Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1128/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 października 2023 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. akt SKO Gd/1928/22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej jako SKO, Organ odwoławczy), działając na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej jako "O.p." w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.), dalej jako "u.p.o.l.", po rozpatrzeniu odwołania W.P. (dalej jako: Skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta Gdyni (dalej jako "Prezydent Miasta") z dnia 16 stycznia 2020 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2020 r., utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Prezydent Miasta ustalił Skarżącej podatek od nieruchomości za 2020 r. w wysokości 557,- zł, obejmującego lokal mieszkalny w G. przy ul. K., a także lokal użytkowy stanowiący halę garażową. Opodatkowane zostały także grunty związane z prawem do ww. lokali.

Lokalami opodatkowanymi w sprawie były: lokal mieszkalny o powierzchni 113 m2; hala garażowa w udziale w prawie własności przypadającym na Skarżącą, tj. 53,96 m2.

Przedmiotem podatku od nieruchomości był także grunt. Prawo do gruntu związane z prawem własności lokali: mieszkalnego i użytkowych. Po przeliczeniu udziałów w prawie własności nieruchomości gruntowej na metry, organ opodatkował grunt: o pow. 40,77 m2 dla lokalu mieszkalnego; o pow. 20,40 m2 dla lokalu garażowego.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie.

Decyzją z dnia 8 kwietnia 2020 r. SKO uchyliło decyzję Organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

SKO stwierdziło, że w zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta nie naliczył zobowiązania za części budynku stanowiące części wspólne. W ocenie Organu odwoławczego z tego względu koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 535/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu wniesionej skargi uchylił decyzję SKO z dnia 8 kwietnia 2020 r.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 233 § 2 O.p., albowiem Organ odwoławczy nie wykazał konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. SKO uchyliło się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, czym naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 127 O.p., a także szybkości, o której mowa w art. 125 O.p.

Po ponownym rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia 12 sierpnia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 16 stycznia 2020 r.

W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że organ I instancji zastosował właściwe stawki podatkowe dla opodatkowania hal garażowych oraz gruntu. Skarżąca twierdzi, że hala garażowa powinna zostać opodatkowana przy zastosowaniu stawek podatkowych jak dla lokali mieszkalnych. Twierdzenie to nie jest zasadne. Lokal użytkowy stanowiący halę garażową uznany został przez ustawodawcę za odrębny przedmiot opodatkowania. Odrębność ta (od innych części budynku) pozwala na różne opodatkowanie, przy zastosowaniu różnych stawek podatkowych, w zależności od charakteru lokalu, który może być mieszkalny, pozostały, bądź przeznaczony na działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Pogląd ten zyskał aprobatę w piśmiennictwie (por. L. Etel, Podatek od lokali garażowych, Finanse Komunalne 5/2011, s. 33-38; L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, Nr 7-8 z 2002 r., str. 1 i 9-13). Innymi słowy, w sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o przeznaczeniu niemieszkalnym, stanowi odrębną nieruchomość od innych lokali znajdujących się w budynku i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego).

Pogląd powyższy znajduje silne umocowanie w orzecznictwie sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 27 lutego 2012 r. uchwałę (sygn. akt II FPS 4/11) o treści: "w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy" - stawka jak dla lokali pozostałych. Taka właśnie stawka zastosowana została w sprawie przez organ podatkowy.

SKO jako niezasadne oceniło zarzuty Skarżącej odnoszące się do wskazanej przez nią powierzchni użytkowej hali garażowej, która miałaby mieć wysokość mniejszą niż 1,4m. SKO podkreśliło, że na dokumentacji fotograficznej znajdowującej się w aktach sprawy, przekazanych do SKO wraz z odpowiedzią na odwołanie wskazuje się, że wysokość pomieszczenia hali garażowej wynosi od 2,34 do 2,80m z lokalnym obniżeniem do 2,2m. Do odpowiedzi załączono zdjęcie miejsca, z którego korzysta Skarżąca, gdzie pomiar wykazuje wysokość 2,2m od posadzki do dolnej krawędzi rury wentylacyjnej. SKO wyjaśniło jednocześnie, że rura wentylacyjna nie wyznacza górnej granicy kondygnacji. Nie jest bowiem elementem konstrukcyjnym oddzielającym poszczególne poziomy/piętra budynku.

Końcowo odwołując się do treści wyroku WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 535/20 SKO wyjaśniło, że co do zasady zobowiązanie podatkowe jest niepodzielne zaś ordynacja podatkowa nie zna instytucji decyzji częściowej. Oznacza to, że w jednej decyzji organ powinien naliczyć podatek od nieruchomości należny za wszystkie należące do podatnika grunty, budynki i ich części. Jeżeli decyzja wymogu tego nie spełnia, co do zasady nie może być uznana za prawidłową.

Ponieważ w nin. sprawie organ pominął części wspólne budynków i nie naliczył od nich podatku, powinien on zastosować art. 213 ordynacji podatkowej i uzupełnić swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W.P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie charakteru prawnego pomieszczenia garażu podziemnego, wobec jego wysokości, w tym poniżej wysokości 1.40 m.

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, poprzez brak dokonania ustaleń w zakresie złożonego przez skarżącą materiału dowodowego, w tym faktycznej wysokości pomieszczeń,

- naruszenie art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkującej błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym na przyjęciu, że organ I instancji ustalając stan faktyczny - wysokość lokalu (hali garażowej) przyjął, że lokal ten mierzy w świetle pow. 2,20 m.

- naruszenie art. 200 § 1 O.p. poprzez niewyznaczenie stronie 7-mio dniowego terminu do wypowiedzenia się.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że SKO kompletnie pominęło i nie uwzględniło zarzutów Skarżącej we wniesionym przez nią odwołaniu, pomimo iż we wcześniejszej wydanej decyzji, a uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaleciło organowi I Instancji przeprowadzenie czynności (wizji) i ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej odnośnie wysokości miejsc postojowych w hali garażowej.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 17 października 2023 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał skargę i argumentacje w niej przedstawioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. Nr 2492) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

Mając na względzie powołane powyżej kryteria, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Prezydenta Miasta (po uchyleniu przez WSA w Gdańsku decyzji SKO z dnia 8 kwietnia 2020 r.). Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia oraz sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 353/16, CBOSA).

Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe.

Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018).

Pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2022 r. sygn. akt II FSK 1393/21, CBOSA).

Podkreślenia wymaga, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji (bądź innego aktu czy czynności) do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Jednocześnie, w orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że naruszenie przez organy administracyjne zasady związania oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji (bądź innego aktu czy czynności) (por. T. Woś (w:) H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., I FSK 506/05; CBOSA).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 535/20 Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 233 § 2 O.p., albowiem Organ odwoławczy nie wykazał konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. SKO uchyliło się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, czym naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 127 O.p., a także szybkości, o której mowa w art. 125 O.p.

Uwzględniając stanowisko Sądu SKO dokonało merytorycznego rozpatrzenia sprawy dokonując oceny zarzutów sformułowanych przez Skarżącą w odwołaniu, odnosząc się do dowodów przedstawionych wraz z odwołaniem i odpowiedzią na odwołanie i wskazując, że w odniesieniu do pominiętych w decyzji części wspólnych budynków, organ I instancji powinien on zastosować art. 213 ordynacji podatkowej i uzupełnić swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Przechodząc dalej, należy wskazać, że kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowiła możliwość opodatkowania udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego – miejsca postojowego w hali garażowej, uznając, że stanowi ono pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego Skarżącej i winno podlegać opodatkowaniu na takich samych zasadach jak lokal mieszkalny. W ocenie Sądu powyższe stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe.

Z § 3 aktu notarialnego z dnia 8 listopada 2007 r. Rep. A nr [...] wynika, że na jego mocy Skarżąca nabyła lokal mieszkalny wraz z przynależnym do niego udziałem w częściach wspólnych budynku oraz w prawie własności działki. Natomiast z § 3 aktu notarialnego z dnia 8 listopada 2007 r. Rep. A nr [...] wynika, że Skarżąca nabyła udział w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalny – hali garażowej, wraz z przynależnym do niego udziałem w częściach wspólnych budynku oraz działce. W § 5 ww. aktu notarialnego wskazano, że Skarżącej przysługiwać będzie prawo korzystania ze wskazanych miejsc parkingowych znajdujących się w hali garażowej, z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli.

Przedmiotowe miejsce postojowe w hali garażowej nie stanowi części przynależnej ani składowej lokalu mieszkalnego. Udział w przedmiotowej – odrębnej od lokalu mieszkalnego – nieruchomości Skarżąca nabyła na podstawie odrębnej umowy sprzedaży, w której wyraźnie wskazano, że stanowi ona halę garażową będącą lokalem o innym przeznaczeniu niż mieszkalny.

W tym miejscu wskazać należy, że wobec istniejących rozbieżności w orzecznictwie w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości garaży (miejsc postojowych w hali garażowej) stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 (publ. CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl), w której wskazał, że "W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy." – czyli stawki właściwej jak dla budynków pozostałych (niemieszkalnych).

Na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w powiązaniu z treścią art. 3 ust. 5 u.p.o.l., nieruchomość lokalowa uznana została za odrębny przedmiot opodatkowania. Odrębność ta (od innych części budynku) pozwala na różne opodatkowanie, w zależności od charakteru lokalu, który może być mieszkalny, pozostały, bądź przeznaczony na działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji, nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu (co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie), stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części są zależne od tego, czy mamy do czynienia z budynkami lub ich częściami: a) mieszkalnymi, b) związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz mieszkalnymi lub ich częściami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, e) pozostałymi, w tym zajętymi na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Zakwalifikowanie przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej – garażu, będzie uzależnione od tego czy uznamy, że ma ona charakter mieszkalny, czy też nie.

"Garaż", w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego, pod. red. B. Dunaja, WILGA, Warszawa 1996, s. 166).

Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 487/17, publ. CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd podziela zatem stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie hala garażowa została wyodrębniona jako lokal użytkowy w budynku mieszkalnym, w związku z czym stanowi odrębny od lokali mieszkalnych i gruntu przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Natomiast Skarżąca, jako właściciel udziału w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu w postaci hali garażowej, zobowiązana jest do zapłaty podatku od nieruchomości z tego tytułu, stosownie do jego powierzchni, a także do zapłaty podatku za części wspólne z tym lokalem związane oraz za grunt, na którym posadowiony został budynek, w którym znajduje się tenże lokal.

Odnosząc się do stanowiska Skarżącej, że przedmiotowe miejsce postojowe w hali garażowej powinno zostać wyłączone spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości, bowiem znajduje się w skrajnej części hali, gdzie z uwagi na stałe elementy konstrukcyjne oraz orurowania wysokość pomieszczenia nie przekracza wysokości 2.2 m, a w części nawet 1.4 m, gdyż w najniższym punkcie wysokość ta od podłoża do elementu stałego wynosi 1.14 m, przywołać w należy treść art. 4 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Sąd podziela stanowisko SKO, że z dokumentacji fotograficznej znajdowującej się w aktach sprawy, przekazanej do SKO wraz z odpowiedzią na odwołanie wynika, że wysokość pomieszczenia hali garażowej wynosi od 2,34 do 2,80m z lokalnym obniżeniem do 2,2m. Do odpowiedzi na odwołanie załączono zdjęcie miejsca, z którego korzysta Skarżąca, gdzie pomiar wykazuje wysokość 2,2m od posadzki do dolnej krawędzi rury wentylacyjnej. Rację ma także SKO, że rura wentylacyjna nie wyznacza górnej granicy kondygnacji. Nie jest bowiem elementem konstrukcyjnym oddzielającym poszczególne poziomy/piętra budynku.

W związku z powyższym, bezpodstawny okazał się podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Organy podatkowego dokonały bowiem w rozpatrywanej sprawie ich prawidłowej wykładni oraz właściwego zastosowania. Z tych samych przyczyn nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczący ustaleń faktycznych (ich braku, bądź błędnego ustalenia stanu faktycznego).

Odnosząc się natomiast do zarzutu niewyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego należy wyjaśnić, że wbrew twierdzeniu Skarżącej SKO pismem z dnia 11 lipca 2022 r. (doręczonym w dniu 28 lipca 2022 r. dopełniło obowiązku wynikającego z treści art. 200 O.p.

Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.