Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 606/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (spr.), Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Asesor sądowy WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Maciej Kurasz, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Spółka z o.o. "R." dnia 15 listopada 2002 r. wystąpiła do Urzędu Skarbowego w O. o:

1. restrukturyzację i umorzenie znanych należności publicznoprawnych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od osób prawnych i podatku od towarów i usług w kwocie 748 902 zł lub w innej kwocie wynikającej z rejestrów tego Urzędu,

2. ustalenie opłaty restrukturyzacyjnej w wys. 15 % ustalonej kwoty restrukturyzowanych należności,

3. rozłożenie opłaty restrukturyzacyjnej i prolongacyjnej na raty na miesięczne równe raty z zapłatą pierwszej raty do dnia 31 stycznia 2003 r., a ostatniej przed zakończeniem 12 miesiąca okresu restrukturyzacji,

4. rozłożenie należności niepodlegających restrukturyzacji na miesięczne równe raty z zapłatą pierwszej raty do dnia 31 stycznia 2003 r., a ostatniej przed upływem 6 miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy,

5. wstrzymanie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.

Po rozpatrzeniu wniosku Urząd Skarbowy w O. decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287) postanowił określoną w decyzji o warunkach restrukturyzacji opłatę restrukturyzacyjną w wys. 109 303 zł 30 gr rozłożyć na 11 rat w sposób określony w sentencji. W uzasadnieniu organ podał, że Spółka spełnia przesłanki, o których mowa w ust. 1 wskazanego wyżej art. 20, a w szczególności charakteryzuje się niskim poziomem bieżącej płynności finansowej. Ponadto organ ustalił opłatę prolongacyjną stosownie do art. art. 20 ust. 3 tej ustawy i art. 57 § 2 Ordynacji podatkowej oraz § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2 001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 40, poz. 463).

W odwołaniu od tej decyzji wniesionej do Izby Skarbowej w W. Spółka zarzuciła, że:

1. decyzja została wydana po terminie wynikającym z ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców,

2. decyzja została w wyniku jej odwołania z dnia 30 grudnia 2002 r. od dwóch innych decyzji organu restrukturyzacyjnego z dnia [...] grudnia 2002 r. oznaczonych tym samym numerem.

W związku z tym wniosła o łączne rozpatrzenie tego odwołania wraz z ww. odwołaniem z dnia 30 grudnia 2002 r. i wydanie jednego orzeczenia zgodnego z jej wnioskiem, które w sposób kompleksowy załatwiałoby sprawę.

Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) w zw. z art. 9 pkt 1, art. 2 0 ust. 1 i 3 ww. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] stycznia 2003 r.

W uzasadnieniu Izba Skarbowa podała, że kwota należności publicznoprawnych podlegających restrukturyzacji ustalona przez organ pierwszej instancji wyniosła 728 688 zł (bez odsetek) i od tej kwoty prawidłowo ustalono 15 % opłatę restrukturyzacjną. Zgodnie z wnioskiem strony tę opłatę rozłożono na raty, jak również w stosunku do ratalnych płatności ustalono opłatę prolongacyj ną.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu Izba Skarbowa podkreśliła, że skarżąca nie kwestionuje wysokości opłaty restrukturyzacyjnej i kwot rat ustalonych decyzją organu pierwszej instancji. Podniosła też, iż uzasadnienie odwołania jest ogólnikowe i nieprecyzyjne i nie odnosi się do kwot wynikających z decyzji. Wydanie decyzji po terminie nie wywołało dla skarżącej żadnych negatywnych skutków. Wniosek o rozłożenie na raty mógł być załatwiony dopiero po otrzymaniu przez Urząd potwierdzenia odbioru decyzji o warunkach restrukturyzacji przez Spółkę, co wynika z ust. 2 art. 2 0 cyt. ustawy. Wobec sformułowania tego przepisu brak było podstawy prawnej do załatwienia w drodze decyzji o warunkach restrukturyzacji także kwestii rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej i niezbędne było załatwienie tego zagadnienia w drodze odrębnej decyzji.

Izba Skarbowa stwierdziła też, iż niemożliwe jest załatwienie dwóch odwołań od różnych decyzji: o rozłożeniu opłaty restrukturyzacyjnej na raty i o warunkach restrukturyzacji jednym orzeczeniem. Inny bowiem jest przedmiot tych spraw.

Na opisaną wyżej decyzję Izby Skarbowej w W. spółka złożyła skargę do NSA, obejmując nią również trzy inne decyzje Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2003 r.:

Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w O. w sprawie restrukturyzacji "R." sp. z o.o. (sygn. akt III SA 603/03),

Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w O. umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe z wniosku spółki w części dotyczącej zaległości R. S. (sygn. akt III SA 604/03),

- Nr [...], uchylającą decyzję Urzędu Skarbowego w O. w sprawie warunków restrukturyzacji należności M. S. i umarzającą postępowanie w sprawie (sygn. akt III SA 605/03).

W skardze zarzuciła rozpoznanie jej sprawy wynikającej z jednego wniosku, w sprawie jednego przedsiębiorstwa i jednego postępowania podatkowego w odrębnych postępowaniach, a także naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, wymienionych w uzasadnieniu. W związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Izbie Skarbowej w W. w jednym postępowaniu restrukturyzacyjnym obejmującym nie tylko znane należności Spółki, ale także przejęte prawomocnie aportem przez Zarząd Spółki w dniu 30 października 2002 r. znane należności z firmy S. oraz E.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że nieuznanie przez organy prawomocnej decyzji Zarządu Spółki o przejęciu aportem majątku i zobowiązań dwóch firm stanowiło bezprawną i nieznajdującą uzasadnienia ingerencję w zasadę swobody umów. Podkreśliła, że takie działanie było nielogiczne gdyż jednocześnie organ restrukturyzacyjny zaakceptował program naprawy Spółki opracowany w oparciu o program naprawy przejęty z firmy S.

Zarzuciła też, iż w postępowaniu restrukturyzacyjnym organy nie rozpatrzyły jej wniosku o umorzenie zaległości na podstawie art. 67 § 4 ust. 3 (tak w skardze - dopisek Sądu) Ordynacji podatkowej w związku z umorzeniem postępowania upadłościowego przez Sąd. Ponadto zarzuciła, że wadliwe ustalono wysokość jej należności podlegających restrukturyzacji, nie biorąc pod uwagę zaległości częściowo zapłaconych w postępowaniu egzekucyjnym, a także przedawnionych z tyt. zaległych zobowiązań firmy E., wygasłych na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodała też, iż zarówno odwołanie, jak i skarga do Sądu sformułowane są w imieniu kilku podmiotów, co stwarza ich nieprzejrzystość i utrudnia ustalenie o co wnosi podatnik i w czyim imieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 3 0 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271, ze zm.) zważył, co następuj e:

Skarga nie jest zasadna gdyż orzekające w sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, nie popełniły też uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy prawidłowo zastosowały w sprawie art. 20 ust. 1 i 3 ww. ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Trafnie przyjęły, że stanowi on podstawę do prowadzenia odrębnej sprawy, którą można załatwić dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie warunków restrukturyzacji i ustaleniu opłaty restrukturyzacyjnej.

W skardze Spółka zakwestionowała cztery decyzje Izby Skarbowej, przy czym w odniesieniu do decyzji o rozłożeniu na raty opłaty restrukturyzacyjnej nie sformułowała zarzutów, które odnosiłyby się do zawartego w tym akcie rozstrzygnięcia, zgodnego zresztą, co podkreśliła w uzasadnieniu Izba Skarbowa, z wnioskiem strony.

Podstawowy zarzut jaki skarżąca Spółka postawiła organom orzekającym w tej sprawie, a także w trzech innych sprawach zakończonych wymienionymi wyżej decyzjami Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2003 r. dotyczył rozpoznania tych spraw w odrębnych postępowaniach i nie uwzględnienia w decyzji o warunkach restrukturyzacji Spółki zaległości w zobowiązaniach podatkowych dwóch firm osób fizycznych, których, jak twierdzi, jest następcą prawnym. Do tej kwestii, a także pozostałych zarzutów zawartych w skardze, które dotyczą przede wszystkim decyzji w sprawie restrukturyzacji spółki oraz decyzji o umorzeniu postępowania w części zaległości R. S. Sąd ustosunkował się szczegółowo w uzasadnieniach wyroków w sprawach III SA 603/03 i III SA 604/03. Przedstawione tam stanowisko odnosi się także do rozpatrywanej sprawy.

Wysokość opłaty restrukturyzacyjnej, która została rozłożona na raty mogła zostać obliczona, stosownie do art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, od sumy należności objętych restrukturyzacją. Nie mogła więc obejmować należności innych podmiotów niż należności przedsiębiorcy wynikające z decyzji o warunkach restrukturyzacji. Przepis art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców nie pozwala natomiast na łączenie spraw rozstrzyganych na innej podstawie prawnej, w tym przypadku na podstawie art. 18 ust. 1 i 2 oraz art. 20 ust. 1 i 3 tej ustawy.

Wobec powyższego Sąd nie znalazł przesłanek do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) ją oddalił.