Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 264/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] września 2011 r., nr [...], cofającą skarżącemu M. P. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] czerwca 2011 r. skarżący M. P. poddany został ustawowej kontroli przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu m. W., wynikającej z art. 84 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W wyniku przedmiotowej kontroli stwierdzono, iż skarżący przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 288 § 1, tj. za przestępstwo przeciwko mieniu (vide: Informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] czerwca 2010 r. – k. 24 tomu I akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezydent m. W. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podstawą działania organu jest stwierdzony w toku kontroli fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo z art. 288 § 1 kodeksu karnego, tj. za przestępstwo przeciwko mieniu, co daje podstawę do zastosowania przepisu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym.

W piśmie z dnia [...] września 2011 r. skarżący wyjaśnił, że jego karalność była wynikiem zdarzenia drogowego, podczas którego skarżący został potrącony przez kierowcę, który chciał zbiec z miejsca wypadku, Skarżący wskazał, iż podczas wspomnianego zdarzenia dogonił sprawcę i uderzył ręką w dach samochodu. Kierowca zatrzymał się i została wezwana policja. Strona podniosła, iż sprawa zakończyła się w sądzie. Skarżący wyjaśnił także, że został za ten czyn ukarany wyrokiem w zawieszeniu i zobowiązany do pokrycia szkody wynikającej z uszkodzenia dachu samochodu. Skarżący podniósł ponadto, że jeśli zostanie mu cofnięta licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, to zostanie on pozbawiony jedynego źródła utrzymania. Strona oświadczyła jednocześnie, że wykonuje zawód taksówkarza od 20 lat i nigdy nie było skarg na jej kompetencje.

W wyniku rozpatrzenia sprawy Prezydent m. W. - działając na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - decyzją z dnia 22 września 2011 r., nr [...], cofnął udzieloną skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent m. W. wskazał, iż z akt sprawy wynika, że skarżący przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt [...], za przestępstwo z art. 288 § 1 kodeksu karnego, tj. za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. W tej sytuacji organ I instancji uznał, że skarżący nie spełnia jednej z podstawowych przesłanek koniecznej do posiadania licencji - przesłanki dobrej reputacji, albowiem przestępstwo, za które został prawomocnie skazany, należy do przestępstw wymienionych w przepisie art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał także, iż art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym jest przepisem związanym, co oznacza, że w przypadku wypełnienia dyspozycji tego przepisu, organ licencyjny ma obowiązek cofnąć udzieloną licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W dniu [...] października 2011 r. skarżący złożył odwołanie od w/w decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu odwołania skarżący nie zgodził się z określeniem, iż "nie spełnia wymogów dobrej reputacji". Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w piśmie z dnia 6 września 2011 r., skarżący ponownie nakreślił przebieg zdarzenia drogowego, w wyniku którego został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Skarżący stwierdził także, że w lutym 2012 r. ulegnie zatarciu jego skazanie. Strona podkreśliła, że w przypadku pozbawienia licencji taksówkarza, skarżący zostanie pozbawiony źródła dochodu. Skarżący stwierdził, że w jego przypadku opieranie się na "suchych paragrafach" jest niesprawiedliwie, a organ powinien wziąć pod uwagę całokształt jego nienagannej pracy w zawodzie taksówkarza.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym - decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] września 2011 r., nr [...], cofającą skarżącemu licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej - stwierdził, iż argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy podkreślił, że chociaż argument odnoszący się do sprawiedliwości społecznej jest istotny, to jednak art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązuje organy administracji publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa. Organ II instancji jednocześnie podkreślił, że pojęcie "dobrej reputacji" użyte w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowej jest określeniem stanu opisanego w poszczególnych literach tego punktu. Organ wyjaśnił, że ustawodawca określił w literze a) tego punktu, że "(...) skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu (...)" niweczy spełnienie wymogu dobrej reputacji i nie daje podstaw do wydania takiemu podmiotowi licencji. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 2 in fine ustawy o transporcie drogowym nakazuje kategorycznie cofnąć udzieloną licencję bez wcześniejszego uprzedzenia, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.

W dniu [...] stycznia 2012 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

W uzasadnieniu skarżący ponownie wskazał na okoliczności zdarzenia drogowego oraz na fakt, iż został już za swój uczynek ukarany przez sąd karny. Skarżący wskazał również, że posiadanie licencji warunkuje możliwość pracy zarobkowej. Oświadczył ponadto, że przez 20 lat wykonywał swój zawód bez zastrzeżeń i z dużym poświęceniem. Skarżący podkreślił jednocześnie, że organ winien wziąć pod uwagę całokształt nienagannej pracy, a nie wyłącznie opierać się na "suchych paragrafach".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. skarżący, podtrzymując zarzuty skargi - oświadczył, że skazanie, na które powoływały się organy obu instancji, uległo zatarciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Mirosława Pakulskiego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a także utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta m. W. z dnia z dnia [...] września 2011 r. wydana w przedmiocie cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) cyt. ustawy, licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.

Jak stanowi przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 tej ustawy.

Z przepisu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym wynika, iż przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli przedsiębiorca ten, będąc osobą prowadzącą działalność gospodarczą, spełnia wymogi dobrej reputacji. Z unormowania tego wynika, że wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne, w tym m.in. przestępstwa przeciwko mieniu.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt [...], za popełnienie przestępstwa określonego w przepisie art. 288 § 1 kodeksu karnego, tj. za przestępstwo przeciwko mieniu (vide: Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] czerwca 2011 r. – k. 24 tomu I akt administracyjnych). Z informacji udzielonej przez Krajowy Rejestr Karny wynika, że sąd karny – działając na podstawie m.in. przepisu art. 288 § 1 k.k. - wymierzył skarżącemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz naprawienie szkody na rzecz pokrzywdzonego, tj. [...]złotych. Wykonanie kary zawieszono na 4 lata. W tej sytuacji należy uznać, iż prowadzone wobec skarżącego postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem sądu, którym skarżący skazany został za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k., a więc za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu.

W konsekwencji uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż skarżący nie spełniał wymogu dobrej reputacji, o której mowa w przepisie art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, gdyż został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu.

W związku z tym Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodziły wszelkie podstawy do cofnięcia skarżącemu posiadanej przez niego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, na podstawie przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym.

Mając to na względzie, Sąd uznał, że poczynione przez organy obu instancji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do cofnięcia stronie licencji, wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy - nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.

Sąd uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje, działały zgodnie z zasadą legalizmu określoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., z której wynika obowiązek interpretacji przepisów kompetencyjnych w sposób ścisły. Zgodnie bowiem z art. 7 Konstytucji RP, w demokratycznym państwie prawa, organy administracji mogą działać jedynie w ramach prawa i na jego podstawie. Zobowiązanie organu do działania w granicach prawa oznacza, że organ jest zobowiązany przestrzegać norm prawa materialnego (w przypadku niniejszej sprawy - ustawy o transporcie drogowym), prawa ustrojowego oraz norm procesowych (vide: m.in. /w:/ wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt U 4/06, OTK-A 2002, Nr 4, poz. 42).

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że poczyniony przez stronę skarżącą zarzut, jakoby organy obu instancji działały tylko na podstawie "suchych paragrafów" - jest wyłącznie swoistym potwierdzeniem działania organów zgodnie z zasadą legalizmu.

W konsekwencji należy stwierdzić, iż skarga M. P. nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.