Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 983/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 pkt 1, art. 10a ust. 1, art. 22 ust. 2, ust. 2a i ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 67a § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant Specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. S.R.L z siedzibą w B. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 27 marca 2023 r., nr 1801-IGC.48.45.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T. z siedzibą w B. (dalej: przewoźnik/spółka/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 27 marca 2023 r., nr 1801-IGC.48.45.2022, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS) z 1 lipca 2022 r., nr 408000-408000-COC2.48.203.2021.17, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 4 listopada 2021r. w miejscowości L. funkcjonariusze Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu przeprowadzili kontrolę przewozu towarów dokonywanego środkiem transportu o nr rej. [...] – pod kątem przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1857 ze zm., dalej: ustawa SENT). Transport ten był objęty zgłoszeniem przewozu nr [...]. W trakcie kontroli kierujący pojazdem przedstawił dokumenty: dokument CMR, fakturę VAT, dokument handlowy towarzyszący wewnątrzwspólnotowej dostawie wyrobów akcyzowych, dowody rejestracyjne środka transportu, prawo jazdy kierowcy, licencję, zgłoszenie [...].

Z treści ww. zgłoszenia wynikało, że przedmiotem przewozu były oleje smarowe o zadeklarowanym kodzie CN 2710 w ilości 5 120 I, towar był przemieszczany z Polski do R., podmiotem wysyłającym towar był M.M. "M." (ul. [...], [..]), podmiotem odbierającym "D." (S., [...], RO), przewoźnikiem - spółka.

W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że kierowca rozpoczął przewóz towaru bez uzupełnienia przez przewoźnika zgłoszenia SENT w zakresie danych dotyczących przewoźnika, w tym numeru lokalizatora oraz bez włączonego lokalizatora – pojazd nie był wyposażony w urządzenie, które mogłoby zapewnić przekaz danych geolokalizacyjnych.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami na podstawie art.15 ust.1 i 4 ustawy SENT pobrana została kaucja w łącznej wysokości 20 000 zł.

NPUCS postanowieniem z 21 marca 2022 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów ustawy SENT odnośnie do zgłoszenia [...].

Na podstawie informacji otrzymanych od Izby Administracji Skarbowej w [...] organ ustalił, że w analizowanym okresie nie stwierdzono niedostępności rejestru SENT oraz innych okoliczności mogących powodować utrudnienia przy rejestracji i uzupełnianiu zgłoszeń SENT.

Spółka, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, nie skorzystała z uprawnienia do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

NPUCS decyzją z 1 lipca 2022 r., nr 408000-408000-COC2.48.203.2021.17:

1) nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 10 000 zł na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy SENT za nieuzupełnienie zgłoszenia przewozu [...] o dane, które obowiązany był uzupełnić przewoźnik,

2) nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 10 000 zł na podstawie art.22 ust. 2a ustawy SENT za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu o nr rej. [...] objętego ww. zgłoszeniem,

3) zaliczył na poczet kary pieniężnej, o której mowa w pkt 1, kwotę 10 000 zł z pobranej kaucji pieniężnej,

4) zaliczył na poczet kary pieniężnej, o której mowa w pkt 2, kwotę 10 000 zł z pobranej kaucji pieniężnej.

W odwołaniu do powyżej decyzji, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, spółka podniosła, że brak zgłoszenia w systemie SENT był wynikiem błędu ludzkiego, którego nie można przypisać przewoźnikowi. Nie było to działanie mające na celu naruszenie prawa. Brak zgłoszenia nie był dokonany w sposób zamierzony, a wynikał z faktu, że przewoźnik otrzymał informację o przewożonym towarze, jako neutralnym. Przewoźnik nie dokonał uzupełnienia danych w systemie SENT nie z własnej winy, bo nie został poinformowany przez spedytora, nadawcę towaru czy też odbiorcę o obowiązku zgłoszenia towaru do systemu. Żaden z podmiotów nie udostępnił mu również w terminie umożliwiającym uzupełnienie stosownych danych, wymaganych przez art.6 ust.3 ustawy SENT, klucza do systemu dla przewoźnika ani numeru SENT. O potrzebie zgłoszenia dowiedział się dopiero w dniu zatrzymania pojazdu do kontroli. Legalność transakcji na żadnym etapie postępowania nie budziła wątpliwości organu. Zdaniem spółki, już samo wszczęcie postępowania wywiera skutki represyjne i prewencyjne wskazane w ustawie. Pomimo naruszenia określonego w protokole, nie doszło do uszczuplenia należności budżetu państwa, jak również transport ten nie zagrażał takim uszczupleniem.

Ponadto podniesiono, że organ rozpatrujący sprawę nie wziął pod uwagę wszystkich czynników i dowodów prowadzących do wyczerpującego rozstrzygnięcia sprawy. Przewoźnik posiadał inne dokumenty przewozowe, a zatem nie miał na celu niezastosowania lub obejścia przepisów prawa, a jedynie przez omyłkę nie wypełnił zgłoszenia wynikającego z art. 5 ust.4 pkt 1 ustawy SENT. Stanowisko organu nie zawiera żadnego odniesienia zebranego w sprawie materiału dowodowego do przesłanki interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej.

Opisaną na wstępie decyzją z 27 marca 2023 r., DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podtrzymał ustalenia organu I instancji, że przewoźnik dokonując przewozu towaru "wrażliwych" nie uzupełnił zgłoszenia w zakresie, w jakim był obowiązany, wynikającym z art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT oraz nie dopełnił obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w trakcie całej trasy przewozu objętego zgłoszeniem, co stanowi naruszenie art. 10a ust. 1 tej ustawy.

W ocenie organu II instancji w sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu przewoźnika ani interesu publicznego, które mogłyby stanowić podstawę do odstąpienia w całości od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust.3 ustawy SENT. Spółka nie przedstawiła żadnych nadzwyczajnych, losowych okoliczności, których nie mogłaby uniknąć przy zachowaniu należytej staranności, mogących przemawiać za odstąpieniem od nałożenia kary. Dolegliwość wynikająca z konieczności zapłaty kary pieniężnej jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Jednocześnie ujawnione w sprawie okoliczności nie wskazują na interes publiczny, który przemawiałby za odstąpieniem od nałożenia kary.

Odnosząc się do argumentów odwołania DIAS wskazał, że dokonana analiza interesu publicznego na płaszczyźnie ekonomicznej również nie daje podstaw do odstąpienia w całości od nałożenia kary pieniężnej. Zaznaczono, że przewoźnik winien współdziałać z organem w procesie gromadzenia dowodów, ponieważ to w jego interesie leży ujawnienia faktów dotyczących jego sytuacji majątkowej. Z danych podanych przez przewoźnika wnika, że łączne przychody ze sprzedaży w 2020 r. wyniosły 3 801 542 zł, a w 2021 r. 4 332 115 zł. W 2020 r. przewoźnik wypracował zysk/stratę w kwocie 468 237 zł, a w 2021 r. 460 697 zł.

Zdaniem DIAS ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że sytuacja ekonomiczna przewoźnika nie pozwala na wywiązanie się z obowiązku uregulowania kary nałożonej zaskarżoną decyzją. Sam przewoźnik nie przedstawił konkretnych okoliczności i dowodów świadczących o jego trudnej sytuacji finansowej.

Z kolei brak uszczuplenia należności podatkowych, o ile może mieć wpływ na ocenę wystąpienia interesu publicznego, to jednak nie może stanowić samoistnej podstawy do jego stwierdzenia.

Zaznaczono, że w przypadku braku stwierdzenia przesłanek do udzielenia ulgi, nie ma potrzeby rozpatrywania jej w kontekście dopuszczalności pomocy publicznej.

W ocenie DIAS, decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z zasadą proporcjonalności kary do stopnia przewinienia, która została uregulowana w samej ustawie SENT i uwzględniona przez zróżnicowanie kar w zależności od rodzaju naruszenia. Przewidziane sankcje mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Dolegliwość kary ma na celu zobligowanie uczestników transportu do rygorystycznego i skrupulatnego przestrzegania regulacji ustawy SENT.

W skardze do tut. Sądu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji i o umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie:

1. art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ I oraz II instancji przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób wskazać stronie okoliczności przemawiające za uznaniem sposobu załatwienia sprawy za racjonalny, słuszny i właściwy,

2. art.120, art.122, art.187 § 1 oraz art.191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w szczególności pominięcie wyjaśnień przyczyn

niedokonania zgłoszenia w systemie SENT oraz braku winy przewoźnika,

3. art.22 ust.3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione, z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny, ponadto powyższy przepis powinien być w sprawie zastosowany, a postępowanie umorzone,

4. art.21 ust.3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie zachodzi ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny, podczas gdy w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wyjawiają się okoliczności uzasadniające zwolnienie od kary ze względu na ważny interes podatnika,

5. art.24 ust.3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że za ważny interes przewoźnika uważa się "interes publiczny" określony w piśmiennictwie i orzecznictwie, podczas gdy są to inne pojęcia prawne.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wprowadzenie niepełnych danych wystąpiło z przyczyn obiektywnie niezawinionych i było wynikiem błędu ludzkiego, którego nie można przypisać przewoźnikowi. Brak zgłoszenia nie był dokonany w sposób zamierzony, a wynikał z faktu, że skarżąca otrzymała informację o neutralności towaru. Nie doszło do uszczuplenia należności budżetu państwa, a legalność transakcji na żadnym etapie przewozu nie budziła wątpliwości organu.

Podniesiono, że nałożone kary są niewspółmiernie do uchybień, gdyż skarżąca nie uchylała się od zgłoszenia przewozu a jedynie wystąpiła niewielka omyłka. Zdaniem skarżącej organy obu instancji nie odniosły się w wydanych decyzjach do przesłanki interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary.

Według skarżącej, w okolicznościach niniejszej sprawy istnieje zarówno ważny interes publiczny, jak i interes przewoźnika.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby została ona wydana z naruszeniem prawa w stopniu wymagającym zastosowania środków określonych w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: P.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem (legalności) działalności organów administracji publicznej. Sąd analizuje, czy organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a jego istotne naruszenia mogą stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego aktu albo stwierdzenia jego nieważności.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że realizowany przez skarżącą przewóz podlegał rygorom ustawy SENT, skarżąca miała status przewoźnika w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT, towar w postaci oleju przekładniowego o kodzie [...] podlegał systemowi monitorowania na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. c) ustawy SENT.

Nie jest sporne miedzy stronami także, że przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia w zakresie określonym w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT, do czego był zobowiązany przez rozpoczęciem przewozu towaru oraz nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 10a ust. 1 tej ustawy, tj. zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.

Naruszenia te wyczerpywały znamiona deliktów administracyjnych określonych w art. 22 ust. 2 i ust. 2a ustawy SENT, co podlega karze pieniężnej w wysokości po 10 000 zł, czyli w przypadku dwóch naruszeń karze w łącznej wysokości 20 000 zł.

Według skarżącej wprowadzenie niepełnych danych wystąpiło z przyczyn obiektywnie niezawinionych i przez nią niezamierzonych, błędu ludzkiego, którego nie można przypisać przewoźnikowi. Spowodowane było otrzymaniem przez skarżąca informacji o neutralności towaru. Nie prowadziło do uszczuplenia dochodów budżetowych i dlatego nie powinno być karane. Jej zdaniem wystąpiły obie przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia kary.

W ocenie Sądu niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 5 ust. 4 pkt 1 oraz art. 10a ust. 1 ustawy SENT ma niewątpliwie negatywny wpływ na możliwość sprawowania skutecznej kontroli nad przewozem towarów objętych systemem monitorowania drogowego. Niewykonanie przez przewoźnika adresowanego do niego obowiązku poddania w zgłoszeniu SENT stosownych danych jest jednym z czynników utrudniających sprawowanie kontroli. Natomiast brak danych geolokalizacyjnych wręcz niweczy deklarowany w ustawie cel wyrażający się w potrzebie poddania monitoringowi transportu towarów wrażliwych, ponieważ uniemożliwia skuteczne monitorowanie transportu takich towarów. Urządzenie to stanowi jeden z podstawowych środków systemu monitorowania, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy SENT i zapewnia gromadzenie danych, o których mowa w art. 4 ust. 4 ustawy SENT. Powinno być ono na wyposażeniu środka transportu i być włączone przez cały czas realizowania przewozu w Polsce, stosownie do art. 10b ust. 1 ustawy SENT.

Zachowanie polegające na niewykonaniu przez przewoźnika wskazanych wyżej obowiązków w sposób oczywisty nie może być ocenione jako drobne uchybienie formalne, niemające wpływu na sprawność systemu monitoringu. Kara pieniężna została zatem nałożona na przewoźnika zgodnie z prawem.

Odnośnie kwestii związanej z brakiem odstąpienia w całości od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT wskazać należy, że organ może, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, odstąpić od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym. Decyzja podejmowana na tej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, pod warunkiem stwierdzenia występowania określonych w tym przepisie przesłanek "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego". Uznaniowy charakter decyzji oznacza, że w razie stwierdzenia wystąpienia co najmniej jednej z przesłanek, organ nie jest zobowiązany do odstąpienia od nałożenia kary, lecz może o tym postanowić w granicach uznania administracyjnego.

Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do ww. pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (por. wyroki NSA z: 8 grudnia 2020r., sygn. akt II GSK 1052/20, II GSK 855/20, z 12 marca 2020r., sygn. akt II GSK 1464/19).

Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 O.p. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Bez wątpienia nie każde trudności finansowe przewoźnika mogą uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej lecz tylko takie, które wiązałyby się z zagrożeniem dla jego interesu, bytu firmy.

Natomiast interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (por. np. wyroki NSA z: 28 sierpnia 2019r., sygn. akt II GSK 360/1, 13 lutego 2020r., sygn. akt II GSK 1498/19).

Podkreślenia wymaga, że przewidziane w ustawie SENT kary za nieuzupełnienie zgłoszenia o wymagane dane, czy podanie w zgłoszeniu danych błędnych, bądź brak ich aktualizacji mają przede wszystkim charakter prewencyjny (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020r., sygn. akt II GSK 1052/20). Zwolnienie z kary jest zaś uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania.

W kontrolowanej sprawie organy nie stwierdziły jednak wystąpienia żadnej wymienionych przesłanek, przez co rozstrzygnięcie oparte na art. 22 ust. 3 ustawy SENT ma charakter związany, a nie uznaniowy. Wobec braku zaistnienia przesłanek odstąpienie od nałożenia kary nie mogło mieć miejsca. W takim stanie rzeczy kontrola Sądu mogła być skierowana tylko na ocenę, czy organy właściwie zinterpretowały ww. przesłanki (czy oparły się na prawidłowym ich zrozumieniu) oraz czy poczyniły dostateczne ustalenia faktyczne, które pozwoliły na weryfikację tych kryteriów. Zdaniem Sądu, z obowiązku tego organy wywiązały się prawidłowo.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy właściwie zinterpretowały przesłanki "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" (oparły się na prawidłowym ich zrozumieniu) oraz poczyniły dostateczne ustalenia faktyczne, które pozwoliły na weryfikację tych kryteriów. Kontrolowane decyzje zawierają wywód prawny odnoszący się do przesłanek warunkujących odstąpienie od nałożenia kary, któremu nie można zarzucić wadliwości. Organ odwoławczy wskazał, że przewoźnik nie podał obiektywnych przyczyn niewywiązania się z obowiązku podania w zgłoszeniu danych zgodnych ze stanem faktycznym. Nie było to wynikiem zaistnienia okoliczności nadzwyczajnych, szczególnych, wystąpienia przyczyn niezależnych od przewoźnika. Nie przedstawił on również żadnych dowodów wskazujących na to, że kara w wysokości 20 000 zł może w znaczący sposób wpłynąć na obniżenie kondycji finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa, w jakiej relacji pozostaje do obrotów i pozostałych obciążeń przedsiębiorstwa. Odnośnie do przesłanki "ważnego interesu publicznego" powołano się na dyscyplinujący charakter przepisów o karach i cele ustawy SENT. Stanowisko organu o nieziszczeniu się ww. przesłanek nie narusza wymagań stawianych postępowaniu wyjaśniającemu, w szczególności wynikających z przepisów art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.). Uzasadnienie decyzji spełnia także wymagania określone w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Zawarto w nim wyjaśnienie prawne przesłanek warunkujących odstąpienie od nałożenia kary. Trafnie podniesiono, że odstąpienie od nałożenia kary zostało przez ustawodawcę potraktowane jako odstępstwo od odpowiedzialności za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia obowiązku o administracyjnym charakterze. Dlatego za uwolnieniem od odpowiedzialności muszą przemawiać szczególne względy, których w kontrolowanej sprawie nie stwierdzono.

Organy odniosły się do sytuacji faktycznej/finansowej przewoźnika. Ustalono, że w 2020 r. skarżąca osiągnęła przychód w wysokości [...] zł, a w 2021 r. – [...] zł. W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy nałożona kara pieniężna stanowi zaledwie ułamek osiągniętego przez skarżącą przychodu, z tego punktu widzenia nie sposób dopatrywać się zaistnienia w jakimkolwiek zakresie przesłanki ważnego interesu strony, przemawiającej za ewentualnym odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.

W świetle zarzutów skargi należy wskazać, że bezsprzecznie obowiązkiem przewoźnika jest sprawdzenie przez rozpoczęciem przewozu na obszarze RP czy towar podlega ustawie SENT. Ponadto jak wynika z zapisu na dokumencie SENT 110 - potwierdzenie rejestracji zgłoszenia przewozu towaru "klucz przewoźnika: KD-52UK", podmiot wysyłający, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłał do rejestru zgłoszenie i uzyskał numer referencyjny, który wysłał przewoźnikowi. Mimo tego skarżąca nie uzupełniła zgłoszenia w wymaganym zakresie.

W przekonaniu Sądu w kontekście stwierdzonych w kontrolowanej sprawie uchybień nie można mówić o niezawinionej przez przewoźnika "niewielkiej omyłce". Naruszenie obowiązków wynikających z ustawy SENT miało charakter istotny, bo przewoźnik de facto uniemożliwił monitorowanie przewozu towarów "wrażliwych".

Ponadto słusznie zauważył organ, że brak uszczuplenia należności publicznoprawnych, o ile może mieć wpływ na ocenę wystąpienia interesu publicznego, to jednak nie może on stanowić samoistnej podstawy do jego stwierdzenia. W sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, organ nie znajduje innych okoliczności mogących świadczyć o wystąpieniu interesu publicznego, sam fakt braku uszczuplenia należności podatkowych nie daje wystarczającej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary.

Natomiast jeżeli chodzi o ocenę proporcjonalności sankcji przewidzianej za przypisanie przewoźnikowi naruszenia to wskazać należy, że organy nie miały możliwości miarkowania jej wysokości. Sankcja ta została w ustawie określona w sposób sztywny, a przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Zbadanie, czy przyjęte rozwiązanie normatywne i określona dolegliwość sankcji administracyjnej wykraczałaby poza granice konstytucyjnej zasady proporcjonalność, nie mieściło się w granicach kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, w szczególności wynikających z przepisów art. 145 P.p.s.a. Kontrolowane decyzje nie naruszały przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które należało w sprawie zastosować. Takie stanowisko Sądu nie pozbawia Spółki prawa wywiedzenia do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej, po prawomocnym zakończeniu postępowania przed sądem administracyjnym i przedstawienia w niej racji przemawiających za wadliwością przyjętych rozwiązań prawnych. Spółka powinna jednak mieć na uwadze, że obowiązki określone w ustawie SENT mają służyć zwiększeniu kontroli nad transportem tzw. "towarów wrażliwych", a ich wykonanie nie należy do szczególnie uciążliwych. Kwestią do rozważenia może pozostawać zakres odpowiedzialności przewoźnika i dolegliwości sankcji, w tym właściwy dobór przez ustawodawcę środków reakcji na stwierdzone naruszenie i ich prewencyjne oddziaływanie. Proporcjonalności nie powinno się jednak odnosić do indywidulanego przypadku, ale do charakterystyki całej materii ustawy (celów, jakie ma osiągnąć) i oceny przydatności (niezbędności) danego rozwiązania prawnego do osiągnięcia zamierzonego przez ustawodawcę celu. Biorąc zatem pod uwagę, że przewoźnik nie podał w zgłoszeniu wymaganych danych oraz nie zapewnił przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu, ewentualnej analizie poddać można by nie samą reakcję na niedopełnienie obowiązków ustawowych, ale jej dolegliwość. Nie ulega zaś wątpliwości, że działania organów mieściły się w granicach obowiązującego prawa, a ustawodawca nie zdecydował się wyposażyć właściwych organów w instrumenty miarkowania reakcji na stwierdzone naruszenie.

Nie stwierdzając zatem w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.