Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1340/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Dnia 29 maja 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 867/18 w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 867/18 oddalił skargę R.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] o obniżeniu [...] R.K. dodatku służbowego w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego, ustalił datę obniżenia dodatku służbowego na dzień 31 sierpnia 2018 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu 22 grudnia 2017 r. z Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] do Komendy Miejskiej Policji w [...] wpłynęło pismo, którego załącznik stanowiła korespondencja [...] R.K., adresowana do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W piśmie policjant opisał okoliczności zdarzenia z dnia 13 lipca 2017 r., do którego doszło w siedzibie Komendy Miejskiej Policji w [...]. Jego uczestnikami byli: [...] R.K. oraz zastępca naczelnika Wydziału [...] KMP w [...]. Między policjantem a jego przełożonym doszło do potyczki słownej na podłożu światopoglądowym, po której zastępca naczelnika wskazanej komórki organizacyjnej, "mówiąc podniesionym głosem, pełnym nienawiści i pogardy" użył w stosunku do podwładnego słów wulgarnych powszechnie uznawanych za obelżywe. Za użycie tych słów w stosunku do podwładnego przełożony policjanta nie przeprosił. Ponadto [...] R.K. wskazał, że o powyższym zajściu poinformował Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Z uwagi na fakt, iż poza pismem informującym, że sprawa została przekazana do Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w [...], nie otrzymał żadnej innej informacji, policjant zwrócił się do MSWiA o jej skontrolowanie. W przedmiotowym piśmie policjant określił posiadany stopień służbowy, wskazał na zajmowane stanowisko oraz komórkę oraz jednostkę organizacyjną, w której pełni służbę, a pod treścią pisma złożył czytelny podpis.

Wobec wyżej wymienionego wszczęto postępowanie dyscyplinarne, a zgromadzony przez Komendę Miejską Policji w [...] materiał bezsprzecznie potwierdził, że [...] R.K. w dniu 27 listopada 2017 r. nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku służbowego w ten sposób, że pomijając drogę służbową wysłał Pocztą Polską pismo dotyczące postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec zastępcy naczelnika Wydziału [...] KMP w [...], czym naruszył przepis § 1 pkt 5 i § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, ze zm.).

Komendant Miejski Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] stwierdził winę policjanta w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył karę nagany, a Komendant Wojewódzki Policji w [...], orzeczeniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne.

W konsekwencji powyższego, Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 6f ustawy o Policji oraz § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1236. ze zm., dalej w skrócie "rozporządzenie"), obniżył [...] R.K. dodatek służbowy na stałe o 30%, tj. o kwotę [...] zł, do kwoty [...] zł miesięcznie, a nie jak wskazał we wniosku naczelnik Wydziału [...] KMP w [...] o 50% z dniem [...] czerwca 2018 r.

Na skutek wniesienia przez [...] R.K., reprezentowanego przez adwokata, odwołania od w/w rozkazu personalnego, sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w [...], który wydał przestawioną na wstępie decyzję.

Wskazał, iż zgodnie z § 9 ust. 5 w/w rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu z odpowiednim zastosowaniem § 8 ust. 5 do 8 powołanego rozporządzenia. Z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia wynika, że dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50 % otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Stwierdził, że w świetle § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia ukaranie policjanta prawomocną karą nagany jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem i wywołuje konieczność obniżenia mu przez organ dodatku służbowego.

Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sytuacji obniżenie R.K. dodatku służbowego jest obligatoryjne. Organowi pozostawiono tylko fakultatywną decyzję dotyczącą wysokości obniżenia dodatku w granicach od 20% do 50%. Zgodnie z wnioskiem Naczelnika Wydziału [...] KMP w [...], [...] R.K. dodatek służbowy miał zostać obniżony o 50 %, natomiast taką wysokość obniżenia organ pierwszej instancji uznał za nieadekwatną do ciężaru przewinienia, którego dopuścił się policjant i dokonał nowego ustalenia obniżenia dodatku w granicy 30%.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.K., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że przepis ten można zastosować do niniejszej sytuacji w której wydane wobec niego orzeczenie dyscyplinarne nie dotyczy czynności naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych.

Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr 1676/2018 oraz o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W ocenie skarżącego, przepis § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia ma zakres węższy od zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta, gdyż tej podlega policjant również za popełnienie czynów wykraczających poza obowiązki służbowe czy czas służby policjanta. Powołany przepis rozporządzenia dokonuje zawężenia obniżenia dodatku służbowego do sytuacji w której policjant został ukarany dyscyplinarnie za zachowanie w czasie służby, lub podczas wykonywania zadań, czynności służbowych. Przepis art. 33 ustawy o Policji określa, co należy rozumieć pod pojęciem czasu służby i czas w którym policjant nie wypełnia obowiązków służbowych nie stanowi czasu służby. Jednocześnie wykonywanie zadań lub czynności służbowych jest immanentnie związane z zadaniami przydzielonymi danemu policjantowi do wykonania i podczas ich wykonywania. Skarżący, wysyłając pismo do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie czynił tego w czasie służby, jak również w żaden sposób nie było to związane z wykonaniem zadań lub czynności służbowych. Miało to miejsce w jego czasie wolnym i w żaden sposób nie miało związku z pełnieniem funkcji policjanta.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i potrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, ze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że w rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy skarżącemu zasadnie obniżono dodatek służbowy.

Zgodnie z art. 100 i art. 104 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Jednym z dodatków do uposażenia jest dodatek służbowy, który przysługuje policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne. Taki dodatek może być przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Szczegółowe zasady otrzymywania między innymi dodatków służbowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Stosownie do art. 104 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia, dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym. Z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia wynika, że przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przyznanie oraz wysokość dodatku uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Dodatek służbowy podlega obniżeniu w przypadkach przewidzianych w § 9 ust. 5 rozporządzenia.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z treści przytoczonych regulacji wynika, że jeżeli policjant pełni służbę na określonym stanowisku lub realizuje określone zdania, to przysługuje mu dodatek służbowy. Wysokość tego świadczenia zależy przede wszystkim od sposobu wykonywania przez policjanta powierzonych mu obowiązków i zadań służbowych. Zachodzi zatem – co do zasady – ścisły związek między wysokością dodatku służbowego a sposobem wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych oraz należytym pełnieniem służby na stanowiskach uprawniających do przyznania tego świadczenia. Prawodawca w omawianym rozporządzeniu nie ograniczył się tylko do określenia sposobu obliczania wysokości dodatku służbowego. W § 9 ust. 5 wymienił przypadki prowadzące do obniżenia tego świadczenia. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zawarty w powołanym przepisie zwrot "podlega obniżeniu" oznacza, że organ w każdym szczególnie uzasadnionym przypadku jest zobowiązany do obniżenia policjantowi dodatku służbowego. Regulacja zawarta w § 8 ust. 5-8 dotyczy dodatku funkcyjnego. Użyty w § 9 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia zwrot "stosuje się odpowiednio" skutkuje tym, że w sprawach dotyczących dodatku służbowego powyższe unormowanie odnoszące się do odrębnego świadczenia, to jest dodatku funkcyjnego, nie może mieć bezpośredniego zastosowania. Możliwe jest natomiast odpowiednie stosowanie tego unormowania.

Odesłanie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 rozporządzenia oznacza, że szczególnie uzasadnionymi przypadkami są stany wyszczególnione w tych ostatnio wymienionych przepisach. Przypadkami powodującymi obniżenie dodatku służbowego są: naruszenie dyscypliny służbowej, nienależyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych, nienależyta realizacja zadań i czynności służbowych, a także zmiana zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie przedmiotowego dodatku w dotychczasowej wysokości. Przy próbie odmiennej interpretacji regulacji zawartej w § 9 ust. 5 rozporządzenia należałoby przyjąć, że dodatek służbowy obniża się zarówno w niezdefiniowanych "szczególnie uzasadnionych przypadkach", jak też we wszystkich stanach wyszczególnionych w § 8 ust. 5-8 rozporządzenia. Takie odczytywanie sensu przedmiotowego unormowania nie jest jednak uzasadnione. Gdyby prawodawca zamierzał aż tak rozszerzyć katalog przesłanek skutkujących obniżeniem dodatku służbowego, to taki zamysł musiałby wyrazić wprost. Z podobnych przyczyn niedopuszczalne jest zawężenie dopuszczalności stosowania przedmiotowych sankcji tylko do przypadków szczególnie uzasadnionych, z pominięciem regulacji, do których odsyła § 9 ust. 5 rozporządzenia. Kwestii charakteru decyzji w sprawach finansowych nie można domniemywać. Prawodawca w tekście prawnym powinien stwierdzić, czy pozbawienie lub ograniczenie określonych uprawnień finansowych jest obowiązkiem organu, czy też mieści się w zakresie przyznanego mu prawa wyboru określonego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepisy w sprawach finansowych funkcjonariuszy służb mundurowych muszą być interpretowane ściśle. Niedopuszczalna jest ani rozszerzająca, ani zawężająca ich wykładnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał również, iż w § 9 ust. 5 rozporządzenia jest mowa o tym, że dodatek służbowy "podlega obniżeniu". Natomiast w § 8 ust. 8 rozporządzenia, który to przepis miał zastosowanie w niniejszej sprawie, posłużono się zwrotem "dodatek obniża się". Jak już wyżej podano, oznacza to, że decyzje w tym zakresie mają charakter związany. Nie są one podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Tym samym organy Policji nie mają żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie skala obniżenia dodatku służbowego. W zależności od własnej oceny przedmiotowe świadczenie mogą obniżyć w granicach od 20% do 50% stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego.

Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji uznał, że sformułowany w skardze zarzut błędnej wykładni § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia jest niezasadny. Trafne jest stanowisko organu, że przy dokonywaniu wykładni § 9 ust. 5 rozporządzenia oraz przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego należy brać pod uwagę przesłanki określone w § 8 ust. 5-8 rozporządzenia uzasadniające obniżanie dodatku funkcyjnego. "Szczególnie uzasadniony przypadek" obniżenia dodatku służbowego stanowi każda z sytuacji wymienionych w § 8 ust. 8 rozporządzenia, w tym między innymi przypadek naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 ust. 8 pkt 1).

W sprawie jest bezsporne, że R.K. obniżono dodatek służbowy w związku z wymierzeniem kary dyscyplinarnej. Tym samym organy Policji miały podstawy do zastosowania wobec skarżącego przedmiotowej sankcji finansowej. W sprawie wystąpiła przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, a zatem obniżenie policjantowi dodatku służbowego było obligatoryjne.

W ocenie Sądu, dokonane 30% obniżenie dodatku służbowego mieściło się w ustawowych granicach i zostało szczegółowo uzasadnione.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R.K., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego:

1. § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że może on dotyczyć sytuacji, w której orzeczenie dyscyplinarne wydane wobec skarżącego nie dotyczy czynności naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych;

2. art. 33 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż skarżący dopuścił się deliktu dyscyplinarnego w czasie służby.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie wydanych w sprawie przez organy obu instancji decyzji i umorzenie postępowania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W przedmiotowej sprawie autor skargi kasacyjnej podniósł jedynie zarzuty naruszenia prawa materialnego – przepisu § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, a także art. 33 ustawy o Policji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Na wstępie zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie pełnomocnik R.K. w toku postępowania administracyjnego (w odwołaniu), jak również w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, określał formę naruszenia powołanych wyżej przepisów rozporządzenia jako błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Przy czym w obu przypadkach ich uzasadnienie było tożsame. Jak wyżej podano, w skardze kasacyjnej jako formę naruszenia tych przepisów wskazał wyłącznie niewłaściwe zastosowanie, to jednak przedstawione uzasadnienie, obejmujące także zarzut naruszenia art. 33 ustawy o Policji, stanowi w całości powtórzenie stanowiska prezentowanego w sprawie i w żadnym fragmencie nie odnosi się do wykładni i zastosowania tych przepisów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia wyżej wymienionych przepisów są niezasadne. Uwzględniając pojęcie czasu służby (art. 33 ustawy o Policji), opierają się one na założeniu, że skoro R.K. nie wysyłał pisma do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w czasie służby i nie było ono związane z wykonywaniem przez niego zadań lub czynności służbowych, to wydane wobec niego orzeczenie wymierzające mu karę dyscyplinarną nagany nie mogło stanowić podstawy do obniżenia mu przez organy Policji dodatku służbowego w oparciu o § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 w/w rozporządzenia. Przedmiotowe orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym nie dotyczyło bowiem czynności naruszenia przez wyżej wymienionego policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych. W sprawie nie została zatem spełniona przesłanka z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia. Zastosowanie przez organ Policji do obniżenia R.K. dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 – przepisu § 8 ust. 8 pkt 1 omawianego rozporządzenia zostało dokonane z naruszeniem tych przepisów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanych wyżej przepisów rozporządzenia i trafnie stwierdził , że "szczególnie uzasadniony przypadek" obniżenia dodatku służbowego stanowi każda z sytuacji wymienionych w § 8 ust. 8 cyt. rozporządzenia, w tym między innymi przypadek naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 ust. 8 pkt 1).

Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, w tej sprawie przesłanka z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia została spełniona. W sprawie jest niesporne, że R.K. orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 18 kwietnia 2018r. nr 109/2018, utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], został uznany za winnego tego, że w dniu [...] listopada 2017 r. w [...] nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku służbowego w ten sposób, że pomijając drogę służbową wysłał Pocztą Polską pismo dotyczące postępowania dyscyplinarnego [...] prowadzonego wobec [...] do Pana Mariusza Błaszczaka – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, czym naruszył przepis § 1 pkt 5 i § 4 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Popełnienie przez policjanta R.K. przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej przez niedopełnienie obowiązku służbowego, nie zostało dokonane w czasie służby, gdyż w dniu skierowania przedmiotowego pisma pozostawał poza służbą (w związku z przypadającym dniem wolnym od służby). Treść pisma z dnia 27 listopada 2017 r. wskazuje jednak, że działał on w związku z pełnieniem służby, gdyż jego celem było poinformowanie Ministra o konflikcie w jednostce w której pełni służbę i niewyjaśnieniu jego sprawy przez przełożonego. Opisana sytuacja dotyczyła czynności prowadzonych przez Komendę Miejską Policji w [...], mających związek z policjantem. R.K., pomijając drogę służbową i zwracając się bezpośrednio do Ministra, dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w związku z podjętymi czynnościami, mającymi ścisły związek ze sprawami służbowymi i za to wymierzono mu karę dyscyplinarną.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.