Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 720/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 25 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Małgorzata Górecka ( spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Z Z na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P z dnia ... roku nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej określenia wysokości podstawy opodatkowania oraz wysokości należnego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w P na rzecz strony skarżącej kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia ... 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K określił Z Z wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość należnego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości 4667 zł.

Decyzja ta została uznana za doręczoną stronie w trybie awizo w dniu 27.12.2012 r.

Pismem z dnia 29.01.2013 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do zapoznania się z wydaną decyzją i wypowiedzenia w sprawie.

W wezwaniu z dnia 5.02.2013 r. organ I instancji zobowiązał stronę do sprecyzowania czy powyższe pismo jest wnioskiem o przywrócenie siedmiodniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym czy też o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji I instancji.

Podatnik nie ustosunkował się do powyższego wezwania, natomiast w piśmie z dnia 02.02.2013 r. wniósł odwołanie od decyzji.

Postanowieniem z dnia ... 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w P odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 162 par. 1 i 2 Ordynacji podatkowej, albowiem strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej – wniesienia odwołania. Strona nie uzasadniła w żaden sposób zasadności swojego wniosku.

Postanowieniem z dnia ... 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w P stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej I instancji.

W uzasadnieniu stwierdzono, że decyzja organu I instancji została uznana za doręczoną w trybie awizo w dniu 27.12.2012 r., z czego wynika, że 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 10.01.2013 r. Odwołanie zostało wniesione w dniu 05.02.2013 r., a zatem po upływie tego terminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie z dnia ... 2013 r. Dyrektora Izby Celnej w P odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej I instancji skarżący podniósł argumenty merytoryczne dotyczące błędów organu I instancji popełnionych przy wydawaniu podatkowej decyzji wymiarowej. Wskazał, że w trakcie postępowania podatkowego był on za granicą a firmę prowadzi

jednoosobowo. Z powodów formalnych nie upoważnił swojej żony do reprezentowania go w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację podaną w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Stosownie do art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem sądowoadministracyjnym, kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny wniosku organ musi ustalić jednoznacznie, że został on wniesiony w terminie do 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi dokonania danej czynności. Tylko wtedy możliwe jest prowadzenie postępowania w zakresie zasadności argumentów podnoszonych przez stronę we wniosku. W niniejszej sprawie organ podatkowy II instancji nie dokonał w ogóle ustaleń w zakresie tego, czy został zachowany powyższy 7 dniowy termin, gdyż nie wskazano daty, od której należało liczyć początek biegu tego terminu ( czyli dnia ustania przeszkody w dokonaniu czynności procesowej ). Organ II instancji wskazał jedynie w uzasadnieniu postanowienia, że decyzja organu I instancji została uznana za doręczoną w trybie awizo w dniu 27.12.2012 r., z czego wynika, że 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 10.01.2013 r. Odwołanie zostało wniesione w dniu 05.02.2013 r., a zatem po upływie tego terminu. Wniosek o przywrócenie terminu został z kolei zawarty w piśmie strony z 29.01.2013 r.

Z uzasadnienia postanowienia organu II instancji oraz z akt administracyjnych sprawy nie wynika zatem w żaden sposób, że podatnik złożył wniosek o przywrócenie terminu w przepisanym w art. 162 Ordynacji podatkowej 7 dniowym terminie. Nie wiadomo wobec tego, czy organ II instancji mógł dokonywać merytorycznej oceny zasadności wniosku strony z uwzględnieniem przesłanek z art. 162 Ordynacji.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało orzec o uchyleniu postanowienia organu II instancji, który przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien uwzględnić powyższe uwagi.

Sąd uznał wobec tego skargę za zasadną i orzekł o uchyleniu postanowienia organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).

O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.