Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 669/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 3 sierpnia 2023r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję [...]

Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 kwietnia 2023 r. o nałożeniu na stronę skarżącą kary w kwocie [...]zł.

Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że kara została nałożona za naruszenia :

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone

- skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego

- niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy

- niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych.

Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu w dniu 25.03.2023 r., dokonującego przewozu towarów w imieniu i na rzecz strony.

W uzasadnieniu stwierdzono, że wprawdzie naruszeń dopuścił się kierowca, ale nie zwalniało to przedsiębiorcy z odpowiedzialności za

stwierdzone naruszenia.

W ocenie organu nie było podstaw do zwolnienia strony skarżącej z obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej, albowiem w sprawie nie

zaistniały przesłanki z art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

W skardze strona zarzuciła naruszenie

- art. 92 c ust. 1 stawy o transporcie drogowym.

Skarżąca podniosła, że nie odpowiada za naruszenia prawa stwierdzone w trakcie kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, uznając zgłoszone

zarzuty skargi jako bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji są zgodne z prawem.

Przedmiotem skargi jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego z dnia 3 sierpnia 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję

[...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 kwietnia 2023 r. o nałożeniu na stronę skarżącą kary w

kwocie [...]zł.

Kara została nałożona za naruszenia :

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone

- skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego

- niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy

- niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestracje danych.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu w dniu 25.03.2023 r., dokonującego

przewozu towarów w imieniu i na rzecz strony. Ani protokół kontroli drogowej z dnia 25.03.2023 r, ani opis stwierdzonych naruszeń nie

budzą wątpliwości co do jej przebiegu i stwierdzonych uchybień.

Zdaniem Sądu powyższe ustalenia faktyczne organu były prawidłowe. Nie były one zresztą ostatecznie kwestionowane przez stronę we

wniesionej skardze.

Wbrew zarzutom skargi Sąd uznał, że organ prawidłowo stwierdził, iż nie było podstaw do zwolnienia strony skarżącej z obowiązku

uiszczenia kwoty pieniężnej, albowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Sądu organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonał oceny braku zasadności zastosowania w niniejszej sprawie przepisów

egzoneracyjnych z art. 92b i art. 92c u.t.d.

Pierwszy z tych przepisów wskazuje, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów,

wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie

przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16

kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów

rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Zgodnie zaś z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a

ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza

się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał

wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że to skarżący powinien wykazać istnienie okoliczności uzasadniających

zastosowanie ww. przepisów w sprawie, a czego nie uczynił. Nie przedłożył żadnej dokumentacji w tej kwestii.

Nadto Sąd stwierdza, że przesłanki egzoneracyjne nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi

posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których

profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie

przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać.

Przedsiębiorca transportowy ponosi bowiem odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy w ramach swoich obowiązków pracowniczych

lub umownych. To na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w

wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Samo powołanie się na przesłanki egzoneracyjne w skardze uznać należy za

niewystarczające do uchylenia decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.