Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1354/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92c, art. 55 ust. 1 pkt 2a, art. 50 pkt 1 lit. a, art. 4 pkt 22
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1  art. 10 ust. 2 i 3
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na B. W., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą KRIS B. W. z siedzibą w R., kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło:

1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji,

3. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

4. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę,

5. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd,

6. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.

Naruszenia powyższe stwierdzono w trakcie kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach [...]. Zakresem kontroli objęto okres od dnia [...]r.

W toku kontroli, w okresie objętym kontrolą w zakresie czasu pracy kierowców,

tj. od dnia [...]. w wyniku analizy danych zawartych na pliku okazanym przez przedsiębiorcę z danymi z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] stwierdzono:

- jazdę bez karty kierowcy w dniach [...]. pojazdem o nr rej.

[..] od godz. 22:38 dnia 28.06.2014r. przy stanie początkowym licznika kilometrów wynoszącym 393433 km do godz. 02:04 dnia 29.06.2014r. przy stanie końcowym licznika kilometrów 393560 km (różnica stanu licznika - 127 km przez 2h 41 min).

- jazdę bez karty kierowcy w dniach [...]. pojazdem o nr rej. [...], od godz. 21:38 dnia 04.07.2014r. przy stanie początkowym licznika kilometrów wynoszącym 395157 km do godz. 15:58 dnia 06.07.2014r, przy stanie końcowym licznika kilometrów 395589 km (różnica stanu licznika - 432 km przez 9h 25min).

W związku z powyższym pismem nr [...] z dnia [...]., organ I instancji wezwał stronę do wskazania kierowców, którzy w ww. dniach i godzinach kierowali pojazdem o nr rej. [...] jak również do przedstawienia dokumentów przewozowych uzasadniających powstanie przedmiotowych wskazań. Strona została również wezwana do wyjaśnienia kwestii związanych z wykonywaniem w okresie od [...] r. przewozów pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] przez kierowców nieujętych w wykazie kierowców i pracowników, okazanym do kontroli. Strona została wezwana do przedłożenia danych cyfrowych z karty kierowcy S. K.

Pismem z dnia 26.03.2015r. pełnomocnik strony wyjaśnił, że w okresie od

[...] r. pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie wykonywał przewozów drogowych. Pojazd znajdował się wówczas w zakładzie tapicerskim celem zamontowania nagłośnienia i tapicerki. W dniach [...]r. pojazd o nr rej. [...] był na pokazie sprzętu audio na imprezie motoryzacyjnej ("[...]). Ponieważ przejazd nie był związany z przewozem drogowym, realizowany był bez stosowania przepisów rozporządzenia nr [...] oraz [...]. Nadto pełnomocnik strony wskazał, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został w okresie od [...] r. oraz w okresie od [...] r. nieodpłatnie użyczony S. K. Do pisma załączono faktury dokumentujące przeprowadzenie badań okresowych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach o numerach rejestracyjnych [...].

B. W., działająca przez pełnomocnika, złożyła odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, naruszenie art. 7 i 77 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji przyczyn skierowania pełnej odpowiedzialności za naruszenia na stronę postępowania oraz naruszenie art. 8 K.p.a. Strona zarzuciła, iż organ nie przeprowadził postępowania na okoliczność istnienia, bądź braku przesłanek określonych w art. 92b i 92c ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), dalej zwaną również "u.t.d.".

Zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczyły naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w dniach [...] r. Strona wskazała, że w tych dniach pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie wykonywał przewozów drogowych, lecz uczestniczył w imprezie pokazowej i na tę okoliczność złożyła obszerne wyjaśnienia. W ocenie strony pojazd nie wykonywał przewozu w rozumieniu art. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zatem zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, nie istniał obowiązek rejestracji okresów aktywności kierowcy.

Odnośnie do naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, pełnomocnik strony podniósł, że przedsiębiorca nie okazał do kontroli danych z karty kierowcy G. K. za okres od [...] r. z uwagi na techniczne problemy z odczytaniem karty. Wyjaśnił jednocześnie, że dniu 23 marca 2015 r. strona przesłała do organu kartę tego kierowcy wraz z informacją, z jakich względów dane nie zostały odczytane. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że w jego ocenie, biorąc pod uwagę uprawnienia organu określone w art. 55 ust. 1 pkt 2a u.t.d., nie było przeszkód aby organ samodzielnie odczytał dane z karty kierowcy. Nadmienił również, że problemy z odczytem danych z karty pojawiały się wyłącznie przy próbach jej odczytania za pomocą czytnika zewnętrznego, nie było problemów z zalogowaniem karty do tachografu. W ocenie skarżącej przyczyna powstania naruszenia była od niej niezależna, a zatem zaistniały podstawy do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor transportu Drogowego w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 5, art. 8, art. 11, art. 14, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 5.3, lp. 6.1.4, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, lp. 6.2.1 lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6-8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 14, art. 15, art. 16 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), art. 25, art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE)

nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w całości.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji dokonał szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i uznał za udowodnione naruszenia dotyczące skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowców P. F., K. W.

W ocenie organu odwoławczego analiza dokumentów okazanych do kontroli wykazała bezspornie, iż w pojeździe będącym w prawnej dyspozycji kontrolowanego przedsiębiorcy o nr rej. [...] zainstalowany jest tachograf cyfrowy marki [...], typ: [...], numer seryjny [...], znak zatwierdzenia typu el-84, który nie spełniał wymogów stawianych przez rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, w szczególności nie przeprowadzono w wymaganym terminie kalibracji jakiej to urządzenie winno podlegać. Na podstawie raportu danych tachografu zainstalowanego w ww. pojeździe stwierdzono, iż ostatnią kalibrację cyfrowego urządzenia rejestrującego przeprowadzono w dniu [...] r., a więc kolejna kalibracja urządzenia powinna być przeprowadzona w dniu [...]r.(czyli co 2 lata). Przedsiębiorca w toku kontroli przedstawił fakturę VAT za usługę wykonania kalibracji tachografu zainstalowanego w ww. pojeździe przeprowadzoną dopiero w dniu [...] r. W związku z tym, iż przekroczono okres 2 lat od ostatniej kalibracji organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego, jak również przywołanej powyżej faktury VAT, iż strona wykonywała przewozy drogowe pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji.

W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, że w myśl art. 4 pkt 6a ustawy

o transporcie drogowym, przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85

i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1).

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż złożone wyjaśnienia nie stanowią przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie omawianego naruszenia. Zdaniem ww. organu, warunkiem zastosowania rozporządzenia nr 561/2006 jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy pojazdem wykonywany jest przewóz drogowy. Zgodnie zaś z definicją pojęcia przewozu drogowego zawartą w art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006, przewozem tym jest każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd,

z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Z kolei stosownie do

art. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, ma ono zastosowanie do przewozu drogowego: rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony: lub osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą. Ponadto po myśli art. 3 rozporządzenia 3821/85 urządzenie rejestrujące jest instalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2005, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007r. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia. Nadto stosownie do treści art. 3 lit h rozporządzenia nr 561/2006, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 ton używanymi do niezarobkowego przewozu rzeczy.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu II instancji, powyższy przepis nie ma zastosowania, gdyż kontrolowane przez organ I instancji pojazdy miały dopuszczalną masę całkowitą powyżej 7,5 tony. W związku z tym, nałożona została kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych w myśl lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy uznał także za udowodnione, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z kart kierowców:

- P. F., za okres objęty kontrolą, tj. od [...] r., przedsiębiorca okazał dane, które zostały sczytane w dniu:[...]. Nie przedstawiono innych plików z wczytanymi danymi z karty ww. kierowcy za kontrolowany okres.

- J. H., za okres objęty kontrolą tj. od [...] r., przedsiębiorca okazał dane, które zostały sczytane w dniach: [...]. Nie przedstawiono innych plików z wczytanymi danymi z karty ww. kierowcy za kontrolowany okres.

- G. K., za okres objęty kontrolą tj. od [...]., przedsiębiorca okazał dane, które zostały sczytane w dniach: [...]. Nie przedstawiono innych plików z wczytanymi danymi z karty ww. kierowcy za kontrolowany okres.

- K. W., za okres objęty kontrolą tj. od [...] r., przedsiębiorca okazał dane, które zostały sczytane w dniu [...] Nie przedstawiono innych plików z wczytanymi danymi z karty ww. kierowcy za kontrolowany okres.

Organ odwoławczy mając na uwadze wskazany powyżej stan faktyczny stwierdził, że bezspornym jest, iż przedsiębiorca naruszył obowiązek terminowego sczytywania danych z kart kierowców, co najmniej raz na 28 dni.

Organ odwoławczy uznał również za udowodnione na podstawie karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego z dnia [...] r. oraz wezwania z dnia [...] r. i wykazu kierowców wykonujących przewozy na rzecz przedsiębiorcy w okresie objętym kontrolą, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych tachografów cyfrowych zainstalowanych w następujących pojazdach: nr rej. [...], nr rej. [...], nr rej. [...], nr rej. [...].

Analiza danych zawartych na pliku z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wczytanym w dniu [...] r. wykazała brak daty poprzedniego odczytu. Strona nie okazała innych plików

z wczytanymi danymi potwierdzającymi wczytywanie danych raz na 90 dni z ww. pojazdu. Analiza danych zawartych na pliku z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wczytanym w dniu [...] r., wykazała iż ostatni raz podmiot pobierał dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego

w dniu [...] r. (minęło 159 dni, przekroczono o 69 dni). Dodatkowo strona okazała plik z danymi wczytany w dniu [...] r., nie okazała natomiast innych plików. Analiza danych zawartych na pliku z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wczytanym w dniu [...] r. wykazała iż, ostatni raz podmiot pobierał dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego w dniu [...] r. Strona nie okazała innych plików z wczytanymi danymi potwierdzającymi wczytywanie danych raz na 90 dni. Analiza danych zawartych na pliku z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wczytanym w dniu [...] r. wykazała iż, ostatni raz podmiot pobierał dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego w dniu [...] r. (minęło 91 dni, przekroczono o 1 dzień). Analiza danych zawartych na pliku z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wczytanym w dniu [...] r. wykazała iż ostatni raz podmiot pobierał dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego w dniu [...] r. (minęło 148 dni, przekroczono o 58 dni). Strona nie okazała innych plików z wczytanymi danymi potwierdzającymi wczytywanie danych raz na 90 dni z ww. pojazdu.

Bezspornym jest również, w ocenie organu II instancji, że przedsiębiorca nie przedstawił w dniu kontroli tj. [..] r. danych cyfrowych wczytanych z karty kierowcy G. K. nr [...] za kontrolowany okres tj. od dnia [...]r. (dane za 88 dni).

Odnosząc się do wyjaśnień pełnomocnika przedsiębiorcy, iż powodem przedłożenia niekompletnych danych jest usterka techniczna karty kierowcy, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE)

nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Realizacja powyższego obowiązku następuje m. in. poprzez analizę okresów aktywności zarejestrowanych na kartach oraz okresów zarejestrowanych w pamięci cyfrowej tachografów. Maksymalne odstępy czasowe na wczytywanie danych z karty kierowcy to 28 dni. Strona prowadząc rzetelną analizę danych cyfrowych, mogła wykryć usterkę techniczną karty kierowcy bądź jej uszkodzenie z wyprzedzeniem.

Organ wskazał, że skoro – zgodnie z twierdzeniami pełnomocnika - strona podejmowała wielokrotnie próby odczytania wskazanych danych, bez rezultatu, to oznacza, że posiadała wiedzę o usterce technicznej karty. Pomimo tego, przedsiębiorca nie podjął żadnych działań, chociażby w kierunku wymiany karty i dopuścił do wykonywania przewozów drogowych kierowcę z kartą niesprawną. Tym samym, strona nie wykazała, że popełnienie naruszeń było skutkiem okoliczności niemożliwych do przewidzenia, na które nie miała żadnego wpływu. W związku z powyższym, art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w ocenie organu, nie może zostać zastosowany w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym opartym na powołanych przepisach przedsiębiorca obowiązany jest do takiego zorganizowania działalności przedsiębiorstwa, która nie dopuszcza do naruszeń prawa. Okolicznością wyłączającą odpowiedzialność przedsiębiorcy w świetle powołanego przepisu nie mogła być podnoszona przez niego bliżej niesprecyzowana usterka techniczna karty kierowcy, której nie był w stanie stwierdzić kierowca.

Zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy obowiązani są zapewnić poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Kierowca przejmując pojazd powinien był więc przede wszystkim sprawdzić, czy tachograf działa prawidłowo i czy karta kierowcy nie jest uszkodzona. Taki obowiązek ciążył na kierowcy podczas całego okresu wykonywania zadania przewozowego. Z treści tego artykułu wynika jednoznacznie, że to na przedsiębiorcy (jak również na zatrudnianych przezeń kierowcach) spoczywa obowiązek zapewnienia poprawnego działania urządzenia rejestrującego (w tym przypadku karty kierowcy). Ewentualne zaś używanie uszkodzonej karty kierowcy, uniemożliwiającej wykonanie jednego z podstawowych obowiązków w zakresie dokumentowania okresów aktywności kierowców - wczytywania danych zapisanych na karcie kierowcy, obciąża przedsiębiorcę. Przedsiębiorca transportowy powinien więc czuwać nad prawidłowym działaniem urządzeń rejestrujących i kart kierowców i dopełniać obowiązku wczytywania danych.

Odnośnie do naruszenia z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że na karcie kierowcy należy również rejestrować inne okresy aktywności jak np. oddalenie się od pojazdu (wpisy manualne). Nie jest zatem tak jak sugeruje pełnomocnik strony, że dane z tachografu są identyczne z danymi z karty kierowcy.

Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. W ocenie organu odwoławczego dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji, oraz tezy zawarte w odwołaniu nie potwierdzają spełnienia przesłanek określonych w art. 92b ustawy. Argumentacja strony, że zatrudniała kierowców posiadających wszelkie wymagane kwalifikacje, organizowała cykliczne szkolenia, a umowy zawarte był tak aby nie zachęcać kierowców do łamania przepisów, nie potwierdzają spełnienia ww. przesłanek.

Kolejną kwestią jest to, że przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia

przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. Załączony do pisma z dnia 19.12.2012 r., zakres obowiązków kierowcy, czy też treści umów zawartych

z kierowcami, nie potwierdzają spełnienia przesłanek z art. 92b ustawy. W ramach przesłanek określonych w art. 92b ustawy mieści się również organizacja pracy czyli m.in. wyznaczanie kierującym takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków

i rozładunków by mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy aby nie przekraczać czasu jazdy. Organ odwoławczy podkreślił, że takich dowodów na właściwą organizację skarżąca nie przedstawiła. Nawet bowiem najlepiej przeszkolony kierowca nie będzie w stanie przestrzegać norm czasu prowadzenie pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków jeżeli organizacja pracy w zakresie powierzonych zadań będzie niewłaściwa.

Organ II instancji podkreślił, iż odpowiedzialność przedsiębiorcy jest niezależna od odpowiedzialności ponoszonej przez kierowców wykonujących przewozy drogowe w imieniu strony. Wskazać należy, iż podmiot wykonujący przewozy drogowe odpowiada za stwierdzone naruszenia w trybie odpowiedzialności administracyjnej oraz w oparciu o wykaz naruszeń zawarty w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z kolei kierowca ponosi odpowiedzialność w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz w oparciu o załącznik nr 1 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy zauważył również, iż podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków oraz warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające m.in. z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy o czasie pracy kierowców. Powyższe oznacza zaś, iż przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę jak również godziny załadunków/rozładunków etc.

Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych, zdaniem organu II instancji, wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za sprawdzanie urządzenia rejestrującego i nie może uwolnić się z tego ustawowego obowiązku poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot.

Ponadto, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c

ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Przedsiębiorca tak powinien organizować pracę kierowcy, aby otrzymywał on takie zadania przewozowe, które mógłby zrealizować zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi czasu pracy kierowców, a nie musiał kierować się innymi priorytetami.

Odnosząc się do argumentów strony, organ II instancji podkreślił, iż zarówno

art. 92a ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisy art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne (nie zaś pracowników, którym rzeczone podmioty zlecają czynności kierowania pojazdami), za naruszenia przepisów wyznaczających normy czasu pracy kierowców jak i innych przepisów związanych z wykonywaniem przewozów drogowych. Odpowiedzialność przedsiębiorców za nieprzestrzeganie przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego została potwierdzona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 31.03.2008 r. (sygn. akt 75/06).

Ponadto odnosząc się do argumentu strony, że organ orzekający wydał decyzję z obrazą art. 77 K.p.a. organ odwoławczy zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 K.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa K.p.a., stwierdził

z kolei, iż organ I instancji nie uchybił obowiązkowi podania przepisów prawnych, na których podstawie wydal zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zważył, iż niniejsza decyzja zawiera wskazanie wszystkich faktów, potwierdzających stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Nadto przytoczone są w sposób prawidłowy podstawy prawne i podane odpowiednie przepisy prawne do każdego naruszenia, wraz ze wskazaniem miejsca ich publikacji.

Pismem z dnia [...] r. B. W. złożyła skargę na wyżej opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając jej naruszenie:

– prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym przez działanie organów przekraczające udzielone im uprawnienie na podstawie art. 50 w związku z art. 2 pkt 22 tej ustawy,

– art. 6 K.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji w oparciu

o nieobowiązujący przepis prawa,

– prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności poprzez przyjęcie niewłaściwej wykładni przepisów art. 92c ust. 1 w związku z art. 92a,

– art. 7 K.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia,

– art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w odniesieniu do naruszenia polegającego a nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań

w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, złożyła w toku postępowania szerokie wyjaśnienia wskazując, że w dniach [...] r. pojazd o numerze rejestracyjnym [...] uczestniczył w imprezie motoryzacyjnej w okolicach P. Według skarżącej przejazdy te nie były związane z jakimkolwiek przewozem drogowym.

Nadto skarżąca podniosła, że w dniu [...] r. przesłała do organu kartę kierowcy G. K. za okres od 1 [...] r., zwracając jednocześnie uwagę na fakt, iż nie mogła odczytać danych z karty tego kierowcy z uwagi na problemy techniczne. Podniosła jednocześnie, że organ, stosownie do uprawnień przewidzianych w art. 55 ust. 1 pkt 2a mógł dokonać samodzielnego pobrania danych z karty. Skarżąca zakwestionowała obciążenie jej odpowiedzialnością za uszkodzenie karty kierowcy i wskazała, że w tej sytuacji zastosowanie powinien mieć art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wywiodła także, że organ mógł dokonać kontroli w oparciu o przedstawione odczyty z tachografu cyfrowego.

Nadto skarżąca zarzuciła, że organ niezasadnie powołał się na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE)

nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), w sytuacji, gdy zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 1 u.t.d. do zadań Inspekcji należy kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d., a akt ten w treści tego przepisu nie został wymieniony. W ocenie skarżącej skoro art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wszedł w życie w dniu 2 marca 2015 r., to nie mógł on mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona prawa, a podniesione w skardze zarzuty okazały się nietrafne. Organy obu instancji dokonały bowiem wnikliwej analizy materiału dowodowego i dokonały prawidłowej kwalifikacji stwierdzonych naruszeń, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Większość z nich nie została zresztą przez skarżącą zakwestionowana.

Zarzuty skargi dotyczą nieprawidłowej, kwalifikacji przewozów dokonanych pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniach [...] r. oraz [...] r., które zdaniem skarżącej nie mogły zostać zakwalifikowane jako przewozy drogowe. Zastosowanie miały bowiem przepisy art. 3 i 13 rozporządzenia 561/2006.Skarżaca podniosła, że złożyła w tej sprawie obszerne wyjaśnienia, z których wynikało, że pojazd uczestniczył w imprezie motoryzacyjnej w okolicach P., które nie zostały przez organ uwzględnione.

Dokonując oceny tego zarzutu w pierwszej kolejności wskazać należy

że stosownie do art. 2 pkt 1 rozporządzenia 561/2006, ma ono zastosowanie do przewozu drogowego:

a) rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony; lub

b) osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą.

Po wtóre należy odwołać się do art..4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006, który zawiera legalną definicję pojęcia przewóz drogowy. Pod pojęciem "przewóz drogowy" należy rozumieć każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używany do przewozu osób lub rzeczy. Zatem każdy przejazd pojazdem przeznaczonym do transportu osób lub rzeczy, bez względu na cel podróży, a także bez względu na to, czy pojazd przewozi ładunek, bądź osoby, czy też porusza się bez ładunku i nie przewozi osób, powinien być kwalifikowany jako przewóz drogowy, chyba, że zachodzą warunki, o których mowa w art. 3 rozporządzenia 561/2006. Przepis ten określa sytuacje, w których stosowanie rozporządzenia jest wyłączone. I tak rozporządzenia 561/2006 nie ma zastosowania do przewozu drogowego:

a) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km;

aa) pojazdami lub zespołami pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy, które to pojazdy są używane wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem,

że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy.

b) pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h;

c) pojazdami będącymi własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest

w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i pozostaje pod ich kontrolą;

d) pojazdami używanymi w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym pojazdami używanymi w niehandlowym przewozie pomocy humanitarnej;

e) pojazdami specjalistycznymi używanymi do celów medycznych;

f) pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy;

g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu;

h) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy;

i) pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym są użytkowane, wykorzystywanymi do niehandlowych przewozów osób lub rzeczy.

Skarżąca powołując się na wyłączenia stosowania rozporządzenia, o których mowa w cytowanym wyżej art. 3 nie wskazała jednak, do której z wymienionych kategorii należy zakwalifikować przejazd pojazdem o numerze rejestracyjnym

[...]. Przede wszystkim nie przedłożyła żadnych dokumentów, które potwierdzałyby fakt przejazdu pojazdem do P. i z powrotem celem uczestnictwa w imprezie motoryzacyjnej.

W sytuacji, gdy skarżąca kwestionuje zasadność nałożenia kary za brak rejestracji za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego i przywołuje okoliczności, które miałyby ją zwolnić od odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, to wówczas na niej spoczywa obowiązek przedłożenia dowodów na ich potwierdzenie. Tymczasem skarżąca takich dowodów nie przedstawiła, a jedynie wskazała na fakty, które jej zdaniem powinny skutkować uznaniem, iż w tej sprawie przepisy dotyczące przewozów drogowych nie mają zastosowania.

W ocenie sądu stanowisko takie nie zasługuje na uwzględnienie chociażby

z tego względu, że wobec braku (poza lakonicznym wyjaśnieniem złożonym organowi I instancji), jakichkolwiek dowodów potwierdzających przytaczane przez skarżącą okoliczności, brak jest również możliwości dokonania ich weryfikacji.

Niezależnie od powyższego wskazać również należy, że jak słusznie zauważył organ odwoławczy, art. 3 lit h rozporządzenia 561/2006, który ewentualnie mógłby mieć w tej sprawie zastosowanie, wyłącza spod reżimu stosowania jego przepisów przejazdy pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu, o którym mowa znacznie przekracza tę wartość, co wynika z dowodu rejestracyjnego, którego kopia znajduje się w aktach sprawy. Zatem przede wszystkim z tego względu art. 3 lit. h rozporządzenia nie mógł mieć zastosowania.

Nie zasługiwało również na uwzględnienie stanowisko skarżącej w przedmiocie naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wskazać bowiem należy, że zgodnie art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II tego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II tego rozporządzenia. Stosownie natomiast do art. 13 rozporządzenia 3821/85, obowiązującego w okresie, którego dotyczyła przeprowadzana kontrola, obowiązkiem pracodawcy oraz kierowcy jest zapewnienie poprawnego działania i odpowiedniego stosowania, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Obowiązkiem pracodawcy jest również, stosownie do § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (DZ. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.), pobieranie danych z karty kierowcy raz na 28 dni. Oznacza to, że regularne odnośnie danych z karty kierowcy, daje między innymi możliwość reakcji w przypadku jej uszkodzenia, czy tak jak w niniejszej sprawie problemów z odczytem za pomocą urządzenia zewnętrznego. Brak możliwości odczytania karty kierowcy G. K. od [...] r. wskazuje jednoznacznie, że skarżąca uchybiła obowiązkowi regularnego sczytywania karty kierowcy, bowiem okres ten znacznie przekracza 28 dni.

Słusznie zatem zauważył organ, że art. 92 c u.t.d. nie mógł mieć w tej sytuacji zastosowania. O ile bowiem oczywistym jest, że zarówno karty kierowcy jak

i urządzenia do ich odczytu mogą ulec uszkodzeniu, o tyle obowiązkiem przedsiębiorcy jest taka organizacja pracy, aby uszkodzenia te były eliminowane na bieżąco. Skoro więc skarżąca wywodzi, że zachodziły przesłanki do zastosowania

art. 92 c u.t.d., to powinna wykazać, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Winny to być okoliczności obiektywne, a ciężar ich udowodnienia spoczywał na skarżącej.

Skarżąca jako przedsiębiorca prowadzący działalność transportową powinna mieć świadomość tego, że sytuacje, w których karty kierowcy ulegają uszkodzeniu mają miejsce. Są to zatem okoliczności, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i w taki sposób zorganizować pracę, aby wszelkie nieprawidłowości były usuwane na bieżąco. Temu ma również służyć obowiązek regularnego odczytywania danych z karty kierowcy. Skoro zaś skarżąca temu obowiązkowi uchybiła, czego nie kwestionowała w toku postępowania, to w konsekwencji nie sposób uznać, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Pobranie danych z karty kierowcy w przewidzianych przepisami odstępach czasu z jednej strony pozwoliłoby na wcześniejsze wykrycie usterki, z drugiej zaś strony umożliwiłoby skuteczne powoływanie się przez skarżącą na organizację pracy przedsiębiorstwa w sposób maksymalnie zabezpieczający przed wystąpieniem nieprawidłowości. O ile bowiem wykrycie usterki karty przez kierowcę, w okolicznościach przywoływanych przez skarżącą było niemożliwe, to jej stwierdzenie podczas pobierania danych z karty powinno spowodować jej natychmiastową wymianę. Brak aktywności przedsiębiorcy w tym zakresie umożliwił zatem posługiwanie się przez kierowcę uszkodzoną kartą przez okres dłuższy aniżeli było to konieczne.

Podkreślenia bowiem wymaga, iż odpowiedzialność przedsiębiorcy ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od winy. Wystarczającym jest samo stwierdzenie naruszenia. Natomiast art. 92c u.t.d. ma zastosowanie w wyjątkowych sytuacjach, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, w tym w zakresie doboru kadr i nadzoru nad pracownikami nie był w stanie przewidzieć, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Sąd nie uznał za zasadną argumentacji skargi odnoszącej się do możliwości,

w ramach uprawnień przewidzianych w art. 55 ust. 1 pkt 2a u.t.d., odczytania danych przez sam organ dokonujący kontroli. Przywołany przez stronę przepis określa uprawnienia inspektora wykonującego zadania w ramach kontroli, do których należy między innymi kontrola karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa. W ocenie sądu przepis ten nie nakłada na organ obowiązku odczytywania danych z karty kierowcy. Obowiązek ten, jak również obowiązek przechowywania pobranych danych, na mocy wspomnianego wyżej § 4 pkt 1 i § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, spoczywa na przedsiębiorcy. Skoro zaś przedsiębiorca obowiązkowi temu uchybił, to oczywistym jest, ze dopuścił się naruszenia, które zostało prawidłowo przez organ zakwalifikowane. Brak zatem podstaw do wywodzenia, że orzekając w tym zakresie organ naruszył art. 7 i 77 § 1 K.p.a., zwłaszcza, że jak wywodzi sama skarżąca brak jest możliwości odczytania danych z karty za pomocą urządzenia zewnętrznego. Skarżąca nie wskazała z czego zatem wywodzi, że odczytanie danych z uszkodzonej karty przez organ byłoby możliwe.

Sąd nie podzielił również poglądu skarżącej, iż podstawą wyłączenia jej odpowiedzialności za opisane wyżej naruszenie powinno być przekazanie organowi dokonującemu kontroli danych z tachografu cyfrowego, co w ocenie skarżącej, dawało organowi możliwość dokonania skutecznej analizy zasad przestrzegania norm określonych w przepisach rozporządzenia 561/2006. Dokonując oceny tak postawionej tezy wskazać należy, że celem kontroli jest wszechstronne zbadanie prawidłowości prowadzonej przez przedsiębiorcę dokumentacji, a w konsekwencji ustalenie, czy działalność prowadzona jest zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zakres kontroli wchodzi również zbadanie integralności i zgodności danych z tachografu i karty kierowcy, zaś jej stwierdzenie bez udostępnienia pełnych danych jest niemożliwe.

Nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut odnoszący się do zastosowania przez organ II instancji, jako podstawy prawnej, przy ocenie naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1). Skarżąca wywodziła, że skoro art. 50 pkt 1 lit. a u.t.d. przewiduje, że do zadań Inspekcji należy kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 tej ustawy, a w art. 4 pkt 22 rozporządzenie 165/2014 nie zostało wymienione, to brak było podstaw do zastosowania tego przepisu.

Należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż rozporządzenie nr 165/2014 zastąpiło rozporządzenie nr 3821/1985. W związku z wejściem w życie rozporządzenia nr 165/2014, stosownie do jego art. 47 uchylone zostało rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia. Zgodnie natomiast z art. 48 rozporządzenia nr 165/2014, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie to ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r.

Wbrew wywodom skarżącej przepis art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wszedł w życie w dniu 2 marca 2015 r., a nie w dniu 2 marca 2016 r. co wynika wprost z art. 48. Natomiast fakt, iż rozporządzenie zastępujące rozporządzenie nr 3821/1985 nie zostało wymienione w art. 4 pkt 22 u.t.d. nie ma przypisywanego przez skarżącą znaczenia ze względu na cytowaną wyżej treść art. 47.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że wymieniony przez organ art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 165/2014 zawiera regulacje tożsame z zawartymi w art. 15 ust.1 i 2 w zakresie obowiązku stosowania kart kierowcy i zakazu używania kart uszkodzonych lub zabrudzonych. Naruszenie przepisów polegało na braku rejestracji przejazdu na karcie kierowcy w dniach 28-29 czerwca 2014 r. i 4-6 lipca 2014 r., a zatem zarówno pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia

nr 3821/1985, jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia nr 165/2014 istniał obowiązek stosowania karty kierowcy, a brak rejestracji stanowił naruszenie o którym mowa w lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie sądu przywołanie w decyzji aktualnie obowiązujących przepisów nie miało zatem wpływu na wynik sprawy, a w konsekwencji nie mogło przesądzić

o uchyleniu zaskarżonej decyzji z tego powodu.

Mając zatem na względzie powyższe okoliczności sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.