Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 719/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: w zw. z art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 747/23 w sprawie ze skargi E. K. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 29 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości gruntowej postanawia: 1. odrzucić wniosek E. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały; 2. oddalić skargę kasacyjną w całości


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 8 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 747/23 (dalej postanowienie z 8 grudnia 2023 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: 1. odrzucił skargę E. K. na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości gruntowej; 2. zwrócił z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej 300 zł uiszczone tytułem wpisu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga, jako wniesiona przez podmiot do tego nielegitymowany, podlegała odrzuceniu. Skarga na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] września 2022 r. nr [...] wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r. poz. 559 ze zm., dalej usg), zgodnie z którym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą [...], podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę [...] do sądu administracyjnego. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, Sąd obowiązany był w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej i czy wnoszący ją legitymują się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. W ocenie Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie została spełniona jedynie pierwsza z ww. przesłanek. Uchwała ze względu na swój przedmiot, którym jest gospodarowanie mieniem gminnym, jest niewątpliwie aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, a tym samym - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, zm. 1705, dalej ppsa) - podlega kognicji sądów administracyjnych. Nie została spełniona druga z przesłanek warunkujących skuteczne wniesienie skargi, tj. wykazanie przez skarżącą legitymacji procesowej uprawniającej ją do zakwestionowania przedmiotowej uchwały.

Prawo do kwestionowania uchwały organów gminy, w trybie art. 101 usg, ma tylko ten kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi występować obiektywnie i odnosić się do realnie istniejącej potrzeby ochrony prawnej. Musi to być - jak trafnie wskazała sama skarżąca zarówno w skardze, jak i w piśmie z 27 kwietnia 2023 r. - interes własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany, wynikający z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę.

Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu przysługiwało konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi kwestionowaną uchwałą naruszone (wyrok WSA w Warszawie z 19.3.2008 r. IV SA/Wa 2202/06, Lex 497584). Osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, np. pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (wyrok NSA z 27.6.2023 r. I OSK 810/22, Lex 3621452). Wyłącznie naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Niespełnienie przesłanki naruszenia interesu prawnego skutkuje odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ppsa - który to przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim szczególnym przepisem jest art. 101 usg.

Skarżąca swój interes prawny wywodziła z faktu, że jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością mającą zostać nabytą do zasobu gminnego i zaskarżona uchwała negatywnie oddziałuje na przynależne jej prawo własności, jako bezpośredniego sąsiada. Wskazywała na nielegalność posadowienia [...], do której dostęp odbywa się przez nabywaną działkę. W ocenie Sądu I instancji, te okoliczności nie mogły świadczyć o naruszeniu jej interesu prawnego, gdyż zaskarżona uchwała - wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżącej - w żaden sposób nie wpływa bezpośrednio na przysługujące jej prawo własności i jego wykonywanie. Nie ogranicza ona uprawnień właścicieli nieruchomości sąsiednich w zakresie korzystania czy rozporządzaniem nimi. Samo nabycie przez gminę nieruchomości (w wykonaniu uchwały) ze swej istoty nie ma i nie może mieć wpływu na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości z nią sąsiadujących. To komu przynależy własność sąsiadującej nieruchomości nie rzutuje wszak na uprawnienia tych właścicieli. Ich prawa, niezależnie od tego czy sąsiadują z nieruchomością, której właścicielem jest osoba fizyczna czy nieruchomością stanowiącą własność jednostki samorządu terytorialnego, pozostają tożsame. Kwestia przyszłych planowanych przez gminę inwestycji w obszarze nabytej nieruchomości i ich potencjalnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie (czego jak się wydaje obawia się skarżąca) może być podstawą do rozważania istnienia po stronie właścicieli tych nieruchomości interesu prawnego, ale w sprawach dotyczących aktów podejmowanych w przedmiocie tych inwestycji. Bez znaczenia w związku z tym dla oceny legitymacji skarżącej pozostawała możliwość urządzenia w obszarze nabywanej przez gminę działki drogi wewnętrznej (względnie publicznej), jak również sama legalność wybudowania [...], do której dostęp odbywa się przez tę działkę. Skoro skarżąca nie wykazała, że przez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia, to wniesiona przez nią skarga podlegać musiała odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 5a ppsa). O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa (k. 90-92 akt sądowych).

Skargę kasacyjną od postanowienia z 8 grudnia 2023 r. wywiodła E. K. (dalej skarżąca), reprezentowana przez adw. [...], zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając postanowieniu:

A. naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa przez odrzucenie skargi, mimo posiadania przez skarżącą interesu prawnego do zaskarżenia uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z [...] września 2022 r. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej uchwały;

2. art. 58 § 1 ust. 5a ppsa przez jego zastosowanie i odrzucenie skargi, w sytuacji gdy skarga ta nie powinna zostać odrzucona i powinna zostać rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny;

3. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ppsa przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, nieodpowiadające wymogom tego przepisu, polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą zarzutu w przedmiocie jej legitymacji do wniesienia skargi;

4. art. 106 § 3 ppsa przez nierozpoznanie wniosku dowodowego skarżącej kasacyjnie sformułowanego w piśmie z 28 kwietnia 2023 r.;

5. art. 134 § 1 ppsa przez nierozstrzygnięcie w granicach sprawy i lakoniczne odniesienie się do zarzutów postawionych w uzupełnieniu skargi do Sądu I instancji, a w konsekwencji, brak dokonania rozważań w tym zakresie;

6. art. 135 ppsa przez niezastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczyła skarga do Sądu I instancji;

B. obrazę prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 usg przez jego błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że skarżąca kasacyjnie nie posiada legitymacji skargowej do zaskarżenia uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z [...] września 2022 r. z uwagi na to, że zaskarżona uchwała nie wpływa bezpośrednio na przysługujące jej prawo własności i jego wykonywanie, bo nie ogranicza uprawnień właścicieli nieruchomości sąsiednich w zakresie korzystania czy rozporządzania nimi, w sytuacji gdy skarżąca kasacyjnie wykazała, że ww. uchwała została wydana z naruszeniem art. 23 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 poz. 1899 ze zm., dalej ugn) w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1960 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm., dalej kc) oraz w zw. z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że materia ujęta w kwestionowanej uchwale nie mieści się w zakresie uprawnień rady gminy dotyczących jej spraw majątkowych rozstrzyganych w drodze uchwały, przy czym uchwała ogranicza prawo do swobodnego korzystania i rozporządzania nieruchomością przez skarżącą kasacyjnie.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze kasacyjnej wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i - na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ppsa - o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci: wyciągu z protokołu wspólnego posiedzenia komisji Rady Miasta [...] z [...] sierpnia 2022 r. na okoliczności podniesione w skardze kasacyjnej, a w szczególności tego, że nieruchomość objęta kwestionowaną uchwałą miała zostać nabyta odpłatnie wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę (k. 105-109v akt sądowych).

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Zgodnie z art. 182 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym znajdowało podstawę prawną wprost wynikającą z Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie nie było przesłanek uzasadniających jej rozpoznanie, na skutek wywiedzionej skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę, na rozprawie. Dlatego wniosek zawarty w skardze kasacyjnej w tym aspekcie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Art. 101 ust. 1 usg wiąże prawo do wniesienia skargi z istnieniem naruszenia interesu prawnego, który musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną skarżącego. Odnośnie do legitymacji skargowej opartej na art. 101 ust. 1 usg wypowiedziało się obszernie zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i doktryna. Interes prawny, o którym stanowi art. 101 ust. 1 usg, jest kategorią normatywną z zakresu prawa materialnego. Jego źródło stanowi norma prawa materialnego kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę. Innymi słowy, jest to interes, któremu obowiązujące przepisy prawa materialnego przyznały ochronę prawną. Brak ochrony w przepisach prawa powoduje z kolei, że skarżący podmiot ma wyłącznie interes faktyczny, który nie korzysta z ochrony prawnej i nie daje legitymacji do zaskarżania uchwały organu gminy. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Teza o wywodzeniu interesu prawnego z prawa materialnego, będącego jego źródłem, przez wskazanie stosunków między adresatami regulacji materialnoprawnej, utrwalona jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki NSA z: 11.4.2008 r. II OSK 1749/07 i 15.2.2008 r. I OSK 1788/07). Skoro w świetle art. 101 ust. 1 usg do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia naruszeniem, to podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku między zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną, pozbawia go, np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.

W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się ponadto bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Z tego względu interes prawny nie istnieje w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyroki NSA z: 11.6.2001 r. II SA 3157/00, 18.9.2003 r. II SA 2637/02, 22.3.2013 r. I OSK 2236/12). Interes prawny musi być aktualny, a nie ewentualny. Tak określony interes prawny musi być "własny", osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 2.2.1996 r. IV SA 846/95, OSP 1997/4/83A).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zaskarżona uchwała nie kreuje nowego stanu prawnego ani ewidencyjnego w odniesieniu do działki skarżącej, położonej w sąsiedztwie działki nr [...]. Zaskarżoną uchwałą Rada Miasta [...] wyraziła zgodę na nabycie przez Miasto [...] nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] ha, która stanowi własność osoby fizycznej i ma być nabyta do gminnego zasobu nieruchomości w celu zabezpieczenia dostępu do [...]. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że pismem z [...] sierpnia 2022 r. właściciel działki nr [...] zadeklarował chęć zbycia przedmiotowej nieruchomości na rzecz Miasta [...]. Istotne jest, że nieruchomość gruntowa będąca przedmiotem zaskarżonej uchwały nie jest własnością skarżącej. W rezultacie, bezzasadne jest jej twierdzenie, że uchwała ta narusza w jakikolwiek sposób przysługujące jej prawo własności działki nr [...]. Działka nr [...] stanowi odrębny przedmiot własności od działki nr [...]. Skarżąca nadal może w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy będącej jej własnością (działki nr [...]) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W tych samych granicach może rozporządzać nieruchomością stanowiącą jej własność (art. 140 kc). Dotychczasowy właściciel działki nr [...] ma natomiast prawo rozporządzać nią według własnego uznania, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Może więc zbyć tę nieruchomość na rzecz wybranego przez siebie podmiotu, w tym Miasta [...]. Kwestia legalności [...], istnienia "dzikiego przejścia" prowadzącego od drogi do [...] przez działkę będącą przedmiotem uchwały, jak i zakłócanie spokoju skarżącej przez osoby trzecie, np. spacerujące z psami, jeżdżące motocyklami lub quadami, parkujące samochody przed domem skarżącej czy też spożywające alkohol nie stanowią okoliczności bezpośrednio związanych z treścią zaskarżonej uchwały. O ile wszystkie wymienione okoliczności mogą stanowić następstwa istnienia [...] na działce sąsiadującej z nieruchomością skarżącej, o tyle nie świadczą one o istnieniu interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta [...] z [...] września 2022 r. nr [...]. Przeciwdziałaniu skutkom zachowań zakłócających spokój skarżącej służą inne instytucje prawne niż zaskarżenie niniejszej uchwały. Nabycie spornej nieruchomości przez Miasto [...], wbrew założeniom skarżącej, może poprawić sytuację faktyczną w sąsiedztwie skarżącej przez uregulowanie ruchu na działce nr [...] i wyeliminowanie bądź ograniczenie możliwości przejazdu pojazdami mechanicznymi, podobnie jak zainstalowanie monitoringu w celu przeciwdziałania spożywaniu alkoholu w granicach spornej nieruchomości. Ewentualny zakup tej działki przez skarżącą stanowi kwestię z zakresu prawa zobowiązań. Nic nie stoi na przeszkodzie, by skarżąca zawarła umowę kupna działki nr [...] z jej dotychczasowym właścicielem, przedstawiając mu lepszą ofertę niż gmina. Ewentualna chęć nabycia działki przez skarżącą jest okolicznością o charakterze przyszłym i niepewnym. Potencjalne możliwości i zamiary skarżącej w tym aspekcie nie mogą hamować działalności organów gminy o charakterze inwestycyjnym, ponieważ takie założenie stałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Sąd I instancji słusznie ocenił, że skarżąca nie ma interesu prawnego, który uprawniałby ją do zaskarżenia uchwały Rady Miasta [...] z [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie przez gminę nieruchomości gruntowej nr [...].

Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ppsa. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. W szczególności, Sąd przedstawił stan faktyczny sprawy, zarzuty skargi, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jasno wynika, czym kierował się Sąd I instancji, odrzucając skargę. Niepodzielenie stanowiska Sądu odnośnie do legitymacji procesowej skarżącej, a w konsekwencji do braku przesłanek do zastosowania w sprawie art. 101 ust. 1 usg, nie może skutkować stwierdzeniem naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ppsa.

Podobnie, w ramach zarzutów naruszenia art. 134 § 1 i art. 135 ppsa nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutów naruszenia wskazanych norm prawnych nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia poglądów. Zarzut naruszenia tego przepisu w powiązaniu z zarzutem naruszenia art. 106 § 3 ppsa zmierzał do wywiedzenia obowiązku Sądu I instancji prowadzenia ustaleń dotyczących tego, że sporna nieruchomość miała zostać nabyta odpłatnie - wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę. Zarzut ten jest o tyle nieskuteczny, że mógłby mieć znaczenie, gdyby Sąd rozpoznawał sprawę co do istoty, natomiast w sytuacji w której Sąd odrzucił skargę z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej, prowadzenie dodatkowych, uzupełniających ustaleń faktycznych w trybie art. 106 § 3 ppsa byłoby bezcelowe. Tym samym, zarzut w tym aspekcie był bezzasadny.

Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 101 ust. 1 usg przez jego błędną wykładnię, ani art. 23 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 poz. 1899 ze zm.) w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1960 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.) oraz w zw. z art. 2 i [art.] 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78 poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946). Nieruchomość będąca przedmiotem uchwały stanowi własność osoby fizycznej; w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały nie należała do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa ani do gminnego zasobu nieruchomości (co czyni zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 7 ani art. 25 ust. 2 ugn niezasadnym). Z przyczyn wyżej przedstawionych zaskarżone postanowienie nie narusza także art. 140 kc ani art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Sąd I instancji, odrzucając skargę w tej sprawie, nie naruszył ani prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, ani przepisów postępowania, uchybienie którym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Konsekwencją zgodnego z prawem odrzucenia skargi jest odrzucenie wniosku skarżącej kasacyjnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek w tym aspekcie nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na brak legitymacji czynnej E. K. Skoro nie miała ona legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] września 2022 r. nr [...], to tym bardziej nie miała ona legitymacji do wnioskowania o wstrzymanie wykonania tej uchwały do czasu rozpoznania niniejszej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną w całości; na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 61 § 3 w zw. z art. 64 § 3 w zw. z art. 193 ppsa, odrzucił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.