Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 563/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 64d, art. 64e
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2022 r. sprawy ze sprzeciwu M. E.B. Sp. J. w W. od decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia 24 czerwca 2022 r. nr AB-III.7840.8.1.2022.RC w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz strony wnoszącej sprzeciw M. E.M. Sp. J. w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda Podlaski zaskarżoną sprzeciwem decyzją z 24 czerwca 2022 r. nr AB-III.7840.8.1.2022.RC, uchylił w całości decyzję Starosty W.

z dnia 10 maja 2022 r. nr 97/2022 (znak: BI.6740.1.209.2021.AG) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Z akt wynika, że w dniu 21 lipca 2021 r. M. E.B. sp. j. w W. wystąpiła do Starosty W. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (określoną w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym) w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, lokalizowanego na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w W.

Postanowieniem z dnia 22 września 2021 r. organ – w trybie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – zobowiązał Inwestora do doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego do zgodności w zakresie wykazania, że planowania inwestycja będzie posiadać dostęp do drogi publicznej odpowiadający wymogom art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi Inwestor przedstawił opinię prawną wskazującą, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej poprzez urządzoną jako droga działkę gminną nr [...].

Starosta W. decyzją z dnia 29 grudnia 2021 r. nr 373/2021 (znak: BI.6740.1.209.202LAG), odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Organ uznał, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogów w zakresie zapewnienia prawnego dostępu do drogi publicznej. Inwestor nie posiada dostępu do drogi publicznej przez wskazaną w projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym działkę nr ewid. [...] stanowiącą własność Miasta W., które zaprzecza twierdzeniom Inwestora.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki M. E.B., Wojewoda Podlaski decyzją nr AB-III.7840.8.1.2022.RC z dnia 23 marca 2022 r. uchylił w całości ww. decyzję Starosty W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał na naruszenie przez Starostę W. przepisów art. 7, 8, 9, 10 oraz 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), poprzez niepoinformowanie Skarżącego, że wystąpiły przesłanki zależne od strony, które mogą skutkować wydaniem decyzji negatywnej dla wnioskodawcy.

Pismem z dnia 5 kwietnia 2022 r. organ I instancji, na podstawie art. 10 oraz art. 79a Kpa, zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz poinformował, że nie są wykazane przesłanki zależne od strony w zakresie wykazania dostępu prawnego do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji, co może skutkować wydaniem decyzji negatywnej dla wnioskodawcy.

W dniu 19 kwietnia 2022 r. do Starosty W. wpłynęła odpowiedź Inwestora wraz z załącznikami. Inwestor dowodził, że przedmiotowa inwestycja posiada faktyczny i prawny dostęp do drogi publicznej.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 10 maja 2022 r. Starosta W. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (określoną w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym) w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, lokalizowanego na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w W. Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej. Inwestor nie ma podstaw prawnych do korzystania z działki nr [...], a jej przeznaczenie w MPZP nie jest określone jako droga wewnętrzna. Przedmiotowa inwestycja zgodnie z MPZP posiada obsługę komunikacyjną przez działkę [...] oznaczoną w Planie jako [...]. Wbrew twierdzeniom Inwestora i ustaleniom projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, przedsięwzięcie nie ma zapewnionego prawnego dostępu ze względu na fakt, że działka, po której ma się odbywać komunikacja stanowi własność osób trzecich, które nie wyraziły zgody, a także nie ustanowiły odpowiednich praw uprawniających do przejazdu i przechodu.

Od tej decyzji spółka M. E.B. również złożyła odwołanie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy tj. zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia 24 czerwca 2022 r. Wojewoda Podlaski uchylił w całości decyzję Starosty z dnia 10 maja 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Wojewoda dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Analizując akta sprawy Wojewoda stwierdził, że Starosta ponownie prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie naruszył art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i nie nałożenie na Inwestora postanowieniem obowiązku usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej.

Organ II instancji wskazał, że Starosta po decyzji kasacyjnej z dnia 23 marca 2022 r. i otrzymaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wezwał na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego Inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym ograniczając się jedynie do zawiadomienia na podstawie art. 10 oraz art. 79a Kpa stron postępowania

o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz poinformowania, że wystąpiły przesłanki zależne od strony, które mogą skutkować wydaniem decyzji negatywnej dla wnioskodawcy. Wojewoda zaznaczył, że powrót sprawy do pierwszej instancji, skutkuje likwidacją poprzednio czynionych ustaleń, zaś ponownie rozpoznając sprawę, Starosta zobowiązany jest jeszcze raz zebrać i ocenić materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W związku z faktem, że poprzednio wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego postanowienia organu I instancji zostały "usunięte" wskutek uchylenia decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, w przypadku stwierdzenia naruszeń w dokumentacji projektowej konieczne było zatem ponowne wezwanie Inwestora do ich usunięcia. Dopiero w dalszej kolejności gdy organ uzna, że nałożony na Inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego nie został spełniony powinien zastosować

art. 79a Kpa wskazując przesłanki zależne od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Zdaniem Wojewody, organ nie umożliwił stronie uzupełnienia projektu budowlanego, dlatego nie spełnił obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a w konsekwencji naruszył również fundamentalne zasady wynikające z art. 7 art. 8

i art. 9 Kpa.

W związku z powyższym Wojewoda uznał, że jest zobowiązany

do rozstrzygnięcia kasacyjnego w trybie art. 138 § 2 Kpa, albowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy stwierdził, że zakres postępowania wyjaśniającego niezbędnego

do przeprowadzenia przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy przekracza kompetencje określone w art. 136 Kpa.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem M. E.B. sp. j. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku sprzeciw od ww. decyzji kasacyjnej Wojewody. Działający w imieniu spółki pełnomocnik podniósł zarzuty naruszenia:

1) art. 138 § 2 Kpa polegające na uchyleniu decyzji będącej przedmiotem odwołania i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji, w sytuacji gdy brak było podstaw do jego zastosowania i prawidłowym winno być wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie Inwestorowi pozwolenia na budowę, gdyż wnioskowana inwestycja spełnia wszelkie wymogi prawa w tym, wbrew stanowisku organu I instancji, posiada dostęp do drogi publicznej;

2) art. 6, 7, 8 § 1 i 2, 9, 11 i 12 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i 80 oraz w zw. z art. 107 Kpa, poprzez brak jakichkolwiek wyjaśnień w kwestionowanej decyzji - odnoszących się do meritum sprawy tj. dostępu przez wnioskowaną inwestycję do drogi publicznej (co było dwukrotnie powodem wydania przez organ I instancji decyzji odmownej) pomimo kolejnego rozpatrywania sprawy przez organ II instancji, co m.in. narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa, zasadę przekonywania oraz zasadę szybkości postępowania;

3) art. 136 w zw. z art. 15 i art. 138 § 2 Kpa, poprzez brak wyjaśnienia, dlaczego w realiach przedmiotowej sprawy nie było możliwe przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu ewentualnego uzupełnienia dowodów

i materiałów, szczególnie w sytuacji, gdy organ nawet nie wskazał jaki zakres ma być przez organ I instancji uzupełniony oraz co należy dodatkowo w sprawie wyjaśnić lub uzasadnić;

4) art. 138 § 2 w zw. z art. 136 i art. 12 Kpa w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji kasacyjnej i niezgodne z prawem obarczenie organu I instancji obowiązkiem przeprowadzenia postępowania dowodowego

w toku ponownego rozpatrywania sprawy, w miejsce ewentualnego skorzystania przez organ odwoławczy z art. 136 Kpa, co w konsekwencji spowoduje również naruszenie art. 12 Kpa, statuującego zasadę szybkości postępowania;

5) art. 138 § 2 i art. 138 § 2a i w zw. z art. 8 § 1 i 2 i art. 107 Kpa, poprzez kolejne wydanie decyzji kasacyjnej przez organ II instancji, powołując się na wadę przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania (mimo zastosowania się do wytycznych zawartych w pierwszej decyzji kasacyjnej), bez wyjaśnienia, czy dokonana przez ten organ wykładnia przepisów prawa materialnego, która na etapie postępowania przed organem I instancji skutkowała wydaniem decyzji niezgodnej ze złożonym wnioskiem, jest prawidłowa.

W oparciu o powyższe zarzuty autor sprzeciwu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości przewyższającej stawkę minimalną.

Odpowiadając na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewody Podlaskiego wydana na podstawie art. 138 § 2 Kpa, czyli tzw. decyzja kasacyjna.

W aktualnym stanie prawnym decyzja taka podlega zaskarżeniu wyłącznie sprzeciwem, a nie skargą, zaś zasady rozpoznawania sprzeciwów od decyzji kasacyjnych zostały uregulowane w rozdziale 3a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa

w art. 138 § 2 Kpa, co oznacza, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 Kpa. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z art. 138 § 2 Kpa. Stosownie do treści art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 Kpa.

Powyższe potwierdza orzecznictwo, w którym akcentuje się, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji,

o której mowa w art. 138 § 2 Kpa. Ocena sądu powinna zatem sprowadzać się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne.

W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu pierwszej instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 Kpa. Kontrolując taką decyzję sąd nie ma podstaw do wyrażania oceny prawnej w zakresie szerszym niż odnoszącym się do przesłanek określonych w art. 138 § 2 Kpa (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 993/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że organ odwoławczy jest również organem merytorycznym (art. 15 Kpa daje stronie prawo do dwukrotnego merytorycznego, wszechstronnego rozpoznania sprawy), który w świetle art. 136 § 1 Kpa może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie

w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Powyższe oznacza, że skoro organ odwoławczy jest również organem merytorycznym, to w razie wątpliwości czy w postępowaniu odwoławczym konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego, czy z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 Kpa konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy powinien dążyć do zastosowania przepisu art. 136 Kpa. Wyjątkiem są przypadki, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm procesowych, a w szczególności w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadzono, ale

w rażący sposób naruszono w nim normy procesowe. Wskazać należy za Naczelny Sądem Administracyjnym, że zakres uzupełniającego postępowania dowodowego powinien służyć przede wszystkim stronom i skutecznemu oraz szybkiemu załatwieniu sprawy administracyjnej decyzją merytoryczną. Nie jest zatem wykluczone przeprowadzenie przez organ odwoławczy nowych dowodów, o ile cele te zostaną osiągnięte (zob. wyrok NSA w sprawie I OSK 1871/17, dostępny

w CBOSA). Innymi słowy, organ odwoławczy nie może zasłaniać się zasadą dwuinstancyjności postępowania i w ten sposób uchylać się od merytorycznego załatwienia sprawy. Jeśli ustali istnienie braków postępowania wyjaśniającego, zawsze powinien dokonać oceny czy braki te są na tyle poważne czy wręcz rażące, że wykluczają merytoryczne orzeczenie w drugiej instancji administracyjnej. Nie jest przy tym wystarczające ogólne wskazanie, że zakres postępowania wyjaśniającego przekracza prawne możliwości organu odwoławczego. Tę okoliczność należy rzetelnie uargumentować, zgodnie z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 Kpa (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 881/19).

Podkreślenia przy tym wymaga, że wykładnia zorientowana na cel art. 138 § 2 Kpa nakazuje przyjąć, że naruszenie, o którym mowa (przepisów postępowania), dotyczy wyłącznie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające, a nie jakichkolwiek innych przepisów postępowania, chyba że organ odwoławczy wykaże, że naruszenie tych innych przepisów miało wpływ na postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji (zob. bliżej A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska,

M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 138).

Dokonując kontroli decyzji kasacyjnej zaskarżonej w analizowanym przypadku sprzeciwem sąd doszedł do wniosku, że organ odwoławczy przekroczył swoje uprawnienia określone w art. 138 § 2 Kpa. Wojewoda zbyt pochopnie

i powierzchownie doszedł do wniosku, że był zobowiązanych do rozstrzygnięcia kasacyjnego, o którym mowa w tym przepisie.

Na taką ocenę wpływa przebieg dotychczasowego postępowania, z którego wynika – co zresztą pełnomocnik Spółki eksponuje w sprzeciwie - że skarżona decyzja jest drugą decyzją Wojewody wydaną w tej sprawie. W realiach tej sprawy, Starosta dwukrotnie odmówił Spółce zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla opisanej na wstępie inwestycji, jako przyczynę podając w obu rozstrzygnięciach okoliczność niespełnienia wymogu posiadania dostępu do drogi publicznej. Pierwsza z tych decyzji została przez Wojewodę wyeliminowana z obrotu prawnego z argumentacją wytykającą Staroście niepoinformowanie Strony w trybie art. 79a Kpa, że wystąpiły przesłanki od niej zależne, które mogą skutkować wydaniem decyzji negatywnej dla wnioskodawcy. Po wypełnieniu zaleceń organu odwoławczego z decyzji kasacyjnej z dnia 23 marca 2022 r. i zawiadomieniu strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz po poinformowaniu, że nie są wykazane przesłanki zależne od strony w zakresie wykazania dostępu prawnego do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji, co może skutkować wydaniem decyzji negatywnej dla wnioskodawcy – Starosta ponownie wydał decyzję negatywnie rozpatrującą wniosek Inwestora z dnia 21 lipca 2021 r. "Kasując" te rozstrzygnięcie Wojewoda argumentował natomiast, że organ

I instancji nie wypełniając obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, pozbawił stronę prawa do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Jak dotychczas zatem sprawa Spółki nie doczekała się merytorycznego rozstrzygnięcia, a organ odwoławczy dwukrotnie uchylał decyzje Starosty przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, że doszło do naruszenia procedury, które wyklucza pozostawienie w obiegu prawnym decyzji organu

I instancji. Wojewoda stwierdził jednocześnie, że zakres postępowania wyjaśniającego niezbędnego do przeprowadzenia przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy przekracza jego kompetencje określone w art. 136 Kpa. Jak słusznie jednak podnosi pełnomocnik Spółki organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie wskazał w jakim zakresie projekt budowlany należy uzupełnić

i co należy wyjaśnić. Z kontekstu sprawy i dotychczas wydanych decyzji domyślać się zaś można, że chodzi o sporne między organem i Spółką spełnienie wymogu dostępu inwestycji do drogi publicznej. Na żadne inne stwierdzone nieprawidłowości organ odwoławczy się nie powołał. Tymczasem to nie rolą organu I instancji i sądu jest domniemywanie intencji rozstrzygnięcia odwoławczego. Decyzja kasacyjna powinna klarownie przedstawiać przesłanki jakimi kierował się organ uznając konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a nie ogólnie jedynie powoływać się na kompetencje organu odwoławczego wynikające z art. 138 § 2 Kpa.

Jedynym konkretem skarżonej decyzji jest argument wskazujący, że Starosta ograniczając się jedynie do zawiadomienia na podstawie art. 10 oraz art. 79a Kpa, nie wezwał Inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Abstrahując już od tego, że Wojewoda nie wskazał wprost, o jakie nieprawidłowości chodzi i nie wyjaśnił nawet dostatecznie z jakiego powodu nie miał możliwości przeprowadzenia

w postępowaniu odwoławczym uzupełniającego postępowania dowodowego – akta sprawy dowodzą, że co do meritum strona skarżąca była co najmniej dwukrotnie informowana o możliwości wydania decyzji odmownej z powodu niewykazania przesłanek od niej zależnych w zakresie dostępu inwestycji do drogi publicznej, raz

w trybie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane (postanowienie z dnia 22 września 2021 r.), drugi raz w trybie art. 79a Kpa (zawiadomienie z dnia 5 kwietnia 2022 r.). Niezależnie od tego, co podkreśla Wojewoda w skarżonej decyzji, czy wydanie jego poprzedniej decyzji kasacyjnej spowodowało "usunięcie" poprzednio wydanego postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, strona skarżąca była pouczana o skutkach nie wykazania dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej i świadoma tych skutków przedstawiała argumentację oraz dokumentację mającą potwierdzać wypełnienie tego wymogu. Stanowisko to ocenił Starosta i Spółka oczekuje, że zostanie ono również ocenione po raz wtóry w administracyjnym toku postępowania przez organ drugiej instancji.

Zważywszy na dotychczasowy przebieg postępowania sąd uznał zatem, że zaskarżona decyzja Wojewody nie wyjaśnia przekonująco przesłanek wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego w oparciu o art. 138 § 2 Kpa (naruszenie przepisów postępowania przy jednoczesnym stwierdzeniu, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie).

Wojewoda powinien rzetelnie ocenić, czy istnieją w ogóle jakiekolwiek braki projektu budowlanego wymagające uzupełnienia, jeżeli uzna, że są takowe wskazać jakie oraz wyjaśnić, czy nie ma możliwości ich uzupełnienia na etapie postępowania odwoławczego. W świetle przeprowadzonego jak dotąd postępowania i sporu jaki powstał między Starostą i Spółką, nie można przy tym wykluczyć orzeczenia "odwoławczego" na każdej podstawie z art. 138 § 1 lub § 2 Kpa, z tym że motywy podjęcia takiej decyzji powinny być wszechstronnie wyjaśnione, zgodnie

z wymaganiami art. 107 § 3 Kpa.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151a § 1

w zw. z art. 64d § 1 p.p.s.a. O kosztach postanowiono w myśl art. 200 w zw.

z art. 205 § 2 i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Sąd nie uznał za stosowne podwyższenie opłaty minimalnej za czynności radcy prawnego w tej sprawie. W przywołanym

w sprzeciwie § 15 ust. 3 cyt. rozporządzenia przewidziano przypadki, gdy opłatę

w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy. W niniejszym przypadku sprawa nie podlegała rozpoznaniu na rozprawie, poza tym jej charakter i zawiłość, a także nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniają podwyższenia wynagrodzenia.

Stosownie do treści art. 151a § 3 p.p.s.a., od niniejszego wyroku nie przysługuje środek odwoławczy.