Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 674/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-08-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 3, art. 16 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) 2012r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na swój ważny interes. W ocenie Skarżącego zapłata kwoty (...) zł doprowadzi do sytuacji, w której koniecznym będzie zamknięcie działalności gospodarczej, co spowoduje, że pozostanie bez środków do życia co w konsekwencji zagrozi bytowi jego rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W świetle zasady wyrażonej w art. 61 § 1, art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: ppsa), wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FZ 585/06). Wobec powyższego, nie wystarczy więc ogólny wywód w tej kwestii. Twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Wywody w tym zakresie powinny być poparte także materiałem dowodowym (tak: m.in. Komentarz do art. 61 ppsa [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).

Skarżący (w opinii Sądu) nie wykazał wystarczająco tez bądź twierdzeń przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Nie jest wystarczające powołanie się ogólnie na trudną sytuacje majątkową. Także dołączony do skargi dokument zawiera jedynie podsumowanie księgi przychodów i rozchodów z cztery miesiące 2012r. (mimo iż wystawiany był w drugiej połowie czerwca 2012r.) nie przedstawia wystarczająco sytuacji materialnej strony, nie wskazuje jaki jest jej majątek czy poziom oszczędności lub saldo na rachunku bankowych. Należy podkreślić, iż to na stronie, z mocy przepisu art. 61 § 3 ppsa, ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wniosek - a Sąd nie miał obowiązku działania w tej kwestii z urzędu.

Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego występuje pogląd – który niniejszy Sąd podziela - że w grę musi wchodzić szkoda (majątkowa a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04).

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.