Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 444/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-11-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy w związku z zażaleniem skarżącego na pismo z dnia 3 sierpnia 2015r. - postanawia - odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 444/15

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 maja 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę S. L. (dalej: Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy.

Powodem wydania tego postanowienia było wniesienie ww. skargi z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.

W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2015r. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc, że uchybił terminowi z powodu siły wyższej, gdyż wyjechał do Włoch z powodów rodzinnych.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku tut. Sąd, postanowieniem z dnia 1 lipca 2015r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd uznał, że podana przez Skarżącego okoliczność wyjazdu za granicę nie świadczy o braku winy strony w złożeniu skargi po terminie.

W reakcji na powyższe postanowienie Skarżący złożył kolejny wniosek w dniu 4 lipca 2015 r., uzupełniony pismem procesowym z dnia 14 lipca 2015 r., którego istotą było żądanie zmiany wydanego w dniu 1 lipca 2015r. postanowienia tut. Sądu.

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił zmiany postanowienia z dnia 1 lipca 2015r. uznając, że w sprawie nie zaistniały przesłanki dające podstawę do przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia skargi.

W reakcji na powyższe Skarżący złożył kolejne pismo z dnia 27 lipca 2015r., w którym powielił argumentację wyrażoną uprzednio w skardze, dotyczącą zwolnienia z akcyzy. Skarżący w piśmie tym nie wyraził woli zaskarżenia ww. postanowienia.

W związku z powyższym, wykonaniu zarządzenia Sędziego, tut. Sąd w piśmie z dnia 3 sierpnia 2015r. poinformował Skarżącego o dotychczasowym toku postępowania a także wskazał, że sprawa jest prawomocnie zakończona a Skarżący w piśmie z dnia 21 lipca 2015r. nie podniósł żadnych argumentów, które nakazywałyby podjęcie czynności procesowych.

W dalszej kolejności Skarżący w pismach z dnia 28 września 2015r., 5, 9 i 12 października 2015r. domagał się merytorycznego rozpatrzenia sprawy, wobec czego tut. Sąd informował Skarżącego o braku takiej procesowej możliwości z uwagi na prawomocne zakończenie sprawy.

W piśmie z dnia 26 października 2015r. Skarżący wskazał, że wnosi odwołanie od decyzji Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie o zwolnienie z akcyzy przez Urząd Celny.

W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, Sąd wezwał Skarżącego do wskazania zaskarżonego orzeczenia poprzez podanie daty - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia.

W odpowiedzi na powyższe Skarżący przesłał pismo z dnia 2 listopada 2015r., z którego wnikało, że przedmiotem zaskarżenia jest pismo tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2015r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Prawo do wniesienia zażalenia przez Skarżącego reguluje art. 194 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) (uchylony); 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną.

Z przepisu tego wynika, że możliwość wniesienia zażalenia przysługuje stronie postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku wydania przez Sąd odpowiedniego postanowienia.

W niniejszej sprawie Skarżący na wcześniejszym etapie postępowania nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedniego środka zaskarżenia od wydanych postanowień tut. Sądu z dnia 28 maja 215r., 1 lipca 2015r. i 20 lipca 2015r. mimo, że Skarżącemu doręczono prawidłowe pouczenia o zasadach, na jakich przysługuje prawo do zaskarżenia takich postanowień i wymogach formalnych, jakie powinno spełnić pismo będące środkiem zaskarżenia. Skarżący z tej możliwości procesowej nie skorzystał.

Pismo tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2015r. zawierało zaś jedynie informację dla Skarżącego o tym, że sprawa została prawomocnie zaskarżona ponieważ Skarżący nie zaskarżył wydanych w jego sprawie postanowień a pismo z dnia 21 lipca 2015r. nie zawiera żadnych argumentów, które nakazywałyby podjęcie czynności procesowej.

Pismo z dnia 3 sierpnia 2015r. nie mieści się w zawartym w art. 194 § 1 P.p.s.a katalogu postanowień, od których przysługiwałoby Skarżącemu zażalenie. Ponadto, żaden inny przepis zawarty w ustawie P.p.s.a nie przewiduje możliwości wniesienia środka zaskarżenia od pisma z dnia 3 sierpnia 2015r., które obecnie chciałby zaskarżyć Skarżący.

W związku z powyższym należało stwierdzić, że zażalenie Skarżącego z dnia 26 października 2015r. jest niedopuszczalne, ponieważ odnosi się do pisma Sądu z dnia 3 sierpnia 2015r., które nie jest postanowieniem a zatem na które zażalenie nie przysługuje. Jest to przyczyna niedopuszczalności zażalenia o charakterze przedmiotowym.

Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W związku z powyższym, przepisy określające konsekwencje wniesienia skargi kasacyjnej, która jest niedopuszczalna, stosuje się również do zażaleń. Jak stanowi zaś art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Mając na względzie powyższe Sąd odrzucił zażalenie Skarżącego na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.