Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SO/Po 12/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odmówiono wymierzenia grzywny
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2, art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. M. o wymierzenie Radzie Gminy grzywny w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazani skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia odmówić wymierzenia grzywny Radzie Gminy


UZASADNIENIE

Ł. M. (zwani dalej: "wnioskodawcą"") wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2023 r. (data wpływu do Sądu – 02 maja 2023 r.), zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o wymierzenie grzywny Radzie Gminy Gniezno z powodu nieprzekazania do sądu wraz z jej skargą na uchwałę nr 140/XX/97 Rady Gminy Gniezno z dnia 18 kwietnia 1997 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we wsi Wełnica – zmiana planu zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej również jako: "uchwała" albo "plan"). Wniosek powyższy uzasadniono faktem, że wraz ze skargą organ nie przekazał kopii dokumentacji planistycznej dotyczącej uchwalenia opisanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odpowiadając na wniosek pełnomocnik organu wniósł o jego oddalenie i wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała została podjęta w 1997 r., a z uwagi na znaczny upływ czasu organ nie dysponuje już pełną dokumentacją planistyczną. Stąd brak jej załączenia do przekazanej do Sądu skargi nie był przejawem złej woli organu, lecz wynikał z przyczyn obiektywnych, co powinno być uwzględnione przy rozpoznawaniu wniosku o wymierzenie grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: "p.p.s.a.") organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Powołany przepis stanowi więc o uznaniowości w zakresie wymierzenia grzywny. Tym samym Sąd posiada taką kompetencję, nie obowiązek.

Przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, ze przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SO/Wr 36/19, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 6 maja 2008 r., sygn. akt II OZ 400/08, 29 września 2010 r., sygn. II OZ 914/10 oraz 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpatrywanej sprawie, zważyć jednakże należy, że organ w ustawowym terminie przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę, wyjaśniając równocześnie, że nie dysponuje już aktami sprawy, a więc nie dysponuje pełną dokumentacją planistyczną związaną z uchwaleniem zaskarżonego planu miejscowego. Sąd nie dysponuje prawnymi możliwościami weryfikacji powyższego stanowiska, co oznacza, że musi opierać się na oświadczeniach składanych przez organ, z zastrzeżeniem, że ewentualne negatywne następstwa związane z brakiem przedłożenia dokumentacji planistycznej będą obciążać organ administracji publicznej. W realiach przedmiotowej sprawy wiąże się to z wydaniem orzeczenia na podstawie dokumentów załączonych do skargi.

Zdaniem Sądu w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, a więc wywiązaniu się przez organ z obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę, przy równoczesnym wyjaśnieniu przyczyn braku przekazania akt sprawy (brak ich posiadania przez organ), nie sposób wymierzyć organowi grzywny, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sadu nałożenie grzywny nie wiązałoby się z realizacją jej celów, gdyż nie wiązałoby się funkcją represyjną – brak przedłożenia dokumentacji planistycznej nie wpłynął na konstytucyjne prawo do rozpoznania sprawy – jak również nie wiązałoby się z funkcją prewencyjną, jaką jest zapobieganie naruszeniu prawa w przyszłości. Działanie organu nie jest bowiem działaniem celowym, nastawionym na uniemożliwienie sądowi rozstrzygnięcie sprawy, lecz stanowi wynik obiektywnej okoliczności, jaką jest brak stosownej dokumentacji.

Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny i postanowił oddalić wniosek.