Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 316/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 64 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia S. w W. na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 kwietnia 2023r. I. stwierdza, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 27 kwietnia 2023r., a bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu do rozpoznania wniosku z dnia 27 kwietnia 2023r., w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami sprawy; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2023 r. (z odnotowanym wpływem w dniu 27 kwietnia 2023 r.; dalej: wniosek z dnia 27 kwietnia 2023 r.), w powołaniu na art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 poz. 902; dalej: u.d.i.p.), Stowarzyszenie S. zwróciło się do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu o udzielenie informacji o reklamach i ogłoszeniach wykupionych przez tę Dyrekcję w 2022 r., w mediach, poprzez przesłanie zestawienia zawierającego tytuł czasopisma/radia/telewizji i zbiorczej kwoty brutto, na którą opiewały umowy na publikację reklam i ogłoszeń w 2022 r. w w/w mediach.

W odpowiedzi na ten wniosek, pismem z dnia 11 maja 2023 r., Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych poinformowała wnioskodawcę, że udostępnienie informacji publicznej w sposób i w zakresie wskazanym we wniosku wymaga jej przetworzenia i przekształcenia, co wiąże się z dodatkowymi kosztami i nakładem pracy. Wskazując na te przesłanki adresat wniosku wezwał wnioskodawcę do wykazania, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., "dlaczego i w jaki sposób uzyskanie tych informacji, w tym przetworzonych, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego".

W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia 19 maja 2023 r. Stowarzyszenie S. podniosła, że poza ogólnymi twierdzeniami dotyczącymi informacji publicznej przetworzonej, które można dopasować do każdego stanu faktycznego, organ nie wskazał na czym rzeczywiście miałoby polegać wytworzenie nowo jakościowej informacji. Wnioskodawca wyraził przekonanie, że wyszukanie informacji nie stanowi przetworzenia informacji. Wskazał, że w związku z doniesieniami medialnymi (strona wskazała tu na odpowiedni link) szczególnie istotne dla interesu publicznego jest poznanie rzeczywistych wydatków, jakie na media przeznaczają Lasy Państwowe.

Pismem z dnia 5 czerwca 2023 r., Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych poinformował Stowarzyszenie o pozostawieniu wniosku z dnia 27 kwietnia 2023 r. bez rozpoznania. Jak wskazano w treści tego pisma, wnioskodawca, wezwany do uzupełnienia braków wniosku poprzez wykazanie przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., odmówił wykazania szczególnej istotności uzyskania informacji przetworzonej dla interesu publicznego. Odmawiając wykazania tej przesłanki, wnioskodawca uniemożliwił merytoryczne rozpoznanie wniosku. Z uwagi na powyższe, organ pozostawił wniosek o udzielenie informacji publicznej bez rozpoznania na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Wnosząc skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 27 kwietnia 2023 r. Stowarzyszenie podniosło zarzut naruszenia - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a nadto, art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.) poprzez jego zastosowanie, podczas gdy przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przewidują możliwości pozostawienia wniosku o udostępnienie informacji bez rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała zasadność przyjętej przez adresata wniosku oceny, że wnioskowana informacja publiczna ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Dodatkowo podniosła, że przetworzony charakter informacji publicznej organ obowiązany był wykazać, czego nie uczynił. Niezależnie od tych zarzutów strona skarżąca oświadczyła, że wykazała dlaczego wnioskowana informacja publiczna jest szczególnie istotna dla interesu publicznego.

Końcowo podniosła, że organ pozostawiając wniosek strony bez rozpoznania zastosował rygor, którego nie przewiduje ustawa o dostępie do informacji publicznej. W rozwinięciu tej argumentacji strona zwróciła uwagę, że instytucja pozostawienia wniosku bez rozpoznania wynika z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a przepisy tego kodeksu mogą być - w sprawach wniosków składanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej - stosowane tylko w przypadkach określonych w tej ustawie. Ta natomiast nie daje możliwości zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., tj. pozostawienia wniosku o udzielenie informacji publicznej bez rozpoznania.

Na tej podstawie Stowarzyszenie wniosło o:

- zobowiązanie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych do rozpoznania wniosku z dnia 27 kwietnia 2023 r.;

- stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

- wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1364; dalej: p.p.s.a.);

- zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie a nadto zarzucając, że strona nadużywa prawa do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Jak stanowi art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny zasadności stanowiska strony skarżącej odnośnie do zarzucanej Dyrektorowi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 27 kwietnia 2023 r.

O ile przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności to w piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas,

gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Istotną kwestią z punktu widzenia bezczynności jest zatem ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na przedmiot sprawy określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te zostały uregulowane przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W wyrokowanej sprawie niesporną okolicznością jest, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a przedmiot wniosku stanowi informację publiczną. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2022 r., poz. 672 ze zm.), Lasy Państwowe są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Z kolei w art. 32 ust. 2 pkt 2 tej ustawy wymieniono jednostki organizacyjne wchodzące w skład Lasów Państwowych, do których należą m.in. regionalne dyrekcje Lasów Państwowych. Natomiast zgodnie z art. 34 pkt 1 ww. ustawy, do kompetencji Dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych należy w szczególności reprezentacja Skarbu Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w zakresie swojego działania.

W świetle tych przepisów nie ulega wątpliwości, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu jako podmiot reprezentujący Skarb Państwa, jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Wskazany organ jest podmiotem reprezentującym Skarb Państwa zgodnie z odrębnymi przepisami, tj. przepisami ustawy o lasach - art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2023 r., sygn. akt III SAB/Gd 179/23).

Sam przedmiot wniosku, to jest informacje dotyczące reklam i ogłoszeń wykupionych przez organ w 2022 r. w mediach i przesłanie zestawienia zawierającego tytuł czasopisma/radia/telewizji i zbiorczej kwoty brutto, na którą opiewały umowy na publikację reklam i ogłoszeń w 2022 r. w wymienionych mediach, jak już wspomniano mieści się w zakresie informacji mających walor informacji publicznych podlegających udostępnieniu.

Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja o sposobie wydatkowania środków publicznych na cele o jakich traktuje wniosek strony niewątpliwie stanowi informację publiczna. Zresztą, podmiot zobowiązany w sprawie nie zaprzeczał, że wniosek Stowarzyszenia dotyczy informacji publicznej, a jedynie odmiennie od strony skarżącej uznał, że wniosek ten dotyczy informacji publicznej przetworzonej, czego dalszą konsekwencją było skierowanie do strony wezwania do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Spełnienie przesłanek podmiotowej i przedmiotowej oznacza z kolei powinność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania złożonego przez stronę wniosku w sposób zgodny z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Trzeba w tym miejscu wskazać, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał też, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej lub podmiot niebędący organem władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p.).

Z powołanych przepisów wynika zatem wprost, że organ do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku (udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej) albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub w ten sam sposób umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Odmowa realizacji żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej dokonana w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21).

W przypadku informacji publicznej przetworzonej ustawodawca przyjął, że udostępnienie tego rodzaju informacji następuje w takim zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

W okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy adresat wniosku ocenił, że żądanie wniosku z dnia 27 kwietnia 2023 r. dotyczy informacji mającej charakter przetworzony, wobec czego wezwał wnioskodawcę do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie przesądzając na tym etapie prawidłowości samej oceny żądania wniosku jako informacji publicznej Sąd podziela zarzuty skargi wskazujące na to, że zastosowany przez podmiot zobowiązany rygor w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania z uwagi na niewykazanie przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie ma umocowania prawnego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że sytuacja, w której podmiot zobowiązany odmawia udostępnienia informacji publicznej z uwagi na jej przetworzony charakter przy jednoczesnym braku wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. powinna mieć formę decyzji administracyjnej, który to tryb reguluje art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (mający zastosowanie do przypadków odmowy udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej) oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. (mający zastosowanie do przypadków odmowy udostępnienia informacji publicznej przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, niebędący organem władzy publicznej).

Za stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z dnia 8 listopada 2023 r. (sygn. akt II SAB/Sz 116/23), że brak reakcji uprawnionego na wezwanie do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. wykazania szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego nie stanowi braku formalnego wniosku, co wyklucza stosowanie art. 64 § 2 k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowiąc w art. 16 ust. 2, że przepisy k.p.a. stosuje się do decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie daje podstaw do stosowania k.p.a. w innych przypadkach. Postępowanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest, co do zasady, postępowaniem odformalizowanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2285/21). Co do zasady, wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Po 164/23).

Konkludując, skoro podmiot zobowiązany uznał, że wniosek Stowarzyszenia dotyczy informacji publicznej przetworzonej oraz że w sprawie nie została wykazana przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., to odmowa udostępnienia informacji publicznej w powołaniu na argumentację zaprezentowaną przez organ powinna przyjąć formę decyzji administracyjnej, pozwalając na ocenę poprawności rozstrzygnięcia zarówno w administracyjnym toku instancji, jak i kontrolę w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wymagany prawem sposób załatwienia sprawy z wniosku Stowarzyszenia w sprawie nie miał jednak miejsca, co przesądza o tym, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając to na uwadze, a podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak punkcie I wyroku, a w punkcie II wyroku, na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych do rozpoznania wniosku z dnia 27 kwietnia 2023 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami sprawy.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu podmiot zobowiązany powinien przyjąć, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie określa warunków formalnych podania w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a., lecz ustanawia materialnoprawne warunki udzielenia informacji publicznej. W przypadku podtrzymania stanowiska, że żądana przez stronę informacja ma charakter przetworzony oraz w sytuacji uznania, że w sprawie nie została wykazana przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. rzeczą adresata wniosku jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, która to decyzja powinna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W wyrokowanej sprawie przedwczesne jest wypowiadanie się co do kwestii, czy żądana informacja publiczna ma charakter przetworzony oraz co do tego, czy zaistniały warunki do udostępnienia takiej informacji.

Odnosząc się do argumentacji podmiotu zobowiązanego ukierunkowanego na wykazanie, że strona skarżąca nadużywa prawa do informacji publicznej należy podnieść, że ten rodzaj argumentacji pojawił się dopiero w odpowiedzi na skargę, że przedmiotem sądowej kontroli nie podlega stanowisko podmiotu zobowiązanego przedstawione w odpowiedzi na skargę, lecz w piśmie z dnia 5 czerwca 2023 r.

Orzeczona bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych nie miała cech rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd nie dopatrzył się, aby bezczynność podmiotu zobowiązanego wynikała ze złej jego woli, czy miała cechy celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych przepisami prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez podmiot zobowiązany jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W kontrolowanej sprawie, orzeczona bezczynność organu wynikała z braku podjęcia przez organ czynności we właściwej formie.

Zawarte w punkcie III wyroku orzeczenie o oddaleniu dalej idącej skargi znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 151 p.p.s.a. i odnosi się do zawartego w skardze żądania wymierzenia Dyrektorowi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych grzywny. Należy dostrzec, że orzeczenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu. W orzecznictwie sadowym zwraca się uwagę, że zarówno orzeczenie grzywny jak i przyznanie sumy pieniężnej powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Sz 123/23). Nadto, że zastosowanie środków z art. 149 § 2 p.p.s.a odnosić należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy nie daje podstaw do twierdzenia, że adresat wniosku celowo unikał udostępnienia stronie żadnych przez nią informacji. Nadto, trzeba też mieć na w względzie to, że odpowiedział na wniosek strony, a następnie, pisemnie poinformował stronę o sposobie załatwienia jej wniosku (poprzez pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania). Wprawdzie organ zastosował rygor nieznany ustawie o dostępie do informacji publicznej, niemniej, sama ta okoliczność, wynikająca przecież z błędnej wykładni przepisów prawa, nie może stanowić podstawy do nałożenia na organ grzywny tak jak tego domaga się strona w skardze. Dodatkowo trzeba też podnieść, że celem grzywny jest przymuszenie organu do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, mając na uwadze okoliczności faktyczne, uzasadnionym jest przyjęcie, że zobowiązanie adresata wniosku do jego rozpoznania w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy w dostateczny sposób zmobilizuje podmiot zobowiązany do jego załatwienia w sposób odpowiadający wymogom prawa, bez potrzeby stosowania dodatkowego środka jakim jest grzywna.

O kosztach postępowania (punkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.