Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2135/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 9 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 134 poz 779
law: Ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzena Zielińska (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2500/12 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie niezatwierdzenia akt weryfikacyjnych pomocniczych punktu gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2500/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), oddalił skargę A. Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celej w [...] z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]), utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. (nr [...]), którą nie zatwierdzono akt weryfikacyjnych pomocniczych punktu gier na automatach o niskich wygranych, w którym skarżąca spółka chciała wznowić działalność. Wspomniane rozstrzygnięcia organów administracji zostały wydane w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, do którego doszło wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2065/11), uchylającego poprzednio wydane w tej sprawie decyzje organów obu instancji.

Sąd pierwszej instancji wskazał w zaskarżonym obecnie rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji orzekających w sprawie. Organy te ustaliły, że skarżąca spółka złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] zgłoszenie wznowienia działalności w punkcie gier na automatach o niskich wygranych usytuowanym w Punkcie Przyjmowania Zakładów Wzajemnych [...] (ul. [...] w [...]) oraz włączenia do eksploatacji automatu do gier o niskich wygranych [...] (nr fabryczny [...]). W dniu [...] maja 2012 r. (po uchyleniu przez WSA poprzednio wydanych w sprawie decyzji administracyjnych) w punkcie gier zostało przeprowadzone urzędowe sprawdzenie. Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół, w którym stwierdzono, że spółka powinna przedstawić m.in. dokumenty potwierdzające spełnienie warunku określonego w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). W wyznaczonym przez organ I instancji terminie na uzupełnienie dokumentów, których brak stwierdzono podczas urzędowego sprawdzenia, spółka przekazała kserokopię dokumentu zatytułowanego "Poświadczenie o zaprogramowanej wysokości wygranych oprogramowania", wystawionego przez G. Spółkę z o.o. Oddział w Polsce. W dniu [...] czerwca 2012 r. zostało przeprowadzone powtórne sprawdzenie, w toku którego stwierdzono m.in., że przedłożony przez spółkę dokument pn. "Poświadczenie o zaprogramowanej wysokości wygranych oprogramowania" nie odnosi się do konkretnych opinii i automatów i nie spełnia wymogu określonego w § 15 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r., poz. 312; zwanego dalej "rozporządzeniem MF z 9 marca 2012 r."). Z uwagi na stwierdzone uchybienia, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nie zatwierdził akt weryfikacyjnych punktu gier, zaś po rozpoznaniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779; dalej powoływaną jako "ustawa zmieniająca") został wprowadzony do ustawy o grach hazardowych przepis art. 18 ust. 3, określający, że na automatach zaprogramowana wartość wygranych w automacie nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek. Dotychczas eksploatowane automaty do gier musiały zostać dostosowane do wspomnianego wymogu (co wynika z art. 9 ustawy zmieniającej), co - stosownie do treści § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 9 marca 2012 r. - powinno zostać udokumentowane uzupełnieniem do opinii jednostki badającej. Dyrektor Izby Celnej uznał, że spółka takiego uzupełnienia do opinii jednostki badającej nie dostarczyła. Natomiast treść i forma złożonego przez spółkę dokumentu nie była zgodna z § 15 wspomnianego rozporządzenia. Jednocześnie organ odwoławczy zacytował fragment opinii technicznej badania poprzedzającego rejestrację przedmiotowego automatu do gier z dnia [...] marca 2009 r. (dokonanego przez Jednostkę Badającą - [...]), z którego to fragmentu wynika, że "teoretyczna wypłacalność poszczególnych gier automatu jest ustawiona programowo następująco: [...]L: 96%, [...]: 96%, (...), [...]: 50%, (...)".

W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Powołując się na treść art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych i art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej, Sąd pierwszej instancji wskazał, że wymóg, by w grach na automatach zaprogramowana wartość wygranych w automacie nie była niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek - ma zastosowanie również do podmiotów prowadzących działalność na podstawie art. 129 ustawy o grach hazardowych oraz że podmioty te (prowadzące działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych) zobowiązane zostały do dostosowania eksploatowanych automatów do wspomnianych wymogów.

Sąd stwierdził, że z opinii technicznej badania poprzedzającego rejestrację automatu o niskich wygranych [...] z dnia [...] maca 2009 r. wynika, że wypłacalność jednej z gier wynosi 50%, co jest sprzeczne z art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. W ocenie Sądu, w tzw. "multiautomatach", gdzie wgranych jest kilka gier, każda gra z osobna musi spełniać wymóg z art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, a w niniejszej sprawie wymogu tego nie spełniała gra "[...]", gdzie teoretyczna wypłacalność ustawiona była programowo na poziomie "50%".

Za słuszną uznał Sąd ocenę przyjętą przez organ administracji, że spełnienia wymogu określonego w powyższym przepisie nie spełnia przedstawiony przez spółkę dokument "Poświadczenie o zaprogramowanej wysokości i wygranych oprogramowania" wydany przez G. Sp. z o.o. Sposób udokumentowania wspomnianego obowiązku dostosowania automatu jest bowiem wskazany w § 15 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. i powinien nastąpić w formie wydanego przez jednostkę badającą uzupełnienia do opinii z badania technicznego poprzedzającego rejestrację automatu do gier o niskich wygranych, w sposób umożliwiający identyfikację tego automatu, do którego się odnosi. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skoro skarżąca nie złożyła opinii uzupełniającej, o której mowa powyżej, to należało uznać, że automat nie spełnia wymogu z art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. W konsekwencji Sąd uznał, że organ prawidłowo odmówił zatwierdzenia akt weryfikacyjnych pomocniczych przedmiotowego punktu gier na automatach o niskich wygranych.

II

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła A. Spółka z o.o. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi co do istoty, alternatywnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie należnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych za wszystkie instancje.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, w zakresie wykładni oraz zastosowania:

1) art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez jego błędną wykładnię oraz uznanie, że wymóg minimalnej teoretycznej wypłacalności wyrażony w tym przepisie w przypadku automatu posiadającego kilka zainstalowanych gier musi być spełniony przez każdą z tych gier z osobna, podczas gdy prawidłowa wykładnia naruszonego przepisu wskazuje, że dla realizacji wymogu z art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych wystarczające jest, gdy łączna średnia wypłacalność gier zainstalowanych w automacie nie jest niższa niż 75%, w konsekwencji czego sporny automat do gier o niskich wygranych spełnia powyższy wymóg w całości,

2) art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej w związku z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w stanie faktycznym sprawy wskutek przyjęcia, że sporny automat do gier o niskich wygranych wymagał uzupełniającej opinii jednostki badającej stwierdzającej jego dostosowanie do wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, podczas gdy sporny automat do gier o niskich wygranych spełniał wymóg minimalnej teoretycznej wypłacalności na poziomie nie niższym niż 75%, a zatem obowiązek dostosowania nie dotyczył tego automatu, w konsekwencji czego nie było wymagane także potwierdzenie w formie uzupełnienia do opinii technicznej.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że określony w art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych wymóg minimalnej teoretycznej wypłacalności określonej na poziomie 75% nie dotyczy poszczególnych, rozpoznawanych z osobna gier, lecz uśrednionej minimalnej wypłacalności oszacowanej na podstawie minimalnej wypłacalności wszystkich gier zainstalowanych na automacie. Wniosek taki wynika z wykładni literalnej wspomnianego przepisu. Autor skargi kasacyjnej stwierdził również, że cel omawianej regulacji (czyli doprowadzenie do sytuacji, aby podmioty urządzające gry na automatach przeznaczały co najmniej ¾ przychodów na wygrane) jest w pełni zrealizowany, gdy po wyliczeniu średniej arytmetycznej z wartości wskaźników wypłacalności poszczególnych gier w automacie, średnia ta wynosi co najmniej 75%. W przypadku spornego automatu wspomniana średnia arytmetyczna wynosi 80,67%, co przekracza ustawowy próg 75%, a zatem automat ten spełnia wymóg z art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej podtrzymał stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie przez organ administracji.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.

Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zarzuca naruszenia żadnych przepisów proceduralnych w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku. W konsekwencji dla oceny trafności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku.

W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych oraz art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej w związku z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. Uchybienie tym przepisom miało polegać na błędnym uznaniu, że wymóg minimalnej teoretycznej wypłacalności w przypadku automatu posiadającego kilka zainstalowanych gier musi być spełniony przez każdą z tych gier z osobna (podczas gdy wystarczające jest, że łączna średnia wypłacalność gier zainstalowanych w automacie nie jest niższa niż 75%), jak również na błędnym uznaniu, że sporny automat do gier o niskich wygranych wymagał potwierdzenia (w formie uzupełnienia do opinii technicznej) spełnienia wymogów z art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych (podczas gdy sporny automat spełniał ten wymóg, a zatem nie wymagał wspomnianego potwierdzenia).

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, autor skargi kasacyjnej podniósł, że wykładnia literalna tego przepisu (mająca pierwszeństwo przed innymi wykładniami) nie wskazuje na to, aby ustawodawca miał na myśli zaprogramowaną wartość wygranych w jednej grze (w rozumieniu każdej gry z osobna). Stwierdził również, że skoro ustawodawca użył w tym przepisie liczby pojedynczej w zakresie wyrazów "zaprogramowana wartość [wygranych]" i "w automacie", zaś liczby mnogiej odnośnie do wyrażeń "w grach na automatach", "wygranych" czy "wypłaconych stawek", to zamiarem tegoż ustawodawcy było objęcie wymogiem minimalnej teoretycznej wypłacalności nie poszczególnej gry, lecz uśrednionej wartości wypłacalności wszystkich gier na automacie. Zdaniem kasatora, wykładnia taka wynika też z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej z dnia 26 maja 2011 r. oraz z zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela powyższych wywodów kasatora. Wskazać należy, że art. 18 ust 3 ustawy o grach hazardowych został dodany ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw. Stanowi on, że "w grach na automatach zaprogramowana wartość wygranych w automacie nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek". Zgodnie z brzmieniem art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, dostosowanie eksploatowanych automatów do gier do wyżej wymienionego wymogu powinno nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tejże ustawy zmieniającej. Przepis art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych stosuje się również do podmiotów prowadzących działalność na podstawie art. 129 ustawy o grach hazardowych do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej). Tym samym podmioty prowadzące działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zobowiązane zostały do dostosowania eksploatowanych automatów do dnia 14 stycznia 2012 r. do powyższych wymogów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, użyte w art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych pojęcie "w grach", jak też brak w przepisie pojęcia "uśrednienie" wyklucza interpretację, na którą powołuje się kasator. Sformułowania użyte w art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych wskazują natomiast, że ustawodawca określił wymóg wypłacalności wyrażony w tym przepisie - w przypadku automatu posiadającego kilka zainstalowanych gier - na każdą z tych gier z osobna.

Za przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny rozumieniem omawianego przepisu - zapewne wbrew intencjom autora skargi kasacyjnej - przemawia również wskazany przez kasatora fragment uzasadnienia do projektu cytowanej wyżej ustawy zmieniającej (Sejm VI kadencji, druk sejmowy nr 3860). W uzasadnieniu tym projektodawca wyjaśnił bowiem, że "Wprowadzenie minimalnego wskaźnika wygranej ma na celu ochronę interesów graczy, tak aby podmioty urządzające gry na automatach przeznaczały co najmniej 3/4 przychodów na wygrane (...)". Postulowanym celem unormowania była zatem ochrona graczy poprzez określenie, że podmiot urządzający grę musi przeznaczyć co najmniej ¾ przychodów z gry na wygrane. Cel ten nie zostałby osiągnięty, gdyby przyjąć wykładnię art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych postulowaną przez autora skargi kasacyjnej. Gracz nie byłby bowiem chroniony we wskazany wyżej sposób, jeśli wskaźnik minimalnej wygranej (75% wpłaconych składek) odniesie się nie do jednej gry (to jest tej, w której ten gracz uczestniczy), lecz do uśrednionej wysokości minimalnych wygranych we wszystkich grach zainstalowanych w danym automacie (a więc również w grach, w których ten konkretny grający nie uczestniczy).

Wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, za postulowaną przez niego wykładnią art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych nie przemawia konieczność uwzględniania zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Istotą zasady proporcjonalności jest zestawienie celów aktu prawnego z jego treścią, a więc ze środkami, przy użyciu których cele aktu mają być osiągnięte. Proporcjonalność wymaga, aby podejmowane działania nadawały się do osiągnięcia zakładanych celów. Z tego powodu zasada proporcjonalności zakłada porównanie celu przepisów ze środkami, za pomocą których cele te mają być osiągnięte oraz uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy środki przewidziane dla osiągnięcia danego celu opowiadają ważności tego celu oraz czy są one konieczne dla jego osiągnięcia. Jeśli istnieje wybór pomiędzy środkami, które nadają się do osiągnięcia danego celu, należy wybierać środki najmniej restrykcyjne, niedogodności natomiast wynikające z ich zastosowania powinny pozostawać w odpowiedniej relacji do urzeczywistnianego celu. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej błędnie twierdzi, że cel regulacji z art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych jest osiągnięty wtedy, gdy ogólna zaprogramowana wartość wygranych w automacie jest równa lub większa 75%. Jak wskazano wyżej, celem omawianego unormowania jest jednak - na co wskazuje w szczególności stosowny fragment uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej - ochrona graczy poprzez ustalenie minimalnej zaprogramowanej wartości wygranej na poziomie 75% kwoty wpłaconych składek. Środkiem do realizacji tego celu jest zobligowanie podmiotów urządzających gry na automatach (jak również na automatach o niskich wygranych, stosownie do treści art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej) do takiego zaprogramowania automatów, aby wartość wygranych w każdej z gier zainstalowanych w tym automacie nie była niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wspomniany środek realizacji celu unormowania z art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych jest nieproporcjonalny do założonego celu.

Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej w związku z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w stanie faktycznym sprawy. Wskazany jako naruszony art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi, że "podmioty prowadzące działalność w zakresie gier na automatach są obowiązane dostosować automaty eksploatowane w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy". Z kolei zgodnie z ust. 2 tego samego artykułu, "przepis art. 18 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się również do podmiotów prowadzących na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia, działalność w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach oraz w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Do automatów i automatów o niskich wygranych eksploatowanych przez te podmioty w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ust. 1". Obowiązku dostosowania użytkowanych automatów do gier dotyczy również wskazany przez autora skargi kasacyjnej § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r., zgodnie z którym dostosowanie eksploatowanych automatów do wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, w terminie określonym w art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej wymaga potwierdzenia przez jednostkę badającą, przy czym potwierdzenie to wyraża się w uzupełnieniu do opinii, w terminie nieprzekraczającym 40 dni od dnia wejścia w życie rozporządzenia.

Uzasadniając ten zarzut, autor skargi kasacyjnej stwierdził, że przedmiotowy automat do gier nie podlegał obowiązkowi dostosowania do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych i uzyskania potwierdzenia w formie uzupełnienia do opinii technicznej), skoro automat ten spełniał już wymogi przewidziane wspomnianym przepisem ustawy o grach hazardowych. Argumentację na poparcie zarzutu naruszenia wspomnianych przepisów autor skargi kasacyjnej oparł na własnej wykładni art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, czyli na założeniu, że spełnienie wymogu wynikającego z tego przepisu następuje również wówczas, gdy łączna średnia wypłacalność wszystkich gier zainstalowanych w automacie nie jest niższa niż 75%.

Powyżej Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, dlaczego taka wykładnia nie jest prawidłowa i że przepis ten należy odczytywać w ten sposób, iż zaprogramowana wartość wygranych w każdej z zainstalowanych gier odrębnie nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek. Mając na uwadze tę ocenę oraz fakt, że w skardze kasacyjnej nie został zakwestionowany stan faktyczny przyjęty jako podstawa wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji (skoro kasator nie zarzucił naruszenia stosownych przepisów postępowania), stwierdzić należy, że analizowany zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej w związku z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r. jest bezzasadny. Skoro bowiem Sąd pierwszej instancji przyjął, że z opinii technicznej badania poprzedzającego rejestrację automatu o niskich wygranych [...] z dnia [...] maca 2009 r. wynika, iż wypłacalność jednej z gier wynosi 50%, to bez wątpienia automat ten - w zakresie tej gry - nie spełniał wymogu określonego w art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Z tego względu za trafną należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że organy administracji nie naruszyły prawa uznając, iż przedmiotowy automat – stosownie do postanowień art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej – wymagał dostosowania do wspomnianego wymogu, czyli przeprowadzenia badania przez jednostkę badającą i uzyskania potwierdzenia w formie uzupełnienia do opinii technicznej, a więc działań określonych w § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia MF z 9 marca 2012 r.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie miała usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu, stosownie do treści art. 184 p.p.s.a.