Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1516/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Przekazano według właściwości do innego sądu administracyjnego_D

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca – Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. ltd. z siedzibą na Malcie na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr 1462-IPPP3.4512.914.2016.10.RD w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1) stwierdzić swą niewłaściwość do rozpoznania skargi; 2) przekazać skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach jako właściwemu miejscowo.


UZASADNIENIE

Skarżąca – B. ltd. z siedzibą na Malcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną opisaną w komparycji niniejszego postanowienia.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w treści pouczenia o środku zaskarżenia zawarł informację o prawie do złożenia skargi na ww. interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej zwana "P.p.s.a"), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z treścią § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1773 ze zm.) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 i 1423), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Zauważenia wymaga, że z treści art. 13 § 3 P.p.s.a. wynika możliwość ustanawiania przez Prezydenta RP w drodze rozporządzenia wyjątków od ogólnych zasad dotyczących właściwości. Taki wyjątek został ustanowiony w § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. Powyższa regulacja odnosi się jednak tylko do spraw dotyczących wydawania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacji indywidualnych i do sytuacji, gdy na podstawie miejsca siedziby (lub miejsca zamieszkania) podmiotu będącego stroną skarżącą, możliwe jest ustalenie właściwego miejscowo wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zaskarżona w niniejszej sprawie interpretacja indywidualna została wydana wobec podmiotu mającego siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tj. osobę prawną mającą siedzibę na terytorium Malty).

Mając powyższe na uwadze, do ustalenia właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego nie ma zastosowania ww. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. Należy bowiem zauważyć, że na podstawie przepisów przedmiotowego rozporządzenia nie sposób ustalić żadnego z wojewódzkich sądów administracyjnych, jako właściwego do rozpoznania sprawy, gdyż siedziba strony skarżącej znajduje się na terytorium Malty. Rozporządzenie nie przewiduje sytuacji podmiotów niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium RP. Jednocześnie, pomimo modyfikacji właściwości ogólnej wskazanej w przepisach P.p.s.a. poprzez ww. rozporządzenie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych wykluczyć należy sytuację pozbawienia podmiotu zagranicznego możliwości kontroli interpretacji indywidualnej przez sąd administracyjny tylko wobec faktu, że ww. rozporządzenie nie zawiera stosownych w tym zakresie regulacji (tj. nie przewiduje przepisów o właściwości miejscowej sądu, w przypadku skargi złożonej przez podmiot posiadający siedzibę za granicą).

Uwzględniając powyższe oraz mając na uwadze fakt, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r., poz. 361), siedzibą Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest Bielsko-Biała, sądem administracyjnym miejscowo właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest zatem, zgodnie ze wskazaną powyżej regułą ogólną wynikającą z art. 13 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, będący właściwym dla obszaru województwa śląskiego.

Z powyższego wynika, że niniejsza sprawa musi być rozpoznawana zgodnie z przytoczonymi powyżej ogólnymi zasadami co do właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych.

Zgodnie z treścią art. 59 § 1 P.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. W zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z powodów przytoczonych powyżej za zasadne uznał stwierdzenie swojej niewłaściwości miejscowej i przekazanie sprawy sądowi właściwemu miejscowo, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, którego obszar właściwości wynika z treści § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r., Nr 72, poz. 652 ze zm.).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.