Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 184/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędziowie: Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Sędzia WSA Diana Trzcińska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2021 r. nr WOP.7721.220.2021.CM w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. W. wniósł skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z dnia 26 października 2021 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku decyzją z dnia 26 października 2021 r. nakazał P. W. rozbiórkę ogrodzenia usytuowanego na terenie działki nr [...] (wzdłuż działki nr [..]) i nr [...] (wzdłuż działki nr [..]), obr. [...] w Gdańsku.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jak wynika z protokołu oględzin z dnia 13 lipca 2021 r., na terenie nieruchomości przy ul. S. w Gdańsku wzdłuż granicy z działką przy ul. S. oraz wzdłuż kolejnych działek ewidencyjnych wybudowane zostało ogrodzenie z prefabrykowanych paneli betonowych. Wysokość ogrodzenia wynosi 1,9 + 2,0 m w zależności od strony pomiaru, przy czym pomiaru tego dokonano do utrwalonego użytkowo poziomu gruntu po obu stronach ogrodzenia do górnej krawędzi ogrodzenia, a wysokość betonowych słupów pomiędzy przęsłami wynosi około 2,45 m, słupy zagłębione są w gruncie. Łączna długość ogrodzenia betonowego wynosi około 33,76 m przy czym 19,40 m tej długości znajduje się na innej działce geodezyjnej, znajdującej się bezpośrednio za nieruchomością przy ul. S. Do protokołu z przeprowadzonych czynności kontrolnych P. W. oświadczył, że ogrodzenie powstało w ciągu ostatniego roku.

Organ w dalszej części uzasadnienia wyjaśnił, że dla nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] oraz [...], obr. [...] w Gdańsku, oprócz oczywistych przepisów techniczno–budowlanych oraz przepisów Prawa budowlanego, prawa i obowiązki inwestorów w zakresie zamierzeń inwestycyjnych kształtują także przepisy prawa miejscowego w postaci uchwały Nr XLVIII/1465/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta Gdańska (dalej jako "uchwała krajobrazowa"). Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1a uchwały krajobrazowej zakazuje się ogrodzeń wykonanych z prefabrykowanych paneli betonowych i żelbetowych, z wyłączeniem ogrodzeń cmentarzy, a zatem wybudowane ogrodzenie narusza ustalenia uchwały krajobrazowej. W związku z tym, że roboty budowlane zostały zakończone, zastosowanie ma art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), zgodnie z którym organ może wydać decyzję w oparciu o art. 51. Organ ustalił też, że działka nr [..] została w 2006 r. przekazana protokołem zdawczo - odbiorczym P. W. i od 2006r. do chwili obecnej jest przez niego dzierżawiona.

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając odwołanie P. W. decyzją z dnia 16 grudnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z dnia 26 października 2021 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Organ wskazał, że wybudowane przez P. W. na terenie działek nr [....] i [...] przy ul. S., obr. [...] w Gdańsku ogrodzenie z prefabrykowanych paneli betonowych sprzeczne jest z § 6 ust. 1 pkt 1a uchwały krajobrazowej. Powstało ono w aktualnym kształcie w 2021r., a więc po wejściu w życie tej uchwały. Ma to istotne znaczenie ze względu na treść § 20 uchwały krajobrazowej, który stanowi, że ogrodzenia istniejące w dniu wejścia w życie uchwały nie wymagają dostosowania do zasad i warunków określonych w uchwale. Realizacja ogrodzenia po wejściu w życiu uchwały krajobrazowej uniemożliwiła skorzystanie z dyspozycji wskazanego przepisu.

W tym kontekście organ odwoławczy uznał za zasadne zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie ma bowiem innej możliwości doprowadzenia ogrodzenia do zgodności z przepisami, jak tylko jego rozbiórka.

P. W. w skardze na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2021 r. zarzucił naruszenie:

1. art. 107 § 1 pkt 4, 6, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej "k.p.a." poprzez sformułowanie osnowy decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, ponieważ organ wskazał w niej tylko przepisy proceduralne. Ponadto obowiązek został skierowany tylko do jednego z współwłaścicieli nieruchomości.

2. art. 51 ust 7 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie do robót budowlanych niezakończonych, a rozpoczętych na podstawie zgłoszenia i to dokonanego przed wyjściem uchwały w życie.

3. art. 64 ust 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że ograniczenie prawa własności może nastąpić uchwałą w sytuacji, w której ustawodawca dopuścił wprowadzenie takiego ograniczenia tylko w drodze ustawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 26 października 2022 r. skarżący wskazał, że w dniu 6 września 2011 r. złożył zgłoszenie budowy ogrodzenia między posesjami ul. S. i ul. S. W 2012 r. został wykonany płot w części na działce nr [...]. Budowa płotu na dalszej części działki nr [...] i na działce nr [...] została ukończona w 2021 r. Pomiędzy płotem wybudowanym w 2012 r. a częścią wybudowaną w 2021 r. istnieje budynek gospodarczy sąsiadów. Ogrodzenie wybudowane w 2021 r. ma długość 33,76 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd nie stwierdził, aby decyzja ta naruszała prawo w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Z niespornych ustaleń faktycznych wynika, że w 2021 r. skarżący wybudował ogrodzenie z prefabrykowanych paneli betonowych o długości 33,76 m, znajdujące się częściowo na działce nr [...] (obr. [...] w Gdańsku), której skarżący jest dzierżawcą, i częściowo na działce nr [...] (obr. [...] w Gdańsku), której skarżący jest współwłaścicielem. Ogrodzenie wybudowane jest wzdłuż działek [...] i [..].

W dacie budowy tego ogrodzenia obowiązywała uchwała Nr XLVIII/1465/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, na terenie Miasta Gdańska (dalej zwana jak dotychczas uchwałą krajobrazową). Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1a tej uchwały, zakazane są ogrodzenia wykonane z prefabrykowanych paneli betonowych i żelbetowych, z wyłączeniem ogrodzeń cmentarzy, który to wyjątek nie ma zastosowania. Będące przedmiotem postępowania ogrodzenie wybudowane w 2021 r., a więc w okresie obowiązywania wskazanej uchwały, niewątpliwie narusza wynikający z powyższego przepisu zakaz.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Zgodnie z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Budowa obiektu budowlanego lub prowadzenie robót budowlanych, nawet niewymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom obowiązującego aktu prawa miejscowego, jakim jest uchwała krajobrazowa, jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane). Przepisami tymi są również akty prawa miejscowego, które zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Z art. 37a ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503), wprost wynika, że uchwała krajobrazowa (wydana na podstawie ust. 1 tego przepisu) jest aktem prawa miejscowego. W wypadku zatem wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom uchwały krajobrazowej odpowiednie zastosowanie ma, jak wskazano, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane, dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Prawidłowo organy wskazały, że w niniejszej sprawie nie ma innej możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem aniżeli orzeczenie rozbiórki ogrodzenia wybudowanego z prefabrykowanych paneli żelbetonowych w sytuacji zakazu sytuowania ogrodzeń z takiego materiału wynikającego z uchwały krajobrazowej.

Jak wskazano w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., II OPS 1/16, do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. Zwolnienie pewnej kategorii robót budowlanych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz dokonania zgłoszenia nie może oznaczać, że roboty te mogą nie być objęte rygorami Prawa budowlanego. W stosunku do tego rodzaju robót budowlanych organ nadzoru budowlanego nie tylko może, ale nawet powinien zastosować środki przewidziane w art. 50–51 Prawa budowlanego, jeśli są one wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia (art. 50 ust. 1 pkt 2) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4). Każde roboty budowlane powinny być bowiem wykonane zgodnie z przepisami, a zwłaszcza w sposób niestwarzający zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, mienia lub środowiska. Prawidłowo zatem organy orzekły nakaz rozbiórki ogrodzenia wybudowanego z naruszeniem przepisów uchwały krajobrazowej, stosując art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Skarżący powoływał się na fakt dokonania w dniu 6 września 2011 r. zgłoszenia budowy ogrodzenia z elementów żelbetowych pomiędzy posesjami przy ul. S. i S. Jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie, ogrodzenie na podstawie tego zgłoszenia wybudowane zostało w 2012 r. na części działki nr [...]. Ogrodzenie to jednak nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Istniało ono w dacie wejścia uchwały krajobrazowej w życie i zgodnie z § 20 tej uchwały nie było obowiązku jego dostosowania do przepisów tejże uchwały. Organ nie prowadził postępowania w sprawie rozbiórki tego ogrodzenia. Obowiązkiem rozbiórki natomiast zostało objęte ogrodzenie wybudowane w 2021 r. o długości 33,76 m, biegnące na działce nr [...] (wzdłuż granicy z działką [....]) oraz na części działki nr [...] (wzdłuż granicy z działką [...]), niestykające się z ogrodzeniem wybudowanym w 2012 r., bo oddzielone od niego ścianą budynku gospodarczego na działce sąsiedniej. Oba ogrodzenia zatem – wybudowane w 2012 r. i 2021 r. – są osobnymi obiektami, w związku z czym zgłoszenie dokonane w 2011 r. nie dotyczy ogrodzenia wybudowanego w 2021 r. Nie zmienia tego fakt, że skarżący zmierzał do połączenia obu ogrodzeń w jedno. O tym, że zgłoszenie z 2011 r. dotyczyło innego obiektu świadczy też dodatkowo fakt, że nie obejmowało ono budowy ogrodzenia na działce nr [...]. Niewątpliwie podejmując roboty budowlane w 2021 r. skarżący powinien był dostosować się do obowiązujących uwarunkowań prawnych, w tym postanowień uchwały krajobrazowej. O ile wcześniej wybudowane ogrodzenia nie mogą być oceniane w świetle postanowień tej uchwały, o tyle roboty budowlane prowadzone po jej wejściu w życie muszą uwzględniać wynikające z niej zakazy i nakazy. Ogrodzenie wybudowane w okresie obowiązywania uchwały krajobrazowej naruszające wynikające z niej nakazy podlega obowiązkowi rozbiórki, o czy prawidłowo orzeczono na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się do argumentów skarżącego, że budowa ogrodzenia jest wymuszona koniecznością ochrony nieruchomości przed dzikimi zwierzętami wskazać należy, że jest to motywacja zrozumiała i że budowa ogrodzenia co do zasady jest dopuszczalna, z zachowaniem jednak wymogów wynikających z przepisów prawa.

Prawidłowo też w ocenie Sądu organy nałożyły obowiązek rozbiórki na skarżącego P. W., który był inwestorem ogrodzenia (okoliczność niekwestionowana) oraz współwłaścicielem działki nr [...] i dzierżawcą działki [..].

Inwestor w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane to podmiot, który działa z zamiarem realizacji pewnej inwestycji, dąży do jej powstania. Inwestor przede wszystkim inicjuje działalność budowlaną, czyli podejmuje działania niezbędne do realizacji inwestycji, organizuje taką działalność oraz finansuje przedsięwzięcie lub organizuje na ten cel odpowiednie środki. Inwestor jest zatem siłą napędową całej inwestycji (tak słusznie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 7 listopada 2017 r., o sygn. III SA/Kr 1059/17).

Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego przepisu, koszty związane z wykonaniem obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, wymienienie w art. 52 ustawy Prawo budowlane w ustalonej kolejności trzech kategorii podmiotów zobowiązanych nie oznacza, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Kolejność podmiotów wskazanych w powołanym przepisie nie jest przypadkowa. W pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor, będący sprawcą samowoli budowlanej (por. przykładowo: wyrok WSA w Rzeszowie z 13 grudnia 2017 r., II SA/Rz 978/17; wyrok WSA w Krakowie z 2 lutego 2018 r. II SA/Kr 1449/17). Dopiero w przypadkach, gdy inwestor po dokonaniu samowoli budowlanej utraci uprawnienie do wykonania decyzji rozbiórkowej albo jeżeli nie jest możliwe ustalenie inwestora - sprawcy samowoli budowlanej, to zgodnie z ustawową kolejnością określania podmiotów zobowiązanych do usuwania skutków samowoli budowlanych, właściwe organy mają obowiązek obciążenia obowiązkiem wykonania nakazu rozbiórki aktualnego właściciela nieruchomości, na której posadowiony jest samowolnie wzniesiony obiekt budowlany lub działającego w jego imieniu zarządcy (por. wyrok NSA z 26 marca 2018 r., II OSK 2446/17). Ponadto, w orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku współwłasności obiektu, gdy inwestorem był jeden ze współwłaścicieli, nakaz dokonania czynności powinien być w pierwszej kolejności kierowany do współwłaściciela, który był inwestorem (sprawcą), chyba że pozostali współwłaściciele sprzeciwiają się orzeczeniu nakazu tylko w stosunku do współwłaściciela. Natomiast organ będzie zobowiązany do nałożenia nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości, choćby ten nie był inwestorem, jeżeli pomimo przeprowadzenia postępowania dowodowego nie uda się ustalić podmiotu, któremu należałoby przypisać ten status (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 grudnia 2017 r., II SA/Gd 489/17).

Krąg stron niniejszego postępowania został ustalony prawidłowo, brali w nim udział wszyscy współwłaściciele nieruchomości nr [..]. Żaden z nich nie sprzeciwiał się orzeczeniu nakazu rozbiórki tylko w stosunku do skarżącego, nikt nie negował też, że to skarżący był inwestorem ogrodzenia usytuowanego zresztą nie tylko na działce nr [...] będącej przedmiotem współwłasności ale również na działce nr [...], której skarżący jest jedynym dzierżawcą. Nie ma zatem żadnego powodu wątpić w wykonalność wydanej decyzji. Należy bowiem wskazać, że przepis art. 52 ustawy Prawo budowlane należy interpretować w taki sposób, aby doprowadzić do wydania wykonalnego nakazu rozbiórki, tj. aby nakaz rozbiórki został skierowany do osoby, która ma realną możliwość jego wykonania, a taką osobą w realiach przedmiotowej sprawy jest bez wątpienia skarżący.

Nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie osnowy decyzji z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Jak stanowi art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. jednym z elementów składowych decyzji administracyjnej jest powołanie jej podstawy prawnej. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie. Zaskarżona decyzja zawiera przytoczenie podstawy prawnej, wskazując na przepisy prawa materialnego, jakie miały w sprawie zastosowanie, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jak również m.in. art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 7 tej ustawy, art. 37a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 ust. 1 pkt 1a i § 20 uchwały krajobrazowej. Podstawa prawna decyzji została zatem przytoczona prawidłowo. Fakt, że przepisy te zostały wskazane w uzasadnieniu decyzji nie jest wadliwością i nie świadczy o naruszeniu wskazanych w skardze art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).