Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 844/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności środka odwoławczego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

Skarżący M. S. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, że dochody z działalności gospodarczej nie są stałe i są obciążone egzekucją. Dochody te wynoszą do 5.000 zł. Skarżący wyjaśnił, że pomaga rodzicom, a bywa, że to on korzysta z ich pomocy.

W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zajmowany lokal jest przez niego wynajmowany. Podkreślił, że pomoc rodzicom jest realizowana przez codzienne zakupy oraz od czerwca br. przez finansowanie opieki domowej. Skarżący przesłał zeznanie podatkowe, deklaracje VAT, zestawienie przychodów i kosztów, kopie wpłat w postępowaniu egzekucyjnym.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że udzielenie stronie prawa pomocy sprowadzać się powinno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienia NSA z: 23 stycznia 2013 r. I FZ 2/13 oraz II FZ 1017/12; 10 stycznia 2013 r. II FZ 1005/12). Dotyczy to przede wszystkim osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z tym postępowaniem.

Zdaniem referendarza sądowego Skarżącego do tej kategorii nie można zaliczyć.

Z nadesłanych materiałów wynika, że źródłem utrzymania Skarżącego jest działalność gospodarcza, z której w 2014 r. osiągnął dochód w wysokości 105.647,84 zł (przychód i koszty jego uzyskania wyniosły odpowiednio 421.908,60 zł i 316.260,76 zł). Obrót utrzymywał się zatem na wysokim poziomie. Poziom ten obrazują również deklaracje VAT-7 za okres listopad 2014 r.-kwiecień 2015 r. (w okresie tym poziom sprzedaży i zakupów wynosił 12.520-33.989 zł) oraz księga przychodów i rozchodów (w okresie styczeń-maj 2015 r. przychód wyniósł 141.118,66 zł, zaś wydatki 102.751,53 zł).

Powyższe dane nie pozwalają zaliczyć Skarżącego do osób rzeczywiście ubogich, których środki do życia są ograniczone. Tymczasem do takiej właśnie kategorii skierowana jest instytucja prawa pomocy. Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1 lutego 2013 r. (II OZ 45/13) instytucja ta ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadku osób, które wykażą, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.

Trudno zatem uznać, iż Skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z prowadzonym przezeń sporem sądowym, zwłaszcza, że jedynym takim kosztem (do opłacenia którego jest aktualnie zobowiązany) jest wpis od skargi w kwocie 100 zł.

W tej sytuacji w sprawie nie może mieć decydującego znaczenia fakt dokonywanych w postępowaniu egzekucyjnym wpłat oraz świadczonej na rzecz rodziców pomocy.

Z tych względów uznać należało, że Skarżący nie wykazał, iż jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.

Ubocznie jedynie referendarz sądowy zauważa, że Skarżący nie przesłał wyciągów z rachunku bankowego (nie wskazał też jakoby go nie posiadał). Nie przedstawił również wykazu ponoszonych wydatków.