Wyrok NSA oz. w Białymstoku, sygn. akt SA/Bk 574/98
NSA oz. w Białymstoku
Data orzeczenia: 1999-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Powołane przepisy: article: art. 16 pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: 1. Organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy dokonywaniu oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winien stosować ścisłą, zgodną z zamierzeniami autora planu oraz organu go uchwalającego z interpretacją treści planu.

2. W sytuacji przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego terenu na konkretnie wskazany cel - bez zmiany planu nie można przyjąć za zgodne z jego treścią innych zamierzeń inwestycyjnych, niż określone w treści planu, chociażby były rodzajowo zbliżone, chyba że ustalenia ogólne planu dopuszczają realizację zbliżonych celów.

TEZY

1. Organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy dokonywaniu oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winien stosować ścisłą, zgodną z zamierzeniami autora planu oraz organu go uchwalającego z interpretacją treści planu.

2. W sytuacji przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego terenu na konkretnie wskazany cel - bez zmiany planu nie można przyjąć za zgodne z jego treścią innych zamierzeń inwestycyjnych, niż określone w treści planu, chociażby były rodzajowo zbliżone, chyba że ustalenia ogólne planu dopuszczają realizację zbliżonych celów.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jerzego K. i Tadeusza R. - Zakład Pogrzebowy S.C. w S. na decyzję samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 18 marca 1998 r. (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta S. decyzją (...) z dnia 26 stycznia 1998 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu pogrzebowego murowanego parterowego oraz wiatrołapu na działce nr 92 w S. przy ulicy 3 M. Wskazał jako warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że teren w ww. planie przeznaczony jest pod dom katechetyczny /część działki, zaś pozostała część pod ogrody prywatne z zakazem zabudowy w pasie 50 m od zalewu/. Projektowana inwestycja została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Określono warunki wynikające z przepisów szczególnych nakazując zachowanie wymogów par. 12 i par. 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także par. 11 rozporządzenia w sprawie cmentarzy, prowadzenia ksiąg cmentarnych oraz chowania zmarłych z 1972 r. Nałożono obowiązki związane z wystąpieniem o pozwolenie na budowę oraz określono wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Te ostatnie określono jako obowiązek zachowania warunków wynikających z par. 12 i par. 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem organu pierwszej instancji, skoro według ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego część nieruchomości /objęta wnioskiem/ przeznaczona była pod lokalizacje punktu katechetycznego, które to założenie nie zostało zrealizowane - co należy interpretować jako przeznaczenie działki; na cel usługowy - to lokalizacja domu pogrzebowego nie jest sprzeczna z ustaleniami planu. Pozwalało to na pozytywne załatwienie wniosku. Podniesiono, że decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: Franciszek K., Sergiusz Sz., Antoni B., Mieczysław K., Walentyna Ł. i Jadwiga S. Zarzucili nieważność tejże decyzji z powodu orzeczenia w sprawie, w której już wcześniej zapadło orzeczenie (...). Ponadto w ocenie odwołujących się domy pogrzebowe mogą być lokalizowane wyłącznie na cmentarzach, a plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. nie dopuszcza lokalizacji spornego obiektu na działce nr 92 w S., gdyż przewiduje tam lokalizację punktu katechetycznego. Nadto podniesiono, iż według zapisów planu lokalizacja domu pogrzebowego przewidziana jest w innym miejscu na Osiedlu Górnym w S. na nowym cmentarzu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją (...) z dnia 18 marca 1998 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 17 pkt 1 Kpa oraz art. 16 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta S. oraz odmówiło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. nie pozwalają na lokalizacje domu pogrzebowego na spornym terenie. Według tych ustaleń teren przeznaczony jest pod lokalizację punktu katechetycznego i został na ten konkretny cel wydzielony z terenu parku miejskiego z projektowanym ciągiem spacerowym wzdłuż zalewu. Dlatego pozytywną dla przyszłych inwestorów decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oceniono jako obarczoną wadą nieważności z mocy art. 16 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Pouczono, że w sytuacji doprowadzenia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wykluczone wydanie pozytywnej dla wnioskodawców decyzji. Jako niezasadne oceniono pozostałe zarzuty odwołania w szczególności wyjaśniając, że wydanie wcześniej pozytywnej decyzji na inny obiekt nie czyniło kolejnego postępowania niedopuszczalnym, bowiem dla tego samego terenu może być wydana większa liczba decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - oddzielnie dla każdego zamiaru inwestycyjnego. Ponadto zwrócono uwagę, że doszło do wygaśnięcia pierwotnej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli właściciele Zakładu Pogrzebowego S.C. Jerzy K. i Tadeusz R. Swoje starania o wybudowanie domu pogrzebowego na miarę XXI wieku określili jako gehenna z powodu złośliwego sprzeciwu sąsiadów, osób bardzo nieżyczliwych. Dowodzili, iż nie zachodzi sprzeczność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem punkt katechetyczny oraz dom pogrzebowy na terenie parafialnym są usługami tego samego rodzaju. Dom pogrzebowy nie stanowi dla nikogo zagrożenia ani uciążliwości. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja podważa autorytet władz kościelnych i samorządowych.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postulowało oddalenie skargi w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 18 marca 1998 r. Podkreślano odmienność specyfiki usług domu pogrzebowego od punktu katechetycznego, co stanowiło przeszkodę w uwzględnieniu żądania inwestorów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 16 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna.

Trafnie zauważył to organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia 26 stycznia 1998 r. Nie budzi wątpliwości dokonana w postępowaniu odwoławczym ocena braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego skarżących z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. uchwalonego uchwałą (...) z dnia 29 kwietnia 1986 r. później zmienianą między innymi dla obszaru na którym znajduje się działka nr 92, gdzie skarżący zamierzają pobudować dom pogrzebowy. Uchwałą (...) z dnia 28 lutego 1989 r. RNMiGS. część terenu oznaczonego symbolem A36ZP /istniejący park miejski z projektowanym ciągiem spacerowym wzdłuż zalewu w historycznym układzie odtworzenia zagospodarowania zieleni/ została przeznaczona pod lokalizację punktu katechetycznego na części działki nr 92 w powierzchni 0,3 ha wyodrębnionej na rysunku planu kolorem czerwonym.

Organ administracji państwowej rozpatrujący wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy dokonywaniu oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winien stosować ścisłą, zgodną z zamierzeniami autorów planu oraz organu go uchwalającego, interpretację treści planu. W szczególności w sytuacji przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego terenu na konkretnie wskazany cel - bez zmiany planu nie można przyjąć za zgodne z jego treścią innych zamierzeń inwestycyjnych, niż określone w treści planu, chociażby były rodzajowo zbliżone, chyba, że ustalenia ogólne planu dopuszczają realizację zbliżonych celów.

W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje fakt przeznaczenia terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym skarżących pod budowę punktu katechetycznego. Na ten cel wyodrębniono część istniejącego parku miejskiego. Zatem trafnie oceniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż realizacja domu pogrzebowego nie jest zgodna z zapisem planu. Specyfika usług domu pogrzebowego różni się znacznie od charakteru i funkcji punktu katechetycznego. Zarówno ustalenia szczegółowe jak i ogólne tekstu planu nie dopuszczają lokalizacji innego rodzaju zabudowy, niż wskazany powyżej, tj. punkt katechetyczny.

Przy sprzeczności zamierzeń inwestycyjnych z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważności z mocy prawa /art. 16 pkt 1 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. orzekło po myśli art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa i decyzja ta jest zgodna z prawem.

Dlatego skarga na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368/ podlegała oddaleniu.