Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 365/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-08-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 7 sierpnia 2018 r. pełnomocnik K. D. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] grudnia 2017 r. (organu I instancji), wskazując, że organ ten wystąpił do Skarżącej z upomnieniem uregulowania w terminie 7 dni kwoty 16 290,00 zł tytułem zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Wskazał, że Skarżąca nie dysponuje kwotą, którą mogłaby przeznaczyć na spłatę zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. W ocenie pełnomocnika Skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w majątku Skarżącej, bowiem Skarżąca zmuszona byłaby do sprzedaży jednego z mieszkań otrzymanych w spadku od matki. Zaznaczył, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego wygeneruje dodatkowe koszty, a w związku z nieposiadaniem przez Skarżącą rachunków bankowych bądź ruchomości, może zakończyć się egzekucją z nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14).

W przedmiotowej sprawie podane przez pełnomocnika Skarżącej twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać przede wszystkim należy, że w aktach sprawy brak jest informacji o sytuacji majątkowej i rodzinnej Skarżącej, za wyjątkiem tej, że od wielu lat przebywa w Stanach Zjednoczonych. Wskazywanie na niebezpieczeństwo wszczęcia egzekucji z nieruchomości należących do Skarżącej ma czysto teoretyczny wymiar, bowiem postępowanie egzekucyjne nie zostało jeszcze wszczęte i nie wiadomo jakie środki egzekucyjne zostaną przez organ zastosowane. Z drugiej strony, skoro jak twierdzi pełnomocnik Skarżącej, Skarżąca nie dysponuje wystarczającymi środkami finansowymi na spłatę zadłużenia, może wystąpić do właściwego organu podatkowego o zastosowanie ulgi uznaniowej, sprowadzającej się czy to do odroczenia terminu spłaty zaległości, jej umorzenia czy też rozłożenia na raty.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.