Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1110/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22,
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: art. 12,21,25,26c-e
journal: Dz.U. 2019 poz 1412
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 1 lipca 2022 r. nr BP.500.315.2021.1103.KA12.240417 w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 1 lipca 2022 r. nr BP.500.315.2021.1103.KA12. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITS) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] z siedzibą w T. (dalej: Skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: [...]WITD) z dnia 24 września 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 15.000,00 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

• wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy;

• niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

• skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

• skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: - o czas do 2 godzin; - o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin; - o czas powyżej 4 godzin;

• przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut;

• przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej: - o czas do 1 godziny; - o czas od 1 godziny do mniej niż 3 godzin;

• skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi od 6 do 9 godzin:

-o czas do mniej niż 10 minut; - o czas od 10 minut do mniej niż 20 minut; - o czas od 20 minut;

• skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin:

- o czas do mniej niż 15 minut; - o czas od 15 minut do mniej niż 25 minut; - o czas od 25 minut;

• przekroczenie maksymalnego 60-godzinnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 2 i art. 26c ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców: - o czas od 1 godziny do mniej niż 5 godzin;

• naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę;

• naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd;

• wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd;

• nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy;

• niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 32a, art. 72, art. 73, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.; dalej: u.t.d.), lp. 3.3, lp. 5.6.3, lp. 5.7.1, lp. 5.7.3, lp. 5.9.3, lp. 5.11.1, lp. 5.12.1, lp. 5.12.2, lp. 5.17.3, lp. 5.18.3, lp. 5.16.3, lp. 6.3.17, Ip. 6.3.18, lp. 9.1, lp. 6.3.16, lp. 5.19 oraz lp. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5 lit. a), art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) (dalej: rozporządzenie (WE) nr 561/2006), art. 32, art. 33, art.34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1; dalej: rozporządzenie (UE) 165/2014), art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.), art. 2 pkt 2), art. 3, art. 4 ust.l, art. 5 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 72, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie (WE) 1072/2009), art. 12, art. 21, art. 25 ust. 1, art. 26c, art. 26d, art. 26e, art. 3 Ib ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1412 ze zm.; dalej: u.cz.p.k.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz. Urz. UE.L z dnia 2 lipca 2010 r.; dalej: rozporządzenie (UE) 581/2010).

Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z 4 marca 2021 r. [...]WITD zawiadomił Skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt. 22 u.t.d. w tym warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną.

Kontrolą objęto okres od dnia 14 kwietnia 2020 r. do dnia 14 kwietnia 2021 r.

Zgodnie z okazanymi w trakcie kontroli dokumentami Skarżący nie zatrudniał w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli kierowców. Podczas kontroli wskazał 10 kierowców, którzy pracują na umowę zlecenie. Natomiast analiza okazanych danych cyfrowych wykazała, iż rzeczywista liczba kierowców, którzy w kontrolowanym okresie wykonywali przewozy drogowe na rzecz Skarżącego jest inna. Skarżący nie okazał jakichkolwiek dokumentów i danych dotyczących pozostałych kierowców. Mając na uwadze powyższe, ustalenie rzeczywistej liczby kierowców było niemożliwe.

Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 29 lipca 2021r.

Analiza dokumentów, zapisów na karcie kierowców oraz z informacji uzyskanych z GITD wykazała, iż międzynarodowy transport drogowy rzeczy bez posiadania ważnego świadectwa kierowcy wykonywali następujący kierowcy:

1.P. N., obywatel Ukrainy - wykonywał międzynarodowy transport na terytorium Słowacji m.in. w dniach; 1, 7, 8, 9, 11, 12 września 2020 r.; 20, 21, 22, 26, 27 października 2020r.; 2, 3, 4, 9, 11, 14, 17, 18, 24, 26, 30 listopada 2020 r. Jak wynika z informacji przekazanej z GITD przy piśmie nr [...] z dnia 10 maja 2021 r., Skarżący uzyskał stosowne świadectwo kierowcy dla ww. kierowcy na okresy od dnia 15 listopada 2018 r. do dnia 1 sierpnia 2020r. i od dnia 12 maja 2021r. do dnia 11 marca 2024r.

Kara pieniężna wynosi 5.000 zł.

2. K. K., obywatel Ukrainy - wykonywał międzynarodowy transport na terytorium Słowacji m.in. w dniach: 27, 29 października 2020 r.; 2, 3, 4, 10, 11, 19, 20, 23, 30 listopada 2020 r. pojazdem o nr rej. [...]. Jak wynika z informacji przekazanej z GITD przy piśmie nr [...] z dnia 10 maja 2021 r., Skarżący uzyskał stosowne świadectwo kierowcy dla ww. kierowcy na okresy od dnia 9 sierpnia 2018 r. do dnia 8 sierpnia 2020 r. i od dnia 12 marca 2021r. do dnia 11 marca 2024r.

Kara pieniężna wynosi 5.000 zł.

3. Y. T., obywatel Ukrainy, wykonywał międzynarodowy transport na terytorium Czech między innymi w dniu 18 listopada 2020 r. pojazdem o nr rej. [...]. Jak wynika z informacji przekazanej z GITD przy piśmie nr [...] z dnia 10 maja 2021r., Skarżący nie uzyskał stosownego świadectwa kierowcy dla ww. kierowcy.

Kara pieniężna wynosi 5.000 zł.

4.B. U., obywatel Ukrainy, wykonywał międzynarodowy transport na terytorium Słowacji między innymi w dniach 2, 9, 30 listopada 2020 r., pojazdem o nr rej. [...]. Jak wynika z informacji przekazanej z GITD przy piśmie nr [...] z dnia 10 maja 2021 r. Skarżący nie uzyskał stosownego świadectwa kierowcy dla ww. kierowcy.

Kara pieniężna wynosi 5.000 zł.

5. T. O., obywatel Ukrainy, wykonywał międzynarodowy transport na terytorium Słowacji między innymi w dniach 3, 4, 13 listopada 2020 r., pojazdem o nr rej. [...]. Jak wynika z informacji przekazanej z GITD przy piśmie nr [...] z dnia 10 maja 2021 r., Skarżący nie uzyskał stosownego świadectwa kierowcy dla ww. kierowcy.

Kara pieniężna wynosi 5.000 zł.

6.E. W., obywatel Ukrainy, wykonywał międzynarodowy transport na terytorium Słowacji między innymi w dniach 27, 29 października 2020 r.; 2, 4, 10, 23, 30 listopada 2020 r. pojazdem o nr rej. [...]. Jak wynika z informacji przekazanej z GITD przy piśmie nr [...] z dnia 10 maja 2021r., Skarżący nie uzyskał stosownego świadectwa kierowcy dla ww. kierowcy.

Kara pieniężna wynosi 5.000 zł.

7.K. O., obywatel Ukrainy, wykonywał międzynarodowy transport na terytorium Słowacji między innymi w dniu października 2020 r., pojazdem o nr rej. [...]. Jak wynika z informacji przekazanej z GITD przy piśmie nr [...] z dnia 10 maja 2021r., Skarżący nie uzyskał stosownego świadectwa kierowcy dla w/w kierowcy.

Kara pieniężna wynosi 5.000 zł.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 35.000,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku; lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Stosownie art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": —"regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin. Natomiast według art. 8 ust. 1-5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. W konsekwencji w lp. 5.6.1, lp. 5.6.2 oraz lp. 5.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonowane jest niespełnienie wymogu dzielonego dziennego odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego:

• o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych;

• skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych;

• za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych.

Przenosząc powyższe do sprawy:

1. Z analizy danych zawartych na karcie kierowcy A. S. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia w dniu 8 września 2020r. o godzinie 09:37 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 6 godzin i 17 minut, tj. od godziny 03:20 dnia 9 września 2020r. do godziny 09:37 dnia 9 wrześni 2020r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 43 minuty. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 350 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej; lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Według art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.7.1, lp. 5.7.2 oraz lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku:

• czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150 złotych;

• o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych;

• za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 złotych.

Przenosząc powyższe do sprawy:

1. Z analizay danych zawartych na karcie kierowcy A. S. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia w dniu 19 listopada 2020r. o godzinie 07:51 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23:30 dnia 19 listopada 2020r. do godziny 07:51 dnia 20 listopada 2020r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 39 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, w tym wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

2. Z analiza danych zawartych na karcie kierowcy A. S. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...] po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia w dniu 02 września 2020r. o godzinie 01:51 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 22 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:29 dnia 02 września 2020r. do godziny 01:51 dnia 03 września 2020r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 38 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 550 zł.

3. Z znalizy danych zawartych na karcie kierowcy K. I. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia w dniu 26 listopada 2020r. o godzinie 11:28 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 41 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 00:21 dnia 27 listopada 2020r. do godziny 09:02 dnia 27 listopada 2020r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 19 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

4. Z analizy danych zawartych na karcie kierowcy N. P. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia w dniu 10 listopada 2020r. o godzinie 12:24 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 01:38 dnia 11 listopada 2020r. do godziny 09:43 dnia 11 listopada 2020r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 55 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm. czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego; lp. 5.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 lit. i rozporządzenia (WE) 561/2006, tydzień oznacza okres od godz. 00:00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Stosownie do art. 4 lit. h rozporządzenia (WE) 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku", "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin; "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin. Według art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje, co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający, co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany, jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym, co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.9.1,Ip- 5.9.2 orazlp. 5.9.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego:

• o czas do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych;

• o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych;

• czas powyżej 4 godzin karą pieniężną w wysokości 450 złotych.

Przenosząc powyższe do sprawy

1. Z analizy danych zawartych na karcie kierowcy Pana N. P. wynika, że po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w przyjętym okresie rozliczeniowym:

- 09 listopada 2020r.00:00 – 15 listopada 2020r. 23:59 odebrał jedynie 15 godzin i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 21:19 dnia 09 listopada 2020r. do godziny 12:24 dnia 10 listopada 2020r. czasu UTC+1, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 8 godzin i 55 minut. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 450 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Natomiast według art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Wobec tego stosownie do lp. 5.11.1,lp. 5.11.2,lp. 5.11.3 oraz załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

• o czas do mniej niż 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 złotych;

• o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 250 złotych;

• za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 złotych;

• w międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godzinach od 2200 do 600, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca: a) o czas do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 złotych; b) o czas od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 złotych.

Przenosząc powyższe do sprawy:

1. Z analizy danych zawartych na karcie A. S. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w dniu 16 października 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minuty w okresie od godziny 14:38 do godziny 19:13. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

2. Z analizy danych zawartych na karcie A. S. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...] po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w dniu 17 listopada 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 09:32 do godziny 14:18. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

3. Z analizy danych zawartych na karcie A. Y. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w dniu 12 listopada 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w olcresie od godziny 13:38 do godziny 18:12 W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

4. Z analizy danych zawartych na karcie B. U. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia, wykazała, iż kierowca w dniu 1 listopada 2020r. przekroczył rnaksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 17 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 47 minut w okresie od godziny 22:52 do godziny 03:46 dnia następnego. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

5. Z analizy danych zawartych na karcie B. U. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w dniu 22 listopada 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 21:17 do godziny 02:00 dnia następnego. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

6. Z analiza danych zawartych na karcie K. I. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia iż kierowca w dniu 16 listopada 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minuty w okresie od godziny 20:02 do godziny 00:53 dnia następnego. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu

(wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

7. Z analizy danych zawartych na karcie K. I. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w dniu 8 września 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minuty w okresie od godziny 08:10 do godziny 13:45. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw łub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

8. Z analizy danych zawartych na karcie K. I. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w dniu 13 listopada 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 17:28 do godziny 21:59. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

9. Z analizy danych zawartych na karcie K. I. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w dniu 3 listopada 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 14:08 do godziny 18:47. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

10. Z analizy danych zawartych na karcie K. I. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w dniu 27 listopada 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godziny 09:02 do godziny 14:42. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

11. Z analizy danych zawartych na karcie N. P. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia kierowca w dniu 17 listopada 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 08:40 do godziny 16:07. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

12. Z analiza danych zawartych na karcie P. N. wynika, że kiedy prowadził pojazd o nr rej. [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia kierowca w dniu 27 października 2020r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 09:31 do godziny 14:41. W okresie tym kierowca nie odebrał wymaganych przerw. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej; lp. 5.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 21 u.cz.p.k. w przypadku gdy praca jest wykonywana w porze nocnej, czas pracy kierowcy nie może przekraczać 10 godzin między dwoma kolejnymi okresami dziennego odpoczynku albo dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. Stosownie do art. 2 pkt. 6a w/w ustawy pora nocna to okres czterech godzin pomiędzy godziną 00:00 i godziną 07:00; definicję pory nocnej zawartą w tym przepisie stosuje się wyłącznie do celów ustalania czasu pracy. Według art. 3 pkt. h dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dziennik Urzędowy L 080,23/03/2002 P. 0035 - 0039) "pora nocna" oznacza okres co najmniej czterech godzin, w rozumieniu prawa krajowego, między godziną 00.00 i godziną 07.00. Stosownie zaś do art. 3 pkt. i "praca w porze nocnej" oznacza każdą pracę wykonywaną w porze nocnej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapewnienia, żc; jeśli wykonywana jest praca w porze nocnej, dobowy czas pracy nie przekracza dziesięciu godzin w każdym dwudziestoczterogodzinnym okresie. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.12.1 oraz lp. 5.12.2 załącznika nr 3 do u.t.d., według którego przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej;

• czas od 1 godziny do mniej niż 3 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 50 złotych;

• za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin karą pieniężną w wysokości 100 zł.

Przenosząc powyższe do sprawy:

1. Na podstawie danych zapisanych na karcie kierowcy P. N. ustalono, że wykonywał on pracę od godziny 23:01 w dniu 29 listopada 2020r. do godziny 23:01 w dniu 30 listopada 2020r. łącznie przez 12 godzin i 59 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 03:00 i godziną 04:00. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 50 zł.

2. Na podstawie danych zapisanych na karcie kierowcy P. N. ustalono, że wykonywał on pracę od godziny 22:02 w dniu 08 listopada 2020 do godziny 22:02 w dniu 09 listopada 2020, łącznie przez 13 godzin i 20 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 03:00 i godziną 04:00. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 100 zł.

3. Na podstawie danych zapisanych na karcie kierowcy P. N. ustalono, że wykonywał on pracę od godziny 23:21 w dniu 29 października 2020 do godziny 23:21 w dniu 30 października 2020, łącznie przez 11 godzin i 8 minuty. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 03:00 i godziną 04:00. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie o« przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 50 zł.

4. Na podstawie danych zapisanych na karcie kierowcy U. T. ustalono, że wykonywał pracę od godziny 23:09 w dniu 1 września 2020r. do godziny 23:09 w dniu 2 września 2020r., łącznie przez 12 godzin i 14 minut. Czas pracy kierowcy w ww. okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 03:00 i godziną 04:00. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 50 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi od 6 do 9 godzin; lp. 5.17 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art 13 ust. 1 i 2 u.cz.p.k. po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie (ust.1). Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin (ust.2) Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.17.1, lp. 5.17.2 oraz lp. 5.17.3 załącznika nr 3 do u.t.d. który sankcjonuje naruszenie skrócenia obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi od 6 do 9 godzin:

• czas do mniej niż 10 minut karą pieniężną w wysokości 50 złotych;

• o czas od 10 minut do mniej niż 20 karą pieniężną w wysokości 100 złotych;

• o czas od 20 minut karą pieniężną w wysokości 150 złotych.

Przenosząc powyższe do sprawy:

1. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. wynika, że w okresie od godziny 08:36 dnia 6 listopada 2020r. do godziny 14:36 dnia 6 listopada 2020r. skrócił on czas obowiązkowej przerwy o 30 minut. W ww. okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu(wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

2. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. wynika, że w okresie od godziny 12:57 dnia 23 października 2020r. do godziny 18:57 dnia 23 października 2020r. skrócił czas obowiązkowej przerwy o 30 minut. W ww. okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

3. Z zapisów danych karcie kierowcy P. N. wynika, że w okresie od godziny 12:17 dnia 16 listopada 2020 do godziny 18:17 dnia 16. listopada 2020 skrócił czas obowiązkowej przerwy o 30 minut. W ww. okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin; lp. 5.18 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art 13 ust. 1 i 2 u.cz.p.k. po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. (ust.1) Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin (ust. 2). Według art. 31 b ustawy o czasie pracy kierowców, kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy łączny dzienny czas prowadzenia pojazdu wynosi od 6 do 8 godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w przypadku, gdy łączny dzienny czas prowadzenia pojazdu przekracza 8 godzin. Przerwa ta przysługuje kierowcy przed upływem 6 godzin łącznego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (ust.1). Przerwy, o których mowa w ust. 1, mogą być dzielone na okresy krótsze, które są wykorzystywane w czasie prowadzenia pojazdu zgodnie z obowiązującym kierowcę rozkładem jazdy, pod warunkiem że jedna z przerw trwa co najmniej 15 minut (ust.2).

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.18.1, lp. 5.18.2 oraz lp. 5.18.3 załącznika nr 3 do u.t.d. który sankcjonuje naruszenie skrócenia obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin:

• czas do mniej niż 15 minut karą pieniężną w wysokości 50 złotych;

• o czas od 15 minut do mniej niż 25 minut karą pieniężną w wysokości 100 złotych;

• o czas od 25 minut karą pieniężną w wysokości 150 złotych.

Przenosząc powyższe do sprawy:

1. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. wynika, że w okresie od godziny 07:16 dnia 28 października 2020 do godziny 13:16 dnia 28 października 2020 skrócił czas obowiązkowej przerwy o 45 minut. W ww. okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. . Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

2. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. wynika, że w okresie od godziny 11:40 dnia 08 września 2020 do godziny 17:40 dnia 8 września 2020 skrócił czas obowiązkowej przerwy o 45 minut. W w/w okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

3. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. stwierdzono, że w okresie od godziny 14:20 dnia 12 listopada 2020 do godziny 20:20 dnia 12 listopada 2020 skrócił czas obowiązkowej przerwy o 45 minut. W w/w okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1.Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

4. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. stwierdzono, że w okresie od godziny 06:00 dnia 20 października 2020 do godziny 12:00 dnia 20 października 2020 skrócił czas obowiązkowej przerwy o 45 minut. W w/w okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

5. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. wynika, że w okresie od godziny 10:45 dnia 23 listopada 2020 do godziny 16:45 dnia 23 listopada 2020 skrócił czas obowiązkowej przerwy o 45 minut. W ww. okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

6. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. wynika, że w okresie od godziny 04:00 dnia 11 września 2020 do godziny 10:00 dnia 11 września 2020 skrócił czas obowiązkowej przerwy o 45 minut. W w/w okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

7. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. wynika, że w okresie od godziny 08:40 dnia 17 listopada 2020 do godziny 14:40 dnia 17 listopada 2020 skrócił czas obowiązkowej przerwy o 45 minut. W ww. okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

8. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. stwierdzono, iż w okresie od godziny 06:56 dnia 10 września 2020 do godziny 12:56 dnia 10 września 2020 skrócił czas obowiązkowej przerwy o 45 minut. W ww. okresie kierowca odebrał przerwę w łącznym wymiarze O minut wg czasu UTC+1. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw. Skarżący w trakcie kontroli nie okazał umowy o pracę w/w kontrolowanego kierowcy a jak wynikało z przekazanych dokumentów wykonywał on przewozy drogowe na podstawie umowy zlecenie.

Kara pieniężna wynosi 150 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego 60-godzinnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 2 i art. 26c ust. 2 u.cz.p.k.; lp. 5.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 12. u.cz.p.k. tygodniowy czas pracy kierowcy, łącznie z godzinami nadliczbowymi, nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy (ust. 1). Tygodniowy czas pracy, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony do 60 godzin, jeżeli średni tygodniowy czas pracy nie przekroczy 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy (ust. 2). Wymiar czasu pracy określony w ust. 1 i 2 obowiązuje także kierowcę zatrudnionego u więcej niż jednego pracodawcy (ust. 3). Natomiast według art. 26c. ustawy o czasie pracy kierowców tygodniowy czas pracy nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy (ust. 1). Tygodniowy czas pracy, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony do 60 godzin, jeżeli średni tygodniowy czas pracy nie przekroczy 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy (ust. 2). Czas pracy określony w ust. 1 i 2 obowiązuje:

1) przedsiębiorców, o których mowa w art. 1 pkt la, i osoby, o których mowa w art. 1 pkt Ib - niezależnie od liczby podmiotów, na rzecz których wykonują przewóz drogowy;

2) przedsiębiorców, o których mowa w art. 1 pkt la, i osoby, o których mowa w art. 1 pkt Ib - jeżeli jednocześnie są zatrudnieni jako kierowcy na podstawie stosunku pracy.

Przepisy art. 13 ust. 1, art. 21 i art. 27 ust. 4 stosuje się odpowiednio (ust.4).Do określenia okresu odpoczynku stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) 561/2006 albo umowy AETR (ust.5).

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.16 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego 60-godzinnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 2 i art. 26c ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców:

• o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 50 złotych;

• o czas od 1 godziny do mniej niż 5 godzin karą pieniężną w wysokości 100 złotych;

•o czas od 5 godzin do mniej niż 10 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych.

Przenosząc powyższe do sprawy:

1. Z zapisów danych na karcie kierowcy P. N. wynika, że tygodniowy czas pracy kierowcy w tygodniu 07 września 2020 – 13 września 2020 ("tydzień" oznacza okres zawarty między godziną 00:00 w poniedziałek, a godziną 24:00 w niedzielę) przekroczył dopuszczalny limit czasu pracy o 7 godzin i 48 minut. W ww. okresie kierowca wykonywał pracę przez 67 godzin i 48 minut. Skarżący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy lub wymaganych przerw.

Kara pieniężna wynosi 200 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a tiret drugie w/w rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne bezpośrednio albo na odległość na terenie tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 1 rozporządzenia (UE) 581/2010 do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza:

a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej;

b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.cz.p.k. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4)innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.17 załącznika do u.t.d., która naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę sankcjonuje kara pieniężną w wysokości 500 złotych.

Przenosząc powyższe do sprawy:

1. Z analizy okazanych do kontroli plików źródłowych zawierających dane wczytane z karty kierowcy S. A. wynika, że dane z jego karty do tachografu cyfrowego wczytano w dniu 09 października 2020r. Kolejny okazany do kontroli plik wczytano w dniu 15 listopada 2020r. Pomiędzy ww. odczytami upłynęło 37 dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Z uwagi na powyższe, stwierdzono, iż zarejestrowane dane na karcie ww. kierowcy, wczytywane były z naruszeniem maksymalnego okresu na ich wczytanie wynoszącego 28 dni zarejestrowanych aktywności kierowcy.

Kara pieniężna wynosi 500 zł.

2. Z analizy okazanych do kontroli plików źródłowych zawierających dane wczytane z karty kierowcy Y. A. wynika, że dane z jego karty do tachografu cyfrowego wczytano w dniu 09 października 2020r. Kolejny okazany do kontroli plik wczytano w dniu 5 grudnia 2020r. Pomiędzy ww. odczytami upłynęło 57 dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Z uwagi na powyższe, stwierdzono, iż zarejestrowane dane na karcie ww. kierowcy, wczytywane były z naruszeniem maksymalnego okresu na ich wczytanie wynoszącego 28 dni zarejestrowanych aktywności kierowcy.

Kara pieniężna wynosi 500 zł.

3. Z okazanych do kontroli plików źródłowych zawierających dane wczytane z karty kierowcy Y. D. wynika, że dane z jego karty do tachografu cyfrowego, wczytano w dniu 23 sierpnia 2020r. Kolejny okazany do kontroli plik wczytano w dniu 15 listopada 2020r. Pomiędzy ww. odczytami upłynęło 84 dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Z uwagi na powyższe, stwierdzono, iż zarejestrowane dane na karcie ww. kierowcy, wczytywane były z naruszeniem maksymalnego okresu na ich wczytanie wynoszącego 28 dni zarejestrowanych aktywności kierowcy.

Kara pieniężna wynosi 500 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd; lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Stosownie do art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców:

1.Niniejsze rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

2. Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości.

3. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza;

a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej;

b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

4. Odpowiednie dane należy wczytywać w sposób zapobiegający ich utracie.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.3.18 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych sankcjonująca naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd.

1. W wyniku analizy okazanych do kontroli plików źródłowych zawierających dane wczytane z tachografu cyfrowego [...]WITD stwierdził, iż dane z tachografu zainstalowanego w pojeździć o numerze rejestracyjnym [...], Skarżący wczytał w dniu 15 listopada 2020r. Poprzednie wczytywanie danych tachografu miało miejsce w dniu 02 czerwca 2020 r. Od tego czasu minęło 166 kalendarzowych. Nie okazano do kontroli żadnego innego pliku. Wobec tego [...]WITD uznał, że zarejestrowane w tachografie zainstalowanym w pojeździe o nr rej. [...] dane wczytywane były z naruszeniem maksymalnego okresu na ich wczytanie wynoszącego 90 dni.

2. W wyniku analizy okazanych do kontroli plików źródłowych zawierających dane wczytane z tachografu cyfrowego [...]WITD stwierdził, iż dane z tachografu zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] Skarżący wczytał w dniu 15 listopada 2020r. Poprzednie wczytywanie danych z tachografu miało miejsce w dniu 02 czerwca 2020 r. Pomiędzy ww. odczytami upłynęło 106 dni zarejestrowanej działalności pojazdu. Z uwagi na powyższe [...]WITD uznał, że zarejestrowane w tachografie zainstalowanym w pojeździe o nr rej. [...] dane wczytywane były z naruszeniem maksymalnego okresu na ich wczytanie wynoszącego 90 dni.

Kara pieniężna wynosi 500 zł.

Co do stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd; lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. Jak wynika z art. 81 Prawa o ruchu drogowym właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego (ust. 1). Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (ust. 2). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 3). Badaniu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega:

1) nowy pojazd, dla którego wydano świadectwo zgodności WE, świadectwo zgodności, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzję o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;

2) zarejestrowany pojazd:

a) na którego typ wydano świadectwo homologacji typu WE pojazdu - w okresie od dnia pierwszej rejestracji za granicą do dnia terminu okresowego badania technicznego, ustalonego na podstawie ust. 5, lub

b) w którego dowodzie rejestracyjnym lub innym dokumencie wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego przedstawionym do rejestracji, zawarta jest informacja o wykonanym badaniu technicznym i jego terminie ważności

- z wyjątkiem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu oraz pojazdu przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego (ust. 4).

Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (ust. 5). Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż 2 lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. Nie dotyczy to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne, taksówki, pojazdu samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego osób, pojazdu marki "SAM", pojazdu zasilanego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicznym (ust. 6). Okresowe badanie techniczne ciągnika rolniczego, przyczepy rolniczej oraz motoroweru przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, a następnie przed upływem każdych kolejnych 2 lat od dnia przeprowadzenia badania (ust. 7). Przepisy ust. 6 i 7 dotyczą również pojazdów, o których mowa w ust. 6 i 7, zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą. W tym przypadku za dzień pierwszej rejestracji, o której mowa w ust. 6 i 7, przyjmuje się dzień pierwszej rejestracji za granicą (ust. 8). Okresowe badanie techniczne autobusu przeprowadza się przed upływem roku od dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy (ust. 9).

Stosownie do treści art. 82 Prawa o ruchu drogowym organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu (ust. 1). Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (ust. 2).

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2 000 zł.

Przenosząc powyższe do akt sprawy w trakcie analizy okazanych dokumentów, plików cyfrowych kierowców i z tachografu zainstalowanego w pojeździe marki Scania o nr rej. [...] nr vin: [...] jak również korzystając z bazy CEN stwierdzono, iż w dniach 11 września 2020 r.; 16 września 2020 r., w/w pojazdem wykonywane były przewozy drogowe przez kierowcę A. S. Poprzednie badania techniczne pojazdu wykonane były w dniu 10 września 2019r. z ważnością do dnia 10 września 2020 r. a kolejne wykonane w dniu 06 października 2020r. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.

Kara pieniężna wynosi 2.000 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie w/w rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych były dostępne bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Stosownie do treści art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Tachografy cyfrowe nie mogą być ustawione w sposób powodujący automatyczne przełączanie się na konkretną kategorię czynności po wyłączeniu silnika lub zapłonu pojazdu, chyba że kierowca ma w dalszym ciągu możliwość ręcznego wyboru odpowiedniej kategorii czynności. Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. W myśl art. 33 ust. 1-3 ww. rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe wydają wystarczającą liczbę wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w tachograf analogowe, mając na uwadze indywidualny charakter wykresówki, długość okresu pracy i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany, w przypadku gdy zostaną zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe wydają kierowcom tylko wykresówki zgodne z homologowanym wzorem i odpowiednie do użycia w urządzeniu zainstalowanym w pojeździe. W przypadku gdy pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy, przedsiębiorstwo transportowe i kierowca zapewniają, biorąc pod uwagę długość okresu pracy, by drukowanie danych z tachografu na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych mogło być prawidłowo przeprowadzone w razie kontroli. Przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Natomiast stosownie art. 34 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Według art. 34 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli zaś w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to w myśl ustępu 3 okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

Stosownie do art. 34 ust. 4 przedmiotowego rozporządzenia, jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

Jak stanowi art. 34 ust. 5 ww. rozporządzenia, kierowcy;

a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;

b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

(i) pod symbolem

: czas prowadzenia pojazdu;

(ii) pod symbolem

; "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;

(iii) pod symbolem

: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE;

(iv) pod symbolem

: przerwy lub odpoczynek.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.16 załącznika do u.t.d.tóra nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje kara pieniężną w wysokości 500,00 (słownie; pięćset) złotych.

Pismem z dnia 18 maja 2021r. organ zwrócił się z wnioskiem do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o uzyskanie informacji o logowanie się w systemie ViaToll pojazdów zarejestrowanych na rzecz kontrolowanego przedsiębiorcy. Odpowiedź uzyskano w piśmie z 20 maja 2021r. Wynika z niej, iż w kontrolowanym okresie Skarżący dysponował i wykonywał przewozy drogowe pojazdem marki Scania o nr rej. [...]. Z analizy przesłanych dokumentów wynika, iż przewozy wykonywane były w następujących dniach:

- (1,2, 3, 4, 6, 7, 8, 9,10,11,13,14) września 2020 r. - 12 dni;

- (20, 21, 22, 25, 26, 27, 28, 29,30) października 2020 r. - 9 dni,

- (1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9,10, 11,12,13, 14,15,16, 17,18,19, 20, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30) listopada 2020 r. -27 dni.

Łącznie Skarżący nie udostępnił zapisów z karty kierowcy/wykresówek z 48 dni.

Kara pieniężna wynosi 48 x 500 zł = 24.000 zł.

W związku z naruszeniem polegającym na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 u.cz.p.k. - za każdego kierowcę; lp. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d. Według art. 25 ust. 1 u.cz.p.k pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach;

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4 (ust. 1). W stosunku do pracowników objętych zadaniowym czasem pracy oraz pracowników otrzymujących ryczałt za godziny nadliczbowe lub ryczałt za porę nocną, nie ewidencjonuje się godzin pracy (ust. 1a). Pracodawcy, którzy prowadzą ewidencję w formie wskazanej w ust. 1, lub których dotyczy ust. la, zobowiązani są do prowadzenia indywidualnych kart ewidencji nieobecności pracownika w pracy z podziałem na rodzaj i wymiar (ust. 1b). Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego (ust. 2). Zgodnie z art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców: Ewidencję czasu pracy przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 1 pkt la, prowadzi ten przedsiębiorca (ust. 1). Ewidencję czasu pracy osób, o których mowa w art. 1 pkt 1 b, prowadzi podmiot, na rzecz którego wykonywany jest przewóz drogowy(ust. 2). Przepis art. 25 ust. 1 stosuje się odpowiednio (ust. 3). Natomiast art. 26e ustawy o czasie pracy kierowców stanowi, że ewidencję czasu pracy, o której mowa w art. 26d, przechowuje się przez okres dwóch lat po zakończeniu okresu nią objętego (ust. 1). Podmiot, na rzecz którego wykonywany jest przewóz drogowy wydaje osobom, o których mowa w art. 1 pkt Ib, kopię ewidencji czasu pracy (ust. 2).

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.19 załącznika nr 3 do u.t.d., który naruszenie polegające na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 25 ust. 1 i art. 26d ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 1.000 złotych - za każdego kierowcę.

Do kontroli Skarżący przedłożył wykaz kierowców, którzy wykonują przewozy na podstawie umowy zlecenie. Ustalono, iż Skarżący nie przedłożył ewidencji czasu pracy kierowców, następujących kierowców;

1.S. B. - analiza okazanych do kontroli dokumentów wykazała, iż dokumentów tych nie można uznać za wymaganą zgodnie z przepisami ewidencję czasu pracy, gdyż część dni pozostaje w żaden sposób nieudokumentowanych. Do kontroli nie okazano też innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, nie okazano zaświadczeń o działalności ani też rejestrów opracowanych na podstawie ww. dokumentów między innymi za następujące okresy: 12 września 2020 — 30 listopada 2020r.

Kara pieniężna wynosi 1.000 zł.

2. P. N. - analiza okazanych do kontroli dokumentów wykazała, iż dokumentów tych nie można uznać za wymaganą zgodnie z przepisami ewidencję czasu pracy, gdyż część dni pozostaje w żaden sposób nieudokumentowanych. Do kontroli nie okazano też innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, nie okazano zaświadczeń o działalności ani też rejestrów opracowanych na podstawie ww. dokumentów między innymi za następujące okresy: 14 września 2020 — 20 października 2020r.

Kara pieniężna wynosi 1.000 zł.

3. Y. l. - analiza okazanych do kontroli dokumentów wykazała, iż dokumentów tych nie można uznać za wymaganą zgodnie z przepisami ewidencję czasu pracy, gdyż część dni pozostaje w żaden sposób nieudokumentowanych. Do kontroli nie okazano też innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, nie okazano zaświadczeń o działalności ani też rejestrów opracowanych na podstawie ww. dokumentów między innymi za następujące okresy: 1 września 2020 — 30 listopada 2020r.

Kara pieniężna wynosi 1.000 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, tj. lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z art. 72 u.t.d. kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności: 1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli; 2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przychowie mienie przedsiębiorstwa; 3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego; 4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli; 5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli. Zgodnie z art. 73 ust. 1 u.t.d. w toku kontroli inspektor może: 1) legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli; 2) badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli; 3) dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody; 3a) zatrzymać kartę kierowcy w przypadkach, o których mowa w art. 26 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 4 lit. c załącznika do Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409), zwanej dalej "Umową AETR", kartę przedsiębiorstwa lub tachograf, inny przedmiot lub urządzenie mające niedozwolony wpływ na funkcjonowanie tachografu; 3b) sprawdzać status karty, korzystając z ewidencji karty połączonej z systemem Tachonet, prowadzonej przez podmiot wydający karty, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach, lub bezpośrednio w systemie Tachonet;

4) przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych; 5) przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.

W przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej (ust. Ia). W przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego na wezwanie inspektora stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust.2).

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., która niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 12.000 (słownie: dwanaście tysięcy) złotych.

Przenosząc powyższe do sprawy, Skarżący został prawidłowo w dniu 19 marca 2021 r. zawiadomiony o zamiarze wszczęcia kontroli w przedsiębiorstwie oraz o wykazie dokumentów mających związek z jej przedmiotem, które kontrolowany winien okazać w dniu rozpoczęcia kontroli tj. 14 kwietnia 2021 r. Wymienione w tym piśmie dokumenty miały umożliwić:

1.Ustalenie charakteru realizowanych przewozów drogowych w okresie objętym upoważnieniem tj. od dnia 14 kwietnia 2020 r. do dnia 14 kwietnia 2021 r. m.in. kontrolę ilości i rodzaju wykorzystywanego taboru pozwalającej na ustalenie m.in. czy przewozy drogowe podlegają przepisom u.t.d. i w jakim zakresie (stosownie do treści art. 3 u.t.d. przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów;

1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób;

2) dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy;

3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.)

Podstawę stanowi sporządzany przez kontrolowanego wykaz pojazdów wykorzystywanych w działalności przewozowej, w okresie objętym upoważnieniem do kontroli weryfikowanym dokumentami księgowymi zakupu i sprzedaży pojazdów, ewidencji środków trwałych, umów leasingowych, umów użyczenia i najmu pojazdów oraz danych z dowodów rejestracyjnych tych pojazdów, które zawierają informacje m.in. dotyczące ich dopuszczalnej masy całkowitej.

Zakres wykonywanych przewozów, wymagał analizy dokumentów księgowych, zleceń i dokumentów przewozowych i służył ustaleniu:

— czy kontrolowany Skarżący wykonuje przewozy zarobkowe wymagające udzielenia odpowiedniej licencji czy też niezarobkowe dla których wymagane jest jedynie zgłoszenie wykonywania przewozów na potrzeby własne,

— czy przez Skarżącego realizowane były przewozy krajowe, czy też międzynarodowe,

—czy działalność przewozowa wymaga uprawnień specjalnych niezbędnych przy przewozach odpadów, materiałów niebezpiecznych, artykułów szybko psujących, żywych zwierząt, przewozów podlegających systemowi monitorowania itp.

Weryfikacja udzielonych zezwoleń i licencji niezbędnych dla przewozów wykonywanych przez kontrolowanego.

2. Kontrolę uprawnień niezbędnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w trakcie której początkowo weryfikowane są wykazy kierowców oraz okresy ich zatrudnienia i formę na podstawie zawartych z nimi umów. Następnie, na podstawie aktualnych praw jazdy kontrolowane są kategorie uprawnień, aktualność badań lekarskich i psychologicznych oraz wymaganych szkoleń.

3. Ustalenie okresów, w których realizowane były przewozy drogowe z uwzględnieniem pojazdu i kierowcy. Dokumentami pozwalającymi na dokładne określenie ww. okresów są m.in. zlecenia, dokumenty przewozowe, dokumenty wagowe, listy obecności, karty urlopowe, zwolnienia chorobowe. Powyższe ustalenia stanowią podstawę do weryfikacji kompletności okazanych w trakcie kontroli zapisów na wykresówkach, kartach kierowcy i tachografach cyfrowych oraz wskazania kierowcy i pojazdu wykonującego przewóz w przypadku braku ciągłości powyższych zapisów.

4. Ustalenie realizowanych tras z dokumentów przewozowych, zleceń i faktur VAT za usługi transportowe, dokumentów kosztowych m.in. faktur za paliwo, wniesienia opłat za drogi płatne, rozliczeń delegacji kierowców, a następnie ustalenie porównanie ich z okresami automatycznie zarejestrowanych przy użyciu tachografu. Rozbieżności w powyższym zakresie stanowią podstawę do

stwierdzenia użycia niedozwolonych urządzeń dodatkowych fałszujących dane o aktywności kierowców.

5. Ustalenie obowiązku wyposażenia pojazdu w odpowiednie urządzenie kontrolno- pomiarowe na podstawie daty pierwszej jego rejestracji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Kontrola terminowości sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Sprawdzenie terminowości zgłaszania wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 7a ustawy o transporcie drogowym.

6. Analizę prawidłowości stosowania przez kierowców norm czasu prowadzenia pojazdu, realizowanych przerw i odpoczynków stosownie do Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102) oraz obowiązków wynikających z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE nr L 60/21 z 28.02.2014 r.) na podstawie wykresówek, danych wczytanych z kart kierowców i tachografów cyfrowych w okresie od dnia 14 kwietnia 2020 r. do dnia 14 kwietnia 2021 r. Dodatkowo kontroli podlegała cykliczność wczytania i prawidłowość zabezpieczenia danych cyfrowych.

Mając na uwadze powyższe w dniu rozpoczęcia kontroli, w odpowiedzi na pisemne wezwanie do okazania powyższych dokumentów przedłożono kontrolującym między innymi;

• kopię licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy;

• oświadczenie Skarżącego w zakresie innych kontroli;

• wniosek o przeprowadzenie całości kontroli w siedzibie organu;

• oświadczenie w zakresie adresu korespondencyjnego;

• oświadczenie, o osobie zarządzającej transportem;

• upoważnienie do reprezentowania w trakcie czynności kontrolnych dla Pana A. A.,

• oświadczenie o wyrażeniu zgody na korespondencję mailową;

• przedłożono pliki cyfrowe z kart kierowców i tachografów cyfrowych;

• certyfikat kompetencji zawodowych;

• wykaz pojazdów wraz z częścią kopii dowodów rejestracyjnych;

• wykaz części kierowców wraz z częścią dokumentacji.

Podczas kontroli stwierdzono duże braki w przesłanej dokumentacji polegające na:

• nie zgadzającej się ilość kierowców, którzy wykonywali przewozy drogowe rzeczy w okresie kontroli, jaką Skarżący wcześniej wskazał, co ma również wpływ na ograniczenie maksymalnej wysokości kary na podstawie przepisów u.t.d.;

• nieokazanie praw jazdy kierowców wraz z kopiami badań lekarskich i psychologicznych jak i odbytych szkoleń, które to obowiązkowo powinni posiadać kierowcy.

Wielokrotnie podejmowano próby zarówno kontaktu telefonicznego, jak i za pośrednictwem poczty elektronicznej z przedsiębiorcą jak i pełnomocnikiem. Przeprowadzenie kontroli w pełnym zakresie zostało przez Skarżącego uniemożliwione w zakresie:

• ustalenia liczby kierowców wykonujących przewozy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, co miało zasadniczy wpływ na maksymalna karę pieniężną nałożona na podstawie u.t.d.;

• ustalenia posiadania przez kontrolowanych kierowców aktualnych badań lekarskich i psychologicznych oraz wymaganych szkoleń na podstawie u.t.d.;

• ustalenia ilości pojazdów, które wykorzystywane były do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego rzeczy.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Od tej decyzji Skarżący wniósł odwołanie.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania oraz analizie zebranego w sprawie obszernego materiału dowodowego GITD stwierdził, że w zaskarżonej decyzji co do zasady prawidłowo został ustalony stan faktyczny i prawny.

Jednocześnie GITD uwzględnił korzystną dla Skarżącego interpretację co do naliczania kar pieniężnych z tytułu naruszenia norm czasu pracy, które znajdują się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d. i przyjął że te kary się nie sumują. Tym samym w przypadku przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin (l.p.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), czy też z każdego innego naruszenia wyżej wskazanego, zawierają się w większym właściwym jej przedziale. Dlatego w tych wypadkach właściwa jest stawka kary, przewidziana właśnie dla rzeczywistego okresu przekroczenia. Tak więc jedno stwierdzone naruszenie w każdym z wyżej wymienionych wykaz naruszeń obowiązków łub warunków przewozu drogowego podlega kwalifikacji wyłącznie do jednej pozycji (określonego jej punktu) załącznika nr 3 do u.t.d. Ponownie zatem naliczył karę pieniężną z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.12, lp. 5.17, lp. 5.18 oraz lp. 5.16 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez kwalifikację danego naruszenia wyłącznie do jednej pozycji załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

GITD zważył, iż Skarżący nie naruszył maksymalnego okresu na wczytanie danych z pojazdu o nr rej. [...], wobec czego należało uchylić karę pieniężną w wysokości 500 zł za ww. stan faktyczny. Skarżący do kontroli okazał m.in. dwa pliki pobrane z pojazdu o nr rej. [...]; w dniu 2 czerwca 2020 r. oraz w dniu 15 listopada 2020 r. Pomiędzy ww. odczytami upłynęło 73 dni zarejestrowanej działalności pojazdu co oznacza, że dane z ww. pojazdu nie zostały wczytane z naruszeniem maksymalnego okresu na ich wczytanie. Tym samym kara pieniężna w wysokości 500 zł za powyżej ustalony stan faktyczny podlega uchyleniu.

Natomiast w odniesieniu do pozostałych naruszeń i kar cząstkowych w przedmiotowej sprawie w ocenie GITD organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny. W pozostałym zakresie zatem organ odwoławczy przychylił się do ustaleń i stanowiska organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego GITD zważył, iż pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. W jego ocenie [...]WITD zebrał i wyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie. Uzasadnienie decyzji zawiera wszelkie elementy wymagane przez przepisy prawa. [...]WITD zapewnił Skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem przedmiotowej decyzji umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów.

GITD w sprawie nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d. Skarżący nie wykazał, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia nr 561/2006. Skarżący nie wskazał także okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu. GITD podkreślił także, że nawet gdyby do naruszenia doszło wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c.

W skardze Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości, zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. Polska działając na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po powiadomieniu i uzyskaniu zgody Komisji Europejskiej, postanowiła wprowadzić tymczasowe odstępstwa od stosowania przepisów art. 6 ust. 1-3, art. 7 oraz art. 8 ust. 8 ww. rozporządzenia w stosunku do kierowców wykonujących krajowe i międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy i osób.

II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c"), tj.: art. 7, art. 107 § 3 kpa poprzez:

- niepowiadomienia Skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego

- niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego,

- załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu Skarżącego,

- nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów Skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom Skarżącego odmówiono wiarygodności.

III. rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 3.3 załącznika nr 3 u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie oraz pominięcie wytycznych zawartych w rozporządzeniu WE 2020/698 z dnia 25 lipca 2020 r. oraz nie odniesienie się do nich;

IV. rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. i przepisu lp. 5.1.1. 5.1.2,5.2.1. 5.3.1, 5.3.2.5.4.1, 5.4.2. 5.5.1. 5.5.2. 5.11.1. 5; 11.2. 5.11.3, 6.3.11, 6.3.12, 6.3.17, załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie;

V. naruszenie przepisu art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego w związku z art. 92c. ust. 1 u.t.d., a w szczególności niewzięcie pod uwagę, że każdy kierowca świadczy dla Skarżącego usługę kierowania na podstawie umowy i to on odpowiada za naruszenia czasu pracy;

VI. naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego;

VII. naruszenie przepisu art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego;

VIII. naruszenie art. 107 ust. 1, art. 156 ust. 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 8 u.t.d. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa w oparciu o rozporządzanie 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, a na podstawie którego brak podstaw do jej nałożenia;

IX. naruszenie unormowań k.p.a., w tym szczególności art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w szczególności wydanie decyzji z błędną interpretacją rozporządzenia WE 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców, jak i błędnym wyliczeniu kwoty decyzji.

Skarżący podniósł, że błędne jest stanowisko GITD co do tego, że art. 50 pkt 1 k u.t.d. odnosi się jedynie do naruszeń krajowej ustawy o czasie pracy kierowców, a nie do przepisów rozporządzenia WE nr 561/01 czy też Umowy AETR. Również powoływanie się na art. 4 pkt 22 u.t.d. jest chybione, ponieważ jako lex generalis przepis ów wskazuje faktycznie, jakie regulacje może sprawdzać Inspekcja Transportu Drogowego, ale to art. 50 pkt 1 k u.t.d. stanowi lex specialis, precyzując katalog podmiotów wobec których taką kontrole ITD może prowadzić.

Wszyscy opisani w skarżonej decyzji kierowcy, byli pracownikami Skarżącego zatrudnionymi na umowę o pracę.

W ocenie Skarżącego GITD nie dokonał kompletnej analizy zebranego materiału dowodowego.

Zdaniem Skarżącego tymczasowe odstępstwa od stosowania przepisów miały zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy drogowe rzeczy z uwagi na pandemię COVID- 19. Tymczasowe odstępstwa od stosowania zasad opisanych powyżej odzwierciedlają wyjątkowe okoliczności wynikające z wybuchu pandemii zakażeń koronawirusa C0VID-19, ale poziom bezpieczeństwa kierowców i ruchu drogowego nie mogą ulec pogorszeniu. Tak więc większość naruszeń stwierdzonych przez Organ I i II instancji nie ma zastosowania.

Skarżący podniósł, że Rozporządzenie 561/2006 dopuściło w art. 12 możliwość odstępstwa od najczęściej przekraczanych a zarazem najbardziej karonośnych norm. Stanowi on swoisty wyjątek, jako jedyny może być stosowany wprost i bezpośrednio przez kierowcę. Zastosowanie pozostałych wyjątków uzależniono od woli Państwa Członkowskiego. Dlatego organ egzekwujący prawo powinien kierować się zawodową rozwagą kontrolując i oceniając kierowcę pod kątem zasadności naruszenia ograniczeń w zakresie czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z wytyczną Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Skarżący zwrócił uwagę na niezachowanie tolerancji błędu tachografu i nałożenie kary w 5 przypadkach za przekroczenie czasu jazdy lub odpoczynku do jednej lub 2 minut. Błędy graniczne są dopuszczalne, podane w pkt 2 (Przy instalacji) i 3 (W użytkowaniu) lit. f ww. załącznika nr 1, są wyznaczane w warunkach określonych w części VI w załączniku nr I o tytule SPRAWDZENIA I PRZEGLĄDY rozporządzenia nr 165/2014.

Kolejną kwestią, którą podniósł Skarżący było 29 powtórzeń naruszeń opisanych na s. 25 zaskarżonej decyzji a dotyczących nieudostępnienia danych z tachografu. Te dane są, jest to odpoczynek, ponieważ są to dni postojowe a według przebiegu pojazdu kilometry się zgadzają w zakresie ich ciągłości.

W ocenie Skarżącego art. 92c ust. 1 u.t.d. należy odczytywać również w kontekście do art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Zatem aby pracodawca mógł czuwać nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem tachografu musi mieć po temu możliwość, gdyż jedynie wówczas można zarzucić mu dopuszczenie się naruszenia przez brak nadzoni, w każdym bowiem postępowaniu prowadzonym przez organy administracji, zachowanie strony powinno być ocenione z uwzględnieniem tzw. obiektywnego miernika staranności wymaganej zwykle od wykonującego przewóz (por. wyrok WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 19/09).

Tymczasem z treści uzasadnienia wynika jedynie odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy i zdaniem organu "...nieważne jest czy podmiot, który ma być ukarany zawinił, czy też po prostu nastąpiło określone zdarzenie. Otóż zgodnie z Lp. 6.3.13- brak danych z karty lub z tachografu penalizuje karę za każdy dzień 500 zł. Organy Inspekcji nie wyjaśniły za które dni naliczają karę pieniężną nie podając okresów a jedynie kierowcę. Kara pieniężna jest ustalona za dzień a nie za dobę, a okres, który został opisany jest ewidentnie porą nocną lub ewentualnie wieczorową. Zarówno Rozporządzenie WE nr 561/06 jak i ustawa o Czasie Pracy Kierowcy nie definiuje pojęcia dnia. W rozporządzeniu zdefiniowano okres tygodnia, ale nie ma nawet definicji doby. Co więcej w kodeksie pracy ustalono pojęcie tzw. doby rozliczeniowej jako kolejne 24 godziny od momentu rozpoczęcia pracy, a w art. 13k pkt 7 ustawy o drogach publicznych mamy pojęcie doby kalendarzowej, ponieważ penalizacja kary za nieopłacenie opłaty za drogi tzw. Viatoll dotyczy doby. Nie przeszkadzało to Inspekcji nakładać kary za każdą przejechaną nieopłaconą bramownicę po 3000 zł.

Skarżący zwrócił uwagę na używanie przez inspektora programu komputerowego firmy Inelo, który nie posiada jakiejkolwiek homologacji czy atestu.

Jeżeli chodzi o przestrzeganie reguł socjalnych Skarżący podkreślił, że rozlicza drobiazgowo czas pracy kierowców, dbając aby nie dochodziło do sytuacji, że kierowcy nie będą w stanie sprostać zadaniom łamiąc ustanowione normy. W sytuacji kiedy w trasie jest kierowca jeżdżący po całej Polsce niemożliwym jest sprawowanie nad nimi skutecznego nadzoru. Oczywistym jest, że właściwy dobór personelu należy do pracodawcy, dlatego ponieważ popełniłem błąd w procesie rekrutacji niezwłocznie go naprawiając rozwiązując umowę o pracę, kiedy tylko dowiedział się o zaistniałym zdarzeniu i przeprowadził wewnętrzne postępowanie wyjaśniające.

Odniósł się też Skarżący do kary po 5000 zł na kierowcę, kiedy to GITD zapomniał, że do 60 dni po zakończenia stanu epidemicznego (16 maja 2022r) obowiązują wydłużone okresy przedłużenia uprawnień. Tym samym bezspornie zostały naruszone przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rad (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiające szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu przedłużyło terminy badań lekarskich i psychologicznych kierowcom zawodowym, terminy szkoleń i co za tym idzie terminy uzyskania świadectw kierowców.

W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Na wstępie należy podnieść, że według art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd - co warto podkreślić - nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga okazała się częściowo uzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD o uchyleniu decyzji [...]WITD z dnia 24 września 2021 r. o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 zł. w całości i nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że w przedsiębiorstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola obejmująca okres od dnia 14 kwietnia 2020 r. do dnia 14 kwietnia 2021 r., w wyniku której stwierdzono szereg nieprawidłowości. W toku postępowania administracyjnego, jak również aktualnie w skardze nie zgłaszano zarzutów co do prawidłowości przebiegu kontroli, a również Sąd takich nie stwierdził. Stwierdzone podczas kontroli naruszenia stanowiły podstawę wymierzania kary na podstawie załącznika nr 3 do u.t.d. w stosunku do prowadzącego przedsiębiorstwo Skarżącego i są aktualnie przedmiotem kontroli Sądu.

Za zbędne Sąd uznał przytaczanie przepisów u.t.d., rozporządzenia (WE) 561/2006, rozporządzenia (UE) 165/2014, u.cz.p.k., rozporządzenia (WE) nr 581/2010 stanowiących podstawę prawną kwalifikacji czynów, prawidłowo powołanych przez GITD.

Nie budziła również wątpliwości uregulowana w art. 92a u.t.d. kwestia odpowiedzialności osoby prowadzącej przedsiębiorstwo, jak również wynikające z tego przepisu maksymalne wysokości kar za poszczególne czyny oraz za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli. W rozpoznawanej sprawie wysokość nałożonej kary została ograniczona do kwoty 15.000 zł z uwagi na zapis art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d.

Wskazać także należy, że do kar pieniężnych w transporcie drogowym nie znajdą zastosowania przepisy o karach pieniężnych uregulowane w k.p.a. Kary pieniężne w transporcie drogowym są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 u.t.d., a także, że treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., które określają w sposób sztywny wysokość kar za naruszenie przepisów załącznika nr 3 do ustawy. Organy nie mają w związku z tym prawa do miarkowania wymierzanych kar, a tym bardziej do odstąpienia od ich wymierzenie, czego zdaje się oczekiwać skarżący. Regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 1 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 981/22).

Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że prawidłowo GITD przyjął sposób naliczania kar pieniężnych z tytułu naruszenia norm czasu pracy, które znajdują się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich nie sumowanie (s. 36-37 zaskarżonej decyzji). Niezależnie wymierzając karę za naruszenia polegającego na przekroczeniu czasu prowadzenia pojazdu GITD nie wskazał, że Polska działając na podstawie art. 14 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po zawiadomieniu i uzyskaniu aprobaty Komisji Europejskiej, postanowiła wprowadzić odstępstwa od stosowania przepisów art. 6 ust. 1, art. 7 oraz art. 8 ust. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w stosunku do kierowców wykonujących krajowy lub międzynarodowy transport rzeczy i osób. Owe odstępstwa stosowane były od 17 kwietnia 2020 r. do 31 maja 2020 r. GITD nie podał, czy wymienione odstępstwa w sprawie zastosował, a jeśli tak, to jakie one miały wpływ na wydane rozstrzygnięcie.

Prawidłowo GITD stwierdził, iż Skarżący nie naruszył maksymalnego okresu na wczytanie danych z pojazdu o nr rej. [...]. Zasadnie zatem uchylił karę pieniężną w wysokości 500 zł.

Nie ma racji Skarżący wskazując na naruszenie art. 12 rozporządzenia 561/2006 poprzez nie odstąpienie przepisów art. 6-9 (dotyczących aktywności kierowcy, czasu pracy, odpoczynku) w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Wymaga podkreślenia, że przepis art. 12 rozporządzenia 561/2006 może stanowić podstawę do odstąpienia od norm czasu pracy, jednak pod pewnymi warunkami, które musza być interpretowane ściśle. Jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę do ustalenia odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców, wymaganych przerw i odpoczynków jest tylko i wyłącznie adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy, uczyniona najpóźniej po przybyciu na miejsce postoju. Zgłoszenie późniejsze nie ma znaczenia. Niewątpliwe ogranicza to zakres postępowania dowodowego, wskazany k.p.a. Posłużenie się przez organ innymi dowodowi naruszało by więc prawo (w tym art. 75 k.p.a.). Tymczasem w aktach sprawy Skarżący nie wskazał na w/w wykresówki ze stosownymi adnotacjami, które uprawniałyby do zastosowania odstępstw, o których mowa w art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Nieuzasadniony jest także zarzut Skarżącego co do powoływania się przez GITD na art. 4 pkt 22 u.t.d. jako lex generalis w sytuacji, kiedy to art. 50 pkt 1 k u.t.d. stanowi lex specialis, precyzując katalog podmiotów wobec których taką kontrole Inspekcja Transportu Drogowego może prowadzić. Wyznaczając zakres zadań inspekcji w art. 50 pkt. 1 lit. a u.t.d. wyraźnie określone zostało zadanie, jakim jest kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22.

Bezpodstawnie Skarżący zarzuca GITD naruszenie art. 50 pkt 1 lit k u.t.d. w tym zakresie, że odnosi się on jedynie do naruszeń krajowej u.cz.p.k., a nie do przepisów rozporządzenia nr 561/01 czy też Umowy AETR. Jak wynika z literalnego brzmienia art. 50 pkt 1 lit. k u.t.d. zadaniem Inspekcji Transportu Drogowego jest kontrola przestrzegania czasu pracy przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe (...) i osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących na jego rzecz: przewozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 albo Umowa AETR; przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, lub publiczny transport zbiorowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, którego trasa nie przekracza 50 km. Tymczasem z treści decyzji (np. s. 9, 10, 12, 13 zaskarżonej decyzji ) wynika, że rozporządzenia nr 561/01 czy też Umowy AETR były przez GITD rane pod uwagę w trakcie ustalania stanu prawnego sprawy..

Chybiony jest zarzut Skarżącego co do naruszenia naruszenie art. 50 pkt 1 lit k u.t.d. w tym zakresie, że odnosi się on przestrzegania czasu pracy (...) osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących na jego rzecz (...) podczas gdy wszyscy kierowcy opisani w skarżonej decyzji byli pracownikami Skarżącego zatrudnionymi na umowę o pracę. Okoliczność ta nie została poparta żadnymi dowodami. Natomiast z akt administacyjnych wynika, że wszyscy kierowcy pracowali na umowę zlecenia (karta 82 akt administracyjnych).

Słusznie natomiast Skarżący zwrócił uwagę, że GITD nie uwzględnił tolerancji błędu tachografu i nałożył karę w przypadkach za przekroczenie czasu jazdy lub odpoczynku do jednej lub 2 minut. W załączniku nr I do rozporządzenia nr 165/2014 w dziale III zatytułowanym: wymagania dotyczące konstrukcji urządzenia rejestrującego w pkt f lit. c wprowadzono dopuszczalne marginesy błędu przewidziane przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących, a mianowicie ± dwie minuty na dobę, a maksymalnie 10 minut na siedem dni, w przypadkach gdy okres ciągłej pracy zegara po nakręceniu nie jest krótszy od tego okresu. Przyjęcie zatem ewentualnego marginesu błędu, na co wskazał Skarżący, nie uchyla zasadniczo skutku ziszczenia się przesłanek do wymierzenia kary, jednakże organ w przypadkach naruszeń do 2 minut organ powinien odnieść się do podnoszonej przez Skarżącego "tolerancji dopuszczalnego błędu" uwzględniając przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014.

GITD nie wyjaśnił także, dlaczego nie zastosował art.7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U.UE.L. z 2020 nr.165 poz.10) w stosunku do świadectw kierowców P. N. i K. K. Jak bowiem wynika z wymienionego przepisu cyt. "Niezależnie od art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, ważność świadectw kierowcy, która w przeciwnym razie zgodnie z tym przepisem upłynęłaby w okresie między 1 marca 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się za przedłużoną o okres sześciu miesięcy." Ważność świadectwa kierowcy P. N. upływała 1 sierpnia 2020 r., natomiast K. K. - 8 sierpnia 2020 r.

Za uzasadniony Sąd uznał zarzut Skarżącego co do tego, że GITD nie wyjaśnił za które dni nalicza karę pieniężną nie podając okresów a jedynie kierowcę w związku z brak danych z karty lub z tachografu. Skarżący odnośnie powyższego naruszenia podnosi, że cyt. "te dane są, jest to odpoczynek, ponieważ są to dni postojowe a według przebiegu pojazdu kilometry się zgadzają w zakresie ich ciągłości" oraz że cyt. "Organy Inspekcji nie wyjaśniły za które dni naliczają karę pieniężną nie podając okresów a jedynie kierowcę. Kara pieniężna jest ustalona za dzień a nie za dobę, a okres, który został opisany jest ewidentnie porą nocną lub ewentualnie wieczorową." Według art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. NSA w wyroku 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14 podjął kwestię prawidłowego wykonania tego obowiązku, a mianowicie czy przy jego realizacji podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać zczytane. NSA uznał, że dniami zarejestrowanej działalności są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy nie są to wszystkie dni kalendarzowe. Nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg zczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Jak wskazano w orzecznictwie - może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14; wyrok NSA z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 4481/16). W treści zaskarżonej decyzji (s. 23-24 zaskarżonej decyzji) choć GITD odnosi się do zarejestrowanej działalności kierowcy – nie przedstawia w żaden sposób metodologii jej ustalania. Z przedstawionego w tym zakresie uzasadnienia wnosić zatem można, że chodzi o dni kalendarzowe, upływ których wskazuje na naruszenie obowiązku zczytania danych z kart kierowców.

Sąd nie zgadza się z podnoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia art. 92b i 92c u.t.d. Zgodnie z tymi przepisami podmiot wykonujący przewozy lub czynności związane z przewozem w sytuacji zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy bądź też w sytuacji gdy nie miał wpływu na powstałe naruszenia, może próbować uwolnić się od ponoszenia odpowiedzialności. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które w świetle tych przepisów usprawiedliwiałyby powstałe naruszenia. Usprawiedliwieniem dla powstałych naruszeń nie może być gołosłowne stwierdzenie, że w przedsiębiorstwie zachowana jest właściwa organizacja i dyscyplina pracy, umożliwiająca przestrzeganie przez kierowców przepisów określających normy czasu pracy. Stwierdzone naruszenia przeczą tym twierdzeniom.

Na przedsiębiorcy, który wykonuje transport drogowy spoczywa szereg obowiązków wynikających z u.t.d. do których należy m.in. powinność odpowiedniego udokumentowania, że przewóz drogowy jest wykonywany zgodnie zobowiązującymi zasadami. Nie zwalnia to jednak organu administracji, który dostrzegł w tym zakresie nieprawidłowości i zmierza do nałożenia określonej w ustawie kary, z obowiązku przeprowadzenia postępowania z poszanowaniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W świetle tych przepisów dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego wymaga wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ, mając na uwadze powyższe wskazania, zobowiązany będzie poprawnie ustalić wysokość kary uwzględniając dokonane wskazania Sądu.