Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1485/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150, art. 247 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sz. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 grudnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określił spółce z o.o. " L" ul. D w S (poprzednia nazwa " P" spółka z o.o. z siedzibą w S), dalej "spółka", wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług:

-za drugi kwartał 2007 r. w kwocie [...] zł,

-za trzeci i czwarty kwartał 2007 r. [...] zł.

Decyzję doręczono w trybie art. 150 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej na zgłoszony adres siedziby spółki.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Dyrektora UKS w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2011 r. podnosząc, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa co uzasadnia wycofanie jej z obiegu prawnego. Jako rażące naruszenie prawa spółka wskazała, że wydane postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego zostało skierowane na adres siedziby spółki w Z. Postanowienie zostało zwrócone przez pocztę z adnotacją, że pod wskazanym adresem adresat jest nieznany. Powołując treść art.144, art.150, art.151 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zw. dalej "O.p." oraz dokonując ich analizy spółka wskazała, że nie doszło do skutecznego doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania. Nie zostały bowiem spełnione wymogi przewidziane dla doręczeń za pośrednictwem poczty. Ponadto, spółka podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 13 ust. 7 ustawy o kontroli skarbowej.

Dnia 5 lipca 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie wydał decyzję nr [...], w której odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 12 grudnia 2011 r. Podstawą odmowy był brak stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ kontroli skarbowej wskazał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania wymiarowego, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanego rozstrzygnięcia merytorycznego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy obarczona jest wadami, których enumeratywny wykaz określa art. 247 § 1 O.p., czy te wady nie występują. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się z treścią art. 128 O.p. statuującego zasadę trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie wyjaśnił, że korespondencja w postępowaniu była kierowana na adres siedziby spółki, zgłoszony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym "domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe". Z uwagi na siedzibę spółki (Zgierz, województwo łódzkie) brak było możliwości doręczenia korespondencji osobiście przez pracowników organu. Decyzja nr [...] z dnia 12 grudnia 2011 r. została za pośrednictwem poczty, skierowana na adres siedziby spółki wykazany w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę dwukrotnie awizowano: 19 grudnia 2011 r. i 28 grudnia 2011 r. Z uwagi na nie podjęcie, Urząd Pocztowy - Z 1, dnia 5 stycznia 2012 r. zadecydował o zwrocie przesyłki do nadawcy. Dnia 10 stycznia 2012 r. decyzja wróciła do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie.

W takim stanie faktycznym, uwzględniając wykładnię art. 150 O.p., organ kontroli skarbowej uznał, że doręczenie spółce decyzji w trybie tego przepisu było prawidłowe i skuteczne, tak więc decyzja ta stała się ostateczna. Powyższe, zdaniem organu podatkowego, powodowało, że należało orzec o odmowie stwierdzenia nieważności.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, spółka złożyła do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 12 grudnia 2011 r., w którym wniosła o uchylenie decyzji z dnia 5 lipca 2013 r. i wydanie rozstrzygnięcia zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie rozpoznając sprawę ponownie i utrzymując swoje stanowisko w sprawie wskazał, iż zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej, datą wszczęcia postępowania kontrolnego jest dzień doręczenia kontrolowanemu postanowienia o wszczęciu postępowania wydanego przez organ kontroli skarbowej. Przez sformułowanie "doręczenie" należy rozumieć nie fizyczne doręczenie stronie postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego lecz doręczenie jako instytucję postępowania podatkowego i administracyjnego uregulowanego w przepisach rozdziału 5 Działu IV O.p. Doręczenie właściwe dla adresata będącego osobą prawną polega na dostarczeniu pisma w lokalu ich siedziby (dla osoby prawnej to miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający) lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. W odniesieniu do osób prawnych chodzi o adres uwidoczniony w rejestrze prowadzonym przez sąd gospodarczy. W przypadku gdy podany przez osobę prawną adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności ma zastosowanie art. 151a O.p.

W rozpatrywanej sprawie spółka zgłosiła do Krajowego Rejestru Sądowego adres siedziby w Z, ul. D. Przenosząc siedzibę ze S do Z, spółka nie zgłosiła obowiązku podatkowego we właściwym Urzędzie Skarbowym w Z, nie składała deklaracji. W ocenie organu powyższe skutkowało, że spółka sama poprzez zgłoszenie nieaktualnego adresu siedziby i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, pozbawiła się prawa uczestniczenia w postępowaniu. Dodatkowo organ zauważył, że spółka w całym postępowaniu nie wskazała jaka jest faktycznie siedziba i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Podnoszone przez spółkę okoliczności, że organ miał możliwość dostarczenia postanowienia o wszczęciu postępowania na adres zamieszkania Prezesa Zarządu spółki, pozostają w sprzeczności z art. 151 O.p.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odniósł się do zarzutu braku okazania legitymacji służbowych i znaków identyfikacyjnych przed przystąpieniem do czynności kontrolnych. Wskazał, że konstrukcja postępowania kontrolnego pozwala na wyróżnienie faz, w których to postępowanie się toczy. Wszczęcie postępowania kontrolnego powoduje, że poza przepisami ustawy o kontroli skarbowej będą miały do niego zastosowanie przepisy działu IV O.p. Podjęcie czynności kontroli podatkowej następuje w ramach a nie obok postępowania kontrolnego (art. 13 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej). Unormowania zawarte w art. 13 ust. 4, 7 ustawy o kontroli skarbowej dotyczą zatem kontroli podatkowej. Powyższe powoduje, iż art. 13 ust. 7 ww. ustawy, mówiący o okazaniu legitymacji służbowych i znaków identyfikacyjnych dotyczy chwili wszczęcia kontroli podatkowej, a nie doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie, zarzucając naruszenie następujących przepisów :

1) art. 247 § 1, art.151 i art.151a O.p. w związku z art. 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, polegające na całkowicie błędnym uznaniu zasadności odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, co do której organ wydający zaskarżoną decyzję podtrzymał argumentację o prawidłowości doręczeń opierając się na domniemaniu wynikającym z wpisu do rejestru przedsiębiorców podczas, gdy potwierdzone zostały okoliczności obalające to domniemanie i tym samym wskazujące na wadliwość doręczeń,

art. 145 O.p. w związku z art. 201 ustawy Kodeks Spółek Handlowych polegające na odmowie uznania możliwości dokonywania doręczeń Prezesowi spółki z pominięciem faktu, że osobie takiej jako przedstawicielowi dokonuje się doręczeń.

przepisów ustawy o kontroli skarbowej, w szczególności art. 13 polegające na akceptacji podnoszonych naruszeń wymogów prowadzenia kontroli skarbowej.

W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, iż w zaskarżonej decyzji podtrzymane zostało stanowisko o prawidłowości dokonywanych w toku postępowania doręczeń na adres wskazany w rejestrze przedsiębiorców, w tym prawidłowość uznania skutku doręczenia zastępczego w trybie art. 151a O.p. jak również pominięte zostały wykazywane we wniosku o stwierdzenie nieważności, naruszenia wymogów prowadzenia postępowania kontrolnego jako nie mające ,w ocenie organu, znaczenia dla prawidłowości wydania decyzji. Organ nie odniósł się również do przytaczanych przez spółkę orzeczeń sądów administracyjnych.

Spółka podniosła, że z informacji organu kontroli skarbowej zawartej w wyniku kontroli, wynikała wadliwość postępowania polegająca na tym, że nie doszło do skutecznego doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego, bowiem nie zostały spełnione wymogi przewidziane dla doręczeń za pośrednictwem poczty. Tym samym nie może być mowy o skutecznym wszczęciu postępowania kontrolnego.

W ocenie spółki, bezzasadna jest argumentacja organu, że o skuteczności doręczenia przesądził fakt kierowania korespondencji na adres wskazany w rejestrze przedsiębiorców, ponieważ dane z rejestru są objęte jedynie domniemaniem prawdziwości, które skutecznie zostało obalone dowodami zgromadzonymi w toku postępowania. Ustalono, że pod tym adresem spółka nie funkcjonuje, a organ kontrolujący nie podjął żadnych prób ustalenia adresu pozwalającego na skuteczne doręczenie.

Nadto spółka podkreśliła, że organ wydający decyzję pominął istotną okoliczność, że przepisy kodeksu spółek handlowych oraz ustawy o krajowym rejestrze sądowym, ustanawiają domniemanie prawdziwości danych znajdujących się w rejestrze a nie stanowią definitywnego potwierdzenia tych danych. Domniemanie wynikające z ustawy zachowuje swoją moc pod warunkiem, że nie ujawni się okoliczności przeciwnych. Zdaniem spółki, w przedmiotowej sprawie tak właśnie było. Organ uzyskał w toku swoich czynności dowód podważający prawdziwość danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym w postaci potwierdzenia, że adres spółki jest nieaktualny i że pod tym adresem spółka nie funkcjonuje.

Spółka podniosła również, że organ dysponował adresem Prezesa zarządu spółki, czyli organu reprezentującego spółkę zgodnie z art. 201 kodeksu spółek handlowych, a jednocześnie przedstawiciela strony w rozumieniu art. 145 O.p., co pozwalało doręczyć zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz wszelkie kolejne pisma właśnie zarządowi spółki tak, by doręczenie to było skuteczne. Argumentacja organu, że możliwość taka wykluczona została przez art. 151 O.p., była błędna, bo przepis ten mówi o miejscu doręczania (i dopuszcza również możliwość doręczenia w miejscu prowadzenia działalności - którego ustalenia organ kontrolujący zaniechał).

W ocenie spółki, błędne było twierdzenie organu, że pozbawiła się możliwości udziału w postępowaniu, skoro nie miała nawet możliwości uzyskania wiedzy o wszczęciu postępowania, a więc konsekwentnie nie mogła uchybić obowiązkom strony w postępowaniu kontrolnym.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowane postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 247 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zw. dalej: O.p.), zatem tylko naruszenia prawa o szczególnej wadze, wymienione w powołanym przepisie mogą spowodować eliminację decyzji ostatecznej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotem sprawy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji jest sama decyzja, a nie rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Wobec podstawowej zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki eliminacji decyzji ostatecznej muszą być interpretowane ściśle. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., to naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne, niewątpliwe.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest instytucją procesową stwarzającą możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego o charakterze podmiotowym bądź przedmiotowym. Zgodnie z art. 248 O.p. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia. W drodze stwierdzenia nieważności decyzji eliminowane z obrotu prawnego są decyzje obarczone kwalifikowaną wadą o szczególnym charakterze, ściśle odpowiadającą jednej z ośmiu przesłanek, określonych w przepisie art. 247 § 1 tejże ustawy. Z art. 247 § 1 O.p. wynika, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) została wydana bez podstawy prawnej;

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie;

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7)zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p., organ może stwierdzić nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie: "rażące naruszenie prawa" to naruszenie wyraźnej, nie budzącej wątpliwości normy prawa materialnego lub normy prawa procesowego. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2006 r. OSK 1134/04 - LEX nr 165717). Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma charakter rażący, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Wystąpi to także w sytuacji, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego zrozumienia wydana zostaje decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów.

Bezsporne w rozpatrywanej sprawie jest, że decyzją z dnia 12 grudnia 2011 r.,

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za drugi, trzeci i czwarty kwartał 2007 r. Decyzja została doręczona w trybie art. 150 § 1 i 2 O.p., na zgłoszony adres siedziby spółki.

W podstawie prawnej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, spółka powołała określoną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., przesłankę rażącego naruszenia prawa. W ocenie spółki, nie doszło do skutecznego doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego (i tym samym wszczęcia postępowania kontrolnego) bowiem nie zostały spełnione wymogi przewidziane dla doręczeń za pośrednictwem poczty. Spółka podniosła także zarzut kierowania korespondencji na adres wskazany w rejestrze przedsiębiorców, podczas gdy dane z rejestru są objęte jedynie domniemaniem prawdziwości, które zdaniem spółki, skutecznie zostało obalone dowodami zgromadzonymi w toku postępowania wskazującymi na to, że pod tym adresem spółka nie funkcjonowała. Nadto zdaniem spółki, doszło do uchybień w zakresie czynności wszczynających postępowanie kontrolne.

W ocenie Sądu, prawidłowo Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z uwagi na niespełnienie wskazanej przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Zasadnie organ kontroli skarbowej wskazał, że kwestię doręczania pism osobom prawnym reguluje art. 151 O.p. Zgodnie z tą regulacją, pisma doręcza się osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji; przepisy art.146, art. 148 § 2 pkt 1 i 3 oraz art. 150 O.p. stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 150 § 1 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany powyżej, możliwe jest doręczenie pisma w sposób zastępczy, poprzez przyjęcie "fikcji doręczenia". W takiej sytuacji, stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 O.p., poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce na okres 14 dni umieszcza się w skrzynce oddawczej adresata. Przesyłka powinna być dwukrotnie awizowana, powtórne zawiadomienie adresata następuje w razie niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni (§ 1 a). W przypadku niepodjęcia pisma przez adresata w terminie 14 dni, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wypełniając wymogi ww. przepisu prawnego, organ skierował decyzję z dnia 12 grudnia 2011 r. określającą spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za drugi, trzeci i czwarty kwartał 2007 r., na adres siedziby wykazany w rejestrze przedsiębiorców, tj. 95-100 Zgierz, ul. D 10. Słusznie organ kontroli skarbowej wskazał, że na gruncie zasady wiarygodności informacji zawartych w rejestrze, informacje te objęte są domniemaniem prawdziwości (art. 17 ust. 1 ustawy o KRS). Co do zasady, dane te mają charakter wzruszalny i można je obalić wskazując, że są niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym, jednakże na nieprawdziwość tych danych nie może powoływać się sam podmiot, którego dane dotyczą, bo to na nim spoczywa obowiązek niezwłocznego wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu (art. 17 ust. 2 ustawy o KRS).

Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z pismem z dnia 15 listopada 2011r. poinformował Dyrektora Urzędu Skarbowego w Szczecinie, że w bazie danych Urzędu Skarbowego w Z, spółka nie figuruje. Ww. spółka nie zgłaszała obowiązku podatkowego jak również nie składała deklaracji podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług. Tymczasem to obowiązkiem spółki było złożenie zgłoszenia aktualizacyjnego, wskazującego nowy – zmieniony adres siedziby spółki, bądź nowy adres do korespondencji. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników ( Dz. U. 2012 r., poz. 1314), podatnicy mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. Z kolei w myśl art. 96 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik zobowiązany jest zgłosić zmianę do naczelnika urzędu skarbowego w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana. Mając na względzie brzmienie przywołanych przepisów oraz ustalenia poczynione przez organy w niniejszej sprawie uznać należy, że spółka nie dopełniła obowiązków aktualizacji danych, zarówno w podatku od towarów i usług, jak i w zakresie ewidencji podatników. Nadto, zmiana siedziby spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wymaga zmiany umowy spółki, co wynika wprost z art. 255 w związku z art. 157 kodeksu spółek handlowych. Przepis ten stanowi, iż zmiana umowy spółki wymaga uchwały wspólników i wpisu do rejestru. Nowy adres siedziby należy ujawnić w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, zgodnie bowiem z art. 168 w zw. z art. 166 § 1 kodeksu spółek handlowych, wszelkie zmiany danych wymienionych w art. 166 § 1 i 2, zarząd powinien zgłosić sądowi rejestrowemu w celu wpisania do rejestru lub ujawnienia w aktach rejestrowych. Spółka z takim wnioskiem nie wystąpiła. Wpis do rejestru dotyczący zmiany siedziby ma charakter konstytutywny. Oznacza to, że niedopełnienie obowiązku zgłoszenia informacji w tym zakresie powoduje, iż zamierzone skutki prawne w ogóle na nastąpią.

W sytuacji niedopełnienia obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu spółki, niedopuszczalne jest przerzucanie ujemnych skutków braku powiadomienia o zmianie miejsca siedziby, bądź adresu do korespondencji, na organy podatkowe, które nie mogą ponosić nieograniczonej odpowiedzialności za działania stron postępowania. Zaakceptowanie praktyki przeciwnej oznaczałoby paraliż organów podatkowych, które przed każdym wysłaniem pisma bądź aktu administracyjnego stronie, musiałyby sprawdzać z urzędu, czy podatnik nie zmienił wskazanego uprzednio adresu (vide - wyrok z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 12/10). Zatem w sytuacji, gdy podatnik nie dopełnił obowiązku aktualizacji danych wynikających z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji (..) oraz z ustawy o podatku od towarów i usług, organ zasadnie przyjął, że korespondencję dotyczącą postępowania podatkowego, w tym decyzję określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za drugi, trzeci i czwarty kwartał 2007 r., należało kierować na adres spółki wykazany w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. 95-100 Zgierz, ul. D 10.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom dotyczącym naruszenia przepisów dotyczących doręczeń, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie uczynił zadość obowiązkom wynikającym z ustawy Ordynacja podatkowa.

Reasumując, analizując treść zaskarżonej decyzji w kontekście badania istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2011 r., prawidłowo organ kontroli skarbowej stwierdził, że nie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w jednym z wyroków (wyrok z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11) wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji - w przeciwieństwie do wad warunkujących wznowienie postępowania - tkwią w samej decyzji. Wobec tego, organ prowadzący postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma obowiązek ocenić, czy wskazane przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa wystąpiły na gruncie istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych.

Nie trafione są zatem zarzuty naruszenia przepisów ustawy o kontroli skarbowej. Kwestie związane z prawidłowością wszczęcia postępowania kontrolnego (doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego), czy podnoszone naruszenia wymogów prowadzenia kontroli skarbowej mogą być rozważane w trybie wznowienia postępowania (art. 240 O.p. )

Mając na uwadze powyższe, wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.