Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 479/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 121 par 1, art. 210 par 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia WSA Bożena Kasprzak, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 24 maja 2022 r. nr SKO.4140.59.2021 w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości 2022 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

T. K. wniosła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 24 maja 2022 r. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2022 rok.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z 14 stycznia 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej O.p.) oraz art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.) i uchwały Nr XLIX/1491/21 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódź. Poz. 5065) ustalił T. K. oraz P. K. wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2022 r. w kwocie 689 zł.

Przedmiotem opodatkowania uczyniono nieruchomość - działkę nr [...] położoną w Łodzi przy ul. [...] opodatkowując: 469 m² gruntów pozostałych, 100 m2 budynków mieszkalnych oraz 40 m2 budynków pozostałych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wysokość podatku ustalona została na podstawie posiadanej dokumentacji. W odwołaniu od decyzji podatniczka wskazała, że organ podatkowy wydał decyzję wbrew złożonym 28 stycznia 2021 r. korektom deklaracji DN-1 (za lata 2018-2021), z których wynika, że strona zadeklarowała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości 469 m² powierzchni użytkowej gruntów oraz 140 m² powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych.

Decyzją z 24 maja 2022 r. SKO w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajdują się między innymi:

1) złożone przez P. K. oraz T. K. w dniu 1 sierpnia 2018 roku informacje w spawie podatku od nieruchomości, w których wskazali oni do opodatkowania tym podatkiem: - 469 m2 gruntów zakwalifikowanych jako pozostałe, - 100 m2 powierzchni użytkowej budynków zakwalifikowanych jako mieszkalne oraz - 40 m2 powierzchni użytkowej budynków zakwalifikowanych jako pozostałe wskazując, iż jest to budynek gospodarczy,

2) informacja z rejestru gruntów z dnia 17 sierpnia 2021 r. z której wynika, że położona w Ł. przy ul. [...] działka o nr. ewidencyjnym [...] stanowi użytek - tereny mieszkaniowe o powierzchni 469 m2,

3) informacja z kartoteki budynków z dnia 17 sierpnia 2021 r. z której wynika, że działka o nr. ewidencyjnym [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy 76 m2 oraz budynkiem z rodzaju (wg KST) budynki transportu i łączności oraz klasy (wg PKOB) budynki garaży o powierzchni zabudowy 39 m2.

Odwołując się do treści art. 21 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.) organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie eksponowany jest pogląd, iż organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że –co do zasady- o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości i podatku rolnym nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Biorąc pod uwagę powyższe organ drugiej instancji za właściwe i zgodne z przepisami uznał zakwalifikowanie, w decyzji pierwszoinstancyjnej, dla celów ustalenia wysokości podatku od nieruchomości - znajdującego się na działce o nr. [...] budynku gospodarczego jako "pozostałego" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. i zastosowanie w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego odpowiadającej takiej kwalifikacji stawki określonej w uchwale Nr XLLX/1491/21 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Organ podkreślił, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z kartoteki budynków jest to budynek pełniący funkcję garażu, a wykorzystywanie go przez skarżącą jako budynku gospodarczego w żaden sposób nie uzasadnia zakwalifikowania go jako budynku mieszkalnego ze skutkami w postaci zastosowania stawki podatkowej. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, która wywodziła w zakresie kwalifikacji podatkowej budynku gospodarczego, że budynek ten winien być opodatkowany z zastosowaniem stawku jak dla budynków mieszkalnych, ponieważ jest pomieszczeniem przynależnym w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1084).

W skardze do sądu administracyjnego T. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zakwestionowała prawidłowość dokonanej przez organy podatkowe kwalifikacji posadowionego na opodatkowanej nieruchomości (działce o nr ewidencyjnym [...]) budynku gospodarczego jako budynku "pozostałego" w rozumieniu i z prawnopodatkowymi skutkami wynikającymi z przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie skarżącej budynek o pow. użytkowej 40 m² powinien być zakwalifikowany jako budynek mieszkalny, ponieważ stanowi on część posadowionego na tej samej działce budynku mieszkalnego o statusie jego części składowej w rozumieniu art. 2 ust 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 o własności lokali.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację, a ponadto wskazało, że budynek należący do skarżącej ma status budynku mieszkalnego i nie wydzielono w nim lokali, a w świetle uwarunkowań ustawy o własności lokali w budynku mieszkalnym

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

Zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Warunkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia treści żądania strony. Podatnik powinien mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że w toku postępowania każdy jego wniosek zostanie prawidłowo zrozumiany (wyrok WSA w Gdańsku z 22.09.2009 r., I SA/Gd 359/09, CBOSA).

Ponadto na podstawie art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie decyzji organu podatkowego zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wyjaśnienie to powinno zawierać objaśnienie wykładni zastosowanych przepisów prawnych, znaczenia poszczególnych słów i pojęć użytych w tych przepisach. Jest też oczywiste, że uzasadnienie to winno wskazywać przyczyny, dla których organ odmówił zastosowania przepisów prawa, których zastosowania domagał się podatnik.

Decyzja zaskarżona do sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie sprostała wymogom omówionych wyżej przepisów.

Skoro bowiem skarżąca, jak skonstatował organ w zaskarżonej decyzji, żądała uznania, że przedmiotowy garaż jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1084), wobec czego należy go opodatkować stawką właściwą dla budynków mieszkalnych, to organ miał obowiązek odnieść się do tego stanowiska i wyjaśnić, czy jego zdaniem powołany przepis ma zastosowanie w sprawie. Tymczasem w zaskarżonej decyzji wskazał "kwalifikacja odrębnego od budynku mieszkalnego budynku garażowego (...) jako pomieszczenia przynależnego (...) nie ma żadnego uzasadnienia prawnego. Instytucja pomieszczenia przynależnego jako części składowej lokalu mieszkalnego, jakim jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych nie może być bowiem zastosowana do kwalifikacji budynku garażu jako pomieszczenia przynależnego budynkowi mieszkalnemu. Jest ona bowiem w takiej sytuacji całkowicie nieadekwatna."

Po pierwsze sens powyższej wypowiedzi nie jest do końca zrozumiały dla sądu. Po drugie odnosząc się do pierwszej jej części zauważyć należy, że kwalifikacja odrębnego od budynku mieszkalnego budynku garażowego, wbrew stanowisku organu, znajduje uzasadnienie prawne w postaci art. 2 ust. 4 cytowanej ustawy o własności lokali. W myśl tego przepisu do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". W tej sytuacji zadaniem organu jest wyjaśnienie stronie, czy przepis ten ma zastosowanie w sprawie czy nie. Jeśli zaś organ uważa, że cytowana regulacja nie znajduje zastosowania w sprawie podatkowej jest obowiązany do szczegółowego wyjaśnienia stronie podstaw swego rozumowania. Z całą pewnością za takie wyjaśnienie nie może posłużyć teza organu sprowadzająca się do niczym nie popartego stanowiska, że instytucja pomieszczenia przynależnego jest "całkowicie nieadekwatna". To ogólnikowe twierdzenie jest niewystarczające, gdyż nie wyjaśnia przyczyn odmowy zastosowania art. 2 ust. 4 cytowanej ustawy o własności lokali.

Uchybienia tego nie jest w stanie naprawić treść odpowiedzi na skargę, w której organ wywiódł, że budynek należący do skarżącej ma status budynku mieszkalnego i nie wydzielono w nim lokali, a w świetle ustawy o własności lokali w budynku mieszkalnym jednorodzinnym nie można wydzielić lokalu stanowiącego całość tego budynku.

Po pierwsze treść odpowiedzi na skargę nie może zastępować decyzji. Sąd administracyjny kontroluje legalność decyzji a nie stanowiska strony wyrażonego w odpowiedzi na skargę.

Po drugie powyższe stanowisko organu jest sprzeczne z treścią informacji z kartoteki budynków z dnia 17 sierpnia 2021r., z której wynika, że na nieruchomości należącej do skarżącej znajduje się budynek mieszkalny o dwóch mieszkaniach. Również zatem i ta kwestia wymaga wyjaśnienia w toku ponowionego postępowania podatkowego i przedstawienia miarodajnego i opartego o wykładnię stosownych przepisów prawa stanowiska, co do możliwości zastosowania ustawy o własności lokali do sprawy podatkowej.

W toku ponowionego postępowania organ uwzględni jako wiążące powyższe wywody, co pozwoli na wyeliminowanie naruszeń art. 121 § 1 i art. 210 § 4 O.p.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

P.C.