Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 211/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 24 ust 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 57 ust 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 782/09 w sprawie ze skargi [...] "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 października 2009, sygn. akt II SA/Sz 782/09 oddalił skargę [...] "[...]" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Warszawie (dalej PTK [...]) na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg:

Inwestor PTK [...] wybudował w oparciu o decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2004 r. na dachu terminalu Portu Lotniczego Szczecin Goleniów stację telefonii komórkowej [...] Nr [...]. W decyzji tej inwestor nie został zobowiązany do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W dniu 7 grudnia 2005 r. Inwestor zawiadomił Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Szczecinie o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu.

Po przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego kontroli w dniu 14 grudnia 2005 r. stwierdzono, że obiekt wykonano zgodnie z pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. Pomimo wcześniejszego zawiadomienia, w dniu kontroli nie było dostępu do kontenera technicznego. W dniu 21 grudnia 2005 r. po ponownej kontroli ustalono, że urządzenia techniczne zlokalizowane w kontenerze technicznym są podłączone do zasilającej instalacji elektrycznej, co może świadczyć o użytkowaniu przedmiotowej stacji. Na wniosek Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty Zachodniopomorski Oddział Okręgowy przeprowadził w dniu 21 grudnia 2005 r. (tj. w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zakończeniu budowy) pomiary, które wykazały pracę urządzeń radiowych stacji bazowej systemu GSM 900/1800 sieci PTK "[...]" na terenie Portu Lotniczego w Goleniowie. Użytkowanie stacji potwierdza pismo URTiP z dnia 28 grudnia 2005 r.

W związku z powyższym Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie postanowieniem z dnia 4 stycznia 2006 r. na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane wymierzył inwestorowi PTK [...] karę w wysokości 25.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

W wyniku wniesionego przez inwestora zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 16 lutego 2006 r. uchylił powyższe postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu I instancji, jako podstawę wskazując brak właściwości organu I instancji w niniejszej sprawie.

W dniu 9 czerwca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Goleniowie dokonał kolejnych oględzin przedmiotowej stacji i ustalił, że maszt antenowy i kontener z urządzeniami technicznymi są podłączone do instalacji elektrycznej, a z kontenera wydobywa się dźwięk świadczący o pracy urządzeń. Mając na uwadze wcześniejsze pismo Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty Zachodniopomorskiego Oddziału Okręgowego z dnia 28 grudnia 2005 r. oraz ustalenia dokonane podczas oględzin, organ I instancji wymierzył PTK [...] karę 25.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania stacji bazowej telefonii komórkowej.

Po rozpoznaniu zażalenia PTK [...], Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1-3, art. 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Goleniowie z dnia 3 lipca 2006 r. o nałożeniu kary w wysokości 25.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania stacji bazowej telefonii komórkowej system GSM 900/1800, zlokalizowanej na terenie Portu Lotniczego Szczecin-Goleniów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie [...] "[...]" Spółka z o.o. zarzuciła postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 126 i 145 § I pkt 3 kpa poprzez wydanie postanowienia przez pracownika, który wobec wzięcia udziału w niższej instancji w wydaniu postanowienia z dnia 4.01.2006 r. podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie;

- art.7 i 8 kpa poprzez wydanie postanowienia przez pracownika, który brał udział w wydaniu postanowienia z dnia 4.01.2006 r.

- art.57 ust.7, art. 59f ust.1-3 i art. 59g ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w sprawie miało miejsce przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 i 55 tej ustawy, a w konsekwencji wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego;

- art.7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie, że w sprawie miało miejsce użytkowanie obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 i 55 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone postanowienie organu II instancji z dnia [...] lutego 2007 r. zostało podpisane przez H. Ś., zastępcę Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie. Podpisując to postanowienie H. Ś. pominął jednak, że brał udział w wydaniu postanowienia z dnia 4 stycznia 2006 r., w którym Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie - jako organ I instancji - wymierzył skarżącej karę z tytułu nielegalnego użytkowania tej samej stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie Portu Lotniczego w Goleniowie. Postanowienie to, ze względu na brak właściwości organu, zostało uchylone w całości przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 16 lutego 2006 r.

W toku tego postępowania H. Ś. w dniu 12.12.2005 r. skierował do Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty pismo w sprawie udzielenia informacji w sprawie oraz przeprowadzenia pomiarów. Ponadto w dniu 24 kwietnia 2006 r. H. Ś. skierował do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Goleniowie pismo, zawierające zapis, iż "w przedmiotowej sprawie ( ... ) stwierdzono pracę urządzeń radiowych" oraz "użytkowanie stacji w tym czasie stanowiło naruszenie art. 54 Prawa budowlanego."

W ocenie skarżącej oznacza to, że H. Ś. na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 kpa podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie wskazał, iż w jego ocenie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 126 i 145 § 1 pkt 3 kpa, ponieważ czynności dokonane przez H. Ś. nie polegały na rozpoznaniu przez niego sprawy lecz na jednorazowym skierowaniu pisma do innego organu. Nie można zatem przyjąć, że taka jednorazowa czynność stanowi podstawę do wyłączenia od udziału w sprawie. W związku z tym nie zostały naruszone przepisy art. 7 i 8 kpa.

Sąd I instancji nie podzielił też stanowiska skarżącego, iż doszło do naruszenia arf. 57 ust. 7, arf. 59f ust. 1-3 i arf. 59g Prawa Budowlanego przez ustalenie, że w sprawie miało miejsce przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem arf. 54 i 55 ustawy, ponieważ fakt przystąpienia do użytkowania stacji bazowej został potwierdzony przez Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty w piśmie z dnia 28.12.2005 r. Pismo to stanowi dokument urzędowy, którego wiarygodność nie została przez skarżącą w żaden sposób podważona.

W związku z powyższym zarzut naruszenia arf. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie, że w sprawie miało miejsce użytkowanie obiektu budowlanego z naruszeniem arf. 54 i 55 Prawa budowlanego, jest bezzasadny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o orzeczenie na rzecz skarżącej od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji:

l. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - art. 57 ust. 7, art. 59f ust.1- 3 i art.59g oraz załącznika do ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2006, Nr 156, poz.1118 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w sprawie miało miejsce przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art.54 i 55 tej ustawy, a w konsekwencji wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego;

II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art.145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5, art. 126 oraz art. 145 § 1 pkt 3 Kpa poprzez pominięcie, że zaskarżone postanowienie z dnia 7.02.2007 r. wydał pracownik, który wobec wzięcia udziału w niższej instancji w wydaniu postanowienia podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie;

2) art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 Kpa poprzez pominięcie, że zaskarżone postanowienie wydał pracownik, który brał udział w wydaniu postanowienia z dnia 4.01.2006 r.;

3) art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w zw. z art.7 i art.77 § 1 Kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie, że w sprawie miało miejsce użytkowanie obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 i 55 ustawy Prawo budowlane;

4) art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 i 2 Kpa oraz art. 189 ust.1, art. 190 ust.1, art. 192 ust.1 oraz art. 199-203 ustawy z dnia 16.07.2004 r. Prawo telekomunikacyjne (w brzmieniu obowiązującym w dniu 28.12.2005 r. - Dz.U. 2004, Nr 171, poz. 1800; Nr 273, poz. 2703; 2005, Nr 163, poz. 1362) poprzez przyjęcie, że pismo z dnia 28.12.2005 r. jest dokumentem urzędowym, mimo że pismo to nie spełnia przesłanki sporządzenia w przepisanej formie oraz przez powołane do tego organy;

5) art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że pan H. Ś. nie rozpoznał sprawy, lecz jednorazowo skierował pismo do innego organu, podczas gdy z akt sprawy wynika, że udział pana H. Ś. a w wydaniu postanowienia z dnia 4.01.2006 r. nie miał charakteru jednorazowego;

6) art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. poprzez pominięcie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Skarżący podniósł, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że czynności dokonane w toku postępowania przez H. Ś., zastępcę Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, nie polegały na rozpoznaniu przez niego sprawy, lecz na jednorazowym skierowaniu pisma do innego organu, co nie uzasadniało zastosowania w sprawie art.24 § 1 pkt 5 w zw. z art.126 i art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Z akt sprawy wynikało, zdaniem skarżącego, że udział H. Ś. w postępowaniu nie ograniczył się do jednorazowej czynności.

Skarżący wskazał, iż w toku pierwszego postępowania prowadzonego przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie jako organu I instancji w dniu 12.12.2005 r. pan H. Ś. skierował do Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty pismo dotyczące udzielenia informacji w sprawie oraz przeprowadzenia pomiarów. W toku drugiego postępowania w dniu 24.04.2006 r. pan H. Ś. skierował do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Goleniowie pismo zawierające zapis, iż "w przedmiotowej sprawie stwierdzono pracę urządzeń radiowych" oraz "użytkowanie stacji w tym czasie stanowiło naruszenie art. 54 ustawy Prawo budowlane."

Ponadto w ocenie skarżącego Sąd I instancji błędnie przyjął, ze pismo Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty Zachodniopomorskiego Oddziału Okręgowego z dnia 28.12.2005 r. stanowi dokument urzędowy, do tego o zwiększonej mocy dowodowej w zakresie tego, co zostało w nim stwierdzone. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera żadnej analizy pisma z dnia 28.12.2005 pod kątem ustalenia, czy pismo to zostało sporządzone w przepisanej formie oraz przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania (art. 76 § 1 k.p.a.).

Nie zostało w szczególności ustalone, czy postępowanie, w trakcie którego wykonano pomiary, zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 199 i nast. ustawy Prawo telekomunikacyjne, w tym, czy pracownik wykonujący czynności kontrolno -pomiarowe posiadał w tym zakresie stosowne upoważnienie. Skarżąca zaprzeczyła, iż brała udział w tych czynnościach. W aktach sprawy nie znajduje się również protokół kontroli podpisany przez pracownika przeprowadzającego kontrolę (art. 200 ust.7 ustawy).

Skarżąca podniosła również, ze nigdy nie podważała wiarygodności pisma z dnia 28.12.2005 r. Wskazywała jedynie, że z pisma tego wynika jedynie to, że "przeprowadzone pomiary w dniu 21 grudnia 2005 wykazały pracę urządzeń radiowych stacji bazowej systemu GSM 900/1800". Z przedmiotowego pisma nie wynikają natomiast żadne dane, pozwalające przyjąć, że miało miejsce użytkowanie obiektu budowlanego. Pismo nie zawiera bowiem żadnych danych technicznych, informacji o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz zastosowanej metodzie.

W ocenie skarżącej "praca urządzeń radiowych stacji bazowej" nie jest równoznaczna z użytkowaniem obiektu budowlanego. Praca ta może być związana z rozruchem obiektu telekomunikacyjnego, z testami próbnymi w zakresie jego funkcjonowania w sieci telekomunikacyjnej, czy też ze sprawdzeniem, czy obiekt może być przekazany do normalnej eksploatacji i użytkowania (podobnie wyrok NSA z dnia 20.06.1996 r, SA/Wr 2735/95, Prok. i Pr 1997/6/49). Samo stwierdzenie faktu pracy urządzeń radiowych stacji jest niewystarczające dla ustalenia użytkowania obiektu budowlanego.

Mimo to Sąd I instancji, podobnie jak Organy administracji prowadzące postępowanie, potraktował pismo Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 28.12.2005 jako wyłączny dowód w sprawie i to w zakresie ustalenia faktu użytkowania obiektu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach:

1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach kasacyjnych, niemniej rozstrzygnięcie co do zasadności obu zarzutów jest zależne w pierwszej kolejności od odpowiedzi na pytanie, czy na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik upoważniony do załatwiania sprawy i podpisujący w imieniu organu II instancji postanowienie zapadłe wskutek złożenia zażalenia podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu, jeżeli ten sam pracownik brał udział w tej sprawie w wydaniu w pierwszej instancji postanowienia przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które to postanowienie zostało następnie w wyniku rozpatrzenia środka odwoławczego uchylone, a postępowanie zostało umorzone. Podkreślić też trzeba, iż udział pracownika sprowadził się w istocie do jednorazowej czynności polegającej na zwróceniu się do organu zewnętrznego o zbadanie kwestii faktycznych w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę odpowiedź na tak postawione pytanie na gruncie tej sprawy jest negatywna.

Z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W toku pierwszego postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego rola H. Ś. sprowadziła się w istocie do jednorazowego skierowania pisma do innego organu, przy czym H. Ś. nie miał wpływu na treść ustaleń poczynionych przez inny organ. Postępowanie powyższe zakończyło się wydaniem postanowienia w dniu [...] stycznia 2006 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego E. M. Natomiast w obecnym postępowaniu kontrolowanym przez Sąd I instancji, postanowienie organu I instancji zostało wydane bez udziału H. Ś., nie wykonywał on w tym postępowaniu żadnych czynności procesowych, które rzutowałyby na treść rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ I instancji w tym postępowaniu dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o własne czynności dowodowe oraz pismo odrębnego organu jakim jest Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty Oddział Okręgowy w Szczecinie. Z tych też przyczyn zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa, który skarżący powiązał z naruszeniem art. 126, art. 145 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. oraz art. 7 i 8 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest bezzasadny.

Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie, zdaniem skarżącego polegało na niewyjaśnieniu przez organ stanu faktycznego i przyjęciu, iż w sprawie miało miejsce użytkowanie obiektu budowlanego. Skarżący kasacyjnie powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 w istocie zakwestionował ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organy administracji. Bez wątpienia, co przyznaje również kasator, w dacie kontroli w dniu 21 grudnia 2005 r. urządzenia radiowe stacji bazowej pracowały, wykazały to pomiary przeprowadzone przez odrębny organ. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca spółka w toku postępowania przed organami administracji składała wnioski dowodowe mające na celu obalenie ustaleń faktycznych dokonanych przez te organy. Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, w sytuacji braku wniosków dowodowych inwestora w toku postępowania administracyjnego, stan faktyczny za wyjaśniony w sposób wyczerpujący, skoro ustalenia wykazujące, iż stacja bazowa pracowała w dacie kontroli, nie zostały w żaden sposób skutecznie podważone przez skarżącego. Skarżący w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wskazywał dowodów, które pozwoliłyby organom administracji i w konsekwencji Sądowi I instancji na inną ocenę stanu faktycznego.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 i 2 Kpa oraz art. 189 ust.1, art. 190 ust.1, art. 192 ust.1 oraz art. 199-203 ustawy z dnia 16.07.2004 r. Prawo telekomunikacyjne. Uwadze wnoszącego skargę kasacyjną umknęło, iż zgodnie z art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia przepisów postępowania, wykazać należy, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnianie za skarżącego podniesionych zarzutów. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do precyzowania skargi kasacyjnej, jak również samodzielnego wykazywania, iż naruszenie przepisu postępowania miało wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazane przez skarżącego przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne nie mają związku z kontrolowanym przez Sąd postępowaniem. Dotyczą one bowiem postępowania przed Prezesem UKE w sprawach związanych z kontrolą przestrzegania przepisów, decyzji oraz postanowień z zakresu telekomunikacji, gospodarki częstotliwościami lub spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej. Pismo Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 28 grudnia 2005 r. na które powoływał się skarżący, potwierdza fakt pomiarów pracy urządzenia przez powyższy organ, jednakże nie w ramach postępowania toczącego się na podstawie przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne, lecz na podstawie art. 52 Kpa w ramach postępowania toczącego się w oparciu o art. 54 i nast. Prawa budowlanego. Pismo powyższe jest jednym z dowodów w sprawie i podlegało ono takim samym regułom dowodowym, jak pozostałe dowody w sprawie.

Rozpatrując tę grupę zarzutów wskazać też należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W sprawie niniejszej nie jest kwestionowana okoliczność, że sąd zamknął rozprawę i wydał wyrok, ani że działał na podstawie akt sprawy. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. jest więc nieusprawiedliwiony. Natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) nie został w skardze kasacyjnej uzasadniony, co czyni jego rozpoznanie niemożliwym przez Sąd II instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, które w ocenie skarżącego polegało na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 57 ust. 7, art. 59f ust.1- 3 i art.59g oraz bliżej nieokreślonego załącznika do ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2006, Nr 156, poz.1118 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w sprawie miało miejsce przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art.54 i 55 tej ustawy. Skarżący nie wyjaśnił na czym polegała błędna wykładnia przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie.

Zgodnie z treścią art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Oznacza to, iż do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy. Art. 55 Prawa budowlanego przewiduje wyjątki od powyższej zasady, wskazując na trzy przypadki obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, tj. w stosunku do kategorii obiektów wymienionych w punkcie pierwszym, w przypadku procedury legalizacji samowoli budowlanej, oraz w przypadku, gdy przystąpienie do użytkowania obiektu ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że w każdym przypadku stwierdzenia, że przystąpiono do użytkowania obiektu budowlanego z pominięciem procedury, o której mowa w art. 54, tj. bez zawiadomienia organu, o którym mowa w tym przepisie, lub bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w przypadkach, o których mowa w art. 55, właściwy organ wymierza karę pieniężną z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Jedyną przesłanką wymierzenia kary jest fakt stwierdzenia nielegalnego użytkowania obiektu. Skoro zatem ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę orzekania, polegające na przyjęciu iż doszło do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego, nie można było uznać zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia art. 57 ust. 7, art. 59 f ust. 1 -3 i art. 59 g Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.