Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 189/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. D. i K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta B., działając na wniosek inwestora - Miasta B., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, dotyczącej budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami nieuciążliwymi i handlem w parterach, garażami, parkingami, niezbędnymi budowlami (m. in. mury oporowe), zagospodarowaniem terenu, wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] i na części działki nr [...], położonych przy ul. [...] (obręb [...]) w B. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] lipca 2012 r.

W dniu [...] lipca 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wpłynął wniosek K. D. i A. D., reprezentowanych przez pełnomocnika, o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, ze względu na jej rażącą sprzeczność z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, dalej: "u.p.z.p.") w zw. z § 5 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie MI"), przez przeprowadzenie rażąco nieprawidłowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności naruszenie zasady ciągłości i jednolitości istniejącej zabudowy w zakresie wskaźnika zabudowy oraz ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji budynku. Pełnomocnik zarzucił ponadto, że organ tj. Prezydent Miasta B. rozstrzygnął postępowanie we własnej sprawie, które służyło przygotowaniu terenu do sprzedaży i uzyskaniu optymalnej ceny na rzecz Gminy B. – przy całkowitym pominięciu interesu mieszkańców i zasad dobrego sąsiedztwa. Wnioskodawcy wnieśli o sierdzenie nieważności ww. decyzji powołując się na art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że dokonało weryfikacji zapadłej decyzji w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności zawartych w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a., stwierdzając, że Prezydent Miasta B. był – na podstawie art. 60 ust. 1 u.p.z.p. organem właściwym w sprawie, podstawę prawną decyzji stanowił art. 59 ust. 1 u.p.z.p., sprawa zakończona przedmiotową decyzją nie była rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, ani też nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Decyzji nie można zarzucić ponadto, że była niewykonalna w dniu jej wydania oraz, że niewykonalność ta ma charakter trwały, ani też, że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą lub zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się zaś do przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podniesionej przez wnioskodawców, Kolegium wyjaśniło charakter rażącego naruszenia prawa, wskazując, że w sposób rażący może być naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tj. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa można zaś mówić w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej i wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Kolegium dokonało analizy przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, powołując się na mające w nim zastosowanie przepisy prawa, tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia MI, wskutek której doszło do wniosku o braku jakiegokolwiek naruszenia prawa (nie tylko rażącego) przy wydaniu przedmiotowej decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutów powołanych we wniosku o wszczęcie niniejszego postępowania, Kolegium wskazało, że w trybie nadzwyczajnym, którym jest tryb stwierdzenia nieważności, nie jest ono uprawnione do merytorycznej oceny decyzji, a jedynie do jej weryfikacji pod kątem istnienia wad kwalifikowanych opisanych w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. Nawiązując natomiast do zarzutu działania Prezydenta Miasta B. we własnej sprawie, Kolegium podniosło, że organ ten nie podlegał wyłączeniu na zasadzie art. 25 k.p.a., bowiem sprawa nie dotyczyła interesów majątkowych jego kierownika lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Nawet zaś gdyby przesłanka ta zaistniała, skutkować mogłaby co najwyżej wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie stwierdzeniem nieważności.

W wyniku rozpatrzenia wniosku pełnomocnika wnioskodawców o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że również w wyniku ponownego rozpoznania sprawy nie znalazło podstaw do stwierdzenia wydania przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, albo zaistnienia jakiekolwiek innej przyczyny wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Kolegium kwestionowana decyzja poprzedzona została analizą ustalenia wymagań dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W analizie tej wyznaczono obszar analizowany dla inwestycji, którego granice wyznaczono na kopii mapy zasadniczej. Organ I instancji stwierdził, jaki jest rodzaj zabudowy na zabudowanych działkach, położonych w obszarze analizowanym. Ustalono ponadto wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrię dachu. Organ stwierdził również, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, jak też, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Kolegium ponownie podkreśliło, że postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie polega na ponownym zbadaniu sprawy pod względem faktycznym lub prawnym, lecz ma na celu jedynie sprawdzenie, czy w sprawie nie zaistniała którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 k.p.a. Oznacza to, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawę co do jej istoty, tak jak może to czynić w postępowaniu odwoławczym. Dlatego w niniejszym postępowaniu nie można dokonywać ponownej merytorycznej analizy decyzji, ani też poprzedzającej ją analizy urbanistycznej. Kolegium ponownie podkreśliło również, że wydając decyzję Prezydent Miasta B., jako organ wykonawczy, działał w imieniu Gminy B., w związku z czym nie działał we własnej sprawie, w której wnioskodawcą było miasto na prawach powiatu.

Skargę na ww. decyzję wnieśli do tut. Sądu A. D. i K. D., zarzucając jej:

1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez przyjęcie, że rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie implikuje w sobie obowiązku zbadania poprawności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji objętej wnioskiem, gdy tymczasem, rozstrzygając wniosek o stwierdzenie nieważności, organ wprawdzie nie orzeka merytorycznie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, ale nie może nie ocenić, czy doszło do rażącego naruszenia prawa bez weryfikacji zgodności zawartego z decyzji rozstrzygnięcia z prawem, bowiem brak oceny naruszenia przez decyzję prawa (w tym w aspekcie zgodności rozstrzygnięcia z ustawą) nie pozwala na dalej idącą ocenę kwalifikacyjną takiego rozstrzygnięcia, jako "rażącego";

2) naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nie pozwalający na weryfikację poprawności stanowiska organu, a to poprzez:

a) brak uzasadnienia dla odmowy merytorycznej oceny decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2012 r., nr. [...] w aspekcie dotyczącym prawidłowości ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji budynku oraz powierzchni zabudowy,

b) brak uzasadnienia dla stanowiska organu, zgodnie z którym organ wykluczył istnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.;

3) art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy, w szczególności nie zweryfikowanie przez organ administracji, poprawności analizy urbanistycznej przeprowadzonej w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji warunków zabudowy;

4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia MI, przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w sytuacji przeprowadzenia przez organ, który wprawdzie nie działa w imieniu własnym, ale jednak w interesie własnym - rażąco nieprawidłowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. w szczególności naruszenia zasady ciągłości i jednolitości istniejącej zabudowy w zakresie ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji budynku oraz powierzchni zabudowy;

5) art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. przez brak rozważenia wystąpienia wyrażonej w nim przesłanki.

W oparciu o powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazali, że w ich ocenie, sporządzona w sprawie analiza urbanistyczna stanowiąca podstawę decyzji o warunkach zabudowy została sporządzona w sposób zgodny z przepisami prawa, w szczególności co do zawartych w niej rozważań co do ustalenia wskaźnika zabudowy oraz wysokości górnej krawędzi budynków mających powstać na terenie objętym decyzją.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Przesłanki, których zaistnienie obliguje właściwy organ administracji publicznej do stwierdzenia nieważności decyzji zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Należą do nich: 1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) skierowana decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) trwała niewykonalność decyzji w dniu jej wydania; 6) wydanie decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą oraz 7) wydanie decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Dodać przy tym należy, że tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, zaś orzekający w tym trybie organ administracji publicznej, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia (w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji) przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie wchodząc przy tym w istotę sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa, zaś jego celem jest bezsporne ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Zgodnie zaś z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, że z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Nie rozpoznaje się wówczas sprawy w jej całokształcie, nie orzeka co do istoty sprawy w jej podstawowym przedmiocie, bowiem postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego, ale rodzaj sprawowanego nad nim nadzoru. W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o jakichkolwiek innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wydanie 8, s. 727, teza 8 do art. 156 Kpa). Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego, organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. m.in.: wyroki NSA z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej zwanej: "CBOSA").

Powyższe uwagi znajdują odpowiednie przełożenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który kontrolując decyzję kończącą postępowanie zwykłe bada, czy organ wszechstronnie rozpoznał sprawę, w tym bez naruszenia (zwykłego lub kwalifikowanego) jakichkolwiek przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Kontrolując natomiast decyzję kończącą postępowanie nieważnościowe nadzwyczajne, sąd ocenia czy organ prawidłowo uznał wystąpienie lub niewystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., w tym czy ewentualne stwierdzone przez organ naruszenia prawa mają charakter naruszeń zwykłych - nie skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji, czy też naruszeń kwalifikowanych -zobowiązujących do eliminacji decyzji z obrotu prawnego.

Kontrola sądowa, przeprowadzona w niniejszej sprawie z zastosowaniem powyższych reguł, nie wykazała, aby Kolegium dopuściło się uchybień i niezgodnie z prawem odmówiło stwierdzenia nieważności, stanowiącej przedmiot kontroli, decyzji ustalającej warunki zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że Kolegium, jako nie będące związanym zarzutami zawartymi we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, słusznie poddało pod rozwagę każdą z wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., nie tylko tą, stanowiącą jego podstawę, a opisaną w pkt 2 tego przepisu. Słusznie w tym względzie Kolegium uznało, że Prezydent Miasta B. był – na podstawie art. 60 ust. 1 u.p.z.p. organem właściwym w sprawie, że podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowił art. 59 ust. 1 u.p.z.p., że sprawa zakończona przedmiotową decyzją nie była rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, ani też nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zasadnie uznało także, że decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa oraz, że decyzji tej nie można zarzucić, że była niewykonalna w dniu jej wydania oraz, że niewykonalność ta ma charakter trwały, ani też tego, że w razie jej wykonania wywołałaby ona czyn zagrożony karą. W tym ostatnim względzie zauważyć również należy, że przedmiotowa decyzja nie wywołuje skutków materialnoprawnych, ze względu na które podlegałaby wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Ma ona charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego i jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Jako taka - nie podlega więc wykonaniu.

Również ustosunkowując się do przesłanki zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, która stanowiła podstawę wniosku skarżących, Kolegium dokonało szczegółowej analizy kontrolowanej decyzji, która zasługuje na aprobatę tut. Sądu. Wyjaśnić przy tym należy, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie jako wyraźne, oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest rażące, decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (por. m.in.: wyrok WSA w Warszawie z 29 stycznia 2019 r., VII SA/Wa 567/2018, Lex nr 2627233; wyrok NSA z 20 października 2010 r., II OSK 1614/09, Lex nr 746680).

Tak rozumiane rażące naruszenie przepisów prawa, w niniejszej sprawie nie zaistniało. Zarówno § 5 ust. 2 rozporządzenia MI, jak i § 7 ust. 4 tego rozporządzenia, dopuszczają ustalenie ww. wskaźników w sposób odrębny od "standardowego" (opisanego w § 5 ust. 1 i § 7 ust. 1-3), o ile wynika to z analizy urbanistycznej. Zwrócić w tym względzie należy uwagę, że sporządzona analiza urbanistyczna zawiera rozważania dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu przeznaczonego pod zabudowę oraz dotyczące wysokości górnej krawędzie elewacji frontowej, gzymsu lub attyki, a zatem w tym względzie odpowiada zapisom rozporządzenia MI. Trudno zatem mówić w niniejszej sprawie o jakimkolwiek naruszeniu prawa, w podniesionym przez skarżących zakresie, skoro wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zostało poprzedzone sporządzeniem analizy urbanistycznej, w oparciu o którą została wydana decyzja finalna. Dopiero w przypadku braku przeprowadzenia takiej analizy, można byłoby mówić o rażącym naruszeniu prawa (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 kwietnia 2019 r., II SA/Bd 1111/18, Lex nr 2656360).

Zauważyć przy tym należy, że zarzuty podnoszone w toku postępowania przed Kolegium przez skarżących, w istocie wymierzone były w ustalenia stanu faktycznego sprawy dotyczącej warunków zabudowy, których prawidłowość badana jest w postępowaniu wznowieniowym. Tymczasem w postępowaniu nieważnościowym badanie dotyczy prawidłowości zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do już ustalonego stanu faktycznego (por. m.in. wyrok NSA z 14 marca 2019 r., II OSK 1077/17, CBOSA).

Słusznie przy tym Kolegium wskazało, że w toku postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, brak jest możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, czego w istocie domagają się skarżący. Jak wskazał w tym względzie WSA w Warszawie w wyroku z 6 lipca 2016 r. (VII SA/Wa 2467/15, Lex nr 2090330): przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione winno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia. Nie każde przy tym, nawet oczywiste naruszenie prawa, może zostać uznane za rażące. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o stwierdzeniu, że jest to naruszenie kwalifikowane, a więc uzasadniające stwierdzenie nieważności.

W ocenie Sądu nie doszło zatem do wskazywanych przez skarżącego uchybień, ani też innych naruszeń, które na mocy art. 156 § 1 k.p.a. dawałyby podstawy do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. W szczególności zaś, ani skarżący nie wykazali, aby decyzja ta naruszyła prawo w sposób rażący, ani też sąd z urzędu nie dopatrzył się w niej istnienia którejkolwiek z wad kwalifikowanych. Z tych też przyczyn należało zatem podzielić ocenę wyrażoną przez Kolegium, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uregulowanych w art. 156 § 1 k.p.a, uzasadniających stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji.

Tym samym, podniesione przez skarżących zarzuty, nie mogły okazać się skuteczne. Zawarte tam twierdzenia stanowią w ocenie Sądu polemikę, która, jako nie znajdująca oparcia w materiale dowodowym, a przy tym pozbawiona racji przekonywania, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania ustaleń i wniosków poczynionych przez Kolegium, działające w obu instancjach w postępowaniu nieważnościowym. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości przedmiotowej decyzji, nie poparte żadnymi prawnie relewantnymi argumentami, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).