Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 244/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Mieszkańców na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 31 § 2 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 40 ust. 3 i art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.) Starosta odmówił dopuszczenia Komitetu Protestacyjnego przeciwko budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w [...] do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej na projektowanym maszcie w [...].

Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia [...]r. Komitet Protestacyjny Przeciwko Budowie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej zwrócił się o dopuszczenie w charakterze strony do toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na budowę stacji telefonii komórkowej na projektowanym maszcie o wysokości [...] m w [...]przy ul. [...]na działce nr [...], wszczętej na wniosek M. K. występującego, jako pełnomocnik "P." Spółki z o.o.

Starosta ustalił również w oparciu o dostarczone na wezwanie organu dokumenty, w tym regulamin Komitetu, że wnioskodawca ma charakter stowarzyszenia zwykłego. Jednocześnie powołując się na przepis art. 41 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach organ podał, że takie stowarzyszenie może rozpocząć działalność jeżeli w ciągu 30 dni od dnia uzyskania informacji o założeniu stowarzyszenia zwykłego Sąd Rejonowy, na wniosek organu nadzorującego lub prokuratury, nie zakazał jego działalności.

Z informacji uzyskanych przez organ Komitet protestacyjny nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 40 ust. 3 powołanej ustawy, zatem w ocenie Starosty, nie może prowadzić działalności wynikającej z jego regulaminu. Dodatkowo zaznaczono, że skoro Komitet nie może prowadzić działalności, nie może również uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę.

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie Komitet Protestacyjny Przeciwko Budowie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej wniósł zażalenie zarzucając brak wskazania przez organ, czy Komitet ma status organizacji społecznej i czy może być stroną w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

Ponadto wskazano, ze w dniu [...]r. na bazie istniejącego Komitetu zostało założone Stowarzyszenie zwykłe pod nazwą Stowarzyszenie Mieszkańców "Z.", a dokumenty rejestracyjne zostały złożone do Starosty w dniu [...]r. celem dokonania jego rejestracji.

Rozpoznając powyższe zażalenie Wojewoda postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]orzekł utrzymać w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji ustalił na podstawie analizy akt sprawy, że przedmiotowy Komitet stanowi formę zrzeszenia obywateli występujących w obronie swoich interesów, którzy pomimo jego założenia nie nadali mu cech trwałości wymaganych przepisami, poprzez poinformowanie w terminie 30 dni od rozpoczęcia działalności, właściwego organu nadzorującego ze względu na przyszłą siedzibę, o założeniu tzw. stowarzyszenia zwykłego, stanowiącego formę organizacji społecznej.

W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, ponieważ Komitet nie ma charakteru stowarzyszenia zwykłego w posiadanej formie organizacyjnej, nie może być uznany za organizację społeczną. Nie może zatem skorzystać z uprawnień o których mowa w art. 31 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyło Stowarzyszenie Mieszkańców "Z." wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wobec dokonania w dniu [...]r. przekształcenia Komitetu Protestacyjnego na stowarzyszenie zwykłe. Wobec powyższego Stowarzyszenie mogło podjąć działalność wynikającą z regulaminu organizacyjnego, a tym samym uczestniczyć jako strona w postępowaniu administracyjnym.

Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca podała, że w dniu [...]r. podjęto uchwałę o przekształceniu Komitetu protestacyjnego w stowarzyszenie o nazwie: Stowarzyszenie Mieszkańców "Z.". Następnie wymagane dokumenty rejestrowe złożono w organie rejestrowym jakim był Starosta w dniu [...]r., zatem zdaniem skarżącego, od dnia [...]r. Stowarzyszenie mogło uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym jako strona. Tymczasem w dniu [...]r. otrzymano rozstrzygnięcie Wojewody z dnia [...]r. utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie dopuszczenia Komitetu do udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wskazana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 w/w ustawy).

Badając w powyższym świetle zaskarżone postanowienie, tj. oceniając orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami procesowymi, a także

z normami prawa materialnego, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do jego uchylenia zgodnie z żądaniem skargi.

Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia "k.p.a." - organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania (pkt 1), a także dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu (pkt 2), jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.

Pod pojęciem organizacji społecznej należy rozumieć – organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne, zgodnie z definicją zawartą w art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a. Organizację społeczną w myśl powołanych przepisów stanowi dobrowolne zrzeszenie osób urzeczywistniające przedmiotowe cele statutowe w interesie swoich członków, czyli podmiot typu korporacyjnego, który musi mieć ustawową podstawę do samodzielnego działania, musi być zarejestrowany w odpowiednim rejestrze urzędowym. Zatem grupy obywateli nie mające ustawowych podstaw do samodzielnego działania i nie zarejestrowane w odpowiednim rejestrze urzędowym nie są organizacjami społecznymi (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2001 r. sygn. akt II SA 968/00, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jedną z form organizacji społecznych może być stowarzyszenie, uregulowane

w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U.

z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.) zwanej w dalszej części "ustawą".

W myśl art. 40 ust. 1 ustawy uproszczoną formą stowarzyszenia jest stowarzyszenie zwykłe, nie posiadające osobowości prawnej. O utworzeniu stowarzyszenia zwykłego jego założyciele informują na piśmie właściwy, ze względu na przyszłą siedzibę stowarzyszenia, organ nadzorujący (art. 40 ust. 3). Sąd rejestrowy, na wniosek organu nadzorującego lub prokuratora, może zakazać założenia stowarzyszenia zwykłego, jeżeli nie spełnia ono warunków określonych w art. 16 (art. 41 ust. 1 ). Jeżeli w ciągu 30 dni od dnia uzyskania informacji o założeniu stowarzyszenia zwykłego nie zakazano jego działalności, może ono rozpocząć działalność (art. 41 ust. 2).

Przechodząc od powyższych rozważań na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że stosownie do zapisów Regulaminu organizacyjnego Komitetu Protestacyjnego Przeciwko Budowie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej - komitet jest zrzeszeniem osób fizycznych (pkt 2). Natomiast w pkt 18 Rozdziału VI wskazano, że uchwałę w sprawie zmiany Regulaminu, o przekształceniu Komitetu w Stowarzyszenie zwykłe na podstawie przepisów Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 1989 r. Nr 20, poz. 104 ze zm.) oraz uchwałę o rozwiązaniu Komitetu podejmuje zebranie Komitetu kwalifikowaną większością głosów przy obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania.

Jednocześnie, jak wynika z oświadczenia strony skarżącej zawartego w skardze, Komitet w dniu [...]r. podjął uchwałę, stosownie do zapisów pkt 18 Regulaminu, o przekształceniu Komitetu Protestacyjnego Przeciwko Budowie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej w stowarzyszenie zwykłe o nazwie – Stowarzyszenie Mieszkańców "Z.". Jednocześnie przygotowano dokumenty rejestrowe, które zostały następnie złożone w organie rejestrowym jakim był Starosta w dniu [...]r.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w myśl powołanych wyżej przepisów ustawy, stowarzyszenie zwykłe może rozpocząć swoją działalność, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia uzyskania informacji o jego założeniu Sąd rejestrowy nie zakazał jego działalności. W okolicznościach przedmiotowej sprawy upływ ustawowego trzydziestodniowego terminu nastąpił, najwcześniej w dniu [...]r., a skoro decyzja Wojewody została wydana z dniem [...]r., zatem nastąpiło to przed uzyskaniem przez Stowarzyszenie ustawowej podstawy do samodzielnego działania.

Z powyższych powodów Sąd nie zajmował się, czy w przedmiotowej sprawie znalazłby zastosowanie przepis art. 28 ust. 3 oraz art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), bowiem strona skarżąca nie była organizacją społeczną w dacie wydania zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy należało stosownie do treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji wyroku.