Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 762/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 188, art. 194 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2021 r.. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2017 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...] określił firmie A sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwanej również skarżącą) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2017 r. na kwotę [...]zł.

Wyjaśniono, że na mocy aktu notarialnego z [...] marca 2016 r., rep. A [...] skarżąca nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w P. składającej się z działek nr [...] i [...] (obręb W. , arkusz mapy [...]) o łącznej pow. [...] m2. Na działce [...] znajduje się budynek trafostacji, który wpisany jest do rejestru zabytków Miasta [...] pod numerem [...] Na podstawie aktu notarialnego z [...] października 2017 r., rep. A nr [...] skarżąca nabyła prawo użytkowania wieczystego:

– zabudowanej działki nr [...] (ob. W. , ark. [...]) o pow. [...] m2;

– zabudowanej działki nr [...] i niezabudowanej działki nr [...] (ob. W. arkusz [...]) o łącznej pow. [...] m2.

Składając deklarację na podatek od nieruchomości za 2017 r., skarżąca wykazała powierzchnię użytkową budynku stacji transformatorowej jako zwolnioną z opodatkowania na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l."). Z uzyskanych przez organ pierwszej instancji informacji od Miejskiego Konserwatora Zabytków wynika, że stacja transformatorowa położona w P. przy ul. [...]. nr [...] jest wpisana indywidualnie do rejestru zabytków. Jednak stacja ta nie jest odpowiednio utrzymywana i konserwowana. Budynek ten jest zaniedbany i pozbawiony odpowiedniej opieki przez właściciela, a jego stan techniczny sukcesywnie się pogarsza. Wyjaśniono również, że [...] lutego 2019 r. przeprowadzona została kontrola budynku w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 ze zm.). W zaleceniach zawartych w protokole z kontroli wskazano na szereg niezbędnych prac mających na celu przywrócenie budynku do prawidłowego stanu. Zaznaczono również, że sprawność i terminowość zalecanych działań jest kluczowa z uwagi na stan obiektu. Stwierdzono również, że w obliczu stwierdzonych nieprawidłowości, brak działań może doprowadzić do destrukcji zabytku. Pozyskano również informację, że skarżąca nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń do zaleceń pokontrolnych oraz nie informowała Miejskiego Konserwatora Zabytków o ich realizacji.

W ocenie organu pierwszej instancji z powyższego jasno wynika, że budynek stacji transformatorowej nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, zatem brak jest spełnienia jednej z przesłanek koniecznych aby móc korzystać ze zwolnienia na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Pismem z [...] lutego 2020 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Wniesiono o uchylenie w całości decyzji Prezydenta oraz o umorzenie postępowania. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie wskazanych w petitum odwołania dowodów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W ocenie Kolegium przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy w oparciu o wyjaśnienia Miejskiego Konserwatora Zabytków [...]. Wbrew zapatrywaniom skarżącej wyjaśnienia Konserwatora nie musiały mieć formy postanowienia, na które skarżącej przysługiwałoby zażalenie. Jedynie w przypadku gdy przepis prawa materialnego odsyła wprost do zajęcia stanowiska przez inny organ, zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nie wskazuje, że wiedzę odnośnie przesłanek jego zastosowania należy uzyskać poprzez instytucję współdziałania na podstawie art. 209 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."). Nie zgodzono się również z zarzutami naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. Organ pierwszej instancji uzyskał bowiem informację od Miejskiego Konserwatora Zabytków [...], który jest organem właściwym do prowadzenia na terenie miasta P. spraw związanych z ochroną dóbr kultury. Przeprowadzona przez ten organ kontrola budynku została zakończona protokołem kontroli oraz zaleceniami pokontrolnymi. Dokumenty te, będące dokumentami urzędowymi stanowiły podstawowy dowód pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy. W oparciu o nie ustalono, że skarżąca nie spełnia przesłanki zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Budynek trafostacji nie jest bowiem utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W protokole z kontroli Miejski Konserwator Zabytków wskazał na szereg zaniedbań wskazujących na nieutrzymywanie oraz brak konserwacji budynku zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi ochrony zabytków. Z kolei w zaleceniach pokontrolnych wskazano szereg niezbędnych prac, które miały na celu przywrócenie budynku do prawidłowego stanu. Skarżąca nie wniosła przy tym zastrzeżeń do zaleceń pokontrolnych, jak również nie poinformowała Miejskiego Konserwatora Zabytków o ich realizacji. Wyjaśniono, że przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji, skarżąca nie skorzystała również z prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wskazano również, że nie ma znaczenia fakt, w jakim stanie skarżąca nabyła sporną nieruchomość oraz czy podejmuje na niej jakiekolwiek prace. Z uwagi na powyższe za zbędne uznano przeprowadzanie żądanych przez skarżącą dowodów z przesłuchań świadków. Zebrany materiał dowodowy pozwalał bowiem na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia.

Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwołąwczego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

I) przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:

1) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 191 O.p. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez uznanie, że skarżąca nie utrzymywała i nie konserwowała budynku trafostacji, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżąca podejmowała liczne działania mające na celu utrzymanie i konserwację ww. budynku, tj.:

a) wokół budynku trafostacji wybudowane zostało ogrodzenie, mające na celu ochronę budynku przed czynnikami pochodzącymi z zewnątrz nieruchomości, na której położony jest budynek trafostacji;

b) skarżąca zaangażowała wykonawcę, który dokonuje napraw budynku mających na celu nie tylko utrzymanie zabytku w stanie niepogorszonym, ale również prowadzących do polepszenia stanu budynku stacji transformatorowej, w tym dozorcę B. K., który sprawdzał stan budynku oraz dokonywał w nim drobnych, bieżących napraw;

c) skarżąca zleciła stworzenie koncepcji zagospodarowania budynku stacji transformatorowej, jak również zainicjowała proces wyłaniania wykonawcy, który ma stworzyć projekt przeprowadzenia prac konserwatorskich;

d) skarżąca prowadziła działania, mające doprowadzić do zagospodarowania całego terenu, tj. nie tylko stacji transformatorowej, ale również terenu wokół trafostacji należącego do H. - P. S.A. (dalej: "H.P.") poprzez jego skomercjalizowanie na muzeum "[...]" m.in. z H. P., ale również z wieloma podmiotami na rynku polskim oraz zagranicznym;

e) skarżąca korzystała z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości, co potwierdza okoliczność, że skarżąca nie zmieniła właściwości budynku;

f) skarżąca - od momentu zakupu budynku trafostacji - sukcesywnie podnosi standard budynku trafostacji, a więc utrzymuje i konserwuje budynek trafostacji, a zatem skarżąca zasadnie w deklaracji na podatek od nieruchomości w 2017 r. wykazała, że budynek trafostacji był zwolniony z podatku od nieruchomości, z uwagi na fakt, że jest on wpisany do rejestru zabytków;

2) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 194 § 1 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodach pozyskanych od Miejskiego Konserwatora Zabytków [...] (dalej - "MKZ"), tj. pismach MZK, który bezkrytycznie wskazał, że budynek trafostacji nie jest właściwie konserwowany i utrzymywany, a wszelkie zaniedbania, jakie wystąpiły w budynku trafostacji, są spowodowane działaniem obecnego właściciela, tj. skarżącej, podczas gdy:

a) pismo z [...] stycznia 2019 r. zostało sporządzone 3 lata po okresie kontrolowanym, jest to jednoakapitowe wyjaśnienie stanu technicznego budynku trafostacji bez wskazania na jakiekolwiek okoliczności potwierdzające zasadność stanowiska MKZ;

b) protokół z [...] lutego 2019 r. dotyczył stanu technicznego, w ewentualnie jakim znajdował się budynek trafostacji w 2019 r., ale nie mógł opisywać stanu technicznego ww. budynku w 2017 r., ponieważ MKZ nie ma możliwości cofania się w czasie

– co doprowadziło do błędnego, że budynek trafostacji nie powinien zostać zwolniony z podatku od nieruchomości;

3) art. 188 oraz art. 191 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania:

a) skarżącej, tj. T. N. - prezesa Zarządu skarżącej;

b) świadka, B. K.

– podczas gdy fakty, na których okoliczność dowody miały zostać przeprowadzone, nie zostały w sprawie stwierdzone zgodnie z tezą wskazaną przez skarżącą, ponieważ skarżąca wniosła o przeprowadzenie wskazanych dowodów na okoliczność utrzymywania i konserwowania budynku trafostacji zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, zaś SKO stanęło na stanowisku, że budynek trafostacji był zaniedbany (a więc ze stanu faktycznego wywodziło tezę przeciwną do tezy skarżącej), a pomimo to odmówiło przeprowadzenia ww. dowodów;

4) art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. poprzez brak wyznaczenia skarżącej terminu na wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, podczas gdy w sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające odstąpienie SKO od wyznaczenia skarżącej ww. terminu, skarżąca nie miała możliwości przedstawić określonych dowodów, takich jak:

a) oświadczenia o wybraniu projektanta, nadzorcy budowlanego i podwykonawcy;

b) dokumentów kwestionujących dokumenty urzędowe sporządzone przez MKZ;

c) dokumentów dotyczących blokowania dojazdu do nieruchomości na której znajduje się budynek przez gminę;

5) art. 121 § 1 O.p. poprzez uznanie, że skarżąca nie ma prawa do zwolnienia budynku trafostacji z podatku od nieruchomości, z uwagi na rzekomy brak konserwacji i utrzymywania budynku trafostacji, podczas gdy skarżąca nie miała dostępu do ww. budynku, ponieważ gmina zgodziła się na usytuowanie przed budynkiem trafostacji parkingu wraz z słupkami parkingowymi podmiotom trzecim, a tym samym w praktyce uniemożliwiła dostęp do nieruchomości, na której znajduje się budynek trafostacji, co ograniczyło możliwość przeprowadzenia prac remontowych,

6) art. 209 § 1 i 5 w zw. z art. 123 O.p. poprzez uznanie, że prawidłowe było działanie organu podatkowego, który wydając rozstrzygnięcie w sprawie, nie skorzystał z instytucji określonej w art. 209 § 1 i 5 O.p., tj. nie wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie utrzymywania oraz konserwacji budynku stacji transformatorowej przez skarżącą, tylko zwrócił się do MKZ z zapytaniem w tym przedmiocie, co doprowadziło do wydania przez MKZ jednoakapitowego dokumentu, od którego nie przysługiwał skarżącej środek zaskarżenia, co uniemożliwiło obronę jej praw poprzez merytoryczne odniesienie się do stanowiska MKZ, a także pozbawiło możliwości czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania;

7) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4, art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niespełniający ustawowych wymogów, polegające na niepełnym i lakonicznym wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej decyzji, które składa się przede wszystkim z powielenia decyzji organu podatkowego, podczas gdy merytoryczne uzasadnienie zostało sprowadzone do wywodu, że skoro MKZ stwierdził, że budynek trafostacji nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, to należy uznać że skarżącej nie przysługuje przedmiotowe zwolnienie z podatku od nieruchomości, bez przedstawienia żadnych argumentów, które potwierdzałyby tezę SKO, tj.:

a) bez wskazania, dlaczego jednoakapitowy dokument MKZ z 2019 r., potwierdza stan techniczny budynku trafostacji w 2017 r., w sytuacji gdy w 2017 r. nie była przeprowadzana przez MKZ żadna kontrola budynku trafostacji;

b) bez wskazania, dlaczego przy ocenie utrzymania i konserwowania zabytku, jakim jest budynek trafostacji, nie należy brać pod uwagę stanu, w jakim zabytek został nabyty przez skarżącą – ww. budynek został bowiem nabyty przez skarżącą w 2016 r. (a więc rok przed kontrolowanym okresem) w stanie gorszym, aniżeli ww. budynek był w 2017 r.;

c) bez wskazania, dlaczego w 2015 r. spółce H. P. przysługiwało zwolnienie z podatku od nieruchomości, a skarżącej w 2017 r. już nie, mimo, że stan budynku trafostacji w 2017 r. nie był gorszy (a był nawet lepszy), aniżeli ten, w którym budynek był w 2015 r.;

II) przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie:

1) art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że:

a) budynek stacji transformatorowej nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, podczas gdy skarżąca podjęła szereg działań zabezpieczających budynek trafostacji, tj. skarżąca: korzysta z ww. budynku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; dokonywała napraw budynku trafostacji mających na celu utrzymanie zabytku w stanie niepogorszonym; podejmowała (i nadal podejmuje) działania mające na polepszenie stanu budynku stacji transformatorowej;

b) budynek stacji transformatorowej nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, podczas gdy budynek trafostacji został skarżącej sprzedany przez H. P. w stanie zdegradowanym, więc trudno jest wymagać od skarżącej, aby w ciągu roku (skarżąca nabyła budynek trafostacji w 2016 r.) dokonała wszelkich czynności niezbędnych do przywrócenia świetności ww. budynkowi, w szczególności: wykonała projekt remontu ww. budynku, uzgodniła ww. działania z MKZ, wyłoniła wykonawcę robót budowlanych i przeprowadziła ww. roboty budowlane;

c) bezpodstawnym uznaniu, że aby budynek trafostacji mógł korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, skarżąca ma obowiązek nie tyle konserwować i utrzymywać budynek trafostacji zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, co zdecydowanie ulepszyć jego stan;

d) bezpodstawnym pozbawieniu skarżącej prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości, pomimo że skarżąca spełniła wszystkie przesłanki umożliwiające zwolnienie.

W odpowiedzi na skargę SKO [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Kwestią sporną jest, czy skarżąca spełniła przesłanki do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w odniesieniu do budynku trafostacji mieszczącego się przy ul. [...] r. nr [...] w P. .

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zastosowanie zwolnienia wyrażonego w przytoczonym przepisie wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich jest wpisanie gruntów bądź budynków indywidualnie do rejestru zabytków. Drugą zaś ich utrzymanie i konserwacja zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Z zakresu zwolnienia wyłączono części gruntów i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organy podatkowe, odmawiając skarżącej prawa do zastosowania spornego zwolnienia, powołują się na uzyskane od Miejskiego Konserwatora Zabytków informacje, z których wynika, że sporny budynek nie jest odpowiednio utrzymywany i konserwowany, a jego stan stanowi wynik wieloletnich zaniedbań. Organy powołują się również na protokół z kontroli przeprowadzonej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków [...] lutego 2019 r. potwierdzającej powyższe ustalenia.

Stwierdzić należy, że powołane przez organy podatkowe dokumenty mają moc dokumentów urzędowych. Jak wskazuje się w orzecznictwie, organy podatkowe nie są uprawnione do prowadzenia postępowania w kwestii dotyczącej przestrzegania i stosowania przez podatnika przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. W tym zakresie organ podatkowy opiera się na ocenie innego organu, właściwego do rozstrzygania takich kwestii. Opinia wydana w tym zakresie, niezależnie od tego czy na wniosek strony, czy na wniosek organu, korzysta z waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Co zaś szczególnie istotne w kontekście argumentacji skargi, dopiero skuteczne zanegowanie tego dokumentu mogłoby stanowić podstawę do przyjmowania odmiennych ocen oraz formułowania innych wniosków w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości spornych przedmiotów. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, tj. prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Dzięki domniemaniu zgodności z prawdą twierdzeń zawartych w dokumencie urzędowym (wiarygodności), które nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością, nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego [tak: wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., III FSK 2911/21, wyrok NSA z 06 maja 2021 r., III FSK 3332/21]. Odwołując się do pierwszego z powołanych wyroków należy dodatkowo stwierdzić, że kluczowe znaczenie dla zastosowania spornego zwolnienia ma ustalenie, czy podatnik utrzymuje i konserwuje nieruchomość w zgodzie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a nie, czy podejmuje jakiekolwiek działania w tym zakresie. To, że podatnik nabył nieruchomość w stanie gorszym od obecnego, nie implikuje automatycznie zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Nie wystarczy bowiem wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, czy też poczynienie na nią jakichkolwiek nakładów.

Skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów czy też innego rodzaju dowodów mogących zanegować wartość dokumentów urzędowych pozyskanych przez organy podatkowe od Miejskiego Konserwatora Zabytków. Skarżąca nie przedłożyła w szczególności jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, że występowała do Miejskiego Konserwatora Zabytków z informacją bądź też z wnioskiem o wyrażenie zgody na wykonanie prac mających na celu utrzymanie i konserwacje spornego budynku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Protokół z kontroli z [...] lutego 2019 r. potwierdza zły stan budynku i nie wskazuje na prowadzone prace konserwatorskie.

Odwołując się do powołanego wcześniej wyroku NSA z 24 lutego 2021 r., III FSK 2911/21 wskazać również należy, że uzyskanie przez organ podatkowy informacji od wojewódzkiego konserwatora zabytków, w zakresie realizacji ulgi z art. 6 ust. 7 u.p.o.l., nie wymaga podjęcia działań na podstawie art. 209 O.p. poprzez wystąpienie w tym trybie o zajęcie stanowiska przez wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 194 § 1 O.p. O naruszeniu prawa wbrew twierdzeniom skarżącej nie może świadczyć odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania prezesa skarżącej jak i świadka B. K.. Zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Na podstawie powołanego przepisu organ podatkowy nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami [tak: wyrok NSA z 21 lipca 2016 r., I FSK 808/16]. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 i art. 188 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. W realiach niniejszej sprawy uzyskane od Miejskiego Konserwatora Zabytków dokumenty urzędowe stanowiły wystarczający materiał dowodowy pozwalający na przyjęcie, że w 2018 r. sporny budynek nie był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W kontekście wniosków dowodowych skarżącej należy podkreślić, że warunkiem zastosowania spornego zwolnienia wyrażonego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. jest utrzymanie oraz konserwowanie zabytku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Dla zastosowania spornego zwolnienia niewystarczające jest samo podjęcie działań ukierunkowanych na poprawę stanu zabytku. Dla zastosowania spornego zwolnienia niewystarczające jest również wykazanie, że z zabytku korzystano w sposób zapewniający zachowanie jego wartości. Dopiero sytuacja, w której zabytek znajduje się w stanie odpowiadającym wymogom wynikającym z przepisów o ochronie zabytków i jest konserwowany zgodnie z tymi regulacjami umożliwia zastosowanie spornego zwolnienia. Z punktu widzenia brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nieistotne są okoliczności, które doprowadziły do tego, że zabytek znajduje się w stanie nieodpowiadającym wymogom przewidzianym przepisami o ochronie zabytków. Bez znaczenia pozostaje również to, czy poprzedni właściciel zabytku korzystał czy też nie ze spornego zwolnienia.

W skardze trafnie podnosi się, że wydanie zaskarżonej decyzji Kolegium nie zostało poprzedzone wyznaczeniem skarżącej na podstawie art. 200 § 1 O.p., 7-dniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jak wskazuje się w orzecznictwie naruszenie wskazanego przepisu może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy [tak: uchwała NSA z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04]. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy naruszenie przez Kolegium art. 200 § 1 O.p. nie stanowi naruszenia przepisów procedury podatkowej mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazano wyżej, wydając poddaną kontroli Sądu decyzję oparto w znacznym stopniu na dokumentach urzędowych. Skarżąca zaś nie przedstawiła (również wnosząc skargę) jakichkolwiek dowodów, w tym w szczególności jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, że występowała z wnioskiem o wyrażenie zgody na wykonanie jakichkolwiek prac mających na celu doprowadzenie spornego budynku do stanu zgodnego z przepisami o ochronie zabytków.

Za niezasługujące na uwzględnienie należało uznać również zarzuty skargi kwestionujące sposób sporządzenia zapadłych w sprawie decyzji. Decyzje te zawierają wszystkie elementy wymienione w art. 210 § 1 O.p. Uzasadnienia decyzji czynią przy tym zadość wymogom art. 210 § 4 O.p. Zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji zawierają uzasadnienie faktyczne jak i uzasadnienie prawne, w którym wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięć z przytoczeniem przepisów prawa.

W toku postępowania poprzedzającego wydanie zapadłych w sprawie decyzji nie naruszono zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), zasady przekonywania (art. 124 O.p.), zasady prawdy materialnej (art. 122 O.p.).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.