Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 29/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 18 listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za marzec 2010 r., w związku z wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W postępowaniu wszczętym ze skargi spółki A Sp. z o. o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Celnej w Opolu z dnia 18 listopada 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za marzec 2010 r., reprezentujący spółkę pełnomocnik zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. W minionym roku podatkowym spółka osiągnęła stratę w kwocie 9.890.506,67 zł. Wskutek wprowadzenia nowych, niekorzystnych regulacji spółka ponosi znacznie większe obciążenie podatkiem od gier, co odbiło się na jej kondycji finansowej i powoduje redukcje zatrudnienia. W roku ubiegłym roku wskaźnik rentowności sprzedaży i kapitału własnego wykazał znaczny spadek, co może wskazywać na zagrożenie dalszego istnienia firmy. W części wniosku dotyczącej oświadczenia o majątku i dochodach pełnomocnik wykazał, iż strona skarżąca posiada środki trwałe o wartości 31.038.967,68 zł, środki pieniężne na rachunku bankowym w wysokości 29.855,49 zł (BS B.), poniosła stratę za poprzedni rok obrotowy w wysokości 9.890.506,67 zł, zaś wielkość kapitału zakładowego opiewa na kwotę 1.928.000 zł. Wraz z wnioskiem pełnomocnik przedłożył kserokopie z wyciągu rachunku bankowego, bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2010 r. Nadto, na wezwanie referendarza, pełnomocnik przedłożył również kserokopie deklaracji podatkowych CIT-8 za 2010 r., deklaracji VAT-7 za okres wrzesień- grudzień 2011 r. i styczeń 2012 r., wyciągi z rachunku bankowego za styczeń 2012 r., zestawienia obrotów i sald, kont wynikowych i bilansowych za listopad i grudzień 2011 r. oraz styczeń 2012 r., bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2011 r.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 marca 2012 r. odmówiono przyznania prawa pomocy z tym uzasadnieniem, że prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stanowi instytucję wyjątkową i może być udzielone w sytuacjach szczególnych, a w takiej skarżąca się nie znajduje. Na podstawie analizy dowodów przedstawiających stan finansowy Spółki uznano, że nie wykazane zostało po jej stronie spełnienie przesłanki określone w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270)-dalej p.p.s.a., t. j. nie ma podstaw faktycznych do uznania, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania.

Orzeczenie to zostało zaskarżone sprzeciwem w trybie art. 259 § 1 p.p.s.a, w ramach którego skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarzuciła naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do zwolnienia wnioskodawcy od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik podniósł, że majątek Spółki nie może zostać spieniężony, gdyż stanowią go w większości automaty do gier o niskich wygranych, które mogą być używane jedynie do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Z kolei sprzedaż majątku nieruchomego miałaby charakter nieodwracalny. Pełnomocnik dodał również, że z uwagi ilość zarejestrowanych przed tut. Sądem oraz przed sądami na terenie całego kraju, i łączną wysokość wpisów we wszystkich sprawach, spółka nie jest w stanie uiścić wpis w niniejszej sprawie). Podniósł także, iż postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2011r., referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zwolnił spółkę od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 259 § 1 i art. 260 p.p.s.a. postanowienie, przeciw któremu został skutecznie wniesiony sprzeciw traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem po wniesieniu sprzeciwu sąd nie ocenia poprawności rozstrzygnięcia wydanego przez referendarza sądowego, lecz rozstrzyga wniosek od nowa korzystając z całości dowodów zgromadzonych we wcześniejszym postępowaniu.

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym (a o takie wnosi skarżąca) może być przyznane osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu podmiotom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się więc jedynie do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2004r., sygn. akt GZ 71/04, ONSA 2005, nr 1, poz. 8). Sąd zatem ocenia zasadność wniosku w dwóch aspektach - z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej zaś z uwzględnieniem jej możliwości finansowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, niepubl.). Wskazać przy tym należy, iż na obecnym etapie postępowania skarżąca jest obowiązana do uiszczenia wpisu od skargi, który zgodnie z postanowieniami § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – wynosi kwotę 1.626 zł. Uwzględnić również należy, iż oprócz niniejszego postępowania, ze skarg spółki toczy się obecnie przed tut. Sądem kilkanaście innych postępowań zarejestrowanych pod sygn. I SA/Op 25/11 do 37/11, zatem łączna wysokość wpisów należnych od wszystkich skarg z udziałem skarżącej wynosi kwotę 21.884 zł.

Dokonując oceny przedstawionych przez Skarżącą w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz jego sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego okoliczności dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy.

Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w dużych rozmiarach i posiada znaczny majątek, o czym świadczą dane wynikające z bilansu i rachunku zysków i strat za 2011 r. Przychody netto z prowadzonej przez stronę skarżącą działalności gospodarczej za 2011 r. wyniosły 122.326.500 zł. Wprawdzie skarżąca akcentuje, iż w roku tym poniosła stratę w wysokości 9.890.506,57 zł, jednakże nie jest to okoliczność, która pozwala na miarodajną ocenę sytuacji finansowej strony. Strata w zakresie prowadzonej działalności jest bowiem jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, mającym wpływ na rozliczenia podatkowe, nie oznacza natomiast realnego braku środków finansowych. (por. w tej kwestii postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 43/11, opubl. w bazie orzeczeń NSA-c.b.o.i.s.)

Sąd podziela ugruntowane już w orzecznictwie stanowisko, iż o potencjale do gromadzenia środków finansowych osób prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym o dostępności środków finansowych pozwalających na pokrycie kosztów sądowych, decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą.

Oceniając zatem przekazane informację wynikające z przedłożonych deklaracji podatkowych VAT-7 w kontekście osiąganych przez spółkę przychodów z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów stwierdzić należy, iż skarżąca obraca bardzo wysokimi kwotami pieniężnymi, w zestawieniu z którymi należny wpis sądowy w sprawie niniejszej oraz w innych sprawach zawisłych przed tut. Sądem stanowi wartość niewspółmiernie niską. Już z samej deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2012 r. (a więc za miesiąc, w którym skarżąca składając do tut. Sądu skargę, winna się liczyć z koniecznością poniesienia kosztów sądowych) wynika, iż podstawa opodatkowania świadczonych przez spółkę usług bądź wartości dostarczanych przez nią towarów wyniosła 10.105.622 zł, co stanowi 0,016 % należnego od skargi wpisu oraz 0,2 % łącznej sumy wszystkich wpisów należnych od wszystkich skarg. Natomiast sprzedaż towarów i usług zwolnionych od podatku od towarów i usług za okres od września 2011 r. do końca grudnia 2012 r. stanowiła wartość ponad 40 milionów zł.

Podkreślić zwłaszcza należy, iż przedłożone dokumenty w postaci zestawień obrotów i sald, kont wynikowych i bilansowych za miesiąc styczeń 2012 r. wskazują, iż spółka posiadała wówczas środki pieniężne na rachunku bieżącym w kwocie 10.625.304,02 zł (konto 130); środki pieniężne w kasie krajowej w kwocie 7.285.071,39 zł (konto 101) oraz środki na rachunku dewizowym w kwocie 218,46 zł. Ocena wynikająca z powyższych dokumentów potwierdza, że aktualna sytuacja finansowa spółki nie stanowi przeszkody w partycypowaniu w kosztach niniejszego postępowania sądowego, w tym również w innych sprawach zawisłych ze skarg skarżącej przed tut Sądem.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w sprzeciwie, stwierdzić należy, iż pozostają one bez wpływu na podjętą ocenę o braku podstaw do uwzględnienia wniosku. Okoliczność, że znaczna część majątku ruchomego spółki (automaty) nie może zostać sprzedana nie wystarcza dla przyjęcia, aby zachodziły podstawy do zwolnienia osoby prawnej od kosztów sądowych. Skarżąca spółka nie wskazała, jaką część jej majątku stanowią automaty do gier, jednak przy wykazanej, znacznej wysokości obrotów spółki przyjąć należy, że spółka posiada bądź może pozyskać środki, wystarczające na poniesienie wydatków, związanych ze swoim udziałem w sprawie.

Oceny możliwości płatniczych spółki nie zmienia również fakt, że jest ona stroną także w innych, zawisłych przed tut. Sądem sprawach, z czym również wiąże się obowiązek poniesienia należnych wpisów, których łączna wysokość wynosi kwotę ponad 21 tysięcy zł, albowiem wszelkie te wydatki znajdują pokrycie w zgromadzonym przez spółkę majątku, którego wartość wielokrotnie przewyższa łączną sumę tychże kosztów.

Dla przyjętego rozstrzygnięcia bez znaczenia pozostaje również fakt, iż w postępowaniu przed WSA w Bydgoszczy skarżąca, postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2011r. sygn. akt I SA/Bd 470/11 została zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, bowiem nie jest ono wiążące w niniejszej sprawie. Nadto wskazać należy, iż podjęta w tym postanowieniu ocena dotyczyła sytuacji finansowej spółki, aktualnej dla okresu w którym postanowienie zostało wydane, w związku z czym nie musi się ona pokrywać oceną sytuacji spółki wykazaną w niniejszej sprawie.

Reasumując, zebrany w toku niniejszego postępowania materiał nie pozwala zdaniem Sądu na stwierdzenie, że przesłanka wymieniona w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w odniesieniu do skarżącej zachodzi. Jest tak tym bardziej dlatego, iż strona prowadząca działalność gospodarczą powinna wykazywać się szczególną zapobiegliwością w zakresie finansowania udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, związanym z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą (por. postanowienia NSA z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 71/2004, i z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I FZ 27/11, opubl. w bazie internetowej NSA - cbois.nsa.gov.pl).

Z przedstawionych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.