Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2941/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 50 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 131 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Beata Cisek-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Der Grüne Punkt - Duales System Deutschland GmbH z siedzibą w Kolonii, Niemcy oraz Rekopol Organizacja Odzysku Opakowań S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2086/14 w sprawie ze skarg Der Grüne Punkt - Duales System Deutschland GmbH z siedzibą w Kolonii, Niemcy oraz Rekopol Organizacja Odzysku S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 października 2013 r. nr Sp. 46/11 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargi kasacyjne


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargi Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland GmbH z siedzibą w Kolonii, Niemcy (dalej: spółka Der Grüne Punkt albo uprawniona) oraz Rekopol – Organizacja Odzysku S.A. z siedzibą w Warszawie (obecnie Rekopol Organizacja Odzysku Opakowań S.A; dalej: spółka Rekopol) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 października 2013 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia 4 marca 2008 r. Urząd Patentowy udzielił spółce Der Grüne Punkt prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny DER GRÜNE PUNKT o nr R-202502, zgłoszony do ochrony 12 kwietnia 2006 r. i przeznaczony do oznaczania towarów i usług w klasach od 1 do 45.

A S.A. z siedzibą w K. (wnosząca sprzeciw) wniosła sprzeciw od tej decyzji. Jako podstawę sprzeciwu wskazała m.in. art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej pwp). Podniosła, że sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w toku postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia identycznego znaku towarowego spółki Der Grüne Punkt zarejestrowanego pod numerem IR-585713. Jej zdaniem to wskazuje, że zgłoszenia dokonano w celu uniknięcia konsekwencji ewentualnego wygaszenia znaku towarowego nr IR-585713, a więc w złej wierze.

W piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r. spółka Rekopol wniosła o umożliwienie jej czynnego udziału w postępowaniu, ewentualnie o zawiadomienie jej o rozprawach jako osoby, której udział w sprawie jest uzasadniony ze względu na przedmiot postępowania. Jako podstawę swoich żądań wskazała art. 10 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej kpa) w zw. z art. 256 ust. 1 pwp oraz art. 90 § 3 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 pwp.

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 października 2013 r. Urząd Patentowy działając m.in. na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej: pwp lub Prawo własności przemysłowej) unieważnił prawo ochronne na ww. znak towarowy.

Na wstępie organ podkreślił, że krąg podmiotów uczestniczących w postępowaniu spornym, toczącym się wskutek wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, został określony w pwp i jest on odmienny od uregulowań kpa. Wskazał, że w postępowaniu spornym bierze udział wnoszący sprzeciw i uprawniony ze spornego prawa. Zatem spółka Rekopol nie mogła być uznana za stronę postępowania spornego, ponieważ nie jest ani wnoszącym sprzeciw, ani uprawnionym do spornego znaku towarowego. Odnosząc się do istoty sprawy, organ uznał, że wnosząca sprzeciw wykazała w dostateczny sposób, iż zgłoszenia spornego znaku towarowego dokonano w złej wierze.

Zarówno uprawniona, jak i spółka Rekopol wniosły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które Sąd oddalił wyrokiem objętym skargami kasacyjnymi.

Oddalając skargę spółki Rekopol Sąd uznał, że spółka ta nie miała legitymacji skargowej. Zdaniem WSA, w świetle art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; p.p.s.a.) legitymacja skargowa przysługuje podmiotowi wnoszącemu skargę we własnym interesie prawnym. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, a nie z czynności prawnych, a zatem legitymacji skargowej nie ma licencjobiorca.

WSA zaznaczył, że legitymacja skargowa przysługiwałaby spółce Rekopol, jeśli byłaby ona stroną postępowania spornego, toczącego się przed Urzędem Patentowym i wszczętego na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny. Z przepisów pwp wynika, że w postępowaniu takim bierze udział wnoszący sprzeciw oraz uprawniony z prawa ochronnego do znaku. WSA uznał, że skoro spółka Rekopol nie jest uprawnionym do prawa ochronnego na sporny znak towarowy, ani wnoszącym sprzeciw, to nie była stroną postępowania spornego, które toczyło się w rozpatrywanej sprawie przed Urzędem i w konsekwencji nie ma legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 § 1 ppsa w związku z art. 257 pwp.

Oddalając skargę uprawnionej, WSA zauważył, że pojęcie "złej wiary" nie zostało zdefiniowane w pwp i wskazał, że wedle piśmiennictwa ze złą wiarą podmiotu ubiegającego się o ochronę znaku towarowego mamy do czynienia w razie zgłoszenia znaku z innych powodów aniżeli chęć uzyskanie wyłączności na jego używanie dla własnych towarów. Zdaniem WSA, ze względu na domniemanie dobrej wiary wnoszący sprzeciw powinien wykazać, że okoliczności istniejące w dacie zgłoszenia znaku towarowego lub istniejące przed tą datą dowodzą, że uprawniony działał w złej wierze.

WSA stwierdził, że uprawniona zgłosiła sporny znak towarowy w trakcie toczących się postępowań o wygaśnięcie bardzo podobnych lub identycznych znaków towarowych zarejestrowanych na jej rzecz (nr IR-585713, IR-653449, IR-585714, IR-653450), które przeznaczone były do oznaczania towarów i usług w znacznym stopniu podobnych do towarów i usług, dla których został zgłoszony sporny znak. WSA podzielił stanowisko organu, że zgłoszenie spornego znaku miało na celu przedłużenie ochrony.

Ponadto WSA podzielił stanowisko organu, że sporny znak towarowy nie został zgłoszony w celu odróżniania towarów i usług, do oznaczania których jest przeznaczony, jako pochodzących od uprawnionego. W ocenie WSA, uprawniona zgłosiła sporny znak towarowy z innych powodów aniżeli chęć posiadania wyłączności jego używania dla własnych celów. WSA zauważył, że obie skarżące spółki są tzw. organizacjami odzysku. Z przepisów prawa wynika, że przedmiotem działania organizacji odzysku może być wyłącznie działalność związana z organizowaniem, zarządzaniem lub prowadzeniem przedsięwzięć związanych z odzyskiem, a w szczególności z recyklingiem odpadów, a także edukacja ekologiczna. Organizacje odzysku nie zajmują się zatem wprowadzaniem do obrotu towarów i usług.

WSA podkreślił, że znak "Zielony Punkt", wobec masowości nakładania go na opakowania towarów pochodzących od różnych producentów, w powszechnym odczuciu konsumentów oznacza, że opakowanie będzie podlegać utylizacji lub recyklingowi.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa) WSA uznał za niezasadne. Stwierdził, że zgodnie z art. 269 ust. 1 pwp tylko w sprawach nieuregulowanych w pwp stosuje się przepisy kpa. Ponadto, przepisy kpa stosowane do postępowania spornego przed Urzędem podlegają odpowiednim modyfikacjom, stosownie do istotnych cech tego postępowania, zakładających aktywność dowodową stron.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ppsa.

II

Skargę kasacyjną wniosła Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland GmbH z siedzibą w Kolonii, Niemcy, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), tj. naruszenie art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 151 ppsa:

a) poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzutów uprawnionej dotyczących naruszenia przez UP RP przepisów postępowania, a mianowicie przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, polegającym na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego oraz błędnym ustaleniu stanu faktycznego i w konsekwencji oddaleniu skargi,

b) poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy ustalonego przez UP RP, a mianowicie niezakwestionowanie przez WSA ustaleń faktycznych poczynionych przez UP, co do istnienia okoliczności zaprzeczających dokonaniu zgłoszenia do ochrony w UP RP znaku towarowego słowno-graficznego DER GRÜNE PUNKT, następnie zarejestrowanego za numerem R-202502 (dalej: "ZIELONY PUNKT"), z zamiarem jego używania w obrocie rynkowym,

c) poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy ustalonego przez UP RP, a mianowicie niezakwestionowanie przez WSA ustaleń faktycznych poczynionych przez UP RP, co do istnienia okoliczności potwierdzających, że do zgłoszenia znaku towarowego "ZIELONY PUNKT" doszło z innych powodów niż chęć posiadania przez uprawnioną wyłączności jego używania dla własnych towarów i usług,

d) poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy ustalonego przez UP RP, a mianowicie niezakwestionowanie przez WSA ustaleń faktycznych poczynionych przez UP RP, co do braku konieczności szczegółowego porównania towarów i usług, do oznaczania których przeznaczony został przedmiotowy znak towarowy "ZIELONY PUNKT" z towarami i usługami, do oznaczania których przeznaczone były znaki towarowe "ZIELONY PUNKT", których polskie części międzynarodowych rejestracji nr IR-585713, IR-585714, IR-653449, IR-653450 zostały wygaszone na podstawie przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp,

e) poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy ustalonego przez UP RP, a mianowicie niezakwestionowanie przez WSA ustaleń faktycznych poczynionych przez UP RP, co do istnienia konieczności udowodnienia przez uprawnioną rzeczywistego używania znaku towarowego "ZIELONY PUNKT" w dniu jego zgłoszenia do ochrony w UP, tj. w dniu 12 kwietnia 2006 r., w odniesieniu do towarów i usług objętych zgłoszeniem, pomimo postanowienia przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp,

f) poprzez sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia wyroku i wadliwe wskazanie stanu sprawy polegające na uznaniu, że do akt sprawy zostały złożone dowody potwierdzające dokonanie zgłoszenia znaku towarowego "ZIELONY PUNKT" w złej wierze,

g) poprzez zastosowanie art. 151 ppsa w sytuacji, gdy istniały przesłanki do uwzględnienia skargi w świetle nieprawidłowego zastosowania przez UP RP przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp oraz naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i 107 § 3 kpa przy wydawaniu decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "ZIELONY PUNKT";

2. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa):

a) poprzez niewłaściwie zastosowanie przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp, a mianowicie błędne uznanie, że uprawniona dokonała zgłoszenia do ochrony w UP RP znaku towarowego "ZIELONY PUNKT" bez zamiaru jego używania w obrocie rynkowym w odniesieniu do jakichkolwiek towarów i usług, co miałoby świadczyć o jego działaniu w złej wierze,

b) poprzez niewłaściwie zastosowanie przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp, a mianowicie błędne uznanie, że brak udokumentowania rzeczywistego używania przez uprawnioną w dacie zgłoszenia do ochrony w UP RP przedmiotowego znaku towarowego "ZIELONY PUNKT" świadczy o jego działaniu w złej wierze w tej dacie,

c) poprzez niewłaściwie zastosowanie przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp, a mianowicie błędne uznanie, że uprawniona działała w złej wierze dokonując zgłoszenia do ochrony w UP RP znaku towarowego "ZIELONY PUNKT" w odniesieniu do jakichkolwiek towarów i usług po złożeniu przez osobę trzecią do UP RP działającego w trybie spornym wniosku na podstawie przepisu art. 169 ust. 1 pkt 2 pwp w odniesieniu do identycznego znaku towarowego.

Podnosząc te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

III

Skargę kasacyjną wniosła również spółka Rekopol zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa) oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa):

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez niezastosowanie i art. 151 ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie - oddalenie skargi skarżącej, która zasługiwała na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez UP RP prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, ponieważ strona postępowania (skarżąca) bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP ze względu na rażące naruszenie przez UP RP art. 10 § 1 kpa i art. 28 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 pwp, w szczególności niezawiadamianie strony o terminach rozpraw i dacie ogłoszenia zaskarżonej decyzji, jak również nie doręczanie pism pozostałych stron w toku postępowania;

2. naruszenie art. 246 i 247 pwp oraz art. 2551, 25512, 2552-2554, poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w akceptacji błędnego stanowiska UP RP i uznaniu, że z przepisów tych wynika, iż stroną postępowania spornego przed UP RP, wszczętego na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, jest wyłącznie sprzeciwiający się (lub wielu sprzeciwiających się) i uprawniony (lub wielu uprawnionych), pomimo iż przepisy te nie wyłączają zastosowania w tym postępowaniu art. 28 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 pwp w odniesieniu do innych stron postępowania niż wnoszący sprzeciw (który jest zwolniony z wymogu posiadania interesu prawnego, co bez tego zwolnienia w art. 246 ust. 1 pwp wymagałoby spełnienia przez wnoszącego sprzeciw wszystkich wymogów dla strony z art. 28 kpa), a więc bezpodstawne uznanie, że stroną takiego postępowania oprócz wnoszącego sprzeciw i uprawnionego nie może być inny podmiot - "każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek", co skutkowało uznaniem, że skarżąca nie posiadała statusu strony postępowania i legitymacji skargowej;

3. naruszenie art. 50 § 1 ppsa w zw. z art. 257 pwp poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że skarżąca nie posiadała legitymacji skargowej, w szczególności ze względu na bezpodstawne uznanie, że skarżącej nie przysługiwał status strony postępowania spornego, wszczętego na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, toczącego się przed UP, pomimo iż w skarżąca posiadała status strony tego postępowania, ponieważ dotyczyło ono jej interesu prawnego (w wyniku wydania zaskarżonej decyzji przestał istnieć przedmiot licencji udzielonej skarżącej);

4. naruszenie art. 50 § 1 ppsa w zw. z art. 257 pwp poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu w odniesieniu do legitymacji skargowej, że "legitymacji takiej nie będzie miał np. licencjobiorca, gdyż jej powstania należy upatrywać w umowie licencyjnej a nie w normie prawnej", pomimo iż legitymacja licencjobiorcy wynika nie tylko z umowy licencyjnej, ale również przepisów prawa (art. 163 ust. 1 pwp, art. 76 ust. 6 w zw. z art. 163 ust. 1 zd. 2 pwp), a w konsekwencji brak było podstaw do uznania, że skarżąca nie posiada legitymacji skargowej tylko z tego powodu, że jest licencjobiorcą - nie można generalnie przesądzić, że licencjobiorca nie posiada interesu prawnego w takim postępowaniu;

5. naruszenie art. 28 kpa w z w. z art. 256 ust. 1 pwp poprzez niezastosowanie i błędną wykładnię przejawiającą się w akceptacji błędnego stanowiska UP RP i uznaniu, że art. 28 kpa nie znajduje zastosowania do ustalenia podmiotów posiadających status strony postępowania spornego przed UP RP, wszczętego na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, z wyłączeniem wnoszącego sprzeciw w odniesieniu, do którego przewidziana jest regulacja szczególna w art. 246 ust. 1 pwp - w odniesieniu do pozostałych stron postępowania ich legitymacja do udziału w postępowaniu powinna być oceniana z uwzględnieniem art. 28 kpa i brak jest podstaw do ograniczania kręgu stron postępowania spornego do wnoszącego sprzeciw i uprawnionego, a w konsekwencji nieuprawnione było uznanie, że skarżąca nie jest stroną tego postępowania tylko ze względu na fakt, iż nie była wnoszącym sprzeciw ani też uprawnionym;

6. naruszenie art. 257 pwp poprzez błędną wykładnię i uznanie, że prawo do wniesienia skargi na decyzję UP RP wydaną w postępowaniu spornym zainicjowanym sprzeciwem od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy przysługuje wyłącznie wnoszącemu sprzeciw i uprawnionemu, pomimo iż przepis ten przyznaje prawo wniesienia takiej skargi każdemu kto posiada status strony postępowania a status ten powinien być oceniany zgodnie z art. 28 kpa, co skutkowało bezpodstawnym uznaniem, że skarżącej (licencjobiorcy wyłącznemu) nie przysługiwało prawo wniesienia skargi - w ogóle nie badano czy skarżąca posiada interes prawny w postępowaniu (skarżąca taki interes posiadała);

7. naruszenie art. 50 § 1 ppsa poprzez niezastosowanie przejawiające się w uznaniu, że skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia skargi, pomimo iż zgodnie z tym przepisem "uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny", a skarżąca bez wątpienia taki interes prawny posiadała, ponieważ wskutek unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, który był przedmiotem licencji wyłącznej udzielonej skarżącej i wpisanej do rejestru znaków towarowych prowadzonego przez UP RP przestała istnieć przedmiot tej licencji (prawo uzyskane przez licencjobiorcą, w tym prawo przewidziane w art. 76 ust. 6 w zw. z art. 163 ust. 1 zd. 2 pwp).

Podnosząc te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

IV

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółki Rekopol, wnosząca sprzeciw wystąpiła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

V

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna spółki Rekopol nie mogła być uwzględniona, ponieważ w zakresie, którego dotyczą jej zarzuty, zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

WSA zasadnie podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, że spółka Rekopol nie była stroną postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

W orzecznictwie przyjmuje się, że krąg podmiotów uczestniczących w postępowaniu spornym, wszczętym na skutek sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, jest określony w sposób szczególny przepisami pwp i jest odmienny od określonego w art. 28 kpa (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 227/06 i z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 620/09). W takim postępowaniu spornym jako wnioskodawca i inicjator uczestniczy zawsze wnoszący sprzeciw, a jako uczestnik - uprawniony ze spornego prawa. Podmioty te prowadzą spór przed Urzędem, a organ ten jest związany granicami i podstawą prawną sprzeciwu wskazaną przez podmiot wnoszący sprzeciw, który powinien także wskazać środki dowodowe na poparcie swego wniosku. Przy takim ukształtowaniu postępowania spornego brak jest podstawy prawnej i uzasadnienia do wprowadzania do tego postępowania jakichkolwiek innych podmiotów oprócz wnoszącego sprzeciw i uprawnionego, a w szczególności brak podstaw do uznania, że może w nim uczestniczyć licencjobiorca, o którym mowa w art. 163 pwp, który nie uczestniczył we wcześniejszym postępowaniu o udzielenie prawa ochronnego.

Z tego względu nietrafne są zarzuty nr 1, 2, 5 i 6 skargi kasacyjnej spółki Rekopol. Należy bowiem podzielić stanowisko WSA i Urzędu Patentowego, że w postępowaniu spornym w niniejszej sprawie stronami były jedynie spółka Der Grüne Punkt (jako uprawniona) oraz wnosząca sprzeciw. Zakres podmiotowy tego postępowania wyznaczały przepisy pwp, interpretowane zgodnie z celem tego rodzaju postępowania spornego, a nie art. 28 kpa. W konsekwencji nie było podstaw do przyjęcia, że w postępowaniu przed Urzędem doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa), które miało polegać na tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Spółka Rekopol nie była stroną postępowania spornego w niniejszej sprawie, a zatem organ nie naruszył prawa przez brak zawiadomienia tej spółki o terminach rozpraw i dacie ogłoszenia zaskarżonej decyzji oraz niedoręczenie pism w toku postępowania.

Mimo braku statusu strony w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w niniejszej sprawie, spółka Rekopol miała jednak legitymację skargową.

Z art. 50 § 1 ppsa wynika m.in., że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną jest zarówno osoba mająca obiektywny interes prawny w udziale w postępowaniu administracyjnym, jak i niemający interesu prawnego w udziale w tym postępowaniu adresat decyzji administracyjnej (zob. m.in. postanowienia NSA: z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 1337/06; z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 3306/14; dostępne w CBOSA).

WSA błędnie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że spółka Rekopol nie miała legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Wprawdzie interes prawny tej spółki, o którym mowa w art. 50 § 1 ppsa, nie mógł zostać wywiedziony z art. 257 pwp, który prawo do wniesienia skargi na decyzję Urzędu Patentowego wydaną w postępowaniu spornym przyznaje wyłącznie stronom tego postępowania spornego. Jednak interes ten wynikał z tego, że spółka Rekopol była adresatem zaskarżonej decyzji. Wobec tego spółka Rekopol miała legitymację skargową i mogła wnieść skargę na decyzję Urzędu Patentowego, kwestionując stanowisko, że nie jest ona stroną postępowania spornego w niniejszej sprawie.

Zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia w zakresie legitymacji skargowej spółki Rekopol, odpowiada jednak prawu. WSA rozpoznał bowiem tę skargę, dokonując kontroli legalności stanowiska organu, zgodnie z którym spółka Rekopol nie jest stroną postępowania spornego w niniejszej sprawie i dochodząc do trafnej oceny, że stanowisko Urzędu Patentowego w tym zakresie jest zgodne z prawem. W związku z tym WSA prawidłowo zastosował w sprawie art. 151 ppsa, oddalając skargę spółki Rekopol.

Na uwzględnienie nie zasługiwała również skarga kasacyjna spółki Der Grüne Punkt. Podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego zmierzają do zakwestionowania przyjętego przez WSA, w ślad za Urzędem Patentowym, stanowiska, że zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło w złej wierze.

Należy w związku z tym przypomnieć, że WSA, w ślad za organem, uznał zgłoszenie spornego znaku za dokonane w złej wierze przede wszystkim dlatego, że nastąpiło ono w toku postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia należących do spółki Der Grüne Punkt praw ochronnych na znaki bardzo podobne lub identyczne do spornego znaku, które przeznaczone były do oznaczania w dużym stopniu zbliżonych towarów i usług.

W ocenie NSA stanowisko to jest trafne. Niewątpliwie bowiem dokonanie takiego zgłoszenia w toku postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia bardzo podobnego znaku na identyczne lub podobne towary i usługi świadczy o dążeniu do przedłużenia służącego uprawionemu monopolu na używanie znaku. Należy także zgodzić się z Urzędem Patentowym, że gdyby takie działanie było możliwe instytucja wygaszenia prawa ochronnego na znak towarowy byłaby iluzoryczna – każdy uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy, wobec którego zgłoszono wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z powodu nieużywania znaku, mógłby - zgłaszając znak identyczny lub bardzo podobny dla identycznych lub podobnych towarów - przedłużać ochronę mimo nieużywania znaku.

Większość podniesionych w skardze kasacyjnej spółki Der Grüne Punkt zarzutów naruszenia prawa formalnego i materialnego nie dotyczy powyższego stanowiska. Zarzuty te zmierzają do zakwestionowania wskazanych w wyroku WSA dodatkowych okoliczności uznanych przez WSA za wskazujące na złą wiarę zgłaszającego, a mianowicie brak zamiaru używania znaku w jego podstawowej funkcji, którą jest wskazanie pochodzenia towaru lub usługi. Wobec tego, że w ocenie NSA, jak wskazano wyżej, do uznania, że w niniejszej sprawie zgłoszenie dokonane zostało w złej wierze, wystarcza sam fakt zgłoszenia spornego znaku w toku toczącego się postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia bardzo podobnych znaków przeznaczonych do oznaczania towarów i usług w dużym stopniu zbliżonych, nawet ewentualne uwzględnienie tych zarzutów nie mogłoby mieć wpływu na wynik postępowania.

Wreszcie co się tyczy zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp, "a mianowicie błędne uznanie, że spółka Der Grüne Punkt działała w złej wierze dokonując zgłoszenia do ochrony w Urzędzie spornego znaku towarowego w odniesieniu do jakichkolwiek towarów i usług po złożeniu przez osobę trzecią do Urzędu działającego w trybie spornym wniosku na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 pwp w odniesieniu do identycznego znaku towarowego" wystarczy wskazać, że w niniejszej sprawie istnienie zlej wiary zostało stwierdzone ze względu na zgłoszenie znaku towarowego dla towarów i usług w dużym stopniu zbliżonych do tych, które ujęte były w wykazie towarów tych znaków, których dotyczyły postępowania o wygaśnięcie praw ochronnych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.

NSA uznał, że nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku wnoszącej sprzeciw o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w związku z oddaleniem skargi kasacyjnej spółki Rekopol. Z art. 204 ppsa wynika, że w razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA oddalającego skargę strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione tylko przez organ, którym w niniejszym postępowaniu był Urząd Patentowy.