Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 14/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1, § 2, art. 55 § 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. B. w przedmiocie wymierzenia Inne w L. grzywny za nieprzekazanie w terminie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie skargi z dnia 17 maja 2024 r. na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. wymierzyć Inne w L. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; II. zasądzić od Inne w L. na rzecz M. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 9 lipca 2024 r. M. B. (dalej także jako "skarżący" lub "wnioskodawca") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie Inne w L. (dalej także jako "organ" lub "I. "), na podstawie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), grzywny w wysokości 5.000 zł za nieprzekazanie ww. Sądowi skargi dotyczącej bezczynności organu w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. W treści wniosku skarżący zwrócił się ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając żądanie wymierzenia grzywny skarżący wskazał, że w dniu 17 maja 2024 r. wniósł do tut. Sądu, za pośrednictwem I., skargę na bezczynność tegoż organu. Skarga została doręczona organowi z dniu 22 maja 2024 r. Mimo upływu prawie 50 dni organ nie przekazał Sądowi przedmiotowej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Brak reakcji ze strony organu uniemożliwia natomiast wyznaczenie posiedzenia i rozpoznanie sprawy.

Odpowiadając na wniosek o wymierzenie grzywny organ w piśmie z dnia 22 lipca 2024 r. wniósł o oddalenie wniosku. I. wskazała, że pismem z dnia 12 lipca 2024 r. (nadanym tego samego dnia) przekazała Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu skargę M. B. wraz z aktami sprawy. Nadto zaznaczyła, że podjęła również czynności w celu rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie organu, wobec dokonania czynności, dla wykonania której skarżący wnosi o wymierzenie grzywny, odpadła przyczyna jej nałożenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek jest zasadny, albowiem Inne w L. nie zachowała ustawowego terminu przy przekazywaniu skargi M. B. z dnia 17 maja 2024 r. na bezczynność organu w sprawie wniosku skarżącego z dnia 25 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio (§ 1a). Stosownie zaś do treści § 2 cytowanego artykułu, organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Należy przy tym zaznaczyć, że w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej, trzydziestodniowy termin na wykonanie przez organ obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, został skrócony przez ustawodawcę do 15 dni, o czym stanowi przepis szczególny art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Zgodnie natomiast z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów).

Wprawdzie regulacja zawarta w przytoczonym wyżej przepisie zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej, jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że grzywna wymierzana w tym trybie ma mieszany dyscyplinująco-restrykcyjny charakter (zob. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, publ. ONSAiWSA 2006/6, poz. 156; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008/3, poz. 42, s. 24). Nadto, oprócz funkcji dyscyplinująco-restrykcyjnej, grzywna taka pełni również rolę prewencyjną, albowiem służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (zob. uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Oznacza to, że wniosek o wymierzenie grzywny w tym trybie może zostać uwzględniony również w sytuacji, gdy przed jego rozpoznaniem doszło do przekazania sądowi skargi, jednak czynności tej dokonano po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 już po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny nie prowadzi bowiem do bezprzedmiotowości postępowania w tej sprawie (por. postanowienia NSA: z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1086/09, LexPolonica nr 2299926; z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 161/10, LexPolonica nr 2281264; z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 387/11, LexPolonica nr 2620325).

Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny – w sytuacji, gdy nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu – może mieć natomiast wpływ na określenie wysokości grzywny. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd winien bowiem ocenić wszystkie okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło.

Jednocześnie należy podkreślić, że obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ uznaje, że skarga nie jest zasadna. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. Dopiero są administracyjny w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest natomiast dokonać oceny, czy skarga jest dopuszczalna, a nadto, czy jest zasadna.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu 17 maja 2024 r. wniósł za pośrednictwem I. skargę na bezczynność tego organu w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 25 kwietnia 2024 r. Jak wynika z akt sprawy o sygnaturze II SAB/Lu 101/24, w której przedmiotowa skarga jest przedmiotem rozpoznania, skargę tę, w postaci papierowej, skarżący we wskazanej wyżej dacie nadał listem poleconym na adres organu (k. 5 akt sprawy II SAB/Lu 114/22). Informacje zawarte w internetowym systemie śledzenia przesyłek Poczty Polskiej (https://emonitoring.poczta-polska.pl), potwierdzają wyjaśnienia skarżącego, iż przedmiotowa korespondencja wpłynęła do organu w dniu 22 maja 2024 r. Przekazanie powyższej skargi Sądowi nastąpiło natomiast dopiero w dniu 12 lipca 2024 r. (data nadania skargi przez organ na adres Sądu – k. 8 akt sprawy II SAB/Lu 101/24).

Powyższe ustalenia potwierdzają zatem, że organ przekroczył termin do przekazania skargi, który zgodnie z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a., upływał w niniejszej sprawie z dniem 6 czerwca 2024 r.

Z tych względów wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało uznać za zasadny.

Ustalając wysokość grzywny Sąd z jednej strony uwzględnił długość zaistniałego opóźnienia w przekazaniu skargi, która uniemożliwia ustalenie wysokości grzywny w granicach jej dolnego wymiaru, a tym bardziej odstąpienie od jej wymierzenia. Z drugiej strony Sąd wziął pod uwagę okoliczność, iż przed rozpoznaniem wniosku organ wykonał obowiązek przekazania Sądowi skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Zestawiając te okoliczności Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy grzywna w wysokości 500 złotych będzie adekwatna do skali stwierdzonego naruszenia prawa, a przy tym wystarczająca dla osiągnięcia tak jej dyscyplinującego i represyjnego, jak i prewencyjnego celu. Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie ograniczyły się do uiszczonego wpisu od wniosku w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.