Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1683/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 pkt 3, art. 16 ust. 1.
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 29.
journal: Dz.U. 2006 nr 83 poz 578
law: Rozporządzenie MInistra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5 poz. 42 z późn. zm.), art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm./, § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83 poz. 578 ze zm.) oraz art. 104 ust. 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), odmówiła T. S. nadania uprawnień budowlanych kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych bez przeprowadzenia egzaminu.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że T. S. w dniu 29 lutego 2012 r. złożył do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wniosek o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych.

Wraz z wnioskiem o nadanie uprawnień budowlanych T. S. złożył dwa dyplomy Wydziału Ochrony Środowiska i Rybactwa Uniwersytetu [...] potwierdzające posiadanie tytułu inżyniera ochrony środowiska (dyplom nr [...] z dnia 16 lipca 2004 r.) i tytułu magistra inżyniera ochrony środowiska (dyplom nr [...] z dnia 17 marca 2006 r.), książkę praktyki zawodowej z dnia 6 października 2006 r., dowód wpłaty za przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego wys. 750 zł., a także pozostałe, wymagane przepisami dokumenty.

Ponadto, do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych T. S. załączył Świadectwo ukończenia studiów doktoranckich na Wydziale Inżynierii Środowiska i Energetyki Politechniki [...] w zakresie nauk technicznych, inżynierii środowiska. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna na podstawie złożonych przez wnioskodawcę dokumentów ustaliła, że posiadane przez niego wykształcenie nie odpowiada wymaganiom przepisów w tym zakresie.

Powołując art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) organ wskazał, że uzyskanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wymaga ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycia dwuletniej praktyki na budowie.

Według wykazu wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych, stanowiącego załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83 poz. 578 ze zm.) - uzyskanie uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych - wymaga ukończenia studiów magisterskich na kierunku:

1) inżynieria środowiska, lub

2) wiertnictwa, nafty i gazu w specjalności z zakresu inżynierii gazowniczej, lub

3) inżynieria naftowa i gazownicza.

Zdaniem Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej T. S. legitymując się dyplomem magistra inżyniera ochrony środowiska, nie spełnia wymagań wymienionych wyżej przepisów. Wymagań przepisów nie spełnia również ukończenie studiów doktoranckich na Wydziale Inżynierii Środowiska i Energetyki Politechniki [...] w zakresie nauk technicznych, inżynierii środowiska.

Organ dodał też, że posiadane przez T. S. dyplomy inżyniera dnia 16 lipca 2004 r. oraz magistra inżyniera ochrony środowiska z dnia 17 marca 2006 r. - uzyskane zostały przed dniem wejścia w życie wymienionego wyżej rozporządzenia.

Zgodnie z § 29 ww. rozporządzenia wykształcenie, uzyskane przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, którego kierunek lub zawód techniczny był określony w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu podlega indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez właściwą izbę, na podstawie programu kształcenia, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności.

W ocenie organu wykształcenie to musi być jednak ściśle związane ze specjalnością uprawnień, o które ubiega się wnioskodawca. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna podniosła, że w postępowaniu kwalifikacyjnym dokładnie przeanalizowała przedstawione przez T. S. programy studiów magisterskich na kierunku ochrona środowiska oraz ramowy program studiów doktoranckich.

Według opinii Komisji program kształcenia T. S. znacznie odbiega od kształcenia na wymaganym przepisami kierunku inżynieria środowiska. Wobec tego, wykształcenie T. S. nie może być uznane jako wystarczające przygotowanie do wykonywania samodzielnych funkcji w przedmiotowej specjalności.

Na skutek odwołania wniesionego przez T. S. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji powołując art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie podzielił stanowisko organu I instancji, że kierunek "Ochrona środowiska" nie został uwzględniony w załączniku do powołanego rozporządzenia.

W przekonaniu organu odwoławczego wykształcenie uzyskane na kierunku "Ochrona Środowiska" nie może również być uznane za odpowiednie na podstawie

§ 29 tego rozporządzenia.

Zdaniem organu stosując ten przepis należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż w § 29 chodzi o wykształcenie uzyskane na kierunkach, które przed wejściem w życie rozporządzenia zostały zlikwidowane lub przekształcone i w związku z tym, że nie występują już w obrocie prawnym me mogły być umieszczone w załączniku. Na taki sens tego przepisu wyraźnie wskazuje użycie zwrotu "był określony". W przeciwnym bowiem razie prawodawca użyłby sformułowania "Jest określony". Organ podnosił, że kierunek "Ochrona Środowiska" nie został zlikwidowany, co więcej istniał również w dniu wydania rozporządzenia, nie było zatem przeszkód by kierunek ten umieścić w załączniku jako odpowiedni dla specjalności, o którą ubiega się wnioskodawca. Skoro tego nie uczyniono, to z zasady racjonalnego prawodawcy należy wnosić, że wykształcenie uzyskane na tym kierunku me zostało uznane za odpowiednie dla specjalności, o którą ubiega się strona.

Wobec braku wymaganego wykształcenia, fakt odbycia wymaganej praktyki nie jest wystarczający do uzyskania uprawnień budowlanych w żądanej specjalności.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł T. S., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzucił nieprawidłowe rozpoznanie jego wniosku i nie uznanie jego wykształcenia jako odpowiedniego do uzyskania żądanych uprawnień.

Skarżący podnosił brak zastosowania § 29 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i w związku z tym bark indywidualnego rozpatrzenia i zakwalifikowania posiadanego przez niego wykształcenia jako odpowiedniego dla przedmiotowej specjalności na podstawie programu kształcenia.

Skarżący podnosił, że w dniu złożenia wniosku obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578 ze zmianami), w dniu uzyskania wykształcenia magisterskiego obowiązywało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. 2005 Nr 96 poz. 817), natomiast w dniu uzyskania dyplomu inżyniera obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38, z 2002 r. z późn. zm.).

Zdaniem skarżącego wniosek powinien zostać rozpatrzony na podstawie § 29 oraz § 7.2. obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578 ze zmianami).

Podnosił, że w odwołaniu przeprowadził analizę programów magisterskich studiów uzupełniających z programem jego studiów i wykazał analogię w programach kształcenia, do czego nie ustosunkowała się Krajowa Komisja Kwalifikacyjna.

Skarżący nie zgodził się też ze stanowiskiem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej iż zwrot "był określany" nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Podnosił, że idąc tropem zapisu § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. 2005 Nr 96 poz. 817) kierunek ochrona środowiska był uwzględniony w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38, z 2002 r. z późn. zm.), a więc obowiązywał w dniu rozpoczęcia studiów. Kierunek ochrona środowiska został zmieniony dopiero rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 września 2003 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. 2003 Nr 175 poz. 1704).

Zdaniem skarżącego kierunek ochrona środowiska był określany w aktach wcześniej obowiązujących i zasługuje na indywidualne rozpatrzenie.

Skarżący podnosił też, że na dzień dzisiejszy ustawodawca nie przewidział również możliwości ukończenia studiów III stopnia - doktoranckich.

Jak wynika z definicji są to studia umożliwiające uzyskanie zaawansowanej wiedzy w określonej dziedzinie lub dyscyplinie nauki, przygotowujące do samodzielnej działalności badawczej i twórczej oraz uzyskania stopnia naukowego doktora. Tak więc samo przyjęcie jego osoby na studia doktoranckie inżynierii środowiska, które muszą być ściśle związane z uzyskanym II stopniem studiów, jak i ich ukończenie świadczy o posiadaniu zaawansowanej wiedzy w określonej dziedzinie, w tym przypadku w dziedzinie inżynierii środowiska.

Dodatkowo skarżący przytoczył porównawczą analizę programów studiów. Podnosił, że inżynieria środowiska jest nauką interdyscyplinarną o szerokim wachlarzu zagadnień.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W przedmiotowej sprawie skarżący – T. S. wniósł o nadanie mu uprawnień budowlanych - kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych bez przeprowadzenia egzaminu.

Skarżący przedstawił dwa dyplomy Wydziału Ochrony Środowiska i Rybactwa Uniwersytetu [...] potwierdzające posiadanie przez niego tytułu inżyniera ochrony środowiska (16 lipca 2004 r.) oraz magistra inżyniera ochrony środowiska (17 marca 2006 r.), a także świadectwo ukończenia studiów doktoranckich na Wydziale Inżynierii Środowiska i Energetyki Politechniki [...] w zakresie nauk technicznych, inżynierii środowiska.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt. 4 i ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane uprawnienia budowlane są udzielane w specjalnościach: instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalnościach, o których mowa w ust. 1, wymaga: do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń:

a) ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności,

b) odbycia dwuletniej praktyki na budowie.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia: rodzaje i zakres przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, sposób stwierdzania posiadania tego przygotowania, ograniczenia zakresu uprawnień budowlanych, wykaz kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności, wykaz specjalizacji wyodrębnionych w ramach poszczególnych specjalności, a także sposób przeprowadzania i zakres egzaminu, zasady odpłatności za postępowanie kwalifikacyjne oraz zasady wynagradzania członków komisji egzaminacyjnej.

Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z dnia 16 maja 2006 r.) wykaz wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych dla specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych wymaga:

Uprawnienia budowlane bez ograniczeń - ukończone studia magisterskie na

kierunku:

1) inżynieria środowiska (O);

2) wiertnictwa, nafty i gazu w specjalności z zakresu inżynierii gazowniczej (O);

3) inżynieria naftowa i gazownicza (O).

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący nie legitymuje się ukończeniem studiów magisterskich na kierunku inżynieria środowiska.

Zgodnie z § 29 powołanego rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. wykształcenie, uzyskane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, którego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez izbę, na podstawie programu kształcenia, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności.

Rozporządzenie to weszło w życie 30 maja 2006 r., zatem skarżący ukończył studia magisterskie przed dniem jego wejścia w życie.

W tym miejscu warto wskazać, że w wyroku z dnia 23 września 2010 r.

(II GSK 796/09) Naczelny Sąd Administracyjny podnosił:

"W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że załącznik do rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zawiera wyczerpujące wyliczenie kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego, co oznacza zakaz interpretacji rozszerzającej. W postępowaniu kwalifikacyjnym należy zatem ustalić jakie wykształcenie posiada osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień budowlanych i czy według załącznika jest ono traktowane jako odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności. W wypadku, gdy kandydat uzyskał wykształcenie przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r., a jego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, podlega ono indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez izbę, na podstawie programu kształcenia, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności (§ 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r.). Powołany przepis nie ma jednak zastosowania w każdym przypadku uzyskania wykształcenia przed wejściem w życie rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r., lecz ma na celu objęcie nim osób, których kierunki kształcenia zmieniły nazwę lub zreorganizowały się, ale program nauczania był tożsamy z programem nauki kierunków wykształcenia ujętych w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia".

Podzielając przytoczone stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż wykształcenie uzyskane przez skarżącego - magister inżynier ochrony środowiska, zgodnie z rozporządzeniem z 28 kwietnia 2006 r. nie zostało uznane za odpowiednie dla specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych.

Rozważenia zatem wymagało, czy w sprawie zaistniały podstawy do oceny wykształcenia skarżącego na podstawie § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. Sąd podziela stanowisko organu, że w przypadku skarżącego nie była dopuszczalna indywidualna ocena uzyskanego przez niego wykształcenia. Taki sposób kwalifikowania wykształcenia osób ubiegających się o uprawnienia budowlane możliwy jest tylko w wypadku, gdy wykształcenie, uzyskane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, którego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu. Wówczas podlega on indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez izbę, na podstawie programu kształcenia, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności. W przypadku skarżącego taka sytuacja nie miała miejsca. Skarżący co prawda uzyskał wykształcenie przed wejściem w życie omawianego rozporządzenia, lecz kierunek jego studiów wówczas jak i obecnie określany był w ten sam sposób "inżynieria ochrony środowiska". Nie został zatem spełniony podstawowy warunek umożliwiający indywidualne rozpatrzenie i zakwalifikowanie wykształcenia skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło zatem do naruszenia § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. Podnoszone w skardze argumenty wskazujące, że kierunek ten był uwzględniony w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r., a nie wymieniano go dopiero rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 19 września 2003 r. tylko wzmacniają argumentację w tym zakresie. Potwierdzają bowiem, że kierunek ten istniał i był tak samo określany w dacie wejścia w życie rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r.

Powyższej oceny nie może też zmienić fakt ukończenia przez skarżącego studiów doktoranckich na kierunku inżynieria środowiska bowiem zarówno ustawa Prawo budowlane (art. 14. ust. 3 pkt 3), jak i rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wyraźnie wskazują, że dla uzyskania uprawnień budowlanych konieczne jest ukończenie studiów magisterskich na kierunku odpowiednim dla danej specjalności.

Jak już wspomniano ukończenie studiów magisterskich na kierunku inżynieria ochrony środowiska nie jest wykształceniem odpowiednim dla uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. W rozpoznawanej sprawie nie zaszły także przesłanki indywidualnego rozpatrzenia i kwalifikowania wykształcenia skarżącego na podstawie § 29 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. Oznacza to, że skarżący nie spełnił warunku uzyskania uprawnień budowlanych określonego w art. 14 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego. Tym samym uwzględnienie jego wniosku nie było możliwe.

W ocenie Sądu, za nietrafne należało uznać także zarzuty skargi dotyczące braku odniesienia się do argumentów koncentrujących się wokół kwestii indywidualnego rozpatrzenia i zakwalifikowania posiadanego przez niego wykształcenia jako odpowiedniego dla żądanej specjalności na podstawie programu kształcenia. Z podanych już przyczyn prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie było w okolicznościach sprawy zbędne.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.