Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 900/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie Sędzia WSA Bożena Popowska ( spr ) As.sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant sekr.sąd. Justyna Frankowska-Sarbak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2004 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich ; o d d a l a s k a r g ę D.Rzyminiak-Owczarczak J.Stankowski B.Popowska JFS


UZASADNIENIE

IV SA/Po 900/04

U Z A S A D N I E N I E

Na wniosek J [...] Z [...] z [...] . Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją nr [...] z dnia [...] . stwierdził, iż Strona nie spełnia warunków, o których mowa w art. 21 ustawy z 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. 1997r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.) i w związku z tym odmówił J [...] Z [...] przyznania uprawnień kombatanckich. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 1 ust. 2 pkt. 3 oraz art. 22 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy.

W przepisanym terminie J [...] Z [...] zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] . Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W obszernym uzasadnieniu organ wymienił wszystkie dowody w sprawie, tj. oświadczenia 8 świadków oraz dwa dokumenty dotyczące stanu zdrowia Skarżącego, a także oświadczenia Strony zawarte w życiorysie i kwestionariuszu osobowym. Następnie organ przeprowadził analizę w/w dokumentów, poszukując w nich informacji z życia J. Z [...], które odpowiadają hipotezie normy zawartej w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. 1997r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.) i są podstawą do zastosowania normy zawartej w art. 22 ust. 1 w/w ustawy. Tak więc organ ustalał, czy J. Z [...] pełnił służbę w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym w działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945r. Przed dokonaniem w/w ustaleń organ stwierdził, iż miarodajne do oceny wiarygodności przedstawionych faktów stowarzyszenie kombatanckie: Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej Zarząd Główny w Warszawie nie poparło starań Strony o przyznanie uprawnień unormowanych w/w ustawą.

Organ wykazuje, iż z zebranych dowodów wyłaniają się cztery wersje działań konspiracyjnych J. Z [...] w czasie II wojny światowej i stwierdza sprzeczności między nimi. Podstawowe sprzeczności wynikają już z oświadczeń J [...] Z [...]. Sprowadzają się one do odmiennych relacji co do miejsca przebywania i działalności Strony. I tak w kwestionariuszu z dnia [...] Strona, podobnie jak w jednym z życiorysów wskazuje, iż ośrodkiem życia jego i rodziny oraz jego działalności konspiracyjnej w Armii Krajowej w latach 1940-44 były [...], co potwierdzają zeznania K. W. Rozkazy skarżący otrzymywał od R. B. pseudonim "[...]". Natomiast w aneksie do działalności konspiracyjnej J. Z. oświadcza, iż poczynając od roku 1942 prowadził działania konspiracyjne w Warszawie w ramach Powstańczych Oddziałów Specjalnych "[...]". Jego dowódcą miała być osoba o pseudonimie "[...]". Wyżej wymienione fakty potwierdził w zeznaniach J. W., który jednak podczas rozmowy w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził, iż nie znał osobiście Skarżącego. Z kolei podczas przesłuchania w dniu [...] . J. Z [...] wskazywał na swoją aktywność dla partii Stronnictwo Demokratyczne i działalność w Armii Krajowej łącznie ze złożeniem przysięgi przed H. D.. Kolportaż gazetki SD potwierdza w swoich zeznaniach D. D. Kolejną wersję zdarzeń przedstawił J. B., według którego J. Z. w latach 1943-1944 przebywał w [...] i był łącznikiem oficera AK, R. B. pseudonim "[...]". Czwarta wersja wydarzeń wiąże się z działalnością Skarżącego w "Szarych Szeregach", na co wskazują zeznania świadków H. F. i Z. J.. Według ostatnio wymienionego świadka w czasie roznoszenia ulotek J. Z. został pobity; według D. D. pobicie skarżącego nastąpiło podczas roznoszenia prasy Stronnictwa Demokratycznego.

Zdaniem organu zeznania świadków na poparcie poszczególnych wersji wydarzeń wzajemnie się wykluczają. Również J. Z. "nie może zdecydować się gdzie i w jakiej organizacji działał". Dalej organ konstatuje: "wnioskodawca w sposób dowolny prezentuje faktografię, treść własnych zeznań i oświadczeń świadków dopasowując do okoliczności". Wobec powyższego organ odrzucił zeznania świadków jako niewiarygodne. Organ wskazuje też na fakt, że we wszystkich wyżej wymienionych miejscach pobytu i działalności konspiracyjnej J. Z. był on osobą obcą, bo wysiedloną z miejscowości [...] b. powiat [...]. Zdaniem organu, wątpliwe wobec powyższego było przyjęcie Skarżącego do organizacji konspiracyjnych.

Dnia [...] J. Z [...] złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy prosząc o uwzględnienie zeznań trzech świadków: Z. J., J. W. i H. F.. Skarżący wyjaśnił dodatkowo, że w [...] przebywał tylko kilka godzin. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w drodze postanowienia z [...]. stwierdził niedopuszczalność odwołania od swojej decyzji z dnia [...]r.

Z kolejnym wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich J. Z. zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych [...]r. W tym wniosku Skarżący wskazuje na zamieszkiwanie i działalność w konspiracji w Warszawie do lipca 1944 r. Skarżący wymienia głównie działalność w Powstańczych Oddziałach Specjalnych "[...]" i złożenie przysięgi porucznikowi [...] oraz współpracę z podchorążym "[...]". Według Skarżącego w lipcu 1944r. zmuszony był opuścić Warszawę i udać się do [...] powiat [...] do swojej ciotki, tam "też działał na szkodę okupanta". W lutym 1945r. opuścił [...] i udał się do miejscowości [...].

W odpowiedzi na wyżej wymieniony wniosek Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 154 §1 kpa, decyzją z [...] . nr [...] odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] . o utrzymaniu w mocy decyzji z [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż J. Z. nie przywołał nowych okoliczności, a także nie wykazał, by za uchyleniem wyżej wymienionej decyzji przemawiał interes społeczny lub słuszny interes Strony.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy J. Z. zwrócił się [...]. stwierdzając, iż oświadczenia Z. J. i J. W. stanowią wystarczające dowody jego działalności konspiracyjnej i powołując się, jak w poprzednich swoich pismach, na inwalidztwo i podeszły wiek.

Po wniesieniu wyżej wymienionego wniosku Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych doprowadził do przesłuchania w charakterze świadka: M. P. , S. W. i J. W. , zaś J. Z. zapoznał się z całością akt sprawy.

W dniu [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...]. W uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji organ podtrzymuje swoje wcześniejsze stwierdzenia co do tego, iż zebrane dowody nie potwierdzają jednoznacznie faktów, które pozwalałyby Skarżącemu przyznać uprawnienia z uwagi na spełnienie przesłanek określonych w art. 1 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002r. nr 42 poz. 371 ze zm. zwanej dalej Ustawą). Organ wskazuje na wykluczające się wersje zdarzeń oraz sprzeczności w oświadczeniach samego Skarżącego. Organ przytacza też fragment tekstu instrukcji gen. K. Sosnkowskiego z 04.12.1939r., dotyczący warunków przyjmowania do Armii Krajowej; chodzi między innymi o wiek co najmniej 17 lat, wyjątkowo 16 lat i mniej w przypadku uczestników Powstania Warszawskiego, "Szarych Szeregów". W kontekście tego organ przypomina, że Skarżący, rozpoczynając działalność miał lat 12. Podsumowując oświadczenia J. Z. oraz zeznania świadków, organ stwierdza, iż wskazują one na doraźną współpracę Skarżącego z organizacjami ruchu oporu. Organ powołuje się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (między innymi wyrok z 28.01.2000 sygn. akt V SA 884/99, LEX nr 50025) z których wynika, że współpraca taka nie może być podstawą przyznania uprawnień kombatanckich; przepisy wymagają "pełnienia służby", zaś w świetle orzecznictwa NSA, wyjaśniającego rozumienie tego zwrotu, działalność J. Z. nie może być uznana za pełnienie służby.

[...] . J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...] z dnia [...]. Skarżący twierdzi, iż zeznania świadków wskazują, iż uprawnienia kombatanckie winny mu być przyznane. Skarżący powołuje się na zeznania M. P. , Z. J, a także J. W., mimo tego, że w czasie wojny nie było bezpośredniego kontaktu między nim i ostatnio wymienionym świadkiem. J. Z. nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że nie składał przysięgi. Skarżący uważa, że przyrzeczenie złożone w ramach działalności w "[...]" jest równoważne ze złożeniem przysięgi.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosi o oddalenie skargi i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Organ wskazuje głównie na fakt, iż Strona przedstawiła kilka wzajemnie wykluczających się wersji swojej działalności kombatanckiej, co podważa wiarygodność składanych przez nią wyjaśnień.

Organ wskazuje też na młody wiek Skarżącego w czasie II wojny światowej i fakt, iż strona sama stwierdza iż przysięgi nie składała. Organ podnosi też, iż J. W. nie znał osobiście Skarżącego, zaś z zeznań Z. J. i M. P. wynika, iż J. Z. współpracował z organizacjami niepodległościowymi, nie zaś, że pełnił służbę.

Skarżący nie zgodził się na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 08.09.2004r. oświadczenie świadka J. K., który potwierdza udział J. Z. w ruchu oporu w [...] w latach 1942-do połowy 1944r.

W dniu 06.10.2004r. J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu prośbę o wyznaczenie w najkrótszym terminie rozprawy w uwagi na jego wiek i zdrowie. Skarżący powołuje się na fakt, iż brał udział w ruchu oporu w Warszawie a w Bednarach został ranny, w konsekwencji zostając inwalidą wojennym. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismo wniósł też Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej Obwód [...], wyrażając opinię, że J. Z. działał w ruchu oporu z okupantem hitlerowskim.

Sąd zważył co następuje:

Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola działań organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem materialnym i formalnym. Skarżący domaga się uchylenia przez Sąd decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] . Nr [...]. W myśl art. 145 §1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej upsa) sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dopatrzył się w działaniach Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (zwanego dalej również Kierownikiem UKiOR) naruszeń, o jakich mowa w cytowanym przepisie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest zaskarżone orzeczenie, tj. decyzja podjęta w trybie odwoławczym od decyzji opartej na art. 154 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm., t.j.- zwanej dalej kpa), a nie jak się zdaje oczekiwać Skarżący, orzeczenie odmawiające przyznania mu uprawnień kombatanckich.

Z uwagi na treść rozstrzygnięcia Sądu (wyrok oddalający), nie znajduje w przypadku badanej sprawy zastosowania art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Fakt, iż zaskarżone orzeczenie pozostaje w logicznym związku z zaskarżoną decyzją rzutuje jednak na sposób prowadzenia kontroli sądowej. Zatem oceniając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pod kątem przesłanek określonych w art. 154 kpa Sąd odniesie się także do wcześniejszych postępowań w sprawie J. Z. , zwłaszcza zaś do zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego wykorzystania przez organ. Pozostaje to w związku z przyjmowanym w piśmiennictwie poglądem, iż przesłanki określone w art. 154 kpa w odniesieniu do danej sprawy "muszą nabrać konkretnej treści, wynikającej ze stanu faktycznego i prawnego sprawy" (teza wyroku z 12 sierpnia 1990 r., I SA 1906/98, LEX Nr 48663).

Po uprawomocnieniu się decyzji Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. wydanej w II instancji w sprawie z wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich J. Z. złożył ponownie wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich. Wobec braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej i do wznowienia postępowania, organ potraktował ten wniosek stosownie do dyrektyw płynących z art. 235 § 1 kpa, jako wniosek o uchylenie decyzji własnej w trybie art. 154 kpa.

Sąd zauważa, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Z uwagi na powyższe decyzję, którą Kierownik UKiOR podjął w odpowiedzi na w/w wniosek nie można uznać za w pełni prawidłową. Uzasadnienie jest lakoniczne i ogólnikowe. Organ przede wszystkim nie odnosi się merytorycznie do przesłanek zmiany lub uchylenia decyzji określonych w art. 154 kpa stwierdzając jedynie, iż Strona nie wykazała, że takie przesłanki zachodzą. Organ formułuje też wniosek, iż uprzednia decyzja była zgodna z obowiązującym w dacie jej wydania stanem prawnym, który dotychczas nie uległ zmianie. Z uwagi na swą treść powyższa decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 §3 kpa. Na marginesie Sąd zauważa, iż niemal regułą są krótkie i ogólnikowe uzasadnienia decyzji wydawanych w I instancji przez Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, z reguły też uchybienia jak w/w naprawia organ w postępowaniu odwoławczym. Rozstrzygnięć takich nie można oczywiście uznać za dobrą praktykę i nie zmienia to krytycznej oceny Sądu w odniesieniu do w/w decyzji Kierownika UKiOR.

W odpowiedzi na odwołanie od w/w decyzji, w którym J. Z. domaga się pomyślnego rozpatrzenia sprawy, Kierownik UKiOR wydał zaskarżoną decyzję. Merytorycznie odnosi się ona do żądań Skarżącego, natomiast nie wypełnia wszystkich wymogów stawianych decyzjom podejmowanym na podstawie art. 154 kpa. Istotne pozostaje zatem ustalenie, czy naruszenia przepisów postępowania są tego rodzaju, iż mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Od tej oceny zależy rozstrzygnięcie Sądu: uwzględnienie skargi bądź jej oddalenie.

Rozważając powyższe kwestie, Sąd uwzględnia istotę (ratio legis) instytucji unormowanej w art. 154 kpa i przypisywaną jej funkcję, kwalifikację pojęć "słuszny interes strony" oraz "interes społeczny" a także charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 154 kpa.

I tak za przekonywujący Sąd uważa pogląd doktryny, iż instytucja ta służy do wzruszania decyzji ostatecznych, także prawidłowych, w sytuacjach szczególnych, takich np. jak zmiany polityki administracyjnej, wykładni prawa, oceny stanów faktycznych (J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, IV wydanie, 2002r., str. 668, Nb. 4). Inaczej myśl tą wyraził NSA w wyroku z 13 grudnia 1996 r.: "(...) tryb postępowania przewidziany w art. 154, 155 kpa, służy generalnie organom administracji do usuwania takich decyzji ostatecznych, które organy te uważają za niecelowe bądź sprzeczne z zakreśloną linią postępowania w sprawach danego rodzaju. Nie jest natomiast decydujące czy decyzja ostateczna jest zgodna, czy też sprzeczna z prawem (...)" (III SA 1214/95, LEX 27429). Poglądy te, zdaniem Sądu, znajdują odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji.

Z treści rozstrzygnięcia Kierownika UKiOR wynika, iż nie widział on możliwości uwzględnienia takich jak w/w wskazań w konkretnym stanie faktycznym i prawnym. Organ odniósł się w szerokim zakresie zwłaszcza do stanu faktycznego, który zdaniem Sądu stanowi bogaty materiał do oceny czy za uchyleniem wcześniejszej decyzji Kierownika UKiOR w istocie odmawiającej przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich, przemawia interes indywidualny lub interes społeczny.

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję bierze też pod uwagę, że obie przesłanki wskazane w art. 154 kpa, to jest słuszny interes strony i interes społeczny, należą do pojęć niedookreślonych, rzadko tak w piśmiennictwie jak i judykaturze konkretyzowanych. Czyni to, zdaniem Sądu tym bardziej zasadne rozważanie przesłanek, o których mowa w art. 154 kpa, przez pryzmat stanu faktycznego i prawnego sprawy, czyli postawa przyjęta przez Kierownika UKiOR. Innymi słowy, usprawiedliwione wg Sądu jest podejście, polegające na poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie czy upływ czasu od dnia wydania decyzji ostatecznej i wiążące się z nim w w/w zakresach zmiany łączone z interesem społecznym bądź słusznym interesem strony, pozwalają na nowe rozstrzygnięcie w sprawie. Myśl ta odpowiada cytowanej wcześniej tezie wyroku z 12 sierpnia 1999 r.: "Wymagania interesu społecznego lub słusznego, a więc kwalifikowanego, interesu strony powinny być ustalone w danej sprawie i muszą nabrać konkretnej treści wynikającej ze stanu faktycznego i prawnego sprawy".

Sąd uwzględnia także, iż decyzje podejmowane na podstawie art. 154 kpa mają charakter decyzji uznaniowych. Do organu należy zatem ocena słuszności interesu strony oraz ocena tego, czy interes społeczny przemawia za wzruszeniem decyzji. Sądowa kontrola takich decyzji ogranicza się zaś do kontroli podstaw podjęcia decyzji, nie obejmując samego rozstrzygnięcia.

W związku z powyżej zgłoszonymi uwagami, odnosząc się do przesłanki słusznego interesu strony, Sąd stwierdza, iż w zaskarżonej decyzji organ rozważył, czy przedstawione przez Skarżącego dowody mają znaczenie dla sprawy przyznania mu wnioskowanych uprawnień. Z uwagi na wymogi prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa, organ musiał jednak uwzględnić całość materiału dowodowego zebranego w sprawie. Dopiero całościowa ocena pozwala ustalić, czy w tym przypadku można mówić o słusznym, a więc kwalifikowanym, interesie Skarżącego. Z tak przeprowadzonej oceny zaś wynika, że zarówno sam Skarżący w swych oświadczeniach i zeznaniach jak i świadkowie przedstawiali różne wersje wydarzeń, w tym i dotyczące działalności Skarżącego w ruchu oporu. Miało to bezpośredni wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Powyższe ustalenia nie potwierdziły jednoznacznie faktów, które pozwalają zastosować normę zawartą w art. 1 ust. 2 pkt. 3 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i kresu powojennego (Dz. U. 1997, Nr 142, poz. 950 ze zm. - zwanej dalej Ustawą), na który powołuje się J. Z.

Sąd jest zdania, iż wobec wykazanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sprzeczności wynikających z oświadczeń i zeznań Skarżącego ale i świadków, trudno mówić o słusznym interesie Skarżącego.

Odnosząc się zaś do przesłanki interesu społecznego, Sąd jest zdania, iż właściwą bazą dla oceny, czy w danym przypadku występuje taki interes, jest orzecznictwo przywołane przez organ, dotyczące art. 1 ust. 2 pkt. 3 Ustawy. Należy stwierdzić, iż w swych orzeczeniach NSA wyraźnie rozróżnia kategorię służby w organizacjach niepodległościowych od kategorii współdziałania z takimi służbami i tylko z pełnieniem służby łączy uprawnienia o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt. 3 Ustawy. W odniesieniu do tych kwestii linia orzecznictwa nie zmieniła się. Tymczasem z ustaleń organu wynika, iż działalności Skarżącego w okresie II Wojny Światowej nie można zakwalifikować jako "pełnienie służby". W tym miejscu warto dodać, iż Zarząd Główny Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej nie zarekomendował wniosku J. Z. o przyznanie uprawnień kombatanckich.

Podsumowując dotychczasowe wnioski Sąd stwierdza, iż wskazane wyżej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowią w istocie ocenę możliwości uchylenia bądź zmiany decyzji uprzedniej, której sens sprowadza się do odmowy przyznania uprawnień kombatanckich pod kątem interesu społecznego lub słusznego interesu strony. W świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego, przy uwzględnieniu orzecznictwa, organ takiej możliwości nie widział i zdaniem Sądu, przyjmując taką ocenę, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Zauważając zatem mankamenty w działaniach Kierownika UKiOR i wady wydanych przez niego decyzji w I i II instancji Sąd stwierdza, iż nie stanowią one takich naruszeń przepisów postępowania, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a tylko takie wady obligują do uchylenia decyzji.

W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 upsa Sąd oddalił skargę.

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Stankowski /-/ B. Popowska

MK