Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1021/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 ust. 5
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art. 2 pkt 28, pkt 18 lit. a
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant sekretarz - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi L. w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...].10.2016 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej także Prezes Zarządu PFRON) – stosownie do treści art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) dalej jako: "k.p.a.", art. 45 ust. 3a oraz art. 26a ust. 9a pkt 1 w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.) dalej jako: "ustawa o rehabilitacji", jak również art. 2 pkt 18 lit. a) Rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE LI87 z 26.6.2014), dalej jako: ,,rozporządzenie Komisji (UE) 651/2014’’ odmówił L. Sp. z o.o. - wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc maj 2016r.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że analiza przedstawionego przez stronę bilansu finansowego sporządzonego na dzień 31 grudnia 2015 r. oraz na dzień 31 maja 2016 r. wykazała, że ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat, oraz że zobowiązania spółki przewyższały wartość jej aktywów (fundusz własny ujemny). Zdaniem Funduszu strona na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych za maj 2016 r. spełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się, w trudnej sytuacji" określoną w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 uznające niektóre

rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108, a tym samym nie przysługuje jej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Z przedstawionego przez stronę bilansu sporządzonego na dzień 31 maja 2016 r. wynika, że subskrybowany kapitał zakładowy spółki wyniósł [...] zł. Na dzień 31 maja 2016 r. strona wykazała również stratę z lat ubiegłych w kwocie [...] zł oraz zysk za okres styczeń- maj 2016 r. w kwocie [...] zł. W związku z tym zakumulowane straty na dzień 31 maja 2016 r. wynosiły [...] zł i stanowiły 247,19% - wartości subskrybowanego kapitału zakładowego spółki.

2. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy o wypłacie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące kwiecień, maj, czerwiec 2015 r., zgodnie z wnioskiem skarżącej Spółki względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezesowi PFRON. Organowi pierwszej instancji strona zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

- brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Prezesa Zarządu PFRON do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych,

- zinterpretowanie wątpliwości, co do sytuacji finansowej Spółki - wnioskodawcy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do nieuprawnionej odmowy dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc maj 2016r. - pominięcie w ocenie sytuacji finansowej Spółki terminowego regulowania zobowiązań, w tym w szczególności wobec pracowników oraz zobowiązań wobec urzędu skarbowego.

3. Decyzją z dnia [...].03.2017 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej – stosownie do treści art. 138§1 k.p.a. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z materiałów zgromadzonych w przedmiotowym postępowaniu wynika, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za miesiąc maj 2016 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat, zatem na dzień wystąpienia z wnioskami Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzenia zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego za miesiąc maj 2016 r. Spółka spełniła przesłanki ,,przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji’’ określone w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia Komisji nr 651/2014.

Organ zauważył, że zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art 26 art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art 32 ust 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Stosownie do art. 48a ust. 3 pkt 1 ww. ustawy pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Przepis art. 48 a ust. 2 ustawy o rehabilitacji wskazuje zatem, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w związku z tym dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami ww. rozporządzenia.

Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że strona jest przedsiębiorstwem spełniającym posłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Wobec powyższego przy ocenie jego sytuacji finansowej zastosowanie będzie miała definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w tym rozporządzeniu. W niniejszej sprawie ma również zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312 z późn. zm.), które stanowi wykonanie delegacji zawartej w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.). Informacje te przedstawiane są na formularzu zawierającym szczegółowy zakres informacji przedkładanych w formie odpowiedzi na konkretne pytania, niezbędnych do kompleksowej oceny sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w złożonym formularzu informacji dotyczącym sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy strona nie wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji. Zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma również fakt, iż organ rozpatrujący sprawę bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy; wskazuje na to bowiem m.in. przepis art. 37 ust. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Organ wskazał, iż ustawa o rehabilitacji stanowi, iż: pracodawcy przysługuje prawo do dofinansowania i jest ono realizowane na podstawie złożonego do 20-go dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy, a prawo to realizowane jest poprzez wypłatę (przelanie na rachunek bankowy) określonej kwoty. Ponadto należy również podkreślić, że pomoc, o której mowa wart. 26a ustawy o rehabilitacji jest ściśle związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu.

Organ podkreślił, że stosownie do art. 2 pkt 28) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 data przyznania pomocy "oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym". Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę.

Zgodnie z art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" uważa się przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z okoliczności wskazanych w tym przepisie.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił zaskarżoną decyzję wskazując, iż strona spełnia przesłanki z art. 2 ust. 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu dowodowym organ I instancji ustalił, iż połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat, co potwierdzają przytoczone dane liczbowe.

W związku z powyższym należy wskazać, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 i tym samym prawidłowo wskazał, że strona spełnia kryterium przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji, o którym mowa w art. 2 pkt 18) lit. a) ww. rozporządzenia. Wskaźnik ogólnego zadłużenia strony, informującego o kwocie zadłużenia przypadającej na jednostkę aktywów wyniósł na koniec maja 2016 r. - 1,03. Za normę wartości ww. wskaźnika uważa się przedział od 0,57 - 0,67. Należy przy tym zauważyć, że wysoka wartość ww. wskaźnika świadczy o spadku samodzielności finansowej strony i tym samym o zwiększeniu jej stopnia zadłużenia. Wartość wskaźnika powyżej "1" świadczy o dużym zadłużeniu i tym samym wskazuje również na zagrożenie upadłością. Nie zasługują na uwzględnienie również argumenty strony dotyczące braku zaległości względem ZUS i Urzędu Skarbowego czy pracowników. Należy wskazać, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 2 pkt 18 lit. a) a nie art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w sprawie wyłączeń blokowych, który dotyczy podlegania zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnieniu kryteriów na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym podstępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli. Ww. dowody miałyby bowiem znaczenie przy ustalaniu wystąpienia przesłanek o których mowa w art. 2 pkt 18 lit. c) ww. rozporządzenia Komisji, która jednak nie była podstawą prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym ww. argumenty i dowody w tym zakresie nie mają wpływu na prawidłowość, przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie stwierdził, że w toku postępowania przed organem I instancji nie doszło do naruszenia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 oraz art. 7, 77 § 1 i 2, 80 i 84 § 1 k.p.a. Analiza zgromadzonej dokumentacji finansowej dokonana przez organ odwoławczy potwierdza w sposób dostateczny, że strona na dzień złożenia ww. wniosku znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej, a w związku z tym odmowa przyznania stronie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych maj 2016 r. była uzasadniona.

4. Strona – zaskarżając decyzję w całości – zarzuciła:

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

- brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ I i II instancji do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych w przedmiocie sytuacji finansowej skarżącej i przyjęcia, że na dzień składania wniosku znajdowała się ona w trudnej sytuacji finansowej,

- zinterpretowanie wątpliwości co do sytuacji finansowej skarżącej na jej niekorzyść, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do nieuprawionej odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niesprawnych za miesiąc maj 2016 r.,

- pominięcie w ocenie sytuacji finansowej skarżącej terminowego regulowania zobowiązań, w tym w szczególności wobec pracowników oraz zobowiązań podatkowych wobec Urzędu Skarbowego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przez co organ naruszył zasadę słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Ponadto na podstawie art. 200 p.p.s.a. zażądano zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Skarżący dostrzegł, że z całości materiałów zgromadzonych w sprawie tj. sprawozdań finansowych oraz zaświadczeń z ZUS i US. odwołująca się Spółka w sposób ciągły i zorganizowany prowadzi działalność gospodarczą zatrudniając znaczną ilość pracowników, przez co przyznanie wnioskowanego dofinansowania byłoby zgodne zarówno ze słusznym interesem wnioskodawcy, jak również interesem zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych, a więc również interesem społecznym .

W motywach wskazano, że organy (I i II instancji), wydające decyzje w niniejszej sprawie nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący, rzetelny i wszechstronny materiału sprawy, w postaci sprawozdań finansowych spółki, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawionych ustaleń faktycznych. Przede wszystkim analiza sytuacji finansowej przedsiębiorstwa opiera się wyłącznie na wskazaniu strat z działalności spółki za poszczególne miesiące, nie dokonano natomiast analizy struktury poszczególnych pozycji sprawozdania finansowego.

Wskazano nadto, że spółka L. Sp. z o.o. rozpoczęła prowadzenie działalności operacyjnej na przełomie 2014 i 2015 r., co wiązało się, z charakterystyczną dla podmiotów rozpoczynających działalność przewagą kosztów nad przychodami. Spółka musiała ponieść koszty zakupów materiałów oraz usług obcych (m.in. koszty adaptacji lokalu, zakup sprzętu i wyposażenia biura), które były niezbędne i konieczne dla uruchomienia działalności. W większości miały one charakter jednorazowy, a bez ich poniesienia nie byłoby możliwe rozpoczęcie pozyskanie kontrahentów oraz rozpoczęcie świadczenia usług.

W toku niniejszego postępowania zdaniem skarżącej organ I i II instancji dokonując analizy sytuacji finansowej nie wziął ponadto pod uwagę zwiększających się stale przychodów spółki, a jedynie poprzestał na stwierdzeniu, że Spółka w maju 2016 r. osiągnęła stratę z działalności gospodarczej, w związku z tym, w oparciu o kryteria określone w rozporządzeniu Komisji (UE) 651/2014 przyjął, że przedsiębiorstwo jest w trudnej sytuacji finansowej. Wnikliwa analiza sprawozdań finansowych spółki winna prowadzić do wniosku, że skarżąca stale realizuje kontrakty, osiąga znaczące przychody, zatrudnia pracowników, którym w terminie wypłaca wynagrodzenia, a liczba tych pracowników stale się zwiększa, a także podmiot pokrywa inne zobowiązania, a zatem nie można przyjąć, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji finansowej.

Podkreślić należy, iż rzetelna i wszechstronna analiza sprawozdań finansowych spółki wskazuje, że przedsiębiorstwo znajduje się w stabilnej sytuacji finansowej, a jego działalność nie jest zagrożona. Wskazuje na to chociażby stosunek wzrostu przychodów spółki do wzrostu kosztów jej działalności w badanym w toku postępowania wyjaśniającego okresie. Nie można miarodajnie i w sposób wyczerpujący określić kondycji finansowej skarżącej w oparciu o sprawozdania finansowe obejmujące początkowy (rozwojowy) okres działalności podmiotu.

Dodatkowo, jak wskazano w art. 2 pkt 18 lit a) rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014, kryterium oceny czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji finansowej określone w tym punkcie stosować należy do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością innej niż małe i średnie przedsiębiorstwo, które istnieje od mniej niż trzech lat.

Powyższe oznacza, że organ winien wziąć pod uwagę także inne kryteria oceny sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, jako właściwsze dla spółek rozpoczynających działalność.

Biorąc pod uwagę wysokość miesięcznych kosztów płac, a także okoliczność, iż wnioskodawca nie uchybił w tym zakresie żadnym terminom, tj. nie ma opóźnień w wypłacie wynagrodzeń dla pracowników, nie zalega z płatnością zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składek na ZUS, przyjąć należy, iż przyznanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc maj 2016 r. będzie zgodne z celem w uregulowań o dofinansowaniu wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Podkreślić należy, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji MRPIPS, godzi w interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym przypadku około 30 osób niepełnosprawnych, które znajdują zatrudnienie w odwołującej się spółce. Dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, o które odwołująca się spółka wnioskowała, stanowi formę rekompensaty dla pracodawcy w związku ze zwiększonymi kosztami zatrudnienia osób niepełnosprawnych. L. Sp. z o.o. zatrudniając kilkadziesiąt osób niepełnosprawnych w sposób znaczący przyczynia się do aktywizacji osób z orzeczeniem o niepełnosprawności. Sytuacja takich osób na rynku pracy jest bardzo trudna, stąd też uzasadnione jest wspieranie pracodawców, którzy decydują się na zatrudnianie osób niepełnosprawnych. Jedną w takich form jest wsparcie finansowe w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Podkreślenia wymaga, że dofinansowanie stanowi formę rekompensaty, nie stanowi zaś dodatkowej korzyści finansowej dla podmiotu zatrudniającego. Powyższe oznacza, że pracodawca, w niniejszym przypadku skarżąca wobec braku rekompensaty części zwiększonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych, będzie musiała rozważyć decyzję o ograniczeniu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, z uwagi na czynniki ekonomiczne. Organy rozpoznające niniejszą sprawę, winny wykazywać dbałość o osoby niepełnosprawne i podejmowanie działań umożliwiających tym osobom samodzielne życie, m. in. poprzez uzyskanie możliwości zatrudnienia.

5. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Z materiałów zgromadzonych w postępowaniu wynika, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za miesiąc maj 2016 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat, zatem na dzień wystąpienia z wnioskami Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzenia zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego za miesiąc maj 2016 r. Spółka spełniła przesłanki "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" określone w art 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, a tym samym nie przysługuje jej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W sprawie ma również zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Informacje te przedstawiane są na formularzu zawierającym szczegółowy zakres informacji przedkładanych w formie odpowiedzi na konkretne pytania, niezbędnych do kompleksowej oceny sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie w złożonym formularzu informacji dotyczącym sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy skarżący nie wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji. Jednak rozpatrując sprawę bada się sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy - wskazuje na to bowiem m.in. przepis art. 37 ust. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Należy również wskazać iż ustawa o rehabilitacji stanowi, iż pracodawcy przysługuje prawo do dofinansowania i jest ono realizowane na podstawie wniosku złożonego do 25-go dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy, a prawo to realizowane jest poprzez wypłatę (przelanie na rachunek bankowy) określonej kwoty. Ponadto należy również podkreślić, że pomoc o której mowa w art. 26a ustawy o rehabilitacji jest ściśle związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu.

Należy również podkreślić, że stosownie do art. 2 pkt 28 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 data przyznania pomocy "oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym". Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę.

Ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej w późniejszym okresie następującym po dacie złożenia wniosku nie może mieć wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Należy zauważyć, że ww. stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II GSK 765/12 z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1044/12, II GSK 1170/12, II GSK 1107/12 oraz z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2078/4.

W związku z powyższym wskazana przez skarżącego poprawa sytuacji ekonomicznej spółki nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia.

Zgodnie z art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" uważa się przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE, a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne;

b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE;

c) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym podstępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli;

d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzację i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu;

e) W przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat:

a. stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz

b. wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0.

Z dokumentów finansowych stanowiących materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie na dzień na 31 maja 2016 r. subskrybowany kapitał zakładowy Spółki wynosił [...] zł. Jednocześnie skumulowane straty Spółki na dzień 31 maja 2016 r. wynosiły [...] zł i stanowiły po jej skorygowaniu o wszelkie elementy (kapitały) uznawane za część kapitału własnego 247,19 % wartości subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki.

W związku z powyższym należy wskazać, że organy prawidłowo zastosowały przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 i tym samym prawidłowo uznały, że skarżący spełnia kryterium przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji, o którym mowa w art. 2 pkt 18 lit. a ww. rozporządzania.

Sąd po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie stwierdza, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 7 w zw. z 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W opinii Sądu organy w sposób wszechstronny i wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy. Analiza zgromadzonej dokumentacji finansowej potwierdza w sposób dostateczny, że skarżąca na dzień złożenia wniosku znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej, a w związku z tym odmowa przyznania stronie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za maj 2016 r. była uzasadniona.

W opinii Sądu podniesiony przez stronę argument dotyczący naruszenia przez organ zasady słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony poprzez pominięcie w ocenie sytuacji finansowej skarżącej strony terminowego regulowania zobowiązań, w tym w szczególności wobec pracowników oraz zobowiązań podatkowych wobec urzędu skarbowego oraz ZUS jest bezzasadny. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przyczyną odmowy wypłaty skarżącej stronie dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych jest spełnienie przez stronę przesłanki "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" określonej w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Jak zostało wskazane powyżej skumulowane straty Spółki na dzień 31 maja 2016 r. wynosiły [...] zł i stanowiły po jej skorygowaniu o wszelkie elementy (kapitały) uznawane za część kapitału własnego 247,19 % wartości subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki, a więc fakt terminowego regulowania przez skarżącą stronę zobowiązań publicznoprawnych nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia.

Mając na względzie treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.