Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 393/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (Spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 31 lipca 2001 r. "[...]", po rozpatrzeniu odwołania H. N. od decyzji Prezydenta Miasta E. z dnia 30 maja 2001 r. "[...]" udzielającej S. L. pozwolenia na budowę garażu samochodowego na działce nr "[...]" w E. przy ul. "[...]", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W wyniku rozpatrzenia skargi Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie wydał w dniu 16 września 2003 r. wyrok o uchyleniu decyzji organu odwoławczego (sygn. akt "[...]") stwierdzając, iż nie podjął on czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego.

Sąd wskazał, iż obowiązkiem organu było podjęcie wszelkich kroków, aby ustalić, czy wykonana została decyzja z dnia 30 czerwca 1999 r. nakazująca S. L. rozbiórkę wiaty stalowo-drewnianej usytuowanej na przedmiotowej nieruchomości, ponieważ zgodnie z treścią art. 35 ust 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Tymczasem wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w materiale dowodowym brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia, że powiatowy inspektor nadzoru

budowlanego dokonał czynności kontrolnych na działce inwestora celem ustalenia, czy wykonano decyzję o rozbiórce. Okoliczność ta winna być tak zbadana (np. w drodze dowodu z oględzin nieruchomości), aby w sposób nie budzący wątpliwości można było ustalić, czy decyzja o rozbiórce wiaty stalowo - drewnianej została wykonana w całości.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Wojewoda w dniu 21 stycznia 2004 r. wydał decyzję "[...]" o utrzymaniu w mocy decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę.

Decyzja ta została uchylona na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 września 2004 r. "[...]" z tej przyczyny, iż wydając decyzję organ odwoławczy nie wiedział o przejściu z H. N. na J. N. legitymacji do bycia stroną postępowania.

W dniu 31 marca 2005 r. Wojewoda ponownie wydał decyzję "[...]" o utrzymaniu w mocy decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę.

W zasadniczej części uzasadnienia swej decyzji organ stwierdził, iż ze zgromadzonych dowodów w sprawie, tj. protokołu z oględzin nieruchomości gruntowej nr "[...]" położonej w E. przy ul. "[...]", dokonanych przez PINB dla miasta E. dnia 10.01.2001 r. oraz protokołu sporządzonego dnia 6.01.2004 r. z oględzin tej nieruchomości dokonanych z udziałem przedstawiciela organu wynika jednoznacznie, że nakaz rozbiórki wiaty stalowo - drewnianej usytuowanej na działce inwestora został w całości wykonany. Istniejące częściowe utwardzenie działki nie jest pozostałością po rozebranej wiacie (dowód - pismo z dnia 15.01.2004 r. PINB dla miasta E. oraz protokół sporządzony dnia 6.01.2004 r.). Skarżący zapoznał się z całością materiału dowodowego

w sprawie. Podnoszona przez niego okoliczność dotycząca uzyskania przez S. L. pozwolenia na użytkowanie garażu, który został już wybudowany, może być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Organ II instancji uznał, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 35 Prawa budowlanego a inwestor spełnił wszystkie wymagania do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze na powyższą decyzję J. N. zarzucił naruszenie art. 35 Prawa budowlanego, przepisów k.p.a. określających zasady prowadzenia postępowania oraz wadliwą ocenę dowodów.

Uzasadniając te zarzuty skarżący stwierdził, iż nie jest prawdą, że inwestor dokonał rozbiórki fundamentów wiaty. Istnieją ich pozostałości oraz droga dojazdowa. Organ nie doprowadza do wszczęcia przez właściwy organ postępowania mającego doprowadzić do uchylenia pozwolenia na użytkowanie garażu, które zostało wydane przed uprawomocnieniem się pozwolenia na budowę. Decyzja organu II instancji zapadła bez ustalenia stanu faktycznego na nieruchomości (bez oględzin) a nadto uniemożliwiono skarżącemu zapoznanie się z całością materiału dowodowego w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Ustosunkowując się do podniesionych w niej zarzutów wyjaśnił, iż J. N. uczestniczył w każdym stadium postępowania odwoławczego. Nie jest prawdą, że odmówiono mu prawa wglądu do dowodów. Prawdzie nie odpowiada również, że ustalenie co do dokonania rozbiórki wiaty nastąpiło bez dokonania oględzin nieruchomości. Wykonanie nakazu rozbiórki wiaty zostało potwierdzone protokolarnie zarówno przez organ nadzoru budowlanego jak i organ

administracji architektoniczno - budowlanej II instancji. J. N. uczestniczył w wizji lokalnej przeprowadzonej dnia 6 .01.2004 r. Z kolei zarzut, że S. L. uzyskał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie garażu nie podlega rozpoznaniu w ramach postępowania odwoławczego od decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. l § 2 w/w art.).

Istotnym dla rozpoznania wniesionej skargi jest fakt, że w sprawie będącej przedmiotem kontroli toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem z dnia 16 września 2003 r. "[...]", uchylającym decyzję organu II instancji udzielającą pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyraził ocenę, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, polegającym na zaniechaniu zebrania materiału dowodowego umożliwiającego ustalenie, czy wykonana została decyzja o rozbiórce wiaty. We wskazaniach, co do dalszego postępowania Sąd zalecił uzupełnienie postępowania dowodowego w tym zakresie (np. w drodze dowodu z oględzin nieruchomości).

Stosownie do przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani organ administracji publicznej, ani wojewódzki sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej

sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu sądowo-administracyjnym, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie.

W ocenie sądu organ odwoławczy wykonał prawidłowo i w całości wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, natomiast wykonanie tych wskazań pozwoliło na właściwe rozstrzygnięcie sprawy.

W wyniku przeprowadzonych w dniu 6 stycznia 2004 roku oględzin przedmiotowej nieruchomości ustalono, iż nakaz rozbiórki wykonany został w całości. W oględzinach tych uczestniczył także skarżący, który nie zgłosił do jednoznacznie brzmiącej treści protokołu żadnych uwag pomimo pouczenia go o prawie zgłoszenia zastrzeżeń co do treści protokołu. Odmowa podpisania protokołu przez J. N. oznacza tylko tyle, że nie chciał on podpisać protokołu, a nie to że do treści tegoż protokołu wnosi on konkretne i racjonalne uwagi. Zauważyć należy także to, że treść protokółu oględzin sporządzonego w 2004 roku jest zbieżna z protokołem sporządzonym 10 października 2001 roku kiedy to już stwierdzono, że nakaz rozbiórki wiaty o konstrukcji drewniano - stalowej został wykonany. Z powodów sądowi nieznanych protokół oględzin z 2001 roku dołączony został do akt administracyjnych dopiero po uchyleniu decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, jednak późniejsze dołączenie dokumentu do akt nie może automatycznie dyskwalifikować jego treści, treści która wskazuje, że nakaz rozbiórki został wykonany.

Ze sporządzonego w 2004 rok protokołu wynika także to, utwardzona część terenu została wykonana przed około 20 laty i nie stanowiła fundamentu rozebranej już wiaty tym samym utwardzenie to nie było związane z nieistniejącą drewniano - stalową wiatą.

W tej sytuacji należało uznać, że twierdzenia skarżącego o

istnieniu pozostałości po obiekcie, który miał być rozebrany mijają się z rzeczywistym stanem rzeczy, dlatego też za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 35 prawa budowlanego.

Uzasadnionych podstaw nie znajduje również zarzut naruszenia prawa strony do zapoznania się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W odpowiedzi na zawierające ów zarzut pismo J. N. z dnia 7 marca 2005 r. organ odwoławczy przed wydaniem decyzji wystosował do niego pismo, w którym poinformował, iż udostępniony mu został komplet akt postępowania odwoławczego od decyzji o pozwoleniu na budowę garażu, z wyłączeniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu ze względu na to, iż zgodnie z art. 59 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 ze zm.) stroną w postępowaniu w tej sprawie jest wyłącznie inwestor. Wskazując, iż odwołujący się nie wymienił, z jakimi dokumentami w sprawie, w której posiada status strony, nie pozwolono się mu zapoznać, organ odwoławczy umożliwił mu ponowne zapoznanie się z całością akt. Skarżący z tego prawa nie skorzystał i nie wyraził chęci ponownego zapoznania się z aktami sprawy, decyzja ta była przejawem woli J. N., dlatego też nie może on teraz stawiać skutecznie zarzutu, że uniemożliwiono mu zapoznanie się z aktami sprawy.

Niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie udzielenia S. L. pozwolenia na budowę garażu na działce Nr "[...]" w E., poza zakresem dociekań sądu pozostawało to czy uczestnik tego postępowania posiada pozwolenie na użytkowanie garażu czy też nie, dlatego też nie zachodziła potrzeba zapoznawania się z aktami administracyjnymi dotyczącymi ewentualnego udzielenia pozwolenia na

użytkowanie garażu.

W tej sytuacji Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i z tego względu skargę oddalił stosownie do art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.