Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 772/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2025-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2024 r. (znak: [...], dalej: "decyzja z 7 sierpnia 2024 r.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "Kolegium" albo "SKO") orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Gminy i Miasta N. (dalej "Burmistrz") z dnia 7 maja 2024 r. (znak: [...], dalej "decyzja z 7 maja 2024 r.") w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowych Sn i kanalizacji OPTO wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek [...] (obręb C. ), [...] (obręb W. ), [...] (obręb Ś. ), [...] (obręb M. ), [...] (N. ) w gm. N. .

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Burmistrz Gminy i Miasta N. w uzasadnieniu decyzji z dnia 7 maja 2024 r. wskazał, że obszar objęty wnioskiem E. Sp. z o.o. (dalej: wnioskodawca lub inwestor) o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd też organ w postępowaniu administracyjnym przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ I instancji stwierdził także, że na terenie przebiegu planowanej inwestycji występują następujące grunty: grunty rolne zabudowane - Br-Rllla, Br-Pslll, Br-RIVa, drogi - dr, grunty orne - Rllla, Rlllb, RIVa, RIVb, RV, pastwiska - Pslll, łąki - LIII, ŁIV, rowy - W, tereny mieszkaniowe - B.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82) grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III wymagają uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt. 6 ww. ustawy, przeznaczeniem gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne jest rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów. Przedmiotowa inwestycja podziemna tj. budowa linii kablowej oraz kanalizacji OPTO, nie spowoduje rozpoczęcia innego niż dotychczasowe – rolniczego użytkowania gruntów objętych ochroną. Stąd nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia ww. gruntów na cele nierolnicze i nieleśne.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł B. O. (dalej: skarżący). W odwołaniu wskazano, że skarżący sprzeciwia się planowanej inwestycji. Wydając zaskarżoną decyzję, nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nie podjęto wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy wyrażających się w braku szczegółowej analizy celu publicznego, dla którego ma służyć projektowane zamierzenie inwestycyjne i od istnienia którego uzależnia się wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy objęta wnioskiem inwestycja nie realizuje celu publicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania, wymienioną we wstępie decyzją z dnia 7 sierpnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium okoliczność, że przedmiotowa inwestycja planowana jest w kierunku jednej działki, nie przesądza, że niniejsza inwestycja dotyczy tylko interesu prywatnego jednego właściciela działki. W świetle poglądów orzeczniczych inwestycja celu publicznego może dotyczyć także niewielkiego odcinka sieci. Jeżeli bowiem planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, co mieści się w zadaniach własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm., dalej u.s.g.), to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie niewielki odcinek wycinek, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: u.p.z.p.).

Dalej SKO nadmieniło, że ustalenie charakteru spornej inwestycji (mającej zapewnić dostawy energii nieruchomościom) powodowało konieczność rozważenia obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – zwłaszcza, że na obszarze zaplanowania inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W sprawie dokonano analizy zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., tj. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1) oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2).

Kolegium wskazało także, że zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionymi w tym przepisie. Organ I instancji wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do wymaganych organów. Dokonał zarówno uzgodnienia, jak również przeanalizował warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Całokształt powyższych okoliczności – w ocenie SKO – wskazuje, że realizacja inwestycji nie stoi w sprzeczności z regulacjami odrębnymi oraz z zagospodarowaniem terenu.

Finalnie Kolegium podkreśliło, że przebieg takich inwestycji jak linia kablowa zawsze pozostaje kompromisem uwzględniającym szereg czynników i nie jest możliwe całkowite zrezygnowanie z ich przebiegu przez nieruchomości będące własnością prywatną. Wobec powyższego, zezwolenie na lokalizację inwestycji w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa, zaś poza ochroną prawną pozostają oczekiwania, postulaty dotyczące określonej polityki planowania przestrzennego w zakresie lokalizacji linii. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na lokalizację inwestycji użytku publicznego.

Skargę na powyższą decyzję SKO w K. z dnia 7 sierpnia 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, zarzucając jej naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy wyrażający się w braku szczegółowej analizy celu publicznego, dla którego ma służyć projektowane zamierzenie inwestycyjne i od istnienia którego uzależnia się wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu przez organ zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy decyzja ta powinna zostać zmieniona lub uchylona;

- art. 2 pkt 5 u.p.z.p. poprzez bezrefleksyjne przyjęcie przez organ, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego;

- art. 54 pkt 2 lit.d) u.p.z.p. polegające na naruszeniu jednaj z podstawowych zasad, którymi powinny kierować się organy prowadzące postępowanie i wydające decyzje administracyjne w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – zasady uwzględniania uzasadnionego interesu osób trzecich, w szczególności poprzez całkowite pominięcie rozważania interesu skarżącego;

- art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt. 5 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy objęta wnioskiem inwestycja nie realizuje celu publicznego.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w treści wydanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga była niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza, którym ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie elektroenergetycznej linii kablowej SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. 2 pkt 5 u.p.z.p. , art. 54 pkt 2 lit.d) u.p.z.p. i art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt. 5 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p , należy stwierdzić, że były one niezasadne. Organy prawidłowo wyjaśniły, że przedmiotowe zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu co najmniej lokalnym. W realiach niniejszej sprawy nie powinno budzić wątpliwości, że budowie elektroenergetycznej linii kablowej, która służy do dystrybucji energii elektrycznej na terenie gminy, we wskazanym przez inwestora zakresie, jest działaniem o znaczeniu lokalnym, wskazanym wprost w art. 6 pkt 2 u.g.n. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegająca na budowie linii kablowej ma więc status inwestycji celu publicznego, gdyż ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14, CBOSA). Jest to inwestycja, która może stanowić element sieci zaopatrującej zarówno odbiorców indywidualnych, jak i publicznych w określone źródło energii, zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości. Funkcjonowanie elektrowni fotowoltaicznej oznacza, że do systemu energetycznego dostarczana będzie energia elektryczna, produkcja której nie jest powiązana z emisją dwutlenku węgla. To z kolei spowoduje zmniejszenie emisji dwutlenku węgla do atmosfery i zmniejszy jej zanieczyszczenie. Każde państwo Unii Europejskiej ma obowiązek zwiększania udziału energii ze źródeł odnawialnych, co wynika chociażby z art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U.UE.L.2009.140.16). Zmniejszenie zanieczyszczenia atmosfery dwutlenkiem węgla ma znaczenie nie tylko dla społeczności lokalnej, ale dla całego społeczeństwa. Niewątpliwie więc świadczy to o znaczeniu co najmniej lokalnym ww. inwestycji (por. wyrok NSA z 25.01.2021 r., II OSK 2542/20, LEX nr 3118190, wyrok NSA z 22.09.2020 r., II OSK 3368/17, LEX nr 3317386.) Trafnie Kolegium argumentowało, że okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja planowana jest w kierunku jednej działki, nie przekreśla publicznego charakteru inwestycji. Bez wątpienia planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, co mieści się w zadaniach własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g.), a w konsekwencji nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

Wbrew zarzutom skargi nie było podstaw, by dla planowanej inwestycji inwestor ubiegał się o decyzję o warunkach zabudowy, gdyż prawidłowo została zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. zasadą powinno być ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednak w przypadku jego braku, stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydania decyzji lokalizacyjnej w sytuacji braku planu wymaga w szczególności art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Wnioskowana inwestycja nie należy do tego rodzaju przedsięwzięć, których lokalizacja, zgodnie z przepisami odrębnymi, może nastąpić wyłącznie w oparciu o ustalenia planu miejscowego (art. 50 ust. 2b u.p.z.p.). Decyzja lokalizacyjna wydawana jest więc w wyniku braku planu miejscowego. Jest aktem stosowania prawa, w sposób władczy konkretyzuje uprawnienia wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rolą organu rozpatrującego wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest przesądzenie zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Właściwy organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nieruchomość nie jest objęta planem miejscowym, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Stanowi o tym wprost art. 56 u.p.z.p. Tym samym decyzja lokalizacyjna ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli inwestor spełni określone prawem wymogi, organ nie może odmówić jej wydania. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się realizacji wnioskowanej inwestycji, to właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji publicznej w tych sprawach nie ma uprawnień kształtujących (takich jakie przysługiwałyby mu przy realizacji władztwa planistycznego). Zgodnie ze zdaniem drugim art. 56 u.p.z.p: "Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazuje różne aspekty, które należy mieć na uwadze w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są to m.in: wymagania ładu przestrzennego (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6), prawo własności (pkt 7). Okoliczności te nie mogą być jednak decydujące przy rozpatrywaniu wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji lokalizacja inwestycji celu publicznego w postaci obiektu liniowego, jest dopuszczalna, nawet gdy nie będzie harmonizowała z otoczeniem, bez względu na oczekiwania społeczno-gospodarcze, czy kompozycyjno-estetyczne, do których nawiązuje definicja ładu przestrzennego zawarta w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jeżeli tylko lokalizacji inwestycji celu publicznego nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Przez przepisy odrębne należy rozumieć powszechnie obowiązujące przepisy prawa materialnego, które określają warunki zabudowy terenu lub warunki jakie dana inwestycja musi spełniać. W tym celu, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W rozpoznawanej sprawie taka analiza została przeprowadzona. Na wnioskowanym terenie nie obowiązują zakazy ani ograniczenia, które uniemożliwiałyby uwzględnienie wniosku inwestora. Wykazał to organ I instancji w zawartych w decyzji lokalizacyjnej ustaleniach odpowiadających dyspozycji art. 54 u.p.z.p. Pozyskano również odpowiednie uzgodnienia ( w tym W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków P. – w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. – k. 182-184 akt administracyjnych). Należy podkreślić, że decyzja lokalizacyjna podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy, stanowi tylko wstępne zapewnienie dla inwestora, że planowana inwestycja może w danym miejscu powstać. W rozpoznawanej sprawie treść decyzji organu I instancji potwierdza, że zawarto w niej wszystkie elementy wymagane ww. art. 54 u.p.z.p., adekwatnie do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Zauważyć należy, że unormowania art. 54 u.p.z.p. nie konkretyzują przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wynikają one z innych przepisów, które należy ustalić dla poszczególnych przypadków odrębnie. Treść decyzji lokalizacyjnej będzie zależała od specyfiki terenu objętego wnioskiem, obowiązujących na nim uwarunkowań prawnych i faktycznych, a także charakteru wnioskowanego zamierzenia. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że z treści decyzji organu I instancji wynika wyraźnie rodzaj inwestycji i jego charakterystyka określona w sentencji decyzji i załącznikach graficznych. W decyzji lokalizacyjnej (części graficznej) wskazany został wyraźnie przebieg inwestycji. Należy dodać, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do obiektów liniowych nie ma zastosowania ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli nie określa się wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z kolei szczegółowy zakres robót budowlanych zostanie określony na etapie wydawania pozwolenia na realizację robót budowlanych. W judykaturze ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym celem decyzji lokalizacyjnej jest wytyczenie podstawowych parametrów urbanistycznych i architektonicznych, których uszczegółowienie następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. To dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę przesądza o dopuszczalności realizacji konkretnego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 865/19, CBOSA). Na obecnym etapie wystarczające było wytyczenie terenu pod linię elektroenergetyczną, niezbędnego do realizacji robót budowlanych i eksploatacji linii oraz wskazanie, że jest to elektroenergetyczna linia kablowej SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO. W decyzji określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (art. 54 pkt 2 lit. a) u.p.z.p.), odsyłając do realizacji inwestycji zgodnie z załącznikiem graficznym, jak i rozporządzeń technicznych. Wnioskowane zamierzenie nie musi też mieć zapewnionego dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2, czyli warunku, że teren ma dostęp do drogi publicznej, nie stosuje się do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

Decyzja Burmistrza uwzględnia wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, co zostało wskazane w punkcie 5 decyzji. W tym zakresie organ I instancji wskazał, że ochrona ta będzie realizowana w oparciu o przepisy budowlane. Burmistrz wskazał, że realizacja inwestycji nie może spowodować uciążliwości na terenach sąsiednich zarówno na etapie wykonywania robót budowlanych jak i w czasie eksploatacji inwestycji; dotyczy to w szczególności uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenia powietrza, gleby i wody oraz nie może powodować: pozbawienia dostępu światła dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz dostępu do drogi publicznej, uniemożliwiać korzystanie z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej i środków łączności. Organ ustalił, że na etapie realizacji inwestycji należy uwzględnić warunki wynikające z uzyskanych uzgodnień z jednoczesnym zachowaniem wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, należy podjąć działania mające na celu zapobieganie ewentualnym negatywnym oddziaływaniom na środowisko,a na etapie opracowania projektu budowlanego należy uwzględnić wymagania w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.). W zakresie ustalenia organu na potrzeby decyzji lokalizacyjnej są zdaniem Sądu wystarczające. Wyjaśnić należy, że prawo własności i związane z tym uprawnienia nie mają charakteru absolutnego. Możliwość ingerencji w prawo własności zostało wprost dopuszczone w Konstytucji RP - zgodnie art. 21 ust. 2 dopuszczalne jest wywłaszczenie nieruchomości na realizację celów publicznych z obowiązkiem wypłaty odszkodowania za przejęte nieruchomości. Z uwagi na cel publiczny art. 31 ust. 3 Konstytucji RP dopuszcza też ustanowienie w ustawie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw w sytuacji, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Także art. 64 ust. 3 Konstytucji stanowi, że własność może być ograniczona w drodze ustawy w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. W orzecznictwie wskazuje się, że ustalenie przebiegu linii elektroenergetycznej przez niezabudowaną, rolną działkę nie narusza istoty prawa własności. W wyroku z 22 września 2020 r. sygn. akt II OSK 711/20 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, odnosząc się do inwestycji drogowej, która także jest inwestycją celu publicznego, że oceniając to, czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję celu publicznego działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. NSA podkreślił, że aby wykazać naruszenie prawa własności należy wskazać, który konkretnie przepis przewidujący określone uprawnienia lub obowiązki doznaje naruszenia wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Musi być to naruszenie konkretne i wynikające z okoliczności obiektywnych, bowiem ocena wniosku inwestora oraz kontrola sądu odnośnie do legalności decyzji lokalizacyjnej nie może uwzględniać przesłanek racjonalności, słuszności czy celowości przyjętych rozwiązań. Zdaniem NSA ingerencja organu w ocenę przebiegu inwestycji celu publicznego jest w wyjątkowych sytuacjach możliwa na płaszczyźnie celowości realizacji inwestycji. Zachodzi ona gdy doszło do niewątpliwej zbędności inwestycji w danej lokalizacji. W niniejszej sprawie taka okoliczność jednak nie zachodzi. Brak zgody skarżącego czy innych właścicieli nieruchomości, przez które ewentualnie przebiegać będzie inwestycja, nie mógł stanowić podstawy do odmownego rozpatrzenia wniosku inwestora. Nie ma również podstaw prawnych ku temu, aby w postępowaniu badać wpływ planowanej inwestycji na komfort użytkowania czy też wartość gruntów. Brak jest bowiem stosownych przepisów uprawniających organ do takich czynności, jak również uzależniających rozstrzygnięcie od ww. okoliczności (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 747/19, CBOSA).

Należy również podkreślić, że wyrażone w uzasadnieniu skargi oczekiwanie, skierowane pod adresem organów administracji, że organy będą narzucały inwestorowi inny przebieg inwestycji liniowej, unikając przebiegu przez działkę skarżącego, jest nietrafny. Wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści żądania zawartego we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. To inwestor we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego określa zakres planowanej inwestycji i to on wyłącznie decyduje o tym zakresie, a organy administracji nie mają możliwości wyjścia poza ten wniosek. Powyższe stanowi refleks jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasady związania organu administracji treścią wniosku inicjującego postępowanie (por. wyrok NSA z 5.12.2023 r., II OSK 442/21, LEX nr 3645904)

W ocenie Sądu organy w przedmiotowej sprawie dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego oraz dokonały ustaleń faktycznych w zakresie umożliwiającym wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Zakres norm prawa materialnego wyznaczał granice postępowania dowodowego i konieczności poczynienia stosownych ustaleń. Kolegium nie naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 kp.a, a oba organy nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji rozstrzygającej przedmiotową sprawę, a cała sprawa została w sposób należyty wyjaśniona. SKO słusznie uzupełniła postępowanie dowodowe czyniąc ustalenia dotyczącego tego, czy przedmiotowa inwestycja spełnia kryteria celu publicznego, a w konsekwencji, czy dopuszczalne jest w przedmiotowej sprawie wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.