Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 961/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, art. 6 ust. 4, art. 18 ust. 5 lit. b, art. 92 ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, 77 par. 1, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 24 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 5 lit b), art 92 ust 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., nazywanej dalej u.t.d.), lp. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania M. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. (nazywanego dalej skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] września 2009 r. o godz. 10:38 w K., na ulicy [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd kierowany był przez M. W., który wyjaśnił, iż w momencie rozpoczęcia kontroli przebywał w pojeździe z włączonym terminalem w oczekiwaniu na zlecenie przewozu osób. W kontrolowanym pojeździe znajdowała się kasa fiskalna.

Do kontroli kierowca okazał: wypis Nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej na rzecz przedsiębiorcy M. P., zaświadczenie o zatrudnieniu, z którego wynikało, iż kierowca jest zatrudniony u skarżącego od dnia [...] maja 2009 r., cennik za wykonywane usługi przewozu oraz raport dobowy z dnia [...] września 2009 r.

Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu, z której wynika, że na tylnym zderzaku pojazdu umieszczono adres domeny intrnetowej www.[...] W trakcie przeprowadzanej kontroli inspektor transportu drogowego zatelefonował na numer telefonu "[...]", którego cyfry wchodziły w skład znaków składających się na adres podanej powyżej domeny internetowej. Wybranie podanego numeru telefonu pozwoliło inspektorowi transportu drogowego ustalić, iż pod wspomnianym numerem można złożyć zlecenie na wykonywanie transportu okazjonalnego osób. Powyższą okoliczność potwierdził kierowca pojazdu przesłuchany w charakterze świadka, który wyjaśnił, że zamawianie kursów następuje na umieszczony na pojeździe numer telefonu. Kierowca zeznał również, że jest zatrudniony w przedsiębiorstwie skarżącego na stanowisku kierowcy na czas nieokreślony. Podczas kontroli przedstawił zaświadczenie o zatrudnieniu z dnia [...] czerwca 2009 r. Kierowca podał, że w dniu [...] września 2009 r. wykonywał przejazd pojazdem marki [...] z włączonym terminalem, po zakończonym kursie, którego zleceniodawcą był skarżący. W dniu kontroli wykonał trzykrotnie zarobkowy przewóz osób (trzy kursy) na łączną kwotę 40 złotych, co potwierdził okazany raport dobowy z kasy fiskalnej. Zlecenia kierowca otrzymał na terminal zamontowany w kontrolowanym pojeździe. Opłaty za kursy naliczane były według przejechanych kilometrów na podstawie programu nawigacyjnego "A." z zaznaczoną opcją typu trasy: krótka zgodnie z cennikiem.

Zeznania świadka zostały utrwalone w protokole przesłuchania świadka z dnia [...] września 2009 r.

Ustalenia poczynione przez kontrolujących inspektorów zostały odnotowane w protokole kontroli z dnia [...] września 2009 r. Nr [...], który został podpisany przez kierującego pojazdem bez zastrzeżeń.

Pismem z dnia [...] września 2009 r. skarżący został zawiadomiony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego.

W toku prowadzonego postępowania skarżący pismem z dnia [...] października 2009 r. złożył wyjaśnienia do protokołu kontroli z dnia [....] września 2009 r., wskazując, że nazwa I., adres strony internetowej, który został zinterpretowany jako numer telefonu oraz pozostałe oznaczenia nie należą do firmy G. lecz do innego podmiotu, z którym skarżący podpisał umowę o współpracy. Powołując się na interpretacje Ministerstwa Infrastruktury (znak: [...]) oraz Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w K. (znak: [...]) skarżący podkreślił, że umieszczenie na pojeździe reklam innych podmiotów gospodarczych nie stanowi naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

W wykonaniu wezwania organu z dnia [...] października 2009 r. do przedstawienia umowy zawartej z przedsiębiorstwem I., skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. wyjaśnił, że "I." nie jest firmą, a jedynie marką (znakiem towarowym) należącym do spółki F., ul. [...], [...] K., NIP [...]. Do ww. pisma skarżący dołączył kopię wydanego przez Urząd Patentowy RP potwierdzenia, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. przyjęto, zgłoszony przez F., wniosek w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy i. oznaczonego numerem [...]. Skarżący przedstawił również kopię umowy o współpracy zawartej w dniu [...] maja 2009 r. pomiędzy G. (przewoźnikiem) a spółką F. (nazywanej na potrzeby umowy centralą). Z treści umowy wynikało, iż centrala zobowiązała się do przekazywania zleceń na przewóz osób droga radiową na odbiorniki zamontowane w pojazdach przewoźnika. Przewoźnik zaś zobowiązywał się do przewiezienia klienta zgodnie z treścią zlecenia za kwotę ustaloną przez centralę oraz umieszczenia oznaczenia reklamowe centrali na pojazdach wykonujących transport osób.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w oparciu o przepisy art. 92 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy.

Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że kontrolowany pojazd jest użytkowany przez G. i jest zgłoszony do licencji na przewóz osób nr [...] wydanej na rzecz skarżącego. Natomiast oznaczenia na samochodzie czyli adres domeny internetowej www.[...] oraz (zgłoszony do ochrony w Urzędzie Patentowym) znak firmowy "I." należą do spółki F. Zatem, numer telefonu, na który powołał się inspektor kontrolujący pojazd jest ciągiem znaków stanowiących część tej domeny. Domena internetowa jako taka nie jest "nazwą, adresem, lub telefonem przedsiębiorcy" czyli nie jest zakazana przez ustawę. Zdaniem skarżącego, dowolne wybieranie cyfr lub liter z domeny internetowej, a następnie ich wykorzystywanie jako numeru telefonu jest nadinterpretacją informacji zawartych w domenie. Utożsamienie domeny internetowej z numerem telefonu i tak pozostaje obojętne dla sprawy, gdyż podany przez inspektorów numer telefonu nie należy do skarżącego (kontrolowanego przewoźnika) lecz do spółki F., z którą skarżący podpisał umowę o współpracy, zobowiązując się do umieszczania oznaczeń reklamowych należących do F. na pojazdach wykonujących transport drogowy osób.

Skarżący podkreślił, że art. 18 pkt.5 lit. b) u.t.d. odnosi się wyraźnie tylko do oznaczeń przedsiębiorcy wykonującego przewozy okazjonalne, natomiast oznaczenia na kontrolowanym pojeździe należały do innego przedsiębiorcy, który nie posiada licencji na przewóz osób i nie wykonuje usług transportowych. Zdaniem skarżącego, konsekwencją uznania niezgodności takich oznaczeń z art. 18 pkt.5 lit. b) u.t.d. byłby zakaz umieszczania na pojazdach oznaczeń jakiegokolwiek przedsiębiorcy łącznie z producentem pojazdu którym jest wykonywany przewóz okazjonalny.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 5 lit. b) oraz art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] września 2009 r. kontroli pojazdu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w toku czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej stronie, zaś w pojeździe zamontowana była kasa fiskalna. Na podstawie powyższych okoliczności stwierdzono, że w dniu kontroli wykonywano przewóz okazjonalny osób.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przyjął również, że na drzwiach bocznych pojazdu umieszczony był napis www.[...]. W trakcie czynności kontrolnych wykonano niezbędną dokumentację fotograficzną zatrzymanego pojazdu, zaś przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że pod numerem telefonu umieszczonym na pojeździe można było zamówić usługę przewozu.

Odnosząc się do zarzutu strony o błędnym założeniu, że umieszczony na drzwiach pojazdu ciąg znaków www.[...] stanowi numer telefonu przedsiębiorcy, a nie nazwę domeny internetowej, organ odwoławczy stwierdził, że dołączenie cyfr do umieszczonych na drzwiach pojazdu znaków graficznych, nie zmieni charakteru podanego ciągu cyfr jako numeru telefonu, pod którym można zamówić usługę przewozu osób.

Zdaniem organu, wskazane okoliczności potwierdzają, że naruszony został zakaz wymieniony w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., zaś decydujące dla przyjętej oceny było kryterium "dostępności" usługi pod wskazanym na pojeździe numerem telefonu. Bez znaczenia pozostała kwestia, że numer telefonu należy do innego niż skarżący przedsiębiorcy pośredniczącego jedynie w wykonywaniu usługi przewozowej.

Bezspornym jest, że umieszczony na pojeździe numer telefonu służyć miał bezpośrednio prowadzonej przez przewoźnika działalności gospodarczej i upodabniał jego pojazd do pojazdów przewoźników wykonujących transport drogowy osób taksówką. Omawiany stan faktyczny jest sankcjonowany, zgodnie z przepisem lp. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych.

Organ odwoławczy zauważył również, że w przesłanych przez stronę kopiach opinii prawnych udzielonych w omawianym zakresie przez Ministerstwo Infrastruktury - Departament Prawny (pismo z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...]) oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (pismo z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...]) nie ma odniesienia do stanu faktycznego w postaci umieszczenia na pojeździe oznaczeń przedsiębiorcy (nazwy i numeru telefonu) bezpośrednio związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wykonywania przewozów okazjonalnych osób lub pośredniczącego w uzyskiwaniu zleceń na wykonywanie tych przewozów.

W ocenie organu odwoławczego, zakaz umieszczania na pojeździe elementów wymienionych w art. 18 ust. 5 lit b) u.t.d. dotyczy również numeru telefonu oraz nazwy przedsiębiorcy, który nie wykonuje bezpośrednio przewozu osób, ale pośredniczy w prowadzeniu tej działalności, przyjmując zlecenia na ich wykonywanie i przekazując je drogą radiową do przewoźników. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zgodził się z tezą skarżącego, że taka interpretacja prowadzić będzie do zakazu umieszczania na pojeździe nazw wszystkich przedsiębiorców, gdyż wykładania celowościowa - funkcjonalna omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że zakazane jest umieszczanie na pojeździe oznaczeń podmiotów bezpośrednio związanych ze świadczonymi usługami przewozowymi. Interpretacja taka w żadnym razie nie prowadzi natomiast do wniosku o niedopuszczalności umieszczania na pojeździe nazw producentów samochodów (np. F. czy A.), jak wywodzi skarżący.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niedostateczne określenie przedmiotu sprawy,

2. prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit b) u.t.d., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określony ww. przepisem zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz numerem telefonu przedsiębiorcy, obejmuje umieszczanie na pojeździe oznaczeń także innego przedsiębiorcy niż ten, który wykonuje okazjonalny przewóz osób pojazdem, na którym oznaczenie umieszczono,

3. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także przyjęcie bez zebrania stosownych dowodów, jak również z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, że na kontrolowanym pojeździe umieszczono numer telefonu i nazwę przedsiębiorcy, nie zaś adres domeny internetowej, jak również, iż wyodrębniony z adresu tej domeny ciąg cyfr stanowi numer telefonu, a nadto że pod numerem tym można zamówić usługę przewozową świadczoną przez stronę,

4. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że decyzja ta obciążona była uchybieniami opisanymi wyżej w pkt 1 oraz pkt 2.

Cytując treść art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., skarżący podał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zakres zarzucanych stronie naruszeń, co prowadzi do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Stan faktyczny sprawy sprowadza się do ustalenia, że na skontrolowanym pojeździe umieszczono napis "www.[...]". Skarżący podkreślił, że cytowanie przez organ w całości art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. uniemożliwia ustalenie, które ze znamion deliktu określonego ww. przepisem było podstawą nałożenia kary. Skarżący zauważył, że uzasadnienie decyzji w większości odnosi się do kwestii numeru telefonu, ale jednocześnie wymienia się w niej wszystkie bądź większość naruszeń wymienionych w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

Taka sytuacja nie pozwala na jednoznaczne określenie rodzaju naruszenia przypisywanego stronie w postępowaniu, a tym samym jego przedmiotu. Wskazane naruszenie powinno zatem skutkować uchyleniem decyzji obu instancji.

Strona wskazała również na nieprawidłową wykładnię art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., która uniemożliwia stwierdzenie, czy wspomniany przepis zabrania jedynie umieszczania na pojeździe oznaczeń przedsiębiorcy wykonującego przewóz okazjonalny tym pojazdem, czy również oznaczeń innego przedsiębiorcy, w tym podmiotu, który nie wykonuje przewozów okazjonalnych, ani nie prowadzi działalności regulowanej przepisami ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem skarżącego, wykładnia językowa cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że przewidziany w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń dotyczy wyłącznie oznaczeń przedsiębiorcy, który przy użyciu tego właśnie pojazdu wykonuje przewóz okazjonalny. Jednocześnie wspomniany zakaz obejmuje dane osobowe podmiotu - przewoźnika okazjonalnego – świadczącego usługi transportowe. Rozszerzenie istniejących zakazów wymagałoby innej formuły przepisu. Na poparcie zasadności prezentowanego stanowiska strona odwoła się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 235/09.

Skarżący potwierdził, że na skontrolowanym pojeździe umieszczono oznaczenie: www.[...], jednakże za niezasadne uznał zrównanie tego oznaczenia z numerem telefonu, gdyż oznaczenie www.[...] ma postać adresu domeny internetowej, nie zaś numeru telefonu i z zamiarem wykorzystania adresu internetowego zostało umieszczone na pojeździe.

Skarżący zauważył, że ustawa o transporcie drogowym nie normuje zagadnienia posługiwania się adresami internetowymi jako oznaczeniami pojazdów. Zatem, fakt, że domena zawiera kwestionowany przez organy ciąg cyfr nie upoważnia do zakazywania jej stosowania.

Adres domeny internetowej stanowi jednorodną treść, której atomizowanie nie znajduje podstaw w obowiązującym prawie. Wyodrębnianie z niej poszczególnych elementów świadczy o naruszeniu art. 77 § 1 k.p.a. Nie można znaleźć uzasadnienia także do ingerencji w sposób nazywania adresów stron internetowych.

Nadto, pomimo wyodrębnienia z ww. adresu domeny ciągu cyfr stanowiących numer telefonu, organy administracji nie ustaliły, czy numer taki rzeczywiście istnieje i czy jest aktywny oraz nie wskazały przedsiębiorcy, do którego miałby on należeć.

Wprawdzie w protokole kontroli stwierdzono, że inspektor transportu drogowego wykonał telefon na numer: [...] i uzyskał połączenie z przedsiębiorcą I., jednakże nie wiadomo, w jakim trybie dokonano tej czynności i nie ustalono, czy faktycznie istniała możliwość złożenia w ten sposób zamówienia na wykonanie przewozu przez stronę. Skarżący zarzucił, że nie doszło do przesłuchania w charakterze świadka funkcjonariusza Inspekcji, który sporządzał protokół w związku z wykonanym połączeniem telefonicznym.

Skarżący podkreślił, że oznaczenie umieszczone na kontrolowanym pojeździe nie zawiera nazwy jakiegokolwiek przedsiębiorcy, w tym nazwy pod jaką strona prowadzi działalność G.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał w całości argumentację przedstawiona w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. P. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, nakładając karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych, organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] września 2009 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z telefonem przedsiębiorcy, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Przewóz był wykonywany przez pracownika strony, zatrudnionego na stanowisku kierowcy w przedsiębiorstwie G., na co wskazuje zaświadczenie o zatrudnieniu z dnia [...] czerwca 2009 r.

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Według ustaleń organów dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżący posiadał licencję Nr [...], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...]). Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zatem, skarżący miał obowiązek przestrzegania zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., w myśl którego przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, które dopuszczalne są w przypadku taksówek, stosownie do treści § 24 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262 ze zm.).

Podzielając pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 194/10 oraz z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 353/10 należy podkreślić, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w cytowanym przepisie wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji, a mianowicie, że na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres albo jego telefon.

W przedmiotowej sprawie na skontrolowanym pojeździe umieszczono adres domeny internetowej www.[...]. Dla wydanego rozstrzygnięcia decydujące znaczenie ma fakt, iż po wyodrębnieniu z adresu internetowego www.[...] zawartego w nim ciągu liczb [...] i po wybraniu ich jako numeru telefonu można było zamówić usługę transportową polegającą na przewozie osób. Wskazaną okoliczność potwierdzają ustalenia zawarte w protokole kontroli, jak również zeznania przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy zatrzymanego do kontroli pojazdu, który podał, że zamówienie kursu następowało poprzez wybranie numeru telefonu umieszczonego na pojeździe (protokół przesłuchania świadka z dnia [...] września 2009 r.). Poczynione przez organy ustalenia potwierdziły zatem kwestię zasadniczą, tj. rzeczywistą możliwość złożenia zamówienia pod numerem telefonu zawartym w adresie internetowym. W tym stanie rzeczy bez znaczenia pozostaje fakt, iż numer telefonu zawarty w domenie internetowej nie był zarejestrowany na rzecz skarżącego, co zostało podkreślone w uzasadnieniu skargi, gdyż dla oceny wystąpienia przesłanki z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., istotny był zamiar w jakim numer ten został umieszczony na pojeździe wśród innych znaków. Cel jego umieszczenia wyjaśniają treści dwóch umów, w tym umowy o świadczeniu usług ISDN [...] dla klientów biznesowych zawarta pomiędzy T. S.A. a spółką F. z siedzibą w K., z której treścią Sąd zapoznał się w związku z wydanym wyrokiem w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 790/10, w której stroną skarżącą był M. P., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą G., zaś przedmiotem kontroli była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na podstawie art. 18 ust. 5 lit b), art 92 ust 1 i ust. 4 u.t.d. karę pieniężną w kwocie 5000 złotych. Na podstawie umowy o świadczeniu usług ISDN [...] dla klientów biznesowych spółka F. korzystała z dostępu ISDN o numerze [...]. Klienci mogli pod tym numerem zamówić usługę przewozu, na co zwrócił uwagę kierowca w protokole przesłuchania świadka z dnia [...] września 2009 r. Zgłoszone zamówienia były przekazywane przez spółkę F. skarżącemu. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści umowy o współpracy z dnia [...] maja 2009 r. zawartej pomiędzy G. M. P. (zwanego na potrzeby powyższej umowy przewoźnikiem) a spółką F. (zwaną na potrzeby umowy centralą). Zgodnie z jej postanowieniami centrala - F. - zobowiązywała się do przekazywania zleceń na przewóz osób drogą radiową na odbiorniki zamontowane w pojazdach przewoźnika – skarżącego – który zobowiązał się do należytego wykonania przekazanego zlecenia, tj. przewiezienia klienta zgodnie z treścią zlecenia za kwotę ustaloną przez centralę.

Treść umów wyraźnie wskazuje, iż umieszczony na pojeździe numer telefonu miał umożliwiać pozyskiwanie klientów, celem zarobkowego świadczenia usług przewozu osób.

Wykonując postanowienia umowy o współpracy, skarżący rzeczywiście umieścił na pojazdach, którymi zamierzał wykonywać transport osób oznaczenia reklamowe centrali w postaci napisu www.[...], co potwierdza dokumentacja fotograficzna zgromadzona w aktach administracyjnych sprawy, jednakże była to jedynie jedna z kilku funkcji jaką sporny napis miał spełnić. Zatem podnoszona w skardze kwestia umieszczenia na pojeździe oznaczenia reklamowego centrali, którego nazwa nie pokrywa się z nazwą przedsiębiorcy nie ma znaczenia dla przyjętego rozstrzygnięcia, gdyż jak wskazano na wstępie decydująca jest faktyczna rola tego oznaczenia czyli możliwość złożenia zamówienia pod widocznym dla klienta numerem telefonu.

Art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. wyraźnie stanowi, iż podmiot wykonujący przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób ma zakaz umieszczania w pojeździe oznaczeń z numerem telefonu przedsiębiorcy. Nie jest przy tym wskazane, że zakaz ten dotyczy wyłącznie telefonu przewoźnika wykonującego transport, gdyż jego umieszczenie należy wiązać bezpośrednio z charakterem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności oraz z faktem, na ile umieszczenie takiego elementu upodobni pojazdy, przy pomocy których świadczone są usługi transportowe do tzw. taxówek.

Reasumując należy stwierdzić, że przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] września 2009 r. przez skarżącego z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy.

Organy obu instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.9 pkt 2 załącznika do u.t.d., nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto, należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zarzucane przez stronę nieścisłości w zaskarżonej decyzji w związku z brakiem jednoznacznego wskazania rodzaju naruszenia przewidzianego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nie miały wpływu na prawidłowość wydanego przez organ rozstrzygnięcia i podanego uzasadnienia. Skarżący już na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli wiedział o stawianym mu zarzucie polegającym na możliwości zlecenia usługi przewozowej przy pomocy umieszczonego na obydwu bokach pojazdu numeru telefonu. Protokół kontroli (podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń) stanowił załącznik do doręczonego skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.