Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2878/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 74 ust. 3a
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (spr.), asesor WSA Elżbieta Granatowska, Protokolant spec. Karolina Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi W. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr DOOŚ-WDŚZIL.420.2.2023.mk.3 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wniesiona do Sądu skarga dotyczy decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr DOOŚ-WDŚZIL.420.2.2023.mk.3 umarzającej postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem W. w W. z 13 stycznia 2023 r. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] grudnia 2022 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...] i nr [...] na odcinku od ul. [...] do przystanku kolejowego [...]" realizowanego w ramach projektu "Prace na linii [...] w [...] na odcinku [...] - [...]" w wariancie inwestycyjnym.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] grudnia 2022 r. (nr jak wyżej) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], dalej: "RDOŚ w [...]", na wniosek P. S.A., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...] i nr [...] na odcinku od ul. [...] do przystanku kolejowego [...]" realizowanego w ramach projektu "Prace na linii [...] w [...] na odcinku [...] - [...]" w wariancie inwestycyjnym".

W dniu 13 stycznia 2023 r. odwołanie od powyższej decyzji RDOŚ w [...] wniosła z zachowaniem ustawowego terminu W., dalej: "Wspólnota".

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r. (nr jak wyżej) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.), dalej: "K.p.a." umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji RDOŚ w [...] wskazując, że Wspólnota nie posiada legitymacji procesowej uprawniającej do wniesienia środka zaskarżenia.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją bezprzedmiotowości postępowania, bowiem brak jest podstawy prawnej do uznania Wspólnoty za stronę przedmiotowego postępowania. Organ wskazał, że w odwołaniu Wspólnota stwierdziła, iż swój interes prawny wywodzi z okoliczności, że planowane przedsięwzięcie kolejowe będzie oddziaływać na jej nieruchomości; chodzi o budynki usytuowane przy ul. [...], [...] w [...]. Do odwołania nie załączono jednak żadnych dokumentów (ani nie wskazano numerów ksiąg wieczystych) fakt ten potwierdzających. W związku z tym GDOŚ, pismem z 1 czerwca 2023 r. wezwał, na podstawie art. 50 § 1 K.p.a., do wykazania posiadanego prawa rzeczowego, statuującego przymiot strony postępowania. Pismem z 30 czerwca 2023 r. pełnomocnik Wspólnoty wskazał działki, na których usytuowane są budynki wchodzące w skład Wspólnoty; są to działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...]oraz podał numer księgi wieczystej ww. nieruchomości prowadzonej przez sąd rejonowy, jak również przekazał wydruk aktualnej treści tej księgi. W dziale I-O księgi wieczystej wyszczególniono, że działki te są użytkowane jako tereny mieszkaniowe. Zgodnie z ryciną 2-1. "Poglądowy rozkład terenów klasyfikacji akustycznej wokół przedmiotowego odcinka linii kolejowej" (rozdział 2.3 "Klasyfikacja akustyczna terenów chronionych przed hałasem" w załączniku 6 "Analiza akustyczna" do raportu o oddziaływaniu na środowisko, dalej: "raport") oraz rysunkiem zawartym w załączniku 4 "Klasyfikacja akustyczna" do aneksu do raportu, tereny te zostały oznaczone jako tereny zabudowy wielorodzinnej, objęte obszarem strefy śródmiejskiej. Jak wynika z powyższego działki te stanowią tereny chronione akustycznie. Planowane przedsięwzięcie polega na przebudowie linii kolejowej nr [...] i nr [...] na odcinku od ul. [...] do przystanku kolejowego [...]. Zgodnie z mapami poglądowymi załączonych do raportu (i jego uzupełnień) wskazane przez Wspólnotę działki zlokalizowane są około 240 m w linii prostej od obu linii kolejowych, na wysokości około ich km 1+800 - 1+900, niedaleko przystanku kolejowego [...]. Obie linie kolejowe są tam usytuowane na wiadukcie nad ul. [...]. Pomiędzy nieruchomościami Wspólnoty a linią kolejową znajduje się Park [...] oraz wiadukt (zlokalizowany równolegle do linii kolejowych), na którym usytułowana jest [...] biegnąca od mostu [...] do [...]. Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3a u.o.o.ś. do wniosku o wydanie decyzji załączono mapę (sporządzoną na podkładzie kopii mapy ewidencyjnej) przedstawiającą teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w skali 1:2500. Załącznik mapowy był aktualizowany w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, przedłożono wówczas mapę w skali 1:2000. Na mapie tej kolorem niebieskim zakreślono teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, natomiast przerywaną linią zaznaczono obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (zamykający się w odległości 100 m od granic terenu realizacji przedsięwzięcia). Jak wynika z analizowanej mapy (arkusz nr 7) działki wskazane przez Wspólnotę są zlokalizowane około 168 m od terenu realizacji przedsięwzięcia, czyli około 68 m od granicy zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Wobec powyższego nieruchomości wskazane przez Wspólnotę nie stanowią terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, a także nie znajdują się w odległości 100 m od granic tego terenu (por. art. 74 ust. 3a pkt 1 u.o.o.ś.). Przestrzenny rozkład prognozowanego zasięgu oddziaływania akustycznego dla roku 2028, związanego z eksploatacją przebudowanych linii kolejowych (na odcinku km 1+800 - 1+900 na wysokości działek Wspólnoty) przedstawiono na załączniku graficznym 6.3 "Oddziaływanie akustyczne - stan prognozowany - wariant inwestycyjny" w skali 1:2000, arkusz 6.3.4. Rysunek przedstawia zasięg izolinii hałasu w porze dziennej i w porze nocnej przed zastosowaniem zabezpieczeń akustycznych i po ich zastosowaniu. Zasięgi oddziaływania ponadnormatywnego hałasu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia nie obejmują żadnej z działek wskazanych przez Wspólnotę. Natomiast jak wynika z raportu (załącznik 6 "Analiza akustyczna") w przypadku etapu realizacji przedsięwzięcia oszacowano, że zasięg oddziaływania akustycznego o poziomie 60 dB, odniesionego do pory dziennej, wyniesie około 15 m od strefy prowadzonych prac. Zasięg oddziaływania akustycznego o poziomie 65 dB wyniesie około 8 m. Na rycinie 3-1. przedstawiono poglądowy rozkład poziomu hałasu podczas prac budowlanych dla odcinka linii od około km 1+700 do 2+200. Zasięg pozostałych oddziaływań związanych z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia jak np. drgania, czy też emisja do powietrza będzie zawarty w obszarze mniejszym niż obszar wyznaczony odległością 100 m od granic terenu realizacji przedsięwzięcia.

Organ odniósł się także do mapę hałasu na 2022 r. zamieszczonej w odwołaniu.

W ocenie Dyrektora na działkach wskazanych przez Wspólnotę nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska w wyniku realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. W raporcie (i jego uzupełnieniach) nie wykazano również aby nieruchomości Wspólnoty znajdowały się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu tych nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Po zrealizowaniu przebudowy linii kolejowych nieruchomości te w dalszym ciągu będą mogły być użytkowane zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. W tym stanie rzeczy także przesłanka druga określona w art. 74 ust. 3a pkt 2 u.o.o.ś. oraz przesłanka trzecia określona w art. 74 ust. 3a pkt 3 u.o.o.ś. nie zostaną spełnione. Brak legitymacji procesowej uprawniającej do wniesienia środka zaskarżenia po stronie Wspólnoty skutkuje umorzeniem wszczętego odwołaniem postępowania odwoławczego.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniosła Wspólnota.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj.:

1) art. 28 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. poprzez wadliwe uznanie, że Wspólnocie nie przysługiwał status strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie oceny oddziaływania na środowisko inwestycji, podczas gdy skarżąca powinna być stroną w tym postępowaniu,

2) art. 138 § 1 pkt. 3 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego wobec bezpodstawnego stwierdzenia braku legitymacji procesowej po stronie Wspólnoty,

3) 74 ust. 3a u.o.o.ś. poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżąca nie może zostać uznana za stronę postępowania, podczas gdy Wspólnota wykazała interes prawny w niniejszym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

4) art. 66 ust. 1 pkt. 1) c) w zw. z 63 ust. 1 pkt. 1 d) w zw. z art. 62 ust. 1 pkt. 1a u.o.o.ś. poprzez wydanie decyzji opierając się na błędnie sporządzonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wobec:

- braku uwzględnienia emisji i występowania innych uciążliwości akustycznych związanych z realizacją planowanej Inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu hałasu na budynki Wspólnoty związanych z negatywnym oddziaływaniem inwestycji na budynki skarżącej,

- sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko bez dokonania analizy akustycznej oddziaływania planowanej inwestycji na budynki Wspólnoty,

5) art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj.

- nieprzeprowadzenie własnego postępowania dowodowego w celu ustalenia czy stronie skarżącej przysługiwał w postępowaniu administracyjnym status strony, przy jednoczesnym oparciu stanowiska organu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jedynie na oświadczeniu inwestora zawartym we wniosku inwestora, bez dokonania jego analizy,

- brak uwzględnienia, że realizacja i eksploatacja inwestycji będzie źródłem oddziaływań akustycznych na budynki Wspólnoty oraz hałas emitowany w trakcie prowadzenia prac będzie zjawiskiem uciążliwym dla mieszkańców budynków Wspólnoty,

- pominięcie, iż nieruchomości skarżącej znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości Wspólnoty,

- pominięcie w analizie akustycznej budynków skarżącej, pomimo oddziaływania inwestycji na budynki Wspólnoty,

6) art. 6 w związku z art. 7 oraz w związku z art. 8 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji GDOŚ z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji.

Mając na uwadze podniesione zarzuty wniesiono o uchylenie w całości decyzji GDOŚ oraz poprzedzającej ją decyzji środowiskowej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) - dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem postępowania jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 3 sierpnia 2023 r. umarzająca postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem Wspólnoty z 13 stycznia 2023 r. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] grudnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...] i nr [...] na odcinku od ul. [...] do przystanku kolejowego [...]".

Przedmiotem sporu jest kwestia tego, czy skarżąca Wspólnota posiadała przymiot strony w ww. postępowaniu, a więc, czy miała prawo do wniesienia ww. odwołania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca, jako przepisy określające jej interes prawny, umożliwiające Wspólnocie udział w postępowaniu jako strona, a także możliwość zaskarżenia decyzji środowiskowej wskazała art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, gdyż rację ma organ, że w sprawie, której przedmiotem są środowiskowe uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, stronami są podmioty wymienione w art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, "u.o.o.ś.").

Zgodnie z ww. przepisem stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1.

Przez obszar ten rozumie się:

1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;

2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Zauważyć należy, że pojęcie "zasięg oddziaływania przedsięwzięcia" w rozumieniu art. 74 ust. 3a ustawy musi być interpretowany z uwzględnieniem przepisów tej ustawy. Wynika to z tego, że jest to regulacja wyjątkowa, stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady ustalenia stron postępowania z art. 28 K.p.a. i jako wyjątek musi być interpretowana ściśle (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2022 r. III OSK 713/21). Tymczasem strona skarżąca w niniejszej sprawie prezentuje interpretację rozszerzającą.

Prawidłowo organ zauważył, że zgodnie z mapami poglądowymi załączonymi do raportu (i jego uzupełnień) nieruchomości skarżącej zlokalizowane są około 240 m w linii prostej od obu linii kolejowych, na wysokości około ich km 1+800 - 1+900, niedaleko przystanku kolejowego [...]. Ponadto oddalone są około 168 m od terenu realizacji przedsięwzięcia, czyli około 68 m od granicy zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, które zostały zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3a u.o.o.ś. oznaczone na załączonej do wniosku mapie. Obie linie kolejowe są tam usytuowane na wiadukcie nad ul. [...]. Pomiędzy nieruchomościami Wspólnoty, a linią kolejową znajduje się Park [...] oraz wiadukt (zlokalizowany równolegle do linii kolejowych), na którym usytułowana jest [...] biegnąca od mostu [...] do [...]. Analizę akustyczną oddziaływania linii kolejowych przedstawiono w Załączniku 6 do raportu. Na załączniku graficznym 6.3 "Oddziaływanie akustyczne - stan prognozowany - wariant inwestycyjny" (prognoza dla 2028 r.) przedstawiono przestrzenny rozkład dopuszczalnych wartości hałasu związanych z oddziaływaniem linii kolejowych, wyrażonych we wskaźnikach (LAeq D i LAeq N) określonych z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Zasięgi oddziaływania ponadnormatywnego hałasu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia nie obejmują żadnej z działek wskazanych przez Wspólnotę. Natomiast w przypadku etapu realizacji przedsięwzięcia oszacowano, że zasięg oddziaływania akustycznego o poziomie 60 dB, odniesionego do pory dziennej, wyniesie około 15 m od strefy prowadzonych prac. Zasięg oddziaływania akustycznego o poziomie 65 dB wyniesie około 8 m. Dodatkowo należy zauważyć, że zasięg pozostałych oddziaływań związanych z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia jak np. drgania czy też emisja do powietrza będzie zawarty w obszarze mniejszym niż obszar wyznaczony odległością 100 m od granic terenu realizacji przedsięwzięcia, zatem również nie obejmują żadnej z działek wskazanych przez Wspólnotę.

Brak jest więc podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącej.

Zdaniem Sądu, gdyby nawet przyjąć, że nieruchomości skarżącej leżą - jak twierdzi ona w skardze - w odległości 160 m w linii prostej od linii kolejowych, na których planowana jest realizacja przedsięwzięcia, to i tak z akt sprawy wynika, iż nieruchomość skarżącej nie przylega bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie, ani nie jest w odległości 100 m od granicy tego terenu. Nadto ze zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji, wynika jednoznacznie, że na działce skarżącej nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska, ani też nie nastąpi ograniczenie w jej zagospodarowaniu, zgodnie z aktualnym przeznaczeniem.

Sąd podziela pogląd, że obowiązek inicjatywy dowodowej spoczywa na stronie, która wywodzi z określonych okoliczności korzystne dla siebie skutki prawne. Skoro organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że skarżąca nie była stroną postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, to zatem na stronie skarżącej spoczywał obowiązek wykazania, że w niniejszej sprawie zaistniała któraś z przesłanek zawarta w art. 74 ust. 3a ustawy. Tego rodzaju inicjatywy skarżąca nie wykazała, poprzestając na kwestionowaniu merytorycznej poprawności decyzji organu I instancji.

Rację ma organ, że z akt sprawy wynika, iż ocena oddziaływania planowanej przebudowy linii kolejowych na teren działek skarżącej została przeprowadzona. Fakt, że na wysokości działek wskazanych przez Wspólnotę, nie umiejscowiono punktów obliczeniowych w zakresie hałasu, czy też nie oznaczono przestrzennego rozkładu rozprzestrzeniania hałasu o wartościach niższych niż dopuszczalne nie oznacza, że zawarty w aktach sprawy raport jest wadliwy w tym zakresie.

Słusznie zauważył organ, że w odwołaniu Wspólnota zamieściła mapę hałasu na 2022 r., wygenerowaną (jak przypuszcza organ) ze strony internetowej Urzędu m. [...], przedstawiającą działki Wspólnoty oraz teren realizacji przedsięwzięcia z zaznaczonym zasięgiem dopuszczalnego długookresowego średniego poziomu dźwięku A dla wskaźnika Ln (przedział czasu odniesienia równy wszystkim porom nocy) od linii kolejowej. Z mapy tej wynika, że część działek wskazanych przez Wspólnotę znajduje się w zasięgu hałasu o wartości 45 do 55 dB wyrażonego we wskaźniku Ln, a nie jak wskazano w skardze 55-60 dB. Słusznie jednak wskazał organ, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) wartość dopuszczalna Ln dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego wynosi 59 dB, natomiast dla terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców wynosi 65 dB. Prawidłowo również zauważył organ, że do oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, a także do ustalania warunków korzystania ze środowiska zastosowanie znajdują wyłącznie wskaźniki krótkookresowe (LAeq D i LAeq N) przeanalizowane w raporcie, a nie wskaźniki długookresowe, mające zastosowanie co do zasady wyłącznie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem (jak np. mapy akustyczne Miasta [...]).

Zdaniem Sądu słusznie zauważył organ, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie odwołuje się w swoich ocenach do jakichkolwiek dowodów przeciwnych dowodom przedstawionym przez inwestora, a wskazywanych przez organ w zaskarżonej decyzji, jako podstawa podjętych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania ww. stanowiska organów w sytuacji gdy skarżąca, poza swoimi twierdzeniami, nie przedstawia żadnego dowodu równorzędnego przedstawionemu przez inwestora raportu, świadczącego o powyższym. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że zarzuty wobec przedłożonego przez inwestora raportu nie mogą być gołosłowne, lecz poparte np. inną ekspertyzą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 965/17 wskazał, że: "Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie będą uznane za gołosłowne, jeżeli są poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora". Powyższe jest konsekwencją szczególnej wartości dowodowej raportu, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia.

Sąd podziela pogląd organu, że w skardze zamieszczone zostały fragmenty raportu opisujące oddziaływanie planowanej przebudowy linii kolejowych na środowisko na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, jednakże sam fakt wybiórczego cytowania raportu nie świadczy o tym, że planowane przedsięwzięcie będzie miało wpływ na teren, na którym usytuowane są budynki Wspólnoty.

Jednocześnie w odniesieniu do obaw skarżącej Sąd zauważa, że zgodnie z decyzją środowiskową planowane przedsięwzięcie polega nie na budowie, tylko na przebudowie linii kolejowych nr [...] i nr [...] na odcinku od ul. [...] do przystanku kolejowego [...]. Istotnym jest, że do głównych celów przedmiotowego przedsięwzięcia można zaliczyć, m.in.: zwiększenie korzyści społecznych poprzez poprawę i rozbudowę infrastruktury technicznej oraz zwiększenie przepustowości linii; zwiększenie atrakcyjności transportu kolejowego poprzez uzyskanie poprawy oferty przewozowej, a w konsekwencji zwiększenie liczby klientów przez: lepszy komfort i jakość podróży, zwiększenie bezpieczeństwa podróżnych, eliminację barier dla osób niepełnosprawnych oraz osób z ograniczonymi możliwościami poruszania się, zwiększenie oferty przewozowej, poprawę estetyki obiektów i integrację z innymi środkami transportu.

W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących ewentualnych uciążliwości wskazać należy na pkt 1.2. decyzji środowiskowej, w której przewidziano warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W tej części decyzji nałożono na inwestora określone obowiązki, m.in. że:

- prace stanowiące uciążliwość akustyczną (z wyłączeniem sytuacji wyjątkowych np. prac wymagających zachowania ciągłości robót), w sąsiedztwie miejsc ochrony akustycznej wykonywać w porze dziennej (od 6:00 do 22:00). W przypadku konieczności prowadzenia prac budowlanych w porze nocy należy zastosować dodatkowe środki ochrony przed hałasem minimalizujące negatywne oddziaływanie prowadzonych prac na tereny akustycznie chronione zlokalizowane w sąsiedztwie realizowanej inwestycji (pkt 1.2.5.);

- do realizacji przedsięwzięcia wykorzystywać sprzęt i urządzenia sprawne technicznie, eksploatowane i konserwowane w sposób prawidłowy (...); o najmniejszej możliwej uciążliwości akustycznej; wyłączać silniki pojazdów w czasie postoju (pkt 1.2.6.);

- zaplecza budowy, w tym bazy sprzętowo-materiałowe lokalizować w możliwie największej odległości od zabudowy podlegającej ochronie akustycznej. W przypadku konieczności realizacji zaplecza budowy w pobliżu ww. zabudowy należy przewidzieć zabezpieczenia minimalizujące uciążliwości zaplecza budowy dla użytkowników tych budynków. Obiekty kubaturowe zaplecza budowy należy lokalizować w taki sposób, aby stanowiły elementy ekranujące dla najbardziej narażonych na hałas obiektów chronionych akustycznie (pkt 1.2.7.);

- opracować i wdrożyć taki plan robót, aby w miarę możliwości urządzenia emitujące hałas o dużym natężeniu nie pracowały w pobliżu zabudowań mieszkalnych jednocześnie oraz aby zoptymalizować wykorzystanie sprzętu budowlanego i środków transportu (np. poprzez wyeliminowanie zbędnych przejazdów) (pkt 1.2.8.);

- zastosować absorbery przyszynowe w poniższej lokalizacji, które ograniczą emisję hałasu o co najmniej 2 dB (pkt 1.2.9.).

W odniesieniu do obaw skarżącej, że po zakończeniu realizacji przedsięwzięcia nastąpi zwiększenie oddziaływania akustycznego na jej budynki Sąd zauważa, że w pkt 4. decyzji środowiskowej nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu w terminie 12 miesięcy od dnia oddania przedmiotowej inwestycji do użytkowania i przedstawić jej wyniki odpowiedniemu organowi w terminie 18 miesięcy od dnia oddania przedmiotowej inwestycji do użytkowania. Kontrolne pomiary hałasu należy wykonać w szczególności w punktach zlokalizowanych w sąsiedztwie przedmiotowego odcinka linii kolejowej, na wysokości pierwszej linii zabudowy podlegającej ochronie akustycznej. W przypadku niedotrzymania standardów jakości środowiska należy przedstawić rozwiązania zabezpieczające tereny chronione przed ponadnormatywnym oddziaływaniem akustycznym i zastosować odpowiednie dodatkowe zabezpieczenia. W sytuacji, w której standardy w środowisku nie będą mogły być dotrzymane (nie będzie możliwości technicznych, technologicznych i organizacyjnych), należy podjąć działania mające na celu utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

Podsumowując wskazać należy, że nieruchomości wskazane przez Wspólnotę nie stanowią terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, a także nie znajdują się w odległości 100 m od granic tego terenu, na działkach tych nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska w wyniku realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. W raporcie (i jego uzupełnieniach) nie wykazano również aby nieruchomości Wspólnoty znajdowały się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu tych nieruchomości, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Po zrealizowaniu przebudowy linii kolejowych nieruchomości te w dalszym ciągu będą mogły być użytkowane zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. W tym stanie rzeczy wskazać należy, że nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 74 ust. 3a u.o.o.ś.

W tych okolicznościach sprawy zgodzić się należy z organem, że nie można było przyjąć, iż działki skarżącej mieszczą się w obszarze, na które będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Prawidłowe stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnosząca odwołanie nie jest do tego legitymowana, co w konsekwencji prowadziło do umorzenia postępowania odwoławczego, nie dawało podstaw organowi odwoławczemu do merytorycznego badania sprawy administracyjnej.

Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.