Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 207/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 2, art. 125 ust. 1 i 2, art. 103 ust. 1, 3, 3a pkt 3, ust. 3b
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: par. 7 ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1282
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów.

SENTENCJA

Dnia 06 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 września 2018 roku sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie uposażenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz skarżącego kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji"), zwolnił asp. szt. A. B. ze służby w Policji z dniem [...] r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu [...] r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. w toku śledztwa o sygn. akt [...] przedstawił policjantowi zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 kk w zb. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Pismem z dnia [...] r. A. B. zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z wnioskiem o wypłatę: (1) środków pieniężnych tytułem spłaty poborów za okres zawieszenia w obowiązkach funkcjonariusza Policji od [...] r. do [...] r. z uwzględnieniem podwyżek, jakie miały miejsce w tym okresie; (2) nagrody rocznej za 2016 r. oraz (3) ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w okresie od [...] r. do [...] r. Do pisma A. B. dołączył odpisy wyroków: wyroku Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny z dnia [...] r., sygn. akt [...], oraz odpis wyroku Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Karny z dnia [...] r., sygn. [...], którymi został uniewinniony od zarzucanych mu czynów.

Komendant Powiatowy Policji w [...] pismem z dnia [...] r., nr [...] odpowiadając na wniosek A. B. wskazał w pierwszej kolejności, że nie przysługuje mu spłata z tytułu niewypłacenia 1/2 poborów za okres zawieszenia od dnia [...] r. do dnia [...] r., albowiem dla zastosowania art. 124 ust 2 ustawy o Policji konieczne jest, aby przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia ziściły się w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie. W sytuacji zwolnienia funkcjonariusza policji w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, co udaremnia możliwość stosowania tej normy prawnej.

Następnie Komendant Powiatowy wyjaśnił, że wnioskodawcy nie przysługuje spłata z tytułu nagrody rocznej za 2016 r., albowiem użyte przez ustawodawcę w art. 110 ust. 3b ustawy o Policji sformułowanie "bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym" wskazuje, iż dla zastosowania tego przepisu konieczne jest, aby przesłanki warunkujące otrzymanie przez zainteresowanego wypłaty należności z tytułu nagrody rocznej za 2016 rok ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie.

Odnosząc się z kolei do żądania spłaty z tytułu niewypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w ilości 17 dni i za urlop dodatkowy w ilości 3 dni za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz za 2016 r. wyjaśniono, że użyte przez ustawodawcę w § 7 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1282; dalej: "R.u.p.") sformułowanie "gdy policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym" wskazuje, iż dla jego zastosowania konieczne jest, aby przesłanki warunkujące nabycie przez zainteresowanego prawa do pełnego wymiaru urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie. Uniewinnienie A. B. nastąpiło po zwolnieniu ze służby w Policji, zatem wnioskodawca nie nabył prawa do urlopów za okres wskazany we wniosku. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości wypłaty równoważnika z tytułu niewykorzystanego urlopu.

W wyniku ponaglenia A. B. z dnia [...] r., Komendant Wojewódzki Policji w [...], postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] [...], działając na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "K.p.a."), odmówił stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego oraz bezczynności przez organ I instancji. Jednocześnie uznał, iż rozstrzygnięcie Komendanta Powiatowego Policji w [...] zawarte w piśmie z dnia [...] r., nr l.dz. [...], stanowi decyzję, od której przysługuje prawo złożenia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...].

Pismem z dnia [...] r. A. B. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odwołanie od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisu art. 107 § 1 zdanie pierwsze K.p.a. w związku z art. 6, art. 8 oraz art. 9 K.p.a., a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 110 ust. 3b w związku z przepisem art. 110 ust. 1 i art. 124 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 7 ust. 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 R.u.p. w zw. z art. 82 ust. 1 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że prawidłowo przeprowadzona wykładnia przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji nakazuje uznać, że wypłatę zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia determinuje tylko i wyłącznie sposób zakończenia postępowania karnego bądź dyscyplinarnego, a nie fakt pozostawania policjanta w tym czasie w służbie. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było uzależnienie otrzymania przez policjanta zawieszonej części uposażenia od pozostawania w służbie to niewątpliwie zamieściłby konieczność spełnienia tego rodzaju przesłanki w treści normatywnej przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Z kolei pozytywna teza o zaistnieniu przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, o której mowa powyżej, implikuje dalszy wniosek tej natury, że okres za który przysługują powyższe świadczenia wlicza się do okresu służby, od długości którego to zależą uprawnienia określone w przepisach art. 110 ust. 1 oraz 82 ust. 1 ustawy o Policji, tj. w zakresie nagrody rocznej oraz w zakresie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy. Uznać więc należy, że na skutek wydania orzeczenia o charakterze uniewinniającym oraz przy uwzględnieniu treści art. 110 ust. 3b ustawy o Policji oraz § 7 ust. 3 R.u.p., odwołujący nabył prawo zarówno do nagrody rocznej za rok 2016, jak i prawo do wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w ilości 17 dni i za niewykorzystany urlop dodatkowy w ilości 3 dni za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz za 2016 r.

Komendant Wojewódzki w [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy dokonał wykładni przepisów zbieżnej z wykładnią dokonaną przez organ I instancji. Podkreślił w szczególności, że dla zastosowania art. 124 ust. 2 ustawy o Policji konieczne jest, aby przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia zaistniały w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie, bowiem w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza Policji w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, co udaremnia możliwość stosowania tej normy prawnej. Ten sam wniosek organ odwoławczy wysnuł analizując treść art. 110 ust. 3b ustawy o Policji oraz § 7 ust. 2 i 3 R.u.p.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że zgodnie z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120 poz. 1029 ze zm.), decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Oznacza to, że decyzja o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych wygasa w sytuacji zwolnienia ze służby przed ukończeniem postępowania karnego. Zatem jeśli do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego), będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że strona pomimo braku w piśmie organu I instancji z dnia [...] r. pouczenia nie utraciła prawa do wniesienia odwołania i z tego względu strona mogła w każdym czasie skutecznie wnieść odwołanie, co też uczyniła.

W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a także opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że pismo Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] r. – które Komendant Wojewódzki Policji w [...] prawidłowo zakwalifikował jako decyzję – zostało doręczone A. B. w dniu [...] r. P. to nie zawierało pouczenia o prawie do wniesienia odwołania oraz o terminie i sposobie dokonania tej czynności. O prawie do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. skarżący został pouczony dopiero w postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., jednak i wówczas nie pouczono go o terminie do wniesienia wymienionego środka zaskarżenia. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu [...] r. Skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] r. pismem z dnia [...] r. W odwołaniu zawarł także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Zaskarżona do Sądu decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. nie zawiera wprost rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. Z akt administracyjnych nie wynika również, aby organ odwoławczy wydał w tej materii osobne rozstrzygnięcie. Jednakże Komendant Wojewódzki Policji przystąpił do merytorycznego załatwienia sprawy i wydał w tym zakresie zaskarżoną decyzję z [...] r. W decyzji tej znalazły się także stwierdzenia, iż skarżący pomimo braku pouczenia w decyzji z dnia [...] r. nie utracił prawa do wniesienia odwołania i że z tego względu mógł w każdym czasie skutecznie wnieść odwołanie, co też uczynił. Należy więc uznać, że organ odwoławczy przywrócił skarżącemu termin do wniesienia odwołania, pomimo że nie nadał temu rozstrzygnięciu prawidłowej formy pocesowej.

Przechodząc do oceny merytorycznej prawidłowości zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że kwestia sporna sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Komendant Powiatowy Policji w [...] zasadnie odmówił A. B. wypłaty środków pieniężnych z tytułu zawieszenia w obowiązkach funkcjonariusza Policji w okresie od [...] r. do [...] r. z uwzględnieniem podwyżek, jakie miały miejsce w tym okresie, nagrody rocznej za 2016 r. oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w okresie od [...] r. do [...] r. Zdaniem organów rozstrzygających w niniejszej sprawie, zwolnienie skarżącego ze służby przed wydaniem wyroku uniewinniającego go od zarzucanych mu czynów stanowi przeszkodę do wypłacenia wnioskowanych świadczeń.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, jako że stanowisko organów orzekających daje podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (ust. 2).

Na tle przytoczonego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiały się wyroki traktujące odmiennie sytuację policjantów, w stosunku do których wyroki uniewinniające zostały wydane już po ich zwolnieniu ze służby. Z jednej strony wskazuje się, że dla zastosowania dyspozycji tego przepisu konieczne jest, by przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie, bowiem w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza Policji w okresie jego zawieszenia w czynnościach służbowych, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, co udaremnia możliwość stosowania tej normy prawnej (por. np. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 700/12 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeciwnicy tej koncepcji wskazują natomiast, że dokonywana w ten sposób wykładnia opiera się na wprowadzeniu dodatkowej, nieprzewidzianej przez ustawodawcę przesłanki skutkującej pozbawieniem policjanta uprawnienia określonego przez ustawę i nie uwzględnia celu i funkcji regulacji zawartej w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3232/14, wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 93/15, wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2746/17).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje i podziela drugi z przedstawionych wyżej poglądów, co przemawiało za uwzględnieniem skargi.

Należy bowiem zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie organy uzależniły realizację przedmiotowych uprawnień od tego, kiedy zapadł między innymi wyrok uniewinniający policjanta od stawianych mu zarzutów, nie zauważając, że funkcjonariusz nie ma w istocie wpływu ani na to czy i kiedy zostanie z nim rozwiązany stosunek służbowy, ani na czas trwania innych postępowań i to, czy postępowanie to zostanie zakończone przed, czy po wydaniu decyzji zwolniającej go ze służby. Okoliczność ta, jakkolwiek również istotna w omawianej kategorii spraw, nie ma jednak decydującego znaczenia dla oceny prawidłowości przyjętej wykładni art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Zastosowany przez organy orzekające w niniejszej sprawie sposób interpretacji omawianej regulacji dyskwalifikuje przede wszystkim to, że – jak wskazano powyżej – przyjęta wykładnia opiera się na wprowadzeniu przez organ dodatkowej, nieprzewidzianej przez ustawodawcę przesłanki mogącej doprowadzić do pozbawienia uprawnień określonych przez ustawę. Ponadto wykładnia ta nie uwzględnia charakteru, celu i funkcji przedmiotowej regulacji. Art. 124 ust. 2 ustawy o Policji jest przepisem płacowym o charakterze gwarancyjnym, co samo przez się powoduje, że norma ta musi być interpretowana w sposób ścisły. Omawiany przepis policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych gwarantuje otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. Warunkiem realizacji takich uprawnień jest to, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, funkcjonariusz nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Oznacza to, że wypłatę zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w czasie zawieszenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a nie fakt pozostawania policjanta w służbie w dacie wydania wyroku uniewiniającego czy też w dacie skaładania wniosku o wypłatę należności. W sytuacji, gdyby ustawodawca rzeczywiście zamierzał uwarunkować otrzymanie przedmiotowych świadczeń od nieprzerwanego pozostawania przez policjanta w służbie, to wyraźnie musiałby to stwierdzić, przewidując konieczność spełnienia takiej przesłanki. Tego rodzaju wymogu w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji jednak nie wprowadzono.

Dalej podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego od wielu lat prezentowany jest pogląd, że przepisy płacowe, w tym dotyczące uposażenia policjantów i funkcjonariuszy innych służb mundurowych muszą być interpretowane i stosowane w sposób ścisły. Niedopuszczalna jest nie tylko ich wykładnia rozszerzająca, ale również zawężająca. Jeżeli zatem zamiarem ustawodawcy jest zróżnicowanie uprawnień finansowych określonych grup osób, to powinien to uczynić wyraźnym przepisem. Nie można w drodze wykładni przypisywać ustawodawcy intencji co do zawężenia podmiotowego lub przedmiotowego zakresu danej regulacji płacowej, jeżeli on sam takiej woli wprost nie wyraził. Zamiar wszelkich takich ograniczeń powinien być rozważany i realizowany już na etapie redagowania tekstu prawnego, nie zaś wywodzony w drodze skomplikowanych metod wykładni przepisu prawnego już ustanowionego. Ponadto należy mieć na uwadze, że w państwie prawa obowiązuje generalna zasada, zgodnie z którą pozbawienie lub ograniczenie uprawnień pewnej kategorii osób może nastąpić wyłącznie na podstawie wyraźnego uregulowania. Konieczne jest więc istnienie jasnego przepisu wyłączającego lub ograniczającego prawa do danych świadczeń w związku z zaistnieniem określonego zdarzenia. Wykładnia musi opierać się na założeniu, że działania ustawodawcy są racjonalne. Zatem tam gdzie określonych ograniczeń lub wyłączeń nie ustanawia sam prawodawca, tam nie wolno ich wprowadzać interpretatorowi teksu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 93/15).

Sąd zdaje sobie przy tym sprawę, że odmienna wykładnia omawianego przepisu wywodzona jest z zestawienia go z brzmieniem art. 125 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia (ust. 1), jednakże w razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, "choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby". Niemniej jednak należy zauważyć, że w art. 124 ust. 2 nie zawarto żadnego odesłania do regulacji zawartej w art. 125 ust. 2 ustawy o Policji. Ponadto oba wskazane przepisy, jakkolwiek normują kwestie uprawnień do zawieszonej części uposażenia, to jednak odnoszą się do innego kręgu osób uprawnionych. Art. 124 ust. 2 ustawy o Policji dotyczy bowiem policjantów zawieszonych w czynnościach służbowych, a art. 125 ust. 2 odnosi się do funkcjonariuszy, którzy zostali tymczasowo aresztowani. Zatem całkowicie nieuprawniona jest próba dokonywania zmiany rzeczywistej treści art. 124 ust. 2 ustawy o Policji i uzupełnianie zawartej tam regulacji poprzez przeciwstawianie tego przepisu przepisowi art. 125 ust. 2 ustawy o Policji. Zastrzeżenie "chociażby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby" zostało zawarte tylko w art. 125 ust. 2 ustawy o Policji. W art. 124 ust. 2 takiego zastrzeżenia nie wprowadzono, ale też ani wprost, ani w sposób pośredni nie przewidziano żadnych ram czasowych mogących ograniczać możliwość realizacji zagwarantowanych przez ustawodawcę uprawnień płacowych.

W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 103 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3). Do okresu, o którym mowa w ust. 3, nie zalicza się okresów niewykonywania zadań służbowych m. in. z powodu zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania (ust. 3a pkt 3). Przepisu ust. 3a pkt 3 nie stosuje się jednak, jeżeli postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym (ust. 3b).

Z kolei stosownie do § 7 R.u.p., zawieszenie w czynnościach służbowych lub tymczasowe aresztowanie trwające nie dłużej niż jeden miesiąc nie ograniczają uprawnień policjanta do urlopów wypoczynkowego i dodatkowego (ust. 1). W razie zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania trwającego dłużej niż jeden miesiąc urlopy wypoczynkowy i dodatkowy przysługujące w danym roku kalendarzowym ulegają skróceniu o 1/12 za każdy miesiąc zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania (ust. 2). Jednakże przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo postępowanie dyscyplinarne w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem, chyba że postępowanie zostało warunkowo umorzone lub umorzone z powodu przedawnienia lub amnestii. Przepisu ust. 2 nie stosuje się również, gdy policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym (ust. 3).

Należy zauważyć, że również w tych przepisach ustawodawca nie zawarł wymogu, aby przesłanki warunkujące otrzymanie wskazanych świadczeń zaistniały w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie. Wobec tego poczynione przez Sąd rozważania prawne na kanwie art. 124 ust. 2 ustawy o Policji należy odnieść również do przepisów normujących kwestie spłaty z tytułu nagrody rocznej za 2016 r., a także spłaty z tytułu niewypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...], albowiem wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 2 i art. 103 ust. 3b ustawy o Policji oraz § 7 ust. 3 R.u.p., które miało wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do wskazań opisanych powyżej zgodnie z art. 153 P.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1800 ze zm.). Na koszty postępowania składa się kwota [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota [...]zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.