Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1993/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13, art. 15, art. 97
journal: Dz.U. 2009 nr 189 poz 1472
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej1) - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. T. działającego w imieniu własnym oraz żony Z. T. i małoletnich dzieci M. T., M. T. oraz A. T. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... czerwca 2010 r. nr ... w przedmiocie uchylenia decyzji pierwszej instancji i umorzenia postępowania pierwszej instancji o nadanie statusu uchodźcy oraz o udzielenia zgody na pobyt tolerowany na pobyt w RP; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Obywatel Federacji R., deklarujący narodowość ... M. T. (zwany dalej: skarżącym) wnioskiem z dnia ... października 2004 r. wystąpił do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców (obecnie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców) z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek skarżącego obejmował również jego żonę Z. T. oraz czworo małoletnich dzieci A. T., M.T., M. T. oraz A. T.

W jego uzasadnieniu jako przyczynę przyjazdu do Polski i ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy wskazał, że cyt: "...".

Rozpatrując powyższy wniosek, decyzją Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia ... listopada 2005 r. nr ... odmówiono skarżącemu nadania statusu uchodźcy oraz jednocześnie udzielono mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... stycznia 2006 r. Nr ...

Orzekając w sprawie w następstwie wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2006 r. orzekł o oddaleniu skargi na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... stycznia 2006 r.

Przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skarżący kolejnym (drugim) wnioskiem z dnia ... kwietnia 2006 r. wystąpił o nadanie statusu uchodźcy, które to postępowanie z racji wydania ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia 10 stycznia 2006 r. zostało, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: k.p.a., umorzone decyzją Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia ... maja 2006 r. nr ..., a następnie utrzymane w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... lipca 2006 r. nr ....

W dniu ... sierpnia 2006 r. skarżący złożył kolejny (trzeci) wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Rozpatrując powyższy wniosek Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., decyzją z dnia ... sierpnia 2006 r. nr ... ponownie orzekł o umorzenia postępowania podnosząc, iż w przedmiotowym wniosku skarżący nie podaje żadnych nowych okoliczności, które nie były zbadane w uprzednich postępowaniach.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... października 2006 r. nr ...

W dniu ... października 2006 r. skarżący dobrowolnie zrzekł się udzielonej ochrony w postaci zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kolejnym (czwartym) wnioskiem z dnia ... października 2006 r. skarżący ponownie wystąpił o nadanie statusu uchodźcy, w którym podał, jego zdaniem nowe okoliczności uzasadniające ponowne rozpatrzenie jego wniosku.

Odnosząc się do powyższego i ponownie orzekając w sprawie Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia ... listopada 2006 r. nr ... umorzył postępowanie w części dotyczącej statusu uchodźcy oraz udzielił skarżącemu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Orzekając w sprawie na skutek wniesionego odwołania Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia ... stycznia 2007 r. uchyliła decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia ... listopada 2006 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji podnosząc, iż przepis art. 16 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jednoznacznie wskazuje, że tylko w decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców jednoznaczne i kategoryczne brzmienie przepisu art. 16 ust 1 pkt 1 wyklucza możliwość rozstrzygnięcia kwestii pobytu tolerowanego w przypadku wydania wobec cudzoziemca decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie nadania mu statusu uchodźcy a w takiej sytuacji prawnej wydana została zaskarżona decyzja, co skutkuje na mocy art. 138 § 2 k.p.a. jej uchyleniem.

W następstwie powyższego oraz ponownie orzekając w sprawie i ponownie rozpatrując wniosek skarżącego z dnia ... października 2006 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia ... lutego 2007 r. nr ...odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy z powodu oczywistej bezzasadności wniosku i jednocześnie udzielił zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... kwietnia 2007 r. nr ...

W dniu ... sierpnia 2007 r. skarżący dobrowolnie zrzekł się udzielonej ochrony w postaci zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP.

W następstwie złożenia kolejnego (piątego) wniosku o nadanie statusu uchodźcy z dnia ... sierpnia 2007 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ... kwietnia 2008 r. nr ... ponownie odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy oraz ponownie udzielił zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP podnosząc, iż wszystkie okoliczności podane w powyższym wniosku dotyczą problemów skarżącego w RP i nie mają związku z przyczynami opuszczenia kraju pochodzenia ani przesłankami do nadania mu statusu uchodźcy.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym stwierdził, że nie może powrócić do kraju pochodzenia i nie zgadza się z decyzją organu I instancji.

Rada do Spraw Uchodźców rozpatrując powyższe odwołanie, decyzją z dnia ... września 2008 r., nr ... uchyliła w całości decyzję organu I instancji i umorzyła postępowanie I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że niniejsza sprawa jest tożsama ze sprawami rozpatrywanymi wcześniej, zakończonymi decyzjami ostatecznymi i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Według Rady tożsamość spraw dotyczy zarówno podmiotu postępowania, jak i przedmiotu – tej samej podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania, co skutkuje koniecznością jej uchylenia, jako decyzji dotkniętej wadą nieważności.

Orzekając w sprawie w następstwie wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 grudnia 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 2907/08 orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... września 2008 r. podnosząc, iż o ile tożsamość podmiotowa w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, o tyle tożsamość przedmiotowa nie została w ogóle przez organ uzasadniona. Organ nie wyjaśnił bowiem, czy wskazywany w nowym wniosku o nadanie statusu uchodźcy z dnia ... sierpnia 2007 r. stan faktyczny sprawy był już przedmiotem oceny organów administracyjnych i wydanych przez nich decyzji.

W ocenie Sądu organ II instancji w swoich rozważaniach ograniczył się wyłącznie do wskazania, że decyzja organu I instancji dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., przy czym ani nie przytoczył treści wskazanego przepisu prawa, ani nie wskazał konkretnie, którą decyzją ostateczną została poprzednio rozstrzygnięta sprawa, której dotyczy decyzja organu I instancji z dnia ... kwietnia 2008 r.

Po przekazaniu akt sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem Sądu, Rada do Spraw Uchodźców ponownie orzekając w sprawie i mając na uwadze wytyczne wskazane w powyższym wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. decyzją z dnia ... czerwca 2010 r. nr ... uchyliła decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... kwietnia 2008 r. nr ... i umorzyła postępowanie I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniła, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać w obecnej postaci, aczkolwiek z innych powodów, aniżeli wskazane w odwołaniu od decyzji. W pierwszej kolejności zwrócono uwagę, iż w sprawie skarżącego została wydana decyzja merytoryczna w sytuacji, w której już wcześniej, w tym samym stanie faktycznym, Rada do Spraw Uchodźców dwukrotnie wydała decyzję ostateczną (decyzja z dnia ... stycznia 2006 r. nr ... i decyzja z dnia ... kwietnia 2007 r., nr ...). Ponadto kolejny wniosek skarżącego z dnia ... sierpnia 2008 r. dotyczył tego samego podmiotu oraz tego samego przedmiotu, tj. nadania statusu uchodźcy i oparty był na tym samym stanie faktycznym. W takiej sytuacji organy orzekające muszą dokonać oceny, czy pomiędzy przedmiotem kolejnych postępowań nie zachodzi tożsamość. W przypadku bowiem uznania, że ta tożsamość zachodzi, postępowanie nie może zakończyć się wydaniem kolejnej, merytorycznej decyzji, gdyż jest to sprzeczne z zasadą trwałości decyzji administracyjnej i musi skutkować stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców fakt, iż w sprawie została już wydana decyzja ostateczna i dotąd nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób prawem przewidziany, czyni postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

Jak dalej wyjaśnił organ odwoławczy zarówno pierwszą, jak i drugą merytoryczną decyzją Rady odmówiono skarżącemu nadania statusu uchodźcy i udzielono zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, która to zgoda, z dniem wejścia w życie znowelizowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (tj. z dniem 29 maja 2008 r. - Dz. U. z 2008 r. Nr 70, poz. 416) z mocy prawa przekształcała się w ochronę uzupełniającą. Fakt natomiast, że skarżący w dniu ... sierpnia 2007 r. dobrowolnie zrzekł się zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP powodując jej wygaśnięcie, nie uzasadnia ponownego merytorycznego orzekania w sprawie, w szczególności w sytuacji, gdy cudzoziemiec powołał się w kolejnym wniosku na te same okoliczności, które były przedmiotem oceny organów orzekających.

W skardze na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... czerwca 2010 r. skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:

- prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.;

- prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1, art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.;

- prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13, art. 15, art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. z 2003 r., Nr 128, poz. 1176 z późn. zm.).

Opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, skarżący w pierwszej kolejności wyjaśnił, iż przyczyną składania tak wielu wniosków było poczucie niesprawiedliwości, które związane było z odmową nadania mu statusu uchodźcy. To też było przyczyną dobrowolnego zrzeczenia się przyznanej mu formy ochrony w postaci zgody na pobyt tolerowany, o skutkach zrzeczenia się której nie został przez organ poinformowany.

Dalej wyjaśnił, iż do Polski przyjechał by uzyskać schronienie przed prześladowaniem, którego doświadczył w kraju pochodzenia, a w którym brał udział w działaniach wojennych jako uczestnik partyzanckich sił zbrojnych C. Republiki ... Był bity, grożono mu śmiercią, rozstrzelaniem całej rodziny. Wraz ze swoim synem został postrzelony. Oczekując na wyrobienie paszportów wyjechał wraz z rodziną do K., jednakże i tam nie był bezpieczny bowiem C. byli wydawani R.. W ocenie skarżącego powyższe okoliczności zostały poparte zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zaś jego obawa przed prześladowaniem spełnia warunek indywidualności.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem Rady do Spraw Uchodźców wyrażonym w zaskarżonej decyzji jakoby wniosek o nadanie statusu uchodźcy oparty był na tym samym stanie faktycznym, co poprzednie składane wnioski wyjaśnił, iż zgodnie z art. 32 ust 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Dołączenie do akt sprawy m.in. pism Przedstawiciela C. Republiki ... w Polsce, Prezesa Narodowościowej Organizacji C. w Polsce, które to osoby potwierdziły jego udział w walkach na rzecz niepodległej C. Republiki ...oraz fakt, iż był prześladowany przez służby specjalne Federacji R. oraz "..." bez wątpienia, w ocenie skarżącego, stanowią nowe elementy w sprawie, które znacznie zwiększają prawdopodobieństwo spełnienia warunków koniecznych do otrzymania statusu uchodźcy, jakkolwiek, zdaniem organu, są to tylko "potwierdzenia", które nie wnoszą nic nowego do sprawy.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż zarzuty zawarte w skardze nie dają podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W piśmie procesowym z dnia ... listopada 2010 r., ustanowiony w sprawie z urzędu pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniesioną skargę z dnia ... lipca 2010 r. i wnioski w niej zawarte oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w potrójnej wysokości z uwagi na znaczną objętość akt sądowych i poświęcony w związku z tym czas na analizę oraz znaczny stopień skomplikowania sprawy. W ocenie pełnomocnika skarżącego skarżący, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, dołączył do akt sprawy nowe dowody świadczące o indywidualnym charakterze doznanych prześladowań i krzywd, które zostały złożone w dniu ... kwietnia 2010 r.

W ocenie pełnomocnika skarżącego Rada do Spraw Uchodźców dopuściła się również naruszenia przepisów stanowiących podstawę wydanej w sprawie decyzji.

Z uwagi na fakt, iż urodzony ... kwietnia 1992 r. syn skarżącego A. T. z dniem uzyskania pełnoletniości tj. z dniem ... kwietnia 2010 r., nabył pełną zdolność do czynności prawnych, a co za tym idzie zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesowa), postanowieniem wydanym na rozprawie z dnia 4 marca 2011 r., zobowiązano skarżącego do złożenia pełnomocnictwa procesowego od syna A. T. do złożenia skargi w niniejszej sprawie i reprezentowania go przed sądem administracyjnym – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi w odniesieniu do mocodawcy. Z uwagi na nieuzupełnienie powyższego braku, prawomocnym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1993/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w odniesieniu do A. T.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Co prawda organ wskazał art. 105 § 1 k.p.a. w podstawie prawnej umorzenia postępowania w sprawie zamiast art. 40 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie mniej jednak nieprawidłowość ta nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Oba wymienione przepisy stanowią o umorzeniu postępowania.

Umorzenie to jest zaś wynikiem tego, że sprawa, o konkretnym stanie faktycznym, była już przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia organu. Przepis art. 40 ust 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony stanowi, że niedopuszczalny jest wniosek, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach.

Rozważania organu zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczą właśnie wymienionych podstaw. Analizują stan faktyczny będący podstawą merytorycznych decyzji z dnia ... listopada 2005 r. i ... stycznia 2006 r. skontrolowanych wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 6 listopada 2006 r. sygn. V SA/Wa 607/06 oraz analizują stan faktyczny będący podstawą merytorycznych decyzji z dnia ... lutego 2007 r. i ... kwietnia 2007 r. zapadłych w postępowaniu administracyjnych prowadzonych w oparciu o czwarty wniosek skarżącego.

Analiza organu odniosła się również do treści wniosku, będącego podstawą postępowania, w którym zapadła zaskarżona decyzja. Dodać należy, że dotyczyło to kolejnego wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy.

Porównanie tych okoliczności dało uzasadnione podstawy do przyjęcia, iż przedmiotowy wniosek wskazuje na te same podstawy ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. Organ przywołał dodatkowo art. 32 ust 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. Urz. WE L 326, poz.13), który stanowi, że merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy.

Organ analizując wniosek, uprzednie ustalenia faktyczne w sprawach zakończonych decyzjami merytorycznymi oraz analizując przedstawione przez skarżącego 3 "potwierdzenia" załączone do akt administracyjnych po wniesieniu odwołania w dniu ... kwietnia 2010 r., uznał, że w sprawie nie ma żadnych nowych elementów ani informacji co daje podstawę do jej umorzenia.

Takie stwierdzenie organu jest uzasadnione w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.

Wskazanie zaś przez organ art. 32 ust 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE minimalizuje błąd dotyczący braku przywołania art. 40 ust 2 pkt 2 ustawy o ochronie cudzoziemców. Przepis krajowy jest odzwierciedleniem treści przepisu art. 32 ust 3 i 4 przywołanej Dyrektywy. Odzwierciedleniem wyrażonym w innym ujęciu istoty możliwości prowadzenia nowego postępowania o nadanie statusu uchodźcy. Tylko w warunkach "nowych elementów lub informacji". Z tego też powodu sam brak wskazania przez organ na treść art. 40 ust 2 pkt 2 ustawy krajowej nie mógł być podstawą do uchylenia decyzji. Decyzja odpowiada prawu.

Prawidłowo organ wskazał, iż w pierwszym postępowaniu z wniosku o nadanie statusu uchodźcy z dnia ... października 2004 r. oceniane były treści następujących wypowiedzi skarżącego: 1) zawarte w samym wniosku - "[...]". Z wniosku wynikało ponadto, że cudzoziemiec nie był prześladowany, nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był poddawany przemocy psychicznej lub fizycznej, nigdy nie był zatrzymywany ani aresztowany, nie był skazany wyrokiem sądu;

2) zawarte w protokołach z dwukrotnych przesłuchań ... i ... kwietnia 2005 r., gdzie skarżący oświadczył, że jego bracia walczyli podczas wojny i z tego powodu byli zatrzymywani. W 2003 r. federalni porwali także siostrę. W czasie wojny cudzoziemiec stracił trzech braci i siostrę, a jego syn został postrzelony. Cudzoziemiec nie walczył w czasie I wojny, tylko pomagał jednej osobie. Natomiast walczył w czasie II wojny i z tego powodu musiał się ukrywać. Udało mu się z rodziną przedostać do K.

Stwierdził, że jest prześladowany za udział w II wojnie. Przez niego i braci rodzina nie jest bezpieczna. Dodał też, że jest kuzynem c. generała R. C., a nazwisko zmienił w czasie "wysyłki" do K.

Analiza tych wypowiedzi doprowadziła wówczas organ do uznania braku podstaw do nadania statusu uchodźcy. Udzielono jedynie zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustalenia te zostały podzielone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 listopada 2006 r.

W czwartym zaś wniosku o nadanie statusu uchodźcy z dnia ... października 2006 r. skarżący powtórzył okoliczności wyżej wskazane oraz podał dodatkowo prześladowanie przez .... Okoliczności te poddano merytorycznej ocenie i została wydana ... lutego 2007 r. decyzja oddalająca wniosek o status uchodźcy i udzielająca zgody na pobyt tolerowany oraz decyzja drugoinstancyjna z dnia ... kwietnia 2007 r. utrzymującą je w mocy.

Powyższe fakty przywołał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazał, że piąty wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy, będący podstawą orzekania organu, zawierał tożsame wskazania cudzoziemca.

Cudzoziemiec wskazał okoliczności: chciałem ratować, przede wszystkim rodzinę. Ja i moja rodzina byliśmy prześladowani. Mnie szukali. Cała moja rodzina walczyła o wolność rodziny. Mój brat cioteczny, który był również moim dowódcą w czasie wojny ..., C. R. urodzony... r. – był zabity ... marca 2005 r., w domu mojego ojca C. A. (T.) ... Trzech moich braci i jedna siostra zostali zabici. Mnie poszukiwali i musiałem ukrywać się. W ... stałe zagrożenie dla całej mojej bliskiej i dalszej rodziny. Kto mógł wyjechał.

Porównanie tych okoliczności doprowadziło organ do stwierdzenia tożsamości, że ze sprawami rozstrzyganymi merytorycznie wcześniej.

Jest to prawidłowy wniosek znajdujący uzasadnienie w treści zgromadzonych akt administracyjnych.

Zaskarżona decyzja zawiera ponadto opis pozostałych wniosków skarżącego o nadanie statusu uchodźcy i wskazuje na podawane przez skarżącego okoliczności dotyczące jego prześladowań i obaw przed prześladowaniem.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni spełnia wskazania dokonane w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 2907/08 uchylającego poprzednią decyzję drugoinstancyjną z dnia 4 września 2008 r. z uwagi na naruszenie przez organ art. 107 § 3 k.p.a.

Obecnie kontrolowana decyzją spełnia przesłanki zarówno art. 153 p.p.s.a. jak i art. 107 § 3 k.p.a.

Zawiera również ocenę załączonych przez skarżącego trzech pism "potwierdzeń", tj.:

1) potwierdzenie z dnia ... maja 2009 r. Przedstawicielstwa C. Republiki ... na okoliczność, iż skarżący jest kuzynem dowódcy polowego C. R. A. i do dziś jest prześladowany przez r. specsłużby i marionetkowy reżim ... i przez organy ochrony prawnej w C.

2) potwierdzenie z dnia ... lutego 2010 r. Prezesa Narodowościowej Organizacji C. w Polsce ... S. A. z nieczytelnym podpisem i stwierdzeniem, że zna osobiście skarżącego, który jest kuzynem C. R. A. Od 1999 r. rodzina C. R. i jego krewni, w tym skarżący z rodziną są prześladowani przez r. specsłużby i ich kontynuatorów i marionetkowy reżim. Pismo zawiera prośbę o obiektywne rozpatrzenie sprawy i udzielenie cudzoziemcowi statusu uchodźcy.

3) potwierdzenie Przedstawicielstwa C. Republiki ... w Polsce z dnia ... kwietnia 2010 r., że skarżący był uczestnikiem partyzanckich sił zbrojnych .... Jest zwolennikiem niepodległej C. Republiki. Jest bliskim kuzynem C. R., za co był prześladowany przez służby specjalne Federacji R. jak również przez .... Pismo zawiera prośbę o pozytywne rozpatrzenie sprawy.

W świetle oceny organu powyższe pisma nie wnoszą do sprawy żądanych nowych elementów i informacji. Potwierdzają okoliczności, które były przedmiotem wcześniejszej oceny organów orzekających w poprzednio toczących się postępowaniach. W istocie rzeczy są prośbami do organu o pozytywne rozpatrzenie sprawy.

Taki wniosek organu jest prawidłowy.

Dodatkowo należy wskazać, że wystawcy tych pism nie mają ustalonego statusu w Polsce. To nie są organizacje prawa międzynarodowego, a wystawione przez nich pisma nie są dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 i 76 a) k.p.a. Z treści tych pism wynika "urzędowe stwierdzenie faktów" bez wskazania źródła uzyskanej wiedzy. Takim źródłem nie jest wskazanie w piśmie z dnia ... lutego 2010 r., że podpisujący (nieczytelnie) zna skarżącego. Sama znajomość skarżącego to jedno, a prześladowania jego i rodziny oraz okoliczności tych zdarzeń i osoby prześladujące to inne okoliczności, a o nich i ich źródłach nie ma mowy w piśmie.

W tych warunkach stwierdzenie organu, iż skarżący nie przedstawił w sprawie nowych elementów i informacji jest w pełni uprawnione.

Nie bez znaczenia dla sprawy jest fakt, iż postępowanie toczy się z kolejnego, piątego wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. Wnioski te składane są bezpośrednio po wydaniu decyzji drugoinstancyjnej z poprzedniego postępowania, bez czekania np. na rozstrzygnięcie sądowe.

Również po uzyskaniu zaskarżonej decyzji skarżący złożył w dniu ... października 2008 r. kolejny szósty wniosek o nadanie statusu uchodźcy, nie czekając na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

Świadczy to o instrumentalnym traktowaniu obowiązujących przepisów prawnych. Skarżący dwukrotnie otrzymał bezterminową legalizację pobytu w Polsce w postaci zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie odpowiadała mu taka legalizacja pobytu, zrzekał się jej wnosząc kolejne wnioski i przebywając w toku tych procedur wraz z rodziną w Ośrodkach dla Cudzoziemców. Analiza akt administracyjnych daje podstawę do twierdzenia, iż to oczekiwanie przez cudzoziemca, że on i jego rodzina pozostaną na utrzymaniu danego Ośrodka jest powodem składania tak licznej liczby wniosków w tym samym przedmiocie niż wskazywane przez niego powody dążenia do prawdy obiektywnej, zwłaszcza, że różni się w swoich wypowiedziach w sposób istotny.

Sąd podniósł powyższy element bowiem ocena kontrolowanych decyzji musi być również uwzględniona w kontekście zachowań skarżącego, racjonalności tych zachowań bez odrywania się od rzeczywistości. Orzekanie w przedmiocie statusu uchodźcy nie jest "sztuką dla sztuki", a do takiego pojmowania tej instytucji dąży skarżący.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ dokonał analizy co do tożsamości spraw zakończonych wcześniej orzeczeniami merytorycznymi z treściami i dowodami wskazywanymi w przedmiotowej sprawie. Dało to podstawę do umorzenia postępowania I instancji. W przypadku umorzenia postępowania sprawy nie rozstrzyga się merytorycznie.

Zatem nie ma podstaw prawnych do rozstrzygania kwestii co, do udzielenie ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany z ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony.

Podnieść należy, że badanie przesłanek z art. 97 ustawy co do udzielenia zgody na pobyt tolerowany przewidziane jest również w postępowaniu o wydalenie cudzoziemca jeżeli do takiego postępowania dochodzi.

Zarzut naruszenia art. 97 ustawy jest nieuzasadniony.

W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 13 i 15 i 48 i 97 w/w ustawy. Przepisy te stanowią o merytorycznym rozstrzyganiu sprawy.

Nieuprawniony też jest zarzut dotyczący naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 156 k.p.a.

Organ przeprowadził czynności postępowania w zakresie koniecznym i wystarczającym do stwierdzenia przesłanek umorzenia postępowania z uwagi, iż wskazywany i dowodzony przez skarżącego stan faktyczny sprawy był już przedmiotem rozstrzygnięć merytorycznych, w tym wyroku sądowego.

Mając powyższe na uwadze należało oddalić skargę jako nieuzasadnioną w myśl art. 151 p.p.s.a.