Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3303/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie : NSA Adam Mikusiński WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik ( spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2005 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku Nr [...] na podstawie art.25 ust.1 pkt 8a, art. 81 ust.1 i 2 , oraz art. 81 ust. 1a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej ( Dz. U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm.), po wszczęciu w dniu [...] roku postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, Dyrektor Izby Celnej w K. zwolnił M.S. ze służby stałej w Izbie Celnej w K. z dniem doręczenia decyzji.

Decyzja powyższa zapadła po wszczęciu na podstawie art. 61 k.p.a. postępowania w sprawie zwolnienia M.S. ze służby w związku z otrzymaniem w dniu [...]r. przez Izbę Celną zawiadomienia pochodzącego od Prokuratury Rejonowej w G. o przesłaniu w dniu [...]r. w sprawie sygn. [...] aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w.

W dniu [...] roku M.S., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zwolnienia go ze służby celnej i uchylenie decyzji z dnia [...]r. Nr [...] oraz umorzenie postępowania, ewentualnie zawieszenie wszczętego postępowania i na ten czas przywrócenie M.S. do służby celnej. We wniosku zarzucone zostało, iż wydający ją organ uchybił treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy przepis art.25 ust.1 pkt.8a ustawy o Służbie Celnej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 kwietnia 2003r. ( Dz. U. Nr 120 poz. 1120 ) zdawał się w sposób oczywisty naruszać art.2 i art. 42 ust.3 Konstytucji RP, a Rzecznik Praw Obywatelskich rozważał możliwość wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności tegoż przepisu z Konstytucją.

Pełnomocnik M.S. w swoim wniosku wskazał również na naruszenie art. 2 Konstytucji RP i art. 7 k.p.a. w związku z art. 3 i 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks celny oraz zmianie ustawy o Służbie Celnej ( Dz. U. Nr 120 poz. 1120 ) poprzez nieuwzględnienie zakazu retroakcji i zastosowanie w podstawie prawnej decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza celnego ze służby przepisu prawa, który wszedł w życie 11 sierpnia 2003r., zatem po wcześniejszym zdarzeniu jakim było wniesienie aktu oskarżenia w dniu [...] roku. Nadto wskazane zostało naruszenie art. 186 § 1 kodeksu pracy i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów wychowawczych ( Dz. U. Nr 60 poz. 277 ) polegające na zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego korzystającego z urlopu wychowawczego w sytuacji, gdy zwolnienie ze służby nastąpiło w oparciu o art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o służbie celnej, a mianowicie z powodu wniesienia aktu oskarżenia przeciwko funkcjonariuszowi, co w kontekście konstytucyjnej zasady domniemania niewinności nie wypełnia znamion § 4 rozporządzenie w sprawie urlopów wychowawczych.

Pełnomocnik M.S. wskazał dodatkowo na naruszenie przepisu art. 30 ust. 1 ustawy z 23 maja 1991r. o związkach zawodowych, gdyż Dyrektor Izby Celnej przed wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby nie zwrócił się do organizacji związkowej o informację o pracownikach korzystających z jej ochrony.

W dniu [...] wydane zostało przez Dyrektora Izby Celnej postanowienie Nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie w związku z brakiem przesłanek wskazanych w treści art. 97 § 1 k.p.a.

W dniu [...]r. Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 25 ust.1 pkt. 8a i art. 81 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej ( Dz. U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm.) wydał decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] roku.

Z motywów rozstrzygnięcia wynikało, iż organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów strony. Uznał bowiem za bezsporny fakt wniesienia przeciwko M.S. w dniu [...] roku aktu oskarżenia o [...]. Powołując się na treść art. art. 25 ust.1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej ( Dz. U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm.) Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż norma ta nakłada na organ administracji obowiązek zwolnienia funkcjonariusza ze służby w wypadku wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia o [...], a zwolnienie takie jest równoznaczne z dyspozycją § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. w sprawie urlopów wychowawczych ( Dz. U. Nr 60 poz. 277).

Na powyższą decyzję, nie godząc się ze stanowiskiem organu administracji, M.S., za pośrednictwem swojego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę , w której zarzucił rażące naruszenie prawa, a to art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2 pkt 1, art. 3 ust.1 i art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003r. o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz zmianie ustawy o Służbie Celnej ( Dz. U. Nr 120 poz. 1122) poprzez powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 25 ust.1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej

( Dz. U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm. ), który nie mógł mieć zastosowania w sprawie w związku z zasadą nie działania prawa wstecz, o czym świadczy zestawienie dat zawiadomienia organów celnych o wniesieniu aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu i wejścia w życie art. 25 ust.1 pkt 8a .

Podniósł również, iż podstawa prawna zaskarżonej decyzji, a to wskazany przepis art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej ( Dz. U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm.) pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą domniemania niewinności wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP., który to pogląd podzielił Rzecznik Praw Obywatelskich występując z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 roku o zmianie ustawy Kodeks celny oraz ustawy o Służbie Celnej. Fakt ten zdaniem skarżącego uzasadniał jego wniosek o zawieszenie toczącego się postępowania, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czego organ nie uczynił naruszając tym samym art. 97 § 1 k.p.a..

W opinii skarżącego zaskarżone rozstrzygnięcie w istocie wynikało z przyczyn pozaprawnych, a to potrzeb radykalnego zmniejszenia stanu osobowego funkcjonariuszy celnych, a cel ten osiągnięto pospiesznym tworzeniem przepisów naruszających podstawowe normy państwa prawa.

W skardze ponowione zostały zarzuty dotyczące naruszenia norm kodeksu pracy, a także wskazano na uchybienia proceduralne polegające na naruszeniu art. 110 k.p.a. , gdyż zdaniem skarżącego organ w toku powtórnego postępowania zainicjowanego wnioskiem strony o ponowne rozpatrzenie sprawy podjął próbę uzupełnienia czynności procesowych I instancji, z którymi wiązały się skutki materialnoprawne i procesowe, a to – wydanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania i zawiadamianie strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie.

Nadto pełnomocnik skarżącego wskazał, iż organ mylnie odczytał treść odwołania przyjmując, iż zawarty tam został wniosek o zawieszenie postępowania, gdy w rzeczywistości w odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. postulował jej oddalenie. Podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] roku

dodatkowo wyjaśnił, iż wystąpienie Rzecznika Praw Obywatelskich, na które powołuje się skarżący, nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a art. 25 ust. 1 pkt 8a znowelizowanej ustawy o Służbie Celnej stanowi prawo powszechnie obowiązujące nakładające na Dyrektora Izby Celnej bezwzględny obowiązek.

Rozstrzygnięcie w sprawie nastąpiło w zgodności z przepisami procedury administracyjnej i nie naruszono zasad określonych w dyspozycjach art. 6 i 7 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. Nr 153, poz.1270) – zwanej dalej p.p.s.a. W konsekwencji, stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Jak stanowi art. 2 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne powołane do kontroli spraw sądowoadministracyjnych sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, w świetle brzmienia art.145 § 1 p.p.s.a., iż sądy te badają czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto badają czy organ administracyjny nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Przy czym, jak głosi art.134 §1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również

z urzędu.

Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ranga zarzutu niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 roku o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz ustawy o Służbie Celnej ( Dz. U. Nr 120 poz. 1122 ) nowelizującego dotychczasowe brzmienie art. 25 ustawy z dnia 24 lipca 1999 roku o Służbie celnej ( Dz. U. Nr 72, poz. 802 ) poprzez wprowadzenie do tegoż przepisu nowego punktu 8a, uzasadnia potrzebę rozważenia tego zarzutu w pierwszej kolejności.

W tym zakresie punktem wyjścia musi być niewątpliwie przepis art. 8 ust.2 oraz art. 178 Konstytucji, a w konsekwencji ustalona i utrwalona linia orzecznicza, która znalazła wyraz w orzeczeniach Trybunału wydanych w sprawach oznaczonych sygnaturami

P 12/98, P 8/99, P 8/00, U 4/97, SK 19/99. Najlepiej jednak została wyrażona w wyroku Pełnego Składu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31.01.2000 r. P 4/99. Stwierdzono tam, że w żadnym przypadku podstawą odmowy zastosowania przez sąd przepisów ustawowych nie może być zasada bezpośredniego stosowania Konstytucji. To podstawowe stwierdzenie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje przede wszystkim, że bezpośredniość stosowania Konstytucji nie oznacza kompetencji do kontroli konstytucyjności obowiązującego ustawodawstwa przez sądy i inne organy powołane do stosowania prawa. Tryb tej kontroli został bowiem wyraźnie i jednoznacznie ukształtowany przez samą Konstytucję. Przepis art. 188 Konstytucji zastrzega orzekanie w tych sprawach do wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, przewidziane w art. 178

ust. 1 Konstytucji, obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca ( tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 23.sierpnia 1994 r. sygn. I PRN 53/94, OSNPiUS 1994, nr 11, poz. 179 i wyrok Sąd Najwyższego z dnia 30 października 2002 r. sygn. V CKN 1456/00 LEX nr 57237).

To ostatnie stwierdzenie ma w niniejszej sprawie istotne znaczenie. Pozostaje poza dyskusją, iż w dniu 19 października 2004 roku zapadło orzeczenie sygn. K1/04OTK-A 2004/9/93 stwierdzające, iż art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej ( Dz. U. Nr 120, poz. 1122) jest zgodny z art. 32 oraz nie jest niezgodny z art. 42 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jest zatem oczywiste, iż rozpatrywany zarzut skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny musiał uznać za bezzasadny, przeciwne zachowanie oznaczałoby bowiem, albo przeoczenie przez sąd orzekający jednoznacznego stanowiska Trybunału, albo jego zlekceważenie.

Tym samym, wobec wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stał się bezprzedmiotowy.

Kolejny zarzut skarżącego zmierzający do wykazania rażącego naruszenia prawa dotyczył rozstrzygnięcia zagadnienia intertemporalnego związanego zdaniem skarżącego z zastosowaniem przez organ celny, do wszczętego przed datą wejścia w życie znowelizowanego art. 25 ustawy o Służbie Celnej postępowania, przepisów nowych, mimo wyraźnego brzmienia art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 roku o zmianie ustawy Kodeks celny oraz ustawy o Służbie celnej ( Dz. U. Nr 120 poz. 1122 ) nakazującego stosowanie przepisów dotychczasowych w sprawach wszczętych i nie zakończonych ostatecznie.

Zarówno w doktrynie jak i w judykaturze wypracowano model rozwiązywania problemów intertemporalnych, jakiemu powinien odpowiadać wewnętrznie spójny system prawa. Rozwinięta przez Trybunał Konstytucyjny linia orzecznicza jest jednolita i zawiera czytelne rozwiązanie zagadnień związanych ze stosowaniem nowego prawa do zdarzeń sprzed jego wejścia w życie. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż reguł niedziałania prawa wstecz stanowi istotny składnik zasady zaufania obywateli do państwa, a jej treścią jest zakaz nadawania mocy wstecznej zwłaszcza przepisom normującym prawa i obowiązki obywateli, jeżeli prowadzi to do pogorszenia ich sytuacji w stosunku do stanu poprzedniego ( por. wyrok TK z 29 stycznia 1992 r., K. 15/01, OTK 1992, cz. I, poz. 8). Zasada niedziałania prawa wstecz, jak przypomniał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 31 marca 1998 r., K. 24/97 (OTK 1998, poz. 6) polega na tym, aby nie stanowić prawa, które nakazywałoby stosowanie nowo ustanowionych norm do sytuacji powstałych przed wejściem tych norm w życie.

Natomiast zasada bezpośredniego działania nowego prawa, polegająca na tym, iż od dnia wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń czy też stanów rzeczy danego rodzaju - zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych przepisów, ale trwają w czasie dokonywania zmian prawa - jest rozwiązaniem bardzo prostym, a jego zaletą jest to, iż od wejścia w życie nowego prawa wszyscy uwikłani w sytuacje prawne i stosunki prawne danego rodzaju mają być traktowani jednakowo, według takich samych norm. Stanowisko takie znalazło wyraz m.in. w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 2 marca 1993 r., K. 9/92 (OTK 1993, cz. I, poz. 6) oraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 1997 r., FPK 11/97 publ. w ONSA 1/1998, poz. 10).

Bez wątpienia zdarzenie jakim było wniesienie przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia miało miejsce przed wejściem w życie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej. Był to jednak stan rzeczy , który trwał nadal, już w czasie obowiązywania znowelizowanego art. 25 ust.1 ustawy o Służbie Celnej. Zastosowanie zatem nowej regulacji prawnej nie łączyło się z przekroczeniem zakazu retroakcji sensu stricte. Należy też zwrócić uwagę, iż zastosowanie w stosunku do skarżącego znowelizowanego art. 25 ustawy o Służbie Celnej nie pozbawiało M.S. praw nabytych, ani też nie godziło w bezpieczeństwo prawne zakłócając zasadę praworządności i zaufania obywateli do państwa. Wręcz przeciwnie, trudne do pogodzenia z zasadą równego traktowania obywateli wynikającą z treści art. 32 Konstytucji RP, byłoby uznanie, iż funkcjonariusze służb celnych, co do których wniesiony został akt oskarżenia o [...] przed dniem [...]r., a sprawa karna nie została do tego dnia zakończona, mogą być traktowani w sposób łagodniejszy niż funkcjonariusze, którzy zostali oskarżeni po wskazanym dniu.

Trzeba także zauważyć, iż ustawa nowelizacyjna zawiera intertemporalną regulację zabezpieczającą "interes w toku" służącą respektowaniu zasady zaufania.

Jak stanowi art. 3 ust 1, wskazanej ustawy nowelizującej ustawę o Służbie Celnej, postępowania wszczęte i nie zakończone ostatecznie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z zastrzeżeniem dotyczącym postępowań, dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zwrotów lub umorzeń określonych przepisami działu V tytułu VII ustawy zmienianej w art. 1 oraz wyznaczenia lub uznania miejsca, w którym mogą być dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego.

Istotnym dla oceny słuszności stanowiska skarżącego było przeto ustalenie daty wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją.

Za datę tę zdaniem Sądu należało przyjąć dzień [...] roku, bowiem jak wynika z akt sprawy, w dniu tym sporządzone zostało zawiadomienie o wszczęciu, w oparciu o art. 61 k.p.a., postępowania w sprawie o zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 25 ust.1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej.

Art. 25 ust.1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej wszedł w życie w dniu 11 sierpnia 2003 roku. Jak z powyższego wynika, postępowanie w sprawie o zwolnienie skarżącego ze służby wszczęte zostało w chwili obowiązywania tej normy prawnej, co w konsekwencji nie odpowiada dyspozycji art. 3 ust 1 ustawy o zmianie ustawy Kodeks Celny oraz ustawy o Służbie Celnej.

Należy także zauważyć, iż z brzmienia wskazanej regulacji prawnej nie wynika, by wolą ustawodawcy było ograniczenie zastosowania przepisu art. 25 ust. 1 pkt 8a tylko wobec tych osób, przeciwko którym wniesiony został akt oskarżenia po dacie wejścia w życie ustawy. Podobne stanowisko, odnośnie co prawda innej przesłanki występującej w treści art. 25 ust. 1 analizowanej ustawy, a to skazania prawomocnym wyrokiem sądu za [...] zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2002 roku sygn. II SA 4012/ 01 publ. LEX nr 83724, stwierdzając, iż czas, w jakim doszło do skazania, nie ma żadnego znaczenia przy podejmowaniu decyzji na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 tego aktu prawnego, a przepisy ustawy nie wiążą możliwości zastosowania jej art. 25 ust. 1 pkt 3 z datą powzięcia przez organ administracji informacji o skazaniu.

Pogląd ten uzasadniają w szczególności wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Służby Celnej, które muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu. W tym miejscu podążając za stanowiskiem doktryny ( por. M. Zieliński. Wykładania prawa, Zasady, reguły, wskazówki wyd. Lexis Nexis 2002r.) należałoby, mimo ustalenia jednoznaczności językowej przepisu, poddać go również interpretacji celowościowej i funkcjonalnej. Koncepcja taka, modyfikująca zasadę clara non sunt interpretanda w zasadę interpretetio cessat in claris sugeruje konieczność sprawdzenia, czy uzyskana jednoznaczność przepisu nie prowadzi do sprzeczności w systemie prawa lub czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie poprzestał wyłącznie na wykładni językowej przepisu art. 25 ust. pkt 8a ustawy o Służbie Celnej, uznając za konieczne sięgniecie do dalszych metod interpretacyjnych.

Przy interpretowaniu treści normy prawnej szczególną rolę odgrywa ustalenie jej celu, to znaczy rezultatu, jaki w sferze stosunków społecznych zamierzono osiągnąć za pomocą tej normy.

W wyroku z dnia 21 grudnia 2004 roku sygn. SK 19/03 Trybunał Konstytucyjny wskazał na charakter służby celnej i stojące przed nią zadania wymagające od osób pełniących tę służbę posiadania cech dających gwarancję należytego wykonywania zadań w zakresie celnej polityki państwa, a w wyroku sygn. K 1/04, OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 9, Trybunał stwierdził, że zadania Służby Celnej mają wymiar wieloaspektowy. Stanowią one realizację celów przypisywanych tradycyjnie z jednej strony - służbom pionu śledczego, z drugiej zaś - skarbowego. Należy zwrócić uwagę na doniosłość prawidłowego wykonywania zadań Służby Celnej dla budżetu państwa, a "troska o dobro służby publicznej, w tym Służby Celnej, usprawiedliwia zastosowanie indywidualnych rygorów prawnych zdeterminowanych jej specyfiką, nawet jeżeli cechować je będzie duży stopień represyjności." ( vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego 19 października 2004 roku sygn. K1/04OTK-A 2004/9/93 ).

Reasumując, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego fakt wniesienia przeciwko funkcjonariuszowi celnemu aktu oskarżenia o [...], jest zdarzeniem, które w świetle wymagań postawionych przez ustawodawcę osobom, które chcą pełnić służbę celną, w szczególności w świetle art. 2 ust 5 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym funkcjonariusz celny musi posiadać nieposzlakowaną opinię, pociąga za sobą obowiązek zwolnienia go ze służby. W pojęciu natomiast " wniesienie aktu oskarżenia" mieszczą się również zdarzenia, które miały miejsce przed dniem wejścia w życie pkt 8a art. 25 ust 1 wskazanej ustawy, jeżeli do dnia jej wejścia w życie sprawa karna tocząca się wskutek wniesienia tego aktu oskarżenia nie została prawomocnie zakończona.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego wykazujących naruszenie przez organ administracji przepisów kodeksu pracy Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd organu i uznał, iż zwolnienie ze służby w oparciu o art. 25 ust.1 pkt. 8a ustawy o Służbie Celnej odpowiada swoim charakterem rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z przyczyn zawinionych przez pracownika. Problematyka natomiast związana z oceną zachowania się organów związków świadczyła o tym, iż nie miała wpływu na rozstrzygniecie w sprawie.

Podniesione w skardze pozostałe zarzuty o charakterze proceduralnym uznane zostały jako niesłuszne, a również i one nie mogły mieć wpływu na ostateczne rozstrzygniecie.

Z tych więc względów, w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

su.