Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1568/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2024 r. sprawy ze skargi W. M. na uchwałę nr LVII/432/2023 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 7 czerwca 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski dla obrębu Rzepiennik Strzyżewski oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. M. (dalej jako "Skarżąca") jest uchwała nr LVII/432/2023 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 7 czerwca 2023 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski dla obrębu Rzepiennik Strzyżewski (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z 15 czerwca 2023 roku, poz. 4237).

W. M. reprezentowana przez radcę prawnego I. P. – M. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, to jest w zakresie graficznym i tekstowym w odniesieniu do działki ewidencyjnej [...] położonej w R. , a stanowiącej własność Skarżącej, w jakim to dokonano wyznaczenia i wydzielenia części ww. działki jako terenów dróg publicznych klasy dojazdowych oznaczonej symbolem 13KDD i podniosła zarzuty cyt.: "istotnego naruszenia następujących zasad sporządzania planu miejscowego - art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 - dalej jako u.p.z.p.) - polegające na:

1) przekroczeniu władztwa planistycznego, uregulowanego w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1610 ), - dalej jako "k.c.", oraz art. 31 ust. 1, art. 32 i 64 Konstytucji RP; w następstwie, którego dokonano wyznaczenia i wydzielenia części działki ewidencyjnej [...] położonej w R. , a stanowiącej własność Skarżącej, jako terenów dróg publicznych klasy dojazdowych oznaczonej symbolem 13KDD.

2) naruszeniu zasady proporcjonalności (art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) w postaci przekroczenia granic władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.) poprzez brak wyważenia interesu ogólnego i jednostkowego skarżącej, na niekorzyść tego drugiego w następstwie, którego dokonano wyznaczenia i wydzielenie części działki ewidencyjnej [...] położonej w R. , a stanowiącej własność Skarżącej, jako terenów dróg publicznych klasy dojazdowych oznaczonej symbolem 13KDD."

W uzasadnieniu wskazała, że jest właścicielem nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej o numerze [...] położonej w R. , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]

Wskazała, że w oparciu o zaskarżane zapisy uchwały może ona zostać pozbawiona części gruntów wchodzących w skład jej gospodarstwa rolnego i prowadzenie tego gospodarstwa zostanie znaczenie utrudnione. Wyznaczony, w kwestionowanym zakresie, obszar przeznaczony pod drogę publiczną klasy dojazdowej oznaczony symbolem 13KDD powoduje taki podział nieruchomości Skarżącej i jej gospodarstwa, że faktycznie przecina grunty wchodzące w skład rozdzielając na dwie części na całej długości nieruchomości i jednocześnie odcina zabudowania gospodarcze i mieszkalne od gruntów uprawnych. Jednocześnie wskazane oznaczenie gruntu, stanowiące istotną ingerencję w prawo własności Skarżącej, nie było poprzedzone m. in. analizą w zakresie zagrożenia powodziowego.

Skarżąca podaje, że z uwagi na położenie jej nieruchomości i przepływające cieki wodne, m. in. potok R. , jej nieruchomości, w tym budynki były zalewane w trakcie kilku powodzi w ostatnich latach, o czym Gmina Rzepiennik Strzyżewski miała pełną wiedzę.

W ocenie Skarżącej sytuacja zagrożenia powodziowego wzrośnie w przypadku wybudowania w planowanym przebiegu drogi, która nie tylko ograniczy przepływ wód opadowych, ale i dodatkowo je spiętrzy. Co o tyle jest istotne, że wskazany obszar oznaczony symbolem 13KDD kilku metrów od zabudowań, a w przypadku betonowej gnojowni na nią się nakłada.

Skarżąca podaje, że w oparciu o zaskarżane zapisy uchwały Wójt Gminy R. wydał, działając z urzędu, decyzję z 3 października 2023 r., znak sprawy EG.6831.42.2023, w zakresie podziału działki nr [...]. Od decyzji tej Skarżąca złożyła odwołanie i decyzja ta nie jest ostateczna.

O tym, że Skarżąca kwestionowała i nie zgadzała się na taki przebieg przyszłej drogi oraz nie zgadzała się na oznaczenie w sposób i przebiegu ustalony uchwałą może świadczyć również decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 10 kwietnia 2019 r., znak sprawy SKO.GN/4160/39/2019, wydana po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, którą uchylono decyzję z dnia 25 marca 2019r. znak EG.6831.13.2019 Wójta Gminy R. w sprawie zatwierdzenia podziału ww. nieruchomości Skarżącej.

Co więcej, Skarżąca wielokrotnie działając przez swoich pełnomocników (rodziców) G. M. i B. M. wskazywała, że planowana droga ma przebiegać w inny sposób, z uwagi na opisywane podtopienia. Wymaga podkreślenia, że zbudowania i grunty Skarżącej znajdują się znaczenie niżej niż planowana droga, a po jej urządzeniu i pełnym wybudowaniu będę jeszcze niżej położone, co pogorszy i tak trudną sytuację zagrożenia powodziową nieruchomości Skarżącej. Będzie to groziło dalszymi stratami w uprawach oraz innym majątku, w tym nieruchomy Skarżącej.

Skarżąca wskazuje, iż zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie, w każdym przypadku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - jak i jego zmiany - organy gminy mają obowiązek ustalenia faktycznego stanu zagospodarowania terenów objętych procedurą planistyczną tj. istniejącej legalnej zabudowy oraz stanu w zakresie istniejących w obrocie prawnym ostatecznych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji udzielających pozwolenia na budowę obiektów budowlanych na tym terenie. Po zgromadzeniu rzetelnych i pełnych danych w tym zakresie organ gminy obciąża obowiązek rozważenia - z uwzględnieniem zasady wyważania interesu ogólnego (społecznego) i interesów indywidualnych - czy w danej, konkretnej sytuacji należy dać pierwszeństwo stanowi zastanemu na danym terenie, a więc m.in. ochronie prawa własności istniejących obiektów budowlanych, czy też założeniom planistycznym tj. planowanemu sposobowi przyszłego zagospodarowania terenu. Takie obowiązki organów gminy wynikają z przepisów regulujących procedurę planistyczną - art. 1 ust. 2, art. 6, art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (patrz: wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 878/12).

Skoro rzeczywisty i legalny stan zastany w zakresie użytkowania nieruchomości nie był przedmiotem rozważań organu planistycznego, gdyż został w błędnie ustalony, to nie można twierdzić, że został należycie wyważony interes społeczny oraz interes indywidualny.

Nawet, gdyby przyjąć, że Skarżąca nie składała uwag do projektu, czemu Skarżąca przeczy, to taki brak uwag w trakcie procedury planistycznej może mieć wpływ na ocenę korzystania przez Gminę z przysługującego jej władztwa planistycznego. Od razu jednak należy stwierdzić, że z przepisów u.p.z.p., w tym także z art. 1 ust. 3 oraz art. 3 ust. 1, nie wynika aby brak aktywności właściciela nieruchomości objętej projektem planu i niezłożenie przezeń uwag do projektu, pozbawiały go możliwości wykazania naruszenia ustaleniami planu jego interesu prawnego oraz wykazania, że naruszenie to dokonane zostało z przekroczeniem władztwa planistycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1155/17).

Rzeczywisty stan zagospodarowania nieruchomości Skarżącej oraz jej uwarunkowania terenowe był doskonale znany Gminie. Dlatego nawet brak aktywności Skarżącej w procedurze planistycznej, nie może skutkować pominięciem znaczenia stanu zastanego dla oceny, czy doszło do przekroczenia władztwa planistycznego. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wynikający z zaskarżanej Uchwały przebieg drogi umiejscowiony bezpośrednio przy zabudowaniach. Skarżącej stanowi istotną przeszkodę w prowadzeniu jej gospodarstwa rolnego.

Nie może przecież umknąć kluczowa okoliczność dla sprawy, że umiejscowienie planowanej drogi faktycznie odcina bezpośredni dostęp Skarżącej do jej pól i uniemożliwi prawidłowe gospodarowania na jej gruntach, a z pewnością nastąpi to w momencie wybudowania/urządzenia drogi. Bezsprzecznie jest to istotna ingerencja w prawo własności, tym bardziej, że następstwem takiej budowy będzie spowodowanie większego zagrożenia powodziowego dla nieruchomości Skarżącej oraz zdrowia i życia jej i najbliższych.

W odpowiedzi na skargę wskazano, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący przedmiotem niniejszego postępowania został sporządzony i uchwalony na zasadach iw trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie w powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności. Wskazać bowiem należy, iż zmiana klasyfikacji części nieruchomości gruntowej Skarżącej jest zgodna z rzeczywistym stanem faktycznym istniejącym na gruncie.

Podkreślić należy, iż na gruncie poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego objętego Uchwałą Nr XXIII/132/2013 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 24 stycznia 2013 roku (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego poz.1299 z dnia 12 lutego 2013 roku) zmienioną Uchwałą Nr XXVIII/202/2021 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 25 lutego 2021 roku (Dz.U.WM poz. 1479 z dnia 12.03.2021) w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Rzepiennik Strzyżewski, skarżona część graficzna działki ew. nr [...] oznaczona była symbolem KDW oznaczającym teren dróg wewnętrznych. W konsekwencji zaskarżona uchwała w sprawie zagospodarowania przestrzennego Gminy dokonała jedynie aktualizacji tegoż oznaczenia, a które to jest niezbędne do ostatecznego zaliczenia istniejącej drogi jako drogi publicznej. Podkreślić bowiem należy, iż droga znajdująca się na nieruchomości Skarżącej stanowi faktyczne połączenie publicznej drogi gminnej K 2000507 składającej się z działki [...] oznaczonej symbolem 13KDD (droga publiczna klasy dojazdowej) z publiczną drogą wojewódzką DW 980 składającej się z działki ew. o nr [...] o symbolu IKDG (droga wojewódzka 980 klasy głównej). Tak też nietrafne są zarzuty Skarżącej, jakoby w sprawie doszło do przekroczenia granicy władztwa planistycznego. Gmina zobowiązana jest bowiem do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego w sposób adekwatny do aktualnych potrzeb, w tym do zapewnienia tworzenia racjonalnego rozwoju sieci dróg komunikacyjnych.

Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 1 ust. 3 p.z.p. ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Podkreślić należy, iż droga wewnętrzna, która na mocy zaskarżonej uchwały uzyskała oznaczenie KDD, nie tylko tworzy ważny ciąg komunikacyjny na terenie Gminy, ale również stanowi uczęszczaną codziennie drogę dojazdową dla kilku innych nieruchomości. Droga wewnętrzna to droga przeznaczona do ruchu, niebędąca drogą publiczną. Dostęp do drogi wewnętrznej jest ograniczony do decyzji zarządcy tejże drogi, najczęściej jednak nieograniczony do niej dostęp ma jedynie właściciel gruntu, na którym droga ta przebiega. W niniejszej sprawie konieczność sklasyfikowania części działki ew. o nr [...] jako KDD stanowi potrzebę docelowego zapewnienia mieszkańcom ościennych nieruchomości dostępu należących do nich nieruchomości do drogi publicznej, która to droga docelowo będzie mogła być utrzymywana i zarządzana przez Gminę.

Rada Gminy Rzepiennik Strzyżewski działając w granicach i na podstawie prawa rozważyła w istocie interes publiczny, jak i interes prywatny Skarżącej, przy czym z uwagi na powyżej wskazane okoliczności faktyczne sprawy należało przyznać pierwszeństwo interesowi publicznemu i takie zaklasyfikowanie drogi wewnętrznej, stanowiącej aktualnie własność wyłącznie Skarżącej, jako drogi publicznej o symbolu 13KDD, w celu dalszych czynności prawnych mających na celu finalnie zaliczenie tejże drogi do kategorii dróg publicznych w trybie stosownej uchwały Rady Gminy.

Podkreślenia również wymaga w kontekście nieuwzględnienia interesu indywidualnego Skarżącej, że ta mimo publicznego wyłożenia planu zagospodarowania przestrzennego, którego analizy można było dokonać przecież w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy, jak również pozostawienia planu do wglądu, nie składała żadnych uwag, co do zaklasyfikowania części jej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], jako terenu drogi publicznej klasy dojazdowej, nie zainicjowała tym samym przysługujących jej wtoku ustalania planu zagospodarowania czynności mających na celu zachowanie stanu dotychczasowego.

W zakresie podnoszonych zaś okoliczności dot. zalewania nieruchomości Skarżącej, jak i rzekomego wykreowania poprzez zmianę klasyfikacji gruntu zagrożenia powodziowego podkreślić należy, iż wskutek tejże zmiany zmieniła się wyłącznie klasyfikacja części nieruchomości, nie pociągająca za sobą żadnych zmian faktycznych.

Twierdzenia Skarżącej są w tymże zakresie przedwczesne i nie znajdujące żadnego odbicia wstanie faktycznym sprawy. W zakresie podniesionej przez Skarżącą trudnej sytuacji wodnej na nieruchomości podkreślić należy, iż żadne faktyczne czynności przygotowujące grunt pod względem urządzenie tamże drogi publicznej na ten moment nie nastąpiło. Tym samym nie można twierdzić, że zmiana oznaczenia drogi niesie za sobą tego rodzaju zagrożenia dla nieruchomości. Jeśli takowe w przyszłości nastąpią, Skarżąca wówczas dysponować będzie stosownymi roszczeniami. Aktualnie są one przedwczesne i nie mają odbicia w stanie faktycznym sprawy.

W konsekwencji podnieść należy, iż wprowadzona zmiana w zakresie klasyfikacji części gruntu Skarżącej z drogi wewnętrznej na drogę publiczną, nie tylko uwzględnia aktualne potrzeby społeczne w zakresie rozwoju sieci komunikacji drogowej, jak również interes publiczny właścicieli gruntów ościennych do części działki ewidencyjnej o nr [...], a w żaden sposób nie narusza interesu prywatnego, sankcjonując wyłącznie istniejący od wielu lat stan faktyczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Sąd nie ocenia celowości podjętych przez organ rozwiązań. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała nr LVII/432/2023 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 7 czerwca 2023 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski dla obrębu Rzepiennik Strzyżewski (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z 15 czerwca 2023 roku, poz. 4237) – zwana dalej też jako "uchwała", "plan miejscowy" lub "mpzp".

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 559 ze zm. – dalej też jako "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Legitymacja do wniesienia skargi na plan miejscowy do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem, przy czym naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny, a na skarżącym ciąży obowiązek wykazania związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną (por. np. uzasadnienia wyroków: NSA z dnia 17 października 2017 roku, sygn. II OSK 2559/16, NSA z dnia 14 lutego 2019 roku, sygn. II OSK 64/17).

Na gruncie niniejszej sprawy skarżąca W. M. wywodzi swój interes prawny z prawa własności nieruchomości, składającej się z działki ewidencyjnej o numerze [...] położonej w R. , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]

Wskazana działka znalazła się na obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego. Skarżąca upatruje naruszenia swojego interesu prawnego w wynikającym z zaskarżonej uchwały nieuzasadnionym ograniczeniu przysługujących jej uprawnień w wykonywaniu przysługującego jej prawa własności. Wskazała, że może zostać pozbawiona części gruntów wchodzących w skład jej gospodarstwa rolnego i prowadzenie tego gospodarstwa zostanie znaczenie utrudnione. Wyznaczony na części jej działki obszar przeznaczony został w planie miejscowym pod drogę publiczną klasy dojazdowej oznaczony symbolem 13KDD, a to z kolei powoduje taki podział nieruchomości Skarżącej i jej gospodarstwa, że faktycznie przecina grunty wchodzące w skład rozdzielając na dwie części na całej długości nieruchomości i jednocześnie odcina zabudowania gospodarcze i mieszkalne od gruntów uprawnych, co uniemożliwia zagospodarowanie wskazanej działki zgodnie z zamiarami Skarżącej.

W świetle tych okoliczności należy uznać, że skarżąca wykazała, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą, co umożliwia przeprowadzenie kontroli zaskarżonej uchwały.

W kontekście wykazanego naruszenia interesu prawnego, odnosząc się do reguł obowiązujących przy rozpatrywaniu skarg na uchwały dotyczące planów miejscowych, należy zaznaczyć, że wykazanie przez Skarżącą naruszenia ich interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Rozstrzyganie przez sąd dotyczy bowiem tych części planu miejscowego, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości. Przewidziany w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 977, dalej też jako "uPlan") obowiązek badania przez sąd zasad sporządzenia planu miejscowego nie oznacza, że kontrola i rozstrzyganie dotyczy ustaleń planu w zakresie terenów nie obejmujących nieruchomości, do której tytuł prawny ma podmiot wnoszący skargę.

Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości – jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy – to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 uPlan, władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w uPlan. Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 uPlan. Na mocy przywołanego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 uPlan wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania.

Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części.

Dotychczas zaskarżona uchwała nie była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, w związku z czym w niniejszym postępowaniu Sąd jest zobligowany również do zbadania prawidłowości przeprowadzonej procedury planistycznej.

W ocenie sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że procedura sporządzania planu miejscowego przebiegała następująco:

W dniu 28 października 2021 roku Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski podjęła uchwałę Nr XXXVII/262/2021 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 9 lutego 2022 r. Wójt Gminy Rzepiennik ogłosił o przystąpieniu do sporządzenia planu. Wnioski do projektu planu mogły być składane w terminie 21 od dnia ukazania się publikacji.

Następnie Wójt rozpatrzył złożone wnioski i przygotował projekt planu miejscowego, a następnie uzyskał wszystkie wymagane przepisami uzgodnienia i opinie. W dniu 23 lutego 2023 r. Wójt Gminy Rzepiennik ogłosił o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Projekt został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - w dniach od 3 marca do 24 marca 2023 r., przy czym w dniu 23 marca 2023 r. odbyła się dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym do publicznego wglądu projekcie planu.

W dalszej kolejności organ planistyczny rozpatrzył uwagi złożone do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu, a następnie przekazał pod obrady Rady Gminy projekt uchwały w sprawie uchwalenia planu.

W dniu 7 czerwca 2023 roku Rada Gminy Rzepiennik Strzyżewski podjęła uchwałę nr LVII/432/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski dla obrębu Rzepiennik Strzyżewski. Powyższa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 15 czerwca 2023 roku pod poz. 4237.

Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w ramach procedury sporządzania planu miejscowego. Procedura sporządzania planu miejscowego została przeprowadzona poprawnie. W związku z powyższym Sąd uznał, że przeprowadzona procedura sporządzania planu miejscowego została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi to trzeba zaznaczyć, że sprowadzają się one do wskazania, że z część należącej do Skarżącej działki nr [...] położonej w miejscowości Rzepiennik Strzyżewski została przeznaczona pod tereny dróg publicznych klasy dojazdowej oznaczonej symbolem 13KDD (por. § 4 ust. 2 pkt. 22 planu miejscowego), co stanowi w ocenie Skarżącej nieuprawnioną ingerencję w jej prawo własności i świadczy o przekroczeniu władztwa planistycznego

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że władztwo planistyczne jest rozumiane jest jako wyłączna kompetencja gminy do ustalania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia oraz sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenów. Kompetencja ta nie jest jednak nieograniczona. Gmina może te uprawnienia wykonywać w granicach wynikających z Konstytucji RP oraz ustaw. Zasadniczym przepisem Konstytucji stwarzającym granice dla władztwa planistycznego gminy jest art. 31 ust. 3, zawierający zasadę proporcjonalności. Wynika to stąd, że plan miejscowy przede wszystkim oddziałuje na prawo własności nieruchomości, które jest chronione art. 64 Konstytucji RP.

W art. 6 ust. 1 uPlan wskazano, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ocena zatem w tym kontekście kwestii nadużycia władztwa planistycznego sprowadza się do zbadania czy ustalone w planie miejscowym ograniczenia prawa własności nieruchomości są konieczne dla ochrony takich wartości, jak bezpieczeństwo i porządek publiczny lub ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, a także wolności i praw innych osób (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 31 maja 2016 roku, sygn. II OSK 2337/14).

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt. 9) uPlan w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza potrzeby interesu publicznego. W myśl natomiast art. 1 ust. 2 pkt. 7) uPlan w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności.

Przyjęte zatem w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozwiązania prawne oparte są na zasadzie zrównoważenia potrzeb interesu publicznego (por. np. art. 1 ust. 2 pkt. 9 uPlan) i interesu prywatnego (por. np. art. 1 ust. 2 pkt. 6 i 7 uPlan).

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 10) uPlan w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.

Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 uPlan studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Studium jest aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym z jednej strony określa się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m. in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne), a z drugiej strony określa długofalową politykę przestrzenną gminy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 uPlan), jednakże jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Podkreślenia wymaga, że studium jest aktem o charakterze ogólnym i wyznacza podstawowy zarys, czy kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Studium pełni przez to też funkcję koordynującą ustalenia przyszłych planów miejscowych. Postanowienia studium dotyczące zagospodarowania terenów gminy powinny wyznaczać konkretne dyrektywy na przyszłość, jednakże nie mogą regulować kwestii szczegółowych zastrzeżonych przez ustawodawcę dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., II OSK 350/10, wyrok NSA z dnia 19 marca 2008 r., II OSK 751/07).

W powołanym wyroku z dnia 19 marca 2008 r., sygn. II OSK 751/07 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że intencją ustawodawcy jest różnicowanie treści aktów planistycznych gminy - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O ile ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą, a nawet powinny być - w myśl regulacji art. 15 ust. 2 i art. 16 ust. 1 uPlan - w miarę szczegółowe, o tyle treść studium, aktu kreującego politykę przestrzenną gminy, powinna być formułowana w sposób bardziej ogólny, a studium nie może ustalać tego co ustawowo zostało zastrzeżone dla treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to dość jednoznacznie z brzmienia art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 5 uPlan.

Katalog elementów, które powinno zawierać studium w części dotyczącej kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zawiera art. 10 ust. 2 uPlan. Przepis art. 10 ust. 2 pkt 5) uPlan stanowi, iż w studium określa się w szczególności kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 188, poz. 1233) ustalenia dotyczące kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać w szczególności wytyczne określania w planach miejscowych wykorzystania i rozwijania potencjału już istniejących systemów oraz koordynacji lokalnych i ponadlokalnych zamierzeń inwestycyjnych. Natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy).

Na gruncie niniejszej sprawy uchwała Nr XXXVII/262/2021 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta w dniu 28 października 2021 roku. Zgodnie natomiast § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 roku, poz. 2404) do projektów planów miejscowych sporządzanych lub zmienianych na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu miejscowego podjętej przed dniem 24 grudnia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.

W związku z tym zastosowanie ma rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 roku, Nr 164, poz. 1587)

Zgodnie z § 4 pkt. 9) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. "ustala się następujące wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego:

9) ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać:

a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,

b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,

c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych;"

Z zestawienia wskazanych przepisów wyprowadzić należy wniosek, że studium powinno określać jedynie kierunki rozwoju systemu komunikacji w gminie, czyli kierunki przebiegu głównych dróg i ich powiązania z zewnętrznym układem komunikacyjnym, natomiast szczegółowe ustalenie przebiegu poszczególnych dróg, a zwłaszcza lokalnych powinno następować w planie miejscowym.

Na rysunku obowiązującego w dacie uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego studium (por. uchwała nr XXXV/245/2021 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 9 września 2021 roku w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski) wyznaczono kierunki przebiegu głównych korytarzy drogowych oraz pozostałych układów systemów komunikacji, stanowiących element układu drogowego obsługującego poszczególne części gminy.

Natomiast jak wynika z treści studium (por. część 11.5. Kierunki rozwoju komunikacji – II.5.A. Układ drogowy) "Układ drogowy gminy Rzepiennik Strzyżewski wymaga stałego rozwoju i przebudowy zarówno jeśli chodzi o uzupełnianie nowych połączeń gminnych jak i przebudowę istniejących dróg. Podstawowym celem w zakresie przebudowy dróg powinna być zmiana ich parametrów technicznych, celem zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W rozwoju systemu drogowego zakłada się:

- budowę nowych powiązań gminy z układem dróg o znaczeniu lokalnym i regionalnym,

- usprawnienie połączeń komunikacyjnych pomiędzy poszczególnymi miejscowościami gminy,

- przebudowę istniejących dróg gruntowych istotnych z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania poszczególnych miejscowości i nadanie im parametrów właściwych dla dróg publicznych,

- dążenie do dostosowania parametrów istniejących dróg do wymogów obowiązujących przepisów z zakresu warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne.

Wskazane na rysunku kierunków studium drogi lokalne i dojazdowe mogą mieć zmieniony przebieg lub też można zrezygnować z ich wyznaczania, jeżeli takie rozwiązanie zostanie ocenione jako korzystne na etapie sporządzania planu miejscowego.

Ostateczne określenie klasy technicznej drogi należy do zarządcy drogi zgodnie z przepisami odrębnymi z zakresu dróg publicznych. Preferowaną klasę drogi wskazano na rysunku nr 2 Kierunki zagospodarowania przestrzennego. W studium wskazano wyłącznie najistotniejsze drogi dojazdowe dopuszczając jednocześnie możliwość realizacji dróg w miejscach nie wskazanych w niniejszym studium."

Zatem jak wynika z zacytowanego powyżej fragmentu, szczegółowy przebieg tych dróg powinien zostać wyznaczony w planach miejscowych z uwzględnieniem aktualnego stanu zagospodarowania poszczególnych terenów. Rysunek Studium (K3) powinien być odczytywany zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 pkt 5) uPlan, który do zakresu przedmiotowego studium zalicza wyłącznie wyznaczenie kierunków rozwoju systemów komunikacji. Dokładne wyznaczenie przebiegu poszczególnych dróg zostało zastrzeżone dla treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 15 ust. 2 pkt 10 uPlan).

Wyznaczony w zaskarżonym planie miejscowym przebieg drogi 13KDD jest zgodny z elementami układu drogowego wyrysowanego na rysunku Studium. Droga wyznaczona w planie miejscowym przebiega tak samo jak wyznaczony przebieg drogi w studium. Analiza układu drogowego na tym obszarze prowadzi natomiast do wniosku, że przedmiotowa droga stanowi istotny element szerszego rozwiązania układu komunikacyjnego, który ma zapewniać prawidłową obsługę komunikacyjnej (drogowej) dla wszystkich nieruchomości położonych wzdłuż wyznaczonej drogi 13KDD.

Ponadto uzasadniając takie przeznaczenie na części nieruchomości Skarżącej, Gmina wskazuje, że droga znajdująca się na nieruchomości Skarżącej stanowi faktyczne połączenie publicznej drogi gminnej K 2000507 składającej się z działki [...] oznaczonej symbolem 13KDD (droga publiczna klasy dojazdowej) z publiczną drogą wojewódzką DW 980 składającej się z działki ew. o nr [...] o symbolu IKDG (droga wojewódzka 980 klasy głównej) i zapewnia stosownie do potrzeb tworzenie racjonalnego rozwoju sieci dróg komunikacyjnych, a konieczność sklasyfikowania części działki ew. o nr [...] jako KDD stanowi potrzebę docelowego zapewnienia mieszkańcom ościennych nieruchomości dostępu należących do nich nieruchomości do drogi publicznej, która to droga docelowo będzie mogła być utrzymywana i zarządzana przez Gminę.

Brzmienie przepisów ustawy o planowaniu prowadzi przy tym do wniosku, że interes publiczny nie ma prymatu czy też pierwszeństwa w stosunku do interesu prywatnego. Oznacza to zatem, że organy planistyczne mają obowiązek rozważnego i starannego wyważenia praw indywidualnych i interesu publicznego. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji interesu publicznego (czy to państwowego, czy gminnego) z interesem prywatnym poszczególnych podmiotów, który może wynikać np. z prawa własności nieruchomości. Takie kolizje pojawiać się mogą, tak jak to ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Zapisy zaskarżonego planu niewątpliwie oddziałują na prawo własności Skarżącej do nieruchomości działki nr [...] położonej w miejscowości R.

Jak wskazano powyżej konieczność uwzględnienia interesu publicznego może stanowić podstawę do ingerencji w prawo własności. Wymaga to jednak szczególnej dbałości organów planistycznych o to, aby wprowadzone planem ograniczenia nie naruszały władztwa planistycznego, a ponadto aby czyniły zadość wymogom zasady proporcjonalności, a zatem by były one konieczne dla osiągnięcia założonego, mającego oparcie w ustawie i Konstytucji celu, dla którego następuje to ograniczenie.

Jednakże na gruncie niniejszej sprawy organ planistyczny wyważył interes publiczny i prywatny a przytoczona argumentacja Gminy uzasadnia prawidłowość przyjętego rozwiązania planistycznego.

W tym zakresie odnosząc się jeszcze do zakresu i granic przysługującego gminie władztwa planistycznego. Trzeba przypomnieć, że choć prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania z nieruchomości, to nie daje jednak właścicielowi pełnej władzy nad rzeczą. Elementem ustawowej definicji prawa własności jest możność korzystania i rozporządzania rzeczą, jednakże w granicach określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego. W myśl tego przepisu oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, jednym z elementów ograniczających prawo własności są przepisy ustaw. Do kategorii ustaw ograniczających prawo własności należą niewątpliwie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta stanowi w art. 3 ust. 1, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, określane jako "władztwo planistyczne". Wyraża się ono w wyłącznej kompetencji rady gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 6 ust. 1 uPlan stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a ust. 2 tego artykułu, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie. Zestawienie powyższych norm prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym przepisy planu miejscowego. Należy też zauważyć, że granice władztwa planistycznego gminy są zasadniczo wyznaczane trzema elementami:

1) normą kompetencyjną kreującą władcze kompetencje planistyczne,

2) normami zadaniowymi adresowanymi do gminy i jej organów, określającymi zadania w zakresie planowania przestrzennego, a więc określającymi sposób korzystania z władztwa,

3) publicznymi prawami podmiotowymi jednostek, w tym w szczególności prawem zabudowy stanowiącym emanację prawa własności (por. J. Parchomiuk, "Nadużycie władztwa planistycznego gminy", Samorząd Terytorialny, z. 4/2014, s. 24).

Podnoszone przez skarżącą zarzuty ogniskujące wokół naruszenia władztwa planistycznego przy ustalaniu przeznaczenia w zaskarżonym planie miejscowym, dla należącej do niej nieruchomości nie są jednak uzasadnione. Przeznaczenie jej nieruchomości w planie miejscowym jest zgodne ze studium, a przyjęte rozwiązania planistyczne na tym obszarze są elementem spójnego, przemyślanego szerszego projektu zagospodarowania przestrzeni w tym obszarze, co obejmuje m.in. zapewnienie adekwatnego do potrzeb gminy systemu komunikacji. O przekroczeniu natomiast władztwa planistycznego można mówić wówczas, gdy rozwiązania planistyczne okażą się dowolne i będą pozbawione uzasadnienia merytorycznego co jednak nie miało miejsca na gruncie niniejszej sprawy (por. np. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2015 r., sygn. II OSK 2233/13).

Na marginesie można jeszcze wskazać, że podnoszone przez Gminę argumenty dotyczące tego, że Skarżąca, "mimo publicznego wyłożenia planu zagospodarowania przestrzennego, którego analizy można było dokonać przecież w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy, jak również pozostawienia planu do wglądu, nie składała żadnych uwag, co do zaklasyfikowania części jej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], jako terenu drogi publicznej klasy dojazdowej, nie zainicjowała tym samym przysługujących jej wtoku ustalania planu zagospodarowania czynności mających na celu zachowanie stanu dotychczasowego" są bezzasadne. Trzeba podkreślić, że wnoszenie uwag do wyłożonego do publicznego projektu planu jest jedynie uprawnieniem osoby, której interesu prawnego dotyczą zamierzone regulacje. Nie jest to bynajmniej obowiązek, którego uchybienie powodowałoby wygaśnięcie możliwości powoływania się na okoliczności stanowiące możliwą podstawę wniesienia uwagi, w ramach skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takiego skutku nie sposób odczytać z jakiegokolwiek przepisu prawa. Dlatego też stanowisko Gminy w tym zakresie nie jest prawidłowe.

W zakresie natomiast podnoszonych przez Skarżącą okoliczności dotyczących możliwego zalewania jej nieruchomości czy też potencjalnego zagrożenia powodziowego należy wskazać, że te kwestie nie mogą być przedmiotem oceny Sądu kontrolującego legalność zaskarżonej uchwały w sprawie planu miejscowego, dlatego też ich powoływanie przez Skarżącą nie może odnieść skutku. Niezależnie można wskazać, że słusznie wskazuje Gmina, iż zmiana kwalifikacji drogi oznaczenia w planie miejscowym sama w sobie nie niesie za sobą tego rodzaju zagrożenia dla nieruchomości.

Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona