Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 385/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 27 par. 1 pkt 9, art. 32, art. 33, art. 119 par. 1 i 2  art. 121 par. 1 i 5, art. 122 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skarg H. G., A. G., I. M., Małgorzaty Kühn na postanowienia Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016r. Nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargi


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej w skrócie: "Inspektor Powiatowy"), postanowieniem z dnia [...] 2016 r., nr [...] ([...]), nałożył na H. G. grzywnę w kwocie [...]zł i wezwał do jej wpłacenia w terminie do dnia 29 lutego 2016 r. na wskazany rachunek. Jednocześnie organ wskazał, iż w przypadku niewpłacenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Ponadto wzywał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] do dnia 29 lutego 2016 r. wskazując, iż w razie niewykonania obowiązku w terminie zostanie orzeczone wykonanie zastępcze.

W tym samym dniu Inspektor Powiatowy wydał jeszcze postanowienia o nr [...] ([...]), [...] ([...]) i [...] ([...]), którymi kolejno nałożył na:

- A. G. grzywnę w kwocie [...]zł i wezwał do jej wpłacenia w terminie do dnia 29 lutego 2016 r. na wskazany rachunek. Jednocześnie organ wskazał, iż w przypadku niewpłacenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Ponadto wzywał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] do dnia 29 lutego 2016 r. wskazując, iż w razie niewykonania obowiązku w terminie zostanie orzeczone wykonanie zastępcze;

- I. M. grzywnę w kwocie [...]zł i wezwał do jej wpłacenia w terminie do dnia 29 lutego 2016 r. na wskazany rachunek. Jednocześnie organ wskazał, iż w przypadku niewpłacenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Ponadto wzywał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] do dnia 29 lutego 2016 r. wskazując, iż w razie niewykonania obowiązku w terminie zostanie orzeczone wykonanie zastępcze.

- M. K. grzywnę w kwocie [...]zł i wezwał do jej wpłacenia w terminie do dnia 29 lutego 2016 r. na wskazany rachunek. Jednocześnie organ wskazał, iż w przypadku niewpłacenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Ponadto wzywał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] do dnia 29 lutego 2016 r. wskazując, iż w razie niewykonania obowiązku w terminie zostanie orzeczone wykonanie zastępcze.

W uzasadnieniu postanowień organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż w dniu 18 listopada 1992 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję o sygn. [...], w której nakazał M. Giełwanowskiej (obecnie K., A. G. oraz H. G. doprowadzenie rozbudowanej części budynku mieszkalnego, znajdującego się na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] do stanu zgodnego z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 1992 r., o sygn. [...] [...] Decyzja z dnia [...] 1992 r. stała się ostateczna i tym samym wykonalna.

Dalej organ wskazał m.in., iż w toku prowadzonego od 25 czerwca 2001 r. postępowania egzekucyjnego zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 sierpnia 2006 r., w którym Sąd stwierdził, że nie ma przeszkód do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jeżeli zaistnieje sytuacja, w której egzekucja taka stanie się dopuszczalna. Z kolei kolejnymi wyrokami z 21 kwietnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Po [...] i II SA/Po [...], dotyczącymi nałożonej grzywny oraz rozpoznania zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał na konieczność wystawienia nowego tytułu wykonawczego spełniającego wymogi określone w art. 27 oraz sporządzony zgodnie z art. 26 § 1 w związku z § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., według wzoru ustalonego aktualnie w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym w chwili wystawienia nowego tytułu wykonawczego.

Dalej wskazano, iż postanowieniem z dnia [...] 2009 r., [...], Inspektor Powiatowy nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: Inspektor Wojewódzki) po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] 2010 r. (sygn. [...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nr [...]. Postanowienie Inspektora Wojewódzkiego z [...] 2010 r. zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 czerwca 2010 r. o sygn. akt II SA/Po 195/10. Sąd wskazał m.in. na konieczność zbadania, czy zażalenia zobowiązanych z 10 grudnia 2009 r. nie zawierają również zarzutów dot. prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Dalej Inspektor Powiatowy wskazał, iż Inspektor Wojewódzki postanowieniem z dnia 13 września 2011 r. znak [...] uchylił postanowienie organu I instancji z 3 grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W międzyczasie ostatecznym postanowieniem z dnia [...] 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. ponownie oddalił zarzuty zobowiązanych w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W związku z powyższym Inspektor Powiatowy postanowieniem nr [...] nałożył na wszystkich zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł, określając, iż na etapie realizacji tego środka egzekucyjnego wobec poszczególnych zobowiązanych, grzywna ta uleganie podziałowi na każdego z zobowiązanych, stosownie do posiadanych udziałów w prawie własności nieruchomości. Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanych H. G. oraz A. G. i I. M. na ww. postanowienie, postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2015 r. (sygn. [...]) orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji stała się konieczność odrębnego nakładania grzywien w celu przymuszenia na każdego z zobowiązanych. W pozostałym zakresie organ II instancji potwierdził prawidłowość czynności urzędowych Inspektora Powiatowego.

Dalej organ wyjaśnił, iż stosując się do wytycznych zawartych w wyroku z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 czerwca 2010 r. o sygn. akt II SA/Po 195/10, podjął czynności zmierzające do ustalenia powierzchni zabudowy podlegającej rozbiórce. W ramach tych czynności dokonano pomiaru poddasza - ostatniej kondygnacji rozbudowanej części przedmiotowego budynku, a za punkt odniesienia do powyższych pomiarów, zgodnie ze stanowiskiem WSA wyrażonym ww. wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r., uczyniono dokumentację budowlaną tego obiektu budowlanego, autorstwa R. W.. Wyniki pomiarów naniesiono na kopii rzutu poddasza, sporządzonego przez R. W., stanowiącej załącznik do protokołu kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia 21 kwietnia 2010 r.. W tej sposób ustalono, iż powierzchnia zabudowy objęta nakazem rozbiórki obejmuje łącznie 69,5 m2.

Następnie Inspektor Powiatowy wskazał, iż od dnia 13 sierpnia 2014 r. doszło do zmiany liczby podmiotów będących właścicielami nieruchomości przy ul. [...] w P., co z powodów podanych niżej ma wpływ na krąg osób zobowiązanych do wykonania egzekwowanego obowiązku. W tymże dniu I. M. (córka zobowiązanych H. G. i A. G.) stała się współwłaścicielem tej nieruchomości w udziale wynoszącym [...] części. W związku z nabyciem udziału w prawie własności przedmiotowego budynku, I. M. stała się współzobowiązaną do wykonania egzekwowanego obowiązku. Organ zauważył, iż z akt sprawy wynika, że decyzją z 18 listopada 1992 r. obowiązek rozbiórki nałożono na wszystkich ówczesnych współwłaścieli przedmiotowego budynku, a nie tylko na inwestora. W związku z powyższym stosując się do treści art. 28a ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Inspektor Powiatowy wystawił upomnienie z dnia 25 marca 2015 r. (doręczone w dniu 30 marca 2015 r.), wzywającego także I. M. do realizacji egzekwowanego obowiązku, wystawił dotyczący I. M. tytuł wykonawczy nr [...] oraz uczynił adresatem postanowienia nr [...] także I. M..

W dalszej kolejności Inspektor Powiatowy wskazał, iż w przypadku egzekucji obowiązku rozbiórki części budynku może zastosować dwa środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. Zdaniem organu pierwszy z wymienionych środków będzie adekwatny w rozpoznawanej sprawie. Dolegliwość finansowa, polegająca na konieczności uiszczenia wysokiej grzywny stanowić winna istotny bodziec skłaniający zobowiązanego do wykonania decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 1992 r. Fakt wymierzenia grzywny oraz określenie terminu jej zapłaty zostały ustalone z uwzględnieniem zasady celowości oraz zasady stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, wyrażonych w art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Najmniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym jest grzywna w celu przymuszenia. Zaznaczono jednocześnie, iż grzywna w celu przymuszenia nie stanowi natomiast jakiejkolwiek kary za niewykonanie obowiązku. Jest ona nakładana dopiero w przypadku uchylania się zobowiązanych od wykonania obowiązku, a więc niewykonywania obowiązku z powodów subiektywnych, a nie obiektywnych. Wykonanie obowiązku przez zobowiązanych przed rozpoczęciem egzekucji grzywny, pozwala im uniknąć dolegliwości finansowych - nieściągnięta grzywna podlega umorzeniu w całości. Organ wyjaśnił także, iż na motywy organu egzekucyjnego decydującego o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, nie powinny mieć wpływu możliwości finansowe zobowiązanego. W jego ocenie orzeczenie wykonania zastępczego byłoby w niniejszej sprawie niecelowe oraz sprzeczne z zasadą stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W przypadku zastosowania grzywny, to zobowiązany pozostaje głównym podmiotem decydującym o wykonaniu obowiązku. Może on w każdym czasie wykonać obowiązek, a tym samym uchronić się od konieczności zapłacenia grzywny. Inspektor Powiatowy stwierdził jednak, że jeżeli środek ten nie przyniesie oczekiwanych skutków, to niezwłocznie przystąpi do orzeczenia wykonania zastępczego - środka o charakterze zaspokajającym prowadzącym z założenia bezpośrednio do wykonania rozbiórki.

Na zakończenie wyjaśniono sposób ustalenia wysokości nałożonej grzywny w oparciu o art. 121 § 5 powołanej wyżej ustawy.

Zażalenia na powyższe postanowienia wnieśli H. G., A. G., I. M. i [...] [...] podnosząc w pierwszej kolejności, iż obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego [...], jak i z decyzji z dnia [...] 1992 r., został już dawno wykonany. Strony przestawiały obszerny wywód dowodzący, iż w lutym 1993 r. Zakład Budowlany T. W. wykonał na zlecenie zobowiązanych rozbiórkę wybudowanego poddasza i doprowadzono budowę do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym wraz z obniżeniem muru kolankowego do wysokości 65 cm. Zdaniem stron o powyższym świadczy m.in. uzupełniający projekt poddasza wykonanego przez architekta R. W. w dniu 14 maja 1993 r. oraz protokół sporządzony prze pracowników Wydziału Budownictwa Urzędu Miasta z 1 czerwca 1994 r. Zarzucono również błędy w decyzji nakazującej rozbiórkę z 1992 r., czyniące niemożliwym wykonanie nałożonego obowiązku.

Ponadto w zażaleniach podniesiono, iż nałożenie odrębnych, wysokich grzywien na każdego z właścicieli, jest wysoce krzywdzące i niezgodne z obowiązującymi przepisami dotyczącymi nakładania grzywny w celu przymuszenia. W konsekwencji grzywna ta jest środkiem wysoce uciążliwym i nie można uznać, jak uczynił to organ I instancji, iż wymierzając tą grzywnę zastosował najłagodniejszy środek. Nałożenie grzywny na każdego właściciela spowodowało, że grzywna ta jest bardzo wysoka. Wydaje się, że rozbiórka spornej części nieruchomości byłaby o wiele mniej kosztowna. Ponadto organ nie wskazał w uzasadnieniu postanowienia, jak grzywna ma zostać uiszczona - czy przez jednego właściciela, czy przez wszystkich współwłaścicieli i czy jej zapłata przez jednego z nich uwalnia pozostałych współwłaścicieli od obowiązku zapłaty grzywny. Niezasadnym jest również twierdzenie organu, iż na nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie mają wpływu okoliczności związane z cechami osobowymi zobowiązanego, w tym z jego sytuacją materialną. Podniesiono nadto, iż wpłaty tak wysokiej kwoty w tak krótkim czasie jest wysoce niesprawiedliwie i niemożliwe do zrealizowania, podobnie nierealne jest również wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym do 29 lutego 2016r. Po pierwsze z uwagi na krótki termin do jego realizacji, a po drugie z uwagi na warunki atmosferyczne obecnie panujące. Reasumują, zobowiązani wnieśli o uchylenie grzywny w celu przymuszenia i umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na wykonanie obowiązku rozbiórki poddasza.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] 2016 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] 2016 r., nr [...], w części, w jakiej ustalono kwotę grzywny w celu przymuszenia i termin uiszczenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia i:

1. nałożył na H. G. grzywnę w wysokości 54.581,05;

2. wezwał zobowiązanego H. G. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] w terminie do dnia 29 lipca 2016r.;

3. wezwał zobowiązanego do wpłacenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł na konto wskazane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w terminie do dnia 12 sierpnia 2016 r;

a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżone Inspektora Powiatowego z 5 stycznia 2016 r. nr [...] w części, w jakiej ustalono kwotę grzywny w celu przymuszenia i termin uiszczenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia i:

1. nałożył na A. G. grzywnę w wysokości 54.581,05;

2. wezwał zobowiązaną A. G. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] w terminie do dnia 29 lipca 2016r.;

3. wezwał zobowiązaną do wpłacenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł na wskazane konto w terminie do dnia 12 sierpnia 2016 r.

a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 25 kwietnia 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie Inspektora Powiatowego z 5 stycznia 2016 r., nr [...], w części, w jakiej ustalono kwotę grzywny w celu przymuszenia i termin uiszczenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia i:

1. nałożył na I. M. grzywnę w wysokości 54.581,05;

2. wezwał zobowiązaną I. M. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] w terminie do dnia 29 lipca 2016r.;

3. wezwał zobowiązaną do wpłacenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł na wskazane konto a w terminie do dnia 12 sierpnia 2016 r.

a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 25 kwietnia 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżone Inspektora Powiatowego z 5 stycznia 2016 r. nr [...] w części, w jakiej ustalono kwotę grzywny w celu przymuszenia i termin uiszczenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia i:

1. nałożył na M. K. grzywnę w wysokości 54.581,05;

2. wezwał zobowiązaną [...] [...] do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] w terminie do dnia 29 lipca 2016r.;

3. wezwał zobowiązaną do wpłacenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł na wskazane konto w terminie do dnia 12 sierpnia 2016 r;

a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu wszystkich wyżej opisanych postanowień z 25 kwietnia 2016 r. organ w pierwszej kolejności opisał dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, iż decyzja z 18 listopada 1992 r. o nakazie doprowadzenia inwestycji na działce przy ul. [...] w P. do stanu zgodnego z dokumentacją stanowiącą załącznik do decyzji z dnia 16 kwietnia 1992 r., sygn. [...], jest ostateczna i podlega wykonaniu. Zaznaczono, iż organ egzekucyjny ma obowiązek doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych obowiązku określonego wystawionym tytułach wykonawczych. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązków objętych tytułem wykonawczym. Przedmiotowa decyzja znajduje się w obrocie prawnym, a więc obowiązek z niej wynikający jest wymagalny i musi być egzekwowany. Ponadto wskazano, iż ostatecznym postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2014r., [...], organ I instancji oddalił zarzuty H. G., A. G. i M. K. z dnia 10 grudnia 2009r. o wykonaniu egzekwowanego obowiązku.

Dalej organ II Instancji wyjaśnił charakter grzywny w celu wskazując, że celem zastosowania grzywny jest doprowadzenie do realizacji obowiązku poprzez zagrożenie wyrządzenia zobowiązanemu dolegliwości finansowej w razie niewykonania obowiązku w terminie oznaczonym w postanowieniu o nałożeniu grzywny. Grzywna w celu przymuszenia nie stanowi kary za niewykonanie obowiązku. Wskazał też, iż wykonanie obowiązku przez zobowiązanego przed rozpoczęciem egzekucji, pozwala mu uniknąć dolegliwości finansowych. Zgodnie z art. 125 § 1 powołanej wyżej ustawy, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast zgodnie z art. 126 ustawy, na wniosek zobowiązanego, który obowiązek wykonał grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Organ wyjaśnił, iż wykonanie zastępcze w przedmiotowej sprawie byłoby bardziej uciążliwym dla zobowiązanego, chociażby w związku z koniecznością uiszczenia zaliczki na poczet pokrycia kosztów wykonania zastępczego. Ponadto wykonanie zastępcze wprowadza do postępowania wykonawcę, który od momentu przystąpienia do prowadzenia robót, zgodnie z art. 132 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, również decyduje o tym, czy odstąpi od kontynuowania robót. Stawia to zobowiązanego w gorszej sytuacji i odbiera możliwość zdecydowania o samodzielnym wykonaniu obowiązku.

Inspektor Wojewódzki wyjaśnił dalej, że grzywna w celu przymuszenia została ustalona na podstawie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem art. 7 § 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem wysokość grzywny, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. W tym przypadku wysokość grzywny nie podlega uznaniu organu, nawet wówczas, gdy zobowiązany wykonał część obowiązku. W oparciu o komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2015r i ustaloną przez organ I instancji powierzchnię części budynku podlegającej rozbiórce, dokonano obliczeń grzywny, która wynosi [...] zł.

Dalej organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym, każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za wykonanie nakazu. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest stanowisko, według którego obowiązek wykonania czynności może być egzekwowany w całości wobec każdego zobowiązanego. Stąd też grzywnę w celu przymuszenia należy nałożyć na każdego zobowiązanego. Zaznaczono, iż wykonanie obowiązku z zakresu przepisów prawa budowlanego przez jednego ze zobowiązanych uczyniłoby bezprzedmiotowym dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu H. G. oraz A. G., I. M. i M. K. powtórzyli zarzuty dotyczące wykonania nałożonego obowiązku i tym samym bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżący podtrzymali stanowisko, iż rozbiórkę przedmiotowego poddasza dokonano już w lutym 1993 r. Fakt dokonania rozbiórki poddasza potwierdzają m.in. oświadczenia osób biorących bezpośredni udział w tych czynnościach, tj. T. W. (właściciela Zakładu Budowlanego Budowy, Elewacja, Remonty T. W.) oraz W. B. (właściciela Zakładu Ciesielskiego Dekarsko- Blacharskiego W. B.). Skarżący podtrzymali twierdzenia, iż rozbiórkę poddasza potwierdza również sporządzony przez R. W. uzupełniający projekt poddasza w dniu 14 maja 1993 roku. oraz dokumentacja inwentaryzacyjno- projektową poddasza jego autorstwa. Również treść protokołów z oględzin w dniach 18 marca 1993 r. 1 czerwca 1994 r., sporządzonych przez pracowników Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w P., potwierdzają fakt wykonania nałożonego obowiązku. Wskazano, iż aktualnie poddasze ma inną konstrukcje niż poprzednie poddasze i jest większe. Znajduje to potwierdzenie w nowych projektach zatwierdzonych przez kierownika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w P..

Skarżący podtrzymali także swoje zarzuty dotyczące nieuprawnionego nałożenia grzywny osobno na każdego ze współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Skarżący zakwestionował także powierzchnie, w oparciu o którą ustalono wysokość grzywny i wskazali, że wynosi ona 60 m2, a nie 69,53 m2, oraz termin wykonania obowiązku stwierdzając, iż jest on zbyt krótki.

Odpowiadając na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Postanowieniami z dnia 1 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg M. K. , A. G., H. G. oraz I. M. na wyżej wymienione postanowienia Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 25 kwietnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż skargi są niezasadne.

Przedmiotem skarg stały się postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wydane w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją Prezydent Miasta P. z dnia [...] 1992 r. o sygn. [...], w której nakazano ówczesnym właścicielom [...] G. (obecnie K. , A. G. oraz H. G. doprowadzenie rozbudowanej części budynku mieszkalnego, znajdującego się na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], do stanu zgodnego z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 1992 r., o sygn. [...] [...] P. sporem pozostaje, iż decyzja ta stała się ostateczna i tym samym wykonalna.

Nie bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej skargi pozostaje także okoliczność, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zapadł prawomocny wyrok z 30 czerwca 2010 r. o sygn. akt II SA/Po 195/10, w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania egzekwowanego obowiązku. Ocena prawna wyrażona w tym wyroku, z uwagi na treść przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wiąże zarówno organy orzekające ponownie w tym przedmiocie, jak też Sąd rozpatrujący niniejsze skargi.

Z uwagi na treść zarzutów podnoszonych przez skarżących wyjaśnienia wymaga zakres kontroli sądowej w niniejszej sprawie.

Przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 599 - określanej dalej jako "u.p.e.a."), oprócz sformułowania zasad ogólnych prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wyszczególnienia możliwych do stosowania środków egzekucyjnych, określają również środki służące ochronie praw podmiotów wobec działań organów egzekucyjnych. Ustawa ta przewiduje m.in. prawo wniesienia zarzutów i wniesienia skargi na czynności egzekucyjne (art. 33, art. 54 cyt. ustawy) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia (art. 122 § 3 u.p.e.a.). Należy zwrócić uwagę, że z uwagi na różnorodność środków zaskarżenia, odmienne mogą być zarówno przyczyny jak i podstawy ich formułowania.

Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Z kolei z art. 122 § 2 u.p.e.a. wynika, że zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

Z powyższego wynika, iż inny jest charakter tych środków zaskarżenia. Zarzuty mogą dotyczyć jedynie okoliczności wskazanych w wart 33 u.p.e.a., zaś w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie grzywny można powoływać się na okoliczności niewymienione w tym przepisie. W orzecznictwie podkreśla się, że w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1441/10; wyrok WSA w Szczecinie z 19 grudnia 2012r., sygn. akt II SA/Sz 1008/12 - dostępne na stronach www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem kwestie dopuszczalności postępowania egzekucyjnego, w tym wynikające z wykonania obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, powinny być podnoszone i rozpatrywane w ramach zarzutów o których mowa w art. 33 u.p.e.a. , a nie w drodze zażalenia na postanowienie o wymierzeniu grzywny. Niewątpliwie wynik postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów może wpływać na byt prawny postanowienia w przedmiocie wymierzenia grzywny, niemniej rozstrzygniecie tej kwestii odbywa się w innym trybie. Zaznaczyć należy, iż zarzuty można wnieść jedynie w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Na dalszych etapach postępowania egzekucyjnego zarzuty nie przysługują, chociażby postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było wydawane ponownie (art. 121 § 1 u.p.e.a.) i doręczane zobowiązanemu. Natomiast zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego można składać w każdym wypadku jego wydania. Taki wniosek płynie z art. 122 § 1 pkt 1 w zw. z art. 32 u.p.e.a. Z przepisów tych wynika a contrario, że odpisu tytułu wykonawczego nie doręcza się ponownie na dalszych etapach postępowania. Taka wykładnia wynika także z charakteru obydwu tych środków zaskarżenia. Zarzuty bowiem dotyczą istoty postępowania egzekucyjnego i w swoim zamierzeniu zmierzają do wykazania, że nie może ono się w ogóle toczyć lub jest przedwczesne, jedynie punkt 8) art. 33 u.p.e.a. dotyczy innej sytuacji, tj. nie kwestionuje możliwości prowadzenia postępowania. Pełnią one podobną rolę do przesłanek przewidzianych dla umorzenia postępowania administracyjnego (art. 59 u.p.e.a.), których celem jest zakończenie postępowania, które uprzednio się toczyło.

Natomiast zażalenie na zastosowany środek egzekucyjny zmierza nie do kwestionowania zasadności prowadzenia egzekucji, jak również do podważenia rodzaju zastosowanego środka egzekucyjnego, lecz do wykazania, że wybrany środek jest nieadekwatny do sytuacji faktycznej (w tym wypadku o wysokości grzywny) – patrz wyrok NSA z 10 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 518/11 - dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) i może się koncentrować jedynie na kwestiach formalnych jego zastosowania.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie skarżący H. G., M. K. i A. G. skorzystali z uprawnienia wniesienia zarzutów po doręczeniu mu tytułu wykonawczego nr [...] i podnieśli zarzut dotyczący wykonania obowiązku (dokonania rozbiórki przedmiotowego poddasza) przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zarzuty te zostały rozpoznane ostatecznym postanowieniem Inspektora Powiatowego z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Z kolei I. M. nie wniosła zarzutów po doręczeniu jej pełnomocnikowi tytułu wykonawczego nr [...] , a jedynie zażalenie na postanowienie w przedmiocie grzywny. Stąd też w toku rozpoznania zażalenia na postanowienie w przedmiocie grzywny, jak też rozpoznania skargi na postanowienie organu II instancji wydane w tym zakresie, poza oceną Inspektora Wojewódzkiego, jak też tutejszego Sądu, pozostawała kwestia ponownego rozpoznania wniesionego już raz zarzutu bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Innymi słowy, zarzuty dotyczące bezprzedmiotowości postępowania egzekucyjnego podnoszone przez stronę skarżącą nie miały wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę prawidłowości zaskarżonych postanowień Inspektora Wojewódzkiego z dnia 25 kwietnia 2016 r. w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia Na marginesie zaznaczyć należy, iż upływ terminu do wniesienia zarzutów nie wyłącza możliwości składania żądań odstąpienia przez organ egzekucyjny od czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 45 § 1 u.p.e.a., względnie żądań umorzenia postępowania z powodów określonych w art. 59 § 1-2 u.p.e.a. Niemniej wniesienie takich żądań, w przeciwieństwie do wniesienia zarzutów, nie wstrzymuje (nie zawiesza) postępowania egzekucyjneg, w tym możliwości zastosowania środków egzekucyjnych – patrz art. 17 § 1 i 2 oraz 35 § 1 u.p.e.a.

Przechodząc do oceny zakażonego postanowienia zauważyć należy, iż zgodnie z art. 119 § 1 i 2 grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

Ponieważ charakter egzekwowanego w niniejszej sprawie obowiązku pozwala na jego wykonanie zastępcze – przez inną osobę niż zobowiązany, organy egzekucyjnie słusznie rozważyły celowość zastosowania grzywny w celu przymuszenia zamiast innego środka egzekucyjnego - wykonania zastępczego. Miały przy tym na względzie wyrażona w § 7 ust.2 u.p.e.a. zasadę stosowania środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. Organy obu instancji obszernie wykazały, iż zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego jest bardziej uciążliwe do zobowiązanego. Sąd podziela te uwagi. W przypadku zastosowania tego środka zobowiązany nie tylko musi ponieść koszty wykonania zastępczego, co może się też wiązać z koniecznością uiszczenia stosowania zaliczki (art. 129 u.p.e.a.), lecz musi godzić się na sposób wykonania i termin, o którym decyduje wykonawca. Ponadto to wykonawca decyduje, czy zaniecha dalszego wykonywania zastępczego w sytuacji, gdy w trakcie stosowania tego środka egzekucyjnego zobowiązany zobowiąże się samodzielnie wykonać nałożony na niego obowiązek. (art. 132 § 2 u.p.e.a). Stąd też Sąd zgadza się, iż zastosowanie środka w postaci grzywny w celu przymuszenia było w przedmiotowej sprawie celowe.

Przepis art. 121 § 5 u.p.e.a. określa w jaki sposób ustalana jest wysokość grzywny w sprawach egzekucji obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części. Wysokość ta uzależniona jest od powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki oraz od ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.

Mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku z 30 czerwca 2010 r. o sygn. akt II SA/Po 195/10, Inspektor Powiatowy ponownie rozpoznając sprawę ustalił powierzchnię części budynku podlegającej rozbiórce (69,53 m2) w oparciu o protokoły oględzin przedmiotowego budynku z 21 kwietnia 2010 r. oraz dokumentację powykonawczą sporządzona w maju 1993 r. przez R. W. (znajdującą się w tomie nr 7 akt sprawy). Wyliczenia te nie budzą wątpliwości i obejmują dwa pomieszczenia (4,32 m x 7,72 m i 3,92 m x 4,65 m), ciąg komunikacyjny ( 10,48 x 0,88) oraz klatkę schodową (2,32 m x 3,77 m). Zostały one dokonane w oparciu o rzut poddasza sporządzony przez R. W. w maju 1993 r. w inwentaryzacji projektowej z tej daty. Skarżący twierdzą, iż powierzchnia ta wynosi 60 m2 , lecz nie wskazali, na jakiej podstawie doszli do takich wniosków, stąd też brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń organów egzekucyjnych. W oparciu o tak ustaloną powierzchnię części budynku podlegającej rozbiórce oraz komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2015 r., organ II instancji prawidłowo ustalił wysokość grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z 18 listopada 1992 r. Podkreślić należy, iż przepis art. 121 § 5 u.p.e.a. nie pozostawia organom egzekucyjnym żadnego "luzu decyzyjnego" co do wysokości grzywny. Zwrot "stanowi" nie pozostawia organowi egzekucyjnemu takiej swobody, jak to czyni przepis art. 121 § 2 u.p.e.a. Sposób ustalenia wysokości grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki ma charakter sztywny, co czyni bezzasadnym zarzuty stron skarżących dotyczące konieczności wzięcia pod uwagę ich sytuacji majątkowej przy ustalaniu wysokości grzywien. Zaznaczyć należy, iż o zastosowaniu w przedmiotowej sprawie przepisu art. 121 § 5 u.p.e.a. przesądził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powołanym wyroku 30 czerwca 2010 r. o sygn. akt II SA/Po 195/10, nakazując organowi egzekucyjnemu ustalenie powierzchni części budynku podlegającej nakazowi rozbiórki w celu prawidłowego ustalenia wysokości grzywny. Stąd też Sąd orzekający w niniejszym składzie, związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, odstąpił od oceny, czy w przypadku egzekucji obowiązku polegającego na doprowadzeniu rozbudowanej części budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę, wysokość grzywny w celu przymuszenia ustalana jest w oparciu o ogólne zasady z art. 121 § 1-4 u.p.e.a., czy też zastosowanie znajdzie art. 121 § 5 u.p.e.a.

Sąd poparł także stanowisko organów egzekucyjnych dotyczące zasadności nałożenia grzywny osobno na każdego z zobowiązanych, podzielając przy tym pogląd wyrażony w powołanym przez Inspektora Wojewódzkiego wyroku Naczelnego Administracyjnego w 30 stycznia 2015 r. o sygn. akt II OSK 1599/13 (a także w wyrokach z tego sądu z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1629/11 i II OSK 1655/11), iż "(...) w myśl art. 1a pkt 20 u.p.e.a., zobowiązanym jest każda osoba, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym. Każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym (nakaz doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę), jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za wykonanie nakazu. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest stanowisko, według którego obowiązek wykonania czynności może być egzekwowany wobec każdego zobowiązanego. Z przepisów art. 119 § 1, art. 120 § 1 oraz art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. wynika, że grzywnę w celu przymuszenia można nałożyć na każdego zobowiązanego. Ograniczeń w tym zakresie nie ma także wówczas, gdy obowiązek wykonania czynności nałożony został na kilka podmiotów. Do takiego rezultatu doprowadza nie tylko wykładnia językowa powołanych w tym miejscu norm ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pogląd o możliwości nałożenia grzywny na każdego zobowiązanego umacnia cel wymierzenia grzywny. Jest nim przymuszenie zobowiązanych do wykonania obowiązku. Cel ten może być osiągnięty, gdy środek przymuszający ma rzeczywistą siłę dolegliwego oddziaływania. Przyjęcie stanowiska, według którego grzywna w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku powinna być rozłożona na wszystkich zobowiązanych do jego wykonania, mogłoby oznaczać utratę racji bytu tego środka egzekucyjnego. W przypadku wielości zobowiązanych, z uwagi na groźbę zbyt małej dolegliwości finansowej, grzywna straciłaby swój przymuszający charakter (...). Tak jak w przypadku obowiązku administracyjnego, brak jest podstaw do uznania grzywny w celu przymuszenia za zobowiązanie solidarne. W konsekwencji nieuprawniony jest pogląd o dopuszczalności wymierzenia zobowiązanym jednej grzywny na warunkach świadczenia solidarnego."

Zgodzić się należy także z organami egzekucyjnymi, iż celem nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie jest ukaranie zobowiązanych za niewykonanie ciążącego na nich obowiązku, ale nakłonienie, zmotywowanie zobowiązanych jego wykonania. Groźba poniesienia straty finansowej ma na celu skłonić zobowiązanego do samodzielnego wykonania nakazu, bowiem w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia, podlegają umorzeniu – art. 125 § 1 u.p.e.a. Natomiast uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia grzywny po wykonaniu przez zobowiązanego egzekwowanego obowiązku mogą zostać zwrócone tylko w uzasadnionych przypadkach. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia (art. 126 u.p.e.a.). Zaznaczyć należy, iż uiszczenie, ściągniecie grzywny, nie zwolni także zobowiązanych od nałożonego na nich decyzji z 18 listopada 1992 r. obowiązku, lecz otworzy drogę do zastosowania innego środka egzekucyjnego – wykonania zastępczego (art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a.).

W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż termin trzech miesiącu na wykonanie obowiązku, określony w zaskarżonych postanowieniach, był terminem nierealnym jak twierdzą skarżący. W ocenie Sądu terminem jest na tyle długi, że umożliwi podjęcie czynności niezbędnych do wykonania nałożonego obowiązku, zwłaszcza, iż dotyczy rozbiórki jedynie fragmentu budynku mieszkalnego, a nie całości. Ponadto, wobec skarżących od wielu lat prowadzone jest postępowanie egzekucyjne zatem musieli się oni liczyć koniecznością wykonania tego obowiązku, a tym samym zaskarżone postanowienie nie postawiło ich nagle w całkowicie nieoczekiwanej sytuacji.

Również podnoszona okoliczność podjęcia próby wzruszenia w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji z 18 listopada 1992 r. nie ma wpływu na ocenę zaskarżonych postanowień. Istotne jest, iż na dzień wydania zaskarżonego postanowienia decyzja to pozostaje w obiegu prawnym.

Niezrozumiałym jest również zarzut nierozpoznana zażalenia na postanowienie Inspektora Powiatowego z dnia [...] 2016 r., nr [...] r. W postanowieniu z 25 kwietnia 2016 r. nr [...] Inspektor Wojewódzki wskazał wyraźnie, iż zostało one wydane po rozpatrzeniu zażalenia M. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] 2016 r. nr 6/2016r

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu i oddalił skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.