Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1049/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 10 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2023 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 kwietnia 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1019/2023/8735/DG w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 23 lutego 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącej 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem wniesionej przez L. S. (dalej; "Strona", "Skarżąca") skargi stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 kwietnia 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1019/2023/8735/DG, wydana na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji - Prezydenta Miasta C. z dnia 23 lutego 2023 r. nr [...] uchylającą decyzję nr [...] r. z dnia 13 sierpnia 2018 r. (ze zmianami) w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Wskazaną wyżej decyzją nr [...] r. z dnia 13 sierpnia 2018 r., w oparciu o art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1952 z późn. zm., dalej: "u.ś.r.") organ przyznał Stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad P. F. (dalej: "osoba wymagająca opieki", "córka Strony"). Decyzja ta została zmieniona decyzjami: nr [...] z dnia 11 stycznia 2019 r., nr [...] z dnia 19 grudnia 2019 r., nr [...] z dnia 12 stycznia 2021 r., nr [...] z dnia 23 grudnia 2021 r. w zakresie wysokości przyznanego świadczenia.

W powołaniu na zmianę sytuacji rodzinnej od 21 grudnia 2022 r. organ decyzją z dnia 23 lutego 2023 r. nr [...] uchylił ww. decyzję nr [...] r. z dnia 13 sierpnia 2018 ze zmianami o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ ustalił, że od 20 grudnia 2022 r. córka Strony zamieszkuje pod innym adresem i prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. W dniu 15 lutego 2023 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy, podczas którego osoba wymagająca opieki nie potrafiła jednoznacznie stwierdzić, kiedy ostatnio matka ją odwiedziła, przyznała, że doskonale radzi sobie w podstawowych czynnościach życiowych, samodzielnie robi drobne zakupy oraz gotuje, nadto jest zatrudniona w [...] Związku [...] oraz jednocześnie w firmie E. S.A., która nie jest zakładem pracy chronionej. W ocenie organu córka Strony jest osobą samodzielną. W związku z tym organ stwierdził, że prawo do świadczenia ustało od 21 grudnia 2022 r. Końcowo podał, że uchyla decyzję od miesiąca, w którym wstrzymano realizację świadczenia, tj. od stycznia 2023 r. Decyzję doręczono w dniu 7 marca 2023 r.

Strona w dniu 20 marca 2023 r. wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji wskazując, że nadal sprawuje opiekę nad córką, podwozi córkę, pomaga w utrzymaniu czystości, wykonuje takie czynności jak pranie, dobieranie ubrań, makijaż, fryzura. Podkreśliła, że fakt zamieszkiwania w oddzielnym mieszkaniu podyktowany jest sytuacją lokalową w domu rodzinnym, w którym zamieszkują już cztery osoby oraz 3 letnie dziecko. Podała, że pomaga córce w pracy, ponieważ aplikacje nie są do końca dostępne dla osób [...]. Strona zakwestionowała sposób przeprowadzenia wywiadu bez zapowiedzi w miejscu zamieszkania córki, bez obecności innej osoby, bez możliwości zweryfikowania przez córkę tożsamości pracownika socjalnego. Podała także, że protokół z wywiadu nie odzwierciedla słów córki, co może zostać poświadczone przed sądem. Poprzez osobne zamieszkiwanie córka uczy się samodzielności, aby mogła sobie poradzić w przyszłości. W związku z tym Strona nie jest w stanie podjąć żadnego zatrudnienia.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją nr SKO.PSŚ/41.5/1019/2023/8735/DG z dnia 13 kwietnia 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przywołaniu brzmienia art. 17 oraz art. 32 ust. 1 u.ś.r. oraz ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy wyjaśnił, że wnioskujący o to świadczenie musi sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w takim wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. W ocenie Kolegium w rozpoznawanej sprawie taki związek nie zachodzi. Organ odwoławczy podzielił przy tym słuszność ustaleń organu pierwszej instancji.

Decyzja została doręczona stronie w dniu 20 kwietnia 2023 r.

Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc w dniu 20 maja 2023 r., sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Względem zaskarżonej decyzji Skarżąca podniosła zarzuty:

1) błędnej wykładni art. 32 ust. 1 u.ś.r. poprzez pozbawienie Strony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - z mocą wsteczną, tj. za okres od dnia 21 grudnia 2022 r., czyli sprzed dnia wydania decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 32 ust. 1 nie uprawnia do podjęcia takiego rozstrzygnięcia,

2) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i odstąpienie przez organ od obowiązku zebrania w pełni materiału dowodowego, w konsekwencji przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na wydaniu decyzji organu na podstawie niejasnych, wybiórczo przeprowadzonych dowodów,

3) naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie postępowania prawa do czynnego udziału w sprawie oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów,

4) naruszenie art. 11, art. 107 § 1 ust. 5 i § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji czym kierował się organ, między innymi nie uznając zarzutów Strony, jednocześnie ograniczając się do przytoczenia zaledwie kliku merytorycznych uwag, co wskazuje na dokonaną dowolną ocenę materiału dowodowego.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu prywatnego z dnia 14 marca 2023 r. autorstwa córki Skarżącej, zobowiązanie organu do przedłożenia do akt sprawy oryginału protokołu bądź innego dokumentu sporządzonego przez pracownika socjalnego z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, dopuszczenie dowodu z całości akt sprawy, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów. Zwróciła uwagę, iż przedmiotowa decyzja może wywierać wyłącznie skutki od chwili obecnej. Nie zgodziła się z ustaleniami, że córka nie wymaga stałej opieki oraz takiej opieki nie sprawuje Skarżąca. Zaakcentowała, że córka Skarżącej jest osobą [...], w 2022 r. podjęła próbę rozpoczęcia dorosłego życia w związku z tym zamieszkała sama, nowe okoliczności z życia córki, postawiły Skarżącą przed jeszcze większymi wyzwaniami niż do tej pory, opieka nad córką stała się jeszcze bardziej wymagająca, od długiego czasu posiada tylko jedną pracę, do tego kilka dni w tygodniu przebywa u Skarżącej, nadto miejsca zamieszkania Skarżącej i jej córki znajdują się w niewielkiej odległości ok. 1 km. Wskazała również, że córka przedstawiła swoje uwagi do przeprowadzonego wywiadu w piśmie z dnia 14 marca 2023 r. Podała, że wnioskowała o kserokopie z akt sprawy, jednak nie otrzymała protokołu z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Ponownie zwróciła uwagę na sposób przeprowadzenia wywiadu bez obecności innej osoby, z pozbawieniem do wniesienia zastrzeżeń czy uwag. W odniesieniu do ustaleń organu "trudno określić czas, który poświęca córce", "nie można było jednoznacznie określić jakie czynności wykonuje", "wątpliwą jest konieczność niepodejmowania zatrudnienia", stwierdziła, że organ oparł decyzję na faktach, których nie ustalił ponad wszelką wątpliwość. W sprawie, zdaniem Skarżącej, nie zapewniono Stronie czynnego udziału, organ zawiadomił bowiem Stronę o toczącym się postępowaniu po tygodniu od podjęcia czynności, a po zawiadomieniu o prawie do złożenia wniosków i zastrzeżeń, prowadził dalsze czynności, nadto nie udostępnił kopii wywiadu środowiskowego.

Zdaniem Skarżącej uzasadnienie decyzji nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy, stanowi przytoczenie przepisów prawa oraz powielenie argumentów organu pierwszej instancji. Decyzja nie zawiera także wyjaśnienia, dlaczego organ uważa, że podjęcie zatrudnienia przez córkę Strony dowodzi braku sprawowania nad nią opieki przez matkę. Do skargi przedłożono kserokopię pisma z dnia 14 marca 2023 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślając, że córka Strony prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i okresowo wymaga jedynie czynności wspomagających.

W dniu 16 listopada 2023 r. do akt sprawy wpłynęło pismo strony skarżącej z wnioskiem o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów prywatnych mogących mieć znaczenie w sprawie, tj. dokumentacji medycznej osoby wymagającej opieki oraz skargi na działalność dyrektora OPS w C. – nieprawidłowości przy przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 1 tej ustawy organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń.

Zatem w oparciu o wskazaną podstawę prawną możliwa jest zmiana lub uchylenie decyzji przyznającej świadczenie rodzinne, w tym pielęgnacyjne, jeżeli zaistnieje jedna z sytuacji przewidzianych w tym przepisie. Nadto wykładnia tego przepisu, przewidującego możliwość wzruszenia uprawniającej decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana z uwzględnieniem jego związku z art. 16 § 1 k.p.a., statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Wydanie decyzji na tej podstawie prawnej rodzi po stronie organów orzekających szczególny obowiązek wszechstronnego, wyczerpującego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skoro rozstrzyga się o pozbawieniu uprawnienia strony, która spełniała przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Jak wynika z akt sprawy osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] r. nr [...] wydanym przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w C. na stale (karta nr 10 akt administracyjnych).

Pismem z dnia 6 lutego 2023 r., doręczonym Skarżącej tego samego dnia, organ zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania w sprawie uchylenia ww. decyzji oraz o prawie do zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma (karta nr 79 akt administracyjnych). Następnie do akt przedłożono pismo z dnia 20 lutego 2023 r. dotyczące wizyty w miejscu zamieszkania córki Skarżącej oraz notatkę służbową z dnia 22 lutego 2023 r. (karta nr 77-78 akt administracyjnych). Decyzja została natomiast wydana w dniu następnym, tj. 23 lutego 2023 r.

Już powyższe niewątpliwie wskazuje na naruszenie przepisów procedury administracyjnej mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Jak wynika bowiem z treści art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W rozpoznawanej sprawie Strona przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji nie została zawiadomiona o przysługującym jej prawie wynikającym z ww. regulacji. Za spełnienie tego wymogu nie można bowiem uznać pisma z dnia 6 lutego 2023 r. w sytuacji, gdy po upływie ww. terminu gromadzono w sprawie dalszy materiał dowodowy, który stał się podstawą rozstrzygnięcia.

Dopuszczalność prowadzenia postępowania z wyłączeniem zasady czynnego udziału stron, na podstawie art. 10 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady ogólnej i jako wyjątek podlega wykładni ścieśniającej. Kontrolę nad stosowaniem omawianego wyjątku zapewnia przepis art. 10 § 3 k.p.a., który zobowiązuje organ administracji do utrwalenia w formie adnotacji przyczyn niedopuszczenia strony do czynnego udziału w postępowaniu lub w określonych jego stadiach. W sprawie nie zaistniały jednak tego rodzaju przyczyny mające uzasadniać odstąpienie od ww. zasady.

Uchybienia tego nie dostrzegł organ odwoławczy.

Ponadto w aktach sprawy zalega pismo z dnia 14 marca 2023 r., które wpłynęło do organu już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji (karta nr 84 akt administracyjnych). Uzasadnione stało się zatem wyjaśnienie podnoszonych tam okoliczności, po ustaleniu – wobec braku podpisu pod ww. pismem, od kogo pochodzi. Organ odwoławczy zaniechał jednak poczynienia jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Należy pamiętać, że działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3400/19, w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz aktualizowany, Lex el. 2021).

W tym miejscu należy zwrócić również uwagę na dowód z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, który na gruncie świadczeń rodzinnych jest dowodem szczególnie doniosłym i obligatoryjnym.

Rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie zostało oparte wyłącznie o wnioski z wizyty w miejscu zamieszkania osoby wymagającej opieki oraz w miejscu zamieszkania Skarżącej (karta nr 77 akt administracyjnych).

Zgodnie z art. 23 ust. 4aa u.ś.r. jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz wojewoda mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych - do dyrektora centrum usług społecznych, o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268, z późn. zm.), w celu weryfikacji tych wątpliwości.

W przypadku przeprowadzania wywiadu w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 107 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy, wywiad przeprowadza się z osobą deklarującą sprawowanie faktycznej opieki nad osobą, na którą ubiega się lub pobiera świadczenie, w miejscu sprawowania tej opieki, w obecności osoby, nad którą jest sprawowana faktyczna opieka (§ 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego, Dz. U. z 2021 r., poz. 893).

Nie można przy tym zapominać, że w niniejszym postępowaniu osoba wymagająca opieki jest osobą [...], z przedłożonych do akt notatek z przeprowadzonego wywiadu nie wynika, aby w toku wizyty zostały zabezpieczone jej uprawnienia poprzez możliwość weryfikacji okazanej legitymacji pracownika socjalnego, zapoznania się z treścią protokołu, zgłoszenia uwag czy zastrzeżeń. Ponadto przeprowadzona wizyta nie została poprzedzona zawiadomieniem Strony o planowanej czynności, a wyniki nie zostały zawarte w kwestionariuszu wywiadu.

W tym zakresie należało podzielić stanowisko strony skarżącej.

Ponadto jak wynika z treści art. 32 ust. 1 u.ś.r., stanowiącej materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wskazane w tej regulacji przyczyny uchylenia decyzji ostatecznej mają charakter rozłączny. Uznanie przez organ zaistnienia jednej z podstaw uchylenia powinno zostać wprost wskazane w treści decyzji.

Na gruncie spraw w przedmiocie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zauważenia także wymaga, że podjęcie pracy przez osobę wymagającą opieki nie oznacza automatycznie utraty prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez opiekuna. Powyższe odnosi się również od zamieszkiwania oddzielnie opiekuna i osoby wymagającej opieki.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela również stanowisko, iż posiadanie własnej rodziny i zamieszkiwanie oddzielnie od podopiecznego nie przekreśla faktu, że świadczona pomoc wykazuje cechy stałości i długotrwałości wykluczającej możliwość podjęcia zatrudnienia (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 marca 2023 r. sygn. akt. II SA/Gd 797/22). Jednakże potwierdzenie, że sprawowanie przez Skarżącą opieki nad córką jest jedyną przyczyną niepodejmowania zatrudnienia, winno wynikać z dokonanych w sprawie ustaleń, czego jednak w niniejszej sprawie zabrakło.

W ocenie Sądu organy naruszyły obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia i ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy w aspekcie podstawy prawnej określonej w art. 32 ust. 1 u.ś.r.

Przeprowadzone w sprawie postępowanie obarczone jest wadami wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania, w szczególności postępowania dowodowego.

Uznanie decyzji organu za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa wymaga bowiem zbadania kolejnych etapów działania organu, w ramach których następuje zgromadzenie materiału dowodowego, uwzględnienie w toku postępowania treści art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, a następnie wszechstronne i wnikliwe rozważenie zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ podejmując rozstrzygnięcie ma obowiązek kierować się zasadą prawdy obiektywnej. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, by dalej w ramach swobodnej oceny dowodów ocenić czy dana okoliczność została udowodniona.

Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W tym zakresie Sąd podziela zarzuty skargi.

Wskazane uchybienia przepisom postępowania stały się zatem podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Sąd zwraca uwagę, że prawidłowe zastosowanie art. 32 ust. 1 u.ś.r. wymaga uprzedniego prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wskazania wynikające wprost z niniejszego uzasadnienia, organ obowiązany jest uzupełnić postępowanie dowodowe w zakresie szczegółowo wskazanym powyżej, a następnie podjąć rozstrzygnięcie uzasadniając swoje stanowisko stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a.

W odniesieniu natomiast do wniosków dowodowych wyjaśnienia wymaga, iż Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Możliwości dowodowe Sądu są bardzo ograniczone, stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto przedłożona do skargi kserokopia pisma z dnia 14 marca 2023 r. znajduje się już w aktach administracyjnych sprawy, natomiast odnośnie pozostałych wniosków dowodowych - Strona będzie miała możliwość ich zgłoszenia w toku ponownie prowadzonego postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., orzeczono o kosztach postępowania, zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 480,00 zł (pkt 2 sentencji wyroku), na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej będącego adwokatem ustalone na podstawie § 14 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.