Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 403/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2022 poz 1205
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j.)
article: art. 133
journal: Dz.U. 2020 poz 1359
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359).
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Strzelec, Protokolant: Referent Małgorzata Rębacz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 czerwca 2022 r. (nr SKO.4004.FU/820/21/22) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Biała Podlaska z dnia 13 sierpnia 2021 r. (nr Km.5430.2.73.2021.MMA3) w przedmiocie zatrzymania skarżącemu W. D. prawa jazdy kategorii "ABCE" wydanego dnia 28 maja 2015 r. przez Prezydenta Miasta B. P. (nr [...]; nr druku: [...]) i uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzyło postępowanie w tym zakresie.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W piśmie z dnia 20 maja 2021 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B. P. zwrócił się do Prezydenta Miasta Biała Podlaska z wnioskiem o zatrzymanie skarżącemu W. D. prawa jazdy, jako dłużnikowi alimentacyjnemu uchylającemu się od zobowiązań alimentacyjnych. Do wniosku dołączono kserokopię decyzji Prezydenta Miasta B. P. z dnia 6 kwietnia 2021 r. (nr [...]) o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Jako podstawę prawną złożonego wniosku organ wskazał art. 5 ust. 3b pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

Decyzją z dnia 13 sierpnia 2021 r. Prezydent Miasta Biała Podlaska orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii "ABCE" wydanego 28 maja 2015 r. o wskazanym na wstępie numerze i nakazał skarżącemu niezwłocznie zwrócić dokument prawa jazdy do depozytu.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej decyzją z dnia 23 czerwca 2022 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Biała Podlaska w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzyło postępowanie (pkt 1), a w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy (pkt 2).

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, starosta, do którego właściwy organ wystąpi o zatrzymanie prawa jazdy, wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Starosta jest tym żądaniem związany. Podkreślono przy tym, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest decyzją związaną, co oznacza, że właściwy organ jest zobligowany wydać taką decyzję, jeżeli stwierdzi spełnienie warunków przewidzianych przepisami prawa.

Kolegium stwierdziło, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym uchylającym się od zobowiązań alimentacyjnych. Potwierdza to bowiem ostateczna decyzja Prezydenta Miasta B. P. z dnia 6 kwietnia 2021 r. (nr [...]). Ustalono, że skarżący po wydaniu decyzji uznającej go za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, w dniu 19 maja 2021 r. złożył oświadczenie majątkowe i poddał się wywiadowi alimentacyjnemu. Jednakże nie spełnił warunku, którym jest wywiązywanie się w każdym miesiącu z zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów, czyli w tym przypadku nie niższej niż [...] zł miesięcznie. Zwrócono uwagę, że skarżący jest zobowiązany do płacenia alimentów w wysokości po [...] zł miesięcznie na każde z dwojga swoich dzieci na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 20 czerwca 2018 r., w sprawie sygn. akt [...]. W piśmie z dnia 8 listopada 2021 r. komornik sądowy poinformował, że w 2021 r. wyegzekwował i przekazał wierzycielowi trzy kwoty: [...] zł w dniu 11 maja 2021 r., [...] zł w dniu 11 czerwca 2021 r. i [...] zł w dniu 10 sierpnia 2021 r. W półrocznym okresie poprzedzającym wydanie decyzji skarżący również nie wywiązywał się w każdym miesiącu z zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Jedynie w maju 2022 r. organ egzekucyjny potrącił mu [...] zł tytułem zobowiązań alimentacyjnych. W tych okolicznościach sprawy organ uznał, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Odnosząc się do nadanego decyzji pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności Kolegium stwierdziło zaś, że omawiany rygor może być nadany decyzji tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" zaś wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie wskazał natomiast, istnienia której z ustawowych przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności dopatrzył się w tej sprawie. W tej sytuacji Kolegium uznało zaskarżoną decyzję za wadliwą w stopniu uzasadniającym jej uchylenie w tej części i umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.

Za chybiony Kolegium uznało natomiast zarzut skarżącego, że nie miał żadnej informacji o korespondencji zawierającej decyzję z dnia 6 kwietnia 2021 r. uznającą go za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, co podniósł w dniu zapoznawania się z aktami sprawy czyli w dniu 2 grudnia 2021 r. oraz w piśmie złożonym w dniu 19 maja 2021 r. Kolegium stwierdziło, że decyzja ta została mu prawidłowo, a tym samym skutecznie doręczona w trybie art. 47 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. W takich przypadkach uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Warunki te kumulatywnie zostały spełnione, a o ich naruszeniu nie świadczy brak "awiza", gdyż jest ono wymagane w przypadku, gdy czynność doręczenia następuje w innym trybie, a mianowicie tym uregulowanym w art. 44 k.p.a.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Lublinie skarżący zaskarżył powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej w całości.

Podniósł, że utrata prawa jazdy uniemożliwi mu podjęcie pracy kierowcy samochodu osobowego lub ciężarowego i zarabiania, co w konsekwencji spowoduje jego dalsze zadłużenie. Wskazał, że w dniu 29 czerwca 2022 r. podjął pracę w P. Spółce Jawnej w L., Oddział w B. P. oraz że od dnia 1 lipca 2022 r. jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku kierowcy samochodu dostawczego. Powołał się również na okoliczności związane ze stanem zdrowia, na co przedstawił stosowną dokumentację.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasada, bowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem kontroli tej działalności pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega to, czy zaskarżony akt organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie było obciążone wadami prawnymi uzasadniającymi uchylenie zapadłego rozstrzygnięcia, bądź też stwierdzenie jego nieważności. Daje temu wyraz unormowanie art. 145 § 1 p.p.s.a., który stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W świetle powyższych kryteriów zaskarżona decyzja mogłaby ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organowi skutecznie można byłoby postawić uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to odpowiednio miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując oceny zaskarżonego aktu we wskazanych wyżej granicach stwierdzić należy, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Wydając zaskarżoną decyzję organ drugiej instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego zastosowanych w sprawie, ani też nie dopuścił się naruszenia reguł proceduralnych, a w szczególności nie naruszył przepisów art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, ze zm. – dalej jako "k.p.a."). Sprawa ze swej istoty wymagała jedynie dokonania ustaleń ograniczonych do przesłanek zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu. Nie są to zaś ustalenia skomplikowane. Ustaleń tych organy obu instancji dokonały niewadliwie, we właściwym zakresie, a na ich podstawie wysnuły prawidłowe wnioski, które zostały należycie umotywowane.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania skarżącemu posiadanego przez niego prawa jazdy kat. "ABCE" (co nie było sporne) stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2022 r. poz. 1205 – dalej jako "ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów" lub "ustawa"). Celem tej ustawy jest pomoc osobom uprawnionym do alimentów nie zaś zobowiązanym do alimentacji, bowiem dostarczanie środków utrzymania przez członków najbliżej rodziny osobom, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, jest jednym z podstawowych obowiązków rodziców wobec dziecka, zgodnie z art. 133 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359, ze zm.). Uwzględniając, że zobowiązani do alimentacji na rzecz uprawnionych członkowie najbliżej rodziny mogą nie wypełniać tego obowiązku w całości albo w znacznej części wskazana ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przewidziała działania podejmowane wobec dłużników alimentacyjnych (art. 1 ust. 1 pkt 5 ustawy). Jednym z takich działań, które służą dyscyplinowaniu zobowiązanych do dobrowolnego spełniania ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego jest instytucja zatrzymania dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił:

1) złożenia oświadczenia majątkowego,

2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy w terminie wyznaczonym przez organ właściwy dłużnika,

3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych

. organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

Według zaś art. 5 ust. 3b ustawy, jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika:

1) składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2021 r. poz. 2345 i 2447) oraz

2) po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wraz z odpisem tej decyzji.

Według zaś do art. 5 ust. 5 ustawy, na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu wówczas, gdy spełnione zostaną dwie przesłanki. Pierwszą z nich jest wydanie wobec zobowiązanego do alimentacji ostatecznej decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, a drugą wystąpienie przez właściwy organ z wnioskiem do starosty (prezydenta miasta) o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu. Wykładnia językowa wskazanych przepisów nie pozostawia więc żadnych wątpliwości co do tego, że decyzja wydana na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy jest decyzją o charakterze związanym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2773/17 oraz z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 83/17). Związanie to oznacza, że jeśli dłużnik alimentacyjny posiada prawo jazdy i został uznany za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, właściwy organ administracji zobowiązany jest do złożenia wniosku o zatrzymanie prawa jazdy takiemu dłużnikowi do innego właściwego organu.

Dokładnie taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji całkowicie zasadnie wykazał, że zostały spełnione wskazane powyżej przesłanki zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Należycie również wyjaśnił, że organ pierwszej instancji swoją decyzję wydał w oparciu o wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. P. z dnia 20 maja 2021 r. (k. 26 akt adm.). Do powyższego wniosku dołączono decyzję ostateczną z dnia 6 kwietnia 2021 r. o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. To, że decyzja taka została wydana i była ostateczna, skarżący skutecznie nie zakwestionował. Z tego względu rozpoznające odwołanie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wykazało wystąpienie przesłanek zatrzymania stronie prawa jazdy w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. i jednocześnie brak było przesłanek negatywnych takiego rozstrzygnięcia (art. 5 ust. 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów).

Nie były usprawiedliwione podniesione w odwołaniu zarzuty skarżącego dotyczące okoliczności nieprawidłowego doręczenia mu decyzji z 6 kwietnia 2021 r. – dotyczące braku pozostawienia awiza w skrzynce pocztowej przez Urząd Pocztowy w B. P.. Wymaga bowiem zwrócenia uwagi, że decyzja powyższa została mu doręczona w sposób prawidłowy, w trybie przewidzianym w art. 47 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy, a w przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (art. 47 § 2 k.p.a.).

Warunki powyższe zostały spełnione kumulatywnie, bowiem jak wynika ze sporządzonej w dniu 9 kwietnia 2021 r. adnotacji na kopercie nadawczej zawierającej decyzję z dnia 6 kwietnia 2021 r. o treści: "adresat odmówił przyjęcia" (k. 12 akt adm.), przesyłka zawierająca wskazaną decyzję została zwrócona nadawcy. Wyjaśniono zaś już, że w takim przypadku uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Dlatego datą doręczenia skarżącemu wskazanej decyzji był dzień 9 kwietnia 2021 r.

Wbrew twierdzeniom skarżącego brak "awiza" nie świadczy o naruszeniu powołanych wyżej przepisów w zakresie doręczania pism. Skoro bowiem adresat odmówił przyjęcia pisma, a taka adnotacja została zamieszczona na przesyłce zawierającej pismo, to nie było żadnych podstaw do pozostawiania awiza w skrzynce pocztowej adresata. Taka czynność ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy doręczenie następuje w innym trybie, a mianowicie regulowanym art. 44 k.p.a. i dotyczy sytuacji wymienionych w art. 42 i 43 k.p.a., odnoszących się do niemożności doręczenia pisma, bądź nieobecności adresata.

Na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji wydanej w zgodzie z art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy uprawnionym do alimentów nie mogły mieć też wpływu argumenty podniesione przez skarżącego, a dotyczące tego, że skutkiem zatrzymania mu prawa jazdy będzie wyeliminowanie go z rynku pracy jako kierowcy samochodu osobowego i ciężarowego, a tym samym pozbawienie możliwości zarobkowania, co w rezultacie spowoduje dalsze zadłużenie w spłacie zobowiązań alimentacyjnych. Na taką ocenę organu wydającego decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie mogły mieć również wpływu okoliczności dotyczące stanu zdrowia skarżącego, odnoszące się do leczenia złamania prawej ręki i następnie rehabilitacji tej kończyny.

Otóż, należy zauważyć, że organ administracji orzekający o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu nie może weryfikować jego sytuacji materialnej i osobistej. Tego rodzaju okoliczności ustalane są w odrębnym postępowaniu dotyczącym uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, które jest postępowaniem odrębnym i poprzedza zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OSK 287/15). Decyzja zaś w tym zakresie została już wydana przez uprawniony organ i skutecznie doręczona skarżącemu. Te zatem okoliczności nie podlegały ponownej weryfikacji w postępowaniu dotyczącym zatrzymania prawa jazdy, które było przedmiotem kontroli sądowej w tej sprawie.

Niezależnie od tego należy również wskazać, że w omawianej ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przewidziano możliwość uchylenia decyzji o zatrzymaniu dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy (art. 5 ust. 6 ustawy). Zgodnie z tym przepisem, uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy następuje na wniosek organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, gdy ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3, zaś dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub nastąpiła utrata statusu dłużnika alimentacyjnego. Skarżący został o tym poinformowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie zauważyć należy, że organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie uzupełniające. Jego wyniki wykazały, że skarżący już po wydaniu decyzji z dnia 6 kwietnia 2021 r. o uznaniu go za dłużnika alimentacyjnego, w dniu 19 maja 2021 r. złożył oświadczenie majątkowe i poddał się wywiadowi alimentacyjnemu, ale nie spełnił warunku odnoszącego się do wywiązywania się w każdym miesiącu z zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty ustalonych alimentów. Na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 20 czerwca 2018 r., w sprawie sygn. [...], skarżący został zobowiązany do płacenia alimentów w kwocie po [...] zł miesięcznie na każde z dwojga swoich dzieci. Tymczasem, jak wynika z pisma komornika sądowego z dnia 8 listopada 2021 r. (k. 56 akt adm.), od skarżącego w 2021 r. wyegzekwowano tylko trzy kwoty: [...] w dniu 11 maja 2021 r., [...] zł w dniu 11 czerwca 2021 r. i [...] zł w dniu 10 sierpnia 2021 r. Organ odwoławczy prawidłowo zauważył zatem, że są to te same kwoty wpłat, które skarżący załączył do odwołania, z tym, że po potrąceniu kosztów egzekucyjnych. Tym samym w półrocznym okresie poprzedzającym wydanie decyzji przez organ drugiej instancji, skarżący nie wywiązywał się w każdym miesiącu z zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50 % ustalonych alimentów. Jedynie w maju 2022 r. organ egzekucyjny potrącił kwotę [...]zł tytułem zobowiązań alimentacyjnych (dodatkowe ustalenia członka SKO na piśmie skarżącego z dnia 2 grudnia 2021 r. (k. 59 akt adm.). W efekcie organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji zachowały swoją aktualność przesłanki uzasadniające zatrzymanie stronie prawa jazdy.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest również niewadliwa w zakresie, w jakim uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i umarzyła w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji. Podnieść należy, że rygor ten może być nadany decyzji tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 zd. 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Zaopatrzenie decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności oznacza, że obowiązki (lub uprawnienia) w niej ustalone, mogą być wykonane, zanim decyzja stanie się ostateczna. Jednocześnie klauzula ta ma charakter proceduralny i pozostaje bez znaczenia dla treści rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i jego trwałości. W orzecznictwie podnosi się, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nadaje się, gdy w danym czasie i sytuacji nie można obejść się bez wykonania praw (lub obowiązków), o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 zd. 1 k.p.a. Podkreśla się też, że zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia o nadaniu omawianego rygoru (por. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1134/09, i z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1892/11; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 468/12). Zatem orzekając w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności organ działa w sytuacji, która ma znamiona nagłej konieczności administracyjnej. Tym samym, rację należało przyznać organowi odwoławczemu, który uchylił akt organu pierwszej instancji w części dotyczącej nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Słusznie bowiem organ odwoławczy zauważył, że organ pierwszej instancji nie wskazał na żadną z przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, o których mowa w art. 108 § 1 zd. 1 k.p.a. Poza wskazaniem na przepis zezwalający na nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, organ nie przytoczył w uzasadnieniu decyzji jaka przesłanka nadania tego rygoru znalazła w przedmiotowej sprawie zastosowanie, jak również czy zagrożenie wynikające z jej zaistnienia jest realne. Stosując zatem przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. postąpił prawidłowo i orzekł o umorzeniu postępowania w tym zakresie.

Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, na właściwych podstawach materialnoprawnych, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w zgodzie z regułami proceduralnymi, które również nie zostały przez organ odwoławczy naruszone. W takiej zaś sytuacji skarga nie zawierała żadnych usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym nie mogła zostać uwzględniona.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku.