Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3829/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a pkt 2, art. 135g ust. 2, art. 135j ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 138, art. 135n ust. 4 pkt 3 oraz art. 135l ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 30 lipca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 278/20 w sprawie ze skargi K.K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 stycznia 2020 r. nr 2/2020/O w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 278/20, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 stycznia 2020 r. nr 2/2020/O w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Z akt sprawy wynika, że w Komendzie Powiatowej Policji w L. w związku z ujawnieniem uszkodzenia pojazdu służbowego marki [...] o nr rej. [...] zostały przeprowadzone czynności wyjaśniające, w wyniku których ustalono, że do uszkodzenia pojazdu doszło w trakcie użytkowania go przez [...] K.K. W związku z uznaniem zaistniałego przewinienia dyscyplinarnego za czyn mniejszej wagi, w dniu 30 sierpnia 2019 r. przeprowadzono z wyżej wymienionym rozmowę dyscyplinującą, o której mowa w art. 132 ust. 4b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.). Policjant nie zgodził się z wnioskami zawartymi w sprawozdaniu z przeprowadzonych czynności wyjaśniających.

W związku z powyższym, Komendant Powiatowy Policji w L. postanowieniem z dnia 10 września 2019 r. nr 4/2019 wszczął przeciwko [...] K.K. postępowanie dyscyplinarne, w którym zarzucił mu, że w dniu [...] czerwca 2019 r., podczas pełnionej służby w patrolu interwencyjnym w Komendzie Powiatowej Policji w L., nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że będąc kierującym powierzonego mu do użytkowania pojazdu służbowego marki [...] o nr rej. [...] w sposób nieprawidłowy wykonał obsługę podstawową sprzętu transportowego po zakończeniu jego eksploatacji w zakresie przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń i nie ujawnił uszkodzenia pokrywy silnika, które powstało w trakcie użytkowania przez niego pojazdu w czasie służby, w efekcie czego nie powiadomił o usterce kierownika komórki organizacyjnej, jak też nie sporządził na tę okoliczność wymaganej dokumentacji w postaci notatki służbowej, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 4 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 65 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2018 r. w sprawie organizacji obsługi technicznej i napraw sprzętu transportowego w Policji w zw. z pkt 3.3 lit. g załącznika nr 1 do w/w zarządzenia, określającego zakres czynności obsługi podstawowej sprzętu transportowego.

Komendant Powiatowy Policji w L., po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] K.K. obwinionemu o popełnienie wyżej opisanego przewinienia dyscyplinarnego, orzeczeniem z dnia 14 października 2019 r. nr 3/2019, orzekł karę nagany.

Na skutek wniesienia przez obwinionego od powyższego orzeczenia odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który orzeczeniem z dnia 14 listopada 2019 r. nr 15/2019/O uchylił w całości zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Wskazał, że w sentencji zaskarżonego orzeczenia brak jest rozstrzygnięcia o stwierdzeniu winy w zakresie popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu. Ponadto podał, że orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną (art. 135j ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji). Stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie opis przewinienia dyscyplinarnego popełnionego przez obwinionego nie jest adekwatny do przywołanej kwalifikacji prawnej. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem art. 135j ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy o Policji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Komendant Powiatowy Policji w L. postanowieniem z dnia 25 listopada 2019 r. nr 5/2019, na podstawie art. 135e ust. 10 ustawy o Policji, dokonał zmiany zarzutu w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] K.K. i przedstawił zarzut następującej treści: "W dniu [...] czerwca 2019 roku, będąc użytkownikiem pojazdu służbowego marki [...] o nr rej. [...], wbrew obowiązkowi dokonania przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń po zakończeniu eksploatacji pojazdu, nieprawidłowo wykonał tę czynność, w następstwie czego nie ujawnił uszkodzenia pokrywy silnika, które powstało w trakcie użytkowania przez niego pojazdu, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z pkt 3.3 lit. g zakresu czynności obsługi podstawowej sprzętu transportowego, stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 65 Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2018 roku w sprawie organizacji obsługi technicznej i napraw sprzętu transportowego w Policji".

W związku z powyższym, obwiniony został przesłuchany na okoliczność zmiany zarzutu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Następnie w charakterze świadka przesłuchano [...], dołączono opinię służbową dotyczącą obwinionego z dnia 6 maja 2019 r., a także zapoznano obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego.

Organ w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił, że w dniu [...] czerwca 2019 r. służbę patrolową w godzinach od 18.00 do godz. 6.00. pełnili [...] K.K. oraz [...] i został im przydzielony radiowóz marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był [...] K.K., natomiast dysponentem był [...]. Przesłuchany w charakterze świadka [...] zeznał, że ani przed służbą ani po jej zakończeniu nie zwrócił uwagi na to, aby radiowóz był uszkodzony. Stwierdził, że podczas opuszczania pojazdu w trakcie realizacji zadań nie oglądał go. Nie uszkodził pojazdu i nie wie jak do tego doszło.

Parking wewnętrzny Komendy Powiatowej Policji w L. jest objęty monitoringiem. Tego dnia pierwszy wyjazd przedmiotowego radiowozu został zarejestrowany na monitoringu o godz. 10.02. Na zarejestrowanym przez monitoring obrazie widać, że pokrywa silnika pojazdu nie posiada uszkodzeń. [...], który użytkował pojazd bezpośrednio przed pobraniem przez [...] K.K. zeznał, że gdy ten samochód pobierał do służby, jak również po zakończeniu w tym dniu użytkowania, oglądał go pod kątem ewentualnych uszkodzeń karoserii i nie widział, by takie posiadał.

Gdy patrol [...] K.K. oraz [...] kończył służbę, kamera o godzinie 5.44 zarejestrowała moment wjazdu wymienionego pojazdu na parking. O tej porze widoczność była bardzo dobra, w związku z czym wyraźnie widać, że w tym momencie pojazd posiadał wgniecenie pokrywy silnika, po stronie prawej.

Kolejnym użytkownikiem radiowozu był [...], który zeznał, że w dniu 27 czerwca 2019 r. ok. godz. 6.50 przed wyjazdem w rejon służbowy dokonał sprawdzenia karoserii pojazdu marki [...] o nr rej. [...] pod kątem ewentualnych uszkodzeń oraz sprawności technicznej i na pokrywie silnika od razu zauważył zagięcie karoserii. Było ono wyraźnie widoczne i znajdowało się po prawej stronie tej pokrywy. O tym fakcie powiadomił dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w L. oraz telefonicznie kierownika [...], który przyznał, że nic nie wiedział o tym uszkodzeniu. W książce kontroli pracy sprzętu transportowego także nie było żadnych wpisów o awariach lub uszkodzeniach.

Komendant Powiatowy Policji w L., po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] K.K. obwinionemu o popełnienie wyżej opisanego przewinienia dyscyplinarnego, orzeczeniem z dnia z dnia 17 grudnia 2019 r. nr 4/2019 uznał wyżej wymienionego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w zarzucie przedstawionym w postanowieniu z dnia 25 listopada 2019 r. nr 5/2019 i orzekł karę nagany.

Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem odwołania wniesionego przez [...] K.K. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o jego uchylenie i uniewinnienie obwinionego. Policjant zarzucił m.in., że wydane w sprawie orzeczenia nie mogą pozostać w obrocie prawnym z uwagi na rażące uchybienia procesowe. Organ drugiej instancji rażąco naruszył prawo poprzez wydanie w sprawie decyzji kasacyjnej, na mocy której zostało uchylone w całości orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 14 października 2019 r. nr 3/2019, gdy tymczasem Komendant Wojewódzki Policji w [...] winien był wydać rozstrzygnięcie oparte na podstawie m.in. 135n ust. 4 pkt 1 lub 2 ustawy o Policji, a zatem rozstrzygnięcie reformatoryjne w sprawie, tym bardziej, że przeprowadził ocenę merytoryczną całości zarzutów podniesionych w odwołaniu, które uznał w całości, a co wprost wynika z treści uzasadnienia orzeczenia. Ponadto orzeczenie organu odwoławczego nie zawierało pouczenia o prawie, trybie i terminie jego zaskarżenia, mimo że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że na przedmiotowe orzeczenie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Ponadto wskazał, że na skutek postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 25 listopada 2019 r. nr 5/2019 o zmianie zarzutów obwiniony de facto został uniewinniony od pierwotnie postawionego zarzutu w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, co powoduje, że zebrany materiał dowodowy odnośnie pierwotnego zarzutu utracił aktualność i nie może stanowić podstawy orzekania o odpowiedzialności dyscyplinarnej obwinionego. W związku z powyższym organ pierwszej instancji powinien na nowo przeprowadzić czynności dowodowe w całości lub znacznej części, czego jednak nie uczynił, albowiem ograniczył się tylko do ponownego przesłuchania obwinionego i świadka [...]. Dodatkowo zauważył, że z treści nowo przedstawionego zarzutu nie wynika, czy obwiniony zarzucanego czynu miał dopuścić się w trakcie służby czy też w czasie wolnym, a ma to istotne znaczenia aby dokonać poprawnej kwalifikacji prawnej czynu. Policjant może bowiem dopuścić się naruszenia dyscypliny służbowej tylko w służbie, a poza służbą może odpowiadać za nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej. Organ pierwszej instancji nie udowodnił obwinionemu winy w popełnieniu zarzucanego czynu. W ocenie odwołującego, nie można rozciągać odpowiedzialności dyscyplinarnej na policjanta za sam fakt nieujawnienia określonego uszkodzenia pojazdu, w przypadku, gdy czynność przeglądu została dokonana. Wykonanie czynności związanych z przeglądem nadwozia nie jest czynnością służbową w rozumieniu m.in. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji i nie może sama w sobie stanowić przewinienia dyscyplinarnego.

Komendant Wojewódzki w Krakowie orzeczeniem z dnia 14 stycznia 2020 r. nr 2/2020/O, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, po rozpatrzeniu odwołania [...] K.K. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 17 grudnia 2019 r. nr 4/2019, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, że w postępowaniu dyscyplinarnym zgromadzono wystarczający materiał dowodowy i podjęto czynności niezbędne do wyjaśniania sprawy. Wskazał, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej. Ustalony stan faktyczny został potwierdzony w oparciu o materiał dowodowy, w tym o zeznania przesłuchanych świadków oraz zabezpieczone nagrania z monitoringu wizyjnego, obejmującego teren parkingu znajdującego się przy Komendzie Powiatowej Policji w L.. Zdaniem organu odwoławczego, stan faktyczny sprawy, a w szczególności okoliczności popełnienia przez obwinionego przewinienia dyscyplinarnego, nie nasuwają wątpliwości.

Odnosząc się do kwestii wcześniejszego uchylenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 14 października 2019 r. nr 3/2019 stwierdził, że dostrzeżony w postępowaniu odwoławczym brak rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji w osnowie orzeczenia o winie obwinionego stanowił naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniało uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Kolejnym powodem uchylenia w/w orzeczenia był fakt, że w rozpoznawanej sprawie opis przewinienia dyscyplinarnego popełnionego przez obwinionego nie był adekwatny do przywołanej kwalifikacji prawnej. Z opisu zarzutu wynika, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego poprzez niedopełnienie obowiązków (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji), poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności służbowej polegającej na przeglądnięciu nadwozia pod kątem ujawnienia ewentualnych uszkodzeń po zakończeniu eksploatacji pojazdu służbowego i nieujawnieniu uszkodzeń na pojeździe (art. 132 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy o Policji). Natomiast w kwalifikacji prawnej został podany art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, który jest przepisem ogólnym, wskazującym jedynie na odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zarzut składa się z opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej, która musi być przytoczona dokładnie, a przepis należy wskazać w sposób ścisły z powołaniem odpowiednio: artykułu, paragrafu, punktu i litery. Stwierdzone uchybienie zostało uznane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jako naruszenie przepisów postępowania, które skutkowało uchyleniem orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji i przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpoznania. W tym przypadku naprawienie tego uchybienia było możliwe jedynie poprzez wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji w L. postanowienia o zmianie/uzupełnieniu zarzutów. Tym samym w sprawie było konieczne wykonanie czynności dowodowych poprzez m.in. przesłuchanie obwinionego na tę okoliczność i ewentualne zweryfikowanie linii obrony obwinionego oraz zapoznanie go z aktami, a także innych czynności dowodowych wynikłych w trakcie prowadzonego postępowania. Wydanie przez organ odwoławczy w tej sprawie orzeczenia kasacyjnego nie stanowiło naruszenia art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji.

W odniesieniu do kolejnego zarzutu dotyczącego braku pouczenia o prawie, trybie i terminie zaskarżenia orzeczenia organu drugiej instancji wskazał, że art. 138 ustawy o Policji statuuje prawo obwinionego do złożenia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie lub postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne. Orzeczeniem, o którym mowa w przywołanym przepisie nie będzie każde orzeczenie wydane przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego w trybie art.135n ustawy o Policji. Przepis ten nie daje możliwości zaskarżenia wszystkich orzeczeń wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym, a jedynie tych, które to postępowanie kończą. Natomiast orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 listopada 2019 r. nr 15/2019/O nie kończyło postępowania dyscyplinarnego, nie załatwiało ostatecznie sprawy, to tym samym obwinionemu nie przysługiwało prawo do wniesienia na to orzeczenie skargi do sądu administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu obwinionego podważającego popełnienie przewinienia w trakcie pełnionej przez niego służby, Komendant Wojewódzki w Krakowie stwierdził, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wskazują, że do naruszenia dyscypliny służbowej doszło w trakcie wykonywanych przez [...] K.K. obowiązków służbowych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że czyn którego dopuścił się obwiniony jest zawiniony i został popełniony z winy nieumyślnej, gdyż nie zachował on ostrożności, która w danych warunkach była od niego wymagana i nie wykonał sprawdzenia pojazdu w sposób prawidłowy, co spowodowało nieujawnienie przez niego szkody w pojeździe.

Organ odwoławczy za niezasadny uznał także zarzut nieprawidłowego wykonania przez niego obsługi podstawowej pojazdu. Zasady użytkowania służbowego sprzętu transportowego zostały uregulowane w zarządzeniu Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2018 r. nr 65 w sprawie organizacji obsługi technicznej i napraw sprzętu transportowego w Policji. Obwiniony zapoznał się z treścią przedmiotowego zarządzenia oraz załącznikiem nr 1. Zgodnie z przywołanym przepisem, kierujący ma obowiązek m.in. dokonania przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń. Nie chodzi tu o samo dokonanie przeglądu, ale o wykonanie tej czynności w taki sposób, aby ujawnić istniejące uszkodzenia. Wprawdzie przepisy niniejszego zarządzenia nie wskazują, w jaki sposób ta czynność ma być wykonana, to jednak w rozpatrywanym przypadku ta kwestia nie budzi żadnych wątpliwości i nie wymaga komentarza oraz szczegółowej instrukcji, albowiem na zapisie monitoringu uszkodzenie pokrywy silnika jest wyraźnie widoczne. W chwili zakończenia przez [...] K.K. służby było już jasno i była bardzo dobra widoczność. Dodatkowo, przesłuchany w charakterze świadka [...] zeznał, że na pokrywie silnika od razu zauważył zagięcie karoserii. Było ono wyraźnie widoczne i znajdowało się po prawej stronie pokrywy. Nieujawnienie uszkodzenia pokrywy silnika, które było znacznych rozmiarów (ok. 30 cm na 25 cm), a jego usytuowanie znajdowało się w miejscu widocznym, świadczy o nieprawidłowym wykonaniu przez [...] K.K. przeglądu nadwozia, który jako kierujący pojazdem był obowiązany, do dokonania przeglądu nadwozia właśnie pod kątem ewentualnych uszkodzeń. Tym samym dokonanie przeglądu nadwozia i nieujawnienie przez obwinionego istniejącego uszkodzenia świadczy o nieprawidłowym wykonaniu tej czynności.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], czynności przeprowadzone w toku postępowania dyscyplinarnego, a w szczególności złożone w tej sprawie zeznania świadków, są jasne, logiczne, wyczerpujące, a także wzajemnie zbieżne oraz korespondujące z zebranym w sprawie pozostałym materiałem dowodowym, w tym zabezpieczonym nagraniem z monitoringu. Materiał zgromadzony w sprawie wskazuje, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu, popełniając go z winy nieumyślnej, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. Komendant Powiatowy Policji w L. wymierzając obwinionemu za popełnione przewinienie dyscyplinarne karę dyscyplinarną nagany (najłagodniejszą z katalogu kar) prawidłowo ją uzasadnił. Wymierzona kara uwzględnia dyrektywy zawarte w art. 134h ustawy o Policji. Przełożony dyscyplinarny uwzględnił również okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

Powyższe orzeczenie organu odwoławczego stało się przedmiotem skargi K.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił naruszenie:

1) art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a pkt 2 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż swoim działaniem skarżący w sposób zawiniony wykonał czynność służbową w sposób nieprawidłowy, podczas gdy brak jest w działaniu skarżącego elementu zawinienia w rozumieniu ustawy;

2) art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, mimo iż przesłanek tych organ odwoławczy w żaden sposób nie wykazał;

3) art. 135j ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 138 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku pouczenia obwinionego o przysługującym mu prawie, trybie i terminie zaskarżenia orzeczenia organu odwoławczego, poprzestając jedynie na informacji, że orzeczenie jest ostateczne;

4) art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, które skutkowało przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy organ odwoławczy powinien rozpoznać sprawę i orzec na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym, a w razie potrzeby uzupełnić materiał dowodowy poprzez zlecenie wykonania czynności dowodowych;

5) art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie wystarczającego wskazania w zaskarżonym orzeczeniu uzasadnienia faktycznego, które to przede wszystkim wskazywałoby na fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

6) art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, co przełożyło się rozstrzygnięciem wszelkich wątpliwości na niekorzyść obwinionego, a co skutkowało uznaniem go winnym zarzucanego czynu;

7) art. 135e ust. 10 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało wydaniem postanowienia o zmianie zarzutów, mimo iż materiał dowodowy tego nie uzasadniał, albowiem pozostawał on w niezmiennej postaci w stosunku do zebranego materiału dowodowego, w oparciu o który został przedstawiony pierwotny zarzut;

8) art. 135j ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. z 2014 r., poz. 306 ze zm.), poprzez nieprawidłowe włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego materiału dowodowego zebranego w trakcie czynności wyjaśniających przejawiającego się niesporządzeniem przez rzecznika dyscyplinarnego wymaganego protokołu z tej czynności, a następnie dokonanie oceny tego materiału i wydanie na jej podstawie zaskarżonych orzeczeń.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie orzeczeń dyscyplinarnych organów obu instancji.

W uzasadnieniu skargi rozwinął podane wyżej zarzuty.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił regulację dotyczącą odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów. Podał m.in., że z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie z art. 132 ust. 2 tej ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego (art. 132 ust. 3 pkt 1), zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2) oraz niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach ustawy (art. 132 ust. 3 pkt 3).

W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji jest przepisem o charakterze ogólnym właśnie po to, aby objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy niedopełnienia obowiązków przez policjanta, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych kreujących określone obowiązki służbowe. Zawarty w tym przepisie katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną policjanta, jest katalogiem otwartym. Wina jest nieodłącznym atrybutem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Przypisanie winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej.

Z art. 132a ustawy o Policji wynika, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że taką możliwość przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Przewinienie może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Realizacji przewinienia umyślnego towarzyszy zawsze zamiar, który może mieć postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia, zaś zamiar ewentualny polega na tym, że policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie. Z kolei nieumyślność polega na tym, że policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia. W takiej sytuacji popełnienie przewinienia ma charakter nieumyślności spowodowanej niezachowaniem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że taką możliwość przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Jednakże stwierdzenie, czy podmiot w toku czynności zachował, czy też nie zachował ostrożności, należy do organu orzekającego w ramach swobodnej oceny dowodów.

Stosownie do treści art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 cyt. ustawy). Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną; rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (art. 135j ust. 2 pkt 4-6 ustawy o Policji). W orzecznictwie wskazuje się, że art. 135j ust. 1 ustawy o Policji nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej bądź czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 994/06).

Sąd pierwszej instancji, przechodząc od powyższych rozważań ogólnych na grunt przedmiotowej sprawy stwierdził, że organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy. Ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organy mają oparcie w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym. Organy zasadnie ustaliły i przyjęły, że [...] K.K. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez nieujawnienie uszkodzenia pokrywy silnika, gdyż wyżej wymieniony policjant wbrew obowiązkowi nie dokonał przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń po zakończeniu eksploatacji pojazdu.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób bezsporny wynika, iż w dniu 22 czerwca 2019 r. policjanci Komendy Powiatowej Policji w L. – [...] K.K. wraz z [...] pełnili służbę patrolową w godzinach od 18:00 do 6:00. Do pełnionej służby został im przydzielony radiowóz marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był skarżący. Z zapisu monitoringu parkingu wewnętrznego Komendy Powiatowej Policji w L. wynika, że gdy patrol kończył służbę kamera o godzinie 5.44 zarejestrowała moment wjazdu wymienionego pojazdu na parking. Wyraźnie było widać, że w tym momencie pojazd posiadał wgniecenie pokrywy silnika po stronie prawej. Z całości zebranego materiału dowodowego wynika, że [...] K.K. wiedział o uszkodzeniu pojazdu, a jednak nikomu ze swoich przełożonych tego faktu nie zgłosił. Na tę okoliczność przesłuchano świadków i z tych zeznać można wyciągnąć jednoznaczny wniosek, że to podczas służby skarżącego doszło do uszkodzenia pojazdu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób również uznać, że obwiniony nie mógł przewidzieć skutków swojego zachowania. Nie można tracić z pola widzenia, że odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów jest oparta na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych tej formacji (ochrony zdrowia, mienia i życia ludzi) oraz kompetencji i związanego z działalnością Policji publicznego zaufania. Przy wykonywaniu zadań policjantów obowiązuje nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków, a także poczucie odpowiedzialności każdego policjanta za nienaganne wykonanie obowiązków służbowych i wizerunek społeczny Policji. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (w tym przepisach resortowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazał, że pomimo faktu, iż obwinionego nie pouczono o przysługującym mu prawie i terminie zaskarżenia orzeczenia, wszelkie środki zaskarżenia składał we właściwych terminach i zawsze były one przyjmowane do merytorycznego rozpatrzenia. Dla skarżącego brak pouczenia nie rodził żadnych negatywnych konsekwencji i nie skutkował dla niego brakiem możliwości obrony swoich praw procesowych.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie można również zgodzić się z zarzutami skargi, jakoby organ nie dokonał dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie istotne było ustalenie, kiedy doszło do uszkodzenia pojazdu służbowego, a co za tym idzie, kto i dlaczego nie zgłosił tego faktu przełożonym. W toku postępowania dyscyplinarnego bezsprzecznie ustalono, że do uszkodzenia przedmiotowego pojazdu służbowego doszło podczas pełnienia służby przez [...] K.K. Po zakończeniu eksploatacji pojazdu nieprawidłowo dokonał on przeglądu pojazdu, w następstwie czego nie ujawnił uszkodzenia pokrywy silnika. Tak znaczne uszkodzenia nie mogło umknąć osobie, która bez większego wysiłku, lecz w sposób rzetelny, a przede wszystkim całościowy, obejrzałaby samochód. Powyższe wnioski potwierdzają zeznania [...], który pobrał ten samochód po skarżącym jako kolejny użytkownik. W rozpoznawanej sprawie całość zebranego w toku postępowania materiału dowodowego dała podstawę do przedstawienia skarżącemu zarzutu, a nie jego wyjaśnienia, czy też odmowa złożenia wyjaśnień, które nastąpiły w końcowej fazie postępowania po uprzednim wykonaniu innych czynności dowodowych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, organy orzekające w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym w sposób jednoznaczny wykazały winę [...] K.K. w popełnieniu zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. W sprawie nie doszło do przekroczenia swobodnej oceny dowodów, gdyż zgromadzony materiał dowodowy został oceniony według zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i spełnia wymogi określone w art. 135j ustawy o Policji. W toku postępowania zrealizowano prawo obwinionego do obrony, zapewniając mu możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Organy dyscyplinarne w czasie postępowania nie dopuściły się naruszeń, które skutkowałyby wyeliminowaniem zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. W zaskarżonym orzeczeniu poczynione ustalenia faktyczne oraz wyciągnięte na ich podstawie wnioski są logiczne i zostały należycie uzasadnione. Orzekając o karze organy uwzględniły ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśniły przyczyny wymierzenia [...] K.K. kary dyscyplinarnej nagany, a zatem kary najłagodniejszej.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K.K., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a pkt 2 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, co skutkowało przyjęciem, iż swoim działaniem skarżący w sposób zawiniony wykonał czynność służbową w sposób nieprawidłowy, podczas gdy brak jest w działaniu skarżącego elementu zawinienia w rozumieniu ustawy, co stanowi podstawę do orzeczenia kary dyscyplinarnej;

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo iż postępowanie prowadzone przez organy zawierało wady w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a których zauważenie przez Sąd winno spowodować uwzględnienie skargi i stanowić osnowę sporządzonego uzasadnienia, a dotyczy to:

a) art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, mimo, iż przesłanek tych organ odwoławczy w żaden sposób nie wykazał;

b) art. 135j ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 138 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku pouczenia obwinionego o przysługującym mu prawie o trybie i terminie zaskarżenia orzeczenia organu odwoławczego, poprzestając jedynie na informacji, że orzeczenie jest ostateczne;

c) art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, które skutkowało przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, gdy tymczasem organ drugiej instancji powinien rozpoznać sprawę i orzec na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym, a w razie potrzeby uzupełnić materiał dowodowy poprzez zlecenie wykonania czynności dowodowych;

d) art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, co przełożyło się rozstrzygnięciem wszelkich wątpliwości na niekorzyść obwinionego, a co skutkowało uznaniem go winnym zarzucanego czynu.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o rozpoznanie skargi. Ponadto oświadczył, iż zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną – w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W tej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Wprawdzie, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż rozważanie prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego jest możliwe jedynie w przypadku stwierdzenia braku naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jednak w tej sprawie zestawienie zarzutów oraz ich uzasadnienie wskazuje, że powinny być one rozpoznane łącznie. Istota tych zarzutów sprowadza się do podważenia dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny materiału dowodowego, skutkującego stwierdzeniem, że organy obu instancji prawidłowo uznały K.K. winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzyły mu karę dyscyplinarną nagany. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, organy wszelkie wątpliwości rozstrzygnęły na niekorzyść obwinionego. Ponadto skarżący kasacyjnie zakwestionował prawidłowość orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 listopada 2019 r. nr 15/2019/O, na mocy którego uchylił on pierwotnie wydane przez Komendanta Powiatowego Policji w L. orzeczenie z dnia 14 października 2019 r. nr 3/2019 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 135n ust. 4 pkt 3, art. 135j ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 138 oraz art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, nie mogły odnieść skutku zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej. Dotyczą one naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powołanych przepisów w odniesieniu do orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 listopada 2019 r. nr 15/2019/O, uchylającego w całości zaskarżone orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w L. o wymierzeniu [...] K.K. kary dyscyplinarnej nagany za popełnione przewinienie dyscyplinarne i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, które nie jest przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie. Postępowanie to obejmowało zarzut określony w postanowieniu Komendanta Powiatowego Policji w L. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia 10 września 2019 r. nr 4/2019. W związku z tym jedynie ubocznie wskazać należy, iż z uzasadnienia powołanego wyżej orzeczenia z dnia 14 listopada 2019 r. nr 15/2019/O wynika, że powodem wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym było dostrzeżenie w zaskarżonym orzeczeniu braku rozstrzygnięcia o stwierdzeniu winy w zakresie popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu. W postępowaniu dyscyplinarnym brak rozstrzygnięcia o winie jest istotnym naruszeniem art. 135j ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, które pozwala na uchylenie orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1026/16). Powodem wydania przedmiotowego orzeczenia było również uznanie, że opis przewinienia dyscyplinarnego popełnionego przez obwinionego jest nieadekwatny do przywołanej kwalifikacji prawnej, co stanowi naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 5 omawianej ustawy. W przypadku stwierdzenia tego rodzaju uchybienia, merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy było niedopuszczalne, gdyż pozbawiałoby obwinionego rozpoznania jego sprawy z nową – w wyniku zmiany postawionego zarzutu – kwalifikacją prawną zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego w dwuinstancyjnym postępowaniu dyscyplinarnym.

Następnie Komendant Powiatowy Policji w L. postanowieniem z dnia 25 listopada 2019 r. nr 5/2019, na podstawie art. 135e ust. 10 ustawy o Policji, zmienił w postępowaniu dyscyplinarnym zarzut przeciwko [...] K.K..

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji pod względem zgodności z prawem jest zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 stycznia 2020 r. nr 2/2020/O, utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 17 grudnia 2019 r. nr 4/2019 o uznaniu [...] K.K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Oznacza to, że w tej sprawie nie mogły być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozważane kwestie naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej w/w przepisów nieodnoszących się do przedmiotu zaskarżenia.

W ocenie Sądu drugiej instancji, nietrafne okazały się także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej (tj. zarzut naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a pkt 2 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji), które dotyczą przedmiotu zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie, tj. orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 14 stycznia 2020 r. nr 2/2020/O. Zauważyć należy, iż w znacznej części uzasadnienie tych zarzutów stanowi powielenie argumentacji przedstawionej w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i ma wyłącznie charakter polemiczny.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a pkt 2 ustawy o Policji, będące konsekwencją błędnie ustalonego stanu faktycznego. W sprawie prawidłowo ustalono, że w dniu [...] czerwca 2019 r. [...] K.K., będąc użytkownikiem pojazdu służbowego marki [...] o nr rej. [...], wbrew obowiązkowi dokonania przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń po zakończeniu eksploatacji pojazdu, nieprawidłowo wykonał tę czynność, w następstwie czego nie ujawnił uszkodzenia pokrywy silnika, które powstało w trakcie użytkowania przez niego pojazdu, czym naruszył dyscyplinę służbową. Ustalony stan faktyczny potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania przesłuchanych świadków oraz zabezpieczone nagrania z monitoringu wizyjnego, obejmujące teren parkingu znajdującego się przy Komendzie Powiatowej Policji w L., a także dokumenty w postaci kserokopii notatników służbowych, wpis w książce kontroli pojazdu. Fakt popełnienia przez [...] K.K. zarzucanego mu czynu z winy nieumyślnej został w sprawie wykazany, gdyż nie zachował on ostrożności, która w danych okolicznościach była wymagana i nie wykonał on obowiązku sprawdzenia pojazdu w sposób prawidłowy, co spowodowało nieujawnienie przez niego szkody w pojeździe. Po zakończeniu eksploatacji pojazdu nieprawidłowo dokonał przeglądu pojazdu pod kątem ewentualnych uszkodzeń, w następstwie czego nie ujawnił uszkodzenia pokrywy silnika. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, mógł on przewidzieć skutki swojego zachowania, gdyż na nagraniu z monitoringu parkingu wewnętrznego Komendy Powiatowej Policji w L. po prawej stronie pojazdu wyraźnie widać wgniecenie pokrywy silnika.

W niniejszej sprawie niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a., poprzez niezastosowanie art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, co przełożyło się rozstrzygnięciem wszelkich wątpliwości na niekorzyść obwinionego i skutkowało uznaniem go winnym zarzucanego czynu. Powyższy zarzut opiera się na twierdzeniu, że w sprawie bezsporny jest jedynie fakt, iż [...] K.K. dokonał przeglądu pojazdu służbowego, tylko nie ujawnił przedmiotowego uszkodzenia. Organ, nie mając podstaw dowodowych, nie mógł z góry przyjmować, że obwiniony dokonał obsługi podstawowej w sposób nieprawidłowy wyłącznie z uwagi na fakt nieujawnienia przez niego przedmiotowego uszkodzenia, zważywszy, że organ nie wykazał, na jakiej podstawie wywiódł wniosek, iż wyżej wymieniony nie mógł nie zauważyć szkody. Powyższa wątpliwość została przez organ rozstrzygnięta na niekorzyść [...] K.K., co stanowiło naruszenie art. 135g ust. 2 ustawy o Policji. Przedstawione naruszenie nie zostało zweryfikowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który przyjął, że z ustaleń faktycznych i prawnych znajdujących oparcie w materiale dowodowym wynika, iż wyżej wymieniony po zakończeniu eksploatacji pojazdu, wbrew obowiązkowi, nie dokonał przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, gdyż nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść obwinionego. Zasady użytkowania służbowego sprzętu transportowego zostały uregulowane w zarządzeniu Komendanta Głównego Policji z dnia 22 listopada 2018 r. nr 65 w sprawie organizacji obsługi technicznej i napraw sprzętu transportowego w Policji oraz w załączniku nr 1 do tego zarządzenia, z którymi to dokumentami obwiniony zapoznał się. Zgodnie z 3.3 lit. g załącznika nr 1 do w/w zarządzenia, określającego zakres czynności obsługi podstawowej sprzętu transportowego, czynnością wykonywaną po zakończeniu eksploatacji pojazdu jest dokonanie przeglądu nadwozia pod kątem ewentualnych uszkodzeń.

Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, policjant powinien dokonać przeglądu pojazdu służbowego w taki sposób, aby ujawnić istniejące ewentualnie uszkodzenia. Tymczasem podjęte przez [...] K.K. czynności dotyczące przeglądu radiowozu nie były ukierunkowane na ten cel, tym bardziej, że uszkodzenie pokrywy silnika było dużych rozmiarów (ok. 30 cm na 25 cm) i było wyraźnie widoczne, zaś w chwili zakończenia przez obwinionego służby było już jasno i widoczność była bardzo dobra, a więc zauważenie zagiętej karoserii nie wymagało od niego pogłębionej obserwacji. Nieujawnienie przez obwinionego istniejącego uszkodzenia świadczy o nieprawidłowym wykonaniu tej czynności. Twierdzenia skarżącego kasacyjnie stanowią przyjętą przez niego linię obrony i mają wyłącznie charakter polemiczny.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.