Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2120/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. art. 13 ust. 1 pkt 3, 13k ust. 1  pkt 1 i pkt 3, 13ha ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 80 poz 433
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę  elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J.P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej "organem", "GITD") decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]

po rozpoznaniu wniosku J. P. (zwanego dalej skarżącym)

o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r., nr [...]

o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ działał na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej "Kpa."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1

pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.; dalej "udp.") oraz załącznika nr 2

do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433; dalej rozporządzenie RM), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b), art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 1265; dalej "utd.").

GITD wskazał, że podstawę faktyczną wydania decyzji z dnia [...] września 2012 r. nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej nr [...] wymienionej w rozporządzeniu RM (odcinek m. P. – W.), bez uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp., w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie 12:08:54, samochodem ciężarowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...],

o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) równej 10800 kg. Powyższe ustalono

w oparciu o zapis ewidencyjny ER o nr [...] z urządzenia kontrolnego (bramownicy) o numerze identyfikacyjnym [...].

Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ, pojazdem samochodowym o ww. nr rej. kierował skarżący, który pismem z dnia [...] września 2012 r. został zawiadomiony o wszczęciu wobec niego postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd wykonywany po płatnej drodze krajowej. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie skarżący wskazał, że udokumentowane przez organ naruszenie wyniknęło z poruszania się pojazdem, w którym panuje duży hałas. Dodał, że ma słaby słuch i dlatego nie usłyszał, że urządzenie wskazuje brak środków na koncie. Zdaniem skarżącego, urządzenie nie jest dostosowane do użytkowania go w dużym hałasie. Wyjaśnił, że

w momencie zorientowania się o braku środków na koncie Pre-pay, doładował urządzenie Viabox. Nadto wskazał, że nie posiada internetu by sprawdzić jaki ma stan konta Pre-pay.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że organ rażąco naruszył prawo, poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się. Stwierdził, że błędnie sporządzono protokół kontroli i wydaną na jego podstawie decyzję,

a nałożona kara jest niewspółmiernie wysoka do naruszenia. Zdaniem skarżącego, nie wszczęto postępowania administracyjnego, tylko "natychmiast wydano decyzję administracyjną". Skarżący podał, że nie miał możliwości uzyskania informacji

od operatora systemu viaToll. W dalszej kolejności powtórzył argumentację zawartą w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu w jego sprawie postępowania administracyjnego i załączył do wniosku dowód potwierdzenia dokonania przedpłaty. Nadto wskazał, że odcinkiem drogi jest cały fragment drogi krajowej nr [...], od granicy miasta P. do W., natomiast ukarano go za poruszanie się tym samym odcinkiem drogi, w tym samym dniu, tj. [...] sierpnia 2012 r.

GITD pismem z dnia [...] listopada 2012 r., wezwał firmę K. Sp. z o.o., odpowiedzialną za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat, działającą w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, do złożenia wyjaśnień związanych z wyżej wymienionym przejazdem.

W szczególności wezwano do wskazania, czy opłata elektroniczna za przejazd odnotowany w ww. zapisie ewidencyjnym została uiszczona. Dnia [...] grudnia 2012 r. do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wpłynęła odpowiedź operatora systemu, w której wyjaśniono, że za przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] po drodze krajowej [...], zarejestrowany przez bramownicę nr [...] dnia [...] sierpnia 2012 r., o godzinie 12:08:54, nie pobrano opłaty elektronicznej, zaś umowa zawarta z użytkownikiem ww. pojazdu dnia nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty po dokonaniu przejazdu.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący wskazał, że w dniu [...] września 2012 r. konto zostało doładowane w wysokości 120 złotych i zaległe należności zostały zapłacone. Uznał w związku z tym, że nie może być mowy o nieuiszczeniu opłaty, a jedynie co najwyżej o nieprawidłowym uiszczeniu tej opłaty za przejazd po odcinku drogi płatnej.

Organ pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wezwał Koordynatora Wsparcia Technicznego Działu Obsługi Klienta K. Sp. z o.o.

do osobistego stawiennictwa w siedzibie GITD i złożenia zeznań w charakterze świadka, w celu wyjaśnienia zaistniałych w sprawie wątpliwości. Jak wynika

z protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] marca 2013 r., opłata za przejazd nie została uiszczona, a przyczyną tego stanu rzeczy był brak środków na koncie użytkownika. Nadto wyjaśniono, że w momencie wpłaty kwoty 120 złotych w dniu

[...] września 2012 r. wcześniejsze należności nie zostały uregulowane, gdyż systemowo nie ma takiej możliwości.

W tym stanie sprawy, GITD zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego, informując go o treści art. 10 Kpa., zakreślając mu siedmiodniowy termin do zgłoszenia dodatkowych wyjaśnień oraz żądań. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, skarżący nie odpowiedział na powyższe zawiadomienie.

Organ ponownie rozpoznając sprawę przypomniał, że w dniu [...] sierpnia

2012 r. o godz. 12:08:54 samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej masie całkowitej równej 10800 kg, poruszał się po drodze krajowej nr [...] na odcinku granica m. P. – granica m. W., bez uiszczenia wymaganej opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Powyższe naruszenie zostało ustalone w oparciu o zapis ewidencyjny ER nr [...], zarejestrowany przez bramownicę kontrolną nr [...].

GITD podał, że elektroniczny system poboru opłat z dniem 1 lipca

2011 r. zastąpił system "winietowy". Obowiązek ponoszenia powyższej opłaty spoczywa na korzystającym z dróg krajowych lub ich odcinków, natomiast sankcja za naruszenie tego obowiązku nakładana jest na kierującego pojazdem, na co wskazuje wykładnia normy prawnej - art. 13k udp.

W myśl art. 5 ust. 1 udp. do dróg krajowych zalicza się:

1) autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych;

2) drogi międzynarodowe;

3) drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych;

4) drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów);

5) drogi alternatywne dla autostrad płatnych;

6) drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich;

7) drogi o znaczeniu obronnym.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 udp. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną: bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.

GITD wskazał, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział sytuacji pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 udp. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Wyjaśnił, że przyczyny, z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Co więcej, jak podkreślił GITD, wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. W niniejszym stanie faktycznym przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. W tym kontekście, zdaniem organu, bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których skarżący (kierujący) dopuścił się nieprawidłowości, gdyż organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

W ocenie organu, zarzut naruszenia czynnego udziału w postępowaniu jest bezzasadny, gdyż skarżący brał bezpośredni udział w przeprowadzonej kontroli

i miał zapewnioną możliwość zgłaszania uwag do protokołu kontroli oraz brania udziału w każdym stadium prowadzonego w jego sprawie postępowania.

W ocenie GITD, kierowca przed wjazdem na odcinek płatny powinien sprawdzić czy środki pieniężne znajdują się na koncie i czy urządzenie działa prawidłowo, a w razie jakichkolwiek wątpliwości ma obowiązek zjechania z drogi płatnej i kontynuowania podróży droga alternatywną. Nieznajomość sygnalizacji urządzenia viaBox nie usprawiedliwia, w opinii organu, zachowania skarżącego,

nie stanowi okoliczności wyłączającej jego odpowiedzialność za powstałe naruszenie. Kierowca powinien zwracać uwagę na sygnalizacje urządzenia viaBox, tak aby wiedzieć o zbliżającym się końcu środków na koncie użytkownika. Dokonanie przedpłaty po dokonaniu przejazdu, za który powinna zostać uiszczona opłata elektroniczna, nie konwaliduje stwierdzonego podczas kontroli naruszenia, na co zwrócił uwagę przedstawiciel K. Sp. z o.o., wskazując, że nie istnieje możliwość, aby wpłata dokonana po zarejestrowaniu incydentu została zaksięgowana na poczet wcześniejszych należności.

Konkludując organ stwierdził, że skarżący wykonując przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym był obowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej,

o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Powyższego obowiązku kierujący pojazdem nie dopełnił, dlatego też organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy i karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za naruszenie art. 13

ust. 1 pkt 3 udp. nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący zarzucił organowi naruszenia następujących przepisów postępowania, a mianowicie:

- art. 6, art. 8, art. 9 Kpa., poprzez ich zlekceważenie,

- art. 15 Kpa., poprzez brak jego zastosowania,

- art. 13k ust. 3 udp., poprzez jego niezastosowanie

Skarżący rozwijając powyżej postawione zarzuty podał, że organ rozpatrując sprawę pozbawił stronę prawa do dwuinstancyjnego jej rozpatrzenia, gdzie zgodnie

z zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji drugiej instancji przysługuje prawo złożenia skargi do Sądu.

Za niedopuszczalne skarżący uznał takie działanie organu, w którym przeprowadzając kontrolę uniemożliwia się stronie udział w postępowaniu wyjaśniającym. W ocenie skarżącego, zatrzymanie pojazdu do kontroli, sporządzenie protokołu z naruszeniami, wręczenie dokumentu wszczęcia postępowania wyjaśniającego oraz decyzji administracyjnej o nałożeniu kary w jednym i tym samym momencie, eliminuje jakiekolwiek możliwości na aktywny udział

w postępowaniu. W tym przypadku, zdaniem skarżącego, strona nie ma możliwości jakiejkolwiek weryfikacji dokumentacji związanej ze sprawą, a znajdującej się w jej posiadaniu choć nie w miejscu kontroli.

Skarżący odniósł się także do kwestii wniesienia w dniu [...] września 2012 r. określonej sumy pieniężnej na pokrycie wcześniejszych zaległości. Przywołując treść art. 13k ust. 3 udp. podał, że dokonanie wpłaty wymaganej należności zaraz po zorientowaniu się o występującym braku środków, a przed wszczęciem postępowania, wyczerpuje znamiona ww. przepisu. Wskazał jednocześnie, że twierdzenie organu, jakoby opłata taka nie mogła zostać uznana z powodu braku możliwości technicznych, nie może zostać uznane. Zdaniem skarżącego, błędy systemu i ograniczenia techniczne nie mogą stać na przeszkodzie w stosowaniu prawa.

Nadto skarżący podał, że udowodnienie naruszenia obowiązku informowania określonego w art. 9 Kpa. stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej przez Sąd.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko

i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej "p.p.s.a.").

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga J. P. zasługuje na uwzględnienie.

Z protokołu kontroli z dnia [...] września 2012 r. wynika, że skarżący [...] sierpnia 2012 r. poruszał się o godzinie 12:08:54, samochodem ciężarowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) równej 10800 kg. po drodze krajowej nr [...] wymienionej w rozporządzeniu RM (odcinek m. P. – W.),z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 43).

Za pomocą urządzeń kontrolnych mobilnej jednostki kontrolnej ustalono, że powyższy pojazd posiadał zainstalowanego urządzenia viaBOX oraz wygenerowano 2 wskazane w protokole incydenty – przyjazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej po płatnym odcinku drogi krajowej P. – W.. Były to przejazdy pod bramownicami o następujących godzinach 11:03:51,12:08:54. Przejazd pod pierwszą bramownicą na wyżej wskazanym odcinku drogi nastąpił o godz.11:03:51. Droga krajowa po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego została wyszczególniona w załączniku nr 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 80, poz. 4333 z późn. zm.).

Organ przejazd przez każdą z bramownic na tym samym odcinku drogi uznał za 2 przejazdy w związku z czym nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości po 3000 zł za każdy incydent.

W tym miejscu należy, wskazać, że w ocenie Sądu organ słusznie nałożył na skarżącego karę za przejazd pod pierwsza bramownicą, gdyż skarżący nie uiścił opłaty elektronicznej za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej

W ocenie Sądu, nieuzasadnione jest nałożenie kary pieniężnej za przejazd na tym samym odcinku drogi za każdą bramownicę. Nieuprawniony jest przyjęty przez organ sposób rozumienia ww. przepisów pozwalające na kumulację kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez wniesienia opłaty elektronicznej, w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak wniesienia opłaty.

Analiza licznych spraw z zakresu opłaty elektronicznej pozwala zauważyć, że organy nakładając na kierującego pojazdem samochodowym karę pieniężna za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty naliczają powyższą karę za przejazd pod każdą bramownicą stosując posiłkowo § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2011.80.433 ze zm.), gdyż teoretycznie na każdym skrzyżowaniu można wjechać na drogę bądź z niej zjechać, a więc w ocenie organu każdy taki odcinek zawarty miedzy dwoma bramownicami stanowi odrębny przejazd po drodze krajowej lub jej odcinku, ponieważ zgodnie z treścią § 4 wskazanego powyżej rozporządzenia początkiem albo końcem drogi krajowej lub jej odcinka, na którym pobiera się opłatę elektroniczną, jest:

1. punkt przecięcia osi dróg w węźle lub skrzyżowaniu albo

2. punkt przecięcia osi drogi z granicą miasta na prawach powiatu lub granicą państwową.

Wysokość stawek opłat elektronicznych zawiera zał. nr 3 .

Powyższy przepis w ocenie Sądu jest przepisem czysto technicznym wskazującym jedynie sposób naliczania opłaty elektronicznej i mającym na celu ułatwienie obliczenia wysokości opłaty elektronicznej za cześć odcinka po jakim porusza się kierujący. Inna interpretacja powyższego zapisu prowadziłaby do wniosku, że § 4 rozporządzenia wprowadza nowe pododcinki niezależne od treści zał. nr 1 i 2 do powyższego rozporządzenia, a także przepisów ustawy o drogach publicznych.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych , korzystający z dróg krajowych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 22 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U z 2012, poz. 1137), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

Na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. W przypadku uiszczenia opłaty w niepełnej wysokości wymierzana jest natomiast kara w wysokości 1.500 zł (art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy). Z powyższego wynika wprost, że kara jest bezpośrednio powiązana z przejazdem po danej drodze krajowej lub jej odcinku. Ustawa o drogach publicznych nie zawiera definicji "przejazdu", jednak przyjęta przez organy definicja przejazdu w oparciu o definicję początku i końca drogi krajowej zawarta w § 4 rozporządzenia wydaje się błędna lub co najmniej niepełna, gdyż nie każdy przejazd zawarty jest między dwoma najbliższymi punktami przecięcia osi dróg w węźle lub skrzyżowaniu, albo przecięcia osi drogi z granicą miasta na prawach powiatu lub granica państwa. W ocenie Sądu, kara pieniężna winna być nakładana za przejazd bez uiszczenia opłaty po drodze krajowej lub jej odcinku (bez względu na długość przejazdu a nie za przejazd pomiędzy dwoma najbliższymi bramownicami),

o których mowa w załączniku nr 1 i 2 do rozporządzenia. Za taki przejazd jedną drogą krajową bez uiszczenia opłaty nakłada się karę w wysokości 3000 zł. Zgodnie z łacińska premią "Clara non sunt interpretanda" w procesie wykładni prawa w pierwszej kolejności należy opierać się wyłącznie na wykładni literalnej we wszystkich tych przypadkach, w których treść normy jest klarowna i jasna.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w ustawie o drogach publicznych w art. 13 ha ust. 6 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z powyższą delegacją Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia była upoważniona do:

1. określenia dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną,

2. ustalenia dla nich wysokość stawek opłaty elektronicznej za przejazd kilometra, dla danej kategorii pojazdu, w wysokości nie większej niż określona w ust. 4 art. 13ha ustawy o drogach publicznych

- mając na uwadze potrzeby utrzymania i ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci drogowej, koszty poboru opłaty elektronicznej oraz klasę drogi, na której jest pobierana opłata elektroniczna.

Powyższa delegacja ustawowa upoważnia więc Radę Ministrów jedynie do wskazania dróg publicznych na których obowiązuje opłata elektroniczna, a także ustalenia wysokości stawek opłaty elektronicznej, w żądanym wypadku nie upoważnia do definiowania jakichkolwiek pojęć zawartych w ustawie. Wobec powyższego należy uznać, że w § 4 ustawodawca wskazał jedynie na najkrótszy odcinek drogi krajowej lub jej odcinka za jaki pobiera się opłatę elektroniczną, a odcinka powyższego w żadnym razie nie należy utożsamiać z przejazdem, gdyż za przejazd w rozumieniu ustawy o drogach publicznych i przepisów rozporządzenia uznany winien być odcinek drogi krajowej lub jej odcinka od chwili wjazdu na drogę do chwili zjazdu z tej drogi niezależnie od ilości mijanych po drodze skrzyżowań czy węzłów. Przy czym należy przyjąć, że jeżeli na jednym ze skrzyżowań, czy węzłów drogowych nastąpi zjazd na inną płatną drogę publiczną to mamy do czynienia z tym samym przejazdem. Kontrowersje może natomiast wzbudzać sytuacja, gdy najpierw poruszamy się drogą płatną a potem bezpłatną i znowu płatną. Z uwagi na sygnalizację jaką wydaje urządzenie viaBOX w takim wypadku prawidłowe jest nałożenie kary pieniężnej za oba przejazdy po drodze płatnej bez uiszczenia opłaty.

Wykładnia językowa przepisu art. 13ha ust. 1 u.d.p. prowadzi do wniosku, że karze podlega "przejazd po drodze krajowej". Przepis ten nie przewiduje możliwości wielokrotnego wymierzenia kary za jeden przejazd danym odcinkiem drogi. Zastosowanie tego rodzaju kary musiałoby mieć swoje wyraźne umocowanie w prawie. Z uwagi zaś na sanacyjny charakter przepisu art. 13k ust. 1 u.d.p. nie jest, zdaniem Sądu "dopuszczalne stosowanie dowolnej wykładni orzekającej".

Tak więc w niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych nakładając na skarżącego po raz drugi karę pieniężną za przejazd po tej samej drodze krajowej.

Sąd podkreśla, że za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej bez uiszczenia opłaty można nałożyć tylko jedną karę w wysokości 3.000 zł, karze podlega każdy przejazd.

Dlatego też zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie może się ostać i podlega uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a., o kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.