Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 640/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-08-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, art. 61 § 3, art. 61 § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Patrycja Suwaj po rozpatrzeniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. F. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. wymierzającą J.F. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. H. w S. pod reklamę bez zezwolenia zarządcy drogi.

Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją J.F. złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., w której jednocześnie sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Ponadto podniosła, że brak wstrzymania wykonania decyzji wywoła nieodwracalne skutki w postaci obowiązku uiszczenia wysokiej kary, która może spowodować utratę przez skarżącą płynności finansowej, bowiem nie posiada środków na uiszczenie tak wysokiej kary.

Zdaniem wnioskodawczyni, uzasadnienie złożonej skargi wskazuje na wadliwość wydanych przez organ obu instancji decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem wniosku skarżącej

o wstrzymanie wykonania stanowi zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji. W związku z tym, że zaskarżona do Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. przyjęto, że wniosek o wstrzymanie należy odnieść do decyzji organu drugiej instancji.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.

Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Podkreślenia wymaga, że ogólnikowe twierdzenie strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku J.F., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem wnioskodawczyni, nie przedstawiła żadnych okoliczności faktycznych, mogących świadczyć o istniejącej potencjalnie możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Skarżąca uzasadniając wniosek podała, że wykonanie decyzji wyrządzi jej znaczną szkodę oraz nieodwracalne skutki, bowiem może spowodować utratę przez nią płynności finansowej, gdyż nie posiada środków na uiszczenie tak wysokiej opłaty. Podkreślenia wymaga, że w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą, do których należy wnioskodawczyni prowadząca działalność pod nazwą: "[...]", (jak wynika z akt administracyjnych sprawy) – kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach z prowadzonej działalności, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itd. Tymczasem skarżąca tego rodzaju informacji nie przedstawiła oraz nie wykazała jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła bowiem żadnych danych, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej i jaki wpływ na nią będzie miało wykonanie decyzji, tym samym uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jej sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.

Ponadto odnosząc się do argumentów wniosku dotyczących wadliwości decyzji wydanych w niniejszej sprawie wyjaśnić należy, że Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Dlatego też, powoływanie się na wadliwość wydanych w sprawie decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku.

Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Sąd z urzędu również nie dostrzegł żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku.

W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.