Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 397/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 125b ust. 1 i ust. 5 pkt. 1, art. 125c ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1061
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t. j.)
article: art. 55 ust. 1, art. 55a ust. 7 i ust. 6,
journal: Dz.U. 2021 poz 1133
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2024 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zachowania prawa do 100 % uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) w związku z art. 125b ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1080 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] odmawiającą E.C. zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lipca 2023 r. do dnia [...] września 2023 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2023 r. E.C. zwróciła się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o uznanie zwolnienia lekarskiego w okresie od dnia [...] lipca 2023 r. do dnia [...] września

2023 r. jako zwolnienia w związku z leczeniem następstw po wypadku w służbie w dniu [...] maja 2019 r. i wypłacenie 100% uposażenia.

W związku z powyższym wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] października 2023 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie m.in. art. 125b ust. 1 w zw. z art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, odmówił stronie zachowania prawa do 100% uposażenia we wnioskowanym okresie.

W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył historię zwolnień lekarskich strony od dnia wypadku w służbie, tj. od [...] maja 2019 r. i stwierdził, że w zaświadczeniu lekarskim niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni, spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą, oznacza się kodem literowym "A". Na podstawie ww. kodu organ dokonuje oceny, czy zwolnienie lekarskie pozostaje w związku z tą samą chorobą, która spowodowała uprzednią niezdolność do pracy, o ile pomiędzy nimi nie upłynęło więcej niż 60 dni.

W stanie faktycznym sprawy przerwy pomiędzy zwolnieniami były dłuższe niż 60 dni. Po upływie tego terminu, lekarz nie może oznaczać zwolnienia lekarskiego kodem "A" i nie jest to błąd lekarza, a wymóg prawny. Brak takiego zapisu w zaświadczeniach lekarskich pozwala na domniemanie, że choroba nie ma związku z poprzednią - wynikającą bezpośrednio z wypadku. Wystawienie zwolnienia po upływie 60 dniowej przerwy i opatrzenie kolejnych zwolnień kodem "A" nie dowodzi, że zwolnienie ma związek z wypadkiem w służbie, a jedynie jest kontynuacją stanów chorobowych rozpoczętych po tej przerwie.

Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie termin 60 dniowy był przekraczany kilkukrotnie. Po upływie tego terminu, lekarz nie może oznaczyć zwolnienia lekarskiego kodem literowym "A". Stąd kod literowy "A" nie odnosił się do wypadku mającego miejsce w dniu [...] maja 2019 r., tylko do urazów powstałych później.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzucia organowi m.in. zaniechanie należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy celem ustalenia, czy schorzenie występujące u strony po wypadku było następstwem wypadku w służbie.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że funkcjonariuszka od dnia [...] października 2022 r. do dnia [...] października 2023 r. przebywała na kolejnych zwolnieniach lekarskich. Zwolnienia od [...] października 2022 r. do [...] listopada 2022 r. oraz od dnia [...] listopada 2022 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. były wystawione z przerwą powyżej 60 dni od ostatniego zwolnienia na jednostkę chorobową związaną z wypadkiem w służbie, stąd lekarz nie miał możliwości oznaczenia ich kodem literowym "A" jako zwolnienia kontynuującego leczenie jednostki chorobowej rozpoczętej po wypadku w dniu [...] maja 2019 r. Dopiero zwolnienie lekarskie od dnia [...] grudnia 2022 r. do dnia [...] grudnia 2022 r., było opatrzone kodem literowym "A". Podobnie oznaczono kolejne zwolnienie tj. od dnia [...] grudnia 2022 r. do dnia [...] stycznia 2023 r., od dnia [...] stycznia 2023 r. do dnia [...] lutego 2023 r., od dnia [...] lutego 2023 r. do dnia [...] marca 2023 r., od dnia [...] marca 2023 r. do dnia [...] kwietnia 2023 r., od dnia [...] kwietnia 2023 r. do dnia [...] maja 2023 r., od dnia [...] maja 2023 r. do dnia [...] lipca 2023 r. oraz od dnia [...] lipca 2023 r. do dnia [...] września 2023 r.

W ocenie organu odwoławczego, zwolnienie lekarskie na okres od dnia [...] grudnia 2022 r. do dnia [...] grudnia 2022 r., jak również pozostałe kolejne zwolnienia, zawierało kod literowy "A", gdyż było kontynuacją jednostki chorobowej rozpoczętej w dniu [...] października 2022 r. Zwolnienie to nie pozostawało zatem w związku z wypadkiem w służbie w dniu [...] maja 2019 r. Istotny jest tu czas trwania przerwy pomiędzy wypadkiem a zwolnieniem, która – jeżeli jest względnie długa – może wskazywać na zakończenie się procesu chorobowego, a nowa niezdolność do pracy z powodu tej samej choroby jest już traktowana jak efekt nowego procesu chorobowego.

Organ wyjaśnił, że funkcjonariuszka bezpośrednio po wypadku w dniu [...] maja 2019 r. nie przebywała na zwolnieniu lekarskim. Dopiero 2 miesiące po zdarzeniu uzyskała zwolnienie z zajęć służbowych z powodu choroby, powołując się na to zdarzenie.

Komendant Główny zaakcentował również, że z akt osobowych strony wynika, że [...] stycznia 2020 r. organ I instancji, w trybie art. 75c ust. 6 ustawy o Straży Granicznej, skierował funkcjonariuszkę na badania kontrolne do Poradni Badań Profilaktycznych [...] Oddziału Straży Granicznej w [...], a w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] stwierdzono u niej brak przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku.

Organ odwoławczy uwzględnił także fakt, że orzeczeniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] ustaliła stronie uszczerbek na zdrowiu w wymiarze 4% wskutek wypadku w służbie z dnia [...] maja 2019 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 921), ustalenie stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza następuje według stanu jego zdrowia z dnia ustalenia stopnia uszczerbku, po zakończeniu leczenia. Zatem warunkiem ustalenia stopnia uszczerbku jest zakończenie leczenia związanego z wypadkiem w służbie. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że wszelkie zwolnienia lekarskie wystawiane skarżącej po zakończeniu leczenia (w tym za okres od [...] lipca 2023 r. do [...] września 2023 r.) nie były i nie mogły być wydawane z powodu wypadku w służbie z dnia [...] maja 2019 r., lecz co najwyżej z powodu dolegliwości zaistniałych po zakończeniu leczenia wywołanego tym wypadkiem. Tym samym zwolnienia te - jako niespełniające dyspozycji art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy o SG - nie uzasadniają zachowania przez stronę prawa do świadczenia w wysokości 100% uposażenia.

E.C. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej w zw. z art. 55 ust. 1 i 55a ust. 6 i 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2022 r., poz. 1732 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżącej nie należy się 100% uposażenia ponieważ nie wszystkie zwolnienia lekarskie były opatrzone kodem literowym "A", co w ocenie organu uniemożliwia uznanie, że późniejsze zwolnienia lekarskie nie pozostają z związku z wypadkiem na służbie.

Postawiła również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 k.p.a., poprzez brak ustalenia prawdy obiektywnej i oparcie rozstrzygnięcia na powierzchownej analizie dokumentów, zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy i dokonania ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, z którego jednoznacznie wynika, że skarżącej należy się 100% uposażenia za przebywanie na zwolnieniu lekarskim, a wszystkie zwolnienia lekarskie, w tym zwolnienia objęte niniejszą skargą pozostawały w związku przyczynowym z wypadkiem na służbie;

b) art. 77 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a tym samym niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności dokumentów w postaci zwolnień lekarskich, zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy w celu ustalenia, czy schorzenia i zwolnienia były następstwem wypadku na służbie i oparcie rozstrzygnięcia głównie na fakcie, że niektóre zaświadczenia nie zostały opatrzone kodem literowym "A", co w ocenie organu ma przesądzać, iż zwolnienia te nie pozostają w związku z wypadkiem na służbie.

W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ i zobowiązanie go do wydania nowej decyzji zgodnie z pierwotnym wnioskiem skarżącej. Wniosła również o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczność jej zasadności, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy obydwu instancji zbyt wielkie znaczenie przypisują oznaczeniu zaświadczeń właściwym kodem literowym. Oznaczenie zaświadczeń kodem literowym w żaden sposób nie wskazuje na to, że dany uraz (dokumentowany zaświadczeniem) jest następstwem wypadku związanego z pełnieniem służby czy nie. Takie ustalenia należałoby poczynić, zasięgając wiadomości specjalnych, a więc przeprowadzając dowód z opinii biegłego lekarza medycyny pracy, czego organy w tej sprawie nie uczyniły.

Zdaniem skarżącej, organ niewłaściwie interpretuje treść art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej. Przepis ten, dla przyznania funkcjonariuszowi Służby Granicznej prawa do 100% uposażenia na zwolnieniu, wymaga tego, aby funkcjonariusz przedłożył zwolnienie lekarskie obejmujące okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć służbowych a zwolnienie od zajęć służbowych jest następstwem wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Przepis ten nie wymaga natomiast, aby zaświadczenie/zwolnienie lekarskie było oznaczone określonym kodem. Zaświadczenie/zwolnienie lekarskie ma tylko dokumentować niezdolność do pełnienia służby, a schorzenie ma być następstwem wypadku przy służbie, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

Skarżąca przywołała treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 304/18, na poparcie stanowiska, że organ błędnie interpretuje przepisy ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Skarżąca zwróciła uwagę, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podniósł również kwestię przyznania jej [...] lutego 2021 r. przez [...] Rejonową Komisję Lekarską w [...] 4% uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem w służbie, co następuje po zakończeniu leczenia. Jednakże w żadnej dokumentacji medycznej przedłożonej do ww. Komisji Lekarskiej, jak również w orzeczeniu z dnia [...] lutego 2021 r. nie ma wzmianki o zakończeniu leczenia urazu nabytego przez skarżącą w służbie. Wręcz przeciwnie, w ww. dokumentacji znajdują się informacje, że skarżąca została zakwalifikowana do operacji - rekonstrukcji stawu skokowego (ATS), gdyż w opinii lekarzy specjalistów tylko taki zabieg daje jej szansę na poprawę stanu zdrowia i funkcjonalności w zakresie chodzenia. Właśnie taką operację skarżąca miała zaplanowaną w 2021 r., ale z powodu pandemii szpital wstrzymał do odwołania tego rodzaju zabiegi, ale w momencie ich wznowienia zostanie listownie o tym powiadomiona.

Skarżąca zaakcentowała, iż od [...] lutego 2021 r. kilkakrotnie przebywała na zwolnieniach lekarskich, które organ pierwszej instancji uznał za zwolnienia związane z wypadkiem w służbie, czyli otrzymała za nie pełne wynagrodzenie zasadnicze.

Reasumując, w ocenie skarżącej, organy obu instancji nie rozpoznały sprawy z należytą starannością i dokładnością; nie wyjaśniły w pełni jej stanu faktycznego; pominęły dowody sporządzone przez lekarza specjalistę, który wprost wskazał, że zwolnienie lekarskie bezpośrednio wiąże się z urazem w służbie, a tym samym - wbrew przepisom - zaniechały należytej wnikliwości i bezstronności, jak też pominęły słuszny interes strony. Skarżąca uznała, że jej sprawa nie była prowadzona w sposób budzący zaufanie strony do organu administracyjnego, zaś organ wybiórczo przywoływał w uzasadnieniu decyzji przepisy, które pasowały mu do koncepcji rozstrzygnięcia mającego na celu pozbawienie jej 20% uposażenia zasadniczego za okres od [...] lipca 2023 r. do [...] września 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1233/23 oddalił skargę E.C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od [...] grudnia 2022 r. do [...] grudnia 2022 r.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela wyrażone w tym wyroku stanowisko WSA w Warszawie, które zachowuje aktualność również w realiach niniejszej sprawy dotyczącej zachowania prawa do 100% uposażenia zasadniczego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie późniejszym, tj. od dnia [...] lipca 2023 r. do dnia [...] września 2023 r., jednak w niezmienionym stanie faktycznym w zakresie okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia tej sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 125b ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, który normuje zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi w razie choroby. Zgodnie z art. 125b ust. 1 tej ustawy, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia. Wyjątki od tej zasady przewiduje art. 125b ust. 5 ustawy wymieniający przypadki, w których funkcjonariuszowi wypłaca się 100% uposażenia mimo zwolnienia od zajęć służbowych. W myśl art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy, funkcjonariusz zachowuje prawo do 100% uposażenia, jeżeli wystawione mu zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby.

Zgodnie zaś z art. 125c ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy, z zastrzeżeniami przewidzianymi w art. 125c ust. 1 ustawy o Straży Granicznej.

Jak wskazuje art. 55 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie jest wystawiane zgodnie ze wzorem ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnionego bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w formie dokumentu elektronicznego podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo z wykorzystaniem sposobu potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych dostępnego w systemie teleinformatycznym udostępnionym bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Natomiast, jak stanowi art. 55a ust. 7 tej ustawy, w przypadku gdy wystawienie zaświadczenia lekarskiego w formie dokumentu elektronicznego, o którym mowa w art. 55 ust. 1, nie jest możliwe, w szczególności w przypadku braku możliwości dostępu do Internetu lub braku możliwości podpisania zaświadczenia lekarskiego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo z wykorzystaniem sposobu potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych dostępnego w systemie teleinformatycznym udostępnionym bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wystawiający zaświadczenie lekarskie w dniu badania przekazuje ubezpieczonemu zaświadczenie lekarskie wystawione na formularzu zaświadczenia lekarskiego wydrukowanym z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 55 ust. 1, zawierające dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1-8 i 10, opatrzone jego podpisem i pieczątką.

Z kolei w myśl art. 57 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, w zaświadczeniu lekarskim o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne informacje o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość zgodnie z art. 7 pkt 2, art. 8, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 16 podaje się z zastosowaniem następujących kodów literowych: A, B, C, D, E. Przy czym kod A oznacza niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni - spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą. Na podstawie tego kodu właściwy organ dokonuje oceny, czy zwolnienie lekarskie pozostaje w związku z tą samą chorobą, która spowodowała uprzednią niezdolność do pracy, o ile pomiędzy nimi nie upłynęło więcej niż 60 dni. Od tej oceny uzależniona wysokość wypłaty uposażenia funkcjonariusza za okres zwolnienia (80% albo 100% uposażenia).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2022 r. sygn. akt [...], (publ. LEX nr [...]), zgodnie z którym sumowanie następujących po sobie w krótkich odstępach czasu okresów niezdolności do pracy (służby) z powodu tej samej choroby służy oddzieleniu stanów przemijających od ustabilizowanych. Jeżeli bowiem ten sam proces chorobowy czyni pracownika wielokrotnie niezdolnym do pracy w dość krótkich odstępach czasu, to uzasadnione jest przypuszczenie, że wpływ stanu zdrowia na zdolność do pracy nie ma charakteru czasowego (przemijającego). Rozpoczęcie biegu okresu zasiłkowego z każdą taką niezdolnością od nowa pozwalałoby na przebywanie na zasiłku bez końca, mimo iż w rzeczywistości stan zdrowia kwalifikowałby pracownika do renty z tytułu niezdolności do pracy. Istotny jest tu jedynie czas trwania przerwy, która - jeżeli jest względnie długa (ustawodawca wskazuje na okres 60 dni) - może wskazywać na zakończenie się procesu chorobowego, a nowa niezdolność do pracy z powodu tej samej choroby jest już traktowana jako efekt nowego procesu chorobowego. Nowy okres zasiłkowy otwiera się, gdy przerwa w niezdolności do pracy spowodowanej tą samą chorobą była dłuższa niż 60 dni. Wskazać należy, że odnoszenie pojęcia "ta sama choroba" do tych samych numerów statystycznych, zgodnych z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10, jest mylące, gdyż nie chodzi o identyczne objawy odpowiadające tym numerom statystycznym, lecz o opis stanu klinicznego konkretnego układu lub narządu, który - choć daje różne objawy, podpadające pod różne numery statystyczne - wciąż stanowi tę samą chorobę, skoro dotyczy tego samego narządu lub układu (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II UK 86/08, publ. LEX nr 566009).

Z podanych powodów, zdaniem Sądu, organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, że zwolnienie lekarskie obejmujące okres od [...] lipca 2023 r. do [...] września 2023 r. nie pozostawało w związku z wypadkiem w służbie, któremu skarżąca uległa w dniu [...] maja 2019 r., a który spowodował u niej uszczerbek na zdrowiu w wymiarze 4%. Zarówno stwierdzenie (orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]), że wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych, skarżąca jest zdolna do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym, jak i 4-procentowy uszczerbek na zdrowiu (określony orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] lutego 2021 r.) nie przekreślały możliwości wielokrotnego przebywania skarżącej na zwolnieniach lekarskich oznaczonych kodem A, a to wobec ujawniania się dolegliwości związanych z urazem nabytym w ramach wypadku w służbie w dniu [...] maja 2019 r. Jednak ww. kod literowy może być stosowany pod warunkiem, że przerwa pomiędzy kolejnymi okresami niezdolności do służby nie przekracza 60 dni. Natomiast w niniejszej sprawie bezspornie przerwa przekraczająca 60 dni wystąpiła w przypadku zwolnień wystawionych począwszy od dnia [...] października 2022 r., bowiem [...] i [...] października 2022 r. były dniami wolnymi od służby (sobota, niedziela), a wcześniej - od [...] września 2021 r. do [...] kwietnia 2022 r. (łącznie przez 205 dni) skarżąca była zwolniona z zajęć służbowych z powodu ciąży (z którą łączy się wystawienie kodu B), a potem - od [...] kwietnia 2022 r. do [...] października 2022 r. (tj. przez 182 dni) przebywała na urlopie macierzyńskim i rodzicielskim. Zatem po absencji związanej z ciążą i macierzyństwem kolejne wystawione jej zwolnienia lekarskie - jako niewątpliwie wystawione z przerwą powyżej 60 dni od ostatniego zwolnienia lekarskiego z tytułu jednostki chorobowej związanej z wypadkiem w służbie - nie mogły być oznaczone kodem literowym A. Taki kod mogło posiadać kolejne zwolnienie lekarskie wystawione za okres od [...] do [...] grudnia 2022 r., przy czym ww. kod oznacza tu, jak słusznie zauważył organ, kontynuację jednostki chorobowej leczonej w ramach zwolnienia lekarskiego rozpoczętego w dniu [...] października 2022 r., tj. po przerwie przekraczającej 60 dni.

Argumentacja skargi stanowi w zasadzie polemikę z ustaleniami organów obu instancji oraz z zastosowanymi przez nie przepisami. Stanowisko skarżącej prowadzi do wniosku, że mogłaby ona nieskończenie długo przebywać na zwolnieniach lekarskich w związku z wypadkiem w służbie z dnia [...] maja 2019 r. i pobierać z tego tytułu pełne uposażenie.

Należy zwrócić uwagę, że w przedstawionym przez skarżącą zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] lipca 2023 r. (k. 53-54 akt administracyjnych) wydający je lekarz zaświadczył, że niezdolność do pracy w okresie od [...] lipca 2023 r. do [...] września 2023 r. "jest następstwem wypadku przy pracy", któremu skarżąca uległa w dniu [...] maja 2019 r. Powyższe stwierdzenie nie jest jednak tożsame z uznaniem, że zwolnienie to nastąpiło "z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby". Użyte w art. 125b ust. 5 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej określenie "z powodu wypadku" oznacza, że ustawodawca położył szczególny nacisk na bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wypadkiem a zwolnieniem. Tymczasem jeżeli zwolnienie jest jedynie "następstwem" wypadku, to może świadczyć o tym, że ów związek przyczynowo-skutkowy ma już jedynie charakter pośredni, chociażby z uwagi na znaczny upływ czasu i związane z tym pojawienie się dodatkowych czynników mających wpływ na stan zdrowia funkcjonariusza.

Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze, uznając, że przeprowadzenie dowodów z przedstawionej przez skarżącą dokumentacji medycznej nie przyczyni się do wyjaśnienia istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności, bowiem to nie aktualny stan zdrowia skarżącej, czy też dotychczasowy przebieg leczenia był przesłanką zachowania prawa do 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, lecz przesłankę tą stanowiła – jak już wspomniano – potwierdzona właściwym zaświadczeniem lekarskim okoliczność, że powodem zwolnienia był wypadek pozostający w związku z pełnieniem służby. Ta okoliczność nie wynika natomiast w sposób przekonujący ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ze wskazanych wyżej przyczyn, przede wszystkim z powodu nieopatrzenia następujących po sobie od dnia wypadku zwolnień lekarskich kodem literowym "A".

Z tych przyczyn Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie zastosowały do niego właściwe przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.