Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 529/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138, art. 146 § 1, art. 150, art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
journal: Dz.U.UE.L 1995 nr 312 poz 1 art. 3 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot  Europejskich.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 2a, art. 124 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 665/20 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia 29 lipca 2020 r. nr 320/OR14/2020 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, odmowy przyznania płatności oraz nałożenia sankcji po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w L. na rzecz Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) wyrokiem z 22 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 665/20 oddalił skargę P. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej: organ) z dnia 29 lipca 2020 r., nr 320/OR14/2020 w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w sprawie przyznania płatności i nałożenia sankcji wieloletnich.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło P. Sp. z o.o. w L. (dalej: skarżąca lub Spółka), w której zaskarżyło orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) w zw. z art. 146 § 1 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz w zw. z art. 57 k.p.a. polegającej na nieuwzględnieniu skargi pomimo uchylenia decyzji z dnia 23 stycznia 2015 r., przyznającej płatności za 2014 r. – po upływie 5 lat od dnia jej doręczenia stronie, gdyż decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania, uchylająca decyzję z dnia 23 stycznia 2015 r., została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 13 stycznia 2020 r., zaś decyzja organu II instancji dopiero 29 lipca 2020 r., co przypadło po upływie terminu wobec czego należało zastosować art. 151 § 2 k.p.a. i zakończyć postępowanie, nie uchylając decyzji; Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę, nie wyeliminował zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego bowiem błędnie przyjął, jakoby decyzja wznowieniowa została wydana została w dniu 23 grudnia 2019 roku, podczas gdy zgodnie z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem decyzja administracyjna powstaje z chwilą jej doręczenia stronie, a nie z chwilą podpisania ani nadania pocztą, nadto dla zachowania terminu z art. 146 § 1 k.p.a. wymagane jest wydanie w tym terminie decyzji organów obu instancji, co sam stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku, wydanego w połączonej sprawie do sygn. akt: I SA/Ol 666/20 - wskazując, na stronie 23 uzasadnienia, iż podziela ten pogląd i przytaczając sygnaturę II OSK 1702/16 wyroku NSA z 12 czerwca 2018 r.;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a) w zw. z art. 32 w zw. z art. 10 § 1 i art. 40 § 2 k.p.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo naruszeń w postępowaniu administracyjnym przepisów postępowania polegających na niezawiadamianiu ustanowionego pełnomocnika o czynnościach organu w postępowaniu, zaplanowanych na dzień [...] października 2019 roku oraz na dzień [...] listopada 2019 roku - pomimo zalegania w aktach pełnomocnictwa od strony P. sp. z o.o. - przesłuchaniu Z. C., niepoinformowaniu strony o przeprowadzeniu tego dowodu pod nieobecność pełnomocnika i przy jednoczesnym pominięciu pełnomocnika w zawiadomieniu o terminie czynności przesłuchania - co stanowi pomięcie strony, zwłaszcza, że sprawa za płatności obszarowe za 2014 r. z wniosku Z. C. została dołączona do sprawy zaskarżonej niniejszą skargą i złożone przez pełnomocnika pełnomocnictwo wiązało organ; przy czym naruszenia te miały istotny wpływ na kształtowanie materiału dowodowego, co przy kwestionowaniu ustaleń faktycznych organu przez stronę, ma istotny wpływ na podstawę orzekania;

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a), poprzez zaaprobowanie naruszeń art. 75 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1936 ze zm.; dalej: ustawa PROW 2007-2013) poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Z. L., pomimo, iż przesłuchanie tego świadka zaplanowano na dzień [...] grudnia 2019 r. i dowodu tego nie przeprowadzono, a świadek ten dysponuje wiedzą na temat gruntów rolnych będących przedmiotem poddzierżawy na rzecz państwa C. oraz współgospodarowaniem P. sp. z o.o. na tych gruntach z poddzierżawcą, co skutkowało niewyjaśnieniem przez organy relacji prawnych i faktycznych pomiędzy dzierżawcą i poddzierżawcą, w zakresie ich wspólnego posiadania gruntów objętych wnioskiem;

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a) poprzez zaaprobowanie naruszeń przepisów art. 7, art. 8, art. 10 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy PROW poprzez wydanie rozstrzygnięcia przez organ I instancji w dniu 23 grudnia 2019 r. pomimo, iż w dniu 11 grudnia 2019 r. organ wystosował do pełnomocnika Spółki pismo w sprawie niezałatwienia sprawy w terminie, wyznaczając nowy terminu jej załatwienia do dnia 31 stycznia 2020 r., a poprzez wydanie decyzji w dniu 23 grudnia 2019 r. uniemożliwiono pełnomocnikowi wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów, nie informując pełnomocnika o zakończeniu postępowania przed którym winien otrzymać stosowne zawiadomienie od organu I instancji, a wręcz przeciwnie wprowadzono go w błąd, co do terminu zakończenia postępowania;

5) naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a) polegające na błędnej wykładni art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2019 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 217) w zw. z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U z 2012 r., poz. 1164; dalej: ustawa o płatnościach) w zw. z art. 124 ust. 2 akapit drugi i art. 2a rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 9 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, ze. zm.) w zw. z art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 - jakoby płatności obszarowe – w sytuacji gdy jest kilku współposiadaczy zależnych przysługiwać miały wyłącznie jednemu posiadaczowi zależnemu, w sytuacji gdy uzależnienie przez ustawodawcę w art. 7 ust. 6 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego płatności obszarowej wyłącznie od aktualnego posiadania zależnego pozostaje w sprzeczności z przepisami unijnymi, w których jest mowa jedynie o posiadaniu działek przez rolnika, a rozwiązanie przyjęte w rozporządzeniu i w drodze wykładni tego rozporządzenia interpretowane przez Sąd pozostaje w sprzeczności z regulacją ustawową przepisu art. 337 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym posiadacz samoistny, w tym również posiadacz zależny (skarżąca) na gruncie przepisów kodeksu cywilnego nie. traci posiadania samoistnego przez oddanie rzeczy drugiemu w posiadanie zależne, tym samym posiadacz zależny nie traci posiadania przez oddanie w posiadanie zależne dalszemu posiadaczowi zależnemu i z mocy prawa pozostaje uprawnionym do płatności obszarowych;

6) naruszenie przepisu art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd potrzeby zwrócenia się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przytoczonym w skardze i samodzielne rozstrzygnięcie wątpliwości, co do interpretacji przepisów prawa wspólnotowego i ich recepcji do prawa krajowego, powołując się na ideę przepisów unijnych podczas gdy wykładnia przepisów unijnych, a szczególnie - krajowej regulacji, wprowadzającej mechanizmy wsparcia bezpośredniego rolników, niezgodnej z pozostałym prawem krajowym (k.c.) wymagała dla rozstrzygnięcia wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym i zawieszenia na ten czas postępowania sądowo - administracyjnego w sprawie.

W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie zaskarżonego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Iławie z 23 grudnia 2019 r. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na jego rzecz.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.

Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.

W pierwszej kolejności dokonano oceny zarzutu najdalej idącego, w ramach którego skarżąca kasacyjnie wskazuje na przedawnienie prawa do wydania decyzji, gdyż decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję, którą - w wyniku postępowania wznowieniowego - uchylono decyzję pierwotną, została wydana i doręczona po upływie pięciu lat od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu płatności (tj. decyzji pierwotnej). Jest to zarzut nieusprawiedliwiony.

Należy zauważyć, że rozpoznawanej sprawie znaczenie mają unormowania prawodawcy unijnego. Jakkolwiek bowiem określony w art. 146 § 1 k.p.a. termin przedawnienia ma charakter materialny, nie oznacza to jednak, że na mocy przepisów szczególnych nie może on być kształtowany w odmienny sposób. W tym zakresie uwzględnienia wymagają regulacje zawarte w art. 3 rozporządzenia Rady 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (dalej: rozporządzenie 2988/95), które wprowadzają ograniczenie w czasie odpowiedzialności finansowej podmiotów gospodarczych z tytułu dopuszczenia się nieprawidłowości powodujących lub mogących powodować szkodę w budżecie ogólnym Wspólnot. Rozporządzenie 2988/95 ustanawia instytucję przedawnienia dla stosowanych środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że rozporządzenie 2988/95 jest źródłem prawa w polskim porządku prawnym i - co więcej - należy przyznać pierwszeństwo temu aktowi przed przepisami krajowymi, np. kodeksu postępowania administracyjnego, w razie kolizji uregulowań pomiędzy prawem krajowym a prawem unijnym. Prawidłowości tej konstatacji oraz zastosowania w sprawie instytucji przedawnienia wynikającej z art. 3 ust. 1 zdanie drugie i trzecie skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje. W tym względzie WSA ustalił, że z uwagi na zaistnienie nieprawidłowości ciągłych, bieg terminu przedawnienia rozpoczął się dnia 22 czerwca 2017 r., który dodatkowo w dniu doręczenia postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, tj. w dniu 10 czerwca 2019 r. uległ przerwaniu i rozpoczął swój czteroletni bieg na nowo. Skoro tak, to zarówno decyzja organu I, jak i II instancji wydane zostały przed upływem tego szczególnie określonego terminu przedawnienia.

W powyższym względzie dodatkowo należy przywołać stanowisko Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej: TSUE) wyrażone w wyroku C-734/22 z 8 maja 2024 r., a dotyczące oceny zastosowania terminów przedawnienia roszczeń w austriackim prawodawstwie cywilnym (a zatem terminów materialnych) w kontekście terminów przedawnienia określonych rozporządzeniem 2988/95. Wynika z niego m.in., że stosowanie przewidzianego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 terminu przedawnienia nie zależy od charakteru prawnego instrumentów, z których korzystają organy krajowe w celu ochrony interesów finansowych Unii i skorygowania wykrytych nieprawidłowości (v. teza 22). TSUE zwrócił także uwagę, że prawodawca Unii ustanowił ogólną regułę przedawnienia, poprzez którą zamierzał, po pierwsze, określić minimalny termin mający zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, a po drugie, zrezygnować z możliwości odzyskania kwot nienależnie pobranych z budżetu Unii po upływie określonego okresu (czterech lat) od wystąpienia nieprawidłowości mającej wpływ na sporne płatności (teza 37).

Nieskuteczne są zarzuty sformułowane w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej. W ich ramach podniesiono brak zawiadomienia pełnomocnika o czynnościach organu, co stanowić ma pominiecie strony oraz nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania wskazywanej osoby jako świadka.

Nieskuteczność tych zarzutów wynika z tego, że autor skargi kasacyjnej pomija i nie kwestionuje ustaleń Sądu I instancji w wyżej wskazanym obszarze. Mianowicie WSA wskazał, że jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników (a to miało miejsce), doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika (art. 40 § 2 k.p.a.). Skarżąca takiego wyboru jednak nie dokonała i nie jest kwestionowane, że jeden z pełnomocników otrzymywał zawiadomienia. Nie sposób zatem uznać zarzutu o pominięciu profesjonalnego pełnomocnika za zasadny. Niezależnie od tego, organ I instancji przychylając się do prośby profesjonalnego pełnomocnika strony, ponownie wezwał świadka w celu złożenia zeznań. Dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Z. L. nie przeprowadzono, gdyż świadek był bierny i unikał składania zeznań, o czym świadczą wnioski o odroczenie czynności składane przez profesjonalnego pełnomocnika. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej we własnym wniosku wystąpił o umorzenie postępowania oraz o zaniechanie wzywania świadków, wyjaśniając, że wniosek o kolejne odroczenie czynności składał będąc w niedyspozycji zdrowotnej. Gdyby świadek, który był jednocześnie także pełnomocnikiem skarżącej, posiadał jakiekolwiek dowody wskazujące na fakt wspólnego prowadzenia gospodarki rolnej przez skarżącą i Z. C. skorzystałby z prawa wypowiedzenia się na temat spornych gruntów rolnych podczas rozprawy administracyjnej lub przedłożyłby takie dokumenty do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Te względy zadecydowały o tym, że Sąd I instancji uznał w kontekście oceny zebranych w sprawie dowodów, że świadek ten nigdy nie był i nie jest w posiadaniu żadnych istotnych dowodów, które to istotnie wpłynęłyby na rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie, dawno by je ujawnił.

Niezasadny jest zarzut z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej z uwagi na brak jego wymaganego uzasadnienia.

Z możliwego do zidentyfikowania przez NSA treści uzasadnienia w tym względzie (przedostatni akapit na s. 12 skargi kasacyjnej) wynika, że skarżąca kasacyjnie stwierdza jedynie, że organ rozstrzygnął sprawę w dniu 23 grudnia 2019 r., pomimo że 11 grudnia tego roku wystosował pismo o niezałatwieniu sprawy w terminie, wyznaczając nowy termin do jej załatwienia na 31 stycznia 2020 r. To skutkować miało uniemożliwieniem przeprowadzenia czynności dowodowych.

W odniesieniu do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że – na gruncie dyspozycji art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także – co istotne – wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Z punktu widzenia przedstawionych uwag, według NSA stwierdzić należało, że skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby zarzucane naruszenia przepisów k.p.a. oraz ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich miały wpływ na wynik sprawy w znaczeniu w jakim przedstawiono to powyżej.

Niezależnie od powyższej konstatacji Naczelny Sąd Administracyjny za potrzebne uznał wskazanie, że pismem z 16 grudnia 2019 roku profesjonalny pełnomocnik wystąpił, o czym była już mowa, o umorzenie prowadzonych postępowań administracyjnych z powodu na przedawnienie terminów procesowych, występując z jednoczesnym wnioskiem o zaniechanie wzywania wyznaczonych przez tegoż profesjonalnego pełnomocnika strony świadków. Do tego pisma profesjonalny pełnomocnik załączył dowody z dokumentów w postaci wyciągów z programu finansowo-księgowego potwierdzających wpłacenie przez Z. C. wymaganych czynszów dzierżawnych za wydzierżawione od strony i użytkowane przez niego grunty rolne, do których o płatność występowała od 2010 roku skarżąca kasacyjnie.

Dokonana ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazuje, że nie dokonano podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Zgodnie z tymże stanem faktycznym sprawy skarżąca kasacyjnie nie była posiadaczem spornych działek, tj. faktycznie ich nie użytkowała, nie decydowała o profilu upraw, a mimo tego występowała o płatności do nich. Stąd też nie mógł być zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczący naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 7 ust. 6 ustawy o płatnościach w zw. z art. 124 ust. 2 akapit drugi i art. 2a rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 9 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 w zw. z art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, niezgodną z treścią art. 124 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009. Skądinąd, w ramach tego zarzutu, skarżąca kasacyjnie kwestionowała dokonane w sprawie ustalenia faktyczne - co nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Bowiem poprzez zarzut błędnej wykładni prawa materialnego nie można kwestionować prawidłowości ustaleń faktycznych.

W odniesieniu do ostatniego zarzutów, w ramach którego skarżąca kasacyjnie wskazuje, że WSA powinien był zwrócić się z zapytaniem prejudycjalnym do TSUE – niezależnie od jego niezasadności ze względów merytorycznych już powyżej podniesionych – Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że kwestia zwrócenia się przez sąd z pytaniem prejudycjalnym do TSUE leży jedynie w gestii (uznania) sądu. Niezależnie od tego, w stanie sprawy brak było przesłanek do zwrócenia się przez WSA do Trybunału Sprawiedliwości UE o dokonanie interpretacji obowiązujących w sprawie regulacji.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).