Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 185/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 15 § 1 pkt 4 i  § 2 w zw. z art. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska (spr.) sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Jelenia Góra o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Jelenia Góra a Prezydentem Miasta Szczecin w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku P.C. o udzielenie pomocy finansowej z zakresu pomocy społecznej postanawia: wskazać Prezydenta Miasta Szczecin jako organ właściwy w sprawie


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 8 listopada 2011 r. Prezydent Miasta Jelenia Góra wystąpił o rozstrzygniecie sporu o właściwość, zaistniałego pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Szczecin o to, który z nich jest właściwy do rozpoznania wniosku P. C. o przyznanie środków finansowych z pomocy społecznej. Spór ten powstał wobec przekazania przez Prezydenta Miasta Szczecin tego wniosku do załatwienia Prezydentowi Miasta Jelenia Góra.

W uzasadnieniu wniosku o rozpoznanie sporu Prezydent Miasta Jelenia Góra wskazał, że Prezydent Miasta Szczecin uznał P. C. za osobę bezdomną, ostatnio zameldowaną w Jeleniej Górze, jednak nie można się z tym zgodzić, bowiem zamieszkuje on w Szczecinie przy ul. K. w pustostanie, zatem w lokalu służącym do zaspokajania jego potrzeb mieszkaniowych. Nadto, zdaniem wnioskodawcy, P. C. od jakiegoś już czasu przebywa w Szczecinie, gdzie jest zadomowiony, co wskazuje, że przebywanie to jest związane z zamiarem stałego pobytu.

Odpowiadając na wniosek, Prezydent Miasta Szczecin podkreślił, że pustostanu, tj. lokalu pozbawionego mediów, będącego w złym stanie technicznym nie można uznać za lokal mieszkalny, nadto przebywanie w pustostanie przez P. C. jest nielegalne, a wobec tego pobyt w Szczecinie nie może być rozumiany jako zamiar stałego przebywania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, iż P. C. ostatnie miejsce zameldowania posiadał w Jeleniej Górze, jednak nie mieszka pod tym adresem ani nie utrzymuje stosunków z zamieszkująca tam rodziną – żoną i dwójką dzieci, mieszka natomiast w Szczecinie, zajmując pustostan. Wynika z nich też, że prowadzi sam gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze zbierania surowców wtórnych i chce zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny, ale nie może tego uczynić, gdyż ukradziono mu dowód osobisty.

Ustalenia te, dokonane przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, wskazują, że miejscem pobytu P. C. jest Szczecin i z tym miejscem wiąże swoje sprawy życiowe. Do Prezydenta tego miasta zwrócił się też o przyznanie środków finansowych z pomocy społecznej.

W takiej sytuacji zastosowanie powinien mieć art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1302 ze zm.) stanowiący, że gminą właściwą jest gmina miejsca zamieszkania, co w związku z art. 25 k.c. należy rozumieć przez gminę, w której osoba ubiegająca się o pomoc ma miejsce pobytu, rozumiane jako związane z zamiarem stałego przebywania. W sprawie w jej stanie faktycznym trudno byłoby uznać, iż to Jelenia Góra miałaby udzielić pomocy P. C., bo choć ma tam miejsce zameldowania, to jednak życie koncentruje w Szczecinie.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).