Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1856/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6311 Materiały wybuchowe
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 136  art. 138  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi GmbH na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo, G., działając przez pełnomocnika w dniu 4 marca 2009 r. złożyło do Wojewody [...] wniosek o wydanie pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

Powyżej określony organ, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej Kpa, w dniu [...] kwietnia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w przedmiocie złożonego wniosku.

W uzasadnieniu organ podał m. in., że Przedsiębiorstwo "jest osobą zagraniczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.), tj. osoba prawną posiadająca siedzibę zagranicą". Ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007 z późn. zm.), wykluczyła możliwość jej stosowania do takich podmiotów. Oznacza to, że brak jest podstawy materialno – prawnej do merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia wniosku z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Minister Gospodarki, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 104 § 1 Kpa uchylił w całości powyżej określoną decyzję i odmówił Przedsiębiorstwu udzielenia pozwolenia w przedmiocie złożonego wniosku.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, co następuje:

Przedsiębiorstwo, w przedmiotowym wniosku nie sprecyzowało, że nabyte materiały wybuchowe będzie używać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odwołaniu podaje jednak, że usługi związane z wykorzystaniem materiałów wybuchowych zamierza wykonywać także na tym terytorium.

Ustawa o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w art. 2 ust. 1 i 2 stanowi, że przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców i jednostek naukowych, z wyłączeniem jednostek naukowych będących jednostkami organizacyjnymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej albo Policji. Przepisy ustawy stosuje się także do osób zagranicznych i przedsiębiorców zagranicznych z zakresie przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

Nie ulega zatem wątpliwości, że tą ustawą pozwolenia mogą być wydawane podmiotom wymienionym w art. 2 ust. 1 powołanej ustawy, a w szczególności przedsiębiorcom. Zatem obywatele polscy pragnący uzyskać przedmiotowe pozwolenie muszą legitymować się statusem określonym w tej ustawie, tj. statusem przedsiębiorcy lub jednostki naukowej. Podmiotom nie posiadającym takiego statusu, pozwolenie nie może być wydane. Oznacza to, że ani obywatel polski, ani osoba zagraniczna, nie spełniający warunku bycia przedsiębiorcą lub jednostka naukowa w rozumieniu obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie mogą uzyskać wspomnianego pozwolenia. Dopiero po uzyskaniu statusu przedsiębiorcy, np. poprzez zarejestrowanie na terytorium RP oddziału, podmiot taki jest uprawniony do ubiegania się o wydanie przedmiotowego pozwolenia. Jeśli spełni pozostałe warunki określone w powołanej ustawie, to pozwolenie zostanie mu wydane.

Z art. 3 pkt 13 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wynika, że ilekroć mowa w niej o przedsiębiorcy, należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten stanowi, że przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

Z art. 13 ust. 1 powyżej określonej ustawy wynika, że osoby zagraniczne z państw członkowskich Unii Europejskiej, mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Przy czym przez osobę zagraniczną należy rozumieć – zgodnie z art. 5 pkt 2 lit. b) tej ustawy także osobę prawną mającą siedzibę za granicą, a przedsiębiorcę zagranicznego – osobę zagraniczną wykonującą działalność gospodarczą za granicą (art. 5 pkt 3 wspomnianej ustawy). Przepis ten pozwala więc na korzystanie ze swobody przedsiębiorczości – zgodnie z art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

W polskim prawie nie ma ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej i nie ogranicza ono osobom zagranicznym możliwości tworzenia agencji, oddziałów lub filii ani też nie ma w nim innych warunków niż te, które spełnić muszą obywatele polscy.

Po dokonaniu czynności rejestracyjnych związanych z tworzeniem oddziału, przedsiębiorca zagraniczny staje się przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a co za tym idzie spełnia wymóg określony w art. 2 ust. 1 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

Odmowa udzielenia przedmiotowego pozwolenia nie prowadzi także do naruszenia art. 49 Traktatu. Powyżej określona ustawa nie ustanawia bowiem innych warunków dla obywateli polskich i w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich Unii Europejskiej. Zarówno jedni jak i drudzy, aby uzyskać pozwolenie muszą świadczyć usługi jako przedsiębiorca. Natomiast status przedsiębiorcy uzyskuje poprzez dokonanie czynności rejestracyjnych określonych dla rodzaju przedsiębiorcy.

Cechą działalności gospodarczej objętej przedmiotowym pozwoleniem jest jej wykonywanie w sposób zorganizowany i ciągły oraz we własnym imieniu przedsiębiorcy. Zatem działalność objęta tym pozwoleniem musi spełniać powyższe warunki, a nie może być działalnością jednostkową. Przedmiotowe zezwolenie wydaje się bowiem bezterminowo celem umożliwienia przedsiębiorcy prowadzenia działalności o charakterze zorganizowanym w procesie ciągłym.

Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniu Przedsiębiorstwa, nie dochodzi do naruszenia art. 50 w zw. z art. 49 Traktatu, gdyż przedsiębiorca zagraniczny jest traktowany w taki sam sposób, jak przedsiębiorca polski.

Odmowa wydania przedmiotowego pozwolenia osobie przedsiębiorcy następuje ze względu na brak takiego statusu, a nie jak przyjął organ pierwszej instancji ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne, gdyż te kryteria odnoszą się wyłącznie do przedsiębiorcy. Z tych względów decyzja ta jest wadliwa.

Ponadto przedmiotowe pozwolenie nie mogło być wydane z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione warunki określone w art. 19 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. Przepis ten precyzyjnie wskazuje, jakie wymagania muszą spełniać osoby zatrudnione przez przedsiębiorcę. Zawarcie umowy cywilno – prawnej z przedsiębiorcą posiadającym pozwolenie na nabywanie i używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie.

Jednocześnie stwierdzić należy, iż organ pierwszej instancji niezasadnie wydał decyzje na podstawie art. 105 § 1 Kpa, ponieważ sprawę powinien rozpatrzyć merytorycznie, tj. przy zastosowaniu przepisów ustawy o materiałach wybuchowych i ustawy o swobodzie gospodarczej.

Decyzja Ministra Gospodarki stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Przedsiębiorstwo, reprezentowane przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżące Przedsiębiorstwo zarzuciło w skardze, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa poprzez:

1) błędną wykładnię art. 49 Traktatu, polegającą na jego nie zastosowaniu, a tym samym błędnym przyjęciu, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają tego przepisu,

2) błędną wykładnię art. 12 Traktatu, polegającą na jego niezastosowaniu,

3) błędną wykładnię art. 2 ust. 1 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, poprzez nietrafne przyjęcie, że w pozostałym zakresie ustawa nie ma zastosowania do przedsiębiorstw zagranicznych,

4) błędną wykładnię art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 93/15/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego przez jego niezastosowanie,

5) błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, poprzez nietrafne przyjęcie, że podpisanie umowy cywilno – prawnej przez stronę z przedsiębiorcą posiadającym pozwolenie na nabywanie i używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego nie spełnia wymogu zatrudniania osób spełniających warunki art. 19 powyżej określonej ustawy.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżące Przedsiębiorstwo wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Minister Gospodarki w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze odmawiając im trafności.

Skarżące Przedsiębiorstwo, w piśmie procesowym z dnia 22 marca 2010 r. odniosło się do odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dniu jej wydania.

Na wstępie należy podać, iż wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje przekazanie pełnej kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy organowi odwoławczemu. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Jeżeli organ odwoławczy, kwestionuje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, przy czym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 Kpa, to ma obowiązek zastosować w swej decyzji instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, stosując się do dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji.

W rozpoznawanej sprawie, Minister Gospodarki zaskarżoną decyzją uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie udzielenia skarżącemu Przedsiębiorstwu pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych do użytku cywilnego.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, iż błędne jest przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż brak jest podstawy materialno – prawnej do merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia sprawy z wniosku skarżącego Przedsiębiorstwa, co powoduje jego bezprzedmiotowość.

Organ odwoławczy, prawidłowo uznał, iż wniosek skarżącego Przedsiębiorstwa o udzielenie przedmiotowego pozwolenia, powinien być procedowany na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007 z późn. zm.), jak również ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807).

Ustawa o materiałach wybuchowych do użytku cywilnego w art. 1 pkt 1 stanowi, iż ustawa określa zasady wydawania oraz cofania pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku publicznego. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców i jednostek naukowych, z wyłączeniem jednostek naukowych będących jednostkami organizacyjnymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej albo Policji. Przepisy ustawy stosuje się także do osób zagranicznych i przedsiębiorców zagranicznych w zakresie przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

Ustawodawca w art. 3 powołanej ustawy zawarł "słowniczek terminów" wyjaśniając rozumienie terminów w niej zawartych. W pkt 13 i 14 wyjaśniono znaczenie pojęcia przedsiębiorcy i przedsiębiorcy zagranicznego. I tak przez przedsiębiorcę, należy rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, natomiast przez przedsiębiorcę zagranicznego, należy rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 5 pkt 3 tej ustawy.

Należy zgodzić się z organem, że aby ubiegać się i otrzymać przedmiotowe pozwolenie, podmiot wnioskujący musi posiadać status, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lub 2 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku publicznego.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżące Przedsiębiorstwo jest przedsiębiorstwem w rozumieniu ustawy o swobodzie gospodarczej, a tym samym podmiotem wymienionym w powyżej określonym przepisie, pomimo że nie utworzyło i nie zarejestrowało oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem Sądu, Minister Gospodarki, zasadnie uznał, że skarżące Przedsiębiorstwo na dzień złożenia wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia nie było przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z tym przepisem, przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorcę uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 5 pkt 2 powołanej ustawy, osoba zagraniczna, to:

a) osoba fizyczna nieposiadająca obywatelstwa polskiego,

b) osoba prawna z siedzibą za granicą,

c) jednostka organizacyjna niebędącą osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z siedzibą za granicą.

Natomiast pkt 3 tego przepisu stanowi, iż przedsiębiorcą zagranicznym jest osoba zagraniczna wykonująca działalność gospodarczą za granicą.

Z akt sprawy wynika, iż skarżące Przedsiębiorstwo, na dzień złożenia wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia posiadało status osoby zagranicznej i przedsiębiorstwa zagranicznego.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Art. 88 tej ustawy stanowi natomiast, iż przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po uzyskaniu wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców. Zasady wpisu do rejestru przedsiębiorstw określają przepisy odrębnej ustawy.

Podkreślić należy, że z powyżej przytoczonych przepisów wynika, że na przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zagranicznym), ciąży jedynie obowiązek dokonania określonej czynności w zakresie w nim określonym. Po jej dokonaniu, staje się przedsiębiorcą i może wystąpić o udzielenie przedmiotowego zezwolenia i o ile spełniać będzie pozostałe warunki określone w przepisach ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego to pozwolenie zostanie przez organ wydane.

Zgodnie bowiem z art. 11 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, pozwolenia udziela się:

1) przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, który:

a) posiada co najmniej wykształcenie średnie,

b) ma pełną zdolność do czynności prawnych,

c) nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego,

d) nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie o takie przestępstwo lub wykroczenie,

e) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy,

f) udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12,

g) zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu do materiałów wybuchowych,

2) przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna.

Pozwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli:

a. nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy,

b. udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12,

c. zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu do materiałów wybuchowych.

Wymagania, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio do jednostek naukowych.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd uznał je za niezasadne i w pełni podzielił argumentację Ministra Gospodarki, iż wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył on Traktatu, wskazanej w skardze dyrektywy.

Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że w rozpoznawanej sprawie naruszono art. 12 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zakazuje on bowiem wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, a jak już wyżej wskazano przepisy cyt. ustawy o materiałach wybuchowych i amunicji nie wprowadzają szczególnych restrykcji dla podjęcia działalności w zakresie regulowanych przez nią usług, dla przedsiębiorców niemieckich i nie stanowią dla nich dodatkowych kryteriów, które musieliby oni spełnić, a które nie dotyczyłyby obywateli polskich.

Niezasadnie również zarzucono naruszenie art. 49 Traktatu. Podkreślić trzeba, iż przepis ten ma za zadanie przeciwdziałać ograniczaniu w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz wspólnoty, natomiast istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii spełniania przez wnioskujące Przedsiębiorstwo kryteriów do otrzymania pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

Dodatkowo stwierdzić należy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 Dyrektywy Rady 93/15/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, iż reguluje ona zasady wprowadzania, wymogi techniczne, zasady bezpieczeństwa jakim muszą odpowiadać przemieszczane na terytorium wspólnotowym materiały wybuchowe. Art. 2 powoływanej dyrektywy wprowadza zakaz dla Państw Wspólnoty ograniczania lub utrudniania wprowadzania do obrotu materiałów wybuchowych objętych zakresem dyrektywy, spełniających zawarte w niej wymogi techniczne i co do oznakowania. Nie można z tego wywodzić, że przepis ten stoi na przeszkodzie w stosowaniu przez organ art. 11 cyt. ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, tym bardziej, że art. 9 ust. 3 cyt. dyrektywy stanowi, że odbiorca musi uzyskać zgodę na przemieszczanie materiałów wybuchowych od właściwego organu w miejscu przeznaczenia. Właściwy organ sprawdza natomiast, czy odbiorca jest zgodnie z prawem upoważniony do nabywania materiałów wybuchowych oraz czy posiada on niezbędne licencje i zezwolenia.

Reasumując, w ocenie Sądu, ustawa o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego stanowi pełną implementację w/w dyrektywy i nie narusza zasady równego traktowania podmiotów gospodarczych.

Za chybiony należy również uznać zarzut naruszenia przez organ art. 11 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, bowiem zarzut ten mógłby mieć znaczenie w rozpoznawanej sprawie, w przypadku spełnienia przez skarżące Przedsiębiorstwo podstawowego warunku, jakim jest uzyskanie statusu podmiotu uprawnionego do ubiegania się o wydanie przedmiotowego zezwolenia. Jednakże w ocenie Sądu i w tym zakresie należy przyznać rację organowi, gdyż ze względu na specyfikę prowadzonej działalności gospodarczej, tj. dostęp do materiałów wybuchowych, trudno sobie wyobrazić sytuację, aby zatrudnienie przez podmiot gospodarczy pracowników nie miało charakteru umowy o pracę. Przyjęcie w tym zakresie innego rozwiązania np. umowy cywilno – prawnej, powodowałoby trudne do przewidzenia konsekwencje.

Z uwagi na powyższe, nie mając podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.