Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 880/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. w K. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji oddala skargę


UZASADNIENIE

6 II SA 880/02

UZASADNIENIE

Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) w dziennikach "[...] " i "[...] " z dnia [...] lutego 2001 r. zamieścił ogłoszenie o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych za pomocą radiostacji nadawczych o szesnastu lokalizacjach. Termin do składania wniosków ustalił do dnia [...] marca 2001 r.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2001 r. T. sp. z o.o. w K. wystąpiła do KRRiT o udzielenie koncesji na program uniwersalny o nazwie [...] o czasie nadawania 24 godziny na dobę przez 365 dni w roku i 7 dni w tygodniu.

W dniu [...] marca 2001 r. w Internecie na stronie informacyjnej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz w siedzibie Biura KRRiT została podana do publicznej wiadomości lista wnioskodawców, którzy złożyli wnioski o udzielenie koncesji. W śród wnioskodawców znajdowała się spółka T..

Pismem z dnia [...] czerwca 2001 r. Biuro KRRiT Departament Koncesji wezwał T. do uzupełnienia wniosku w terminie siedmiu dni.

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. KRRiT postanowiła udzielić spółce R. z siedzibą w W. koncesji oraz odmówić jej udzielenia spółce T. oraz spółce P. z siedzibą w L., upoważniając Przewodniczącego KRRiT do wydania stosownych decyzji.

Przewodniczący KRRiT Koncesją Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. udzielił koncesji spółce akcyjnej R. na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...] " odmawiając jej udzielenia spółkom T.

i P. uznając, że wniosek spółki R. "przewyższa'" wnioski spółek T. i P.

Spółka T. przesłała w dniu [...] grudnia 2001 r. (data wpływu do KRRiT

[...] grudnia 2001 r.) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z żądaniem zmiany skarżonej decyzji.

Skarżący zarzuca decyzji brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez nieprzeprowadzenie gruntownej, merytorycznej oceny wniosku. Zarzut ten spółka opiera na tym, iż Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podjęła uchwałę w dniu [...] lipca 2001r. zanim dotarły do niej materiały uzupełniające przesłane przez skarżącego zgodnie z wezwaniem KRRiT z dnia [...] czerwca 2001 r. Wadliwość tak podjętej uchwały rzutuje, zdaniem skarżącego, na decyzję Przewodniczącego KRRiT, który wydając ją był związany stanowiskiem Krajowej Rady.

Nadto skarżący stawia zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. polegającego na nie zapewnieniu mu możliwości wypowiedzenia się co do pisma banków i listu intencyjnego, w sytuacji uznania przez organ administracji, że wniosek nie zawiera wystarczającego udokumentowania środków finansowych niezbędnych do realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Uchwałą Nr [...] z [...] stycznia 2002 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji utrzymała w mocy uchwałę Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. oraz Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. oraz decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. upoważniając Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do wydania ponownej decyzji w sprawie.

W wykonaniu powyższej uchwały Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego o rozpatrzeniu jego wniosku przy niekompletnym materiale dowodowym organ administracji stwierdził, że wezwanie do uzupełnienia braków doręczono wnioskodawcy w dniu [...] czerwca 2001 r. W odpowiedzi wnioskodawca nadesłał uzupełnienia w dwóch częściach. Pierwsze w dniu [...] lipca 2001 r. (sporządzone w dniu [...] czerwca 2001 r. i wysłane w dniu [...] czerwca 2001 r.). Nadesłane dokumenty

i wyjaśnienia poddano analizie merytorycznej, której wynik wraz z oceną możliwości finansowych wnioskodawcy zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Druga część uzupełnienia upłynęła do Biura KRRiT w dniu [...] lipca 2001 r. (sporządzona w dniu [...] lipca 2001 r. i wysłana przez skarżącego w dniu [...] lipca 2001 r.). Uzupełnienie to zawierało sprawozdanie finansowe spółki za 2001 r. oraz zawiadomienie o zmianie jej składu osobowego. Organ administracji stwierdził, że w drugim uzupełnieniu dokumentacji, nadesłany bilans spółki za rok 2001 był tożsamy ze złożonym uprzednio, posiadał jedynie dodatkowo prezentatę urzędu skarbowego i jako taki nie miał wpływu na ocenę wniosku. Także aktualna lista wspólników zawarta w drugim uzupełnieniu, zdaniem organu administracji, nie miała zasadniczego wpływu na ocenę wniosku skarżącego. Nadto organ koncesyjny stwierdza, że nadesłane uzupełnienia dokumentacji nie wyczerpywały wykazu zawartego w wezwaniu. W szczególności uzupełnienia te nie wykazywały udokumentowanych źródeł finansowania działalności (promesy bankowej, deklaracji wspólników w zakresie finansowania działalności lub podniesienia kapitału zakładowego). Organ administracji stwierdził, że dane zawarte we wszystkich dokumentach nadesłanych przez wnioskodawcę w ramach uzupełnienia dokumentacji, były znane w dniu wydawania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem organu koncesyjnego nadesłanie uzupełnienia dokumentacji po podjęciu pierwszej uchwały przez KRRiT nie może stanowić samoistnej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Od decyzji tej T. sp. z o.o. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzucając naruszenie art, 7, art. 8, art. 10 i art. 77 k.p.a. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Jego zdaniem okoliczność, iż Przewodniczący KRRiT przy wydawaniu decyzji miał możliwość zapoznania się z całością dokumentacji, w sytuacji kiedy Krajowa Rada przy podejmowaniu pierwszej uchwały nie była z całością tej dokumentacji zaznajomiona, jest bez znaczenia, gdyż decyzja Przewodniczącego KRRiT jest uzewnętrznieniem woli Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, a więc treść decyzji musiała odpowiadać treści uchwały. Tym samym skarżący uważa, że w postępowaniu naruszono art. 7 i art. 77 k.p.a. wydając decyzję na podstawie uchwały bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Oparcie decyzji na uchwale podjętej na podstawie niepełnego materiału dowodowego, zdaniem skarżącego, stanowi podstawę do jej uchylenia.

Podejmując uchwałę w oparciu o niepełny materiał dowodowy, nie czekając aż skarżący uzupełnienie to nadeśle narusza także, jego zdaniem, zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. W ocenie skarżącego uniemożliwiono mu także wypowiedzenie się co do pisma banków i listu intencyjnego czym został naruszony art. 10 k.p.a.

Powołując się na znane sobie informacje skarżący stwierdza, że przyznanie R. koncesji narusza zasady jakie podano w ogłoszeniu. Oferta programowa sieci R. jest bardzo zbliżona do siebie powodując, że programy wszystkich stacji lokalnych tej sieci są jednolite. W efekcie sieć ta uzyskała koncesję na nadawanie programu radiowego ocharakterze uniwersalnym o ogólnopolskim zasięgu z lokalnymi / regionalnymi pasmami

programowymi.

Skarżący zarzuca także zaskarżonej decyzji naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 1993 r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 52, póz. 244). Naruszenie tego przepisu nastąpiło skutkiem zmiany, w toku postępowania koncesyjnego przez R., przewidywanego procentowego udziału w dobowym czasie nadawania programów bloków audycji zestawianych przez inny podmiot niż wnioskodawca, z 28% -30% na 31%.

W odpowiedzi na skargę organ koncesyjny wnosił ojej oddalenie.

Organ administracji przyznaje, że pierwsza uchwała KRRiT została podjęta po nadesłaniu przez skarżącego pierwszej części uzupełnienia dokumentacji lecz przed nadesłaniem jej drugiej części. Jednakże w żadnym stadium postępowania nie ograniczono skarżącemu możliwości wypowiedzenia się oraz czynnego w nim udziału.

Odnosząc się do zarzutu unifikacji programów przez R., organ koncesyjny stwierdza, że ustawa o radiofonii i telewizji nie przewiduje możliwości różnicowania programu ze względu na obszar jego nadawania. Także nieuzasadnione jest, zdaniem organu administracji, twierdzenie skarżącego, że KRRiT prowadzi niejasną i zmienną politykę koncesyjną jakoby naruszając zasadę zaufania do organów państwa.

Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270).

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz w oparciu o art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270),

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Postępowanie administracyjne w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych toczy się w ramach i na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, póz. 1114 ze zm.) i w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 1993 r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 52, póz. 244 ze zm.), a w zakresie nie uregulowanym tymi aktami

prawnymi - według Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 33 ust. 3 powyższej ustawy decyzję koncesyjną wydaje wyłącznie Przewodniczący Krajowej Rady na podstawie jej uchwały. Uchwały Krajowej Rady w tym zakresie mają charakter aktów wewnętrznych i wiążą Przewodniczącego Rady bezwzględnie. Prawa i obowiązki strony kształtuje dopiero decyzja koncesyjna Przewodniczącego Rady. Decyzja przewodniczącego KRRiT w sprawie koncesji jest więc uzewnętrznieniem woli KRRiT. Jej treść powinna zatem odpowiadać treści rozstrzygnięcia koncesyjnego Rady (wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 września 1994 r. - II SA 695/94 i z dnia 13czerwca 1996 r.-II SA 283/95).

"T." sp. z o.o. zarzucał zaskarżonej decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji naruszenie art. 7 i art. 77 kpa. polegające na tym, że organ koncesyjny podjął uchwałę w oparciu o niekompletny materiał zgromadzony w sprawie. Wynikało to, zdaniem spółki z tego, że podejmując uchwałę Nr [...] w dniu [...] lipca 2001 r. KRRiT nie mogła zapoznać się z materiałem uzupełniającym, jaki skarżący przesłał organowi administracji, gdyż do uzupełnienia dokumentacji został wezwany pismem z dnia [...] czerwca 2001 r. i uzupełnienie to nadeszło po dniu podjęcia uchwały.

Skutkiem wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy KRRiT ponownie podjęła uchwałę (Nr [...]) w przedmiocie wniosku skarżącego i w dacie tej czynności, to jest w dniu [...] stycznia 2002 r. zapoznała się z dokumentami uzupełniającymi nadesłanymi przez spółkę. Uchwała KRRiT i w jej wykonaniu decyzja Przewodniczącego KRRiT wydane zostały po zapoznaniu się z nadesłanymi przez skarżącego dokumentami uzupełniającymi, stąd zarzut spółki opierający się na art. 7 i art. 77 kpa nie znajduje, w ocenie Sądu, uzasadnienia.

Należy zauważyć, że nadesłana dokumentacja uzupełniająca, złożona przez skarżącego w dwóch terminach - [...] i [...] lipca 2001 r., nie wnosiła nic istotnego do wniosku. Spółka złożyła bilans za rok 2001, który był tożsamy ze złożonym uprzednio, posiadał jedynie dodatkowo prezentatę urzędu skarbowego oraz przedłożyła aktualną listę wspólników. Dokumenty te nie miały, jak to stwierdził organ koncesyjny, wpływu na ocenę wniosku. Jednocześnie, co należy zauważyć, nadesłane uzupełnienie dokumentacji nie wyczerpywało wykazu zawartego w wezwaniu. W szczególności uzupełnienie to nie wykazywało udokumentowanych źródeł finansowania działalności (promesy bankowej, deklaracji wspólników w zakresie finansowania działalności lub podniesienia kapitału zakładowego).

Tym samym wszystkie informacje o możliwościach finansowych spółki były znane w dacie podejmowania pierwszej uchwały przez Krajową Radę w dniu [...] lipca 2001 r., gdyż nadesłane uzupełnienia dokumentacji wiedzy na ten temat nie poszerzały.

Żądanie skarżącego uchylenia decyzji Przewodniczącego KRRiT wydanej na podstawie uchwały z dnia [...] lipca 2001 r. (decyzja Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r.) oraz decyzji opartej na uchwale z dnia [...] stycznia 2002 r. (decyzja Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r.) jest, na gruncie przepisów postępowania administracyjnego niezrozumiałe, gdyż dopiero druga uchwała KRRiT oraz ostateczne rozstrzygnięcie decyzyjne jej Przewodniczącego kończyło postępowanie w sprawie. To druga decyzja Przewodniczącego KRRiT stanowiła, w rozumieniu art. 16 § l kpa, decyzję ostateczną, od której spółce przysługiwało prawo skargi do Sądu. W dacie wydania drugiej decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. nie ulega wątpliwości, że zarówno Krajowa Rada oraz jej Przewodniczący posiadali wiedzę o treści nadesłanych przez spółkę dokumentów uzupełniających. Stąd kumulowanie tego samego zarzutu do obu uchwał i decyzji nie znajduje uzasadnienia, podobnie jak zarzutu naruszenia art. 8 kpa, który opiera się na tych samych okolicznościach co omówione wyżej.

Skarżący dowodzi, że zaskarżona decyzja i toczące się postępowanie przed organem koncesyjnym naruszają art. 10 kpa. przez to, że nie zapewniono mu możliwości wypowiedzenia się co do złożonych pism banków i listu intencyjnego.

Jak wykazują dokumenty zgromadzone w aktach sprawy zarzut ten jest nieuzasadniony. Skarżący miał zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania i możliwość wywiedzenia się, korzystał z tego składając dokumenty uzupełniające, aczkolwiek należy zauważyć, że w tym konkretnie zakresie nie wykazał szczególnej aktywności, chociaż właściwe wykazanie tych dokumentów miało dla jego sprawy zasadnicze znaczenie.

Organ administracji zasadnie zauważył, że ewentualne uzupełnienie złożonych dokumentów treściami słownymi skarżącego, w postępowaniu o udzielenie koncesji, które toczy się zasadniczo w oparciu o dokumenty, nie wprowadziłoby nowych wartości, na których organ koncesyjny mógłby się oprzeć.

Skarżący podnosi również, że zaskarżona decyzja doprowadziła do sytuacji, w której sieć R. poprzez wchodzące w jej skład stacje lokalne będzie w rzeczywistości nadawała programy o charakterze ogólnokrajowym w drodze tak zwanego "zszycia programowego" wchodzących w skład sieci stacji lokalnych z wydzielonymi jedynie pasmami lokalnymi. Stawiając powyższy zarzut skarżący stwierdza, że jest to przejaw niejasnej polityki koncesyjnej KRRiT w zakresie rozpowszechniania lokalnych / regionalnych pasm programowych.

Zarzut powyższy w ocenie Sądy nie znajduje uzasadnienia z uwagi na następujące okoliczności.

Spółka [...] otrzymała kilkanaście koncesji na nadawanie programów lokalnych, zgodnie z ofertą jaka została przedłożona w ogłoszeniach Przewodniczącego Krajowej Rady, na podstawie których wszczęto proces koncesyjny. Wszystkie uzyskane koncesje przez R. S.A. są koncesjami lokalnymi na nadawanie programów o zasięgu wskazanym w każdej z koncesji. Zsumowanie zasięgu ze wszystkich koncesji R. S.A. nie upoważnia do stawiania tezy, iż mamy do czynienia z zasięgiem ogólnokrajowym. Zasięg nadawania rozgłośni należących do R. S.A. jest dużo mniejszy od zasięgu nie tylko rozgłośni radiofonii publicznej lecz także w stosunku do radiowych rozgłośni komercyjnych, takich jak Z. i M.

Całkowity (zsumowany) zasięg z wszystkich koncesji R. S.A. nie obejmuje obszaru całego kraju. Nadto żadna z przyznanych koncesji nie obejmuje swoim zasięgiem regionu, tym samym radio to nie nadaje programów w paśmie regionalnym, jak sugeruje to skarżący używając przemiennie pojęć ,.regionalność" i "lokalność"".

Zdaniem skarżącej spółki w postępowaniu koncesyjnym został naruszony § 9 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 1993 r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczególnego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 52, póz. 244 ze zm.), w związku z powołanym w tym przepisie § 3 pkt 12 lit. h.

Przepis ten stanowi, że wniosek o udzielenie koncesji, w części określonej przepisami § 2 pkt 4-8, 10 i 11 oraz § 3 pkt 6 w zakresie: głównych założeń, opisu sposobu wyliczeń przychodów i kosztów studium ekonomiczno-finansowego; rachunku przychodów i kosztów; rachunku przepływów finansowych, sposobu wnoszenia opłaty koncesyjnej, wpływów z reklamy i sponsoringu, programu inwestycyjnego i pkt 12 lit. d), f), g), h), i), nie może być zmieniany w czasie trwania postępowania. Natomiast powołany § 3 pkt 12 lit. h) określa, że do wniosku o udzielenie koncesji powinny być dołączone załączniki obejmujące informacje programowe, a w szczególności przewidywany procentowy udział w dobowym czasie nadawania programów bloków audycji zestawianych przez podmiot inny niż wnioskodawca, w tym transmisji i retransmisji programów innych nadawców.

Skarżący dowodzi, że powołany § 9 ust. 2 rozporządzenia został naruszony w taki sposób, iż R. S.A. w załączniku do wniosku oznaczyło procentowy udział w dobowym czasie nadawania programów bloków audycji zestawianych przez podmiot inny niż wnioskodawca na poziomie 28 - 30 %, natomiast we wniosku koncesyjnym poziom ten oznaczono w wysokości 31%.

Zdaniem Sądu zarzut ten nie znajduje oparcia w stanie faktycznym.

Na stronie drugiej Wniosku o Koncesję R. S.A. w pozycji B.6. znajduje się zapis: "Przewidywany procentowy udział w dobowym czasie nadawania programu bloków audycji rozpowszechnianych w innym programie wnioskodawcy (jeśli wnioskodawca, na podstawie innej (innych) koncesji, będzie nadawał więcej niż jeden program), udział tego programu wynosić będzie 31%".

W załączniku do punktu C, D wniosku koncesyjnego "Informacje programowe" w punkcie 3 zadekretowano, że procentowy udział w dobowym czasie nadawania programu bloków audycji rozpowszechnianych w innym programie wnioskodawcy (jeśli wnioskodawca, na podstawie innej (innych) koncesji, będzie nadawał więcej niż jeden program), wynosić będzie 31% i stanowią go audycje i programy wytworzone przez producenta zewnętrznego, a procentów) udział w dobowym czasie nadawania programów bloków audycji zestawianych przez podmiot inny niż wnioskodawca wynosi 28 - 30%.

Z zestawienia powyższych danych wynika, że wskazane parametry procentowe dotyczą innych elementów koncesji i nie muszą się ze sobą pokrywać. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji ustaliła, zgodnie z posiadanymi kompetencjami treść koncesyjny, natomiast jak dowodzą tego przytoczone zapisy. R. S.A. nie dokonało żadnej zmiany w złożonym wniosku lub załączniku do niego.

Tym samym zarzut skarżącego, naruszenia przez R. S.A. § 9 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, zdaniem Sądu należy uznać za nietrafny.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że odmowa udzielenia koncesji skarżącemu wynikała z tego, że aktualni udziałowcy spółki nie zadeklarowali woli finansowania przedsięwzięcia wnioskowanego przez spółkę, natomiast firma zewnętrzna zobowiązała się jedynie do podniesienia kapitału lub udzielenia pożyczek w nieokreślonej wysokości.

Tym samym najistotniejszy warunek uzyskania koncesji, wymagany art. 36 ust. l pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji - wykazanie przez spółkę wystarczających możliwości finansowych dla realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia - nie został spełniony, co przełożyło się na wynik podjętych uchwał i decyzji organu koncesyjnego.

W rozpoznawanej sprawie Sad zauważa, że Spółka T. w postępowaniu odwoławczym z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w postępowaniu sądowym, nie przedłożyła żadnych argumentów pozytywnych dowodzących, że zaskarżona decyzja powinna podlegać negatywnej kontroli sadowej dlatego, iż skarżący spełniał w większym zakresie wymagania do uzyskania koncesji niż spółka, która ją otrzymała.

Cała argumentacja T sp. z o.o. została sprowadzona do dowodzenia, że R. S.A. koncesji otrzymać nie powinno.

Należy stwierdzić, że tego rodzaju stanowisko procesowe nie wiąże się z wnioskiem skarżącego, którego przedmiotem było otrzymanie koncesji, gdyż nawet odmowa jej udzielenia dla R. S.A. nie było jednoznacznym, przy stwierdzonym braku spełniania warunków przez skarżącego, przyznania jemu koncesji, także w sytuacji dokonania rozstrzygnięcia w jednej decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz nie narusza przepisów postępowania i w tym stanie faktycznym, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.