Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1444/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 24, art. 48 ust. 1, art. 3 pkt 10
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 892/10 w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 892/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K.C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 104 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], którą nakazano A. i K.C. dokonanie rozbiórki budynku magazynowego o wymiarze 8,00 x 30,00 m usytuowanego w O. przy ul. [...] na działce nr [...].

Rozstrzygnięcie powyższe oparto na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Rozpatrując sprawę po raz kolejny na skutek kilkakrotnego uchylania decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) orzekł o nakazie rozbiórki budynku magazynowego o wymiarze 8,00 x 30,00 m usytuowanego w O. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej określone w art. 48 ust. 2 powyższej ustawy, ponieważ wzniesienie budynku magazynowego jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. A skoro legalizacja samowoli budowlanej nie jest możliwa, to obowiązkiem organu jest zastosowanie normy art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i nakazanie rozbiórki tego obiektu. Wskazano także, że w sprawie nie ustalono, by przedmiotowy obiekt zmieniał swoje położenie.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli inwestorzy podnosząc, że przedmiotowy obiekt magazynowy stanowi blaszak istniejący od początku lat dziewięćdziesiątych i jest wykorzystywany wyłącznie do magazynowania materiałów budowlanych i sprzętu budowlanego wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. W opinii skarżących przedmiotowy obiekt musi być traktowany jako obiekt zaplecza budowy, posadowiony legalnie na podstawie art. 29 ustawy Prawo budowlane i wykorzystywany do planowanej rozbudowy zakładu. Dodatkowo skarżący wnieśli o wycofanie przez organy nadzoru budowlanego zgłoszenia o możliwości popełnienia przestępstwa określonego w art. 90 ustawy Prawo budowlane.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że przedmiotowy budynek magazynowy o wymiarach 8,00 x 30,00 m, pomimo iż nie jest trwale związany z gruntem, stanowi obiekt budowlany, dla wzniesienia którego niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. W szerokim uzasadnieniu wyjaśnił również, że obiekt ten nie jest obiektem tymczasowym w rozumieniu art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane jak i nie stanowi zaplecza budowy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 24 tej ustawy.

Wobec braku powyższej decyzji niezbędne było wszczęcie postępowania, o jakim mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane. W dalszej kolejności Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przyznał rację organowi I instancji, iż uchwalenie w dniu 28 kwietnia 2005 r. miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego spowodowało niedopuszczalności legalizacji obiektu z tego powodu, że nie stanowi on rozbudowy ani modernizacji legalnie istniejącego budynku. Brak możliwości legalizacji spornego obiektu spowodował z kolei, że organ był obowiązany do wydania decyzji nakazującej jego rozbiórkę. Podkreślono, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przedmiotowy budynek magazynowy stanowi w istocie magazyn, nie zaś zaplecze budowy i jest posadowionym na innej działce, niż działka, na której rozbudowuje się zakład skarżących. Dodatkowo wskazano, że kara, o której mowa w art. 90 ustawy Prawo budowlane ma charakter niezależny od postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K.C., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W treści skargi podtrzymał zarzut, że przedmiotowy obiekt magazynowy stanowi obiekt tymczasowy – zaplecze budowy. Podkreślono również, że obiekt ten zostanie rozebrany po fizycznym zakończeniu budowy, która przeciąga się z uwagi na przewlekłość działań właściwych organów administracji oraz podniesiono, że organy wadliwie uznały, iż inwestorami przedmiotowego obiektu magazynowego są A. i K.C., gdy tymczasem przedmiotowy magazyn jest własnością inwestora – firmy [...], która w dniu [...] stycznia 2000 r. uzyskała pozwolenie na budowę obiektów budowlanych, w tym wiaty stalowej.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wniesiona skarga jest niezasadna.

W ocenie Sądu I instancji wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organ administracji w sposób prawidłowy zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy sprawy i dokonał właściwej jego oceny prawnej. Nadto Sąd wyjaśnił, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten reguluje kwestię tzw. samowoli budowlanej uznając za samowolę obiekt budowlany lub jego część będący w budowie lub wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie, co niespornie ustalono, przedmiotem decyzji nakazującej rozbiórkę był blaszany budynek magazynowy o wymiarach 8,00 m x 30,00 m, usytuowany na działce nr [...] w O. przy ul. [...], niezwiązany trwale z gruntem.

Zdaniem Sądu legalna definicja obiektu budowlanego (art. 3 ust. 1 ustawy Prawo budowlane) wskazuje, że obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (pkt 1a), budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (pkt 1 b) oraz obiekt małej architektury. Niewątpliwie blaszany budynek magazynowy stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b powyższej ustawy. W ocenie Sądu jego usytuowanie nie będzie wymagać pozwolenia na budowę jedynie wówczas, gdy spełniać on będzie warunki wynikające z treści art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zachodzi, albowiem nie zaistniała tutaj żadna z przesłanek wymienionych w art. 29 i 30 powyższej ustawy.

Dalej Sąd podniósł, że przedmiotowy magazyn, jak wyczerpująco i prawidłowo wyjaśnił organ administracji w zaskarżonej decyzji, nie stanowił tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, na który nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę (zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12). Jakkolwiek niepołączony trwale z gruntem nie został rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 (skarżący nawet nie twierdzi, że był objęty powyższym zgłoszeniem) nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia robót budowlanych. Nadto, w ocenie Sądu, wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zgodzić się należy również z ustaleniami poczynionymi w toku postępowania administracyjnego, że obiekt ten nie stanowił zaplecza budowy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane. Żeby można było uznać obiekt jako zaplecze budowy, musi wystąpić funkcjonalne powiązanie tego obiektu z prowadzonymi robotami budowlanymi oraz położeniem na terenie budowy. Przy czym chodzi tutaj o roboty budowlane prowadzone legalnie.

Zaś skarżący na dowód tego, że sporny magazyn blaszany usytuowany na działce budowlanej nr ew. [...] stanowi zaplecze budowy, powołuje się na zgłoszenie dokonane pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. (a więc w toku niniejszego postępowania administracyjnego), w którym sporny magazyn wskazany był jako zaplecze robót budowlanych prowadzonych na działkach nr [...] i nr [...], zgodnie z pozwoleniami na budowę z dnia [...] stycznia 2000 r. oraz z dnia [...] października 2000 r.

Nadto Sąd wskazał, że obydwa pozwolenia na budowę dotyczą inwestycji na działce nr [...], zaś pozwolenie na budowę z dnia [...] stycznia 2000 r., nr [...], dotyczyło planowanej inwestycji na działce nr [...], zatem lokalizacja tych obiektów i dołączony projekt zagospodarowania na mapie sytuacyjnej również i w tym przypadku nie daje podstaw do przyjęcia, że działka budowlana nr [...] stanowiła teren zaplecza dla tej budowy. Jednakże z samego faktu sąsiedztwa działki nr [...] z działkami nr [...] i [...], których dotyczą wydane pozwolenia na budowę nie wynika, że istniało funkcjonalne powiązanie działki nr [...] (obiektu usytuowanego na tej działce) z prowadzonymi na działkach nr [...] i [...] robotami budowlanymi. Co więcej, z projektu zagospodarowania działki nr [...] wyraźnie wynika, że zaplecze budowy miało być zlokalizowane na tej właśnie działce. Określenie terenu budowy, a więc przestrzeni, na której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy jest jednym z elementów wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Przestrzeń zajmowana przez urządzenia zaplecza budowy powinna być uwzględniona w projekcie budowlanym sporządzonym dla całego terenu budowy, a inwestor zobowiązany jest do zapewnienia sobie tytułu prawnego do przestrzeni, która będzie zajmowana przez urządzenia zaplecza budowlanego.

Reasumując Sąd stwierdził, że przedmiotowy magazyn blaszany o wymiarach 8,00 x 30,00 m, posadowiony na działce nr ew. [...] stanowiący własność skarżącego, stanowił obiekt budowlany na wzniesienie którego inwestor winien posiadać pozwolenie na budowę. Usytuowanie jego nie będzie wymagało pozwolenia na budowę jedynie wówczas, gdy spełnione będą warunki wynikające z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Taka sytuacja, jak wyżej wskazano, w niniejszym przypadku nie zachodzi.

Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że posadowienie przez inwestora przedmiotowego magazynu blaszanego nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej. Uzasadnia to zastosowanie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wprawdzie nakaz rozbiórki o którym mowa w tym przepisie nie jest nakazem bezwzględnym, gdyż istnieje możliwość legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej (ust. 2 tego przepisu).

Podstawową przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest ustalenie, czy wzniesiony obiekt budowlany nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Taką analizę jak zaznaczono organ administracji przeprowadził, dochodząc do wniosku, że wzniesienie obiektu budowlanego na działce nr ew. [...] w O. jest nie do pogodzenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, zatwierdzonym uchwałą nr XXV/2005 Rady Miejskiej Miasta Ostrzeszowa z dnia 28 kwietnia 2005 r. Zgodnie z § 30 tej uchwały, dla terenu oznaczonego na rysunku planu "Przeznaczenie i warunki zagospodarowania terenu" symbolem R – tereny upraw rolnych, ustala się podstawowe przeznaczenie: pola uprawne, łąki, pastwiska, ogrody i sady. W granicach terenu R obowiązuje zakaz zabudowy z dopuszczeniem modernizacji i rozbudowy istniejącej zabudowy o powierzchnię nie większą niż 50%.

Sąd wskazał także, że przedmiotowy magazyn usytuowany na działce nr ew. [...] znajdował się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren upraw rolnych (R).

Konkludując Sąd stwierdził, że organ administracji prawidłowo ustalił, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi możliwość legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej z tego względu, iż nie jest ona do pogodzenia z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Negatywne przesądzenie kwestii zgodności samowoli budowlanej z przepisami dotyczącymi gospodarki przestrzennej prowadzi w konsekwencji do konieczności wydania nakazu rozbiórki wzniesionego samowolnie obiektu, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Nadto Sąd dodał, że w niniejszym przypadku właścicielami działki nr ew. [...] zapisanej w KW [...] przy ul. [...] w O. są A. i K.C. Zarzut skarżącego, że usytuowany na tej działce magazyn blaszany niezwiązany trwale z gruntem stanowi własność innego podmiotu niż właściciel działki, nie został poparty żadnymi dowodami i nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Stąd prawidłowo adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę tego obiektu organ uczynił właścicieli działki nr [...].

Odnosząc się do kwestii wzniesienia spornego obiektu, a w konsekwencji przesądzenia, jakie przepisy znajdują w niniejszej sprawie zastosowanie, Sąd uznał, że zgodzić się należy z organem nadzoru budowlanego, iż zawartego w protokole z dnia 18 listopada 2009 r. oświadczenia skarżącego, że obiekt ten został wzniesiony w 1997 r. nie można uznać za wiarygodne. Nadto Sąd przypomniał, że w trakcie wcześniejszych kontroli (w dniu 12 lutego 2009 r. oraz w dniu 5 maja 2005 r.) skarżący podawał, że blaszany magazyn na działce nr [...] powstał w 2000 r., co więcej obiekt ten nie był uwidoczniony na mapie ewidencyjnej z 1998 r. i widnieje dopiero na mapie ewidencyjnej z 2008 r.

W tych warunkach za prawidłowe Sąd uznał przyjęcie przez organy, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 .

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł skarżący K.C. Zakwestionowany wyrok został zaskarżony w całości. Jednocześnie orzeczeniu temu zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1. art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż budynek magazynowy usytuowany na działce nr [...] nie stanowi obiektu do którego budowy nie jest wymagane pozwolenie na budowę;

2. art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne jego zastosowanie;

3. art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż usytuowanie budynku magazynowego na działce nr [...] stanowi usytuowanie poza terenem budowy.

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.

1. art. 7 K.p.a. które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego podniesiono, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż przedmiotowy obiekt, którego istnienie związane jest z realizowaną budową na posesji władanej przez skarżącego nie mieści się w dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącego z uwagi na fakt, że skarżący realizuje obecnie budowę, a przedmiotowy obiekt znajduje się na terenie władanym przez niego i wchodzącym w skład nieruchomości składającej się z kilku działek, którego przeznaczeniem jest również przechowywanie materiałów budowlanych, uznać należy, iż przedmiotowy magazyn może być zaliczony do obiektów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 24 powyższej ustawy. W konsekwencji uznać również należy, iż jego wzniesienie nie wymagało pozwolenia na budowę.

W ocenie autora skargi kasacyjnej zarówno organy I i II instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zrealizowali podstawowej zasady wynikającej z art. 7 K.p.a. Sąd ten oparł się bowiem na ustaleniach faktycznych poczynionych przez organy obu instancji w zakresie wykorzystania przez skarżącego działki nr [...] jako zaplecza budowy, które to ustalenia faktyczne są niekompletne i błędne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego nie wystąpiła, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawane zarzuty skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie oddalając skargę.

Przede wszystkim nie budzi wątpliwości Sądu w tej sprawie, że sporny obiekt magazynowy o konstrukcji stalowej (wymiary 8,0 m x 30 m) obłożony blachą i nietrwale połączony z gruntem, wybudowany został w 2000 r. na działce nr [...] w O. przy ul. [...].

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tenże wybudowany w 2000 r. budynek magazynowy należało zakwalifikować do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, przy czym w okolicznościach tej sprawy uznano prawidłowo, że nie stanowi on obiektu tymczasowego o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 i 24 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane tymczasowy obiekt budowlany jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu katalog tymczasowych obiektów budowlanych nie jest zamknięty, tak więc budynek magazynowy, obłożony blachą nietrwale połączony z gruntem, zbliżony swym charakterem do kiosku, czy też pawilonu, powinien w okolicznościach niniejszej sprawy zostać zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany. Cecha tymczasowości przedmiotowego obiektu magazynowego wynikała nadto z twierdzeń skarżącego, który podkreślał, że obiekt ten ma służyć wyłącznie czasowemu wykorzystaniu. Ponadto zaznaczyć należy, iż tymczasowe obiekty budowlane, jakkolwiek stanowią element zagospodarowania przestrzeni, nie muszą niekiedy odpowiadać ustawowemu zdefiniowaniu pojęć budynku, budowli czy też obiektu małej architektury (porównaj wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 791/05 -niepublikowany i z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1099/05 publikowany ONS i WSA 2008, nr 1, poz. 17).

Zdaniem skarżącego kasacyjnie ten obiekt magazynowy stanowi zaplecze budowy i tak też jest wykorzystywany, a zatem w sprawie ma zastosowanie przepis art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane, którego błędną wykładnię zarzucono Sądowi I instancji. Tego poglądu nie podzielił Sąd I instancji i choć nie wykładał ww. normy w motywach zaskarżonego wyroku, to należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że sporny obiekt nie stanowi zaplecza budowy o jakim mówi przepis art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane. Tym samym nie można więc uznać, że w tej sprawie Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane.

Przede wszystkim wyjaśnić należy w tym miejscu, że w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 12, 24 i 25 ustawy Prawo budowlane wskazano na tymczasowy obiekt budowlany o jakim mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, lecz różne jest przeznaczenie takiego obiektu w każdej z tych norm oraz różne są rygory prawne określające ich status.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zwolniona została budowa obiektów czasowo służących prowadzeniu innych robót budowlanych. Jak wynika zaś z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co do zasady roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Oznacza to, że warunkiem zakwalifikowania przedmiotowego obiektu budowlanego jako obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane, jest legitymowanie się przez inwestora ostatecznym pozwoleniem na budowę lub dokonanie skutecznego zgłoszenia w odniesieniu do innych robót budowlanych, przy prowadzeniu których taki obiekt miałby być użytkowany. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie legitymował się tego rodzaju pozwoleniem na budowę ani skutecznie dokonanym zgłoszeniem dotyczącym innych robót budowlanych by jednocześnie dotyczyło to obiektu wybudowanego jako zaplecze budowy w 2000 r.

W przypadku budowy lub wykonywania innych robót budowlanych inwestor ma prawo do wzniesienia obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane stanowiącego zaplecze techniczno – budowlane, z chwilą uzyskania przez decyzję o pozwoleniu na budowę przymiotu ostateczności, przy czym niewątpliwie chodzi tu o decyzję o pozwoleniu na budowę dotyczącą obiektu budowlanego, w związku z budową którego ma powstać zaplecze techniczno-magazynowe tj. obiektu co wyraźnie należy podkreślić przeznaczonego do czasowego użytkowania. Sporny obiekt zrealizowany został w 2000 r. i w chwili wydawania decyzji ostatecznej w tej sprawie użytkowany był już niemal 10 lat, a jak podkreśla skarżący ma w dalszym ciągu stanowić zaplecze planowanej budowy.

Natomiast w przypadku gdy roboty budowlane, w związku z wykonywaniem których ma powstać obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania, wymagały jedynie dokonania zgłoszenia, obiekt taki nie powinien być usytuowany wcześniej niż dokonane zgłoszenie stało się ostateczne.

Nie jest więc możliwe wcześniejsze zrealizowanie obiektu stanowiącego zaplecze budowy, a dopiero w wiele lat później uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę czy też dokonać zgłoszenia już po zrealizowaniu obiektu stanowiącego zaplecze techniczno-budowlane dla planowanego zamierzenia.

Usytuowanie obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych (art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane), przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (także przed uostatecznieniem się zgłoszenia), nie pozwala zaliczyć takiego obiektu tymczasowego do obiektów objętych zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (porównaj wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 722/05, - niepublikowany). Zamiar wzniesienia przez inwestora obiektu budowlanego, na którego budowę nie ma jeszcze ostatecznego pozwolenia, nie uprawnia go do wcześniejszego usytuowania na gruncie obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania. Jeżeli jednak inwestor mimo wszystko chce taki obiekt tymczasowy o jakim mowa w art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane postawić powinien uzyskać pozwolenie na budowę.

W toku rozpoznawanej sprawie (toczącej się niemal od 2005 r.) skarżący powoływał się na zgłoszenie dokonane pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. wskazując sporny obiekt magazynowy jako zaplecza budowy dla realizacji zamierzeń do pozwoleń uzyskanych przez [...] decyzjami z dnia [...] października 2000 r. jak i z dnia [...] stycznia 2000 r. Natomiast na rozprawie przed Sądem I instancji wskazywał na decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. o przeniesieniu na skarżącego pozwolenia na budowę. Jednakże ani powyższe zgłoszenie jak i decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę nie stanowiły uzasadnionej przesłanki wybudowania obiektu w 2000 r. stanowiącego zaplecze techniczno-budowlane przyszłej inwestycji. Stąd też niespornym pozostaje w tej sprawie, że aby zrealizować przedmiotowy obiekt magazynowy wymagane było pozwolenie na budowę, którego w tej sprawie brak. To zaś uzasadnia przyjęcie tezy o posadowieniu przez inwestora przedmiotowego blaszanego magazynu w warunkach samowoli budowlanej o jakiej mowa w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Powyższe rozważania wskazują, że w tej sprawie inwestor samowolnie zrealizował sporny obiekt magazynowy, a tym samym bez wpływu na wynika rozpoznawanej sprawy ma kwestia czy przedmiotowy obiekt budynku magazynowego na działce nr [...] usytuowany został poza terenem budowy, czy też nie, jak uznał to Sąd I instancji, albowiem nie ma to w tych okolicznościach znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Tym samym zarzut wadliwej wykładni przepisu art. 3 pkt 10 ustawy Prawo budowlane dotyczący definicji terenu budowy, jako pozbawiony doniosłości prawnej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wymaga przedstawienia w tym zakresie szczegółowych rozważań.

Skoro funkcjonujący obiekt magazynowy (jeden z wielu posadowionych na nieruchomości skarżącego - przypomnienie Sądu) wymagał pozwolenia na budowę, to w tych okolicznościach sprawy organy zasadnie zatem przyjęły jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia (nakazu rozbiórki) przepisy art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli budowa, o której mowa w ustępie 1. cytowanego artykułu jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2).

Niewątpliwie jak trafnie wskazano w zaskarżonym wyroku podstawową przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest ustalenie, czy wzniesiony obiekt budowlany nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Taką analizę organ administracji przeprowadził, a Sąd I instancji przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji zasadnie potwierdził to ustalenie, iż wzniesienie obiektu budowlanego na działce nr ew. [...] w O. jest nie do pogodzenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren miasta O., zatwierdzonym uchwałą nr XXV/2005 Rady Miejskiej Miasta Ostrzeszowa z dnia 28 kwietnia 2005 r. (Dz. Wojew. Wielk. z 2005 r., Nr 97, poz. 2803). Zgodnie z § 30 tej uchwały, dla terenu oznaczonego na rysunku planu "Przeznaczenie i warunki zagospodarowania terenu" symbolem R – tereny upraw rolnych, ustala się podstawowe przeznaczenie: pola uprawne, łąki, pastwiska, ogrody i sady. W granicach terenu R, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany (działka nr ew. [...]) obowiązuje zakaz zabudowy z dopuszczeniem modernizacji i rozbudowy istniejącej zabudowy o powierzchnię nie większą niż 50%.

Tym samym prawidłowo przyznano, iż nie zachodzi możliwość legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej z tego względu, iż nie jest ona do pogodzenia z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo Sąd I instancji uznał w okolicznościach tej sprawy, że przewidziana w planie możliwość modernizacji i rozbudowy istniejącej zabudowy dotyczy jedynie obiektów legalnie wybudowanych, a nie samowolnie postawionych Negatywne przesądzenie kwestii zgodności samowoli budowlanej z przepisami dotyczącymi gospodarki przestrzennej prowadzi w konsekwencji do konieczności wydania nakazu rozbiórki wzniesionego samowolnie obiektu, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie pozostaje nieusprawiedliwiony. Stan faktyczny sprawy został ustalony w tym zakresie prawidłowo, a więc niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 7 K.p.a., wskazujący na wadliwe ustalenie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.

Powyższe rozważania wskazują wprost, iż skarga kasacyjna oraz jej zarzuty nie mogły spowodować uchylenia zaskarżonego wyroku.

Dlatego też wniesioną skargę kasacyjną jako nieusprawiedliwioną należało, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalić.