Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 2423/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 632/22 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 maja 2022 r. nr 0201-IGC.48.16.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 września 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 632/22, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę J. K. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 maja 2022 r. nr 0201-IGC.48.16.2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Skarżący od powyższego wyroku złożył skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarzonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu.

Uzasadniając wniosek, Skarżący podniósł że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać trudne do odwrócenia skutki, dla prowadzonej przez niego działalności. Podkreślił, że ogłoszona 11 marca 2020 r. przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) pandemia nowego koronawirusa spowodowała wprowadzenie szeregu obostrzeń, skutkiem czego był drastyczny spadek płynności finansowej wielu firm na rynku gospodarczym, w tym i skarżącego. Wskazał, że firma nie miała możliwości świadczenia swoich usług co przyniosło straty. Równocześnie na kondycję finansową firmy wpłynęło nie regulowanie należności przez kontrahentów, których epidemia również dotknęła i brak jest możliwości ich wyegzekwowania. Dalej wskazał że prowadzi działalność na własny rachunek, świadcząc usługi związane z transportem. Obciążenie jego dochodu dodatkowymi kosztami może spowodować, że koniecznym będzie dokonanie redukcji zatrudnienia, a w najgorszym przypadku ogłoszenie bankructwa. Podkreślił, że próba wykonania skarżonej decyzji będzie więc w konsekwencji pozbawieniem skarżącego prawa do godnego życia, przymusowego zbycia majątku i zadłużenia się na znaczne kwoty.

II

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W treści art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowany w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie udokumentował swojej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) kary pieniężnej doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Powyższe okoliczności, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wynikają również z akt sprawy.

Dla wykazania okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. strona winna jest przedłożyć dokumenty obrazujące ponoszone przez nią wydatki bądź wskazujące na wysokość uzyskiwanych dochodów lub ich brak, jak również wyciągi z rachunków bankowych bądź wykaz aktualnych zobowiązań strony. Pamiętać bowiem należy, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi mieć możliwość odniesienia się do pełnego materiału, pozwalającego zająć mu stanowisko odnośnie wystąpienia w sprawie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazane dokumenty stanowiłyby materiał dowodowy podlegający ocenie w tej sprawie. W sprawie niniejszej natomiast możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu nieprzedłożenia stosownych dokumentów i oświadczeń obrazujących aktualną kondycję finansową Skarżącego. Brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby twierdzenia zawarte we wniosku.

Powyższej oceny zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zmienia fakt odwoływania się przez skarżącego na ogłoszoną 11 marca 2020 r. przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) pandemię koronawirusa, czy drastyczny spadek płynności finansowej firmy skarżącego, redukcji zatrudnienia, ogłoszenie bankructwa, czy pozbawieniem skarżącego prawa do godnego życia, przymusowego zbycia majątku i zadłużenia się na znaczne kwoty. Należy podkreślić, że wskazywane okoliczności, bez należytego ich uwiarygodnienia, nie mogą same w sobie być uznane za podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny. Brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych, które potwierdzałyby nagłe pogorszenie sytuacji ekonomicznej w okresie wnoszenia analizowanego żądania, uniemożliwił Sądowi zbadanie wpływu stanu epidemii na aktualną zdolność finansową skarżącego i jego możliwości płatnicze. Co więcej, przyznać należy, że epidemia spowodowała powszechne trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, które objęły swym zasięgiem cały kraj i znaczną część przedsiębiorców. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo powoływanie się na okoliczność pogorszenia się sytuacji w danej branży, bez przełożenia tych faktów na rzeczywistą zdolność finansową, jako sytuację uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji, jest daleko niewystarczające, w szczególności wówczas, gdy wnioskodawca nie przedstawił żadnych danych, ani też dokumentów, pozwalających zobrazować jego płynność finansową w okresie przed pandemią, w czasie jej trwania, jak i aktualnie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.