Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 816/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: ART. 59 UST. 1, ART. 60 I ART. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant: asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 907/13 w sprawie ze skargi W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 26 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W.Z. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2013 r. Prezydent Miasta Krakowa na wniosek Gminy Miejskiej Kraków ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wbudowanym garażem na działce nr [...] i na części działki nr [...] obr. 5 jedn. ewid. Nowa Huta wraz z wjazdem z działek nr [...] obr. 5 jedn. ewid. Nowa Huta przy ul. [...] w Krakowie".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił szczegółowo przebieg postępowania, które toczy się od 2 sierpnia 2006 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.

Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. – dalej: u.p.z.p.) oraz § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).

Organ odwoławczy wskazał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do ustalenia warunków zabudowy. W obszarze analizowanym dominującą funkcją jest funkcja mieszkaniowa – gdzie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna sąsiaduje z zabudową mieszkaniową wielorodzinną.

W ocenie organu odwoławczego, nie doszło do naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 5 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., z których wynika obowiązek dokonania uzgodnienia z właściwym organem administracji geologicznej, gdy postępowanie dotyczy terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. W aktach sprawy znajduje się stanowisko wyrażone w trybie uzgodnieniowym przez Geologa Powiatowego w Krakowie z [...] października 2012 r., którego wskazania znalazły również wyraz w decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego negatywnego wpływu inwestycji na stan sąsiadujących obiektów organ odwoławczy wskazał, że brak jest podstaw do wydania decyzji odmownej, jeżeli inwestycja spełnia wymogi wynikające z u.p.z.p. i przepisów wykonawczych. Przepisy te nie odnoszą się do stanu technicznego budynku skarżącego lub ewentualnego pogorszenia się tego stanu. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest analizowany ewentualny wpływ planowanej inwestycji na nieruchomości lub budynki sąsiednie. W postępowaniu tym nie są rozstrzygane kwestie o charakterze techniczno-budowlanym, które rozstrzyga się na etapie pozwolenia na budowę.

Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że wydana w sprawie decyzja o warunkach zabudowy jest prawidłowa i spełnia wszystkie wymagania przewidziane przepisami u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu I instancji, nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów w zakresie prawidłowości uzgodnienia geologicznego w związku z zagrożeniami osuwiskowymi terenu.

Sąd I instancji wyjaśnił, że organy wykonały wytyczne wynikające z wydanego w toku postępowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 175/09. Organy dokonały uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. W aktach sprawy znajduje się stanowisko Geologa Powiatowego w Krakowie z [...] października 2012 r., którego wskazania znalazły również wyraz w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z uzgodnienia tego wynika, że oparto się na wykonanej w grudniu 2010 r. dokumentacji geologiczno-inżynieryjnej dla projektu przedmiotowej inwestycji. Skarżący zarzucił nieaktualność tej dokumentacji, jednak w ocenie Sądu I instancji, na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do stwierdzenia, że pomiędzy treścią uzgodnienia, a dokumentacją zawierającą badanie gruntu występują sprzeczności. Z dokumentacji tej wynika, że zawarto w niej wymogi dokonania odpowiedniego zabezpieczenia przed osuwaniem się terenu, zwłaszcza w postaci konieczności posadowienia budynku na mikropalach i na odpowiedniej głębokości, odsunięcia od krawędzi skarpy oraz na odpowiedniej głębokości, zabezpieczenia biologicznego roślinnością oraz prac pod nadzorem geologa. W ocenie Sądu I instancji, wymogi te są wyczerpująco określone, a ponadto dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę możliwe będzie wykonywanie jakichkolwiek prac ziemnych i przy tym zgodnie z ustaleniami projektu budowlanego, który powinien zawierać rozwiązania dotyczące zabezpieczenia stabilności skarp oraz zagospodarowania wód opadowych zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji inwestycji. Ponadto Sąd I instancji zauważył, że wskazywane w skardze okoliczności związane z osuwaniem się ziemi skarżący datuje na czerwiec 2010 r., natomiast prace geologiczne związane z badaniem terenu do opisanej dokumentacji miały miejsce w listopadzie 2010 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do przedmiotu sprawy. W ocenie skarżącego, Sąd I instancji nie zbadał zgłoszonych zarzutów, co spowodowało oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącego, Sąd I instancji powinien był uwzględnić skargę na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a/-c/ p.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, należy podkreślić, że wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwe organy zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. Wynika to z tego, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach u.p.z.p. jak i oczywiście rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po drugie, Sąd I instancji prawidłowo także orzekł, że właściwe organy zrealizowały w tej sprawie zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną i wskazania dotyczące danego postępowania, które sformułował prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 175/09, w tym także dotyczące obowiązku uzyskania uzgodnienia, o którym stanowi przepis art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. Należy bowiem zaznaczyć, że w aktach sprawy jest bowiem uzasadnienie dokonane przez Geologa Powiatowego w Krakowie z [...] października 2012 r., którego wymagania zostały także uwzględnione w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z treści uzgodnienia wynika bowiem, że jest ono oparte na wykonanej w grudniu 2010 r. dokumentacji geologiczno-inżynieryjnej dla projektu przedmiotowej inwestycji. Dlatego też, biorąc pod uwagę treść tej dokumentacji, brak jest przesłanek do stwierdzenia, że jest ona nieaktualna, ponieważ pomiędzy treścią uzgodnienia, a dokumentacją zawierającą badanie gruntu nie występują sprzeczności. Ponadto w uzgodnieniu precyzyjnie nałożono obowiązki dotyczące także odpowiedniego przeprowadzenia zabezpieczenia przed osuwaniem się tego terenu. Dotyczy to przede wszystkim nałożonych obowiązków w zakresie posadowienia budynku na mikropalach jak i na odpowiedniej głębokości oraz jego odsunięcia od krawędzi skarpy, a także na odpowiedniej głębokości, jak również odpowiedniego zabezpieczenia biologicznego roślinnością oraz oczywiście prowadzenia tych prac pod nadzorem geologa. Oznacza to, że są to wymagania jednoznaczne i wyczerpująco określone. Należy także zaznaczyć, że dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę będzie możliwa realizacja przedmiotowych prac ziemnych zgodnie z ustaleniami projektu budowlanego. Ten ostatni musi bowiem zawierać ustalenia dotyczące zabezpieczenia stabilności skarp jak i zagospodarowania wód opadowych nie tylko na etapie realizacji lecz i eksploatacji danego budynku mieszkalnego. Trzeba także podzielić stanowisko Sądu I instancji, że okoliczności faktyczne dotyczące osuwania się ziemi, które podaje skarżący datuje na czerwiec 2010 r., a prace geologiczne w zakresie badania terenu w ramach tej dokumentacji były prowadzone w listopadzie 2010 r.

Po trzecie, należy przypomnieć, że Sąd administracyjny nie przeprowadza odrębnego postępowania dowodowego za wyjątkiem przypadku z art. 106 § 3 p.p.s.a., który w tej sprawie nie wystąpił. Należy bowiem zaznaczyć, że opracowanie D.G., pracownika Państwowego Instytutu Geologicznego przedstawione przez skarżącego kasacyjne jest bowiem tylko dokumentem prywatnym, a nie urzędowym jak twierdzi skarżący. Nie jest to także "stanowisko" Państwowego Instytutu Geologicznego sformułowane w danej sprawie lecz jest to tylko abstrakcyjna opinia jej pracownika. Z kolei powyższy dowód podlega oczywiście ocenie w postępowaniu wyjaśniającym – zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. – przez właściwe organy, które ją dokonały prawidłowo, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji. Ponadto skarga kasacyjna nie zawiera nawet zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego lub ich błędnej wykładni, a w szczególności § 17 i § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 października 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie (Dz.U. Nr 201, poz. 1673 ze zm.), jak i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie informacji dotyczących ruchów masowych ziemi (Dz.U. Nr 121, poz. 840 zał. nr 1) w zakresie dotyczącym karty rejestracyjnej terenu zagrożonego ruchami masowymi ziemi.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.