Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 406/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 listopada 2007r. na rozprawie sprawy ze skargi Klubu A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we. W z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania w sprawie magazynowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Nr [...] Burmistrz O.Ś. działając na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 34 i 63 ust. 6 pkt 5 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r. nr 62 poz. 628 z późn. zmianami) umorzył jako bezprzedmiotowe wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie magazynowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, tj. na obszarach położonych na terenie działek [...] i [...], będących obszarem poeksploatacyjnym kopalni iłów ceramiki budowlanej C. oraz w obrębie działek [...] i [...] przy ul. [...] nr [...] na terenie Przedsiębiorstwa B., którego współwłaścicielemi są S.K. i A.Ch.. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że osoby te legitymują się ostatecznymi decyzjami Starosty T., a mianowicie:

1) Decyzją [...] nr [...], zezwolono A. Ch. i S. K. na prowadzenie do dnia 31 grudnia 2009 r. działalności w zakresie odzysku odpadów, tj. żużlu, popiołów paleniskowych i pyłów z kotłów, oznaczonych w katalogu odpadów kodem 10 01 01 w ilości 10 000 Mg rocznie oraz popiołów lotnych z węgla oznaczonych kodem 10 01 02 w ilości 2 000 Mg rocznie. Jako miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku odpadów decyzja określa działki Nr [...] i [...] w P., należące do przedsiębiorców. Według warunków określonych w decyzji, odzysk odpadów ma polegać na wykorzystaniu ich jako surowca do produkcji mieszanek budowlanych na bazie cementów i kruszyw oraz do produkcji ceramicznych elementów budowlanych. W decyzji określono, iż miejscem magazynowania odpadów będzie teren Przedsiębiorstwa B. s.c. S. K.-A.Ch., położonego w P. przy ul. [...] nr [...] Decyzja określa również sposób magazynowania odpadów – do czasu ich wykorzystania - przeznaczonych do odzysku, poprzez magazynowanie popiołów lotnych w hermetycznych silosach, zaś żużli w wybetonowanym boksie magazynowym, w miejscu do tego celu wydzielonym i oznakowanym. Zezwolenie uwarunkowane zostało obowiązkiem przyjmowania do odzysku odpadów spełniających standardy przewidziane w normach i przepisach oraz prowadzenia jakościowej i ilościowej ewidencji odpadów. Jednocześnie decyzja zezwalała na transport wymienionych rodzajów odpadów na terenie całego kraju, środkami transportu spełniającymi wymagania przepisów ruchu drogowego, w sposób uniemożliwiający pylenie i niezagrażający środowisku.

2) Decyzją z dnia [...] nr [...]udzielono ww. przedsiębiorcom zezwolenia na prowadzenie na działkach [...] i [...] (do dnia 31 grudnia 2009 r.) działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie rekultywacji R 10 według załącznika nr 5 do ustawy o odpadach, w tym: żużli oznaczonych kodem 10 01 01 w ilości 6 000 Mg rocznie, popiołów lotnych z węgla oznaczonych kodem 10 01 02 w ilości 71 000 Mg rocznie, i 23 rodzaje innych odpadów wymienionych w osnowie decyzji z określeniem mniejszych ilości. W decyzji tej określono, iż odzysk wymienionych odpadów odbywać się będzie poprzez wykorzystywanie ich w procesie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni iłów ceramiki budowlanej (działki [...] i [...]), zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przedłożonym projektem technicznym rekultywacji i raportem o oddziaływaniu na środowisko, z zachowaniem warunków: odpady należy magazynować w sposób selektywny, na placu odkładczym w miejscu do tego przeznaczonym i oznakowanym, do czasu ich wykorzystania w procesie rekultywacji, w sposób niepowodujący uciążliwości dla życia i zdrowia ludzi i bezpieczny dla środowiska, prowadzić jakościową i ilościową ewidencję odpadów, przyjmować odpady spełniające wymagania i standardy określone w przepisach. Ta decyzja zezwalała do dnia 31 grudnia 2009 r. także na transportowanie odpadów oznaczonych kodem 10 01 02 z miejsca ich wytworzenia w Elektrociepłowni W. na teren Przedsiębiorstwa w P., w sposób uniemożliwiający pylenie, środkami transportu spełniającymi wymagania przepisów o ruchu drogowym.

3) Ponadto pełnomocnik stron P.Ch., który prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą C z siedzibą w P. przy ul. [..] Nr [...], uzyskał zezwolenie z dnia [...] nr [...] na transportowanie popiołów lotnych z węgla oznaczonych kodem 10 01 02.

W dalszej części uzasadnienia decyzji Burmistrz O.Ś. stwierdził, że podczas oględzin terenu przy ul. [..] Nr [...] i ul. S. ustalono, że na terenie odkrywkowego wyrobiska przy ul. Ul. [..] (działki [...] i [...]) prowadzone są prace rekultywacyjne z wykorzystaniem odpadów o kodach 10 01 01 i 10 01 02, tj. popiołów i mieszaniny popiołów i żużli. Po zakończeniu dostaw dziennych odpady są plantowane i pokrywane warstwą humusu i ziemi. Na terenie zakładu produkcyjnego przy ul. [..] Nr [...] (działki Nr [...] i [...]) magazynowane są żużle o kodzie 10 01 01 w hałdach zgromadzonych w boksach z płyt betonowych, zraszane według potrzeb, wykorzystywane w procesach produkcji materiałów budowlanych. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że do dnia oględzin sprawdzone zostały karty ewidencji odpadów za rok [...] i [...]. Analiza kart dowodzi, że dostarczone odpady nie przekroczyły ilości określonych decyzjami. Stwierdzono, że przedsiębiorcy rozpoczęli przyjmowanie odpadów żużla o kodzie 10 01 01 w styczniu 2003 r., a popiołów o kodzie 10 01 02 w lutym 2003 r., przed uzyskaniem stosownych decyzji, lecz w 2003 r. nie przekroczyli ilości dopuszczonych zezwoleniem. Burmistrz O.Ś. sprawdzał też w Ministerstwie Środowiska, że odpady ze spalania węgla w Elektrociepłowni W. S.A. zakwalifikowano poprawnie jako oznaczone kodami 10 01 01 i 10 01 02 i nie są one odpadami niebezpiecznymi. Rekultywacja wyrobiska w P. była przedmiotem śledztwa Prokuratury Rejonowej w T., umorzonego postanowieniem z dnia 15 czerwca 2004 r. ([...]) i opinii biegłego sądowego z zakresu górnictwa odkrywkowego, rekultywacji gruntów i terenów poeksploatacyjnych. Badania Instytutu Techniki Budowlanej dowiodły, że popioły wykorzystane w procesach rekultywacji spełniają standardy przewidziane dla gleby i ziemi. W konsekwencji Burmistrz O.Ś. stwierdził, że przedsiębiorcy gromadzili odpady na terenie objętym zezwoleniem i prowadzili odzysk w procesie produkcyjnym oraz wykorzystywali do rekultywacji wyrobiska wyłącznie odpady, na które mieli zezwolenia, a przy tym nie wykorzystali zezwolenia na rekultywację wyrobiska w pełnym zakresie, bo sprowadzili i wykorzystali wyłącznie żużel i popioły.

W odwołaniu od tej decyzji, nazwanym błędnie zażaleniem, reprezentujący Koło "F." w P. P.K.E. Okręgu D. prezes zarządu L.O., uznał umorzenie postępowania za bezzasadne. Zdaniem odwołującego się w P. jest nielegalne składowisko odpadów i Burmistrz jest obowiązany wydać decyzję nakazującą usunięcie odpadów składowanych w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Odwołujący się powołuje się na przepis art. 13 ustawy o odpadach stanowiący, że - z zastrzeżeniem ust. 2-4 - odzysk lub unieszkodliwianie odpadów może odbywać się tylko w miejscu wyznaczonym w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w instalacjach lub urządzeniach, które spełniają określone wymagania, i zabrania się odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami spełniającymi określone wymagania. Odwołujący się stwierdza, że poza miejscami przeznaczonymi na składowiska i instalacjami możliwy jest jedynie odzysk za pomocą działań określonych jako R 10, czyli rozprowadzanie na powierzchni ziemi, w celu nawożenia lub ulepszania gleby lub rekultywacji gleby i ziemi. Aby uznać działania za zgodne z procesem R 10, trzeba - zdaniem odwołującego się - jednocześnie spełnić dwa warunki: odpad musi być rozprowadzany na powierzchni ziemi i musi to powodować rekultywację. Zdaniem autora odwołania, to że składowanie odbywa się w oparciu o decyzję Starosty T. nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż jak to określił " sama decyzja jest bzdurna". Strona odwołująca twierdzi, że "każdy, kto posiada umiejętność czytania ze zrozumieniem nie jest w stanie uznać, że usypywanie hałd popiołu o przekroju 15 na 10 metrów jest rozprowadzaniem na powierzchni ziemi, a wycinanie drzew, niszczenie naturalnych skarp i zastępowanie ich hałdami popiołu jest rekultywacją". Załączona dokumentacja fotograficzna -w opinii odwołującego się - dowodzi, że flora, fauna, krajobraz i jakość gleby oraz czystość powietrza uległy znacznej degradacji. Odwołujący się podnosi, że miejsce składowania odpadów, których dotyczy postępowanie, to liczące kilkadziesiąt lat glinianki, które już dawno stały się sprawnie funkcjonującym ekosystemem, a plan zagospodarowania przestrzennego określa to miejsce jako tereny wodno -rekreacyjne. Więc jest to miejsce nieprzeznaczone do składowania odpadów.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 34 i art. 63 ust. 6 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), art. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 175, poz. 1458) i art. 1 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 63, poz. 441), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O.Ś. o umorzeniu postępowania wszczętego z urzędu zawiadomieniem Burmistrza z dnia 29 marca 2004 r. ([...]) w sprawie magazynowania, przez przedsiębiorców działających pod firmą Przedsiębiorstwo "W.-C.P.", odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Kolegium uznało, że nie ma żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, skoro A.Ch. i S.K. uzyskali zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów jako surowców do produkcji materiałów budowlanych i do rekultywacji odkrywkowego wyrobiska.

Kolegium wskazało, że przez odzysk odpadów przepis art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy o odpadach rozumie "wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy". Załącznik nr 5, w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 13 października 2005 r. wymieniał procesy odzysku, w tym proces "R 10 Rozprowadzanie na powierzchni ziemi, w celu nawożenia lub ulepszania gleby lub rekultywacji gleby i ziemi". Wskutek nowelizacji przepisów ustawy o odpadach przez ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 175, poz. 1458), przepisem art. 1 pkt 51 ustawy zmieniającej usunięto m. in. z określenia procesu R 10 w załączniku nr 5 do ustawy słowa "lub rekultywacji gleby i ziemi" i zmieniono brzmienie określenia procesu R 14. Możliwość wykorzystywania odpadów do stosowanego od wielu lat procesu rekultywacji gleby i ziemi dopuszczono w art. 12 ustawy zmieniającej na podstawie wcześniej wydanych decyzji jeszcze przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. do 12 kwietnia 2006 r. Przepis art. 12 tej ustawy zmieniającej zmieniła ustawa z dnia 10 marca 2006 r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 63, poz. 441). Zmieniony przepis stanowił, że decyzje w zakresie rekultywacji z zastosowaniem odpadów ulegają wygaśnięciu w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy (z dnia 29 lipca 2005 r.), tj. z dniem 13 października 2006 r. W tym czasie opracowywano, przewidziane w art. 13 ust. 2a ustawy o odpadach, rozporządzenie Ministra Środowiska. Rozporządzenie to z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. Nr 49, poz. 356) weszło w życie z dniem ogłoszenia, czyli 27 marca 2006 r. Zmienione unormowania ustawowe pozwalały na stosowanie odpadów do rekultywacji gleby i ziemi, na podstawie decyzji wydanych przed dniem 13 października 2005 r., do dnia 12 października 2006 r. Od dnia 27 marca 2006 r. nowe decyzje zezwalające na odzysk odpadów mogą być wydawane zgodnie z powołanym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r., które w załączniku do rozporządzenia, pod Lp. 1, zawęża zakres odpadów wykorzystywanych w procesie R 14 do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych, m.in. odkrywkowych wyrobisk, i określa sposób i warunki wypełniania wyrobisk. Organ II instancji zauważył, że nie ma w prawie polskim jednego uniwersalnego pojęcia rekultywacji. W ustawie ochronie gruntów rolnych i leśnych pojęcie rekultywacji jest ograniczone do tych gruntów. W myśl ustawy Prawo ochrony środowiska rekultywacja polega na przywróceniu jakości gleby lub ziemi do stanu wymaganego odpowiednimi normami, bądź do stanu poprzedniego. W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.) mówi się w art. 6 w pkt 3 i 11 o likwidowaniu wyrobisk górniczych jako o robotach górniczych, w art. 80 ust. 1 pkt 5 w ust. 2 oraz w art. 109 ust. 1 pkt 5 mówi się o rekultywacji gruntowi zagospodarowaniu terenów po działalności górniczej i odpowiednim stosowaniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powołane rozporządzenie z dnia 21 marca 2006 r. określa warunki odzysku odpadów w procesie R 14, i w załączniku nr 1 pod Lp. 1 przez rekultywację rozumie wypełnianie wyrobisk, do której odnosi przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Ustawa o odpadach nie zawiera definicji powierzchni ziemi, lecz nie oznacza to, że przez powierzchnię ziemi należy w ustawie o odpadach, jak w języku potocznym, rozumieć płaszczyznę styku wierzchniej warstwy gruntu z atmosferą. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy o odpadach, który stanowi, że "Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627), obowiązuje definicja ustalona w art. 3 w pkt 25 Prawa ochrony środowiska: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: powierzchni ziemi – rozumie się przez to naturalne ukształtowanie terenu, glebę oraz znajdującą się pod nią ziemie do głębokości oddziaływania człowieka, z tym, że pojęcie "gleba" oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z części mineralnych, materii organicznej, wody, powietrza i organizmów, obejmującą wierzchnią warstwy gleby i podglebie." W tym ustawowym rozumieniu powierzchni ziemi wypełnianie części lądowej wyrobiska odkrywkowego w P. na działkach nr [...] Nr [...] nawiezionymi odpadami było rozprowadzaniem odpadów na powierzchni ziemi. Organ nadto podkreślił, że ze znajdującej się w aktach sprawy Urzędu Miasta i Gminy w O.ś opinii z dnia 14 maja 2004 r. dr inż. W.G., biegłego sądowego z zakresu górnictwa odkrywkowego oraz rekultywacji gruntów i terenów poeksploatacyjnych, o oddziaływaniu na środowisko naturalne popiołów pochodzących ze spalania węgla kamiennego w Elektrociepłowni W. użytych do rekultywacji terenów w P., opracowanej dla potrzeb śledztwa Prokuratury Rejonowej w T., które zostało umorzone postanowieniem z dnia 15 czerwca 2004 r. ([...]), wynika m.in., że wyrobisko powstało wskutek wieloletniej eksploatacji złoża iłów ceramicznych przez Przedsiębiorstwo C.B. trwającej formalnie do 1995 r., następnie przez spółkę cywilną D. a od 1998 r. przez spółkę cywilną W.-C.P. Obowiązek rekultywacji wyrobiska, o kierunku wodno-rekreacyjnym ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i decyzją Naczelnika Miasta i Gminy O.Ś. z dnia [...] nr [...]., nie był wykonywany przez Przedsiębiorstwo C.B., ani przez spółkę cywilną P.K. Nabywający ten teren A. Ch. i S. K. zobowiązali się w akcie notarialnym z dnia 6 stycznia 1999 r. ponieść koszty rekultywacji nabytych gruntów. Starosta T- decyzją z dnia [...] nr [...]r. - nałożył na właścicieli gruntów obowiązek wykonania rekultywacji o kierunku wodnym z preferencją o charakterze rekreacyjnym. A.Ch. i S.K. mogli bez osobnego na to zezwolenia, magazynować odpady wymienione w zezwoleniach Starosty Powiatu w T. przed wykorzystaniem. Nie jest składowaniem odpadów ich magazynowanie zdefiniowane w art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach jako "czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem." Warunki magazynowania, nie dłużej niż przez okres trzech lat, odpadów przeznaczonych do odzysku wyznaczają przepisy art. 63 ustawy o odpadach. Z opinii biegłego i z postanowienia Prokuratury umarzającego śledztwo, znajdujących się w aktach sprawy Urzędu Miasta i Gminy w O.ś wynika, że magazynowano odpady do produkcji materiałów budowlanych. Natomiast popioły użyte do rekultywacji lądowych części wyrobiska, tj. powierzchni poziomych skarp, w warstwie grubości od około 0,5 m do około 5 m, a maksymalnie 6,5 m, po rozładunku i wyrównaniu przy pomocy spycharki były bieżąco pokrywane warstwą glebową z utworów nadkładu lub humusem o grubości 30 cm. Objęte zezwoleniami i faktycznie wykorzystywane odpady nie należały do rodzajów odpadów niebezpiecznych.

Według stanu prawa obowiązującego do czasu wydania przez Burmistrza O.Ś. zaskarżonej decyzji [...] Nr [...] i później A. Ch. i S. K. działali legalnie na podstawie wydanych zezwoleń. Zezwolenie Starosty Powiatu w T. z dnia [...] Nr [..] na wykorzystanie odpadów, tj. żużli z palenisk i pyłów z kotłów o kodzie 10 01 01 i popiołów z węgla o kodzie 10 01 02, do produkcji materiałów budowlanych, na transport tych odpadów i ich magazynowanie na działkach [...] Nr [..], jest ważne do dnia 31 grudnia 2009 r. W związku z tym, że zmieniony był przepis art. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. zmieniającej ustawę o odpadach, decyzja Starosty Powiatu w T. z dnia [...] nr [...] zezwalająca na transport i odzysk 25 rodzajów odpadów przez rekultywację wyrobiska na działkach nr [...] Nr [...] była w świetle prawa ważna do 12 października 2006 r. Stan prawa normującego wydawanie nowych zezwoleń na odzysk odpadów poza instalacjami i urządzeniami uległ zmianie, gdy Minister Środowiska wydał wspomniane wcześniej na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy o odpadach powoływane rozporządzenie z dnia 21 marca 2006 r., określające rodzaje odpadów i warunki ich odzysku w procesie R 14 i w załączniku nr 1 do rozporządzenia pod Lp. 1 ustalił, jakie rodzaje odpadów można wykorzystać do wypełnienia terenów niekorzystnie przekształconych, jak zapadliska i wyrobiska odkrywkowe. Przedsiębiorcy S.K. i A.Ch. na ich wniosek uzyskali zezwolenie Starosty Powiatu w T. z dnia [...] nr [...], ważne do dnia 31 grudnia 2011 r., na transport, magazynowanie i odzysk odpadów oznaczonych kodem 17 01 01 inne niż wymienione w 17 05 03 i kodem 20 02 02. W katalogu odpadów obowiązującym na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) kodem 17 01 01 oznaczone są odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, a kodem 20 02 02 - gleba, ziemia, w tym kamienie.

W skardze na decyzję [...] nr [...] r. Klub A. zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 6 kpa poprzez dowolną interpretację przepisów prawa, art. 13 ustawy o odpadach poprzez zezwolenie na utworzenie składowiska w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym i naruszenie art. 34 ustawy o odpadach, poprzez niewydanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów składowanych w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Skarżący podniósł, że wypełnianie wyrobisk odpadami nie jest rekultywacją terenów po wydobyciu kopalin. Zdaniem P. Klubu A., proces R 10 miał polegać tylko na rozprowadzaniu odpadów na powierzchni ziemi, w celu nawożenia lub ulepszania gleby lub rekultywacji gleby i ziemi. Oznacza to, że odpad musi być rozprowadzany na powierzchni ziemi i musi to rozprowadzanie powodować rekultywację. Skarżący podkreślił, że Burmistrz O.Ś. umarzając postępowanie powinien był wykazać, że albo działki nr [...] Nr [..]są miejscem przeznaczonym na składowanie odpadów albo wykazać, że prowadzony jest na ich terenie odzysk odpadów w procesie R 10 i odnieść się do przepisów z art. 13 ustawy o odpadach. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przeznacza te działki jako teren wodno-rekreacyjny, a nie na składowisko odpadów. Skarżący stwierdził też, że nie było żadnych podstaw do umorzenia przez Burmistrza O.Ś. postępowania i odstąpienia od nakazu usunięcia składowanych odpadów. Skarżący zarzucił również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O.Ś. z uzasadnieniem opartym na dowolnej interpretacji prawa jak i ogólnie przyjętych określeń, w aktach prawnych nie zdefiniowanych uznając, że proces odzysku R 10 w P. polegający na wypełnianiu odpadami wyrobisk odkrywkowych na działkach [...] i [...], jest rozprowadzaniem na powierzchni ziemi. Podniósł nadto, że w danym przypadku nie chodzi o rekultywację terenów na cele rolne lub leśne. Na potwierdzenie swoich racji skarżący załączył do skargi "Wyjaśnienie do przepisów" Ministerstwa Środowiska, zamieszczone na jego stronie internetowej, w którym stwierdzono, że wypełnianie wyrobisk nie jest rozprowadzaniem na powierzchni ziemi. Dodatkowo skarżący podkreśla, że aby uznać proces za R 10 należałoby wykazać, że rozprowadzanie owo powoduje rekultywację. Jednak, jak pokazuje zdjęcie satelitarne załączane do skargi, w niniejszej sprawie na działkach nr [...] Nr [...] mamy do czynienia z dewastacją środowiska a nie rekultywacją, gdyż zasypywany jest również zbiornik wodny ( glinianka).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy w pełni podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Organ odwoławczy podkreślił do czasu nowelizacji ustawy o odpadach przez ustawę z dnia 29 lipca 2005r., na tle wcześniej obowiązującego brzmienia przepisu art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach i opisu działań określonych w załączniku nr 5 do ustawy jako proces: "R 10 Rozprowadzanie na powierzchni ziemi, w celu nawożenia lub ulepszenia gleby lub rekultywacji gleby i ziemi", powszechne było stosowanie ubocznych produktów spalania węgla i niektórych innych odpadów do rekultywacji w procesie R 10, przez rozprowadzanie w glebie i do wypełniania wyrobisk odkrywkowych.

Dopiero w przepisie art. 1 pkt 51 noweli z dnia 29 lipca 2005r. zmieniono od dnia 13 października 2005r. w załączniku nr 5 do ustawy brzmienie procesów odzysku R 10 i R 14. Zmianom od dnia 1 stycznia 2006r. uległy przepisy art. 13 ust. 1, poprzez dodanie ust. 2a i 2b. Wypełnianie wyrobisk odkrywkowych jest obecnie rozumiane jako proces R 14.

Jednakże przepis art.12 tej noweli zawierał przepis przejściowy, który stanowił: "Decyzje w zakresie rekultywacji z zastosowaniem odpadów wydane na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska oraz innych ustaw ulegają wygaśnięciu w całości lub części dotyczącej zastosowania odpadów w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy", czyli od dnia 13 kwietnia 2006r. Termin ten został następnie wydłużony do roku przez ustawę z dnia 10 marca 2006r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 63, poz. 441), czyli wygaśnięcie decyzji, które traktowały wypełnianie wyrobisk odpadami jako rekultywację w procesie R 10 nastąpiło z dniem 13 października 2006r.

Wydane na podstawie dodanego przez nowelę przepisu art. 13 ust. 2a ustawy o odpadach rozporządzenie Min. Środowiska z dnia 21 marca 2006r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami ( Dz.U. Nr 49, oz. 356) w Lp 1 pkt 1 załącznika Nr 1 przewiduje jednakże, że w procesie R 14 do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych ( takich, jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk), przy zachowaniu określonych w kolumnie 4 warunków, mogą być m.in. odpady z oznaczonymi kodami ex 10 01 01, ex 10 01 02, ex 10 01 80, czyli żużle, popioły paleniskowe i pyły z kotłów, popioły lotne z węgla, mieszanki popiołowo żużlowe z mokrego odprowadzania odpadów paleniskowych, z wyłączeniem pochodzących z palenisk fluidalnych, a także odpady ex 10 01 82 mieszaniny popiołów lotnych z wapniowych metod odsiarczania gazów odlotowych pochodzące z palenisk fluidalnych, 10 09 10 i 10 10 10 pyły z gazów odlotowych oraz żużle granulowane, szybowe, odlewnicze i inne rodzaje odpadów.

Wbrew odmiennej opinii skarżącego, przedsiębiorcy prowadzący działalność w ramach spółki cywilnej W.C.-P, mogli więc do dnia 12 października 2006r. prowadzić rekultywację wyrobisk przez wypełnianie żużlem, popiołami i innymi odpadami wymienionymi w decyzji Starosty T. z dnia [...] nr [...]. Następnie nowym zezwoleniem Starosta T. mógł zezwolić na wypełnianie w procesie R14 wyrobisk żużlem , popiołami i innymi odpadami, lecz tylko spośród wymienionych w powołanym rozporządzeniu Ministra Środowiska.

Wcześniej jednak przedsiębiorcy otrzymali zezwolenie Starosty T. z dnia [...] nr [...] na wypełnianie w procesie R 14 wyrobisk na działkach ne [...] [...], ważne do dnia 31 grudnia 2001r. na transport, magazynowanie i odzysk odpadów oznaczonych kodem 17 01 01, czyli odpadami z betonu, gruzem betonowym z rozbiórek i remontów oraz kodem 20 02 02, tj. glebą i ziemią z kamieniami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt administracyjnych sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. "a" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Rozpatrując skargę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, zostało wszczęte z urzędu w dniu 3 kwietnia 2004r. (data doręczenia stronom zawiadomienia), na skutek informacji zawartych w piśmie z dnia 4 grudnia 2003r mieszkanki P.J.O. W trakcie prowadzenia postępowania organ I instancji postanowieniem z dnia [...]. dopuścił Międzygminne Koło a. w B. do udziału w toczącym się postępowaniu jako podmiot na prawach strony.

Przede wszystkim wskazać należy, iż przedmiot kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, określony został w zawiadomieniu Burmistrza O.Ś. z dnia [...] nr [...]. Z zawiadomienia tego wynika, że niewątpliwie przedmiotem prowadzonego postępowania była, stosownie do art. 34 ustawy o odpadach, sprawa magazynowania odpadów - na działkach [...] i [...] na terenach poeksploatacyjnych kopalni iłów ceramiki budowlanej P. oraz na działkach [...] i [...] przy ul. [...] Nr [...] (teren Przedsiębiorstwa "W.–C.P. należących do S.K. i A.Ch. - pod kątem sprawdzenia i ustalenia, czy odpady magazynowano w miejscach na ten cel nieprzeznaczonych.

Podstawę prawną działań podejmowanych przez Burmistrza O.Ś. stanowiły zatem przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), w szczególności przepisy dotyczące obowiązków posiadaczy odpadów (rozdz. 4) i przepisy odnoszące się do składowania i magazynowania odpadów (rozdz. 7), z zastosowaniem ogólnej procedury administracyjnej wynikającej z Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 26 ustawy o odpadach posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności.

Zgodnie zaś art. 34 ustawy o odpadach wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Przepis ten w istocie zobowiązuje wskazany organ do sprawowania nadzoru nad prawidłowością składowania lub magazynowania wszelkich odpadów, co do miejsca ich składowania lub magazynowania. Stwierdzenie prowadzenia wskazanych działań w miejscu do tego nieprzeznaczonym zobowiązuje organ gminy do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów.

Przeznaczenie zaś określonego miejsca do składowania odpadów powinno się odbyć zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 13 ust. 1. Wymogi zawarte w powołanym ust. 1 – zarówno w brzmieniu do nowelizacji tego przepisu jak i po jego nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 175, poz. 1458) - nie miały i nadal nie mają zastosowania do posiadaczy odpadów prowadzących odzysk za pomocą działań określonych jako R 10 w załączniku nr 5 do ustawy ( art. 13 ust. 2 pkt 1)

Problemem w niniejszej sprawie jest przede wszystkim zmiana punktu R10 w załączniku nr 5 do ustawy o odpadach, który w pierwotnym brzmieniu wskazywał, że jednym z procesów odzysku jest "rozprowadzanie na powierzchni ziemi, w celu nawożenia lub ulepszenia gleby lub rekultywacji gleby i ziemi". Po nowelizacji punkt R 10 ( w załączniku nr 5) otrzymał brzmienie " rozprowadzanie na powierzchni ziemi w celu nawożenia lub ulepszenia gleby", z czego wynika, że został usunięty zapis o rekultywacji. Jednocześnie zmieniono punkt R14, który w obecnym brzmieniu obejmuje "inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części". Zestawienie tych dwóch przepisów pozwala, jak trafnie podkreślił w Komentarzu do art. 13 ustawy o odpadach W. Radecki (Komentarz. Dom Wydawniczy ABC, 2006r.), na wnioskowanie, że użycie odpadów do rekultywacji jest procesem R14, ale ustawodawca uzależnił stosowanie procesów R14 i R15 poza instalacjami lub urządzeniami od wydania stosownego rozporządzenia przez Ministra Środowiska.

Jak słusznie zauważył organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, aż do nowelizacji ustawy z dnia 29 lipca 2005r., powszechne było wykorzystywanie odpadów (w tym odpady z produkcji spalania węgla, jako jego uboczne produkty) do celów rekultywacji, polegającej na rozprowadzaniu na powierzchni ziemi, jak również do wypełniania wyrobisk poeksploatacyjnych. Na skutek wskazanej wyżej nowelizacji ustawy o odpadach, niedopuszczalne stało się, wypełnianie wyrobisk odpadami, chyba że stosujący je do tego celu uzyskał wcześniej decyzję o rekultywacji z zastosowaniem odpadów. Jeśli taką decyzję posiadał, to i tak po dniu 13 października 2006r. decyzja taka wygasła z mocy prawa ( ustawa zmieniająca z dnia 29 lipca 2005r. oznaczyła termin wygaśnięcia decyzji rekultywacyjnych z zastosowaniem odpadów na 6 miesięcy od wejścia jej w życie, tj na 13 kwietnia 2006r.; ustawa z dnia 10 marca 2006r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. Nr 63, poz. 441/ oznaczyła nowy termin wygaśnięcia tych decyzji, tj. na dzień 13 października 2006r.).

Przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne wykazało, że przedsiębiorcy A.Ch. i S.K. prowadzili działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej W.C-P.w zakresie odzysku żużli i popiołów paleniskowych i pyłów z kotłów (o kodzie 10 01 01 – z wyłączeniem pyłów z kotłów wymienionych w 10 01 04)) i popiołów lotnych z węgla ( o kodzie 10 01 02). Odzysk i magazynowanie powyższych odpadów przedsiębiorstwo prowadziło na podstawie ostatecznych i ważnych decyzji administracyjnych wydanych przez Starostę T. w dniu [...] nr [...] i w dniu [...] nr [...] w miejscach do tego przeznaczonych, tj. określonych w powyższych decyzjach, na działkach [...][...], [..] [...] w P., w ilościach nie przekraczających wartości określonych w tych decyzjach i w sposób w nich określony. Magazynowanie odpadów do produkcji materiałów budowlanych na działkach Nr [...] i [...] odbywało się w silosach i boksach wybetonowanych, zaś odzysk na działkach [..] [...] (rozładunek i wyrównanie przy pomocy spycharki i bieżące pokrywanie warstwą glebową do 30 cm) poprzez wykorzystywanie w procesie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni iłów ceramiki budowlanej "P." proces odzysku wg załącznika nr 5 do ustawy o odpadach w ramach odzysku R 10 (w brzmieniu obowiązującym z daty wydania decyzji). Dostarczane na teren przedsiębiorstwa odpady rodzajowo odpowiadały posiadanym zezwoleniom, nie przekraczały również ilości mas określonych powyższymi decyzjami administracyjnymi. Powyższe ustalenia organ dokonał w oparciu o przeprowadzone oględziny miejsc magazynowania i prowadzenia odzysku odpadów oraz w oparciu o uzyskaną od przedsiębiorców dokumentację w postaci kart ewidencyjnych odpadów.

Dodatkowo organ I instancji uzyskał w Ministerstwie Środowiska potwierdzenie, że odpady objęte decyzjami z dnia [...] [...]. Starosty T. zostały prawidłowo zakwalifikowane do grup 10 01 01 i 10 01 02, co oznaczało, że nie są to odpady niebezpieczne.

Z powyższego wynika, że organ I instancji w decyzji z dnia [...] nr [...]. słusznie uznał, iż kontrolowana działalność przedsiębiorców prowadzona na działkach [...] Nr [...] przy ul. Głównej w P. (decyzja z [...] nr.) oraz na działkach nr [...] Nr [...] nabytych aktem notarialnym w dniu 6 stycznia 1999r. polegająca na rekultywacji wyrobiska na podstawie decyzji Starosty T. z dnia [...]. była legalna i zgodna z warunkami określonymi w tych decyzjach. Działalność na podstawie decyzji z [...] przedsiębiorcy mogli prowadzić do dnia 12 października 2006r., co trafnie zauważył organ odwoławczy rozpoznający sprawę, gdyż do tej daty decyzja ta była ważna.

Organ odwoławczy prawidłowo ustalił także, że stan prawa normującego wydawanie nowych zezwoleń na odzysk odpadów poza instalacjami i urządzeniami uległ zmianie, gdy Minister Środowiska wydał na podstawie art. 13 ust. 2 a rozporządzenie z dnia 21 marca 2006r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. Nr 49, poz. 356). Rozporządzenie to określające rodzaje odpadów i warunki ich odzysku w procesie R14, w załączniku nr 1 pod Lp. 1 ustaliło, jakie rodzaje odpadów można wykorzystywać do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych, jak zapadliska i wyrobiska odkrywkowe. Na podstawie "nowych" przepisów przedsiębiorcy S. K. i A. Ch. uzyskali zezwolenie Starosty T. z dnia [...] nr [...] ważne do 31 grudnia 2011r., na transport, magazynowanie i odzysk odpadów oznaczonych kodem 17 01 01 inne niż wymienione w 17 05 03 i kodem 20 02 02.

Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że w przeprowadzonym przez organ I instancji postępowaniu administracyjnym, w sposób dokładny, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej ( art. 7 kpa), wyjaśniony został stan faktyczny sprawy niezbędny do jej rozstrzygnięcia. Organ administracji publicznej zgromadził bowiem wszelkie dowody ( art. 75 kpa), dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, które mogłyby przyczynić się do jej prawidłowego załatwienia. Strony, jak również skarżący jako podmiot na prawach strony, miały zapewnioną możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu.

Organ I instancji w zgromadzonym materiale dowodowym uwzględnił, wykonaną na potrzeby prowadzonego postępowania przez Prokuraturę Rejonową w T., opinię dr inż. W.G. bigłego sądowego przy SO w Ś. z zakresu górnictwa odkrywkowego, rekultywacji gruntów i terenów poeksploatacyjnych, na temat oddziaływania na środowisko naturalne popiołów pochodzących ze spalania węgla kamiennego w Elektrociepłowni W. i użytych następnie do rekultywacji terenów w P.. W podsumowaniu i wnioskach biegły stwierdził, że na podstawie przeprowadzonych analiz oraz wykonanych w opinii obliczeń ocenia się, że wykorzystywane popioły lotne do rekultywacji terenów poeksploatacyjnych nie oddziaływają na wody gruntowe i podziemne, glebę, ziemię i powietrze.(...) Popioły te w środowiskowych warunkach P. nie zagrażają życiu lub zdrowiu ludzi.

Z włączonego do akt administracyjnych sprawy postanowienia z dnia 15 czerwca 2004r. (sygn. [...]) wynika, że Prokuratura Rejonowa w T., uwzględniając ww. opinię biegłego umorzyła śledztwo w sprawie składowania oraz przewożenia w okresie od lutego 2003r. do czerwca 2004r. w P. odpadów w postaci ubocznych produktów spalania węgla poprzez wykorzystywanie ich w procesie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni iłów w sposób mogący zagrażać życiu i zdrowiu ludzi lub spowodować zniszczenie w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach.

W ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, organy orzekające w sprawie słusznie stwierdziły, że przedsiębiorcy mogli bez osobnego zezwolenia, magazynować odpady wymienione w zezwoleniach z 2003r. przed ich wykorzystaniem, gdyż czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem, zgodnie z art.3 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach nie jest składowaniem, jak błędnie twierdzi skarżący, lecz magazynowaniem, nie dłużej niż do 3 lat ( art. 63 ustawy).

Skarżący w złożonej skardze kwestionują, w zasadzie, tylko działalność prowadzoną na działkach nr [...] Nr [..], nazywając ją jako składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Twierdzą, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma przepis art. 13 dotyczący składowania odpadów, do którego Burmistrz O.Ś. nie odniósł się w wydanej decyzji. Pomimo, iż organ I instancji nie wykazał żadnych podstaw do umorzenia postępowania, organ odwoławczy, co jest niezrozumiałe dla skarżącego, utrzymał decyzję w mocy, przy czym organ ten przyjął dowolną interpretację przepisów prawa i ogólnie przyjętych określeń, w aktach prawnych nie definiowanych, ale mających konkretne znaczenie ( np. pojecie "wypełnianie", "rozprowadzanie").

Wskazane zarzuty na tle badanej sprawy nie są trafne i nie mogą mieć kluczowego znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem zarzuty te dotyczą, w istocie, kwestionowania legalności decyzji wydanych przez Starostę T. w dniach [...] nr [...] i [...] nr [...], w oparciu o które odbywała się działalność gospodarcza przedsiębiorców w zakresie transportu, magazynowania i odzysku odpadów określonych w decyzjach. Przepis art. 13 ustawy o odpadach miał istotne znaczenie przy wydawaniu wymienionych wyżej decyzji Starosty T.. Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych ( art. 16 §1 kpa), decyzja ostateczna załatwia sprawę definitywnie i podlega wykonaniu, czyli wchodzi do obrotu prawnego wywołując skutki prawne. Sprawa załatwiona (rozstrzygnięta taką decyzją) nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego, za wyjątkiem możliwości uruchomienia weryfikacji takiej decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych, przewidzianych w kpa. Jednakże te kwestie nie są przedmiotem niniejszego postępowania.

W skardze wniesionej do Sądu skarżący kwestionują możliwość prowadzenia odzysku na działkach [...] i [...] (teren Przedsiębiorstwa "W.C.P.) poprzez wykorzystywanie odpadów (popiołów lotnych z węgla, żużli, popiołów paleniskowych i pyłów z kotłów –z wyłączeniem pyłów z kotłów wymienionych w 10 01 04) w procesie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni iłów ceramiki budowlanej "P." (proces odzysku określony w załączniku nr 5 do ustawy o odpadach R10 w brzmieniu z daty wydania decyzji – pkt 2 i 3 decyzji z dnia 6 marca 2003r.). W tym celu skarżący wskazują, jak ich zadaniem, należy rozumować określone przepisy i pojęcia. W łączności z powyższym zakwestionowaniu podlega również, w zasadzie, pkt 4 tej decyzji dotyczący oznaczenia miejsca i sposobu magazynowania przeznaczonych do odzysku odpadów.

Otóż podnoszone kwestie nie mogą odnieść zamierzonego skutku w niniejszym postępowaniu, gdyż dotyczą istotnych kwestii związanych z wydaniem w 2003r. przez Starostę T. zezwoleń na podstawie zasygnalizowanego wyżej art. 26 ustawy o odpadach.

Postępowanie prowadzone przez Burmistrza O.Ś. oparte zostało o przepis art. 34 w związku z art. 63 ustawy o odpadach i dotyczyło jedynie kontroli legalności miejsc magazynowania lub składowania odpadów ( sprawdzenie czy odbywa się w miejscu do tego przeznaczonym). Organ I instancji ustalił, że odpady są magazynowane a nie składowane w miejscu do tego przeznaczonym a wynikającym z decyzji z 2003r., w sposób określony w decyzji i odzyskiwane zgodnie z ww. decyzją,. Nie stwierdził zatem zaistnienia przesłanek do wydania nakazu na podstawie art. 34 ustawy o odpadach i postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, nie znajdując podstaw do wydania decyzji merytorycznej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W tych warunkach wobec umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy rozpoznające sprawę, ani przepisów procedury administracyjnej, ani też przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, w tym w szczególności art. 13, gdyż nie miał on bezpośredniego zastosowania oraz art. 34 i 63 tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.