Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1382/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-06-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 250 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. z odsetkami za zwłokę i zabezpieczenia jej na majątku podatnika w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a oddalić wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2018 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy m.in. poprzez ustanowienie adwokata, którego w dalszej kolejności wyznaczyła właściwa korporacja zawodowa w osobie adwokata M. P.

W dniu 28 marca 2018 r. ww. pełnomocnik przeglądała akta niniejszej sprawy, co potwierdza zapisek urzędowy pracownika Sądu, a w dniu 12 czerwca 2018 r. uczestniczyła w rozprawie przed tutejszym Sądem. W tych ramach podtrzymała osobistą skargę J. U., zwracając dodatkowo uwagę na dalsze uchybienia procesowe w toku postępowania administracyjnego. Jednocześnie ww. adwokat wniosła o "zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dla ustanowionego z urzędu pełnomocnika."

Wyrokiem wydanym w dniu przeprowadzenia rozprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję wskazaną w komparycji niniejszego orzeczenia.

Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.). Zgodnie z treścią § 2 tego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz (pkt 1) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu (pkt 2). W myśl § 3 omawianego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Ten ostatni przepis statuuje podstawową zasadę zawartości wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl której warunkiem sine qua non ich przyznania jest złożenie oświadczenia, że nie zostały one pokryte w całości lub części. Brak stosownego oświadczenia stanowi nieusuwalny brak wniosku, skutkujący odmową przyznania wynagrodzenia.

W niniejszym przypadku wniosek pełnomocnika z urzędu, złożony w toku rozprawy w dniu 12 czerwca 2018 r., takiego oświadczenia nie zawierał. Z tego powodu wniosku tego nie można uwzględnić.

Aktualność zachowały poglądy judykatury i doktryny prezentowane w tym przedmiocie pod rządami poprzednich rozporządzeń, tj. z dnia 22 października 2015 r. i wcześniejszego z dnia 28 września 2002 r. Sformułowanie § 3 komentowanego rozporządzenia nie pozostawia więc wątpliwości, że oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, powinno być wyartykułowane we wniosku o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej stronie postępowania z urzędu (por. postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 133/11, LEX nr 1215161). Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., III SPP 27/11, LEX nr 1106755). Oświadczenie jest obligatoryjnym elementem wniosku, a jego niezłożenie stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2008 r., II SA/Wa 613/08, LEX nr 964295). Pogląd ten został wyrażony również w późniejszych postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (przykładowo patrz postanowienia: z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09; z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 684/13, z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14; wszystkie dostępne w zakładce "baza orzeczeń" na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). Z kolei w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2009 r. o sygn. akt II GZ 273/09 (dostępne na ww. stronie internetowej) Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, iż wniosek, o którym mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1348 ze zm.), składany w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien spełniać wymogi określone w art. 64 § 2 P.p.s.a., a zatem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych. Przepisem szczególnym jest właśnie wskazany powyżej § 20 ww. rozporządzenia. (por. M. Kazek "Nieznajomość prawa a wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu" ZNSA nr 6(9)/2006, s. 65 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Wyrażone w tym przypadku stanowisko znajduje także uzasadnienie w najnowszych orzeczeniach sądów administracyjnych bądź referendarzy tychże sądów. Przykładowo w postanowieniach: z 7 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 1392/14, z 2 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 387/17, z 30 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1015/17, z 3 listopada 2017 r. sygn. akt IVSA/Gl 457/15.

Uzasadnienia dla przyjętego obecnie rozstrzygnięcia należy także upatrywać w stanowisku Sądu Najwyższego, który uznał, że wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub w części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, niezawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony (por. postanowienie SN – Izba Cywilna z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98, dostępny w OSNC 1999/3 poz. 63).

W sytuacji zatem, gdy wniosek adwokata takiego oświadczenia nie zawiera, to zasadne jest oddalenie wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, co też orzeczono w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.