Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1185/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 191, art. 122
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 730/18 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do maja oraz od lipca do września 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 8.100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 730/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do maja oraz od lipca do września 2014 r. - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że wymienioną decyzją z dnia 14 sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 8 grudnia 2018 r., wydaną w tej sprawie.

Organ pierwszej instancji ustalił, że w przedmiotowym okresie strona prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą Z.[...], w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, z której podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej – "u.p.t.u.").

Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że w deklaracjach VAT-7 złożonych za miesiące: od lutego do maja oraz od lipca do września 2014 r. podatnik uwzględnił kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur VAT wystawionych przez następujące firmy: Z.[...]1, R.[...], P.[...] i Z.[...]2 (obecnie S.) (w sumie 9 faktur).

Według organu, odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez wymienione podmioty nastąpiło z naruszeniem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., albowiem były to tak zwane "puste" faktury, które nie dokumentowały faktycznego wykonania robót budowlanych. Przy tym podatnik nie zachował minimum staranności, jakiej można wymagać od przedsiębiorcy. Brak zainteresowania, a w konsekwencji wiedzy strony co do sposobu realizacji robót, ich przebiegu i postępu, czyni niewiarygodnym obraz transakcji odzwierciedlony na zakwestionowanych fakturach.

W odwołaniu od ww. decyzji organu pierwszej instancji strona zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej – "O.p."). Podniosła, że organ pierwszej instancji zastosował przesłanki nieznajdujące oparcia w przepisach Ordynacji podatkowej, jak i innych przepisach prawa oraz błędnie ustalił stan faktyczny. Ponadto według strony, organ użył nieostrych sformułowań np. "zwykłej staranności", gdy skarżący spełnił wszelkie przesłanki formalne i materialne niezbędne do odliczenia podatku. W odwołaniu wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego bezpodstawnie przyjął, iż kontrahenci skarżącego ograniczali się do wystawiania faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistości, podczas gdy B. K. oświadczył, że wykonywał prace, o których mowa w wystawionych przez niego fakturach. Organ pierwszej instancji zaniechał wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a decyzja jest pełna sprzeczności.

We wskazanej na początku decyzji z dnia 14 sierpnia 2018 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie stwierdził, że usługi, o których mowa w spornych fakturach zostały wykonane, skoro w przeważającej części związane były z realizacją zamówień publicznych, ale wykonawcami tych usług nie były wyżej wymienione podmioty – wystawcy zakwestionowanych faktur.

Organ odwołał się do zgromadzonego materiału dowodowego, a w tym decyzji wydanych dla rzekomych kontrahentów skarżącego oraz zeznania (wyjaśnienia), które to dowody potwierdzają zasadność stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego odnośnie zawyżenia przez skarżącego podatku naliczonego wykazanego w treści sporych faktur. Rzekomi podwykonawcy nie posiadali potencjału technicznego (narzędzia, środki transportu, magazyny), ani też zasobów ludzkich niezbędnych do realizacji inwestycji wskazanych w zakwestionowanych fakturach. W toku postępowania nie ustalono również kto w rzeczywistości te usługi wykonał. Skarżący przedstawił jedynie umowę zawartą z P.[...], której autentyczność zdaniem organów podatkowych jest wątpliwa (zob. str. 19 zaskarżonej decyzji). Nadto podmioty wystawiające faktury, jak i skarżący nie posiadały dokumentów świadczących o realizacji usług na jego rzecz (załączników do umów zawartych z podwykonawcami, kosztorysów, protokołów odbioru robót). Kontrahenci skarżącego unikali nadto kontaktu z organami podatkowymi czego zdaniem organu odwoławczego nie czynią podatnicy prowadzący legalną działalność gospodarczą. Brakowało też w niektórych przypadkach nawet umów zawartych pomiędzy stroną a jej "podwykonawcami". Strony powoływały się na swoją niepamięć w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności związanych z realizacją spornych transakcji dotyczących miejsca świadczenia usług i ich zakresu, jak również zasłaniania się przez stronę brakiem wiedzy co do zakresu wykonanych przez podwykonawców usług skoro z jej zeznań wynika, że umowy z podwykonawcami były pochodną umów zwartych z inwestorem.

Skarżący nie posiadał też wiedzy o kompetencjach rzekomych podwykonawców, żaden z tych podmiotów, w tym także skarżący nie był w stanie podać konkretnych danych osób, które wykonywały usługi udokumentowane tymi fakturami. Organ odwoławczy wskazał też na powielenie w zakwestionowanych fakturach robót wykonanych we wcześniejszych lub późniejszych okresach przez inne podmioty, sposób opisywania w fakturach wykonywanych prac, daty wystawienia faktury, decyzje wystawiane wobec wystawców spornych faktur, w których stwierdza się, że faktury wystawione na rzecz skarżącego są fakturami, o których mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u.

Reasumując, zdaniem organu odwoławczego, wszystkie powołane wyżej okoliczności świadczyły o tym, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez kontrahentów skarżącego nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a skarżący nie wykazał, że nie miał wiedzy, że uczestniczy w oszukańczym procederze. Organ wskazał, że wymienione podmioty działały w określonym kręgu, w skład którego wchodzili m.in. B. K., Z. D. i R. P.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił, że organy nie podjęły wszystkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a zebrany materiał oceniły dowolnie. W konsekwencji niezasadnie zastosowane zostało ograniczenie odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r. uznał, że skarga nie była zasadna.

Sąd stwierdził, że w odniesieniu do wszystkich wystawców zakwestionowanych faktur zasadnie uznano, że nie byli oni wykonawcami usług wskazanych w tych fakturach i że zostały one wykonane przez nieznane podmioty. Nie ulega zatem wątpliwości, iż zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych dokonanych między podmiotami w nich treści wskazanymi Sam fakt wykonania czynności dokumentowanych przedmiotowymi fakturami, nie jest wystarczający dla stwierdzenia istnienia prawa skarżącego do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący, nie przedłożył w toku postępowania kontrolnego i podatkowego żadnych wiarygodnych dowodów i nie wskazał żadnych okoliczności świadczących, że dostawy towarów i usługi wykazane w zakwestionowanych fakturach VAT zostały w rzeczywistości dokonane przez podmioty widniejące na tych fakturach.

W ocenie Sądu, zatrudnianie podmiotów, co do których brak jest rzetelnej wiedzy o ich zapleczu narzędziowym i osobowym, podczas gdy skarżący przed zleceniodawcą odpowiadał za jakość i terminowość wykonanych prac, nie daje się pogodzić z pojęciem należytej staranności.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprzesłuchania świadków R. P. (S.) i Z. D.i niezastosowania środków przymuszających do stawiennictwa, Sąd podkreślił, że obowiązek przeprowadzenia przez organ dowodów nie jest nieograniczony, a stan faktyczny ustala na podstawie całego materiału dowodowego.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący za pośrednictwem pełnomocnika – radcy prawnego, zaskarżył wyrok ten w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wskazując na podstawy z art. 174 p.p.s.a. strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.:

a) w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 180 O.p., poprzez uznanie, iż nie wykazano by organy podatkowe musiały użyć przymusu w stosunku do świadków , którzy nie reagowali na wezwania organu – vide s. 11 wyroku, podczas gdy podatnik obiektywnie nie mógł w inny sposób wykazać konieczniści użycia przez organy podatkowe środków przymusu, niż poprzez wskazanie na brak reakcji ze strony powoływanych świadków na działanie podjęte przez organ podatkowy;

b) w zw. z art. 191 O.p. poprzez uznanie, iż skarżący nie przedstawił wiarygodnych okoliczności mogących świadczyć o tym, że faktycznie kupował usługi od wystawców spornych faktur, podczas gdy okolicznoci te miłały zostać dopiero wykazane zeznaniami powoływanych przez podatnika świadków, których przesłuchnia organy podatkowe odmówił, dlatego też skarżący nie miał obiektywnej możliwości przedstawić tych okoliczności. Mógł on jedynie przedstawić dowody osobowe, które by potwierdziły te okoliczności.Ocena WSA jest więc nielogiczna i nieuprawniona;

c) w zw. z art. 122 O.p. poprzez nieuprawnione twierdzenie, iż ciężar dowodu wykazania, że wskazane w decyzji organu podatkowego podmioty wykonały na rzcz podatnika usługi, jak i dokonały zapłaty wskazanej kwoty spoczywał na podatniku jako osobie, która z danego faktu (wykonanie przez podwykonawców) wywodził korzystne dla siebie skutki prawne. Jednocześnie zaś nieprzeprowadzenie wnioskowanych prez podatnika dowodów na tę okoliczność.

Organ podatkowy nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną, natomiast obecny na rozprawie jego pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie była zasadna

W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że - jak to wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed Sądem pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., a ponadto nie wystąpiły przesłanki nakazujące uchylenie wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenie skargi lub umorzenie postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie, o którym tu mowa oznacza, iż podstawy, na jakich zostaje oparta skarga kasacyjna, wyznaczają kierunek i zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wskazanie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako właściwe określenie przepisów, które zdaniem podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ma w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym doniosłe znaczenie, a to z uwagi na określony normatywnie model kontroli instancyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym orzeczeń podjętych przez sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny, jak to już zaznaczono, rozpoznaje bowiem sprawę w granicach podniesionych zarzutów, nie zaś w pełnym zakresie, tak jak to czyni wojewódzki sąd administracyjny (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Z uwagi na te uwarunkowania, podmiot wnoszący skargę kasacyjną powinien należycie wskazać przepisy naruszone – jego zdaniem – przez Sąd pierwszej instancji oraz wyjaśnić, na czym uchybienie tego sądu polegało. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno nadto zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów, co należy sprowadzić do przedstawienia argumentacji przemawiającej za stanowiskiem zaprezentowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. W sytuacji, w której stawiany jest zarzut błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego zastosowania, konieczne jest wykazanie, jak należało prawidłowo zinterpretować i zastosować określony przepis. Natomiast w przypadku postawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania potrzebne jest wywiedzenie, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej nie wystarczy także ograniczyć się do przytoczenia przepisów, którym miał uchybić sąd pierwszej instancji, gdyż prawidłowa konstrukcja zarzutów wymaga indywidulanego ich uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18).

Przywołanie powyższych wymogów było potrzebne, albowiem skarga kasacyjna w istotnym zakresie wymogów tych nie spełnia, co zostanie w dalszej kolejności zaznaczone.

W ramach zarzutu naruszenia art 122 O.p. strona zarzuca przede wszystkim nieprawidłwą ocenę co do tego, że została obciążaona ciężarem dowodu co do wykazania tego, ze wystawcy faktur faktycznie wykonali na rzecz skarżącego usługi. Ponadto wskazując na art. 180 O.p. podnosi, że nieprawidłow była ocena Sądu, iż skarżący nie wykazał potrzeby użycia środków przymusu wobec opronych świadków.

Odnosząc się do powyższych zarzutów, to należy po pierwsze wskazać, że działanie w celu dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy jest przedmiotem obowiązku organu podatkowego (art. 122 O.p.). Ma on bowiem obowiązek podjęcia z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy podatkowej, aby w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów (B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, TNOiK, Toruń 2002, s. 426).

Trzeba przy tym dopowiedzieć, że w ramach wykładni art. 122 O.p. w orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd o obowiązku współdziałania podatnika z organami. W wyroku NSA z dnia 7 lutego 2014 r., II FSK 502/12, LEX nr 1463690, Sąd ten podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano pogląd, iż celowościowa wykładnia art. 122 O.p. pozwala na wyprowadzenie wniosku, iż z przepisu tego wynika także, po pierwsze, obowiązek współdziałania podatnika z organami podatkowymi w celu prawidłowego określenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego oraz, po drugie, że w pewnych sytuacjach - gdy wykazanie określonych faktów leży w interesie podatnika - obowiązek współdziałania przekształca się w ciężar udowodnienia przez podatnika korzystnych dla niego faktów. Przesłanką do takiego odczytania treści art. 122 O.p. jest okoliczność, że przepis ten nie nakłada na organ podatkowy obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego, lecz zobowiązuje go jedynie do podejmowania działań w celu wyjaśnienia tego stanu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 lutego 2008 r., II FSK 1671/06, ONSAiWSA z 2009 r. Nr 1, poz. 7, z dnia 28 maja 2008 r., II FSK 491/07, z dnia 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11 i z dnia 11 stycznia 2013 r., II FSK 1470/11). Taki kierunek wykładni art. 122 O.p. znalazł aprobatę w części piśmiennictwa (J. Glos, Ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym, Prok. i Pr. z 2006 r. Nr 12, s. 30; B. Gruszczyński, [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2011, teza 6 do art. 122, s. 628-630). Tak więc nałożony na organy podatkowe obowiązek zebrania z urzędu wszystkich dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - nie ma więc charakteru absolutnego, a ciężar dowodu spoczywa także na podatniku.

Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że ocena dowodów dokonana przez organ w niniejszej sprawie zgodna była z wytycznymi wynikającymi z art. 191 O.p. (przepis ten kasator wskazał w uzasadnieu skargi kasacyjnej). Według tego przepisu, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd pierwszej instancji przyjął, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego została dokonana z uwzględnieniem zasad logiki, dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego (zdrowego rozsądku). Skarżący nie przedstawił zaś wiarygodnych okoliczności mogących świadczyć o tym, że faktycznie nabywał usługi remontowo-budowlane od wystawców spornych faktur. Strona nie posiadała wiedzy o tym, kto wykonywał usługi. Nie znała możliwości kompetencyjnych wystawców faktur, ani dostępnego im zaplecza technicznego oraz personalnego, przy pomocy którego mogliby sprostać zadaniu wykonaniu usług jako podwykonawcy. Podniesione w powyższym zakresie nie były więc zasadne.

Natomiast nie mogła być rozpatrywana argumentacja strony odnosząca się do kwestii niezastosowania środków dyscyplinujących świadków, w celu doprowadzeia do ich przesłuchania. W tym zakresie strona powoła jedynie art. 180 O.p. Przepis ten ma następujące brzmienie: § 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. § 2.

Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; przepis art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio. Ponado na mocy ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1649) dodano do art. 180 przepisy § 3 i § 4. Przepis § 3 stanowi, że jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że strona będąca osobą fizyczną nie ujawniła wszystkich obrotów lub przychodów mających znaczenie dla określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, organ podatkowy może zwrócić się do strony o złożenie oświadczenia o stanie majątkowym na określony dzień. Oświadczenie to składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Z kolei przepis § 4 odnosi odpowiednie stosowanie § 3 do osób fizycznych będących wspólnikami spółki nieposiadającej osobowości prawnej będącej stroną postępowania.

Z powyższego przytoczenia wynika, że w rzeczonym unormowaniu nie mieści się problematyka przymuszania świadków do stawiennictwa w celu złożenia zeznań. Przepis art. 180 § 1 O.p. jest wyrazem koncepcji otwartego katalogu środków dowodowych. Przepis ten wyklucza stosowanie formalnej teorii dowodów polegającej na twierdzeniu, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie ściśle określonymi środkami dowodowymi bądź też przez tworzenie nowych reguł korzystania ze środków dowodowych. Z kolei § 2 art. 180 O.p. dopuszcza możliwość złożenia przez stronę oświadczenia. Organ podatkowy jest zobligowany odebrać takie oświadczenie, jeżeli strona złoży stosowny wniosek, a przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia. Przepisy § 3 i § 4 odnoszą się do tzw. oświadczenia majątkowego.

Wskazać dalej trzeba, że podstawę prawną dla działania organu w zakresie dyscyplinowania uczestników postępowania, w tym świadków, w drodze nałożenia kary porządkowej, stanowią przepisy art. 262 O.p., które nie zostały przez kasatora wskazane jako naruszone, więc Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do oceny, czy faktycznie organ przepisy te powinien był zastosować

Ponadto w lakonicznym uzasadnienu zarzutów kasacyjnych strona zarzuca, że organ nie przeprowadził wnioskowanych dowodów, jednakże w ślad za tym, strona nie wskazała (jako naruszony) przepisu art. 188 O.p., który określa przesłanki odmowy przeprowadzenia dowodu na wniosek, więc i w tym przypadku kwestii tej Sąd kasacyjny nie może rozważać. W sumie więc podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowaniea nie zasługiwały na uwzględnienie.

Końcowo należy wrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2021 r. sygn. akt II FSK 897/19 oddalił skargę kasacyjną S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 399/18, oddalającego skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. Sąd kasacyjny podzielił ocenę Sądu pierwszej instancji oraz organów podatkowych, ze skarżący nie nabył usług budowlanych na podstawie faktur podważonych także w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Maja Chodacka Arkadiusz Cudak Zbigniew Łoboda

sędzia del. WSA sędzia NSA sędzia NSA