Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1712/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 97 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2011 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy nr [...] pt. "[...]" 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt "Roleta okienna" nr [...], udzielonego na rzecz B. T. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]"z siedzibą we W. wszczętej na skutek sprzeciwu złożonego przez "I." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na podstawie art. 246 ust. 1, art. 247 ust. 2 oraz art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 119 poz. 1117 ze zm.) oraz art. 98 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej 1) sprzeciw oddalił, 2) przyznał na rzecz B. T. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą we W. od "I." Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 1653 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] kwietnia 2009 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw złożony przez "I." Sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2008 r., ogłoszonej w dniu [...] marca 2009 r. w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr [...] o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy pt "Roleta okienna" nr [...] na rzecz B. T. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą we W. z pierwszeństwem od dnia [...] listopada 2002 r.

Jako podstawę zgłoszonego żądania spółka wskazała art. 97 ust. 3 pwp, albowiem zgłoszenie spornego wzoru użytkowego zawiera więcej niż jedno rozwiązanie, gdyż część znamienna zastrzeżenia niezależnego zawiera łącznik "lub" a więc zespół cech technicznych przedmiotowego wzoru użytkowego w zakresie spornego prawa ochronnego dotyczy dwóch rozwiązań.

Uprawniona z prawa ochronnego uznała sprzeciw za bezzasadny, gdyż według jej oceny zapis zastrzeżenia niezależnego spornego wzoru czyni zadość przepisowi art. 97 ust. 4 pwp, który dopuszcza możliwość ujęcia w zgłoszeniu wzoru użytkowego różnych postaci przedmiotu.

W wyniku uznania sprzeciwu za bezzasadny sprawa została skierowana do postępowania spornego o unieważnienie prawa z rejestracji przedmiotowego wzoru użytkowego.

Urząd Patentowy RP po przeprowadzeniu postępowania uznał sprzeciw I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. za bezzasadny. Według jego oceny badanie oceny zdolności ochronnej wzoru użytkowego dotyczy spełnienia przez niego ustawowych wymogów zawartych w art. 94 pwp. Organ nie jest natomiast władny do kontroli prawidłowości dokumentacji zgłoszeniowej ani prawidłowości przebiegu postępowania zgłoszeniowego, w szczególności czy zastrzeżenie niezależne jest prawidłowo sformułowane tj. na przykład, czy narusza ono art. 97 ust. 3 pwp.

Niezależnie od powyższego, organ przychylił się do stanowiska uprawnionych, iż kwestionowany zapis zastrzeżenia niezależnego spornego prawa ochronnego czyni zadość przepisowi art. 97 ust. 4 pwp, który dopuszcza możliwość ujęcia w zgłoszeniu wzoru użytkowego różnych postaci przedmiotu.

Na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia i zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz naruszenie Interesu prawnego skarżącej, w szczególności poprzez:

- oddalenie wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień [...] marca 2011 r. w sytuacji, gdy pełnomocnik ten prawidłowo wykazał, że jego niestawiennictwo na rozprawie wynika z przyczyny trudnej do przezwyciężenia,

- błędne przyjęcie, że Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym nie powinien badać, czy zgłoszenie jednego wzoru użytkowego zawiera więcej niż jedno rozwiązanie,

- błędne przyjęcie, że zastrzeżenie w przedmiotowym wzorze użytkowym zawiera różne postacie przedmiotu, a nie różne rozwiązania o charakterze technicznym, a w konsekwencji błędną ocenę, że zastrzeżenie niezależne zawiera tylko jedno rozwiązanie,

- z ostrożności, gdyby nawet przyjąć, że zastrzeżenie zawiera różne postacie przedmiotu, a nie różne rozwiązania o charakterze technicznym – pominięcie, że przepisy prawa wymagają dodatkowo, aby postacie przedmiotu posiadały te same cechy techniczne rozwiązania, a także nieuwzględnienie, że nie posiadają one tych samych cech technicznych.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się zaś do zarzutu niezasadnego oddalenia wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy w dniu [...] marca 2011 r. organ podał, że pierwszy pełnomocnik skarżącej rzecznik patentowy Z. K. – wypowiedział pełnomocnictwo pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., w związku z powyższym na wniosek strony rozprawa w dniu [...] stycznia 2011 r. została odroczona z terminem na dzień [...] marca 2011 r., o czym skarżąca została powiadomiona pismem z dnia [...] lutego 2011 r., które zostało jej doręczone dnia [...] lutego 2011 r. Tak więc obecny pełnomocnik skarżącej przyjmując pełnomocnictwo dnia [...] lutego 2011 r. był świadomy zarówno wyznaczonego terminu rozprawy jak i kolizji tego terminu z jego urlopem wypoczynkowym. W tej sytuacji rzecznik patentowy miał możliwość wyznaczenia substytucji lub rezygnacji z pełnomocnictwa, gdyż w świetle orzecznictwa sądowego zaplanowany urlop pełnomocnika nie stanowi uzasadnionej podstawy do odroczenia rozprawy.

Z tych względów wniosek pełnomocnika nie został uwzględniony zaś rozprawa w dniu [...] marca 2011 r. odbyła się pod jego nieobecność.

Uczestnik postępowania B. T. wniosła o oddalenie skargi. Według jej oceny wniosek o odroczenie rozprawy został prawidłowo przez organ oddalony, albowiem pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że jego niestawiennictwo na rozprawę wynikło z przyczyny trudnej do przezwyciężenia. Poza tym Urząd Patentowy RP słusznie zauważył i ocenił obie postacie wzoru użytkowego, albowiem korzystają z tych samych cech ujętych w części nieznamiennej zastrzeżenia niezależnego. Z tych względów skarga spółki winna być oddalona z uwagi na brak jakichkolwiek naruszeń ze strony organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy wskazać, że chybione jest twierdzenie skarżącej, iż Urząd Patentowy RP naruszył prawo poprzez oddalenie wniosku o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień [...] marca 2011 r. z uwagi na wcześniej zaplanowany urlop jej pełnomocnika a zatem rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji pod jego nieobecność skutkowało nieważnością postępowania.

W myśl art. 94 § 2 kpa w zw. z art. 252 pwp rozprawa podlega odroczeniu, gdy stwierdzone zostaną poważne nieprawidłowości w wezwaniu stron na rozprawę, jeżeli niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną do przezwyciężenia, a także z innej ważnej przyczyny.

W świetle powyższego przepisu samo niestawienie się pełnomocnika na rozprawę nie uzasadnia jej odroczenia, musi być ono spowodowane trudną do przezwyciężenia przeszkodą. Za taką nie można uznać urlopu pełnomocnika, który był zaplanowany z chwilą przyjmowania pełnomocnictwa.

Analogiczne uregulowanie przesłanek odroczenia rozprawy zawiera art. 109 ppsa. Na tle tego przepisu wykształciło się orzecznictwo sądowe, które przez analogię znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W myśl wyroku NSA z 13 grudnia 2005 r., II FSK 87/05 "planowany przez pełnomocnika już na parę miesięcy przed wyznaczonym terminem rozprawy wyjazd w okresie, na który ten termin został wyznaczony nie stanowi przeszkody, której nie można przezwyciężyć".

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi należy wskazać, iż jest on zasadny. Obok art. 94 pwp, zawierającego definicję wzoru użytkowego, w art. 97 ust. 3 pwp uregulowane zostało, iż zgłoszenie wzoru użytkowego może obejmować tylko jedno rozwiązanie. Jest to tzw. zasada jedności wzoru użytkowego, która nie ogranicza możliwości ujęcia w zgłoszeniu różnych postaci przedmiotu, posiadających te same istotne cechy techniczne zastrzeganego rozwiązania, jak również przedmiotu składającego się z części organicznie lub funkcjonalnie związanych ze sobą (art. 94 ust. 4 pwp).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pwp wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy następuje po sprawdzeniu przez Urząd Patentowy RP czy są spełnione warunki wymagane do uzyskania tego prawa tj. czy są spełnione przesłanki z art. 94 ust. 1 pwp oraz wymóg formalny określony w art. 97 ust. 3 pwp tj. czy zgłoszenie zawiera jedno rozwiązanie, albowiem w przypadku wskazania kilku rozwiązań nie jest możliwe rozstrzyganie w przedmiocie udzielenia bądź nieudzielenia prawa ochronnego.

W tym stanie rzeczy należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że wymóg przewidziany w art. 97 ust. 3 pwp wiąże nie tylko zgłaszającego ale i Urząd Patentowy RP, który obowiązany jest go stosować badając zdolność ochronną wzoru użytkowego.

Zgodnie z art. 246 ust. 2 pwp podstawą sprzeciwu od decyzji Urzędu Patentowego RP mogą być przesłanki unieważnienia wzoru użytkowego. Stosownie do przepisu art. 100 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pwp przesłanką unieważnienia wzoru użytkowego jest wykazanie, że nie spełniał on ustawowych warunków. W tym stanie rzeczy kwestia prawidłowości zgłoszenia i zachowanie warunku z art. 97 ust. 3 pwp leży w zakresie kognicji organu w niniejszym postępowaniu.

Rozważając trzeci i czwarty zarzut skargi należy stwierdzić, iż są one przedwczesne. Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu decyzji zawarł pogląd, iż zapis zastrzeżenia niezależnego spornego prawa ochronnego czyni zadość przepisowi art. 97 ust. 4 pwp, który dopuszcza możliwość ujęcia w zgłoszeniu wzoru użytkowego różnych postaci przedmiotu.

Tym samym organ przychylił się do stanowiska uprawnionego, że zgłoszenie zawiera tylko jedno rozwiązanie. Jednakże powyższe stwierdzenie Urzędu nie zostało należycie uzasadnione, co nie pozwala Sądowi na przeprowadzenie należytej kontroli zaskarżonej decyzji.

Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do czynienia własnych ustaleń tylko bada legalność zaskarżonych decyzji administracyjnych. W niniejszej sprawie obok wykazanej uprzednio wadliwości organ uchybił przepisom art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) ppsa.

Ponownie rozpatrując sprawę organ zastosuje się do wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu po czym wyda nową decyzję, której motywy będą odpowiadać art. 107 § 3 kpa.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie, jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 ppsa.