Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 156/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135j ust. 2 pkt 7, art. 135f ust. 6
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) sędzia NSA Irena Kamińska sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 267/14 w sprawie ze skargi E. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2014 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 267/14 po rozpoznaniu skargi E. M. uchylił postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Miejski Policji [...] orzeczeniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287 poz. 1687 ze. zm. - dalej jako "ustawa o Policji"), uznał E. M. winną popełnienia trzech czynów polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej i wymierzył jej karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...], działając na podstawie art. 135 k ust. 3 ustawy o Policji, odmówił przyjęcia odwołania E. M. od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] lutego 2014 r., uznając, że odwołanie to zostało złożone po upływie terminu określonego w art. 135 k ust. 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, że orzeczenie z dnia [...] lutego 2014 r. E. M. otrzymała w dniu 11 lutego 2014 r., a w dniu 14 lutego 2014 r. doręczono je również dwóm obrońcom obwinionej. Zgodnie z art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został on ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Stosownie do art. 135 k ust. 1 ustawy o Policji od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje prawo wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. W niniejszej sprawie, uwzględniając datę wcześniejszego doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego obwinionej, ostatni dzień do wniesienia odwołania przypadał na dzień 18 lutego 2014 r. Tymczasem odwołania obrońców E. M. zostały wniesione w dniu 19 lutego 2014 r., a więc z uchybieniem wskazanego terminu. Z tych też względów należało odmówić przyjęcia odwołania.

Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2014 r. E. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 k ust. 3 ustawy o Policji poprzez odmowę przyjęcia odwołania od orzeczenia z dnia [...] lutego 2014 r., mimo że obwinionej i jej obrońcom nie udzielono prawidłowego pouczenia w zakresie terminu do złożenia odwołania. W treści orzeczenia nie zastrzeżono bowiem, że w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołanym na wstępie wyrokiem, wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym policjanta ustawowy termin do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji, otwiera się tylko jeden raz, zarówno dla obwinionego jak i jego obrońcy. Momentem tym jest dokonanie skutecznego doręczenia odpisu orzeczenia dyscyplinarnego albo obwinionemu policjantowi albo jego obrońcy, w zależności od tego, które doręczenie nastąpiło wcześniej. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla oceny początku biegu terminu do wniesienia odwołania. We wskazanym przepisie ustawodawca zdecydował się zmodyfikować ogólne, określone w przepisach postępowania administracyjnego, zasady wnoszenia odwołania. Treść powołanego przepisu wskazuje na konieczność ścisłego współdziałania pomiędzy obwinionym a jego obrońcą. Rozwiązanie to, z uwagi na szczególną wagę postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji, znajduje swoje oparcie w interesie społecznym. Ponadto służy ono przyśpieszeniu postępowania dyscyplinarnego, inspirując strony do szybkiego podejmowania czynności w sprawie. WSA we Wrocławiu zwrócił również uwagę na to, że na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek pouczenia zarówno obwinionego, jak i jego pełnomocnika, co do trybu wniesienia odwołania. Takie pouczenie winno zostać zawarte w orzeczeniu dyscyplinarnym, gdyż stanowi jego obligatoryjny element. Obowiązek pouczenia wynika z treści art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który stanowi, że orzeczenie powinno zawierać pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie organ I instancji nie wywiązał się należycie z tego obowiązku. Obwinioną oraz jej pełnomocników organ pouczył jedynie o przysługującym prawie oraz terminie do wniesienia odwołania, pomijając pozostałe wymogi wynikające z art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji. Zaistniałe uchybienie, w ocenie Sądu I instancji, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pouczenie zawarte w orzeczeniu dyscyplinarnym z dnia [...] lutego 2014 r. nie odpowiada treści art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Bez znaczenia są twierdzenia organu, że skarżąca - jak wynika z protokołu przesłuchania strony z dnia 27 września 2013 r.- została już pouczona o treści wskazanego przepisu. Taka wcześniejsza informacja nie mogła zwolnić organu z obowiązku udzielenia obwinionej i jej obrońcom prawidłowego pouczenia w przedmiocie prawa do odwołania. Wymóg ten dotyczy bowiem odrębnego etapu postępowania.

Zdaniem Sądu I instancji brak świadomości, co do konieczności spełnienia warunku formalnego w postaci wniesienia odwołania w terminie liczonym od dnia pierwszego doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego, może być postrzegany w kategoriach zamykającego drogę do wniesienia odwołania. Pełnomocnikiem (obrońcą) w postępowaniu dyscyplinarnym może być wyłącznie policjant, adwokat lub radca prawny, a więc osoby posiadające szczególną wiedzę na temat zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego. W ocenie Sądu brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że z tego powodu organ dyscyplinarny został zwolniony z obowiązku pouczenia strony i jej pełnomocników o przysługujących środkach prawnych służących do wzruszenia orzeczenia dyscyplinarnego.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji [...] zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 267/14 w całości, domagając się uchylenia tego orzeczenia i oddalenia skargi.

Zaskarżonemu wyrokowi Komendant Wojewódzki Policji [...] zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 135 j ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pouczenie obwinionego zawarte w orzeczeniu dyscyplinarnym o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania było niepełne, gdyż powinno ono zawierać także pouczenie o sposobie liczenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy wskazane przepisy, zdaniem organu, nie nakładają na niego takiego obowiązku;

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, w której zaskarżone postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania nie naruszało prawa materialnego - art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, albowiem orzeczenie dyscyplinarne zawierało pouczenie zgodne z tym przepisem.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że w sprawie bezsporne są daty doręczenia skarżącej oraz jej obrońcom orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji. Dlatego termin do wniesienia odwołania należało liczyć od dnia doręczenia orzeczenia skarżącej, gdyż takie doręczenie nastąpiło najwcześniej. Ponieważ obaj obrońcy złożyli odwołania po upływie ustawowego terminu, to zgodnie z art. 135 k ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji [...], jako wyższy przełożony dyscyplinarny, postanowieniem zasadnie odmówił przyjęcia odwołania. Sąd I instancji niesłusznie zakwestionował orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], przyjmując, że z przepisu art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, oprócz obowiązku powiadomienia o prawie, okresie i trybie wniesienia odwołania, wynika także obowiązek pouczenia o sposobie obliczania terminu do złożenia odwołania. W sprawie podstawowym zagadnieniem jest kwestia zakresu pouczenia, o którym mowa w art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że orzeczenie dyscyplinarne musi zawierać pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] lutego 2014 r. zawierało takie niezbędne pouczenie. Informowało ono bowiem, że "Od niniejszego orzeczenia obwinionemu przysługuje prawo do wniesienia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji [...], w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia". Tymczasem Sąd I instancji stwierdził, że organ nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, gdyż w pouczeniu pominął wymogi zawarte w art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji. Orzeczenie dyscyplinarne rzeczywiście nie zawierało informacji o sposobie obliczania terminu do wniesienia odwołania. Jednakże obowiązek taki, wbrew stanowisku Sądu, wcale nie wynika z art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Zatem WSA we Wrocławiu dokonując odmiennej wykładni, działał wbrew treści tego przepisu. Art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji, reguluje zupełnie inną kwestię niż przepis art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.

Zdaniem organu wnoszącego skargę kasacyjną, art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jest przepisem regulującym obligatoryjne elementy orzeczenia i ustanawia on obowiązek organu, w tym wypadku obowiązek pouczenia obwinionego o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania. Przepis art. 135 f ustawy o Policji zawiera katalog praw i obowiązków obwinionego i jego obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym, a ust. 6 tego artykułu normuje sposób obliczania terminów w sytuacji, gdy obwiniony ustanowił obrońcę. Przepis dotyczy przy tym sposobu obliczania terminów dla wszelkich pism, w razie ich doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach. Przepis art. 135 f ust. 6 - w ocenie organu - nie jest w żadnym razie regulacją dotyczącą obligatoryjnych elementów orzeczenia dyscyplinarnego. Nie reguluje on kwestii trybu i terminu do wniesienia odwołania, lecz jest przepisem dotyczącym wyłącznie sposobu obliczania terminów w sytuacji, gdy obwiniony ustanowił obrońcę. Zatem przewidziane w art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania nie musi zawierać informacji o specyfice obliczania terminu w sytuacji, gdy obwiniony ustanowił obrońcę.

W związku z powyższym, w ocenie organu wnoszącego skargę kasacyjną, WSA we Wrocławiu dokonał błędnej, rozszerzającej wykładni art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, uznając, iż obowiązkowych elementów orzeczenia dyscyplinarnego, o których mowa w tym przepisie, należy poszukiwać dodatkowo w przepisie art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji. Takie stanowisko jest niesłuszne. Gdyby wolą ustawodawcy było to, żeby treść art. 135 j ust. 2 pkt 7 była odczytywana w taki sposób, jak to uczynił Sąd I instancji, to dałby temu wyraz poprzez dodanie treści nakazującej by w orzeczeniu dyscyplinarnym pouczać także o sposobie obliczania terminu, w takich przypadkach, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Skoro treść art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie jest tak skonstruowana, to tym samym pouczenie zawarte w orzeczeniu dyscyplinarnym Komendanta Miejskiego Policji [...] uznać należy za prawidłowe. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] zaskarżone postanowienie było zatem zgodne z prawem, a w konsekwencji brak było podstaw do uwzględnienia skargi złożonej na to postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Sformułowane w niej zarzuty naruszenia art. 135 j ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji należało uznać za nieusprawiedliwione. Organ skarżący kasacyjnie, przedstawiając takie zarzuty, starał się podważyć ocenę Sądu I instancji, że pouczenie strony o przysługującym jej środku zaskarżenia było niepełne i w związku z tym brak było podstaw do odmowy przyjęcia złożonego w jej imieniu odwołania. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu obowiązek informacyjny organu dyscyplinarnego ogranicza się do pouczenia wyłącznie o treści art. 135 k ust. 1 ustawy o Policji, natomiast nie obejmuje innych elementów, przewidzianych w innych przepisach ustawy, w tym w art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji. Takiego stanowiska oraz przytoczonej w tym zakresie argumentacji nie można podzielić. WSA we Wrocławiu trafnie bowiem zauważył, że zgodnie z art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jednym z obligatoryjnych elementów orzeczenia dyscyplinarnego jest pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania. Organ podejmując takie rozstrzygnięcie, zobowiązany jest zatem bezwzględnie przestrzegać tego nakazu i to niezależnie od tego czy obwiniony w postępowaniu dyscyplinarnym działa sam czy jest on reprezentowany przez obrońcę. W postępowaniu dyscyplinarnym policjantów fakt reprezentowania strony przez obrońcę, w tym profesjonalnego jej pełnomocnika, nie ogranicza obowiązków informacyjnych organu, a przede wszystkim nie zwalnia organu z powinności przekazania pełnych informacji pozwalających na realizację prawa do złożenia odwołania. Prawidłowe pouczenie co do przysługujących stronie środków zaskarżenia uznawane jest zawsze za jeden z kluczowych warunków przestrzegania praw strony w każdym postępowaniu.

Wśród podstawowych wymogów każdej czynności procesowej niewątpliwie mieści się konieczność jej dokonania w określonym terminie. Terminy do złożenia środków zaskarżenia mają charakter zawity, a zatem uchybienie tym terminom powoduje bezskuteczność czynności procesowej strony. Ustawodawca, aby zapewnić stronie realną ochronę w tym zakresie ustanowił obowiązek udzielenia jej przez właściwy organ prawidłowych informacji o dopuszczalności, terminie i sposobie złożenia stosownych środków zaskarżenia. W ustawie o Policji ustawodawca przewidując obowiązek zawarcia w orzeczeniu dyscyplinarnym takich informacji, nie wprowadził w tym zakresie żadnych wyjątków. Bezskuteczne jest więc powoływanie się przez organy na to, iż E. M. w postępowaniu dyscyplinarnym reprezentowana była przez profesjonalnych pełnomocników oraz że poprzednio, to jest w czasie przesłuchania strony, obwinioną i jej obrońcę pouczono już o treści art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji. Oczywistym jest, że adwokatom i radcom prawnym reprezentującym obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być znane przepisy ustawy o Policji, w tym regulacje odnoszące się do sposobu i terminu wnoszenia środków odwoławczych. Jednakże ustanowienie przez obwinionego takiego obrońcy nie zwalnia organu z obowiązku prawidłowego wykonania nakazu, o jakim mowa w art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Podobnie fakt wcześniejszego, w toku innych czynności procesowych przekazania danych o treści art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji, w żaden sposób nie może usprawiedliwiać nierzetelności organu w zakresie realizacji omawianego obowiązku informacyjnego.

Zauważyć ponadto należy, że w 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji postanowiono, że orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać "pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania". W przepisie tym ustawodawca nie zawarł odesłania do konkretnych przepisów ustawy, a tym samym nie ograniczył przedmiotowego pouczenia tylko do treści jednej czy dwóch jednostek redakcyjnych pragmatyki służbowej. W konsekwencji nie można zaaprobować stanowiska organu, że udzielając pouczenia, o jakim mowa w art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, organ może poprzestać wyłącznie na przekazaniu danych wynikających z art. 135 k ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Ma to istotne znaczenie, gdyż pierwszy z tych przepisów stanowi, że odwołanie przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Natomiast drugi przewiduje, że odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Zatem art. 135 k ust. 1 ustawy o Policji wskazuje jedynie długość okresu, w jakim dopuszczalne jest złożenie odwołania, a określając początek terminu do dokonania tej czynności odwołuje się ogólnie tylko do daty doręczenia kwestionowanego orzeczenia, bez sprecyzowania czy decydująca w tym zakresie powinna być data doręczenia orzeczenia obwinionemu czy jego obrońcy. Kwestie te przesądza dopiero regulacja zawarta w art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji, z której wynika, że jeżeli orzeczenie zostanie doręczone obwinionemu i jego obrońcy w różnym czasie, to termin zarówno dla obwinionego jak i jego obrońcy biegnie od daty wcześniejszego doręczenia.

W związku z tym jeszcze raz podkreślić należy, że pouczenie strony o przysługujących uprawnieniach, w tym uprawnieniu do złożenia środka zaskarżenia, powinno być rzetelne i wyczerpujące. W demokratycznym państwie prawa wszystkie organy powinny zapewnić realizację tej zasady w każdym postępowaniu. Pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania powinno więc precyzować także od jakiego konkretnie zdarzenia biegnie początek omawianego terminu. WSA we Wrocławiu trafnie zauważył, że udzielenie takiej informacji jest szczególnie istotne w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów. W postępowaniu tym ustawodawca wprowadził szczególne rozwiązania w zakresie otwarcia terminów do złożenia odwołania, odstępując od powszechnych zasad obowiązujących w tym zakresie w polskim porządku prawnym. Przyjął bowiem, że nawet wtedy, gdy strona reprezentowana jest przez obrońcę, to bieg omawianego terminu uwarunkowany jest datą wcześniejszego doręczenia, co nie musi pokrywać się z datą doręczenia kwestionowanego orzeczenia obrońcy obwinionego.

Dodać również należy, że norma prawna nie zawsze zawarta jest w jednej jednostce redakcyjnej określonego tekstu prawnego. Normę prawną rekonstruuje się z całokształtu przepisów prawnych. Punktem odniesienia dla określenia jej treści jest obowiązujący system prawny. Materią do kształtowania normy prawnej mogą być różne przepisy danej ustawy, a nawet przepisy innych ustaw, aktów wykonawczych oraz treść obowiązującej Konstytucji (pkt V ppkt 9 uzasadnienia wyroku TK z dnia 10 grudnia 2002 r., sygn. akt P 6/02, OTK-A 7/02/91). Z powyższych względów przyjąć należy, że treści klauzuli odwoławczej, o jakiej mowa w art. 135 j ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, nie można wyprowadzać jedynie z zapisów art. 135 k ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Należy mieć na uwadze także treść innych przepisów ustawy pozwalających na pełne zrekonstruowanie treści normy prawnej regulującej kwestie wymaganego pouczenia strony o przysługującym jej środku prawnym.

Dlatego trzeba podzielić stanowisko WSA we Wrocławiu, że pouczenie zawarte w orzeczeniu dyscyplinarnym było niekompletne i tym samym nie mogło ono prowadzić do skutków prawnych przyjętych przez organ II instancji, tj. do pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Bez wskazania zdarzenia otwierającego termin do wniesienia odwołania nie można uznać, by strona została w sposób pełny pouczona o przysługującym jej uprawnieniu. Bez znaczenia jest przekonanie organu, że skoro zdarzenie otwierające bieg terminu do wniesienia odwołania wynika wprost z art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji, to takich danych nie należało obejmować przedmiotowym obowiązkiem informacyjnym. Po pierwsze, informacja o terminie do wniesienia odwołania obejmuje zarówno dane o długości okresu, w jakim można złożyć ten środek zaskarżenia, jak i dokładną informację o zdarzeniu otwierającym bieg terminu do wniesienia odwołania. Dlatego nie można poprzestać jedynie na ogólnej informacji, że termin do wniesienia odwołania liczy się od daty doręczenia. Należy bowiem także sprecyzować, że chodzi tu o datę wcześniejszego doręczenia orzeczenia obwinionemu lub jego obrońcy. Po drugie, długość okresu do wniesienia odwołania także została wprost uregulowana w ustawie (art. 135 k ust. 1 ustawy o Policji). Mimo tego ustawodawca wprost ustanowił nakaz zawarcia w orzeczeniu dyscyplinarnym stosownego pouczenia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw nie mogła być uwzględniona. Dlatego, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.