Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 22/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 , 2,4,6
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 67a-67c
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
journal: Dz.U. 2021 poz 214
law: Ustawa z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Monika Niedźwiedź WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Burmistrza Gminy Zator w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala.


UZASADNIENIE

A. W. pismem z dnia 18 kwietnia 2023r. na podstawie art. 50 § 1 oraz art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 oraz art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "bezczynność Burmistrza Zatora w zakresie udostępnienia informacji publicznej, tj. zbioru danych przestrzennych dla planów miejscowych oraz zbioru danych przestrzennych dla studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego" zgodnie z wnioskiem skarżącej z 16 grudnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wskazała, że wystąpiła do organu z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej obejmującej zbiory danych przestrzennych dla miejscowych planów oraz dla studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. We wniosku poinformowała, że ujawnione w Ewidencji zbiorów i usług danych przestrzennych adresy usług pobierania nie zapewniają dostępu do ww. informacji publicznej. Pod wskazanym przez organ adresem usługi pobierania nie uzyskała wnioskowanych informacji (danych) publicznych. Zdaniem skarżącej pismo organu było ogólnikowym odesłaniem do Ewidencji Zbiorów i Usług Danych Przestrzennych. Jak zaznaczyła skarżąca, na dzień składania skargi organ nadal nie udostępnił informacji publicznej, co jest w istocie odmową udzielenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie jej oddalenie jako wadliwej formalnie i oczywiście niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2023r. pod sygn. akt II SAB/Kr 84/23 uznał, że skarga podlega odrzuceniu.

Na skutek złożonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023r. uchylił zaskarżone postanowienie , uznając iż sąd pierwszej instancji winien skargę rozpoznać merytorycznie – jako skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Istotnym jest również wskazanie, że Sąd powinien skargę na bezczynność oddalić, jeżeli stwierdzi, że organ nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast okoliczność wydania aktu lub podjęcia czynności po wniesieniu skargi powoduje, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, ale uwzględnienie skargi może wówczas polegać na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo naruszenie prawa nie było rażące (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 roku, sygn. akt II OSK 2966/17). Sąd mając na względzie katalog możliwych rozstrzygnięć wymienionych w art. 149 p.p.s.a. - winien odnieść się do całości sprawy orzekając zarówno w zakresie bezczynności, jak i dokonując oceny, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa oraz rozważając, czy zachodzą podstawy do wymierzenia grzywny.

Nakreślając ramy prawne niezbędne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej skargi wskazać również należy, iż zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zatem ocena prawna i wskazania zawarte w uzasadnieniu postanowienia NSA z 13.12.2023r. wydanego w przedmiotowej sprawie wiążą Wojewódzki Sąd Administracyjny przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzeczeniu z 13.12.2023r. "w niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia określony przez A. W. w jej skardze, a więc bezczynność Burmistrza Gminy Zator w zakresie dostępu do informacji publicznej, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 i art. 2 u.d.i.p). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, wówczas brak jest podstaw do wydawania decyzji administracyjnej i należy jedynie poinformować wnioskodawcę w formie pisma, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Podobnie jest w przypadku, gdy wprawdzie żądana informacja jest informacją publiczną, jednakże organ nią nie dysponuje – nie ma wówczas obowiązku wydania decyzji, a wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy pismem o tym fakcie.

W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku w/w prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być mu udzielone w trybie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi, sąd administracyjny dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w omawianym zakresie. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przepisów u.d.i.p. jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.). Zatem tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną oraz że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisów ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepis ten zawiera normę kolizyjną wyłączającą stosowanie przepisów u.d.i.p. w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały w innych aktach prawnych uregulowane odmiennie. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13 (ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 38) wskazał, że istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznej wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Oznacza to, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępniania informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Tam jednak, gdzie dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie. Wymaga to zatem szczegółowej analizy porównywanych ustaw, a uregulowania wprowadzające odmienne zasady i tryb dostępu winny być – jako wyjątkowe – interpretowane w sposób zawężający. Jeśli zatem adresat wniosku nie może udostępnić żądanej informacji ze względu na konieczność zastosowania przepisów ustawy szczególnej, powinien o tym fakcie powiadomić wnioskodawcę pismem. Ewentualna zaś kontrola takiego sposobu załatwienia wniosku o uzyskanie dostępu do informacji publicznej odbywa się podczas rozpoznania skargi na bezczynność".

W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji, winien był ustalić, czy wskazana we wniosku skarżącej z dnia 16 grudnia 2022 r. informacja ma charakter informacji publicznej oraz czy w związku z tym Burmistrz Gminy Zator zobowiązany był – na mocy przepisów u.d.i.p. – do jej udostępnienia, a jeśli tak, to czy do udostępnienia informacji w istocie doszło. WSA w Krakowie powinien zatem rozpoznać skargę merytorycznie, a nie odrzucać ją jako niedopuszczalną.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożona skarga podlega oddaleniu. Jak sprecyzowała to sama skarżąca w złożonej skardze, a co podkreślił również w swoim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia określony przez A. W. w jej skardze - a więc bezczynność Burmistrza Gminy Zator w zakresie dostępu do informacji publicznej - należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 i art. 2 u.d.i.p). Skarga zatem dotyczy bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej, a z dalszych jej wywodów wynika, iż istotą skargi, jak również istotą wniosku z dnia 16 grudnia 2022r. ( o udzielenie informacji) jest uzyskanie dostępu do danych przestrzennych zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , która nakłada na organy administracyjne obowiązek tworzenia , prowadzenia, aktualizacji i udostępniania zbiorów danych przestrzennych. Obowiązek ten wynika z treści art. 67a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02). Zgodnie z tym przepisem Organy właściwe do sporządzania projektów aktów, o których mowa w ust. 2, tworzą oraz prowadzą, w tym aktualizują i udostępniają, zbiory danych przestrzennych w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 214).

Przedmiotem wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 16 grudnia 2022r. był dostęp do danych przestrzennych dla planów miejscowych oraz dla studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Zator.

W kontekście powyższego ustalenia i wyjaśnienia wymaga czy powyższe dane mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej. Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem:

1. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:

1)polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o:

a)zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej,

b)projektowaniu aktów normatywnych,

c)programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań;

2)podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a)statusie prawnym lub formie prawnej,

b)organizacji,

c)przedmiocie działalności i kompetencjach,

d)organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,

e)strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5,

f)majątku, którym dysponują;

3)zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a)trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych,

b)trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej,

c)sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych,

d)sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,

e)stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,

f)prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych,

g)naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych,

h)(uchylona);

4)danych publicznych, w tym:

a)treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

–treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

–dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

–treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,

b)stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,

c)treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,

d)informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych;

5)majątku publicznym, w tym o:

a)majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych,

b)innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach,

c)majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych

d)majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach,

e)dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,

f)długu publicznym,

g)pomocy publicznej,

h)ciężarach publicznych.

2. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wszelkie informacje o sprawach publicznych stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

i jako takie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Przepisy w/w ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W doktrynie i orzecznictwie trafnie zwraca się uwagę na potrzebę ścisłej wykładni art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oraz zachowywania, wynikającej stąd, pewnej dozy ostrożności (wstrzemięźliwości) w kwalifikowaniu odrębnych regulacji jako unormowań szczególnych wzmiankowanych w tym przepisie. Wskazuje się mianowicie, że istota odesłania, o którym jest mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., dotyczy tylko takiej sytuacji, gdy odrębna ustawa precyzuje zarówno zasady, jak i tryb dostępu do informacji publicznej, których zastosowanie wyłączać będzie zasadność ich realizacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob.: M. Jabłoński, Udostępnienie..., Wrocław 2009, s. 30; wyrok NSA z 20.03.2012 r., I OSK 2451/11, CBOSA). Dodatkowo podkreśla się, że odrębny tryb i zasady dostępu muszą być określone w akcie o randze ustawy, a ponadto powinny mieć charakter kompletny, tzn. zapewniający zainteresowanemu możliwość skutecznego zainicjowania i zakończenia procedury dostępu do żądanej informacji (M. Jabłoński, Udostępnienie..., s. 30). W konsekwencji przyjmuje się, że w przypadku takiego zbiegu przepisów, pierwszeństwo mają przepisy szczególne normujące dostęp do danej kategorii informacji publicznej, co wszakże nie wyklucza stosowania w zakresie w nich nieuregulowanym przepisów u.d.i.p. niesprzecznych z tymi przepisami szczególnymi (por. M. Chmaj [w:] M. Bidziński i in., Ustawa..., Warszawa 2010, art. 1 Nb 11).

Jednym z przykładów regulacji szczególnej, o jakiej mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., jest ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197 poz. 1172 z późn. zm.; dalej jako: "ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych", w skrócie: "u.o.a.n.") w zakresie, w jakim normuje dostęp do dzienników urzędowych oraz do publikowanych w nich aktów normatywnych i innych aktów prawnych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że informacje o obowiązującym prawie – w tym prawie miejscowym – mają również status informacji publicznej, zaś odnośne regulacje powołanej ustawy stanowią lex specialis wobec unormowań u.d.i.p. (por.: wyrok NSA z 19.12.2002 r., II SA 3301/02, CBOSA; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa..., uw. 7 do art. 1, s. 37).

W myśl art. 2a ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, akty normatywne i inne akty prawne podlegające ogłoszeniu ogłasza się w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565, z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej (ust. 1). Dzienniki urzędowe wydaje się w postaci elektronicznej, chyba że ustawa stanowi inaczej (ust. 2). Dla każdego dziennika urzędowego wydawanego w postaci elektronicznej organ wydający prowadzi odrębną stronę internetową (ust. 3). Szczegółowe zasady prowadzenia i udostępniania zbiorów dzienników urzędowych oraz zawartych w nich aktów normatywnych i innych aktów prawnych, w tym aktów prawa miejscowego, zostały uregulowane w art. 26–art. 29 u.o.a.n. Obowiązywanie tych regulacji zwalnia adresata wniosku o udostępnienia informacji o obowiązującym prawie z żądania udostępnienia żądanej informacji (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa..., uw. 7 do art. 1, s. 37). Lege non distingunte, dotyczy to także aktów prawa miejscowego, w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, mających bez wątpienia status takiego aktu (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Przysługujące każdemu prawo wglądu do planu miejscowego zostało wyraźnie proklamowane w art. 30 ust. 1 u.p.z.p., który ponadto umożliwia ubieganie się o wypisy i wyrysy z planu miejscowego. Dlatego za trafne, co do zasady, należy uznać stanowisko, że treść uchwalonych i ogłoszonych m.p.z.p., jako aktów prawa miejscowego, nie podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym z u.d.i.p. Dotyczy to również części graficznej planów ( danych przestrzennych), które stanowią przecież składową miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Innym przykładem regulacji szczególnej, o jakiej mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a odnoszącej się już wprost do danych przestrzennych - są przepisy nakazujące udostępnienie danych przestrzennych, na które powołuje się skarżąca. Obowiązek ten wynika z treści art. 67a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02). Zgodnie z tym przepisem Organy właściwe do sporządzania projektów aktów, o których mowa w ust. 2, tworzą oraz prowadzą, w tym aktualizują i udostępniają, zbiory danych przestrzennych w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 214). Przepis wskazuje, iż owe zbiory obejmują dane przestrzenne tworzone dla następujących aktów: 1)planów zagospodarowania przestrzennego województwa; 2) studiów; 3) planów miejscowych; 4) miejscowych planów odbudowy; 5) miejscowych planów rewitalizacji. Z kolei dane przestrzenne tworzone dla aktów, o których mowa w ust. 2, obejmują co najmniej:

1) lokalizację przestrzenną obszaru objętego aktem w postaci wektorowej w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych;

2) atrybuty zawierające informacje o akcie;

3) część graficzną aktu w postaci cyfrowej reprezentacji z nadaną georeferencją w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych.

Zbiór opisuje się metadanymi infrastruktury informacji przestrzennej w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie i w oparciu o art. 67b cytowanej ustawy Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określił, w drodze rozporządzenia z dnia 26 października 2020r ( Dz.U. 2020/1916) , sposób tworzenia oraz prowadzenia, w tym aktualizacji i udostępniania, zbiorów uwzględniający zakres informacyjny, strukturę, format i rozdzielczość przestrzenną danych gromadzonych w zbiorach oraz zakres informacyjny i strukturę metadanych infrastruktury informacji przestrzennej w zakresie zagospodarowania przestrzennego, mając na uwadze zapewnienie spójności i aktualności danych dotyczących aktów, o których mowa w art. 67a ust. 2, oraz zasadę interoperacyjności, o której mowa w przepisach o infrastrukturze informacji przestrzennej. Wskazane rozporządzenie w sposób szczegółowy precyzuje zakres i sposób realizacji obowiązku udostępniania przez organy danych i metadanych.

W myśl art. 67c ust 3 cyt. ustawy organy, o których mowa w art. 67a ust. 1, udostępniają nieodpłatnie dane przestrzenne tworzone dla aktów, o których mowa w art. 67a ust. 2, za pośrednictwem usług, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej.

Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej wynika, iż organy administracji prowadzące rejestry publiczne, które zawierają zbiory związane z wymienionymi w załączniku do ustawy tematami danych przestrzennych, tworzą i obsługują, w zakresie swojej właściwości, sieć usług dotyczących zbiorów i usług danych przestrzennych, do których zalicza się usługi: 1) wyszukiwania, umożliwiające wyszukiwanie zbiorów oraz usług danych przestrzennych na podstawie zawartości odpowiadających im metadanych oraz umożliwiające wyświetlanie zawartości metadanych; 2) przeglądania, umożliwiające co najmniej: wyświetlanie, nawigowanie, powiększanie i pomniejszanie, przesuwanie lub nakładanie na siebie zobrazowanych zbiorów oraz wyświetlanie objaśnień symboli kartograficznych i zawartości metadanych; 3) pobierania, umożliwiające pobieranie kopii zbiorów lub ich części oraz, gdy jest to wykonalne, bezpośredni dostęp do tych zbiorów.

W przedmiotowej sprawie to te właśnie szczegółowe przepisy określające zasady udostępniania informacji publicznej w postaci danych przestrzennych będą miały zastosowanie i dlatego w ocenie Sądu za trafne, należy uznać stanowisko, że treść danych przestrzennych dotyczących m.p.z.p., oraz studium uwarunkowań i kierunków rozwoju , nie podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym z u.d.i.p. Pełną bowiem regulację dotyczącą obowiązku udostępniania tych danych publicznych regulują szczegółowo wskazane powyżej przepisy.

W tym miejscu zauważyć należy, iż już z treści samej skargi, jak i dalszych pism złożonych w sprawie przez skarżącą, a także z treści pism organu stanowiących odpowiedź na wniosek z dnia 16 grudnia 2022r. a także treści pism złożonych w toku postępowania wynika, iż przedmiotowe dane przestrzenne, o których mowa we wniosku z 16 grudnia 2022r. są przez Burmistrza Zatora udostępniane. Skoro są udostępniane to nie może być mowy o bezczynności organu w powyższym zakresie. Z samego subiektywnego przeświadczenia skarżącej , że powinno to być robione w inny sposób, albo, że taki sposób udostępniania danych jaki istnieje nie tyle uniemożliwia , co utrudnia skarżącej prowadzenie działalności zarobkowej związanej z wykorzystywaniem powyższych danych - nie czyni skargi na bezczynność organu zasadną. W ocenie Sądu organ wbrew twierdzeniom skargi wykazał, iż zapewnia dostęp do danych przestrzennych z zakresu “zagospodarowania przestrzennego" zgodnie z właściwymi wskazanymi wyżej przepisami- w szczególności z § 3 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 oraz pkt 2.2 i pkt 2.3 załącznika nr 1, a także § 7 pkt 1 w zw. § 3 ust. 3 pkt 2, rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1916) w zw. z art. 67a-67c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503) oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 214). O udostępnianiu żądanej informacji publicznej w postaci danych przestrzennych zgodnie z właściwymi w tej materii przepisami organ poinformował skarżącą w odpowiedzi na jej wniosek z 16 grudnia 2022r. Zatem nie może tu być mowy o bezczynności organu zarzucanej w skardze.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.