Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1409/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 3, art. 48, art. 49 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 99 poz 665
law: Ustawa z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
article: art. 29 par 1, art. 125, art. 126 par 1
journal: Dz.U. 1990 nr 47 poz 281
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie opłat za czynności egzekucyjne oraz sposobu przeprowadzania publicznej licytacji i trybu postępowania przy przechowywaniu i egzekucyjnej sprzedaży niektórych rodzajów ruchomości.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski /spr./ Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 954/07 w sprawie ze skargi R. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2008 r., VII SA/Wa 954/07 oddalił skargę R. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. na podstawie art. 119 § 1, art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) oraz art. 123 k.p.a. nałożył na R. B. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 122.150,16 zł wzywając do jej uiszczenia w terminie do dnia 30 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzją z dnia [...]października 2005 r. nakazał R. B. rozbiórkę hangaru nr 3 samowolnie zbudowanego na terenie lotniska cywilnego w Ż. gmina K. W związku z niewykonaniem obowiązku organ wystosował do zobowiązanego upomnienie, a następnie postanowieniem z dnia [...]lutego 2006 r. nałożył na niego grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie to, a także następne postanowienie o nałożeniu grzywny zostało uchylone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze względu na nieuwzględnienie powierzchni zabudowy hangaru, a następnie z powodu nie wyjaśnienia czy hangar ten jest budynkiem i braku informacji o sposobie obliczenia jego powierzchni. Dlatego też organ I instancji przeprowadził oględziny i dokonał pomiaru hangaru, który składa się z dwóch części i wyliczył jego łączną powierzchnię na 233,20 m2 oraz ustalono, że hangar spełnia wymogi budynku z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego – jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada fundamenty i dach. Wysokość grzywny wyliczono mnożąc jego powierzchnię przez 1/5 aktualnej ceny m2 budynku mieszkalnego wskazanej prze GUS – 2.619 zł. Postanowienie z dnia 27 lutego 2007 r. zostało utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżonym do Sądu postanowieniem.

W skardze do Sądu R. B. nie wskazał ani zarzutów ani wniosków, jak też nie uzasadnił skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że skarżący nie wykonał obowiązku nałożonego decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 10 października 2005 r. Organ administracji na podstawie art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji winien zastosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a jednocześnie są najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, co też uczynił. Po wcześniejszym wystosowaniu upomnienia organ wystawił "tytuł egzekucyjny" w dniu 30 stycznia 2006 r., a następnie wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wyliczając prawidłowo jej wysokość na podstawie art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W skardze kasacyjnej R. B. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez pominięcie w rozstrzyganiu meritum sprawy art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) i nie spowodowanie przeprowadzenia postępowania naprawczego w wyniku, którego mogło dojść do umorzenia nałożonej grzywny. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie kwestionując ustaleń dokonanych przez Sąd, rozstrzygnięcie Sądu dotknięte jest wadą prawną polegająca na pomniecie interesu prawnego skarżącego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jest sprawą niewątpliwą, że skarżący dopuścił się samowoli budowlanej. Jednak pismem z 23 sierpnia 2006 r. zgłosił zamiar rozbiórki budowli. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wbrew art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego nie spowodował kontroli obiektu, a wobec nie stwierdzenia, że decyzja o rozbiórce została wykonana, zaniechał zastosowania postępowania naprawczego i nie umorzył nałożonej grzywny. Było to krzywdzące dla skarżącego i miało charakter restrykcyjny. Skarga ma na celu naprawienie błędu organu administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie w pełnym zakresie odpowiada wymaganiom dla skargi kasacyjnej stawianym przez przepisy art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm. dalej - p.p.s.a). Nie wskazano w niej bowiem czy zarzucane naruszenie prawa materialnego nastąpiło w wyniku błędnej wykładni czy też niewłaściwego zastosowania art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponadto, jak zdaje się wynikać z uzasadnienia skargi kasacyjnej podniesiony zarzut adresowany jest przede wszystkim nie w stosunku do Sądu I instancji, ale w stosunku do organu administracji. Tego rodzaju wadliwość skargi kasacyjnej nie może jednak powodować jej odrzucenia.

Przystępując do merytorycznego ustosunkowania się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu trzeba stwierdzić, że nie posiada on usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zarzucanie więc organowi administracji, a więc nawet nie Sądowi I instancji, że naruszył swoim działaniem art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego jest całkowicie chybione. Abstrahując od tego, należy zauważyć, że wskazany przepis może mieć zastosowanie w przypadkach innych niż wskazane w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, w których wszczęte zostało postępowanie, którego istotą jest legalizowanie samowolnie dokonanych robót budowlanych. Skoro podstawą prawną nałożenia obowiązku, który ma być przymusowo wykonany w trybie egzekucji administracyjnej był art. 48 Prawa budowlanego to żadnym naruszeniu art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego nie może nawet być mowy, gdyż przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania.

Na marginesie należy podnieść, że stosownie do art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożone, a nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, nałożone a niewykonane grzywny w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone wysokości 75% lub w całości zgodnie z art. 126 § 1 tej samej ustawy, za zgodą organu wyższego stopnia

Mając na uwadze podniesione wyżej względy, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.