Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 102/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 139 ust. 1, art. 146 ust. 1, art. 147, art. 132 ust. 1, art. 134 ust. 1 i ust. 2, art. 152 ust. 1, art. 153, art. 154, art. 142 ust. 1 i ust. 2, art. 146 ust. 1 pkt 2, art. 148 ust. 1, art. 148 ust. 1, art. 151 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1938
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert oddala skargę


UZASADNIENIE

"K." sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej też jako "skarżąca", "świadczeniodawca", "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2017r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. nieuwzględniającą odwołanie wniesione przez ww. świadczeniodawcę od rozstrzygnięcia postępowania nr [...] prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia domowa

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ wskazał: art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1938), "ustawą o świadczeniach" oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r.. poz. 1257), zwanej dalej "k.p.a.".

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] czerwca 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert, w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia domowa na okres od I października 2017 r. do 30 czerwca 2022 r., (dalej jako "postępowanie konkursowe"), z określoną maksymalną liczbą dwunastu umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wartość postępowania na okres rozliczeniowy wynosiła nie więcej niż 927 211,62 złotych. Na postępowanie wpłynęły trzydzieści trzy oferty, w tym siedem podlegających odrzuceniu. Odwołujący złożył ofertę z zachowaniem terminu określonego w ogłoszeniu o postępowaniu konkursowym.

Komisja konkursowa dokonała analizy ofert, w szczególności pod kątem spełnienia przez oferentów kryteriów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372. z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem kryterialnym", tj. jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości oraz ceny oraz warunków wskazanych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1522 z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem koszykowym".

W wyniku rozstrzygnięcia postępowania 13 września 2017 r., do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej wybranych zostało dziewięciu świadczeniodawców z dwunastoma miejscami udzielania świadczeń, którzy otrzymali najwyższa ilość punktów w rankingu końcowym, Oferta spółki zajęła piętnaste miejsce w rankingu i tym samym nie została wybrana do udzielania świadczeń.

Złożone przez nią w terminie odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, wskazywało na wadliwość umocowania Zespołu negocjacyjnego, brak podejmowania uchwał przez Komisję konkursową, prowadzenie negocjacji z większą ilością oferentów, niż planowana maksymalna ilość umów jakie będą zawarte w postępowaniu konkursowym, naruszenie zasady równego traktowania.

Dyrektor [...] Oddziału Funduszu decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r. nie uwzględnił odwołania, w uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów strony.

Świadczeniodawca, złożył do Dyrektora [...] Oddziału Funduszu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. M.in. podniósł następujące zarzuty: powołanie Zespołu negocjacyjnego bez wymaganego wniosku Komisji konkursowej; nieustalenie przez Komisję konkursową zakresu negocjacji; przeprowadzenie negocjacji z grupą oferentów bez uprzedniego podjęcia uchwały przez Komisję konkursową określającej liczbę oferentów zaproszonych do negocjacji; prowadzenie negocjacji z oferentami w liczbie, która przekracza maksymalna liczbę umów, jakie mogły być zawarte w postępowaniu konkursowym; prowadzenie negocjacji bez uchwały Komisji konkursowej; podejmowanie decyzji przez Komisję konkursowy bez podejmowania wymaganych uchwał; naruszenie zasady równego traktowania świadczeniodawców poprzez zaproszenie do negocjacji 11 września 2017 r. dwóch oferentów, podczas gdy przedstawiciel spółki został poinformowany, że negocjacje muszą być zakończone w dniu 9 września 2017 r., niepodanie przez Komisję konkursową kryteriów, w oparciu o które dokonała podziału zaplanowanych środków finansowych przeznaczonych na planowane do udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej; prowadzenie negocjacji co do liczby i ceny świadczeń w sposób, który wyeliminował ofertę strony; prowadzenie 11 września 2017 r. negocjacji z trzema oferentami; zaakceptowanie ceny zaproponowanej przez stronę w ofercie i niepoinformowanie oferenta, że zamierza prowadzić negocjacje z większą liczbą oferentów niż liczba planowanych do zawarcia umów i że zaproponowana przez Komisję konkursową cena oznacza eliminację oferenta; ustalenie harmonogramu negocjacji w sposób, który uniemożliwił spółce zmianę ceny w ofercie; zaproponowanie przez [...] Oddział Funduszu w trakcie negocjacji ceny za punkt rozliczeniowy w wysokości, która spowodowała wyeliminowanie Wnioskodawcy z procesu negocjacji; brak stosowania jednolitych wymogów co do konieczności przedstawienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej wykonywanych w ramach zakresu postępowania konkursowego; brak uzyskania prawidłowych wyjaśnień oferenta C. Sp. z o.o. i brak ich rzetelnej oceny.

Rozpoznając wniosek spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor [...] Oddziału Funduszu decyzją z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił, że skuteczne wniesienie odwołania jest ściśle uzależnione od związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy naruszeniem zasad postępowania a uszczerbkiem w interesie prawnym świadczeniodawcy. Interes prawny oferenta polega na tym, żeby jego oferta została przez kontrahenta przyjęta (wybrana) zawsze wtedy, gdy na to zasługuje i w pełnym zakresie, w jakim na wybór zasługiwała, uwzględniając przewidziany prawem zakres swobody komisji konkursowej, umożliwiający wybór oferty lub większej liczby ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich jakość, kompleksowość oraz dostępność, jak też przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. W przypadku udziału w postępowaniu więcej niż jednego oferenta, interes prawny każdego z nich polega także na tym, by wszyscy świadczeniodawcy ubiegający się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej traktowani byli równo i by postępowanie prowadzone było z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji pomiędzy oferentami.

Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia § 7 ust. 5 i § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. z 2014 r.. poz. 1980 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem konkursowym", poprzez powołanie Zespołu negocjacyjnego nr [...] bez wymaganego wniosku Komisji konkursowej i nieustalenie przez Komisję konkursową zakresu negocjacji z oferentami. Określa to bowiem art. 142 ust. 6 ustawy stanowiąc, że Komisja konkursowa w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Rozporządzenie konkursowe określa zadania oraz tryb pracy Komisji konkursowej wskazując, że Przewodniczący kieruje pracami Komisji konkursowej oraz reprezentuje ją na zewnątrz (§ 7 ust. 1), a jego zadaniem jest m.in. powoływanie i odwoływanie spośród członków Komisji konkursowej stałych lub doraźnych zespołów do realizacji określonych zadań (§ 7 ust. 4 pkt 5). Oznacza to, że § 7 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia konkursowego stanowi samoistną przesłankę do powołania Zespołu negocjacyjnego przez Przewodniczącego. Natomiast § 7 ust. 5 rozporządzenia konkursowego przewiduje możliwość powołania i odwołania zespołów do realizacji określonych zadań również na wniosek Komisji konkursowej skierowany do Przewodniczącego.

Organ wskazał, że Przewodniczący Komisji konkursowej [...] września 2017 r., spośród członków Komisji konkursowej powołanej przez Dyrektora [...] Oddziału Funduszu, powołał Zespół negocjacyjny nr [...]. Do jego zadań należało przeprowadzenie negocjacji z oferentami i powyższą okoliczność potwierdza dokumentacja postępowania konkursowego. Tym samym, zarzut dotyczący braku skutecznego umocowania osób prowadzących negocjacje jest nieuzasadniony.

Nieuzasadniony jest również zarzut nieustalenia przez Komisję konkursową zakresu przedmiotowego negocjacji, skoro z art. 142 ust. 6 ustawy jednoznacznie wynika zakres negocjacji: proponowanej liczby i ceny oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej. Oznacza to, że Komisja konkursowa zobowiązana była przeprowadzić negocjacje co do proponowanej liczby świadczeń, jak i ceny, bez konieczności podejmowania w tym zakresie uchwały określającej zakres negocjacji. Podniósł, że w zaproszeniu do negocjacji każdy z oferentów otrzymał informację o przedmiocie negocjacji, przy czym Komisja ma obowiązek przeprowadzać negocjacje co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent (art. 142 ust. 7 ustawy). Do negocjacji zaprasza się oferentów spełniających wymogi konieczne do zawarcia i realizacji umowy w liczbie, która zapewni możliwość dokonania skutecznego wyboru, przy założeniu wyczerpania planowanej do zakupienia liczby świadczeń lub wartości zamówienia i kwalifikuje się ich, licząc kolejno od najwyższej łącznej oceny uzyskanej na podstawie kryteriów niecenowych (§ 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia konkursowego). Do negocjacji zaprasza się tych oferentów, którzy przy założeniu otrzymania dodatkowych punktów w kryterium ceny mogliby zostać wybrani do udzielania świadczeń. Komisja konkursowa również w tym zakresie nie posiada swobody uznaniowej i ograniczona jest rachunkiem matematycznym oraz dyspozycją przepisów ustawy i rozporządzenia konkursowego.

Jak zostało podniesione w decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu Nr [...] z dnia [...] września 2017 r., świadczeniodawca przystąpi! do negocjacji nie mając wątpliwości co do umocowania Zespołu negocjacyjnego, ani zakresu prowadzonej negocjacji, a czyni to dopiero w chwili obecnej, wobec niezadowolenia z wyniku i nie wybrania jego oferty.

Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia konkursowego, ponieważ podstawę do ustalenia oferentów zaproszonych do negocjacji stanowi ranking otwarcia ofert, analizowany przez Komisję konkursową pod kątem sumy punktów otrzymanych przez oferentów w kryteriach niecenowych, przy uwzględnieniu maksymalnej ilości planowanych do zawarcia umów. Do negocjacji zapraszani są oferenci, których oferty spełniają wymagania wynikające z warunków zawierania umów i nie podlegają odrzuceniu z innych przyczyn, którzy przy założeniu możliwości otrzymania dodatkowych punktów za kryterium ceny mogliby zostać wybrani do udzielania świadczeń. Żaden przepis nie nakłada na Komisję konkursową obowiązku podejmowania uchwał w tym zakresie. Podstawową wskazówką powinno być ustalenie, czy przeprowadzenie negocjacji z konkretnym oferentem będzie prowadziło do zmiany jego pozycji w rankingu. Jeśli jego sytuacja nie zmieni się, bo nie jest on w stanie osiągnąć wyższej pozycji w rankingu wskutek prowadzonych negocjacji, to bezprzedmiotowe jest prowadzenie z nim negocjacji. Komisja konkursowa informuje oferenta o negocjacjach poprzez wysłanie zawiadomienia o zaproszeniu do negocjacji, które spółce zostało również doręczone. Przepis stanowi jedynie o minimalnej liczbie oferentów, z którymi Komisja konkursowa obowiązana jest prowadzić negocjacje, natomiast § 15 ust. 2 rozporządzenia konkursowego nakłada na Komisję obowiązek zaproszenia do negocjacji co najmniej takiej liczby oferentów, która zapewni możliwość dokonania skutecznego wyboru przy założeniu wyczerpania planowanej liczby świadczeń lub wartości zamówienia.

Organ nie zgodził się z zarzutem, że prowadzenie negocjacji z oferentami w liczbie przekraczającej ilość przewidzianych do zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej narusza § 15 ust. 1 rozporządzenia konkursowego, z uwagi na odgórne założenie, że oferty najkorzystniejsze, mogą być wyeliminowane przez oferty mniej korzystne. Podkreślił, że Komisja konkursowa na każdym etapie postępowania ma wgląd do pozycji, którą poszczególni oferenci zajmują w rankingu. Przed dokonaniem wyboru Komisja konkursowa może rozszerzyć listę oferentów zaproszonych do negocjacji, co wynika z § 15 ust. 4 rozporządzenia konkursowego.

Organ nie zgodził się z zarzutem przeprowadzenia negocjacji bez uchwały Komisji konkursowej, z uwagi na sporządzenie rankingu kwalifikacyjnego z propozycjami Funduszu w dniu 13 września 2017 r., a zakończenie negocjacji miało miejsce w dniu 11 września 2017 r. Wskazał, że 13 września 2017 r. do rankingu kwalifikacyjnego zostały dodane wyniki procesu negocjacji, stąd znajduje się na nim data 13 września 2017 r.

Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia konkursowego. Żaden przepis nie nakłada na Komisję konkursową obowiązku podejmowania uchwał w zakresie powołania Zespołu negocjacyjnego, jak i określenia zakresu jego czynności. Działanie w tym przedmiocie wyznacza treść przepisów ustawy i rozporządzenia konkursowego. Zdaniem organu, Komisja konkursowa podejmuje uchwały w sytuacjach w których żaden przepis prawa nie wskazuje jej kierunku działania, bądź w razie wątpliwości natury faktycznej, co nie miało miejsca w sprawie niniejszej.

Nie podzielając zarzutu naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców, organ przytoczył treść art. 134 ustawy i stwierdził, że w niniejszym postępowaniu Komisja konkursowa zapewniła wszystkim oferentom, w tym stronie, zachowanie zasad uczciwej konkurencji. Postępowanie konkursowe jest postępowaniem otwartym, każdy świadczeniodawca może złożyć ofertę na dane postępowanie, przy czym sam tę ofertę kreuje, w oparciu o warunki wskazane w ogłoszeniu o postępowaniu. Warunki zostały określone w rozporządzeniu koszykowym oraz w zarządzeniach Prezesa Funduszu: Zarządzeniu Nr 18/2017/DSOZ Prezesa Funduszu z 14 marca 2017 roku w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów: o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (ze zm.) oraz w Zarządzeniu Nr 130/2016/D50Z Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 30 grudnia 2016 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzajach rehabilitacja lecznicza oraz programy zdrowotne w zakresie świadczeń - leczenie dzieci i dorosłych ze śpiączką (ze zm.).. Ustawodawca określił inne warunki określające kryteria, na podstawie których oferenci otrzymują dodatkowe punkty. Nie muszą spełniać kryteriów dodatkowo ocenianych.

Suma punktów jest odzwierciedlana w rankingu. Kryteria rankingujące są takie same dla wszystkich oferentów. Komisja konkursowa stosowała takie same kryteria, określone przez przepisy prawa w stosunku do każdego oferenta z osobna. Fakt nie przyznania punktów niektórym oferentom nie jest przejawem naruszenia dyrektywy równego traktowania, skoro oferent kreując swoją ofertę sam decyduje, jakie informacje zostaną w niej zawarte. Komisja konkursowa ocenia prawdziwość tych informacji.

Organ cenił, że z dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu konkursowym wynika, że wymagania, wyjaśnienia, informacje oraz dokumenty związane z postępowaniem zostały udostępnione oferentom biorącym w nim udział na takich samych zasadach. Zaproszenie do negocjacji w dniu 11 września 2017 r. oferentów R. B. J. G. M. s.c. oraz C. sp. z o.o. nie stanowiło naruszenia dyspozycji wynikającej z treści art. 134 ust. ł ustawy. Po przeprowadzeniu 9 września 2017 r. negocjacji m.in. z przedstawicielem spółki i przeanalizowaniu ich wyników, wobec nie obniżenia ceny przez oferentów uplasowanych na wyższej pozycji w rankingu, Komisja konkursowa, zdecydowała zaprosić do negocjacji również tych oferentów, którzy w przypadku obniżenia ceny mogą uzyskać liczbę punktów kwalifikującą ich oferty na wyższej pozycji w rankingu, na podstawie § 15 ust. 4 rozporządzenia konkursowego. Sposób działania Komisji konkursowej wynikał z charakteru konkursu ofert i negocjacji, które prowadzone są w trybie ełiminacyjno-konkurencyjnym. Podkreślił że zgodnie z § 15 ust. 7 rozporządzenia konkursowego, ustalenie w procesie negocjacji ceny i liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy.

Organ nie stwierdził także, by doszło do naruszenia zasady równego traktowania w wyniku powołania się przez Komisję konkursową na wytyczne Krajowej Izby Fizjoterapeutów (KIF) dotyczące przeliczania ilości punktów kontraktowych na etaty w zakresie dokonania przez Komisję konkursową rozdziału punktów rozliczeniowych pomiędzy oferentami. Do naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców doszłoby bowiem w sytuacji posłużenia się przez Komisję konkursową wytycznymi KIF tylko wobec niektórych świadczeniodawców, bądź pominięcia tych wytycznych wobec niektórych świadczeniodawców. Tymczasem Komisja konkursowa dokonała rozdziału punktów rozliczeniowych pomiędzy wszystkimi oferentami zgodnie z w/w metodologią. W sytuacji przekroczenia wartości postępowania przez wartość złożonych ofert Komisja konkursowa przyjmuje taką metodologię podziału punktów rozliczeniowych pomiędzy oferentami, która pozwoli na zawarcie przewidzianej dla danego obszaru liczby umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przy uwzględnieniu pozycji oferenta w rankingu kwalifikacyjnym oraz potencjale zgłoszonym do umowy. W niniejszym postępowaniu konkursowym pozwoliło na to dokonanie rozdziału punktów rozliczeniowych pomiędzy oferentami w oparciu o wytyczne KIF.

Zdaniem organu, sposób prowadzenia negocjacji przez Komisję konkursową nie naruszył zasady równego traktowania świadczeniodawców. Komisja konkursowa, decydując się na przeprowadzenie negocjacji umożliwia stronie zaproponowanie nowej ceny jednostki rozliczeniowej, która jest elementem punktowanym, co z kolei może wpłynąć na zmianę pozycji w rankingu na pozycję wyższą, korzystniejszą. Wskazał, że decyzja co do zmiany ceny należała tylko i wyłącznie do świadczeniodawcy, który za kryterium ceny otrzymał 5 punktów na maksymalnie 10 punktów możliwych do zdobycia. W trakcie negocjacji nie zdecydował się na obniżenie ceny mimo. że zostało mu to zaproponowane dwukrotnie. W postępowaniu konkursowym miał możliwość polepszenia swojej pozycji w rankingu, jednakże tego nie uczynił. Brak sugestii w tym zakresie ze strony Komisji konkursowej nie może być uważany za wprowadzenie w błąd, a tym samym za naruszenie zasady równego traktowania stron i prowadzenia negocjacji w sposób naruszający uczciwą konkurencję.

Organ wskazał, że przeprowadzenie negocjacji z oferentem E. sp. z o.o. w- dniu 11 września 2017 r. uzasadnione było brakiem możliwości dotarcia przez w/w oferenta na negocjacje w dniu 9 września 2017 r. Zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia konkursowego, Komisja konkursowa mogła kontynuować negocjacje z oferentami, którzy otrzymali niższą łączną ocenę na podstawie kryteriów niecenowych, dopiero po przeprowadzeniu negocjacji z oferentami, którzy otrzymali na podstawie w/w kryteriów łączną ocenę wyższą. Tym samym harmonogram negocjacji wyznaczony jest w § 15 ust. 2 rozporządzenia konkursowego i uzależniony jest od możliwości dotarcia na negocjacje przez oferenta, który otrzymał łączną ocenę wyższą. Ustalenie kolejności prowadzonych negocjacji nie należy do swobodnego uznania Komisji konkursowej, stąd organ uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców wobec przeprowadzenia 11 września negocjacji z trzema oferentami: E. Sp. z o.o., R. B. J. G. M. s.c. oraz C. sp. z o. o. oraz ustalenia harmonogramu negocjacji w sposób, który uniemożliwił Wnioskodawcy zmianę ceny oferty po zmianie ceny przez oferenta – R. B. J. G. M. s.c.

Organ nie zgodził się z zarzutem, że Komisja konkursowa zaakceptowała wskazaną przez spółkę cenę poprzez podpisanie protokołu z 9 września 2017 r., jednakże nie poinformowała, iż zaproponowana cena oznacza jej eliminację. Podkreślił, że ustalenie w procesie negocjacji ceny i liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy (§ 15 ust. 2 rozporządzenia konkursowego). Komisja konkursowa nie miała obowiązku informowania strony, że prowadzi negocjacje z większą liczbą oferentów niż liczba planowanych do zawarcia umów i nie miała obowiązku prowadzenia negocjacji z oferentami w liczbie adekwatnej do liczby przewidzianych do zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Dokonała wyboru ofert w kolejności zgodnej z uzyskaną punktacją w rankingu końcowym. Wszystkie oferty, które zostały zakwalifikowane do części niejawnej prowadzonego postępowania zostały ujęte w rankingu końcowym. O miejscu oferty w rankingu końcowym decydowała punktacja oferty za kryteria cenowe i niecenowe z uwzględnieniem wyników negocjacji.

Organ podkreślił zatem, że oferta spółki zajęła w rankingu końcowym pozycję zgodną z uzyskaną liczbą punktów oceny oferty z uwzględnieniem wyników negocjacji, a decyzja o zmianie ceny wynikała z analizy kosztowej udzielanych świadczeń i należała wyłącznie do spółki. Stąd nie może zarzucać Komisji konkursowej, że zaproponowana przez spółkę cena za punkt rozliczeniowy spowodowała jego uplasowanie na pozycji wykluczającej możliwość zawarcia umowy.

Organ nie zgodził się z zarzutem, że NFZ w pierwszej kolejności powinien zawrzeć umowy ze świadczeniodawcami, którzy uzyskali wyższa ilość punktów w kryteriach niecenowych, ponieważ zadaniem Komisji w konkursie ofert jest wybór ofert najkorzystniejszych przy uwzględnieniu wszystkich kryteriów, tj. jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości i ceny. Skoro złożono oferty, które uzyskały wyższą łączną ocenę punktową niż oferta strony, to one, jako korzystniejsze zostały wybrane w celu zawarcia umowy.

Zdaniem organu, oferta spółki została oceniona według jednolitych wymogów stosowanych wobec wszystkich oferentów oraz kryteriów oceny określonych w ustawie. Nie zgodził się z zarzutem braku stosowania jednolitych wymogów co do konieczności przedstawienia kalkulacji kosztów wykonywanych świadczeń z uwagi na zaoferowanie ceny poniżej minimalnej w stosunku do ceny oczekiwanej. Odwołał się do § 14 rozporządzenia konkursowego wskazując, że Komisja konkursowa czyni ustalenia, czy oferta nie zawiera rażąco niskiej ceny w stosunku do przedmiotu zamówienia. Zwraca się do oferenta o udzielenie wyjaśnień dotyczących elementów oferty mających wpływ na wysokość ceny, w tym o przedstawienie kalkulacji kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. Oceniając wyjaśnienia udzielone przez oferenta, Komisja konkursowa bierze pod uwagę czynniki obiektywne, w szczególności oszczędność metody wykonania świadczenia opieki zdrowotnej i wybrane rozwiązania techniczne i organizacyjne, a także sprzyjające oferentowi warunki wykonywania umowy oraz wpływ udzielonej pomocy publicznej.

Organ ocenił na podstawie analizy dokumentów Komisji konkursowej, że dokonała ona sprawdzenia, czy ceny zaproponowane przez oferentów za udzielanie świadczeń nie są rażąco niskie. Uznała, że zaoferowane w ofertach kwoty były wystarczające do właściwego poziomu udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Przy czym Komisja konkursowa była związana treścią oświadczeń złożonych przez oferentów i nie miała wątpliwości co do ich prawdziwości. Zdaniem organu, w świetle powyższego należało uznać, że zaproponowane przez wszystkich oferentów ceny nie były rażąco niskie i nie wystąpiły okoliczności z art. 149 ust 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach prowadzące do odrzucenia ofert zawierających rażąco niską cenę.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] września 2017 r., oddalającej odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert w przedmiotowym postępowaniu nr [...]. Podniosła zarzut naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 139 ust. 4 w zw. z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, polegające na niezastosowaniu niniejszych przepisów i prowadzeniu w części niejawnej konkursu ofert negocjacji z oferentami przez osoby, które nie stanowiły komisji konkursowej i nie mogły działać w jej imieniu;

2) § 7 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (poz. 1980) poprzez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że przewodniczący posiada samodzielną kompetencję do powoływania spośród członków komisji zespołów do realizacji określonych zadań, pomimo, że przywołany przepis stanowi wyraźnie, że decyzja o powołaniu zespołu podejmowana jest na wniosek komisji konkursowej;

3) § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy poprzez niezastosowanie niniejszego przepisu i nie ustalenie przez komisję konkursowa zakresu, w jakim zespół negocjacyjny nr 3 mógł prowadzić negocjacje z oferentami w ramach zespołów negocjacyjnych:

4) § 7 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że z przepisu tego wynika norma kompetencyjna dla przewodniczącego komisji uprawniająca go do ustalania zakresu, w jakim zespół negocjacyjny może prowadzić negocjacje z oferentami, pomimo, że z przepisu tego wynika jedynie prawo do określenia zadania zespołu, zaś zakres negocjacji ustala cała komisja konkursowa;

5) art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że prowadzenie negocjacji z grupą oferentów nie wymaga uprzedniego podjęcia decyzji (uchwały) przez komisję konkursową określającej liczbę oferentów zaproszonych do negocjacji;

6) art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z § 15 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że:

a) prowadzenie negocjacji z dwoma dodatkowymi oferentami, którzy nie byli pierwotnie zaproszeni do negocjacji nie wymaga uprzedniego podjęcia decyzji (uchwały) przez komisję konkursową określającej liczbę oferentów zaproszonych do negocjacji,

b) decyzję o zaproszeniu do negocjacji dodatkowych oferentów może podjąć zespól negocjacyjny, a w konsekwencji rażące naruszenie podstawowej zasady konkursu ofert, że konkurs prowadzi komisja konkursowa powołana przez Dyrektora [...]OW NFZ, a nie zespół powołany przez przewodniczącą komisji;

7) § 15 ust, 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawne zawarcia umowy, poprzez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że można prowadzić negocjacje z oferentami w liczbie 15, tj. w liczbie, która przekracza maksymalna liczbę umów, jakie mogły być zawarte w konkursie ofert;

8) § 9 ust- 3 i 4 w zw. z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy, poprzez błędną wykładnię i niestosowanie wymogu, że komisja konkursowa podejmuje decyzje w formie uchwał, w drodze jawnego głosowania;

9) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, polegające na niestosowaniu niniejszego przepisu i niezapewnieniu równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenie postępowania w sposób niegwarantujący zachowania uczciwej konkurencji, poprzez:

a) zaproszenie do negocjacji w dniu 11 września 2017 r. dwóch oferentów: R. B. J. G. M. S.c. oraz C. Sp. z o.o. pomimo, że przedstawiciel skarżącego – K. Sp. z o. o. został poinformowany, że negocjacje muszą być zakończone 9 września 2017 r.,

b) niepodanie przez komisję konkursową kryteriów, w oparciu o które dokonała podziału zaplanowanych środków finansowych przeznaczonych na planowane do udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej,

c} prowadzenie negocjacji co do liczby i ceny świadczeń w sposób, który wyeliminował ofertę K. Sp. z o.o. (71 pkt według kryteriów pozacenowych), a doprowadził do wyboru 5 (pięciu) ofert z niższą oceną według kryteriów pozacenowych,

d) zakwestionowanie przez komisję konkursową liczby świadczeń zaproponowanych przez oferenta w ofercie i żądanie obniżenia tej liczby, jako warunek zawarcia umowy, przy równoczesnym zaakceptowaniu ceny zaproponowanej w ofercie, udokumentowane podpisanym protokołem z 9 września 2017 r.,

e) niepoinformowanie przez komisję konkursową skarżącego oferenta, że komisja zamierza prowadzić negocjacje z większą liczbą oferentów niż liczba planowanych do zawarcia umów i że zaproponowana przez komisję konkursową cena oznacza eliminację oferenta;

10) art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez niestosowanie niniejszego przepisu i nieudzielenie przez komisję konkursową wszystkim oferentom informacji, że komisja zastosowała § 15 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy i przed dokonaniem wyboru rozszerzyła listę oferentów zaproszonych do negocjacji; komisja poinformowała o tym fakcie tylko dwóch oferentów, tj. R. B. J. G. M. . S.c. oraz C. . Sp. z o.o.;

11) art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez niestosowanie niniejszego przepisu i udzielanie przez komisję konkursową oferentom wyjaśnień i informacji na innych, wprowadzających w błąd zasadach, tzn. przekazanie 9 września 2017 r. skarżącej informacji, że jest to ostatni dzień negocjacji, a następnie prowadzenie 11 września 2017 r. negocjacji z trzema oferentami: E. Sp. z o.o., R. B. J. G. M. S.c. oraz C. Sp. z o.o;

12) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy, polegające na niestosowaniu niniejszych przepisów i niezapewnieniu równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenie postępowania w sposób niegwarantujący zachowania uczciwej konkurencji, poprzez ustalenie harmonogramu negocjacji w sposób, który uniemożliwił skarżącej zmianę ceny oferty po zmianie ceny przez oferenta – R. B. J. G. M. s.c.;

13) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy, polegające na niestosowaniu niniejszych przepisów i niezapewnieniu równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenie postępowania w sposób niegwarantujący zachowania uczciwiej konkurencji, poprzez wyeliminowanie skarżącej z procesu negocjacji wskutek zaproponowania przez NFZ w trakcie negocjacji ceny za punkt rozliczeniowy, której wartość punktowa powodowała uplasowanie skarżącej na pozycji wykluczającej możliwość zawarcia umowy i niepodjęcia próby negocjacji ceny za punkt, podczas gdy w przypadku postępowania konkursowego nr [...] w tym samym zakresie świadczeń umożliwiono świadczeniodawcom dalsze negocjacje w zakresie ceny za punkt, pomimo podpisania protokołu końcowego;

14) art. 134 ust. 1 w zw. z art. 149 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowTaniu w sprawie zawarcia umowy, polegające na niestosowaniu niniejszych przepisów i niezapewnieniu równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenie postępowania w sposób niegwarantujący zachowania uczciwiej konkurencji, poprzez brak stosowania jednolitych wymogów co do konieczności przedstawienia kalkulacji kosztów świadczeń opieki zdrowotnej wykonywanych w ramach przedmiotowego zakresu, z uwagi na zaoferowanie ceny poniżej minimalnej (0,91 zl) w stosunku do publikowanej przez [...]OW NFZ ceny oczekiwanej (1,02 zł);

15) § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, polegające na niezastosowaniu niniejszych przepisów poprzez brak uzyskania prawidłowych wyjaśnień od oferenta C. Sp. z o.o. i brak ich rzetelnej oceny.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie godzi się przypomnieć, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1938 ze zm.) dalej jako "ustawa o świadczeniach", stanowi podstawę powierzenia organom NFZ określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń oraz jest podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została w szczególności w dziale VI ustawy zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Określenie w tym rozdziale trybu postępowania i zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych służy wypełnieniu przez Fundusz celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Stosownie do art. 139 ust. 1 ustawy o świadczeniach zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159, następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań. Prezes Funduszu - na podstawie art. 146 ust. 1 ustawy o świadczeniach - określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane dla świadczeniodawców. Kryteria te są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ustawy o świadczeniach).

Podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a Funduszem, o czym stanowi art. 132 ust. 1 ustawy o świadczeniach - z zastrzeżeniem art. 19 ust. 4.

Art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach gwarantuje, że Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Natomiast zgodnie z art. 134 ust. 2 wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach.

Jest to jedna z podstawowych zasad prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Skutkiem jej niedochowania jest regulacja przewidziana w art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach stanowiąca, że świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 ustawy o świadczeniach.

Stosownie do art. 142 ust. 1 komentowanej ustawy postępowanie konkursowe podzielone zostało przez ustawodawcę na dwie części: jawną i niejawną. W części jawnej komisja konkursowa stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 2 ustawy).

W części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 ustawy). Zgodnie z art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość i cenę udzielanych świadczeń.

Postępowanie konkursowe kończy się z chwilą ogłoszenia przez komisję konkursową jego rozstrzygnięcia, co wynika wprost z art. 151 ust. 5 ustawy o świadczeniach.

Zgodnie z art. 154 ustawy o świadczeniach świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu (ust. 1). Odwołanie rozpatrywane jest w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Wniesienie odwołania wstrzymuje zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej do czasu jego rozpatrzenia (ust. 2). Po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie. Decyzja jest zamieszczana w terminie 2 dni od dnia jej wydania, na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu (ust. 3). Od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu świadczeniodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 4). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 4, składa się do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 3 (ust. 5). Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania i wydaje decyzję administracyjną w sprawie. Decyzja dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy podlega natychmiastowemu wykonaniu (ust. 6). Od decyzji, o której mowa w ust. 6, świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego (ust. 8).

Dodać wypada, że postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie odwołania nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie zawarcia umowy i nie jest jego następnym etapem. Wniesienie odwołania nie otwiera drogi do ponownej oceny ofert świadczeniodawców przez właściwy organ NFZ, który nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia konkursu ofert w drodze decyzji. Kompetencje tego organu zostały ograniczone wyłącznie do zbadania, czy w toku postępowania dotyczącego zawarcia umowy o udzielanie świadczeń (postępowania konkursowego) nie doszło do naruszenia jego zasad, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym oferenta. Zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest zatem ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa (zasad postępowania).

Do skutecznego wniesienia odwołania nie wystarcza samo istnienie interesu prawnego, lecz jest także konieczne wystąpienie uszczerbku w tym interesie na skutek nieprawidłowości przebiegu postępowania. Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania będzie więc występował wtedy, gdy naruszenie przez podmiot prowadzący to postępowanie określonych zasad postępowania spowodowało, że uczestnik postępowania (świadczeniodawca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy. Interes prawny świadczeniodawcy należy oceniać przez pryzmat konkretnego postępowania i możliwości zawarcia umowy przez określonego świadczeniodawcę (wystąpienia uszczerbku jego interesu prawnego).

Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w zaskarżonej decyzji, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Analiza dokumentacji wykazuje także, że wszelkie prawem zastrzeżone czynności Komisji konkursowej zostały udokumentowane w formie pisemnej i złożone do akt postępowania konkursowego. W istocie ustawową rolą Funduszu jest zbieranie ofert usługodawców, a następnie wynegocjowanie z nimi odpowiedniej ceny i ilości świadczeń, aby osiągnąć najkorzystniejszy bilans. Co więcej, konkurs ofert zawsze niesie za sobą element ryzyka i niewiadomej jego rozstrzygnięcia

Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić określone uprawnienia podlegające skonkretyzowaniu w postępowaniu. Szczególną cechą interesu prawnego jest bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu i określoną normą prawa materialnego, z której wywodzony jest interes prawny, a ponadto powinien on być realny, czyli musi istnieć w dacie stosowania danych norm. Do uszczerbku, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy może zatem dojść wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa, z którego one wynikają, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.

Oznacza to, że nie chodzi jedynie o zbadanie czy nie zostały naruszone wymagania formalnoprawne, ale również po wyjaśnieniu tej podstawowej kwestii, czy nie naruszono wymienionych zasad w znaczeniu materialnym przez nierównoprawne stosowanie kryteriów przyjętych jako podstawa dokonanych ocen. Nie chodziło wszak o ponawianie postępowania administracyjnego w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, lecz dokonanie przez organ kontroli tego postępowania pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, poprzez ustosunkowanie się do zgłoszonych zarzutów, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego rozumiany jako uszczerbek w możliwości wyboru lepszej oferty.

Dokonując w niniejszej sprawie oceny postępowania konkursowego w zakresie wynikającym z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w ocenie Sądu, Dyrektor [...]OW NFZ zbadał, czy postępowanie to prowadzone było zgodnie z obowiązującymi zasadami i słusznie nie dopatrzył się naruszenia tych zasad, a w konsekwencji trafnie uznał, że interes prawny skarżącej nie doznał uszczerbku.

Należy zwrócić uwagę, że postępowanie ofertowe jest sformalizowane. Oznacza to, że poszczególne działania organu winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, na gruncie sprawy niniejszej, stanowisko organu znajduje potwierdzenie w prawidłowych ustaleniach dokonanych na podstawie dowodów z postępowania dotyczącego konkursu ofert. Zadaniem organu rozpoznającego odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe prowadzono z zachowaniem ustalonych zasad, tj. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i czy ewentualne ich naruszenie mogło mieć wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy.

W ocenie Sądu, w sprawie nie sposób też przyjąć, by skarżąca doznała jakiegokolwiek uszczerbku interesu prawnego przy porównaniu i ocenie ofert złożonych w konkursie, przejawiającego się w możliwości zawarcia kontraktu, ponieważ analizy porównawczej wszystkich ofert biorących udział w postępowaniu, dokonano z uwzględnieniem kryteriów ustawowych określonych w art. 148 ustawy oraz warunków i wymogów oceny ofert przyjętych w zarządzeniach Prezesa NFZ.

W ocenie Sądu, nie została również naruszona zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, wyrażona w art. 134 ust. 1 ustawy. Wszystkie oferty, w tym również skarżącej, ocenione zostały według jednolitych kryteriów i zasad ustalonych zarządzeniem Prezesa NFZ. Stosownie do art. 147 ustawy, kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. Ponadto, oferty porównane zostały zgodnie z kryteriami określonymi w art. 148 ustawy. Na podstawie tak przeprowadzonej oceny ustalono natomiast punktację mającą wpływ na miejsce danego oferenta w rankingu.

Komisja konkursowa oceniała spełnienie wymagań stawianych świadczeniodawcom w ramach przedmiotowego postępowania konkursowego na podstawie przedłożonych ofert i stosując przyjęte kryteria oceny przyznawała punkty decydujące o miejscu w rankingu. W rankingu końcowym ujęte zostały dane z oferty końcowej, czyli po negocjacjach, a oferta skarżącej uplasowała się na piętnastej pozycji, poniżej tzw. linii odcięcia.

Jednakże, wbrew zarzutowi skarżącej, do negocjacji zaprasza się tych oferentów, którzy przy założeniu otrzymania dodatkowych punktów w kryterium ceny mogliby zostać wybrani do udzielania świadczeń. Komisja konkursowa również w tym zakresie nie posiada swobody uznaniowej i ograniczona jest rachunkiem ekonomicznym w ramach dyspozycji przepisów ustawy i rozporządzenia konkursowego.

Negocjacjom, które ze swej istoty umożliwiają komisji konkursowej, po dokonaniu porównania ofert m.in. na podstawie kryteriów określonych art. 148 ustawy, przygotowanie dla poszczególnych oferentów swoich propozycji co do niezbędnych składników umowy. Cena i liczba świadczeń, które przekładają się na ostateczną wartość ustalonego kontraktu, podlegają - zgodnie z art. 142 ust. 6 ustawy – negocjacjom, Oznacza to, że negocjacje mogą prowadzić do sytuacji, gdy w wyniku wzajemnych ustępstw strony osiągną porozumienie odnośnie ceny i liczby świadczeń, które nie odpowiadają złożonej w konkursie ofercie. W efekcie, na podstawie ustaleń dokonanych podczas negocjacji z podmiotem, może dojść do zawarcia kontraktu na niższą kwotę.

Na przebieg negocjacji, do których skarżąca zgłasza tyle zastrzeżeń, wpływa wiele okoliczności, w tym przygotowanie przez komisję konkursową dla konkretnego oferenta propozycji ceny i liczby świadczeń, a więc i wartości kontraktu, wpływa wiele okoliczności, w tym liczba oferentów spełniających wymogi do zawarcia umowy, ustępstwa i ustalenia negocjujących stron, a także potencjał wykonawczy świadczeniodawcy wynikający z przedstawionej oferty.

O ile bowiem celem postępowania konkursowego jest wybór ofert spełniających określone wymogi, gwarantujące najlepszą jakość świadczonych usług opieki zdrowotnej, to nie należy zapominać o tym, że w jego granicach Fundusz realizuje obowiązek w zakresie ochrony zdrowia i zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej. Należy mieć również na uwadze, że ustalenie ceny i liczby świadczeń następuje w drodze negocjacji prowadzonych na podstawie art. 142 ust. 6 ustawy. Przepisy ustawy, jak również regulacje wykonawcze nie regulują jednak sposobu oraz zasad prowadzenia negocjacji. Po myśli art. 155 ust. 1 ustawy, do umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Dokonanie w procesie negocjacji zgodnych ustaleń co do ceny i ilości świadczeń nie powoduje jeszcze zawarcia umowy. O ile zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy, to wynik negocjacji ostatecznie przesądza, jakie środki kontrahent uzyska w przypadku, gdy jego pozycja w rankingu końcowym umożliwi mu zawarcie kontraktu. Negocjacje mają bowiem na celu ostateczne ustalenie ceny oraz liczby świadczeń w złożonej ofercie. Z kolei, zgodnie z § 15 ust. 7 rozporządzenia konkursowego, ustalenie w procesie negocjacji ceny i liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy.

W ocenie Sądu prawidłowa jest ocena, doszło do naruszenia zasady równego traktowania w wyniku powołania się przez Komisję konkursową na wytyczne Krajowej Izby Fizjoterapeutów (KIF) dotyczące przeliczania ilości punktów kontraktowych na etaty w zakresie dokonania przez Komisję konkursową rozdziału punktów rozliczeniowych pomiędzy oferentami. Do naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców doszłoby bowiem w sytuacji posłużenia się przez Komisję konkursową wytycznymi KIF tylko wobec niektórych świadczeniodawców, bądź pominięcia tych wytycznych wobec niektórych świadczeniodawców. Tymczasem Komisja konkursowa dokonała rozdziału punktów rozliczeniowych pomiędzy wszystkimi oferentami zgodnie z w/w metodologią. W sytuacji przekroczenia wartości postępowania przez wartość złożonych ofert Komisja konkursowa przyjmuje taką metodologię podziału punktów rozliczeniowych pomiędzy oferentami, która pozwoli na zawarcie przewidzianej dla danego obszaru liczby umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przy uwzględnieniu pozycji oferenta w rankingu kwalifikacyjnym oraz potencjale zgłoszonym do umowy.

Zdaniem Sądu, sposób prowadzenia negocjacji przez Komisję konkursową nie naruszył zasady równego traktowania świadczeniodawców. Komisja konkursowa, decydując się na przeprowadzenie negocjacji umożliwia stronie zaproponowanie nowej ceny jednostki rozliczeniowej, która – co oczywiste - jest elementem punktowanym, co z kolei może wpłynąć na zmianę pozycji w rankingu na pozycję wyższą, korzystniejszą. Decyzja co do zmiany ceny należała tylko i wyłącznie do świadczeniodawcy, który za kryterium ceny otrzymał 5 punktów na maksymalnie 10 punktów możliwych do zdobycia. W trakcie negocjacji nie zdecydował się na obniżenie ceny mimo. że zostało mu to zaproponowane dwukrotnie. W postępowaniu konkursowym miał możliwość polepszenia swojej pozycji w rankingu, jednakże tego nie uczynił. Brak sugestii w tym zakresie ze strony Komisji konkursowej nie może być uważany za wprowadzenie w błąd, a tym samym za naruszenie zasady równego traktowania stron i prowadzenia negocjacji w sposób naruszający uczciwą konkurencję.

Wbrew zarzutom skarżącej, organ wyjaśnił okoliczności przeprowadzenia negocjacji z oferentem E. sp. z o.o. w dniu 11 września 2017 r. uzasadnione brakiem możliwości dotarcia przez w/w oferenta na negocjacje w dniu 9 września 2017 r.

Takie działania znajdują podstawę w § 15 ust. 2 rozporządzenia konkursowego, bowiem Komisja konkursowa mogła kontynuować negocjacje z oferentami, którzy otrzymali niższą łączną ocenę na podstawie kryteriów niecenowych, dopiero po przeprowadzeniu negocjacji z oferentami, którzy otrzymali na podstawie w/w kryteriów łączną ocenę wyższą.

Ponadto, ustalenie kolejności prowadzonych negocjacji nie należy do swobodnego uznania Komisji konkursowej, stąd nieuzasadniony jest zarzut naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców wobec przeprowadzenia 11 września negocjacji z trzema oferentami: E. Sp. z o.o., R. B. J. G. M. s.c. oraz C. sp. z o. o. oraz ustalenia harmonogramu negocjacji w sposób, który uniemożliwił wnioskodawcy zmianę ceny oferty po zmianie ceny przez oferenta – R. B. J. G. M. s.c.

Wszak Komisja konkursowa zaakceptowała wskazaną przez skarżącą cenę poprzez podpisanie protokołu z 9 września 2017 r., jednakże nie miała obowiązku informowania strony, że prowadzi negocjacje z większą liczbą oferentów niż liczba planowanych do zawarcia umów i nie miała obowiązku prowadzenia negocjacji z oferentami w liczbie adekwatnej do liczby przewidzianych do zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Dokonała wyboru ofert w kolejności zgodnej z uzyskaną punktacją w rankingu końcowym. Wszystkie oferty, które zostały zakwalifikowane do części niejawnej prowadzonego postępowania zostały ujęte w rankingu końcowym. O miejscu oferty w rankingu końcowym decydowała punktacja oferty za kryteria cenowe i niecenowe z uwzględnieniem wyników negocjacji.

Poza sporem jest, że oferta spółki zajęła w rankingu końcowym pozycję zgodną z uzyskaną liczbą punktów oceny oferty z uwzględnieniem wyników negocjacji, a decyzja o zmianie ceny wynikała z analizy kosztowej udzielanych świadczeń i należała wyłącznie do spółki. Stąd nie może zarzucać Komisji konkursowej, że zaproponowana przez spółkę cena za punkt rozliczeniowy spowodowała jego uplasowanie na pozycji wykluczającej możliwość zawarcia umowy.

Zdaniem Sadu, oferta spółki została oceniona według jednolitych wymogów stosowanych wobec wszystkich oferentów oraz kryteriów oceny określonych w ustawie.

Z akt sprawy oraz kontrolowanych decyzji wynika, że komisja konkursowa przeprowadziła stosowną weryfikację analizowanych ofert i dokonała przeliczenia punktów na podstawie obowiązujących zarządzeń Prezesa NFZ, z poszanowaniem zasad powadzonego postępowania. Wszystkie oferty ocenione zostały według takich samych, jasno sformułowanych kryteriów. Strona skarżąca miała możliwość zapoznania się z kryteriami oceny, które - co istotne - były jawne i nie podlegały zmianie w trakcie postępowania. W toku postępowania nie doszło zatem do naruszenia przepisów art. 134, art. 147 i art. 148 ustawy. Nie naruszono też art. 146 ustawy, gdyż kryteria oceny i wymagane warunki zostały określone w zastosowanych zarządzeniach Prezesa NFZ. Ponadto zachowany został tryb konkursu określony w art. 142 ustawy.

Stosownie do tego zgodzić się trzeba z oceną organu i należy przyjąć, że w postępowaniu konkursowym nie doszło do obrazy przepisów prawa, a oferta skarżącej została oceniona w sposób prawidłowy. Tym samym, jej interes prawny nie doznał uszczerbku. W niniejszej sprawie, w wyniku oceny ofert dokonanej na podstawie jednolitych kryteriów, skarżąca zajęła piętnaste miejsce w rankingu końcowym i została wybrana do zawarcia umowy. Dlatego nie sposób uznać, że przeprowadzone postępowanie mogło mieć jakikolwiek wpływ na ocenę możliwości zawarcia przez skarżącą umowy. Pozycja w rankingu gwarantowała skarżącej zawarcie umowy, po ustaleniu w wyniku negocjacji ceny i ilości świadczeń.

Komisja konkursowa działała w zgodzie z obowiązującą wszystkich oferentów procedurą konkursu ofert, a różnice dotyczące wartości, na jakie ustalono poszczególne propozycje wynikały z analizy danych podlegających uwzględnieniu przy ich sporządzaniu. Ponadto, na potrzeby postępowania dotyczącego kontraktów na okres finansowania od 1 października 2017 r. do 30 czerwca 2022 r. komisja konkursowa opracowała procedurę konkursu ofert obowiązującą dla wszystkich oferentów, ustalając zasady wyliczania proponowanych oferentom kwot kontraktów.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposobu powołania Komisji konkursowej, Zespołu negocjacyjnego i określenia zakresu negocjacji, należy wskazać, iż Dyrektor [...]OW w dniu ogłoszenia postępowania zgodnie z art. 139 ust. 4 ustawy powołał Komisję konkursową w celu przeprowadzenia postępowań w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza, a negocjacje w części niejawnej konkursu ofert prowadzone były przez osoby, które wchodziły w skład Komisji konkursowej.

Sąd podzielił szeroko omówione w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu, że przepis § 7 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia konkursowego stanowi samoistną przesłankę do powołania zespołu negocjacyjnego przez przewodniczącego, zaś § 7 ust. 5 rozporządzenia konkursowego przewiduje wyłącznie możliwość powołania i odwołania zespołów do realizacji określonych zadań dodatkowo na wniosek komisji konkursowej skierowany do przewodniczącego.

Zarzut skarżącej, która stwierdziła, że Zespół negocjacyjny został wadliwie powołany jest nietrafny, ponieważ Przewodniczący Komisji konkursowej w dniu 4 września 2017 r. spośród członków Komisji konkursowej powołał Zespół negocjacyjny nr [...] .

Odnosząc się do zarzutu nieokreślenia zakresu negocjacji, trafnym jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż negocjacje prowadzone są w celu ustalenia dwóch niezbędnych składników oferty, tj. proponowanej liczby i ceny oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej (art. 142 ust, 6 ustawy), a prowadzone są z co najmniej dwoma oferentami (art. 142 ust. 7 ustawy) spełniającymi wymogi konieczne do zawarcia i realizacji umowy w liczbie, która zapewni możliwość dokonania skutecznego wyboru, przy założeniu wyczerpania planowanej do zakupienia liczby świadczeń lub wartości zamówienia i kwalifikuje się ich licząc kolejno od najwyższej łącznej oceny uzyskanej na podstawie kryteriów niecenowych (§ 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia konkursowego).

Przepisy przytoczone przez organ wyznaczają zakres podmiotowy i przedmiotowy negocjacji, a twierdzenie skarżącej, że konieczne w tym zakresie są dodatkowe uchwały jest błędne. Żaden przepis prawa nie nakłada na Komisję konkursową obowiązku podejmowania uchwał w zakresie powołania Zespołu negocjacyjnego, jak i określenia zakresu czynności Zespołu negocjacyjnego. Kierunek działania w tym przedmiocie wyznaczony jest treścią przepisów ustawy i rozporządzenia konkursowego. Komisja konkursowa podejmuje decyzje w formie uchwały na posiedzeniach zwoływanych w razie potrzeb. Jak wynika z akt sprawy wszelkie czynności Komisji konkursowej zostały udokumentowane w formie pisemnej i złożone do akt postępowania konkursowego, nadto powołanie Zespołu negocjacyjnego, jak i zakres jego kompetencji wynika z treści rozporządzenia konkursowego. Jak stanowi art. 142 ust. 6 ustawy komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: 1) liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej; 2) ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Zatem nie sposób jest uznać, iż zespół negocjacyjny mógłby prowadzić negocjacje w zakresie węższym bądź szerszym, niż zakres wyznaczony w/ w przepisem. Skarżąca przystąpiła do negocjacji nie poddając pod wątpliwość żadnej z wskazanych wyżej kwestii.

W myśl § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia konkursowego, podstawę do ustalenia oferentów zaproszonych do negocjacji stanowi ranking otwarcia ofert, który analizowany jest przez Komisję konkursową pod kątem sumy punktów otrzymanych przez oferentów w kryteriach niecenowych, przy uwzględnieniu maksymalnej ilości planowanych do zawarcia umów. Do negocjacji zapraszani są oferenci, których oferty spełniają wymagania wynikające z warunków zawierania umów i nie podlegają odrzuceniu z innych przyczyn, którzy przy założeniu możliwości otrzymania dodatkowych punktów za kryterium ceny mogliby zostać wybrani do udzielania świadczeń. Żaden przepis prawa nie nakłada na Komisję konkursową obowiązku podejmowania uchwał w tym zakresie.

Jak trafnie wskazał organ, podstawową wskazówką dla Komisji konkursowej winno być ustalenie, czy przeprowadzenie negocjacji z konkretnym oferentem będzie prowadziło do zmiany jego pozycji w rankingu. Jeśli jego sytuacja nie zmieni się, ponieważ nie jest on w stanie osiągnąć wyższej pozycji w rankingu wskutek prowadzonych negocjacji, prowadzenie z nim negocjacji jest bezprzedmiotowe. Komisja konkursowa informuje oferenta o negocjacjach poprzez wysłanie zawiadomienia o zaproszeniu do negocjacji, które zostało doręczone również skarżącej. Przepis prawa określa jedynie minimalną liczbę oferentów, z którymi Komisja konkursowa obowiązana jest prowadzić negocjacje, natomiast § 15 ust. 2 rozporządzenia konkursowego nakłada na Komisję konkursową obowiązek zaproszenia do negocjacji co najmniej takiej liczby oferentów, która zapewni możliwość dokonania skutecznego wyboru przy założeniu wyczerpania planowanej liczby świadczeń lub wartości zamówienia.

Nie ma racji skarżąca, że prowadzenie negocjacji z oferentami w liczbie przekraczającej ilość przewidzianych do zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej narusza § 15 ust. 1 rozporządzenia konkursowego, z uwagi na odgórne założenie, że oferty najkorzystniejsze, mogą być wyeliminowane przez oferty mniej korzystne. Konkurs ofert zawsze niesie za sobą element ryzyka i niewiadomej jego rozstrzygnięcia. Na podstawie ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, rola Funduszu sprowadza się do zbierania ofert usługodawców, a następnie wynegocjowania z nimi odpowiedniej ceny i ilości świadczeń, aby osiągnąć najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Jeśli część oferentów' spełnia oczekiwane warunki cenowo-ilościowe i warunki te mieszczą się w przedmiocie zamówienia, to wybór ofert odbywa się na zasadach konkurencyjnych, a oferty z niewystarczającą ilością punktów oceny nie zostają zakwalifikowane do zawarcia umowy.

Nadto, jak stanowi § 15 ust. 4 rozporządzenia konkursowego, przed dokonaniem wyboru komisja konkursowa może rozszerzyć listę oferentów zaproszonych do negocjacji. Przed dokonaniem wyboru Komisja konkursowa może rozszerzyć listę oferentów zaproszonych do negocjacji, co wynika z § 15 ust. 4 rozporządzenia konkursowego.

Zostało wyjaśnione, że 13 września 2017 r. do rankingu kwalifikacyjnego zostały dodane wyniki procesu negocjacji, stąd znajduje się na nim data 13 września 2017 r. Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia konkursowego, skoro Komisja konkursowa nie nakłada obowiązku podejmowania uchwał w zakresie powołania Zespołu negocjacyjnego, jak i określenia zakresu jego czynności. Działanie w tym przedmiocie wyznacza treść przepisów ustawy i rozporządzenia konkursowego.

W ogłoszeniu o postępowaniu nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert, w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia domowa, wskazane zostało, że maksymalna liczna umów, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania wynosiła dwanaście. W niniejszym postępowaniu zostały złożone trzydzieści trzy oferty, siedem odrzucono.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego podziału zaplanowanych środków finansowych organ wyjaśnił, że ustawa nie reguluje sposobu ostatecznego podziału środków finansowych i w tym zakresie ustawodawca przewidział pewną swobodę Funduszu. Komisja konkursowa przyjmuje taką metodologię podziału punktów rozliczeniowych pomiędzy oferentami, która pozwoli na zawarcie przewidzianej dla danego obszaru liczby umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przy uwzględnieniu pozycji oferenta w rankingu kwalifikacyjnym oraz potencjale zgłoszonym do umowy. Przyjęte przez Komisję konkursową kryteria dokonania podziału środków finansowych przyjęte na potrzeby konkursu, stosowane były w odniesieniu do wszystkich oferentów jednakowo, a tym samym nie naruszyły zasady równego traktowania świadczeniodawców i zagwarantowały zachowanie uczciwej konkurencji.

Powyższe argumenty przemawiają zatem za uznaniem, że skarżąca nie doznała uszczerbku interesu prawnego w wyniku naruszenia zasad przeprowadzenia postępowania konkursowego. Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z protokołów komisji konkursowej, sporządzonych zarówno w części jawnej, jak i niejawnej postępowania konkursowego, a także z rankingu otwarcia, protokołu z negocjacji oraz rankingu końcowego wynika, że sporne postępowanie konkursowe przebiegało w zgodzie z przepisami.

Sąd uznał również, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia przez organ, w trybie art. 154 ustawy, czy postępowanie konkursowe przebiegało zgodnie z przepisami prawa. Zdaniem Sądu, organ działał w sprawie zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a w treści podjętych rozstrzygnięć dostatecznie wyjaśnił, dlaczego nie dopatrzył się w działaniu komisji konkursowej naruszenia obowiązujących zasad. Organ odniósł się również do przywołanych przez skarżącą argumentów i zarzutów oraz wyjaśnił szczegółowo wszystkie aspekty oceny w przedmiocie zgodności postępowania konkursowego z przepisami prawa, rozstrzygając dwukrotnie kwestie najistotniejsze z punktu widzenia zasad prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń. Na etapie postępowania I instancji, jak i rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy,

Organ odwoławczy wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko, na podstawie dokumentów odzwierciedlających tok postępowania. Wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie - w piętnastu punktach skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.