Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 267/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 4, art. 169
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 63a, art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1169
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 22 ust. 1-3, art. 116 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Asystent Sędziego Marzena Cybulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2020 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 grudnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu należności celnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. M., pismami z dnia 30 stycznia 2019 r. i 25 lutego 2019 r. , wniósł do Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty cła w wysokości 63234 zł oraz podatku VAT w wysokości 14652 zł. Wskazał na upływ trzymiesięcznego terminu do wydania przez organ decyzji w wyniku uchylenia decyzji przez sąd i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Powołał się m.in. na sprawy o sygn. akt III SA/Gd 339/18 , I SA/Gd 340/18 i I SA/Gd 1343/15.

Mając na uwadze wniosek dotyczący cła, Naczelnik Urzędu Celno – Skarbowego, decyzją z dnia 22 sierpnia 2019 r. , nr [...], wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 i 3, art. 48, art. 116 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L nr 269 z 2013 r., nr 269, s. 1 ze zm.) – dalej jako: "UKC", odmówił zwrotu należności celnych w kwocie 63234 zł.

Organ wyjaśnił, że w imieniu i na rzecz A. M. dokonano zgłoszeń celnych :

1. [...] z dnia 28 stycznia 2013 r.,

2. [...] z dnia 1 lipca 2013 r.,

3. [...] z dnia 28 listopada 2013 r.,

4. [...] z dnia 18 grudnia 2013 r.,

5. [...] z dnia 24 czerwca 2014 r.,

6. [...] z dnia 15 lipca 2014 r.

wnosząc o dopuszczenie do wolnego obrotu towary, wskazane jako worki raszlowe, worki raszlowe na roli, tkane worki na roli, klasyfikując je do kodów TARIC 6305 32 90 99 ( pkt 1 i 2 ), 6305 33 90 00 (pkt 3,4,5,6 ) ze stawką 7,2 %

oraz zgłoszeń celnych

1. [...] z dnia 28 maja 2013 r.,

2. [...] z dnia 23 sierpnia 2013 r.,

3. [...] z dnia 3 października 2013 r.

wnosząc o dopuszczenie do wolnego obrotu towary, wskazane jako worki raszlowe, worki raszlowe na roli, rękawy siatkowe, siatka do paletyzacji, klasyfikując je do kodów TARIC 6305 32 90 99 ze stawką 7,2 %.

Klasyfikacja powyższego towaru została zakwestionowana, a Naczelnik Urzędu Celnego, po połączeniu spraw w celu ich łącznego rozpoznania, wydał decyzję z dnia 30 stycznia 2015 r., nr [...], w której m.in. zakwalifikował towary do kodu TARIC 6305 33 10 00 i określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 37095 zł oraz decyzję z dnia 27 marca 2015 r., nr [...], w której m.in. zakwalifikował towary do kodu TARIC 6305 33 10 00 oraz do kodu 6005 90 90 00 i określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 18211 zł. W obu decyzjach orzeczono także o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust.5 ustawy Prawo celne od kwoty należności celnych.

Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 18 maja 2015 r. i 30 czerwca 2015 r. o numerach odpowiednio [...] oraz [...], utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Na skutek wniesionych skarg Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokami z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 591/15 i 3 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 656/15 oddalił skargi na powyższe decyzje organu odwoławczego .

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt I GSK 113/16 oraz sygn. akt I GSK 284/16, uznając skargi za zasadne, uchylił oba wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, przekazując sprawy do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokami z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 339/18 i z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 340/18 uchylił obie decyzje organu odwoławczego , utrzymujące w mocy decyzje organu pierwszej instancji , dotyczące przedmiotowych zgłoszeń celnych.

Odpisy prawomocnych wyroków doręczono Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w dniach 27 września 2018 r. i 1 października 2018 r., który decyzjami z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] i [...] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje z dnia 30 stycznia 2015r. i z dnia 27 marca 2015r.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny i prawny, Naczelnik Urzędu Celno -Skarbowego stwierdził, że nie może uznać wniosku strony o zwrot cła w kwocie 63234 zł za zasadny.

We wniesionym odwołaniu od powyższej decyzji A. M. zarzucił, że zgodnie z obowiązującym prawem organ powinien dokonać zwrotu nadpłaty lub wszcząć w tej sprawie postępowanie , czego organ nie zrobił, wobec czego nie można uznać, by wniosek był rozpatrywany prawidłowo, a wydana decyzja – zasadna. Ponadto w obrocie prawnym była decyzja organu pierwszej instancji, która nie podlega wykonaniu, jeżeli nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzji rygoru wykonalności nie nadano. Stosownie do obowiązujących przepisów podatkowych organ odwoławczy ograniczony był 3-miesięcznym okresem na wydanie decyzji. Skoro w obrocie prawnym nie istniała ostateczna decyzja wymiarowa, organ nie miał podstaw do odmowy zwrotu nadpłaty. Zgodnie z orzecznictwem wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie może być utożsamiany z postępowaniem w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego. Organ zobowiązany był do rozpatrzenia wniosku niezwłocznie, czego w niniejszej sprawie nie zrobił, wobec czego nie miał podstaw do nie uznania wniosku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 14 grudnia 2019 r. , nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1169 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że istotą postępowania odwoławczego jest nie tylko weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji, lecz ponowne rozpatrzenie sprawy, co jest szczególnie istotne w niniejszej sprawie, bowiem strona nie podaje przepisów prawa, które miałyby zostać naruszone, a jej argumentacja może świadczyć o myleniu instytucji prawa celnego i podatkowego.

Wobec sformułowanego przez stronę żądania zwrotu nadpłaconych w jej przekonaniu należności celnych organ odwoławczy wyjaśnił, że w odniesieniu do tychże należności nigdy nie miała zastosowania instytucja stwierdzenia nadpłaty unormowana w przepisach działu III Ordynacji podatkowej. Materialne przepisy tej ustawy mają zastosowanie do spraw celnych tylko wówczas, gdy wprost jest to przewidziane w przepisach prawa celnego. W obrębie zaś samego prawa celnego obowiązuje zasada, że przepisy krajowe mogą regulować jedynie te kwestie, które nie są unormowane w przepisach unijnego prawa celnego. Również postępowanie celne nie jest uregulowane w sposób tożsamy z postępowaniem podatkowym.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że sprawy dotyczące określenia należności celnych uważane są za odrębne od spraw dotyczących zwrotu lub umorzenia należności celnych. Dłużnik kwestionujący stanowisko organu celnego zawarte w decyzji określającej należności celne w wyższej od zadeklarowanej może alternatywnie złożyć odwołanie do organu wyższej instancji bądź wniosek o zwrot cła.

W niniejszej sprawie strona na żadnym etapie nie wskazywała, że wnosi o zwrot należności celnych z innych przyczyn niż związanych z klasyfikacją taryfową towaru , które byłyby ujęte w UKC, w szczególności w oparciu o zasadę słuszności. W istocie też nie próbowała dowieść, że zwrot cła powinien nastąpić w związku z jego prawną nienależnością, mogącą wynikać z błędnej klasyfikacji taryfowej przyjętej przez organ, lecz jej żądanie oparte było na błędnym założeniu, że powinien on nastąpić niejako w następstwie upływu trzymiesięcznego terminu liczonego od wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroków z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 340/18 i z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 339/18, którymi uchylono decyzje Dyrektora Izby Celnej – kolejno – z dnia 18 maja 2015 r. , nr [...] oraz z dnia 30 czerwca 2015 r., nr [...].

Organ odwoławczy ocenił żądanie strony jako nieuprawnione, albowiem w postępowaniu w sprawach celnych nie obowiązują żadne przepisy zakreślające organowi trzymiesięczny termin, liczony od daty wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji określającej należności celne, na wydanie nowej decyzji, pod rygorem obowiązku zwrotu wcześniej pobranej kwoty. W sprawach celnych nie ma bowiem zastosowania art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że podstawą do zwrotu należności celnych nie mogły być też przepisy art. 63a ustawy – Prawo celne. Przepis ten dotyczy bowiem przypadku uchylenia (przez organ lub sąd) decyzji określającej kwotę należności wynikającej z długu celnego, a więc decyzji organu I instancji, tymczasem sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił bowiem jedynie dwie decyzje organu II instancji, co obligowało tenże organ do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia odwołań strony. Decyzje wymiarowe organu I instancji pozostały natomiast w mocy, a w konsekwencji naliczone należności były wymagalne i nie było podstaw prawnych, by dokonać ich zwrotu.

Organ odwoławczy dodał, że nie wszystkie uchybienia proceduralne mogą stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Ostatecznie wniosek strony został przez organ pierwszej instancji przyjęty i rozpatrzony merytorycznie. Zauważył nadto, że w zakończonym ostatecznie postępowaniu celnym utrzymano pierwotnie przyjętą przez organ celny klasyfikację taryfową i odpowiadającą jej kwotę należności celnych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł A. M., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucając zaskarżonej decyzji całkowite pominięcie stanu faktycznego i prawnego, a tym samym naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego , które miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów ordynacji podatkowej i prawa celnego. Skarżący wskazał, że należności celne zostały od niego wyegzekwowane w wyniku wydania decyzji o numerach [...] oraz [...], wydanymi przez organ II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił obie skargi na te decyzje, wniesione przez skarżącego , a Naczelny Sąd Administracyjny wyroki te uchylił.

Stosownie do art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej, powstała w wyniku uchylonych decyzji, w przypadku niewydania nowych decyzji w terminie 3 miesięcy nadpłata winna być zwrócona skarżącemu bez zbędnej zwłoki. Skoro decyzjom organu I instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, wyegzekwowane należności celne na podstawie uchylonych decyzji winny być zwrócone skarżącemu, a ewentualne roszczenia, które powstały w wyniku wydania nowych decyzji wonny być egzekwowane po wydaniu decyzji ostatecznych, tj. licząc od dnia 27 marca 2019 r.

Ponieważ skarżący nie został wezwany przez organ do uzupełnienia wniosku, nie została też w ustawowym terminie wydana przez organ stosowna decyzja w sprawie złożonego wniosku, skarżący wystosował do organu wezwanie do zwrotu cła i podatku VAT. Decyzja organu I instancji dotycząca odmowy zwrotu cła wydana została po upływie 8 miesięcy od złożenia wniosku przez skarżącego.

Zdaniem skarżącego art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, skoro uchylone decyzje zostały wydane na podstawie obowiązujących wówczas przepisów podatkowych. Sprawa toczy się od 2014 r., kiedy to obowiązywały przepisy Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stwierdzenia w pierwszej kolejności wymaga, że spór w sprawach, zapoczątkowanych wydaniem przez Naczelnika Urzędu Celnego dwóch decyzji – z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] oraz z dnia 27 marca 2015 r., nr [...], dotyczył klasyfikacji taryfowej importowanego przez skarżącego towaru oraz określenia długu celnego.

W złożonym w niniejszej sprawie wniosku skarżący domagał się zwrotu nadpłaty cła ( zwrotu nadpłaty podatku VAT kwestionowane decyzje nie dotyczą) , wskazując na to, że na podstawie dwóch decyzji należności celne zostały od niego wyegzekwowane, jednak Naczelny Sąd Administracyjny uchylił oba wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku , utrzymujące w mocy decyzje organu odwoławczego. Powołując się w skardze na treść art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej skarżący twierdzi, że z uwagi na niewydanie w terminie 3 miesięcy nowych decyzji przez organ odwoławczy nadpłata cła winna być mu zwrócona, a ewentualne roszczenia, powstałe po wydaniu nowych decyzji przez organ odwoławczy, winny być egzekwowane dopiero wówczas. Skarżący wskazywał ponadto , że art. 77 § 4 O.p. ma zastosowanie, skoro uchylone decyzje zostały wydane na podstawie obowiązujących wówczas przepisów podatkowych – sprawa toczy się od 2014 r. , kiedy to przepisy ordynacji podatkowej obowiązywały.

Odnosząc się do powyższego stanowiska wskazać należy, że przywoływany przez skarżącego przepis art. 77 § 4 O.p. znajduje się w rozdziale 9 Działu III "Zobowiązania podatkowe" i stanowi, że w przypadku niewydania nowej decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia albo stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję albo stwierdzającego jej nieważność, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej albo decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki.

Jak już wskazano, sprawa niniejsza dotyczy jednak ceł, a nie podatku. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w odniesieniu do należności celnych nigdy nie miała zastosowania instytucja stwierdzenia nadpłaty , unormowana w Dziale III Ordynacji podatkowej.

Z brzmienia art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( tj. Dz.U z 2019 r. , poz. 1169 ze zm.) wynika, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.

Wskazywany przez skarżącego art. 77 § 4 O.p. nie ma wobec tego zastosowania do ceł, bowiem nie został wymieniony w przywołanym powyżej przepisie art. 73 ust.1 ustawy Prawo celne, określającym, które z przepisów Ordynacji podatkowej mają do postępowań w sprawach celnych zastosowanie. Tak więc przekonanie skarżącego, że instytucję zwrotu nadpłaty można stosować do ceł, jest stanowiskiem błędnym.

Ponadto z art. 73 ust.1 ustawy Prawo celne wynika, że w postępowaniach przed organem pierwszej instancji nie stosuje się przepisu art. 169 O.p. , nakładającego na organ obowiązek wezwania wnoszącego podanie do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych – np. określenia istoty żądania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Tak więc organ pierwszej instancji nie mógł przepisu tego naruszyć.

Do wniosków w sprawach celnych składanych obecnie , czyli także do wniosku skarżącego , należy stosować aktualnie obowiązujące przepisy postępowania, nawet jeżeli dług celny powstał po rządami uchylonego Wspólnotowego Kodeksu Celnego z 1992 r. Rację ma organ odwoławczy wskazując, że art. 22 ust. 2 UKC nakłada na organ pierwszej instancji obowiązek zweryfikowania w terminie 30 dni, czy wniosek spełnia wymogi formalne; gdy wnioskodawca nie otrzyma informacji o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku uznaje się, że wniosek został przyjęty, a organ ma obowiązek , na podstawie art. 22 ust. 3 UKC , rozpoznać wniosek co do zasady w terminie 120 dni. Organ pierwszej instancji nie rozpatrzył wniosku skarżącego we wskazanym terminie i nie zawiadomił go o wyznaczeniu dodatkowego okresu, niezbędnego do wydania decyzji. Nie oznacza to jednak, że decyzja , która została przez organ ten wydana, jest merytorycznie wadliwa.

Należy przyznać rację organowi odwoławczemu, że w postępowaniu w sprawach celnych brak jest obecnie przepisów, nakazujących organom w terminie trzech miesięcy od wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji określających należności celne wydania nowej decyzji pod rygorem obowiązku zwrotu wcześniej pobranej kwoty.

Przed dniem 20 sierpnia 2016 r. przepis art. 63 a ustawy Prawo celne miał treść następującą:

1. W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji określającej kwotę należności wynikającą z długu celnego lub uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do rozpatrzenia właściwemu organowi celnemu, kwota należności uiszczonych na podstawie decyzji określającej tę kwotę staje się zabezpieczeniem kwoty wynikającej z długu celnego w dniu następującym po dniu doręczenia decyzji o stwierdzeniu nieważności lub uchyleniu przez organ celny lub po dniu doręczenia organowi celnemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzającego nieważność lub uchylającego tę decyzję, wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności.

2. Jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia, o którym mowa w ust. 1, zostanie wydana nowa decyzja w tej sprawie, to:

1) różnica pomiędzy zabezpieczeniem, o którym mowa w ust. 1, a kwotą wynikającą z nowej decyzji, jako nadwyżka zabezpieczenia, podlega zwolnieniu;

2) pozostała część zabezpieczenia jest zaliczana na poczet należności wynikających z nowej decyzji.

3. W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie, o którym mowa w ust. 2, zabezpieczenie kwoty wynikającej z długu celnego podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki.

Przepis art. 63 a ust. 3 ustawy Prawo celne obecnie nie obowiązuje i nie obowiązywał już w czasie, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał wyroki z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 339/18 i z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 340/18, uchylające decyzje organu odwoławczego. Nie ma wobec tego znaczenia, że uchyleniu przez sąd podlegały jedynie decyzje organu odwoławczego, nie zaś decyzje organu pierwszej instancji , określające kwoty należności wynikające z długu celnego.

Właściwie też organ odwoławczy wskazał, że podstawą zwrotu pobranych należności celnych nie mógł być też art. 63a ustawy Prawo celne (w obecnym brzmieniu), stanowiący w ust.1 , że w przypadku uchylenia decyzji określającej kwotę należności wynikającą z długu celnego i przekazania sprawy do rozpatrzenia właściwemu organowi celnemu kwota należności uiszczona na podstawie decyzji określającej tę kwotę staje się zabezpieczeniem kwoty wynikającej z długu celnego w dniu następującym po dniu doręczenia decyzji o uchyleniu przez organ celny lub po dniu doręczenia organowi celnemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzającego nieważność lub uchylającego tę decyzję, wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Z kolei art. 63 a ust. 2 ustawy Prawo celne stanowi, że jeżeli zostanie wydana nowa decyzja określająca kwotę należności w tej sprawie, to:

1) różnica pomiędzy zabezpieczeniem, o którym mowa w ust. 1, a kwotą wynikającą z nowej decyzji jako nadwyżka zabezpieczenia podlega zwolnieniu;

2) pozostała część zabezpieczenia jest zaliczana na poczet należności wynikających z nowej decyzji.

Z przepisu art. 63a ust.1 ustawy Prawo celne wynika , że ma on zastosowanie wówczas, gdy uchylona zostaje decyzja organu pierwszej instancji, co w niniejszej sprawie nigdy nie miało miejsca. Nie doszło też do zaistnienia sytuacji określonych art. 63 a ust.2 w/w ustawy.

Wskazać też należy, że co do zasady w sprawach celnych wniesienie odwołania nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co wprost wynikało wcześniej i wynika obecnie z przepisów prawa ( art. 244 zd.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U.UE.L.1992.302.1 oraz art. 45 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, Dz.U.UE.L.2013.269.1). W tej sytuacji chybiony jest zarzut skarżącego dotyczący braku nadania decyzjom organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem naliczone tymi decyzjami należności były wymagalne.

W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie zauważył, że skarżący na żadnym etapie postępowania nie wskazywał, że wnosi o zwrot należności celnych z innych przyczyn, niż związanych z klasyfikacją taryfową towaru, które byłyby ujęte w UKC, w szczególności w oparciu o zasadę słuszności. W istocie skarżący też nie próbował wykazać, że zwrot cła powinien nastąpić w związku z jego prawną nienależnością, mogącą wynikać z błędnej klasyfikacji taryfowej , wynikającej z decyzji organów. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja - tak w toku postępowania przed organami celnymi, jak i we wniesionej do sądu skardze – oparta jest na błędnym założeniu , że zwrot należności celnych powinien nastąpić w następstwie upływu trzymiesięcznego terminu na wydanie decyzji przez organ odwoławczy po wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, uchylających decyzje organu odwoławczego. Tak więc żądanie skarżącego wynika z niezasadnego przenoszenia rozwiązań prawnych przewidzianych dla należności podatkowych na należności celne.

Mając na uwadze powyższe nie było żadnych podstaw do dokonania zwrotu wskazanych przez skarżącego należności celnych na podstawie art. 116 ust.1 UKC, czyli z powodu zawyżenia kwot należności celnych , wadliwości towarów, błędu organów czy z uwagi na zasadę słuszności.

Nadmienić należy, że organ odwoławczy ponownie w dniu 27 marca 2019 r wydał decyzje , utrzymujące w mocy decyzje organu pierwszej instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nieprawomocnymi wyrokami z dnia 10 września 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 984/19 oraz z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 962/19, skargi skarżącego oddalił. W zakończonym postępowaniu celnym utrzymano w tej sytuacji w mocy pierwotnie przyjętą przez organ celny klasyfikację taryfową i ustaloną w związku z tym kwotę należności celnych. Wobec tego kontrolowane obecnie przez Sąd decyzje były też prawidłowe w znaczeniu materialnoprawnym, bowiem przyjąć należy, że nie doszło do błędnej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru i określenia długu celnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy , na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.