Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 440/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6064 Stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi lub górniczymi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 868
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania czynności osoby kierownictwa ruchu w podziemnych zakładach górniczych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Prezes Wyższego Urzędu Górniczego (dalej jako Prezes WUG) uchylił w całości własną decyzję z [...] r. nr [...] i umorzył w całości postępowanie w sprawie orzeczenia wobec Z. N. zakazu wykonywania czynności osoby kierownictwa ruchu w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny i zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 pkt 2 lub 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2019 r., poz. 868 ze zm. – dalej w skrócie P.g.g.).

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) oraz art. 77 ust. 3 i art. 78 ust. 1 pkt 2 P.g.g. Natomiast w uzasadnieniu przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

19 kwietnia 2013 r. w "A" w Z. (dalej jako "A") w [...] doszło do wypadku zbiorowego, któremu uległo 13 pracowników. Podczas wyjaśniania przyczyn i okoliczności wypadku Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w G. stwierdził naruszenie przepisów prawa geologicznego i górniczego przez kierownika działu górniczo-wentylacyjnego "A" Z. N.

Powiadomiony o powyższym Prezes WUG wszczął w stosunku do Z. N. postępowanie, które zakończyło się decyzją z [...] r., nr [...] zakazującą Z. N. wykonywania czynności osoby kierownictwa ruchu w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny i zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 pkt 2 lub 5 P.g.g. na okres 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Wskazano, iż w okresie od 21 sierpnia 2012 r. do 19 kwietnia 2013 r. Z. N. jako kierownik działu górniczo-wentylacyjnego "A" wprowadził zmiany sposobu przewietrzania [...] (dopuszczając do nieefektywnego przewietrzania wyrobiska) i zezwolił na prowadzenie prac w [...] bez zaktualizowania w tym zakresie "Projektu technicznego i technologii udrażniania, czyszczenia i mycia [...]", sporządzonego przez ,,B’’ Sp. z o.o. w C., co stanowiło naruszenie art. 105 ust. 1 P.g.g., a także rażące naruszenie § 42 ust. 2 i § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych (Dz. U. Nr 139, poz. 1169 z późn. zm. - zwanego dalej "r.podz.").

Powyższą decyzję, na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Prezes WUG utrzymał w mocy decyzją z [...] r., nr [...]. Ta jednak na skutek złożonej skargi została wyeliminowana z obrotu prawnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1096/14).

Podobnie wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzja Prezesa WUG z [...] r., nr [...] została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (vide: wyrok z 15 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 1667/15).

W tej sytuacji Prezes WUG wydał kolejną decyzję z [...] r., nr [...], którą NSA w wyniku złożonej skargi kasacyjnej od wyroku z 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 1632/16 uchylił (vide: wyrok NSA z 22 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3210/17).

Ponownie rozpoznając sprawę Prezes WUG decyzją z [...] r. nr [...] uchylił własną decyzję z [...] r. nr [...] i umorzył w całości postępowanie w sprawie orzeczenia wobec Z. N. zakazu wykonywania czynności osoby kierownictwa ruchu w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny i zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 pkt 2 lub 5 P.g.g.

W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że zdarzenia będące podstawą ewentualnej odpowiedzialności zawodowej Z. N., jako kierownika działu górniczo-wentylacyjnego "A" w Z., polegały na tym, że:

1) w okresie od 22 sierpnia 2012 r., od 17 stycznia 2013 r. i od 30 stycznia 2013 r. do 19 kwietnia 2013 r. nie naniósł – wprowadzonych 20 i 21 sierpnia 2012 r. oraz 16 i 29 stycznia 2013 r. - zmian w sieci wentylacyjnej i regulacji przewietrzania [...] na mapy stanowiące załącznik nr 2 do "Projektu technicznego udrażniania, czyszczenia i mycia [...]", co stanowiło rażące naruszenie § 4 ust. 1, § 9 ust. 1 i § 222 r.podz. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 105 ust. 1 i art. 224 P.g.g., § 10 pkt 1, § 40 ust. 1, § 42 ust. 2 i ust. 4 pkt 6 r.podz., § 2 pkt 3, § 3 zd. 1 i pkt 2, § 4 pkt I ppkt 2, 3, 4, 6, 17 i pkt II [Dział Górniczy] ppkt 2, 4, 5 i 6 oraz pkt II [Dział Wentylacji] ppkt 1, 2 i 3 zakresu czynności Z. N. z dnia 16 kwietnia 2012 r.;

2) w okresie od 21 września 2012 r. do 19 kwietnia 2013 r. tolerował prowadzenie w [...] robót polegających na jej udrażnianiu, czyszczeniu i myciu, na podstawie dokumentacji - "Projektu technicznego i technologii udrażniania, czyszczenia i mycia [...]", nieokreślającej w sposób szczegółowy sytuacji górniczej w zakresie przewietrzania, co stanowiło naruszenie art. 105 ust. 1 P.g.g. i rażące naruszenie § 9 ust. 1, § 10 pkt 1, § 40 ust. 1 r.podz,, w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 224 P.g.g., § 4 ust. 1, § 42 ust. 2 i ust. 4 pkt 6 r.podz., § 2 pkt 3, § 3 zd. 1 i pkt 2, § 4 pkt I ppkt 2, 3, 6, 17, pkt II [Dział Górniczy] ppkt 2, 4 i 6 oraz pkt II [Dział Wentylacji] ppkt 1 i 2 zakresu czynności Z. N. z dnia 16 kwietnia 2012 r.;

3) w okresie od stycznia do kwietnia 2013 r. prowadził ruch "A" w zakresie przewietrzania podziemnych wyrobisk [...] niezgodnie z zasadą techniki górniczej nakazującą przewietrzanie podziemnych wyrobisk prądami powietrza, które mają określony kierunek i nie są wrażliwe na zmianę ciśnienia barometrycznego ani na depresję naturalną, co stanowiło naruszenie art. 105 ust. 1 P.g.g. i rażące naruszenie § 7 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1, § 9 ust. 1, § 10 pkt 1 r.podz., w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 224 P.g.g. oraz § 2 pkt 3, § 3 zd. 1 i pkt 2, § 4 pkt I ppkt 2, 3, 6, 17 i pkt II [Dział Wentylacji] ppkt 1, 2 i 3 zakresu czynności Z. N. z dnia 16 kwietnia 2012 r.

Dalej organ zauważył, że bieg terminu przedawnienia orzeczenia zakazu wykonywania czynności zawodowych, o którym mowa w art. 77 P.g.g., rozpoczyna się od dnia zaistnienia zdarzenia, będącego podstawą odpowiedzialności zawodowej. Ponieważ wskazane wyżej zdarzenia miały miejsce w latach 2012 i 2013 r. pięcioletni okres, w którym mógł zostać orzeczony zakaz wykonywania przez Z. N. czynności zawodowych upłynął odpowiednio w 2017 r. i w 2018 r. Wprawdzie Prezes WUG wydając decyzję z [...] r. zmieścił się w tym terminie, jednak wydana przez niego decyzja nie zakończyła postępowania administracyjnego. Dlatego też za bezcelowe uznał rozważanie zarzutów zawartych we wniosku Z. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Te wobec konieczności zastosowania art. 77 ust. 3 P.g.g. nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, która jako bezprzedmiotowa podlegała umorzeniu.

Nie zgadzając się z powyższym pełnomocnik Z. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 77 ust. 3 P.g.g. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie również w II instancji po wymierzeniu kary w decyzji pierwszoinstancyjnej;

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym w szczególności poprzez niezbadanie oraz niewyjaśnienie okoliczności zaistnienia podstaw do wymierzenia skarżącemu kary zawodowej;

- art. 8 K.p.a. poprzez działania sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie skarżącego do władzy publicznej, poprzez wydanie decyzji administracyjnej, w której organ uchylił się od obowiązku wydania decyzji merytorycznej (dokonującej oceny istnienia przesłanek odpowiedzialności zawodowej skarżącego) w sytuacji, gdy w wyniku poprzednich decyzji organu została już względem skarżącego w toku 7-letniego procedowania wykonana kara;

- art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, a to przez:

a) przyjęcie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia bezprzedmiotowości następczej, podczas gdy w pierwszej kolejności organ powinien oprzeć swoje rozstrzygnięcie na bezprzedmiotowości pierwotnej – a więc braku przesłanek do wymierzenia kary zawodowej;

b) przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie również w przypadku, gdy upływ 5-letniego terminu przedawnienia karalności nastąpi na etapie postępowania odwoławczego (o ponowne rozpatrzenie sprawy), podczas gdy fakt istnienia w obrocie prawnym decyzji pierwszoinstancyjnej wymierzającej karę, wydanej przed upływem tego terminu wyklucza możliwość powoływania się na fakt przedawnienia przez organ wyższej instancji;

- art. 107 § 1 K.p.a. poprzez nie zamieszczenie w decyzji rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, a to co do istnienia lub nieistnienia przesłanek odpowiedzialności zawodowej skarżącego;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozbawiające skarżącego prawa do uzyskania odpowiedzi, co do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 153 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku stosowania się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w poprzednim orzeczeniu NSA z dnia 22 listopada 2019 r. zobowiązującym organ do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, co do istnienia lub nieistnienia przesłanek odpowiedzialności zawodowej skarżącego.

W uzasadnieniu tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik wyjaśnił, że zaskarżona decyzja sprzeczna jest z rozstrzygnięciem NSA, gdyż w toku 7 - letniego procedowania skarżący podejmował wszelkie przysługujące mu kroki prawne w celu doprowadzenia do "oczyszczenia" z przedstawionych mu zarzutów. Twierdząc, iż w sprawie doszło do przedawnienia karalności, organ nie rozstrzygnął sprawy co do istoty, czym naruszył art. 107 K.p.a. Podobnie umarzając sprawę błędnie zastosował art. 105 K.p.a., gdyż w jego ocenie okoliczność, iż decyzja pierwszoinstancyjna została wydana przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia miała znaczenie decydujące (tak NSA w wyroku z dnia 22 listopada 2020 r. sygn. II OSK 35/18). Dalej zauważył, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wymierzenie kary polegającej na pozbawieniu możliwości pełnienia funkcji należących do najważniejszych w górnictwie. Dolegliwość ta jest szczególnie wysoka, albowiem uzyskanie uprawnień kierownika działu robót górniczych oraz kierownika ruchu zakładu stanowi zwieńczenie wieloletniej pracy. Ponieważ wymierzona sankcja odpowiada przewidzianym w przepisach kodeksu karnego środkom karnym w postaci zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu (art. 39 pkt 2 k.k.), budzi ona kontrowersje i zastrzeżenia wielu instytucji, w tym RPO. Dodatkowo objęta jest zakresem przedmiotowym rekomendacji nr R(91)1 Komitetu Ministrów dla Państw Członkowskich w sprawie sankcji administracyjnych. Dlatego też przy nakładaniu kary powinno się – zdaniem pełnomocnika - stosować na zasadzie analogii obowiązujące w prawie karnym zasady, gdzie umorzenie uzależnione jest od uprzedniego ustalenia, czy oskarżony popełnił zarzucane mu czyny bądź czy swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego. Innymi słowy może ono mieć miejsce jedynie wtedy, gdy nie ma podstaw do uniewinnienia. I choć instytucja ta w prawie administracyjnym nie występuje to jej odpowiednikiem powinno być umorzenie w oparciu o brak przesłanek do wymierzenia kary, a tego skarżący w rozpoznawanej sprawie został pozbawiony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, z którego wynikało, że upływ okresu przedawnienia karalności deliktu zawodowego nie był przedmiotem rozważań NSA w wyroku z 22 listopada 2019 r., a ocena prawna w nim zawarta nie przesądzała o kierunku rozstrzygnięcia korzystnym dla skarżącego, zwłaszcza o konieczności umorzenia postępowania z powodu braku podstaw do wymierzenia zakazu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Decyzją tą organ uchylił swą wcześniejszą decyzję z [...]r. i umorzył postępowanie w sprawie, powołując przy tym się na przepis art. 77 ust. 3 P.g.g. o treści: Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie może zostać orzeczony po upływie 5 lat od dnia zdarzenia, o którym mowa w ust. 2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, to zakaz wykonywania czynności zawodowych, a zdarzenia, o których mowa w ust. 2, to zdarzenia uzasadniające wszczęcie postępowania w celu wydania zakazu.

Nie ulega wątpliwości, że przepis ten określa termin przedawnienia karalności deliktu zawodowego, po upływie którego nie można wydać orzeczenia w tym przedmiocie. Brak możliwości wydania orzeczenia z uwagi na przedawnienie jego przedmiotu oznacza konieczność umorzenia wszczętego w tym zakresie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowego. Postępowanie, którego nie można zakończyć decyzją merytoryczną, rozstrzygająca sprawę co do jej istoty, jest postępowaniem bezprzedmiotowym.

W świetle pierwszego zarzutu skargi konieczne jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy konieczność ta zachodzi także wtedy, gdy upływ terminu przedawnienia nastąpił po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, a przed wydaniem decyzji odwoławczej. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest w tym zakresie prawidłowe. Zakaz orzekania z art. 77 ust. 3 P.g.g. odnosi się tak do orzekania w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Wynika to z istoty dwuinstancyjnego postępowania (art. 15 k.p.a.), która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy i podjęto rozstrzygnięcia. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (porównaj wyrok NSA z 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3400/19). Organ odwoławczy orzeka w sprawie, a zatem zakaz orzekania po upływie terminu z art. 77 ust. 3 P.g.g. dotyczy również tego organu.

Trafnie zatem organ przyjął, że w sytuacji, gdy nie może zapaść decyzja odwoławcza, konieczne jest uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenie całego postępowania. Z oczywistych względów nie przyjmiemy koncepcji, w myśl której umorzyć należy jedynie postępowanie odwoławcze, ponieważ decyzja pierwszoinstancyjna została wydana przed upływem terminu przedawnienia, bo to oznaczałoby rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu jednoinstancyjnym, co kłóci się z podstawową zasadą postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 15 k.p.a. ma być dwuinstancyjne w takim rozumieniu, jakie zostało tu przedstawione.

Pogląd, taki jak w pierwszym zarzucie skargi, o tym, że termin z art. 77 ust. 3 P.g.g. nie ma zastosowania na etapie postępowania odwoławczego, po wymierzeniu kary decyzją pierwszoinstancyjną przed jego upływem, jest nie do przyjęcia także z innych względów. Otóż jego przyjęcie oznaczałby prawo organu odwoławczego do orzekania w sprawie w pełnym zakresie wynikającym z art. 138 i art. 139 k.p.a. Organ odwoławczy miałby zatem prawo utrzymać w mocy decyzję pierwszoinstancyjną (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), miałby też prawo ją uchylić w całości lub w części i orzec co do istoty sprawy, co, przy spełnieniu warunku z art. 139 k.p.a., byłoby równoznaczne z orzeczeniem na niekorzyść strony. Stawiając swój zarzut skarżący zmierza do tego, by organ odwoławczy nie był związany terminem z art. 77 ust. 3 P.g.g., ale z jego argumentacji wynika, że widzi tylko jeden kierunek tego postępowania, prowadzący do jego umorzenia z powodu nieudowodnienia popełnienia deliktu zawodowego. Tak jednak nie jest. Jeśli organ odwoławczy ma nie być związany tym terminem, to nie ma podstaw do twierdzenia, że to niezwiązanie dotyczy tylko decyzji korzystnej dla strony.

W ten sposób zniwelowaniu podlega zasadnicza funkcja instytucji przedawnienia, jaką jest funkcja ochronna, której istota polega na tym, że po upływie określonego czasu nie można nałożyć sankcji administracyjnej, między innymi takiej, jak zakaz wykonywania czynności zawodowych. Przedawnienie ma jednocześnie służyć zasadzie pewności prawa i umocnieniu poczucia bezpieczeństwa prawnego obywatela, wynikającego z pewności, że po upływie terminu przedawnienia jego sprawy nie będą przedmiotem postępowania administracyjnego.

Z całą mocą podkreślić przy tym trzeba, że uchylenie decyzji z [...] r. i umorzenie postępowania w sprawie oznacza, że nie ma w obrocie prawnym decyzji orzekającej wobec skarżącego zakaz wykonywania czynności zawodowych z powodu naruszenia obowiązków służbowych. Przesłanki orzeczenia sankcji z art. 77 ust. 3 P.g.g. nie zostały wykazane. Postępowanie administracyjne wszczęte w tym przedmiocie nie zakończyło się decyzją merytoryczną rozstrzygającą sprawę co do istoty, bo ta została uchylona, a decyzją umarzającą postępowanie.

Z pełnym zrozumieniem Sąd odnosi się to twierdzenia skarżącego, że został już ukarany, a informacja o orzeczeniu wobec niego zakazu wykonywania czynności zawodowych została zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej, ale kwestie tego rodzaju, w tym ewentualność roszczeń odszkodowawczych, wykraczają poza zakres tego postępowania. W niniejszej sprawie Sąd ocenił jedynie zgodność z prawem decyzji umarzającej postępowania z powodu przedawnienia orzekania przewidzianego w art. 77 ust. 3 P.g.g.

Pozostałe zarzuty skargi odnoszą się do naruszenia przepisów procesowych, do których miałby dojść, gdyby przyjąć stanowisko skarżącego, iż obowiązkiem organu było merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w drugiej instancji. Ponieważ Sąd nie podzielił tego poglądu, to omawianie tych zarzutów staje się bezprzedmiotowe.

Pozostaje zarzut naruszenia art. 153 k.p.a. przez naruszenie obowiązku zastosowania się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez NSA w wyroku z 22 listopada 2019 r. Sąd przyjmuje, że chodzi w tym zarzucie o art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm.), a wskazanie art. 153 k.p.a. wydaje się być oczywistą omyłką pisarską, która nie może być pretekstem do oddalenia tego zarzutu bez ustosunkowania się do niego.

Zarzutu tego Sąd również nie podzielił. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Trzeba jednak zwrócić uwagę na to, że w wyroku tym NSA ocenił następującą kwestię - czy umorzenie postępowania z tej przyczyny, że upłynął okres, na który orzeczono wobec skarżącego zakaz wykonywania czynności zawodowych jest zgodne z prawem. NSA uznał, że umorzenie postępowania z tej przyczyny jest wadliwe i pozbawia skarżącego prawa do uzyskania rozstrzygnięcia merytorycznego. W tym stanie NSA zalecił, by organ wydał orzeczenie merytoryczne. Jednakże NSA rozstrzygał skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach z 11 kwietnia 2017 r., oddalającego skargę Z. N. na decyzję Prezesa WUG z [...] r., a zatem wtedy, kiedy kwestia przedawnienia nie była poruszona ani w decyzji organu, ani w wyroku sądu pierwszej instancji, bo przedawnienie jeszcze wtedy nie nastąpiło, ani w skardze kasacyjnej. Kwestia ta, jako nowa, stanęła przed organem ponownie rozpoznającym sprawę i musiała być przez ten organ uwzględniona. W ten sposób wyrażone przez NSA ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania straciły swą aktualność. Nie miało zatem miejsca naruszenie art. 153 p.p.s.a.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.