Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 459/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 63
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] Prezydent M. [...], odmówił skarżącemu K. S. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej "uśr") w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną żoną J. S..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek w niniejszej sprawie wniesiony został w dniu [...] grudnia 2023 r., natomiast z dniem 1 stycznia 2024 r. weszły w życie zmiany w przepisach regulujących zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, dlatego z uwagi na treść art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 1429, dalej "uśw"), rozpatrując przedmiotową sprawę wziął pod uwagę zarówno dotychczasowe jak i nowe brzmienie art. 17 uśr. Biorąc pod uwagę przepisy uśr (w szczególności art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr) w brzmieniu do 31 grudnia 2023 r. oraz stan faktyczny sprawy, organ stwierdził, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia na dotychczasowych zasadach. W związku z tym – jak wskazał - skoro prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało do 31 grudnia 2023 r. zatem stosować należy nowe przepisy art. 17 uśr w brzmieniu od 1 stycznia 2024 r. Wobec tego organ mając na uwadze nowe brzmienie art. 17 uśr wskazał, że osoba nad którą sprawowana jest opieka ma ukończone 59 lat, zatem nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 1 uśr w nowym brzmieniu. Tym samym organ stwierdził, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania świadczenia zarówno na nowych jak i dotychczasowych zasadach.

Od powyższej decyzji skarżący, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 17 ust. 1b uśr poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.

W następstwie rozpatrzenia powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) we [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, że przepis którego naruszenie zarzucił skarżący (art. 17 ust. 1b uśr) nie stanowił podstawy decyzji odmownej. Odnosząc się zaś do przyjętej przez organ I instancji podstawy odmowy przyznania świadczenia wynikającej z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a uśr, SKO stwierdziło, że w okolicznościach sprawy, przepis ten nie mógł stanowić przeszkody w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego mężowi opiekującemu się niepełnosprawną żoną, mimo że nie legitymuje się on orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Regulacja ta – jak wskazało SKO – normuje bowiem przypadki, gdy o świadczenie pielęgnacyjne ubiega się osoba spełniająca kryteria wskazane w art. 17 ust. 1 uśr, niebędąca sprawnym małżonkiem zobowiązanym w pierwszej kolejności do alimentacji. Niemniej jednak, organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach sprawy decyzja odmowna jest zasadna z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr (w brzmieniu do 31 grudnia 2023 r.), a ponadto z uwagi na brak wykazania przesłanki rezygnacji z zatrudnienia (niepodejmowania zatrudnienia) w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. SKO wskazało przy tym, że z akt sprawy wynika, że skarżący ma ustalone prawo do emerytury z ZUS, a w toku postępowania podczas wywiadu środowiskowego poinformował jedynie o zawieszeniu wypłaty emerytury od grudnia 2023 r., nie przedkładając jednak na tę okoliczność dokumentu urzędowego. Przy czym, zdaniem SKO, nawet zawieszenie pobierania emerytury, nie niweczy tego, że prawo do emerytury zostało ustalone, co uniemożliwia przyznanie skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Organ II instancji podkreślił również, że ustawodawca nie przewidział na gruncie przepisów możliwości wyboru pomiędzy świadczeniem emerytalnym, a świadczeniem pielęgnacyjnym. Ponadto odnośnie związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad żoną, SKO zaznaczyło, że skarżący od [...] października 2019 r. posiada uprawnienia emerytalne, a akta sprawy nie wskazują by w trakcie pobierania świadczenia emerytalnego był aktywny zawodowo. Przy czym, jak podkreśliło, żona skarżącego orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności uzyskała dopiero [...] listopada 2023 r. W tych okolicznościach, jak wskazało SKO, nie można zatem uznać, że nastąpiła rezygnacja / niepodejmowanie przez skarżącego zatrudnienia celem sprawowania opieki nad żoną, gdyż w nastąpiła to wobec uprawnienia do emerytury, w trakcie pobierania której skarżący nie był aktywny zawodowo. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na poprodukcyjny wiek skarżącego bez aktywności zawodowej w trackie pobierania emerytury, przemawiający za tym, że w okolicznościach sprawy nie można mówić by skarżący zrezygnował z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad żoną. SKO zaznaczyło także, że sam fakt sprawowania opieki nie jest wystarczający dla przyznania wnioskowanego świadczenia. Odnośnie zaś uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego w świetle przepisów uśr od dnia 1 stycznia 2024 r. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że z uwagi na wiek osoby niepełnosprawnej w sprawie nie zachodzą przesłanki uprawniające do niego skarżącego.

Na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia obydwu wydanych w sprawie decyzji i zarzucając naruszenie:

- art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że między rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem przez stronę skarżącą zatrudnienia nie występuje związek przyczynowy;

- art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr poprzez poprzestanie na literalnej wykładni tego przepisu i uznanie, że uprawnienie strony do emerytury uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący przed złożeniem wniosku o przedmiotowe świadczenie zawiesił wypłatę emerytury. Wobec tego nie zachodzi w jego ocenie negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. Podkreślił przy tym, że brak decyzji potwierdzającej ten fakt mógł zostać uzupełniony wezwaniem strony do jej przedłożenia, czego organ w sprawie nie uczynił, uznając, że nawet po zawieszeniu przysługującego stronie prawa do emerytury, nie będzie możliwe przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto w zakresie stwierdzonego przez SKO braku związku pomiędzy rezygnacją zatrudnienia, a opieką nad żoną, skarżący wskazał, że to na dzień złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego należy oceniać spełnienie przesłanki związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem opieki, w związku z czym biorąc pod uwagę czasochłonność opieki na dzień złożenia przedmiotowego wniosku organ powinien na ten czas oceniać spełnienie przesłanki związku przyczynowego, a nie zaś brać pod uwagę sytuację przeszłą, gdy do rezygnacji z zatrudnienia dojść mogło z innych przyczyn niż sprawowanie opieki.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż rozstrzygnięcie to - pomimo częściowo błędnego uzasadnienia – jest zasadne, a tym samym że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa zainicjowana została wnioskiem złożonym dnia [...] grudnia 2023 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uregulowanego na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga zatem, że – wobec zmiany stanu prawnego od dnia 1 stycznia 2024 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym - w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne złożonego skutecznie przed dniem 1 stycznia 2024 r. organy rozpatrując ten wniosek po 1 stycznia 2024 r. zobowiązane są ustalić, czy wnioskodawca spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego określone w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. (art. 63 ust. 1 uśw). Przepis art. 63 ust. 1 uśw stanowi bowiem, że w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że przepisy dotychczasowe należy stosować w odniesieniu do wnioskodawców, którzy do dnia 31 grudnia 2023 r. złożyli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i spełnili określone w ustawie przesłanki jego przyznania z uwzględnieniem art. 24 ust. 2 uśr (patrz wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 389/24; wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 398/24 – dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Zgodnie zaś z przepisem art. 24 ust. 2 uśr, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury od miesiąca, w którym strona przedstawi organowi decyzję o wstrzymaniu jej wypłaty (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2813/20; NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20; NSA z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1983/20 – dostępne jw.).

W niniejszej sprawie, w następstwie wydania zaskarżonej decyzji przez SKO, sporne były wyłącznie dwie kwestie, które w ocenie skarżącego organ odwoławczy niezasadnie uznał za stanowiące przeszkodę dla przyznania mu świadczenia – tj.: okoliczność posiadania przez skarżącego prawa do emerytury (przesłanka negatywna z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr) oraz kwestia zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z zatrudnienia / niepodejmowaniem pracy zawodowej, a sprawowaną opieką nad niepełnosprawną żoną (przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1 uśr).

Przepisy materialnoprawne ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu do dnia 1 stycznia 2024 r., które mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie to przede wszystkim art. 17 ust. 1, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie zaś z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, lub świadczenia pieniężnego przyznanego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia.

Na gruncie przytoczonego przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr wskazać należy, iż Sąd nie podziela stanowiska SKO, że posiadanie prawa do emerytury stanowi bezwarunkową przesłankę od odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Prawidłowa prokonstytucyjna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr przemawia bowiem za możliwością dokonania przez osobę uprawnioną wyboru jednego ze świadczeń konkurencyjnych: pielęgnacyjnego bądź emerytalno-rentowego, co osoba uprawniona może zrealizować poprzez złożenie do organu emerytalnego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury, skutkującego wstrzymaniem wypłaty emerytury począwszy od miesiąca, w którym zostanie wydana decyzja o wstrzymaniu jej wypłaty. Pomimo że emerytura jest prawem niezbywalnym, uznać należy, że jej zawieszenie i wstrzymanie wypłaty prowadzi do eliminacji negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 1464/23; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 1085/23 – dostępne jw.).

Jednocześnie jak podkreślono powyżej, biorąc pod uwagę treść art. 24 ust. 2 uśr, w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się począwszy od miesiąca, w którym strona przedstawi organowi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury. W tym wypadku więc, dla możliwości uzyskania i przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, znaczenie ma nie moment złożenia wniosku o zawieszenie emerytury, czy nawet uzyskania przez stronę decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury, lecz moment przedłożenia do organu pomocowego decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury. To bowiem przedłożenie do organu pomocowego decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury stanowi dla organu pomocowego konieczny warunek stwierdzenia, że negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr została wyeliminowana, co tym samym stwarza możliwość przyznania wnioskodawcy przez organ prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca w którym strona przedstawi organowi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury, a więc od momentu w którym zaistniała możliwość ustalenia przez organ, że w sprawie nie występuje negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr i że tym samym istnieje możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia.

Sąd mając więc powyższe na uwadze i dokonując analizy akt administracyjnych uznał, że w sprawie zaistniały zatem podstawy do odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (choć z innego względu niż sama okoliczność ustalenia skarżącemu prawa do emerytury na którą wskazało SKO). Dostrzec należy bowiem, że w okolicznościach sprawy przed dniem 31 grudnia 2023 r. nie została wyeliminowana przez skarżącego przed organem przesłanka negatywna z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. Skarżący, mający od 2019 r. ustalone prawo do emerytury (co potwierdzają akta administracyjne), nie przedłożył bowiem przed dniem 31 grudnia 2023 r. do organu pomocowego decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury, a jedynie wskazał na jej zawieszenie w miesiącu grudniu 2023 r. Samo oświadczenie o zawieszeniu emerytury nie może być jednak utożsamiane ze złożeniem do organu pomocowego decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury. To w gestii strony pozostaje wola skorzystania z określonego uprawnienia, które w okolicznościach sprawy związane jest z koniecznością nie tylko zawieszenia emerytury (złożenia wniosku o zawieszenie emerytury), ale i przedłożenia do organu pomocowego decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty. Przyjąć należy zatem, że do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało, gdyż do tego dnia skarżący nie wyeliminował przed organem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, jako że skarżący do tego dnia nie przedłożył organowi decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury. Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznaje się od miesiąca przedłożenia organowi wniosku wraz z kompletną dokumentacją – a więc w rozpoznawanym przypadku związanym z rezygnacją z emerytury, od miesiąca w którym skarżący przedstawi organowi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury, bez której niemożliwym jest wydanie decyzji pozytywnej, a więc decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne. Tego jednak skarżący – i to reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który winien być świadomy konieczności przedłożenia do organu decyzji eliminującej przesłankę negatywną - nie uczynił przed dniem 31 grudnia 2023 r. Decyzji wstrzymującej skarżącemu wypłatę emerytury nie ma bowiem w aktach administracyjnych, a ponadto okoliczność jej nieprzedłożenia do organu potwierdził w istocie na gruncie skargi pełnomocnik skarżącego. Jednocześnie wskazać należy, że nawet zarzucona w skardze okoliczność braku wezwania przez organ skarżącego do przedłożenia decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury, nie może wpłynąć na ocenę legalność odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia, skoro w sprawie wymagającej rezygnacji z emerytury, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może zostać ustalone począwszy od miesiąca, w którym strona przedstawi organowi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury, co w okolicznościach niniejszej sprawy oznacza, że nie jest już możliwe powstanie tego prawa przed dniem 31 grudnia 2023 r.

Wobec powyższego wskazać należy, że w niniejszej sprawie do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało, gdyż do tej daty wobec braku przedłożenia organowi pomocowemu decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury nie została wyeliminowana negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, a tym samym nie został spełniony konieczny warunek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto wskazać należy, co zaakcentowano powyżej, że nawet w przypadku ponownego procedowania wniosku i ustalenia przez organy, że skarżący spełnia wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i po przedłożeniu przez niego decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury - prawo do świadczenia pielęgnacyjnego mogłoby być ustalone począwszy od miesiąca w którym strona przedstawi organowi taką decyzję (zob. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2813/20 – dostępny jw.), co w sposób oczywisty musiałoby nastąpić po 31 grudnia 2023 r.

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że do przedmiotowej sprawy nie mogłyby znaleźć zastosowania dotychczasowe przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. w brzmieniu sprzed nowelizacji, lecz uregulowania obowiązujące od dnia 1 stycznia 2024 r. W ich zaś świetle, okoliczność że osoba niepełnosprawna wymagająca opieki jest osobą pełnoletnią, co ma miejsce w niniejszej sprawie, stanowi przesłankę negatywną dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Wobec powyższego Sąd zobligowany był do uwzględnienia wskazanej zmiany stanu prawego w zakresie zasad przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, która nastąpiła od dnia 1 stycznia 2024 r. oraz w konsekwencji poczynionych uwag do wzięcia pod uwagę braku możliwości zastosowania w sprawie art. 63 ust. 1 uśw.

Skoro możliwość zastosowania przepisów uśr w brzmieniu dotychczasowym uniemożliwiło w sprawie samo już tylko niewyeliminowanie przez skarżącego przed organem przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr przed dniem 31 grudnia 2023 r. – niecelowym jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów związanych z drugą z przesłanek negatywnych, która w ocenie SKO zachodziła po stronie skarżącego – tj. kwestii brak istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a sprawowaną opieką. We wskazanych okolicznościach sprawy, kwestia ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, skoro brak możliwości przyjęcia, że w sprawie powstało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 31 grudnia 2023 r. wynika już z samego faktu braku przedłożenia w tym terminie do organu pomocowego decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury.

W tym stanie rzeczy, uznając że w sprawie prawidłowo odmówiono skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo nieprawidłowego uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddalaniu wniesionej w sprawie skargi.