Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 230/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 3 pkt. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Wojciech Sawczuk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. - dalej jako P.b.) nakazał W J (dalej jako Skarżący) rozbiórkę części obiektu, tj. budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...], poprzez zamurowanie lub wypełnienie luksferami dwóch otworów okiennych znajdujących się w ścianie ww. budynku usytuowanej w ostrej granicy z sąsiednią nieruchomością położoną na dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...].

PINB wskazał, że obowiązek należy wykonać w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji oraz poinformować organ o jego wykonaniu.

Przedstawiając stan sprawy organ wskazał, że decyzją własną z [...] lutego 2014 r.nr [...] nakazał Skarżącemu doprowadzenie do stanu zgodności z prawem budynku mieszkalnego usytuowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...] poprzez zamurowanie dwóch otworów okiennych w ścianie ww. budynku usytuowanej w ostrej granicy z sąsiednią nieruchomością położonej przy ul. [...] (dz. nr ew. [...] obr. [...]).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2014 r.nr [...] uchylił tę decyzję PINB i nakazał W J na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem budynku mieszkalnego usytuowanego na dz. nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...] , poprzez zamurowanie lub wypełnienie tzw. luksferami dwóch otworów okiennych znajdujących się w ścianie ww. budynku usytuowanej w ostrej granicy z sąsiednią nieruchomością położonej przy ul. [...] (dz. nr ew. [...] obr. [...]).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2015 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...]WINB. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GINB decyzją z [...] listopada 2015 r. znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję.

Wyrokiem z 16 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 17/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję GINB z [...] listopada 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu. Jednakże wyrokiem z 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 343/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA i oddalił skargę.

W ocenie PINB wyrok NSA oznacza, że decyzja [...]WINB z [...] maja 2014 r. nakazująca Skarżącemu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem budynku mieszkalnego poprzez zamurowanie lub wypełnienie tzw. luksferami dwóch otworów okiennych znajdujących się w ścianie ww. budynku usytuowanej w ostrej granicy z sąsiednią nieruchomością podlega wykonaniu.

Czynności kontrolne przeprowadzone przez PINB w dniu 8 kwietnia 2020 r. wykazały, że przedmiotowych okien w budynku nie zlikwidowano.

W związku z powyższym upomnieniem z 9 kwietnia 2020 r. PINB wezwał W J do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji [...]WINB w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia.

Kolejne czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 4 czerwca 2020 r. wykazały, że okna nie zostały zlikwidowane. Oznacza to, że obowiązek nałożony decyzją [...]WINB mimo upomnienia nadal nie został wykonany.

Zawiadomieniem z 5 sierpnia 2020 r. PINB poinformował strony zgodnie z art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia.

Skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania, jednakże organ postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] odmówił uwzględnienia tego wniosku.

W końcowej konkluzji PINB wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. w przypadku niewykonania obowiązku o którym mowa w ust. 1 pkt 2 organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

II.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego od decyzji PINB z [...] sierpnia 2020 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. nakazał W J likwidację otworów okiennych w ścianie budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] [...] w ostrej granicy z sąsiednią nieruchomością położoną przy ul. [...] w [...] poprzez ich zamurowanie lub wypełnienie luksferami.

Organ odwoławczy podzielił prawidłowe ustalenia organu powiatowego, wskazując, że ten zasadnie zastosował art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. Niemniej nieprawidłowo sformułowano nakaz zawarty w sentencji decyzji tzn. wadliwie nakazano "dokonanie rozbiórki części budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...]" poprzez zamurowanie lub wypełnienie luksferami dwóch otworów okiennych znajdujących się w ścianie ww. budynku usytuowanej w ostrej granicy z działką sąsiednią. Obowiązek nałożony na stronę nie został sprecyzowany w sposób prawidłowy. Sformułowany nakaz doprowadzenia obiektu do ww. stan, pozbawia decyzję administracyjną waloru wykonawczego, a tym samym czyni z niej decyzję wadliwą. Tak sformułowany nakaz może być różnie interpretowany przez strony postępowania.

Stosownie do treści przepisu będącego podstawą skarżonego rozstrzygnięcia po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję: w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Wskazać należy, że w każdym przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków nałożonych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. organ bezwzględnie musi podjąć decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W omawianej sprawie pod pojęciem "rozbiórki" należy rozumieć likwidację spornych otworów okiennych, a nie "rozbiórkę części obiektu" jak orzekł PINB. Ponadto, w treści decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. nie określa się terminu wykonania nakazu, to wynika z literalnego brzmienia przepisu. Zlikwidowanie spornych otworów okiennych doprowadzi również ścianę obiektu do stanu poprzedniego, bowiem jak już wskazano w decyzji nr [...] "Ściana znajdująca się w granicy z działką P. M B B-C" w ocenie tut. organu miała być ścianą oddzielenia pożarowego, dlatego też nie mogą w niej istnieć otwory okienne. Żadne przepisy techniczno-budowlane nie dopuszczały wykonania otworów okiennych w ścianie znajdującej się w granicy nieruchomości, stąd postępowanie naprawcze w trybie art. 50-51P.b. było właściwe.

Wykucie otworów okiennych jak również ich wymiana na nową stolarkę okienną wykonane zostały niezgodnie z przepisami. Zaniechanie dalszych robót budowlanych oznaczałoby natomiast usankcjonowanie obecnego stanu, tj. istnienia dwóch otworów okiennych znajdujących się w ww. ścianie budynku. Wybierając jedno z dopuszczalnych przepisem art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. rozstrzygnięć należy to uczynić, uwzględniając wszystkie okoliczności konkretnej sprawy administracyjnej.

Odnosząc się do kwestii odmowy zawieszenia postępowania przez PINB pomimo złożenia wniosku o wpis obiektu do rejestru zabytków organ wskazał, że zagadnieniem wstępnym może być tylko kwestia prawna, która albo ujawniła się w toku postępowania i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wprost wynika konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej, a takich okoliczności w niniejsze sprawie brak.

[...]WINB wskazał również, że za takim stanowiskiem przemawia fakt, że postępowanie administracyjne w omawianej sprawie prowadzone jest od 2007roku, a strona skarżąca nie złożyła wcześniej wniosku do konserwatora zabytków w ww. przedmiocie. O ile kwestia ta mogłaby mieć znaczenie na etapie wydawania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. (decyzja [...]WINB Nr [...]), tak pozostaje bez znaczenia na etapie wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b.

W ramach niniejszego postępowania organ bada wyłącznie, czy obowiązek wynikający z decyzji [...]WINB został wykonany czy też nie.

III.

Skargę na powyższą decyzję [...]WINB złożył W J kwestionując ją w całości.

Rozstrzygnięciu organu zarzucono naruszenie:

1. art. 107 § 3 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji podstaw prawnych dla nieuznania postępowania w przedmiocie wpisu nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] do rejestru zabytków za "zagadnienie wstępne", od którego zależy prawidłowość rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego, wydanego na podstawie art. 51 ust. 3 P.b. podczas gdy strona w toku niniejszego postępowania wykazała ścisły związek tych postępowań i zwróciła uwagę organu na konsekwencje wykonania robót, o których mowa w decyzji PINB oraz [...]WINB przed prawomocnym rozstrzygnięciem w zakresie wpisu rzeczonej nieruchomości do rejestru zabytków i nieodwracalne skutki takiego stanu rzeczy;

2. art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez brak dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego, przedłożonego w toku postępowania przed PINB, w szczególności pominięcie pisma strony z 18 sierpnia 2020 r. oraz pisma z 14 listopada 2019 r., w których strona poinformowała organ o fakcie prowadzenia przez konserwatora zabytków postępowania w przedmiocie wpisu budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...], do rejestru zabytków - co doprowadziło do wydania przedwczesnej decyzji w zakresie "nakazu" rozbiórki części budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...], narażając W J na odpowiedzialność przed organami konserwatorskimi;

3. art. 139 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia na niekorzyść strony; sformułowanie przez [...]WINB nowego obowiązku, nieobjętego postępowaniem przed organem I instancji, tj. przeformułowanie nakazu rozbiórki części obiektu na nakaz przywrócenia budynku do stanu poprzedniego (doprowadzenia ściany do stanu poprzedniego, zgodnie z decyzją nr [...]) które to działanie organu jawnie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i stanowi rozstrzygnięcie na niekorzyść strony.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest bezzasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, na co słusznie uwagę zwrócił [...] WINB, że celem niniejszego postępowania nie jest i nigdy nie była ocena dopuszczalności czy celowości umiejscowienia okien w budynku Skarżącego w ścianie znajdującej się na granicy z nieruchomością uczestniczki postępowania. Wszystkie kwestie prawne tego zagadnienia dotyczące zostały bowiem ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięte w sprawie zakończonej decyzją [...]WINB z [...] maja 2014 r. nr [...]. Wskazać należy, że decyzja ta została również poddana ocenie sądów administracyjnych ze skutkiem negatywnym dla Skarżącego (pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążąca, wywołując skutki prawne w niej przewidziane).

Należy również zauważyć, że decyzję z 23 maja 2014 r. organ wydał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. Zgodnie z ich brzmieniem przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, przy czym przepis ten stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Niniejsze postępowanie stanowi jednak prawną kontynuację postępowania zakończonego decyzją [...]WINB z [...] maja 2014 r. Skarżący na mocy powołanej decyzji otrzymał prawo i zarazem obowiązek doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budynku mieszkalnego będącego przedmiotem sprawy, poprzez zamurowanie lub wypełnienie tzw. luksferami dwóch otworów okiennych znajdujących się w ścianie usytuowanej w ostrej granicy z sąsiednią nieruchomością.

Organ powiatowy, a za nim [...]WINB słusznie ustaliły, że obowiązek wynikający z tej ostatecznej i prawomocnej decyzji nie został dotychczas wykonany. Jest to niekwestionowane i wynika wprost z akt sprawy, w których dodatkowo znajduje się protokół z kontroli obiektu z dnia 14 stycznia 2021 r. wskazujący, że Skarżący jawnie unika wykonania obowiązku, montując instalację mającą imitować zamurowanie spornych okien w budynku.

W związku z powyższym należy wskazać, że w sytuacji, gdy prawomocnie przesądzono w drodze decyzji obowiązek z art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., to po stronie organu aktualizuje się powinność zastosowania art. 51 ust. 3 P.b. Zgodnie z jego brzmieniem po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję:

1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo

2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

W niniejszej sprawie organ powiatowy, choć słusznie zebrał i ocenił materiał dowodowy, to jednak wybrał wadliwy sposób rozstrzygnięcia, co słusznie wychwycił [...]WINB, modyfikując orzeczenie I instancji wydane w tym zakresie. W sprawie nie chodzi bowiem o rozbiórkę części obiektu, co słusznie jest wskazywane jako mogące wprowadzać adresata decyzji i osoby uczestniczące w sprawie w błąd co do jej treści. W sprawie chodzi o to, aby budynek przywrócić do stanu poprzedniego, a więc zgodnego z prawem. Słusznie wskazuje przy tym organ, czyniąc w tym zakresie stosowną wzmiankę, że na przestrzeni lat nigdy żadne przepisy prawa nie zezwalały na umieszczanie w murze posadowionym na granicy działek otworów okiennych. Już w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1928 nr 23 poz. 202 ze zm.) w art. 196 wskazywano, że budynki ogniotrwałe, wznoszone bezpośrednio przy granicy sąsiadów, jako też budynki nieogniotrwałe, wznoszone w odległości mniejszej od 4 metrów od tej granicy, powinny być zaopatrzone od strony granicy w mur ogniochronny bez otworów i próżni, grubości równającej się co najmniej długości jednej cegły, wykonany z cegły palonej lub innego materjału ogniotrwałego, wyprowadzony od fundamentów przez wszystkie kondygnacje, a wystający 30 centymetrów ponad dach.

Wyjątek przewidywał art. 198 rozporządzenia wskazujący, że urządzanie w murze ogniochronnym otworów, zamurowanych szkłem drutowem, albo szklanemi cegłami, jest uzależnione od uznania właściwej władzy.

Nigdy w przeszłości ani obecnie nie było więc możliwe legalne posiadanie okien w ścianie budynku posadowionej w ostrej granicy z inną działką. Możliwe jedynie było posiadanie otworów wypełnionych "szkłem drutowem" albo szklanymi pustakami, czemu odpowiada alternatywny nakaz zamurowania przez Skarżącego okien albo wstawienia w miejsce otworów po nich tzw. luksferów czyli szklanych, niepalnych pustaków.

Skoro Skarżący nie wykonał dobrowolnie obowiązku wynikającego z decyzji z [...] maja 2014 r., to [...]WINB a wcześniej PINB słusznie ustaliły, że w takim przypadku należy skorzystać z art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. i przymusić stronę w drodze decyzji do realizacji tego obowiązku, który będzie podlegał egzekucji administracyjnej. Sąd zaznacza, że organy w tym względzie nie miały jakiejkolwiek innej możliwości działania. Nie orzekają tu bowiem w ramach luzu decyzyjnego (ogranicza się on do oceny czy sposób wykonania obowiązku jest adekwatny do nałożonego w decyzji). Jeżeli więc organy ustaliły, że Strona nie wykonała obowiązku (a tak jest w sprawie), to ustaleniem tym są związane i nie tyle mogą co muszą zastosować przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b.

Zaskarżona decyzja prawidłowo zatem stosuje tę regulację, albowiem jest w sprawie niewątpliwe, że decyzja [...]WINB z [...] maja 2014 r. nie została wykonana.

Odnosząc się do zarzutu nr 1 Sąd wskazuje, że w sprawie nie miało miejsca naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd w całości podziela ocenę [...]WINB, że wszczęcie postępowania w przedmiocie wpisu zabytku do rejestru nie jest zagadnieniem wstępnym, od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Pod pojęciem zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) należy rozumieć zagadnienie materialnoprawne, otwarte i samoistne, należące do właściwości innego organu lub sądu, zagadnienie, od rozstrzygnięcia którego zależy wynik sprawy głównej. Zależność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" bowiem powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (tu: zakazującej zamurowywania okien jak chce tego Skarżący).

Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony, zakończenie postępowania administracyjnego.

Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że nawet wszczęcie postępowania w przedmiocie wpisu danego obiektu budowlanego do rejestru zabytków nieruchomych, zgodnie z art. 10a ust. 1 i 2 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 710 ze zm.), nie powoduje zablokowania innych, toczących się względem tego obiektu postępowań, w tym budowlanych. Ochrona przewidziana w powołanym przepisie wskazuje, że od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. Zakaz ten dotyczy także robót budowlanych objętych już wydanym pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej na ich prowadzenie (a więc także nakazowych).

Przepis ten nie zakazuje jednak wydawania decyzji nakazujących lub zezwalających na wykonanie określonych robót budowlanych (por. wyroki tutejszego Sądu z 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 574/19 czy wyrok z 29 października 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 504/18). Decyzje te nie mogłyby zostać jednak w czasie trwania postępowania o wpis zrealizowane.

Najistotniejsze jednak w odniesieniu do niniejszej kwestii jest to, że wniosek Skarżącego o wpis nieruchomości do rejestru zabytków został ostatecznie negatywnie rozpatrzony przez organy ochrony konserwatorskiej (zob. pozyskane przez Sąd do akt sprawy decyzje [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] maja 2020 r. nr [...] i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] września 2020 r.). W dacie orzekania przez [...]WINB ([...] listopada 2020 r.) nie toczyło się żadne postępowanie w przedmiocie wpisu obiektu do rejestru zabytków. Skargę W J na decyzję Ministra tutejszy Sąd oddalił wyrokiem z 4 marca 2021 r. sygn.. akt VII SA/Wa 2216/20. Strona, kierując skargę w sprawie niniejszej i podnosząc zarzut nierozważenia trwającego postępowania o wpis do rejestru zabytków była więc świadoma tego, że zostało ono już w sposób ostateczny zakończone, o czym w skardze profesjonalny pełnomocnik nie wspomina. W tej sytuacji nie ma jakichkolwiek podstaw by twierdzić, że postępowanie przez [...]WINB powinno było zostać zawieszone.

Za chybiony należało również uznać zarzut nr 2. Zarzut ten jest wtórny względem zarzutu nr 1 bowiem podnosi nieuwzględnienie okoliczności sprawy wynikających z pisma procesowego Skarżącego, które wskazuje na wszczęcie postępowania o wpis budynku do rejestru. Jak już wskazano, kwestia wpisu do rejestru została ostatecznie zakończona w sposób negatywny dla Strony.

Sąd nie podziela również zarzutu nr 3, podnoszącego naruszenie zakazu reformationis in peius. Zdaniem Strony sformułowanie przez [...]WINB nowego obowiązku, nieobjętego postępowaniem przed organem I instancji, tj. przeformułowanie nakazu rozbiórki części obiektu na nakaz przywrócenia budynku do stanu poprzedniego jawnie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i stanowi rozstrzygnięcie na niekorzyść strony.

Sąd tego stanowiska w żadnym razie nie podziela.

Zgodnie z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

Skarżący uznaje, że [...]WINB pogorszył jego sytuację, bowiem w zaskarżonej decyzji niewątpliwie nałożył na niego nowy obowiązek, który nie był objęty postępowaniem przed PINB. W decyzji z [...] sierpnia 2020 r. PINB nałożył bowiem na stronę obowiązek rozbiórki części obiektu, tj. budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...], poprzez zamurowanie lub wypełnienie luksferami dwóch otworów okiennych, znajdujących się w ścianie ww. budynku, usytuowanej w ostrej granicy z sąsiednią nieruchomością, dz. ew. nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w [...], w terminie do dnia 17 września 2020 r. Z kolei [...]WINB, w ramach kontroli instancyjnej, dostrzegł wadliwość decyzji organu I instancji, dokonując przeformułowania nakazu rozbiórki części obiektu na nakaz przywrócenia budynku do stanu poprzedniego (doprowadzenia ściany do stanu poprzedniego, zgodnie z decyzją nr [...]). W ramach kontroli instancyjnej został zatem na stronę nałożony nowy obowiązek, który nie był objęty postępowaniem w I instancji. Zgodnie bowiem z art. 51 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie naprawcze na podstawie art. 50 i 51 P.b. obowiązane są wydać decyzję merytoryczną mającą określone rozstrzygnięcie. W niniejszym przypadku każdy z organów nałożył na stronę inny obowiązek, z katalogu, określonego w art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, tym samym de facto pozbawiając Skarżącego prawa do rozpatrzenia sprawy w ramach kontroli instancyjnej.

Twierdzenie powyższe jest w całkowicie nieuprawnione i oderwane od istoty zasady niepogarszania sytuacji strony w postępowaniu odwoławczym. Od początku, a więc od roku 2007 kiedy sprawa została zgłoszona organom nadzoru budowlanego, rozpoznawana była przez nie w zakresie nielegalnego "wybicia" dwóch otworów okiennych w ścianie granicznej budynku. To, że [...]WINB koryguje rozstrzygnięcie PINB "zmieniając" je z "nakazu rozbiórki części budynku" na nakaz przywrócenia jego stanu poprzedniego, nie oznacza w żadnym razie pogorszenia sytuacji Skarżącego i naruszenia zakazu reformationis in peius. Strona pomija to, że w obu decyzjach czynność wykonawcza opisana przez organy jest jednakowa tj. zamurowanie otworów bądź wypełnienie ich luksferami. Zarzut ten ma więc w istocie prowadzić do przedłużania postępowania i nie ma nic wspólnego z naruszeniem istotnej z procesowego punktu widzenia zasady chroniącej stronę odwołującą się.

Reasumując, Sąd nie znajduje jakichkolwiek podstaw aby uwzględnić skargę, dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.