując powyższe rozważania w rozpoznawanym przypadku należy stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 94 ust. 3. u.s.w oraz art. 110 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, że doszło do przedłużenia terminu zawieszenia w czynnościach służbowych na okres dalszych trzech miesięcy, w sytuacji gdy decyzja organu I instancji została wydana dnia [...] października 2020 roku, a następnie doręczona stronie dnia [...] października 2020 roku, czyli już po upływie terminu wskazanego w pierwotnej decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w R. z dnia [...] lipca 2020 roku, nr [...] jako końcowy termin zawieszania funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy to jest do dnia [...] października 2020 roku.

Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 94 u.s.w. jednoznacznie wskazuje, że decyzja o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych oraz o przedłużeniu tego zawieszenia są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Nie oznacza to oczywiście, że mamy w tym przypadku do czynienia z dowolnością działania organów, gdyż za każdym razem powinien on należycie umotywować zasadność podjętego rozstrzygnięcia, bazując przy tym na zgromadzonym materiale dowodowym oraz ustalonych na jego podstawie okolicznościach faktycznych. Zaskarżona decyzja nie przesądza w żadnym stopniu o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu karnym. Instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 roku, I OSK 2032/14, opubl. w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie pozostawienie organowi swobody w stosowaniu przepisu art. 94 u.s.w. pozostaje związane z przepisami postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., czyli, że podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego organ winien rozważyć wszelkie okoliczności sprawy przemawiające za zawieszeniem funkcjonariusza lub też jego niezawieszaniem, a stosowną argumentację zawrzeć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Brak tych elementów w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego uzasadnia zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Reasumując powyższe stanowisko należy zwrócić uwagę, że organ I instancji oraz organ odwoławczy podzieliły wprawdzie taki sam stan faktyczny, ale w żaden sposób nie wskazały z jakich względów zakwalifikowały przedmiotową sytuację jako "szczególnie uzasadniony przypadek", który uzasadniał przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych K. C.. W tym względzie organy powinny przy uzasadnieniu przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych wyjaśnić z jakich konkretnie powodów zakwalifikowały okoliczności przedmiotowej sprawy jako "szczególnie uzasadniony przypadek". W istocie odróżnia ona podstawy przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych od zawieszenia w czynnościach służbowych. Brak takiego jednoznacznego stwierdzenia w stanie faktycznym niniejszej dodatkowo sprawia, że organy obu instancji przekroczyły granice uznania administracyjnego, co z kolei przełożyło się na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji uwzględnią powyższe rozważania, a także odniosą je do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy.