Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 212/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3, art. 6 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Prezesa Sądu [...] w Ch. w spawie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu [...] w Ch. do rozpoznania w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku M. J. o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] r.; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Sądu [...] w Ch. na rzecz skarżącego M. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. J. pismem z dnia 2 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego o udzielenie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie: "czy sędziowie Sądu Rejonowego, wyłączali się od rozpoznania spraw ze względu na subiektywne odczucie sędziego polegające na przekonaniu, iż odbiór społeczny prowadzonej przez sędziego sprawy, nie będzie odebrany jako bezstronny, a jeżeli tak, o podanie ilości takich wyłączeń na przestrzeni roku 2012".

Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. Prezes Sądu Rejonowego wezwał wnioskodawcę o wykazanie w terminie 7 dni pod rygorem odmowy udzielenia żądanej informacji, iż uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z uwagi na fakt nieposiadania odrębnego zbioru pozwalającego na uzyskanie informacji w inny sposób, wskazał iż skutkuje to koniecznością przejrzenia wszystkich akt znajdujących się w zasobach sądu. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca podał, że zmienia sposób żądania poprzez udzielenie informacji publicznej przez udostępnienie mu wszystkich akt w obecności pracownika sądu, a on w własnym zakresie ustali przyczyny dla których dochodziło do wyłączenia danego sędziego od prowadzenia konkretnej sprawy.

Decyzją z dnia 20 sierpnia 2013 r., nr [[...]] Prezes Sądu Rejonowego, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, ze zm.) odmówił M. J. udzielenia informacji żądanej wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2013 r. stwierdzając, że sąd nie jest w posiadaniu informacji, której domaga się wnioskodawca. Udzielenie pozytywnej odpowiedzi na wniosek możliwe byłoby dopiero po wytworzeniu takiej informacji w oparciu o dane zawarte w aktach sprawy, wokandach, repertoriach, co wiązałoby się z koniecznością przejrzenia akt spraw, które pozwalałyby na udzielenie żądanej informacji. W sądzie nie są prowadzone wykazy, zbiory dokumentów pozwalające na bezpośrednie uzyskanie żądanej informacji. Aby wytworzyć informację przetworzoną niezbędne jest poddanie posiadanych informacji analizie lub syntezie i wytworzenie w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji. Ponadto, zdaniem organu, brak jest na gruncie niniejszej sprawy okoliczności wskazujących na istnienie szczególnego interesu publicznego w udzieleniu wnioskodawcy żądanej informacji przetworzonej, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W konsekwencji uznając, że wnioskodawca żądał informacji przetworzonej został on zobowiązany do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy udzielania żądanej informacji. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca nie wykazał, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co skutkowało wydaniem wyżej opisanej decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. J. wniósł o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

a) art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewyjaśnienie sprawy i dokonanie ustaleń sprzecznych z żądaniem wnioskodawcy, albowiem wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji do wykazania szczególnie uzasadnionego interesu publicznego dla udzielenia informacji przetworzonej wyraźnie wskazał, że modyfikuje swoje stanowisko i żądanie udzielenia informacji publicznej w ten sposób, że domaga się udostępnienia do wglądu akt sprawy, a oczekiwaną informację wnioskodawca sam pozyska po przejrzeniu akt w obecności pracownika sądu,

b) art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym założeniu, że wnioskodawca, który w sytuacji gdy domaga się jedynie wglądu w dokumentację urzędową, co stanowi informację publiczną prostą, musi wykazywać szczególnie uzasadniony interes publiczny, gdy tymczasem nie ma już takiej potrzeby, gdyż wykazanie takiego interesu odnosi się wyłącznie do sytuacji gdy to organ samodzielnie musi przygotować taką informację przetworzoną, natomiast informacja którą z kolei pozyska i przetwarza sam wnioskodawca, i którą to wnioskodawca własnymi siłami ostatecznie wytworzy na skutek przejrzenia tejże dokumentacji urzędowej (tzw. informacja przetworzona) już nie wymaga wykazania tzw. szczególnie uzasadnionego interesu publicznego,

c) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego decyzji, co w konsekwencji spowodowało naruszenie art. 16 ust. 1 w związku art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ organ I instancji błędnie postąpił wydając decyzję administracyjną o odmowie udzielenia informacji publicznej przy założeniu, że wnioskodawca nie spełnił warunków opisanych w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Decyzją z dnia 16 września 2013 roku, nr [[...]], Prezes Sądu Okręgowego, po rozpoznaniu odwołania M. J. od decyzji Prezesa Sądu Rejonowego z dnia 20 sierpnia 2013 roku, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że żądana wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2013 r. informacja dotycząca podania czy sędziowie Sądu Rejonowego wyłączali się od rozpoznania spraw ze względu na subiektywne odczucie sędziego polegające na przekonaniu, że odbiór społeczny prowadzonej przez sędziego sprawy nie będzie odebrany jako bezstronny, nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej, tak więc załatwienie tej sprawy nie wymagało wydania decyzji administracyjnej. Zdaniem organu odwoławczego, charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, wnioski dotyczące przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych, wnioski stanowiące ingerencję w działalność sądów, a także wnioski dotyczące dokumentów prywatnych. Informacja publiczna powinna mieć swój materialny odpowiednik, nie można bowiem zobowiązać do udzielenia informacji, która nie istnieje. Ocena czy decyzje sądu - sędziów były subiektywnym odczuciem, opierały się na przekonaniu, dotyczyły odbioru społecznego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Ponownie rozpatrując wniosek, pismem z dnia 20 września 2013 r. Prezes Sądu Rejonowego, w odpowiedzi na wniosek M. J. z dnia 2 sierpnia 2013 r., poinformował go, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej.

M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 2 sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zdaniem skarżącego, Prezes Sądu Rejonowego załatwiając przedmiotową sprawę rażąco naruszył:

1. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez bezpodstawne uchylenie się organu od udzielenia żądanej informacji w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pytanie: "czy sędziowie Sądu Rejonowego, wyłączali się od rozpoznania spraw ze względu na subiektywne odczucie sędziego polegające na przekonaniu, iż odbiór społeczny prowadzonej przez sędziego sprawy, nie będzie odebrany jako bezstronny, a jeżeli tak, o podanie ilości takich wyłączeń na przestrzeni roku 2012", w zakresie w którym Prezes Sądu Rejonowego wymijająco stwierdza, że żądana przez skarżącego informacja - treść dokumentu urzędowego odnośnie oświadczenie woli sędziego złożona na dokumencie urzędowym w przedmiocie jego wyłączenia od rozpoznania sprawy (art. 6 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nie jest informacją publiczną, mimo że żądane informacje są faktycznie informacją publiczną, gdyż dotyczą one jednego z podstawowych zadań publicznych państwa - prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości oraz funkcjonowania Sądu Rejonowego w związku z pełnieniem oraz wykonywaniem przez funkcjonariuszy publicznych tj. sędziów swych funkcji w związku ze składanymi wnioskami o wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy.

2. art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewydanie decyzji administracyjnej, co uniemożliwiło skarżącemu złożenie odwołania oraz ponowną kontrolę instancyjną odnośnie prawidłowości działań Prezesa Sądu Rejonowego, która jest przewidziana normalnym tokiem postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego do rozpatrzenia wniosku z dnia 2 sierpnia 2013 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa 3) zasądzenie od Prezesa Sądu Rejonowego na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia 20 września 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (3 § 2 pkt 1) i podejmowaniu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (3 § 2 pkt 4).

Niniejsza skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w zakresie nierozpatrzenia wniosku z dnia 2 sierpnia 2012 r. o udzielenie odpowiedzi na pytanie: "czy sędziowie Sądu Rejonowego wyłączali się od rozpoznania spraw ze względu na subiektywne odczucie sędziego polegające na przekonaniu, iż odbiór społeczny prowadzonej przez sędziego sprawy, nie będzie odebrany jako bezstronny, a jeżeli tak, o podanie ilości takich wyłączeń na przestrzeni roku 2012", zadanego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Bezczynność organu na gruncie ustawy polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a.

Opisane okoliczności faktyczne nie są sporne. Skarżona bezczynność wynika z faktu, że w trybie przewidzianym w ustawie wnioskodawca nie uzyskał odpowiedzi na pytanie, lecz został poinformowany pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Stanowisko organu należy ocenić jako błędne.

Brzmienie przepisów ustawy wskazuje, że realizacja "prawa dostępu do informacji" publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 ustawy), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2, to jest zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych, po drugie, adresatem żądania udzielenia informacji na zasadach ustanowionych w ustawie musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3).

Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jak przyjmuje się w judykaturze, informacja publiczna co do zasady dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W art. 6 ust. 2 ustawy zawarta została legalna definicja dokumentu urzędowego, którym jest "treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy". W tym kontekście informacją publiczną będą zarówno orzeczenia sądów wydawane w przedmiocie wyłączenia sędziego jak i oświadczenia sędziów składane w tej kwestii (zob. też prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku: z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 185/13; z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 300/13, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, oba wydane w sprawach ze skarg M. J.). Tak więc oświadczenie sędziego składane do akt sprawy dotyczące wyłączenia jest dokumentem urzędowym według definicji zawartej w art. 6 ust. 2 ustawy. Sędzia jest bowiem funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1967 r. Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553, ze zm.) - art. 115 § 13 pkt 3, a oświadczenie o wyłączeniu składane jest do akt sprawy w ramach jego kompetencji i obowiązków, a zatem pozostaje w związku z wykonywaną funkcją publiczną.

Zatem wniosek skarżącego – pismo z dnia 2 sierpnia 2013 r., w całości dotyczył udostępnienia informacji publicznej.

Wyłączenie sędziego w sprawach cywilnych, na jego żądanie lub na wniosek strony, normuje przepis art. 49 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296, ze zm.) stanowiący, że sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie.

Podobne uregulowanie znajduje się w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz. 555, ze zm.), zwanej dalej k.p.k., w art. 41 § 1 stanowiącym, że sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.k. wyłączenie następuje na żądanie sędziego, z urzędu albo na wniosek strony. Przepisy te stosowane są odpowiednio w sprawach o wykroczenie, jak o tym mowa w art. 16 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie (Dz. U. z 2013 r., poz. 395).

W konsekwencji przyjąć trzeba, że oświadczenie sędziego o wyłączenie od rozpoznania sprawy, oparte na możliwych wątpliwościach co do jego bezstronności, stanowi informację publiczną. Tak zresztą należy rozumieć treść wniosku skarżącego z dnia 2 sierpnia 2013 r., bowiem oświadczenie sędziego w tym przedmiocie ma zawsze charakter subiektywny.

Podkreślenia przy tym wymaga, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U z 2002 r., nr 101, poz. 926, ze zm.), gdyż w art. 5 ust. 2 ustawy wprost wskazano, że ograniczenia w dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczą informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Nie ulega również wątpliwości, że organy władzy sądowniczej zalicza się do organów władzy publicznej, które na mocy art. 4 ust. 1 ustawy są podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej. Zatem co do zasady Prezes Sądu Rejonowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Oceniając zgłoszone żądanie trzeba więc uznać, że skarżący domaga się udostępnienia informacji publicznej, domagając się w istocie odpowiedzi na pytanie, w ilu sprawach (bez rozróżnienia ich charakteru, czy cywilnych czy karnych) w roku 2012 sędziowie składali oświadczenia o wyłączeniu w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, które mogą wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności. Prezes Sądu Rejonowego jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, w którego posiadaniu znajdują się żądana informacja, jest zobowiązany do jej udostępnienia.

Inną kwestią jest, że żądana we wniosku z dnia 2 sierpnia 2013 r. informacja publiczna ma niewątpliwie charakter informacji przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy), sąd bowiem nie prowadzi wykazów, nie ewidencjonuje oświadczeń w tym przedmiocie składanych przez sędziów. Zatem mimo tego, że oświadczenie takie złożone w konkretnej sprawie jest informacją prostą, to suma tych informacji, a więc wyszukanie we wszystkich sprawach prowadzonych w Sądzie Rejonowym w 2012 r., czy były składane przez sędziów oświadczenia o wyłączeniu staje się informacja przetworzoną. Tym samym żądanie takie wymaga poinformowania wnioskodawcy, że informacja publiczna, której udostępnienia się domaga jest informacją przetworzona, wobec czego jej udostępnienie jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym celu należy wezwać wnioskodawcę do wykazania takiego interesu w określonym terminie. Niewykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego w sytuacji żądania informacji przetworzonej skutkuje wydaniem decyzji o odmowie jej udostępnienia, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej umożliwi z kolei stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi ze względu na przyczynę odmowy.

Ponieważ organ w niniejszej sprawie pozostaje w bezczynności skutkiem błędnej oceny, że żądana przez M. J. informacja nie jest informacją publiczną, z tych przyczyn należało zobowiązać Prezesa Sądu Rejonowego do rozpoznania w terminie 14 dni wniosku z dnia 2 sierpnia 2013 r.

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając skargę na bezczynność za zasadną, na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd orzekł, że bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi wyroku). Organ wprawdzie udzielił błędnej odpowiedzi na wniosek strony, lecz wynikało to z dostosowania się do oceny i wskazań wynikających z decyzji Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2013 r.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od Prezesa Sądu Rejonowego na rzecz M. J. kwotę w wysokości 100 zł, stanowiącą uiszczony w sprawie wpis sądowy.