Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 111/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczony na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie obiektów budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2020 r., którym uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 marca 2017 r. o zawieszeniu postępowania.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie dwóch obiektów budowlanych o konstrukcji drewnianej, wymiarach 6 x 4 m plus taras o wymiarach 1,5 x 4 m, pełniących funkcję zakwaterowania turystycznego, usytuowanych na terenie działek nr [..]-[..] położonych w J. przy ulicy O. Jeden ze wskazanych obiektów jest zlokalizowany na działce nr [..] i [..], drugi zaś na działkach nr [..] i [..]. Z protokołu oględzin z dnia 23 maja 2016 r. wynika, że przedmiotowe obiekty zostały wybudowane w 2010 r. przez R. K. W toku postępowania ustalono, że zgodnie z ewidencją gruntów, działki nr [..] i [..] stanowią współwłasność R. K. i T. K., natomiast działka nr [..] należy do U. K.

Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r., nr [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wstrzymał roboty budowlane przy budowie dwóch wskazanych wyżej obiektów budowlanych pełniących funkcję zakwaterowania turystycznego oraz nakazał R. K. przedstawienie, w terminie do dnia 30 grudnia 2016 r., dokumentów w postaci ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, 4 egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W piśmie z dnia 30 listopada 2016 r. R. K. złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy sprawy dotyczącej zniesienia współwłasności nieruchomości, na której są posadowione dwa ww. obiekty. Sprawa cywilna została zarejestrowana pod sygnaturą akt [..].

Postanowieniem z dnia 9 marca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie legalizacji wskazanych robót budowalnych, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie T. K. wniósł o jego uchylenie wskazując na brak podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie legalizacji. Zwrócił uwagę na posadowienie obiektów z naruszeniem wymogów dotyczących odległości sytuowania, co stwarza zagrożenie dla użytkowania tych obiektów oraz zabudowań sąsiednich. Zdaniem, skarżącego zawieszenie postępowania nie ma wpływu na wykonanie obowiązków nałożonych na R. K., albowiem dotychczas nie podjął on działań zmierzających do doprowadzenia obiektów do stanu zgodnego z prawem. Dążąc do zawieszenia postępowania inwestor usiłuje stworzyć dla siebie możliwość dalszej bezprawnej eksploatacji domków letniskowych w celach zarobkowych.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2020 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zawieszenia postępowania dokonano na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co oznacza, że organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O wystąpieniu zagadnienia wstępnego można mówić w sytuacji, zachodzi bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej od uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego.

Zdaniem organu odwoławczego, brak rozstrzygnięcia kwestii własności działek, na których zlokalizowane są przedmiotowe obiekty budowlane, w postępowaniu o zniesienie współwłasności nie czyni niemożliwym wydanie jakiejkolwiek decyzji w sprawie legalizacji samowoli, a jedynie może warunkować wydanie decyzji pozytywnej dla inwestora – R.K.. Taka sytuacja zaś nie uzasadnia zawieszenia postępowania. Inwestor powinien legitymować się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane już w momencie przystąpienia do realizacji inwestycji. Nie ma podstaw, by sprawcę samowoli budowlanej chroniło prawo, jeśli nie potrafi on wykazać się ww. prawem do dysponowania nieruchomością, skoro nie byłby w stanie uzyskać w tych warunkach pozwolenia na budowę. Ponadto, należy mieć na względzie art. 52 ustawy Prawo budowlane, który pozwala na skierowanie decyzji nakazującej rozbiórkę oprócz właściciela także do inwestora lub zarządcy obiektu budowlanego. Dlatego też rozstrzygnięcia związane z własnością nieruchomości nie stanowią zagadnienia wstępnego dla postępowania legalizacyjnego.

W skardze na powyższe postanowienie R. K. zarzucił:

– obrazę przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez niezasadne uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania, podczas gdy brak jest rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, które ma nader istotny i bezpośredni wpływ na dalszy tok trwającego postępowania administracyjnego,

– błąd w ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ z treścią materiału dowodowego, a zwłaszcza z jego modyfikacją i zmienionym stanem faktycznym, które nastąpiły w okresie niemalże 4 lat, jakie zajęły organowi wydanie rozstrzygnięcia, a których obiektywna analiza prowadzi do stanowiska wprost przeciwnego niż prezentowane przez organ, a zwłaszcza przeczy ewidentnie temu, by trwający proces o zniesienie współwłasności nieruchomości, na których są posadowione dwa obiekty drewniane nie miał bezpośredniego związku z rozstrzygnięciem sprawy, albowiem w jej realiach sprawy zachodzi bezwzględne uzależnienie treści decyzji administracyjnej w sprawie głównej od treści rozstrzygnięcia sądowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując, że budowa dwóch drewnianych kampingów została zrealizowana na terenie stanowiącym współwłasność stron, co ma niebagatelne znaczenie zwłaszcza wobec faktu, iż między stronami istnieje konflikt na tle tejże współwłasności i sprawa znalazła swój epilog w sądzie cywilnym. W tym kontekście za całkowicie chybione skarżący uznał stanowisko organu II instancji, według którego wynik postępowania przed sądem cywilnym dotyczący prawa własności nieruchomości, na której znajduje się obiekt budowlany, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w toczącym się postępowaniu legalizacyjnym.

Ponadto, skarżący wskazał, że w trakcie postępowania, a dokładnie w czasie gdy sprawa czekała na rozstrzygnięcie instancyjne, doszło do zmiany przedmiotu postępowania administracyjnego – głównie w odniesieniu do zakresu terenu, na którym są posadowione przedmiotowe dwa domki kampingowe, albowiem dokonano nowego podziału geodezyjnego terenu, tj. wydzielono nowe działki, a nadto uległ zmianie stan własności działek objętych postępowaniem. W wyniku tego podziału, jeden z drewnianych kampingów posadowiony jest na działce nr [..], która dotąd nie była objęta postępowaniem. Nadto, nieruchomość ta stała się w części współwłasnością osoby, która do tej pory nie była stroną postępowania administracyjnego. Tej okoliczności organ w ogóle nie zweryfikował, mimo że od złożenia zażalenia przez jedną ze stron do chwili jego rozpatrzenia minęły bez mała 4 lata.

Skarżący poinformował, że postępowanie sądowe dotyczące zniesienia współwłasności jest w końcowym stadium, o czym strony zostały poinformowane na ostatnim posiedzeniu. Ponadto, wskazano, że strony w toku procesu sądowego znalazły kompromisowe rozwiązanie, a co za tym idzie rozstrzygnięcie sądowe zapewne będzie prawomocne.

Skarżący wskazał na marginesie, że zgodnie z ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która obowiązuje od 19 września 2020 r., uległy modyfikacji przepisy art. 48 i 49 Prawa budowlanego, co w niniejszej sprawie nie jest okolicznością obojętną dla przedmiotu rozstrzygnięcia w toczącym się procesie administracyjnym.

Do skargi załączono kopię aktu notarialnego z dnia 18 września 2017 r., na mocy której U. K. darowała R. K. i N. K. działkę nr [..], która na mocy decyzji Burmistrza Miasta powstała z podziału działek nr [.] i [..] na działki nr [..] i [..].

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W odniesieniu do argumentów skargi dotyczących zmiany stanu własności działek organ wyjaśnił, że strona postępowania nie poinformowała organu o powyższym fakcie. Skoro skarżący w toku postępowania administracyjnego nie wywodził w żaden sposób, że doszło do zmiany właściciela działki, w taki sposób że w wyniku tego podziału jeden z drewnianych kampingów posadowiony jest w całości na działce nr [..] (nie objętej dotychczasowym postępowaniem), to przyjąć należy że świadomie pozbawił organy rozpatrujące sprawę możliwości odniesienia się do takich twierdzeń i dowodów.

Natomiast w odniesieniu do upływu czasu w trybie zażaleniowym wyjaśniono, że było to spowodowane koniecznością zweryfikowania faktu prowadzenia przed Sądem Rejonowym postępowania o zniesienie współwłasności nieruchomości (o którą to informacje organ zwracał się pięciokrotnie, zaś odpowiedź otrzymał dopiero na ostatnie, piąte pismo). Wskazano, że pisma kierowane do sądu były przesyłane stronom postępowania do wiadomości, przesyłki były prawidłowo doręczane, co znajduje potwierdzenie w znajdujących się w aktach zwrotnych potwierdzeniach odbioru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola legalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, w tym postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego bądź procesowego w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd dokonuje tej oceny według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, a zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2020 r., którym uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 marca 2017 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie budowy dwóch obiektów budowlanych pełniących funkcję zakwaterowania turystycznego usytuowanych na terenie działek nr [..]-[..] położonych w J. przy ulicy O.

Organ nadzoru budowlanego I instancji zawiadomieniem z dnia 24 maja 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie zabudowy na terenie działek nr [..]-[..] w J. przy ulicy O. Postępowanie to prowadzone jest w trybie i na zasadach wynikających z przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie w dniu 19 września 2020 r. ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), albowiem w myśl jej art. 25 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zatem stanowisko skarżącego w odniesieniu do konsekwencji wejścia w życie nowelizacji Prawa budowlanego dla niniejszego postępowania jest nieprawidłowe.

Ze względu na przedmiot zaskarżenia – postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego, poza zakresem kontroli Sądu pozostaje aktualnie kwestia legalności wykonanych w 2010 r. przez R. K. robót budowlanych polegających na wybudowaniu dwóch obiektów budowlanych zakwaterowania turystycznego.

Przeprowadzona przez Sąd, wedle wyżej wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia potwierdziła prawidłowość wyrażonego w nim stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c p.p.s.a., co uzasadniało oddalenie skargi.

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Przepis ten odnosi się do kwestii tzw. prejudycjalności rozumianej jako przesądzające znaczenie, jakie posiada rozstrzygnięcie jednej sprawy dla rozstrzygnięcia drugiej sprawy lub technicznoprawną konieczność rozstrzygnięcia jednej sprawy po to, aby następnie można było rozstrzygnąć inną sprawę. O tym, czy taki związek zachodzi, decydują przepisy prawa materialnego (zob. J. Rodziewicz, Prejudycjalność w postępowaniu cywilnym, Gdańsk 2000, s. 7–18). Prejudycjalność zachodzi tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie co do określonej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza zakończenie postępowania głównego. To zaś, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2021 r., II GSK 461/20, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego – mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego.

Co istotne, przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracyjny jest obowiązany ustalić, czy występuje związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego (głównego) a stwierdzonym zagadnieniem. O występowaniu takiej zależności będą zaś przesądzać przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną (przyszłej) decyzji administracyjnej. Zatem zagadnienie wstępne jest kwestią materialnoprawną pojawiającą się w toku sprawy administracyjnej, która uniemożliwia - bez uprzedniego jej rozstrzygnięcia - załatwienie istoty sprawy administracyjnej.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że kluczowe dla rozstrzygnięcia o legalności postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy wynik toczącego się przed Sądem Rejonowym postępowania w sprawie zniesienia współwłasności działki nr [..] oraz działki nr [..], o sygn. akt [..], stanowi zagadnienie wstępne dla niniejszego postępowania w sprawie legalizacji samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych w tym sensie, że determinuje jego rozstrzygnięcie.

Sąd podziela w tym względzie stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z którym postępowanie w sprawie zniesienia współwłasności nie stanowi zagadnienia wstępnego dla oceny legalności wykonanych przez skarżącego robót budowlanych polegających na posadowieniu dwóch obiektów budowlanych bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia.

Wskazać bowiem należy, że warunkiem prowadzenia prac budowlanych, które są uzależnione od uprzedniego dokonania zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę, jest spełnienie warunków, o których mowa w art. 32 Prawa budowlanego, w tym złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (ust. 4 pkt 2a). W sytuacji posadowienia obiektów budowlanych bez zgłoszenia bądź pozwolenia organ prowadzący postępowanie legalizacyjne wzywa inwestora – autora samowoli budowlanej – do przedłożenia stosownych dokumentów, w tym ww. oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W niniejszej sprawie organ I instancji nałożył na skarżącego postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. m.in. ten właśnie obowiązek zakreślając termin jego wykonania do dnia 30 grudnia 2016 r. Przed upływem wskazanego terminu skarżący wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania bądź przedłużenie terminu wykonania obowiązków.

Tymczasem, jak podnosi się w orzecznictwie, cywilnoprawne kwestie związane z prawem własności nieruchomości nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dla spraw legalizowania samowoli budowlanych. Należy bowiem zauważyć, jak słusznie wskazał organ II instancji powołując się na orzecznictwo, że inwestor powinien legitymować się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane już w momencie przystąpienia do realizacji inwestycji, a zatem nie ma podstaw, by prawo chroniło sprawcę samowoli, jeśli nie potrafi on wykazać się ww. tytułem prawnym ani nie wykazałby się nim, gdyby prawidłowo wystąpił o pozwolenie na budowę przed rozpoczęciem inwestycji.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA, zgodnie z którym zniesienie współwłasności nie jest sporem o własność, a stosowne orzeczenie sądu powszechnego w takiej sprawie ma charakter konstytutywny, tj. kształtuje stosunki własnościowe na nowo i na przyszłość, ale między współwłaścicielami. Co prawda nie można wykluczyć, że zapadłe przed sądem powszechnym rozstrzygnięcie sprawy o zniesienie współwłasności nie pozostanie bez wpływu na przedmiot postępowania w postępowaniu administracyjnym, gdyż rozstrzygnięcie takie może stać się podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, co nie wpływa jednak na ocenę, iż podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego wyrażone w art. 97 § 1 k.p.a. należy interpretować ścieśniająco, zaś samo pojęcie zagadnienia wstępnego immanentnie związane jest z uzależnieniem w sposób realny, a nie hipotetyczny, rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od rozstrzygnięcia tego zagadnienia. (zob. wyrok z dnia 23 czerwca 2020 r., II OSK 3579/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co więcej, przy określaniu adresata aktów kierowanych przez organy nadzoru budowlanego do sprawców samowoli budowlanej należy kierować się dyspozycją art. 52 Prawa budowlanego, zgodnie z którym inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Decyzje te dotyczą samowoli budowlanych lub innych naruszeń przepisów prawa budowlanego, dlatego też ich adresatem powinien być w pierwszym rzędzie inwestor, jako sprawca tych wykroczeń, tym bardziej, że inwestor jest adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę lub podmiotem dokonującym zgłoszenia (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, , LEX/el. 2016).

Jak wynika z akt sprawy, inwestorem, który w 2010 r. samowolnie wybudował przedmiotowe obiekty był skarżący. Obiekty te posadowiono na nieruchomościach będących przedmiotem współwłasności skarżącego i T. K. (działka nr [..] i [..]) oraz własności U.K. (nr [..]), co oznacza, że na ich wybudowanie winien on posiadać zgodę pozostałych współwłaścicieli, której, na wezwanie organu wyrażone w postanowieniu z dnia 24 maja 2016 r., nie przedstawił.

Bez wpływu na ocenę istnienia zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie pozostaje aktualny stan prawny nieruchomości, na których zlokalizowane są samowolnie wybudowane obiekty. Z informacji ujawnionych w skardze wynika, że w czasie zawieszenia postępowania stan ten uległ zmianie, którą orzekające organy będą zobowiązane uwzględnić merytorycznie rozpoznając sprawę. Nadal jednak zniesienie współwłasności działek nr [..] i [..] nie kreuje zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu legalizacyjnym.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2020 r. za zgodne z obowiązującymi przepisami, bowiem uchylone na jego mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 marca 2017 r. o zawieszeniu postępowania zostało wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.