Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1963/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej P. U. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący wezwany do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w piśmie z dnia 14 sierpnia 2013 r. wskazał, że aktualnie pozostaje bez pracy i środków do utrzymania, na dowód czego przedłożył kopię decyzji właściwego powiatowego urzędu pracy z dnia [...].02.2013 r. o uznaniu za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z uwagi na niestawiennictwo w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie bez usprawiedliwienia. Ponadto skarżący wskazał, że jego roczny dochód za 2012 r. wyniósł 13.424,52 zł, co wynika z załączonego do pisma PIT-37. Podkreślił również, że ma na utrzymaniu dwójkę dzieci w wieku szkolnym. Wywodził, że egzekucja wymierzonych kar wynoszących łącznie 6 000 zł całkowicie pozbawi jego rodzinę środków utrzymania, a tym samym spowoduje nieodwracalne skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1054/12, LEX nr 1240772).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody co uzasadnia zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Jak wynika z informacji podanej przez skarżącego oraz faktów znanych Sądowi z urzędu – na skarżącym ciąży obowiązek zapłaty kar pieniężnych za wykonywanie przejazdów bez uiszczenia opłaty elektronicznej na podstawie dwóch decyzji, z których każda nakłada na skarżącego karę w wysokości 3 000 zł. Z wyjaśnień skarżącego, potwierdzonych stosownymi dokumentami wynika, że on i jego rodzina znajdują się w bardzo trudnym położeniu materialnym. Osiągnięty przez niego dochód w 2012 r. niewiele ponad dwukrotnie przekracza sumę nałożonych na niego kar z tytułu wykonywania przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Aktualnie zaś skarżący pozostaje bez pracy i środków utrzymania, mając przy tym na utrzymaniu dwójkę dzieci w wieku szkolnym. W tej sytuacji dobrowolne, czy też przymusowe egzekwowanie nałożonych na skarżącego kar realnie zagrozi materialnemu bytowi skarżącego i jego rodziny, a ewentualny późniejszy zwrot należności uiszczonej z tytułu wymierzonej kary, w sytuacji, gdyby zaskarżona decyzja okazała się wadliwa - nie wynagrodziłby szkód wyrządzonych jej wykonaniem.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.