Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 277/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt. 35a,,art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 113 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P.J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. J. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 64 i art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), nałożył na P. J. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że wymierzona kara pieniężna jest sankcją za wykonywanie przewozu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez posiadania zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W dniu [...] lipca 2014 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano bowiem do kontroli (droga o dozwolonym nacisku na pojedynczą oś napędową do 11,5 t) samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], będący w dyspozycji P. J. Pojazdem przewożona była pospółka. Kontrola wagowa wykazała, że nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu wyniósł 22,15 t (przekroczenie o 4,15 t, tj. o 23%). Rzeczywista masa całkowita pojazdu wyniosła 28,65 t – stwierdzono przekroczenie o 2,65 t, tj. 10,2%. Organ zaznaczył, że wielkość przekroczeń wymagała od przewoźnika posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. Podczas kontroli w pojeździe nie było wymaganego zezwolenia kategorii VII.

P. J. powyższą decyzję uczynił przedmiotem odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o jej uchylenie i wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Strona zarzuciła, że kontrola została przeprowadzona z pominięciem obowiązujących procedur oraz z naruszeniem przepisów, a ważenie odbyło się niezgodnie z instrukcją producenta użytych wag. Zdaniem strony, nie jest możliwe wyznaczenie masy pojazdu przy użyciu wag typu SAW 10C/II, a w związku z tym ustalenia dokonane w trakcie kontroli są niewiarygodne i nie mogą stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej. Ponadto, organ błędnie zakwalifikował przewóz jako wykonywany bez zezwolenia kategorii VII, a z uwagi na przewożony rodzaj ładunku, powinien zakwalifikować go jako wykonywany bez zezwolenia kategorii I.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. "b", ust. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t. j.: Dz. U z 2013 r., poz. 951), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia odwołania.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że kontrolowany pojazd przekroczył dopuszczalny nacisk podwójnej osi napędowej o 4,15 t, co świadczy o przekroczeniu dopuszczalnej wartości o 23%. Nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu wyniósł bowiem 22,15 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2%, zaokrąglonych w górę do 0,1 t). Ponadto, rzeczywista masa całkowita pojazdu została przekroczona o 2,65 t, co stanowi przekroczenie o 10,2%. Kontrola drogowa nie wykazała naruszenia innych parametrów. Do ważenia pojazdu użyto przenośnych wag do pomiarów statycznych SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z terminami ważności odpowiednio do dnia [...] lipca 2014 r. i [...] czerwca 2015 r. Miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów z dnia [...] października 2013 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Pojazd został zważony dwukrotnie.

Organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, za brak zezwolenia kategorii VII ustala się w wysokości:

a) 500 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł – w pozostałych przypadkach.

Organ odwoławczy zaznaczył, że droga krajowa nr [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zdaniem organu, w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy zatem nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jest wydawane na przejazd pojazdu po trasie wyznaczonej w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Jednocześnie organ II instancji, wskazując na art. 140aa ust. 3 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wyjaśnił, że karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Przejazd był wykonywany na rzecz P. J., co oznacza, że strona postępowania została ustalona prawidłowo. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2, ponieważ kontrola, obok przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu, wykazała również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego P. J. wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Wskazał także, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które – w jego ocenie – daje podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art.140aa ust. 4 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych w tym przepisie okoliczności wyłączających winę. Skarżący zaznaczył, że kierowca pojazdu odmówił podpisania protokołu kontroli, bowiem zwracał uwagę na szereg uchybień formalnych, jakie miały miejsce w czasie kontroli. W ocenie skarżącego, organ przekroczył swoje uprawnienia i dokonał wyznaczenia dopuszczalnej masy całkowitej przy pomocy wag, które nie mogą być wykorzystywane w takim celu, w związku z tym ustalenia uzyskane podczas kontroli są nieprawdziwe. Skarżący wskazał, że dokonane przez organ obliczenia przekroczeń są nierzetelne i zawierają błędy, które miały wpływ na zakwalifikowanie przedmiotowej kontroli w zakresie odpowiedniej kategorii zezwolenia. Ponadto, organ, wydając decyzję, błędnie oznaczył stronę postępowania, poprzez wskazanie niewłaściwego adresu, co – w ocenie skarżącego – powinno stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności podjętej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r. P. J. podtrzymał swoje zarzuty, twierdzenia i wnioski, jakie zawarł w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Najdalej idącymi zarzutami skargi są twierdzenia strony skarżącej o istnieniu w sprawie jednocześnie podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zarzuty te nie są trafne, aczkolwiek należy zgodzić się ze skarżącym, że organ II instancji, wydając i doręczając zaskarżoną decyzję, błędnie ją zaadresował, wpisując "[...]", zamiast [...]. Jednakże tego rodzaju uchybienie pozostaje w niniejszej sprawie bez wpływu na jej wynik, choć skarga podlega uwzględnieniu, ale z innego powodu. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że pomimo błędnie wpisanego adresu strony, przesyłka została doręczona P. J., a zatem uchybienie organu w tym względzie nie spowodowało żadnych ujemnych konsekwencji dla strony, zważywszy że skarżący w terminie wniósł skargę i – co do zasady – nie kwestionuje, że to on jest adresatem decyzji, co zresztą wynika z jej treści. Błąd organu, jaki został popełniony w adresie strony, nie stanowi żadnej z przesłanek wznowieniowych, o których mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), ani też nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wszak nie można przyjąć, że decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 kpa). W zaistniałych okolicznościach błędne wpisanie adresu strony winno być kwalifikowane w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej, która jednak nie spowodowała negatywnych konsekwencji dla skarżącego. W myśl art. 113 § 1 kpa, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Tak więc uchybienie organu w zakresie popełnionej omyłki w adresie może zostać skorygowane w trybie tego przepisu.

Ustawodawca ogranicza ruch pojazdów lub zespołów pojazdów, których naciski osi wraz z ładunkiem są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, wprowadzając w tym względzie konieczność uzyskania zezwolenia. Zgodnie z brzmieniem art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. W świetle art. 2 pkt 35a ww. ustawy, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z kolei w myśl art. 140aa ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w świetle art. 140aa ust. 3 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny i brak jest wymaganego zezwolenia, organ ma obowiązek nałożyć karę pieniężną na podmiot wykonujący przejazd. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach.

Ładunek nie może więc powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (art. 61 ust. 1 ww. ustawy), zaś podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi, niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, precyzującego, w jaki sposób należy dokonywać załadunku, wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Największe zniszczenie dróg powodują bowiem pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie. Decydującym czynnikiem oceny normatywności pojazdu są więc naciski wywierane na poszczególne osie pojazdu, a także jego dopuszczalna masa całkowita. Do nałożenia kary w określonej ustawą wysokości upoważnia jednak uzyskanie takich wyników ważenia pojazdu, które nie budzą wątpliwości. Zakres odpowiedzialności przewoźnika za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu czy dopuszczalnych nacisków ładunku na poszczególne osie pojazdu ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją właśnie od wyników ważenia. Z tego względu, w ocenie Sądu, wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód, stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nakładanej kary pieniężnej.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, jeszcze w toku postępowania administracyjnego skarżący kwestionował uzyskane w trakcie kontroli wyniki ważenia, wskazując, że nieprawidłowe było ustalenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, poprzez sumowanie wyników poszczególnych pomiarów osi pojazdu, przeprowadzone za pomocą jednej pary wag typu SAW 10C/II. Wyjaśnienia organu odwoławczego, wyrażone w zaskarżonej decyzji, nie są wystarczające do przyjęcia, że przedmiotowych wag można było użyć do pomiarów dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu.

Zasady użytkowania urządzeń określają ich producenci, co następnie jest weryfikowane w oparciu o obowiązujące normy zarówno w świadectwach homologacji, certyfikatach zatwierdzenia typu oraz świadectwach legalizacji. Ze świadectwa homologacji UE nr D98-09-08 wynika, że waga nieautomatyczna SAW 10C/II służy jedynie do pomiaru nacisków kół i osi (w układzie dwóch połączonych wag). Urządzenie to nie posiada homologacji na dokonywanie pomiarów masy całkowitej pojazdów.

W "Instrukcji postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych", wprowadzonej zarządzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lutego 2006 r. nr 3/2006, polecono obniżenie wyników pomiarów, dokonywanych za pomocą wag przenośnych typu SAW i LP, o 200 kg i 2%, celem skorygowania ewentualnych błędów w zakresie wskazań wag, co miało poprawić wiarygodność tych pomiarów. Zdaniem Sądu, tego rodzaju kompensowanie ograniczeń w zakresie stosowania urządzeń, które wynikają z treści świadectw homologacji i instrukcji ich użytkowania, poprzez wydawanie zarządzenia, w którym polecono obniżenie wyników pomiarów, należy uznać za działanie niemające oparcia w obowiązujących przepisach. Powyższe unormowania mają wyłącznie charakter wewnętrzny i nie mają statusu norm powszechnie obowiązujących. Tymczasem ustalona wartość pomiaru nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego w niniejszej sprawie pojazdu została stwierdzona nie tylko na podstawie przeprowadzonego ważenia, ale również przy zastosowaniu współczynnika korygującego, podanego w ww. zarządzeniu nr 3/2006 (wynika to z protokołu kontroli znajdującego się w aktach sprawy). W tym stanie rzeczy już tylko z tego powodu przedmiotowy pomiar nie może być uznany za przeprowadzony prawidłowo, a w konsekwencji jego wynik nie może stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej na stronę.

Z dołączonej do akt sprawy instrukcji obsługi wag, którymi dokonano ważenia, jedną parą wag można ważyć następujące typy pojazdów: ciężarówkę lub ciągnik o dwóch osiach, przyczepę lub naczepę o dwóch osiach – z użyciem dwóch płyt równoważących wysokość – oraz ciężarówkę lub ciągnik o trzech osiach i przyczepę lub naczepę o trzech osiach – z użyciem czterech płyt równoważących wysokość. Zgodnie z warunkami lokalizacji wag, mogą być one używane we wnękach, gdzie jest skutecznie odprowadzana woda i wówczas atest nie przewiduje płyt wyrównawczych. Do zważenia ciężarówki lub ciągnika o trzech osiach wymagane są 2 pary wag z dwiema płytami równoważącymi wysokość, bądź 3 pary wag. Jak zostało wskazane wyżej, w niniejszej sprawie kontrolę nacisków osi 3-osiowej ciężarówki i wyznaczenia jej masy całkowitej dokonano przy użyciu jednej pary wag SAW 10C/II. W trakcie kontroli zostały zatem pominięte zapisy instrukcji obsługi producenta wag. Organ nie wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że dokonanie czynności kontrolnej, z pominięciem zasad ustawiania pomiaru dla różnych typów pojazdów podanych w instrukcji obsługi wag, było miarodajne dla prawidłowego ustalenia wyników ważenia. Brak stosownego wyjaśnienia w tej kwestii stanowi naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Podkreślenia wymaga, że uzyskane wyniki ważenia były podstawą zakwalifikowania stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń jako przejazd pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia kategorii VII, sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 15.000 zł.

Podniesione przez Sąd okoliczności mają istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny, tj. ustalenie prawidłowości przeprowadzonego ważenia, a co za tym idzie – miarodajne ustalenie, czy doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, pozwoli stwierdzić, czy w sprawie w ogóle zachodzą przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za brak zezwolenia kategorii VII.

W tej sytuacji należy przyjąć, że organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję, nie wyjaśnił i nie wykazał prawidłowości przeprowadzonego ważenia, które pozwalałoby uznać uzyskane wyniki za miarodajne i wiarygodne. Organ powinien więc przeprowadzić wyczerpujące ustalenia odnośnie prawidłowości zastosowania wag użytych w trakcie kontroli i dopiero na tej podstawie przejść do kwalifikowania ewentualnych stwierdzonych naruszeń. Koniecznym zatem jest poszerzenie materiału dowodowego, poprzez uzyskanie jednoznacznej opinii Głównego Urzędu Miar w przedmiocie możliwości zastosowania jednej pary wag SAW 10C/II do wyżej wskazanych celów, ewentualnie także opinii biegłego dla ustalenia, czy uzyskane w czasie kontroli wyniki ważenia oddają w sposób obiektywny i precyzyjny rzeczywiste naciski na osie w kontrolowanym pojeździe oraz jego masę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt II GSK 1315/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie uchylonej decyzji.

Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. J. kwotę 400 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi.