Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 328/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant st. ref. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - przychodni zdrowia na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...] na terenie Dzielnicy [...] - utrzymało ww decyzję w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Zarząd Dzielnicy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - przychodni zdrowia na ww działce nr ew. [...]. Organ I instananji ustalił, iż planowana inwestycja nie jest sprzeczna z zapisami Studium w zakresie funkcji, koliduje natomiast z ustaleniami projektu procedowanego miejscowego planu. Przedmiotowe przedsięwzięcie uzyskało jednak w dniu 3 stycznia 2017r. pozytywną opinię "Zespołu Koordynującego" przy Prezydencie [...]. Organ zatem przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w oparciu o art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek, obszar analizowany (Załącznik Nr 2) i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i ostatecznie określił warunki zabudowy, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Inwestycja na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskała niezbędne uzgodnienia wynikające z odrębnych przepisów prawa z:

- zarządcą drogi ul. [...] - pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia 24.02.2017r.

- Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] - postanowienie z dnia [...].02.2017r. nr [...];

- Stołecznym Konserwatorem Zabytków - pismo z dnia 1.03.2017r;

- Spółką Wodną Obwodu [...] - pismo z dnia 24 lutego 2017r;

- Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] (art. 53 ust 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. upzp);

- Biurem Mienia Miasta i Skarbu Państwa (dawne Biuro Gospodarki Nieruchomościami) uzgodniony (art. 53 ust 5 upzp);

- Wydziałem Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicy [...] - opinia z dnia [...].03.2017r.

W ocenie Zarządu Dzielnicy [...] planowane zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z zadaniami rządowymi i samorządowymi służącymi realizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 53 ust. 3 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona analiza wykazała zatem możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w ww decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego, ale już na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], działając poprzez pełnomocnika, wniosła odwołanie. W szczególności zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 8, 77 par 1 i 107 par 3 Kpa, poprzez brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, pominięcie interesów właścicieli działek sąsiadujących z planowaną inwestycją oraz brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji;

- art. 61 ust.1 upzp. poprzez brak rozważenia i uzasadnienia, czy planowana inwestycja spełnia zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa wyrażoną w ww przepisie;

- brak uzasadnienia dla wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy decyzja ta kolidowała z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- brak ustalenia - wynikający z pominięcia interesów właścicieli działek sąsiednich - że elewacja frontowa planowanej przychodni (wejścia do budynku) powinna znajdować się od strony południowej linii A,H,G, zgodnie z planem sytuacyjnym zamieszczonym w opracowanej koncepcji budowy przychodni.

Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podniesione przez Spółkę zarzuty uznało za niezasadne. Wskazało, iż Zarząd Dzielnicy [...] wyznaczył obszar analizowany w formie elipsy, w którym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, garażowa oraz usługowa (hotel). Powyższe zatem stanowi, iż planowana inwestycja odpowiada pod względem funkcji, jak i zagospodarowaniu terenu zabudowie znajdującej się w obszarze analizowanym i stanowi kontynuację funkcji znajdującej się w obszarze, czy też jej uzupełnienie. Również, zdaniem Kolegium, w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 ww rozporządzenia organ I instancji prawidłowo określił podstawowe parametry inwestycji wymienione w § 4 - 8 ww rozporządzenia, które przez organ II instancji w toku postępowania pozytywnie zostały zweryfikowane. Podobnie Kolegium uznało, iż trafnie organ I instancji odwołał się do ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy dotyczących obsługi w zakresie komunikacji, jak również ilości miejsc parkingowych, w tym także w zakresie dostępu do podstawowych mediów tj. wodociągów i kanalizacji oraz elektroenergetyki. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, wniosek inwestora spełnia wymogi określone w art. 52 upzp. w zakresie obejmującym określenie granic terenu objętego wnioskiem, załączników mapowych, a także charakterystyki planowanej inwestycji. W toku postępowania dokonano również niezbędnych uzgodnień, określonych w art. 53 ust. 4 ww ustawy.

Niezależnie Kolegium podniosło, iż wniosek inwestora, wszczynający postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy określa, w jakim zakresie będzie prowadzone postępowanie, a więc jakie przepisy prawa umożliwiają, lub też nie, realizację przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie, decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o możliwości realizacji danej inwestycji. Na tym etapie inwestor nie ma obowiązku przedłożenia projektu budowlanego, a jedynie koncepcję zabudowy poprzez określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła ze skargą do tut. Sądu, zarzucając naruszenie:

- art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (upzp.), skutkującą błędnym uznaniem przez organ II instancji, że planowana inwestycja spełnia zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, w sytuacji gdy planowana inwestycja poprzez swoją lokalizację może oddziaływać na prowadzoną przez Skarżącą na działce sąsiedniej działalność gospodarczą;

- art. 11 i 107 § 3 w zw. z art. 15 Kpa, polegającego na braku odniesienia się przez organ II instancji do sformułowanych przez Skarżącą zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w szczególności braku sformułowania przez organ I instancji uzasadnienia dla wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy decyzja ta kolidowała z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zarzutu braku ustalenia przez organ I instancji, że elewacja frontowa planowanej przychodni powinna znajdować się od strony południowej linii A,H,G, zgodnie z planem sytuacyjnym zamieszczonym w opracowanej koncepcji budowy przychodni;

- art. 7. 8, 77 par 1 i 107 par 3 Kpa., poprzez brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz pominięcie interesów właścicieli działek sąsiadujących z planowaną inwestycją, polegającą na pominięciu przez organ II instancji przy wydawaniu decyzji dwóch pism złożonych w toku postępowania przez Skarżącego (w sierpniu 2016 i kwietniu 2017 r).

Wobec powyższego Skarżąca wniosła o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji,

- zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego min. wskazała, iż celem zasady "dobrego sąsiedztwa" jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, jako takiego ukształtowania przestrzeni, który tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Natomiast organy obu instancji przy ocenie zasady dobrego sąsiedztwa, nie wzięły pod uwagę interesów właścicieli działek sąsiednich (Skarżącej). Powyższe, w okolicznościach niniejszej sprawy, jest o tyle istotne, gdyż Skarżąca prowadzi hotel [...] (dalej: "Hotel"). W Hotelu jest prowadzona w kilku miejscach - zgodnie z obowiązującymi przepisami polskiego prawa i na podstawie ważnych zezwoleń - sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży. Natomiast zgodnie z przedstawionymi założeniami od strony planowanej przychodni znajdują się wejścia do budynku Hotelu. Istnieje zatem poważna obawa, że odległość pomiędzy wejściem do Hotelu a wejściem do przychodni nie będzie przekraczać 50 metrów lub być nawet mniejsza. Chociaż obecna uchwała nie wymienia przychodni leczniczej jako obiektu, od którego liczy się odległość do punktu sprzedaży alkoholu, to nie ma żadnej gwarancji, iż nie jest to sytuacja tymczasowa, o czym przekonuje treść poprzedniej uchwały Rady [...] nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie [...] miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Uchwała ta przewidywała znacznie szerszy katalog obiektów chronionych, w tym niektóre oddziały leczenia i terapeutyczne. Powyższe zaniechanie organów, w fazie wydania warunków zabudowy, może powodować sytuację, w której, w przypadku zmiany przepisów prawa (uchwały Rady) oraz zlokalizowaniu planowanej inwestycji, zgodnie z założeniami przedstawionymi przez Inwestora, Skarżąca będzie musiała dokonać zmiany konfiguracji dojścia do lokalu gastronomicznego w taki sposób, aby spełnić warunek minimalnej odległości od obiektu chronionego, a w szczególnie niekorzystnym scenariuszu być może koniecznym będzie w ogóle zaprzestanie sprzedaży alkoholu w budynku Hotelu. Taka sytuacja wprost zagrażałaby prowadzonej przez Skarżącą działalności - istnieniu Hotelu w dotychczasowej formie.

Także, w ocenie Skarżącej, organ II instancji nie dokonał oceny wszystkich zgłoszonych zarzutów, co do decyzji Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie spornych warunków zabudowy.

W ocenie Skarżącej także, organ odwoławczy w sposób lakoniczny odniósł się do zarzutów odwołania, bez szczegółowego wskazania co do których zajmuje stanowisko. Powyższa sytuacja w znaczny sposób utrudniła, o ile w ogóle uniemożliwiła, dokonania merytorycznej kontroli jego stanowiska, naruszając tym samym normę prawną wyrażoną w art. 107 §3 kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis § 9 ust. 1 – 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Skoro w przedmiotowej sprawie, brak jest na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ww ustawy przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej. Organ natomiast nie ma żadnych uprawnień aby z własnej inicjatywy dokonywać modyfikacji treści złożonego wniosku.

Analiza akt sprawy, w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że zaskarżana do Sądu decyzja jest prawidłowa a organ odwoławczy nie dopuścił się w badanym zakresie naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie na potrzeby przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, organ prawidłowo wyznaczył obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej, zgodnie z przepisem § 3 pkt 2 ww rozporządzenia, poddając objętą nim zabudowę wnikliwej analizie urbanistycznej (stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji). Obszar analizowany został wyznaczony w formie elipsy, w którym znajduje się zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jak i garażowa oraz usługowa (hotel). Uwzględniając zatem powyższe rozważania należy stwierdzić, iż planowana inwestycja odpowiada pod względem funkcji, jak i zagospodarowaniu terenu zabudowie znajdującej się w obszarze analizowanym i stanowi jej kontynuację. Realizacja przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - przychodni zdrowia nie godzi w zastany w obszarze analizowanym sposób wykorzystania obiektów i jako inwestycja dotycząca usług zdrowotnych dla mieszkańców, nie koliduje z istniejącą zabudową a wręcz wkomponowuje się w istniejący układ urbanistyczny na omawianym terenie. Stanowi jej uzupełnienie i tym samym, mieści się w pojęciu kontynuacji funkcji. Wskazać również należy, iż w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 ww rozporządzenia organ I instancji prawidłowo określił podstawowe parametry inwestycji, tj. linię zabudowy - § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., która wyznacza granice potencjalnej zabudowy danego terenu, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy - § 5 powołanego rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej - § 6, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu łub attyki - § 7 oraz geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki - § 8.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady "dobrego sąsiedztwa", wskazać należy, iż nie oznacza ona konieczności bezwzględnego dopasowania planowanej zabudowy do zabudowy już istniejącej, ale winna być rozumiana jako możliwość dopuszczenia inwestycji stanowiącej uzupełnienie istniejącej funkcji, która nie jest sprzeczna z istniejącym sposobem zagospodarowania danego terenu, co znajduje uzasadnienie w szerokim orzecznictwie sądowoadministarycjnym. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt I u.p.z.p., nie oznacza bowiem tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Kontynuacja funkcji nie oznacza zatem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z zabudową już istniejącą w obszarze analizowanym.

Natomiast głównym zarzutem skargi jest okoliczność wadliwego usytuowania planowanej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu usługowego - hotelu prowadzonego przez spółkę [...] sp. z o.o., co wg Skarżącej, może w przyszłości doprowadzić do naruszenia jej interesów poprzez ograniczenie prowadzenia działalności hotelarskiej w zakresie obejmującym wydanie zezwolenia na alkohol. Nie ulega wątpliwości, iż uzyskanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, w świetle regulacji zawartych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości, wymaga spełnienia szeregu warunków, przy czym sama ustawa wprowadza bezwzględny zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych m.in. na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych i domów studenckich; a także na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników; w miejscach i czasie masowych zgromadzeń. Wspomnianą regulacją nie zostały objęte obiekty hotelowe.

Nadmienić należy, iż ustawa o wychowaniu w trzeźwości pozostawia radzie gminy możliwość ograniczenia liczby punktów, w których odbywa się sprzedaż napojów alkoholowych, a także ustalenia zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (art. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości). Strona skarżąca w toku postępowania w tym zakresie podnosiła, iż w jej ocenie planowana inwestycja może ograniczyć lub uniemożliwić w przyszłości możliwość uzyskania zezwolenia na sprzedaż alkoholu w hotelu, choć aktualnie Uchwała Rady [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], nie wymienia obiektów leczniczych, w tym przychodni zdrowia, których usytuowanie od miejsca sprzedaży alkoholu winno wynosić co najmniej 50 m. Jednakże, jak podniosła, hipotetycznie regulacja prawna w tym zakresie może ulec zmianie. Trzeba jednak w tym miejscu wskazać, iż wydając warunki zabudowy nie można opierać się na przypuszczeniach lecz na konkretnych przepisach (ww ustawa, rozporządzenie), które albo umożliwiają planowany przez inwestora sposób zagospodarowania terenu w danym obszarze albo nie. Nadto, co istotne, decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza automatycznie o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji. Na tym etapie inwestor nie ma obowiązku przedłożenia projektu budowlanego, a jedynie koncepcję zabudowy poprzez określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, zaś obowiązek ten wynika wprost z art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu przestrzennym. Kwestie usytuowania budynku, a także wpływu na sąsiednie nieruchomości, zgodnie ze stanowiskiem Kolegium, mogą być rozważane dopiero na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenia na budowę na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (tj. z 2010r., Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), gdzie następuje konkretyzacja ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. I dopiero na tym etapie ewentualne wątpliwości Skarżącej co do usytuowania budynku będą mogły być podnoszone.

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zostały bowiem zachowane wszystkie przewidziane prawem procedury. Oczywiście, ocena okoliczności wskazanych w skardze dokonana przez organ różni się od oceny Skarżącej, ale ocena ta była swobodna, a nie dowolna i nie doszło do naruszenia przepisu art. 80 Kpa. Należy też podkreślić, że "słusznego interesu strony" nie można utożsamiać z rozstrzygnięciem zgodnym z oczekiwaniami osoby zainteresowanej, w celu osiągnięcia osobistych korzyści. Rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wobec powyższego za chybione należy także uznać zarzuty skargi o naruszeniu przez organ orzekający przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i § 2, 11, 15 kpa., jak również art. 107 § 3 kpa w zakresie czytelności i prawidłowości sporządzonego uzasadnienia zaskarżonych decyzji.

Na marginesie wypada wskazać, iż podnoszona przez Spółkę okoliczność doręczenia decyzji przez organ II instancji bezpośrednio Skarżącej, z pominięciem jej pełnomocnika, niewątpliwie stanowi naruszenie przepisu art. 40 § 2 kpa, jednakże w analizowanych okolicznościach nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Wykładnia art. 40 § 2 k.p.a. wskazująca, iż doręczenie decyzji stronie z pominięciem pełnomocnika jest bezskuteczne, ma na celu ochronę strony przed negatywnymi, arbitralnymi działaniami organów administracji publicznej tak, aby nie pozbawić strony prawa do sądu. Strona ustanawiając pełnomocnika chce się ustrzec przed skutkami nieznajomości prawa, a więc jeżeli organ pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to w ten sposób niweczy skutki wspomnianej staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów oraz zapewniania sobie ochrony, jaką powinna uzyskać w państwie prawa (por. wyrok NSA z 14 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2536/12; wyrok WSA w Gliwicach z 3 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 909/14). Zatem negatywny skutek ww naruszenia, oczywiście podlegający uwzględnieniu, miałby miejsce wówczas, gdyby z powodu doręczenia decyzji wyłącznie stronie a nie ustanowionemu pełnomocnikowi, Skarżąca nie mogła się skutecznie odwołać od negatywnego, jej zdaniem, rozstrzygnięcia. Natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy, pomimo wadliwego doręczenia decyzji, Skarżąca wniosła skargę do tut. sądu, będącą przedmiotem niniejszego rozpoznania. Dlatego w ocenie Sądu również w tym zakresie nie było podstaw do uwzględnienia skargi.

Także, wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy w swojej decyzji odniósł się do faktu, iż przedmiotowa inwestycja koliduje z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże za organem odwoławczym wskazać należy, iż okoliczność sprzeczności planowanej inwestycji z projektem planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje bez znaczenia dla przedmiotu postępowania albowiem brak jest przepisu zobowiązującego organy do uwzględniania w decyzji o warunkach zabudowy projektu planu miejscowego. Jednocześnie jednak organ I instancji poddał analizie wniosek inwestora w powyższym zakresie, a w kwestii zasadności warunków planowanej zabudowy wypowiedział się także pozytywnie w dniu 3 stycznia 2017r. "Zespół Koordynujący" przy Prezydencie [...].

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.