Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 171/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2012 r. postanawia: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 grudnia 2016 r. Skarżąca – L. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2012 r.

Pismem z dnia 23 stycznia 2017r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, złożenie oryginału dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia;

oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu zawarto pouczenie, iż nieusunięcie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie.

Z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone na adres pełnomocnika Skarżącej w dniu 25 stycznia 2017r. (zwrotne potwierdzenie odbioru -k. 52 akt sądowych).

W dniu 3 lutego 2017r. wpłynęło do Sądu pismo Skarżącej, w którym wskazano wartość przedmiotu zaskarżenia. Przy piśmie tym Skarżąca przesłała również uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa dla r. pr. M.P. Pełnomocnik wyjaśniła ponadto, że dokumenty potwierdzające umocowanie Prezesa Spółki – S.G. do działania w imieniu Skarżącej zostały złożone do akt postępowania przy piśmie z dnia 2 września 2016 r. Oryginały tego dokumentu znajduje się w posiadaniu Spółki, jednak z uwagi na nieobecność Prezesa Zarządu do dnia 17 lutego 2017 r. pełnomocnik wniosła o przedłużenie terminu do złożenia tego dokumentu.

W dniu 20 lutego 2017 r. wpłynęło do Sądu pismo Prezesa Spółki wraz z wypisem aktu notarialnego – Uchwałą powołującą p. S.G. na Prezesa Zarządu Skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, wzywa się o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni, o czym stanowi art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.". W sytuacji nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Należy zauważyć, że w rozpoznanej sprawie w wezwaniu z dnia 23 stycznia 2017 r., skierowanym do Skarżącej, wskazano sposób usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, złożenie oryginału dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu zawarto pouczenie o skutkach niewykonania wezwania we wskazanym terminie, tj. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, informując o rygorze odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 25 stycznia 2017 r. na wskazany przez nią adres. Siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 1 lutego 2017r.

Skarżąca w zakreślonym terminie wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia, oraz nadesłała pełnomocnictwo dla r. pr. M.P. Jednak dokument, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki w dacie jego udzielenia Skarżąca złożyła w dniu 17 lutego 2017 r., a więc po upływie terminu. Powyższe potwierdza pieczęć pocztowej placówki nadawczej.

W tym miejscu odnosząc się do wniosku pełnomocnika Skarżącej o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 84 p.p.s.a. przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Trzeba wskazać, iż przedłużać lub skracać terminy sądowe może również Sąd.

Należy mieć na uwadze, iż terminy procesowe dzielą się na ustawowe i sądowe. Pierwsze są wyszczególnione w ustawie i nie mogą być przez Sąd przedłużane lub skracane. Drugie natomiast wyznaczane są przez Sąd lub Przewodniczącego i mogą być w zależności od okoliczności przedłużane lub skracane.

Przykładem ustawowego terminu jest m.in. siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi. Nie może więc być przez Sądu wydłużany, czy skracany na podstawie art. 84 p.p.s.a.

Ponadto odnosząc się do wyjaśnień pełnomocnika, że dokument, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa znajdowało się w aktach administracyjnych trzeba stwierdzić, że nie ma ono znaczenia dla sprawy.

Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Co więcej, w przypadku gdy działa on w imieniu osoby prawnej, a tak jest w niniejszej sprawie, to powinien nadto dołączyć dokument stwierdzający umocowanie do jej reprezentowania przez osobę, która pełnomocnictwa udzieliła - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. Ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie – dokumentem (art. 29 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, treść art. 37 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Co więcej, w przypadku gdy działa on w imieniu osoby prawnej, a tak jest w niniejszej sprawie, to powinien nadto dołączyć dokument stwierdzający umocowanie do jej reprezentowania przez osobę, która pełnomocnictwa udzieliła. Zatem obowiązek złożenia pełnomocnictwa jest powiązany z "pierwszą czynnością procesową". W ocenie Sądu nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi. Przy pierwszej czynności sądowej pełnomocnik ma obowiązek złożyć do akt sprawy sądowoadministracyjenej jako sprawy nowej i odrębnej od sprawy administracyjnej, której rozstrzygnięcie jest przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym pełnomocnictwo wraz z dokumentem, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej w dacie jego udzielenia. Wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że oba te przepisy odnoszą się do postępowania przed sądami administracyjnymi i oba dotyczą akt sądowych danej sprawy.

Wypada także dodać, że obowiązku złożenia pełnomocnictwa ustawa nie wiąże z ustaleniem, czy znajduje się ono w aktach sprawy, ale z dokonaniem pierwszej czynności procesowej; akta sprawy to określony, indywidualny dla każdej sprawy, zbór dokumentów, do którego złożone pełnomocnictwo należy włączyć.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 12a § 1 p.p.s.a. dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 1, tworzy się akta. Akta mogą być tworzone w postaci elektronicznej lub papierowej. Artykuł 1 p.p.s.a. zawiera definicję legalną sprawy sądowoadministracyjnej. Jest to sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz każda inna sprawa, do której stosuje się przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie odrębnych ustaw. Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie sposobu postępowania z aktami spraw sądowoadministracyjnych w wojewódzkich sądach administracyjnych i Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 505) - tworzenie akt sprawy następuje na podstawie zarządzenia przewodniczącego wydziału. Dokumentację w aktach sprawy gromadzi się w porządku chronologicznym (ust. 2). Przyjąć należy więc, że akta sprawy to dokumenty zgromadzone w toku postępowania przed określonym organem, z tym że dla każdej sprawy zakłada się osobne akta. Zatem używane w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęcie "akta sprawy" musi być każdorazowo interpretowane w kontekście, w jakim zostało użyte, co z kolei pozwala ocenić, o akta jakiej sprawy w danym przypadku chodzi, tj. sprawy sądowoadministracyjnej czy sprawy administracyjnej.

Tym samym Sąd podziela ugruntowaną w orzecznictwie wykładnię art. 37 § 1 p.p.s.a., w myśl której nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym fakt, że stosowny dokument został już dołączony do akt administracyjnych sprawy (por. np. wyroki z dnia: 22 sierpnia 2008 r., II FSK 829/07; 23 września 2008 r., I FSK 347/08; 13 lutego 2009 r., II FSK 1692/07; 26 maja 2009 r., II FSK 413/09; 27 listopada 2009 r., II FSK 430/09, z 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3487/13, z 11 lutego 2014 r., sygn.. akt II FSK 3769/13, 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1175/14).

Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, orzekł jak w sentencji.