Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 721/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w związku z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 lipca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3761/15 o odrzuceniu skargi B. J. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3761/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odrzucił skargę B.J. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że B.J. wniosła skargę do WSA w Warszawie na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV WSA w Warszawie z 21 grudnia 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł.

Jednocześnie zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału IV WSA w Warszawie z 21 grudnia 2015 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie 3 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.

W powyższych wezwaniach zawarto pouczenia, że nieuiszczenie wpisu sądowego oraz nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwań, spowoduje odrzucenie skargi.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwań wynika, że zostały one skutecznie doręczone skarżącej 12 stycznia 2016 r. (k. 15 akt sądowych).

Skarżąca w zakreślonym terminie nadesłała 3 egzemplarze odpisów skargi, jednakże do 29 stycznia 2016 r. nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa Oddziału Finansowo-Budżetowego sądu wojewódzkiego (k. 19 akt sądowych).

Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skoro powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej 12 stycznia 2016 r., to siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu zaczął biec w dniu 13 stycznia 2016 r. i upłynął w dniu 19 stycznia 2016 r. a skarżąca do 29 stycznia 2016 r. nie uiściła należnego wpisu, należało orzec o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "Ppsa").

Zażaleniem B.J. zaskarżyła w całości ww. postanowienie sądu I instancji i wniosła o jego uchylenie i uznanie opłaty za wniesioną, oraz przyjęcie dokonania tej czynności w wymaganym terminie, zgodnie z datą internetowego przelewu, a także nadanie biegu w tej sprawie oraz merytoryczne i prawne zbadanie zaskarżonej decyzji organu. Wnosi również o wydanie kserokopii 3 odpisów skargi z akt sprawy i ich włączenie do sprawy. Zobowiązuje się, że opłatę wniesie przelewem internetowym po wskazaniu należności za kserokopię. Podnosi, że jest chora, poza miejscem zamieszkania i bez dostępu do akt.

W uzasadnieniu zażalenia podnosi, że omyłkowo opłatę sądową wpłaciła na konto WSA w Gdańsku a dopiero później sąd ten przeksięgował ten wpis do WSA w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie nie jest sporne, że wezwania do uiszczenia wpisu sądowego do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie 3 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych doręczono skarżącej w dniu 12 stycznia 2016 r. Wobec tego siedmiodniowy termin do wykonania ww. wezwań upływał z dniem 19 stycznia 2016 r. Skarżąca w zakreślonym terminie nadesłała 3 egzemplarze odpisów skargi, jednakże do 29 stycznia 2016 r. nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi. Uiszczenie wpisu na rachunek WSA w Warszawie nastąpiło jednak dopiero w dniu 9 marca 2016 r. W tym miejscu należy zauważyć, że zarządzenie zawierało informacje o sposobie uiszczenia opłaty sądowej ze wskazaniem godzin otwarcia kasy oraz numeru rachunku bankowego Sądu. Pouczono przy tym skarżącego, że nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Okoliczności wyżej przedstawione należy uznać za kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy ze względu na stan prawny.

Odnosząc się zatem do stanu prawnego sprawy, jak słusznie zauważył sąd I instancji, obowiązek uiszczenia stosownej opłaty winien być realizowany w sposób określony w art. 219 Ppsa, to jest przez uiszczenie opłaty przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłata sądowa winna być przy tym uiszczona gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Nie jest zatem wystarczające wykazanie, że stosowną opłatę uiszczono, ale na inny, nawet bardzo podobny numer rachunku bankowego.

Skarżąca w zażaleniu twierdzi, że opłata sądowa na rachunek inny (sądu wojewódzkiego w Gdańsku) niż rachunek sądu I instancji, została uiszczona omyłkowo. Fakt ten w żaden sposób nie zmienia prawidłowych ustaleń WSA w Warszawie, co do nieuiszczenia w terminie stosownej opłaty sądowej. Okoliczności wskazujące na omyłkę, czy brak winy w uiszczeniu opłaty niewłaściwemu sądowi mogą - co do zasady - stanowić podstawę do ewentualnego wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. W sytuacji bowiem, gdy strona uchybiła terminowi z powodu okoliczności przez siebie niezawinionych, ma możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, którego zasadniczym celem jest wyeliminowanie negatywnych skutków uchybienia terminowi.

W świetle powyższych uwag sąd I instancji zasadnie odrzucił wniesioną skargę na podstawie art. 220 § 3 Ppsa.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.