Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 632/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1, art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 162
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
article: art. 3 pkt 22 , art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Dnia 19 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Michał Zbrojewski Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2022 roku sprawy ze skargi D. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 maja 2022 r. nr SKO.4114.255.2022 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr SOCII.5111.038034.2022.241123.000001.2022; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej D. Ż. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga D.Ż. na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 27 maja 2022 r. nr SKO.4114.255.2022 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta Łodzi - po rozpatrzeniu wniosku D.Ż. z 6 kwietnia 2022 r. - decyzją z 25 kwietnia 2022 r. nr SOCII.5111.038034.2022.241123.000001.2022 odmówił przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem A.Ż. w okresie od 17 lutego 2022 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji D.Ż. zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych z pominięciem normy wynikającej z art. 23 ust. 1 w związku z art. 25 ust. 1 ustawy prawo przedsiębiorców, które wprowadza możliwość zawieszenia działalności przez osoby fizyczne na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni.

Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymano w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że D.Ż. sprawuje opiekę nad synem A. Ż., jednocześnie skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [...] od [...]

[...] 1996 r. do nadal. Obecnie działalność jest zawieszona od [...] lutego 2022 r. Działalność nie została wyrejestrowana co potwierdza wypis z CEIDG. Organ również zauważył, że z orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z [...] marca 2022 r. nr [...] wynika, iż A. Ż. został zaliczony do 10 sierpnia 2022 r. do osób niepełnosprawnych ze wskazaniem, że wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz, że wymaga konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jednocześnie Komisja ustaliła, że niepełnosprawność datuje się od [...]-go roku życia.

Organ stwierdził zatem, że skarżąca okresowo zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkuje utratą dochodu, ale nie jest tożsame z utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi osoba korzystająca z możliwości zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej chociaż nie świadczy pracy i nie otrzymuje dochodu z tego tytułu to w każdej chwili ma możliwość wznowienia działalności i ponownego jej podjęcia. Zawieszenie obowiązków i uprawnień w tym zakresie ma bowiem charakter czasowy i stanowi chwilową przeszkodę do jej prowadzenia. Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest natomiast udzielenie materialnego wsparcia osobom, które całkowicie rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, gdyż opieka ta stanowi trwałą przeszkodę do podjęcia aktywności zawodowej przez opiekuna osoby niepełnosprawnej. Tylko zatem wykreślenie działalności gospodarczej jest rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Powołując się na treść art. 3 pkt 22 oraz art. 3 pkt 23 lit f) ustawy o świadczeniach rodzinnych, a ponadto art. 3, art. 17 ust. 1 i art. 26 ustawy z dnia ustawy z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców (tekst jednolity Dz. U. 2021 r. poz. 162) Kolegium doszło do przekonania, że sporne świadczenie nie przysługuje skarżącej skoro nie zrezygnowała z prowadzenia działalności gospodarczej (nie wykreśliła jej z CEDiG).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D.Ż., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podniosła następujące zarzuty naruszenia:

1. prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez uznanie, że skarżąca nie spełniła przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej uprawniającej do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej wyczerpuje w pełni instytucję rezygnacji z zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy,

2. prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy i przyjęcie, że zawieszona działalność gospodarcza jest równoznaczna z podejmowaniem zarobkowania lub zatrudnienia, i podczas zawieszenia działalności gospodarczej nie można jej wykonywać,

3. prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak uznania przez organ I instancji, że skarżąca spełnia wszystkie przesłanki do tego, aby w świetle przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych otrzymać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad synem A.Ż.,

4. prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkującego nieuwzględnieniem faktu, że skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miały istotny wpływ na wynik postępowania i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej nie wyczerpuje pojęcia rezygnacji z zatrudnienia, jako przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy. Powołując art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych strona wywiodła, że warunkiem nabycia prawa do świadczenia jest zatem, aby ubiegający się o nie, nie podejmował prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, a w razie jej podjęcia, aby z takiej działalności zrezygnował - w celu sprawowania opieki. Skarżąca podniosła, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym dominuje pogląd, że rezygnacją z zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej jest także zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej.

Wskazując na art. 22 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców strona podniosła, że mając na uwadze skutki, jakie wynikają z zawieszenia działalności gospodarczej, a więc faktyczną rezygnację z wykonywanej dotychczas działalności gospodarczej oraz utratę dochodu z tego tytułu osiąganego, zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej może być uznane za rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy zawieszenie działalności gospodarczej. W przypadku osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej dezaktualizuje się obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie chorobowe i wypadkowe, wygasa w określonym terminie ubezpieczenie zdrowotne. Państwo zaś nie finansuje tych składek za ubezpieczonego. Osoba zawieszająca działalność gospodarczą może dobrowolnie przystąpić do ubezpieczenia emerytalno - rentowego i zdrowotnego. Objęcie osób zawieszających działalność gospodarczą prawem do świadczenia pielęgnacyjnego zapewnia natomiast nie tylko środki utrzymania (jako rekompensatę za rezygnację z zatrudnienia w celu wymienionym w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych), ale też opłacenie składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz zdrowotne.

Następnie strona argumentowała, że po pierwsze skutki, jakie wynikają z zawieszenia działalności gospodarczej tj. faktyczna rezygnacja z wykonywanej dotychczas działalności gospodarczej oraz utrata dochodu z tego tytułu osiąganego (art. 22 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 Prawo przedsiębiorców), odpowiadają pojęciu okresowej rezygnacji z prowadzenia działalności gospodarczej czyli zatrudnienia w rozumieniu art. 3 pkt 22 uśr.; po drugie przepis art. 17 ust 1 u.ś.r. nie wykazuje aby rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej musiała mieć charakter trwały; po trzecie, nie stoi na przeszkodzie uznaniu zawieszenia działalności gospodarczej za rezygnację z zatrudnienia fakt, że zgodnie z art. 3 pkt 23 lit. J" u.ś.r. za utratę dochodu uznaje się tę wywołaną wykreśleniem z rejestru pozarolniczej działalności gospodarczej. Co należy podkreślić przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie jest utrata dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 23 lit f u.ś.r. (ta ma znaczenie dla oceny, czy osobie wnioskującej przysługuje prawo do świadczenia rodzinnego, uzależnione od kryterium dochodowego), ale rezygnacja z zatrudnienia, po czwarte, użytego w art. 17 ust. 1 u.ś.r. sformułowania "rezygnacja z zatrudnienia" nie należy interpretować przez pryzmat art. 17b u.ś.r., tj. identycznie jak w przypadku rolników, którzy aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne zobowiązani są do zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego świadczenie pielęgnacyjne regulowana jest różnymi reżimami prawnymi; po piąte, sytuacja osób zawieszających prowadzenie działalności gospodarczej jest inna niż osób przebywających na urlopie wychowawczym, bowiem - choć w obydwu przypadkach nadal istnieje stosunek pracy (figuruje w ewidencji działalność gospodarcza), nie jest świadczona praca (prowadzona działalność gospodarcza) i brak jest wynagrodzenia (brak osiągania bieżących przychodów).

Wobec powyższego za nieprzekonującą skarżąca uznała argumentację organu odwoławczego, że tylko wykreślenie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej powoduje spełnienie warunku rezygnacji z prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej może być traktowane jako tożsame z rezygnacją z zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca decyzja organu I. instancji wydane zostały z naruszeniem art. 17 ust. 1 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), cytowanej dalej także w skrócie jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 maja 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi o odmowie przyznania D.Ż. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem A.Ż.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 615 z późn. zm.), cytowanej dalej także w skrócie jako "u.ś.r.", zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W sprawie bezspornym jest, że na podstawie orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z [...] marca 2022 r. nr [...] A.Ż. został zaliczony do 10 sierpnia 2022 r. do osób niepełnosprawnych ze wskazaniem, że wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz, że wymaga konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jednocześnie Komisja ustaliła, że niepełnosprawność datuje się od [...]-go roku życia. Nie budzi również w ocenie organów fakt, że pani D.Ż. sprawuje opiekę nad synem A.Ż.. Bezsporny jest również fakt, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą od [...][...] 1996 r., przy czym jak wynika z wpisu w CEIDG od dnia [...] lutego 2022 r. działalność ta miała w CEIDG status "zawieszona".

W niniejszej sprawie istotą sporu jest zasadność odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem – jak stwierdziło Kolegium, przyjmując za trafne stanowisko organu I instancji - skarżąca nie spełniała określonej w powołanym art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, a to ze względu na fakt, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącą jest zawieszona, co, w ocenie organów, nie oznacza rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu powołanej wyżej regulacji. W ocenie Sądu, przyjęta przez organy administracji interpretacja powyższego przepisu w zakresie wskazanej przesłanki jest nieprawidłowa.

Warto zwrócić uwagę, że definicja pracy zarobkowej została określona w art. 3 pkt 22 u.ś.r. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej – oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.

Jak podniesiono w orzecznictwie sądów administracyjnych rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest rezygnacja z wykonywania pracy na podstawie stosunku pracy (a nie rezygnacja z samego pozostawania w stosunku pracy) lub innych stosunków prawnych, bez konieczności rozwiązania stosunku pracy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1683/10 - wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zwrócić też należy uwagę, że zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 162 ze zm.) przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni. W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 25 ust. 1 cyt. wyżej ustawy). Nie ulega zatem wątpliwości, że zawieszenie działalności gospodarczej wiąże się dla przedsiębiorcy z utratą możliwości zarobkowania i osiągania dochodów, a konsekwencje tego stanu rzeczy są tożsame z utratą zatrudnienia.

Podkreślenia wymaga, że zarówno w piśmiennictwie, jak i ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż za rezygnację z zatrudnienia w rozumieniu art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 u.ś.r. należy uznać również zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia z 18 sierpnia 2022 r., I OSK 1928/21, WSA w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2019 r., II SA/Rz 382/19; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 czerwca 2019 r., IV SA/Wr 121/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2019 r., I SA/Wa 2290/18; wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., I OSK 2425/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawieszenie działalności gospodarczej należy zatem uznać za faktyczną rezygnację z jej wykonywania (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 stycznia 2021 r., II SA/Łd 337/20, wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2022 r., II SA/Łd 800/21).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca w dacie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym dzieckiem (6 kwietnia 2022 r.) nie prowadziła działalności gospodarczej, gdyż ją zawiesiła od [...] lutego 2022 r., co wynika z danych Centralnej Ewidencji i Informacji i Działalności Gospodarczej. Tym samym, w ocenie Sądu, w dacie złożenia wniosku skarżąca wykazała spełnienie przesłanki rezygnacji z innej pracy zarobkowej. Z uwagi na zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, skarżąca nie mogła jej już od [...] lutego 2022 r. wykonywać i osiągać z niej bieżących przychodów. Tym samym organy przedwcześnie odmówiły skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia, dokonując błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r., która miała wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organy uwzględnią ocenę prawną przedstawioną przez Sąd w niniejszej sprawie, rolą organów będzie także ustalenie, czy w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej działalność gospodarcza skarżącej nadal jest zawieszona. Zadaniem organów administracji będzie oczywiście również ocena spełnienia pozostałych przesłanek uprawniających do przyznania świadczenia wynikających z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Następnie organ wnikliwie uzasadni swoje stanowisko zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a., czyniąc tym zadość zasadzie pogłębiania zaufania do władzy publicznej określonej w art. 8 K.p.a. oraz zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a. Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 K.p.a.).

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego tzn. art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej – pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., w tym zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącej 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wynagrodzenie reprezentującego skarżącą radcę prawnego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). – pkt 2 sentencji wyroku.

dc