Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1851/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 41, par. 16
journal: Dz.U. 2013 poz 773
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i  zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w  programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013"
article: art. 14 ust. 2, ust. 4, ust. 5, art. 9 pkt 4, art. 10 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.
article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 228 poz 1368
law: Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 223 poz 1 art. 26 ust. 4
law: Rozporządzenie Rady (WE) NR 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki Protokolant asystent sędziego Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2493/13 w sprawie ze skargi G. K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 r. oddalił skargę G.K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu 28 lutego 2013 r. do Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wspólny wniosek 20 armatorów statków rybackich (w tym G.K. zwanego dalej: skarżącym) o dofinansowanie w zakresie środka 1.4 Rybactwo przybrzeżne w ramach Programu Operacyjnego Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013 na realizację operacji polegającej na tymczasowym zaprzestaniu działalności połowowej przez statki rybackie rybactwa przybrzeżnego poławiające na Zalewie Szczecińskim wraz z wodami przyległymi.

Przedmiotowy wniosek obejmował realizację przez skarżącego operacji, w zakresie określonym w art. 26 ust. 4 lit. c Rozporządzenia Rady (We) Nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U.UE L 2006.223.1; dalej: rozporządzenie nr 1198/2006), tzn. polegającej na dobrowolnym zaprzestaniu działalności połowowej w okresie 1 marca 2013 r. – 29 kwietnia 2013 r. w celu ochrony żywych zasobów morza.

W wyniku przeprowadzonej weryfikacji wniosku o dofinansowanie oraz załączonych do niego dokumentów organ stwierdził, iż zachodzi potrzeba usunięcia braków i złożenia wyjaśnień. W związku z powyższym, pismem z dnia 7 czerwca

2013 r., wezwał skarżącego do dostarczenia aktualnej karty bezpieczeństwa. W odpowiedzi skarżący nadesłał uzupełnienie wniosku o dofinansowanie w postaci karty bezpieczeństwa jednostki pływającej wystawionej w dniu 23 kwietnia 2013 r.

Następnie organ poinformował skarżącego o terminie podpisania umowy przyznającej dofinansowanie. Skarżący nie zgadzając się z wysokością przyznanej kwoty pomocy, w wyznaczonym dniu, tj. 18 lipca 2013 r., odmówił podpisania umowy. W związku z odmową podpisania umowy, ARiMR pismem z dnia 29 lipca 2013 r., poinformowała skarżącego o odmowie przyznania pomocy na podstawie § 41 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013 (Dz. U. 2013, poz. 773 ).

Pismem z dnia 16 sierpnia 2013 r. (data wpływu do kancelarii ARiMR) skarżący wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowość wydania rozstrzygnięcia odmownego w niniejszej sprawie.

Prezes ARiMR pismem z dnia 8 października 2013 r. poinformował skarżącego o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W skardze na rozstrzygnięcie ARiMR z dnia 29 lipca 2013 r. G.K. domagając się jego uchylenia w całości wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - karty bezpieczeństwa z dnia 23 kwietnia 2013 r. na okoliczność jej treści i zachowania przez skarżącego ciągłości uprawnień do żeglugi, dowodu z dokumentu – karty bezpieczeństwa z dnia 14 lipca 2011 r. na okoliczność jej treści i zachowania przez skarżącego ciągłości uprawnień do żeglugi, dowodu z dokumentu - zaświadczenia z dnia 19 lipca 2013 r. na okoliczność jego treści, a w szczególności daty zgłoszenia łodzi [...] do przeglądu; dowodu z dokumentu - Tymczasowego Świadectwa Klasy Łodzi, nr [...], na okoliczność jego treści.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że zadania oraz właściwość organów w zakresie wspierania zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem środków finansowych pochodzących z Europejskiego Funduszu Rybackiego oraz warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osiami priorytetowymi zawartymi w programie operacyjnym określa ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 z późn. zm.; dalej: ustawa o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego). Zgodnie z art. 9 i art. 10 ust. 3 tej ustawy pomoc jest przyznawana na wniosek o dofinansowanie, jeżeli wnioskodawca spełni warunki przyznania pomocy, do których należy zarówno formalna poprawność wniosku o dofinansowanie złożonego z wymaganymi załącznikami, jak też zgodność operacji z celami środka oraz celowość udzielenia pomocy na daną operację.

Ponadto zgodnie z § 39 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 r., jeżeli wniosek o dofinansowanie, o którym mowa w § 38 ust. 1, nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 37 ust. 3, wnioskodawca jest wzywany do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast jeśli po dokonaniu uzupełnień/wyjaśnień nie są one nadal wystarczające Agencja, zgodnie z § 39 ust. 2a rozporządzenia krajowego, wysyła drugie pismo do wnioskodawcy o złożenie wyjaśnień. Z powyższego wynika, że ARiMR może przyznać pomoc finansową dopiero po dokonaniu oceny, w konsekwencji której złożony przez wnioskodawcę wniosek uzyska status kompletności i poprawności.

Odnosząc się do zarzutów skargi, WSA stwierdził, że kwestią sporną w sprawie jest, czy przedłożone przez skarżącego dokumenty pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, iż w całym okresie postojowym, tj. 1 marca 2013 r. – 29 kwietnia 2013 r. wnioskodawca posiadał ważne dokumenty uprawniające go do żeglugi (karty bezpieczeństwa). Zdaniem Sądu organ trafnie ustalił, że przedmiotowe dokumenty jasno wskazują, iż wnioskodawca w okresie od 1 marca 2013 r. – 22 kwietnia 2013 r. nie posiadał ważnych dokumentów uprawniających go do wykonywania żeglugi (karta bezpieczeństwa ważna od dnia 23 kwietnia 2013 r.). Skoro bowiem ubiegający się o przyznanie pomocy nie przedstawił ważnych dokumentów (kart bezpieczeństwa) w całym okresie zaprzestania działalności połowowej, organ nie mógł przyznać wnioskodawcy rekompensaty za ten cały okres. W niniejszej sprawie organ w konsekwencji powyższych ustaleń zaproponował wnioskodawcy podpisanie umowy za okres przestoju, w którym posiadał on ważne dokumenty. Na takie rozwiązanie wnioskodawca nie zgodził się i odmówił podpisania umowy o dofinansowanie. W rezultacie ARiMR pismem z dnia 29 lipca 2013 r. odmówiła G.K. przyznania pomocy zgodnie z § 41 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 r.

WSA zauważył, że skarżący w okresie 1 marca 2013 r. - 22 kwietnia 2013 r. nie mógł prowadzić działalności połowowej, albowiem w tym okresie nie posiadał ważnych dokumentów. Aby zaprzestać działalności połowowej trzeba mieć do tego uprawnienie, a takiego w niniejszej sprawie w ww. okresie skarżący nie posiadał. Odmienna interpretacja byłaby sprzeczna z celem przyznania pomocy, tj. rekompensatą utraconych dochodów w okresie tymczasowego zaprzestania działalności połowowej. Na prawo do otrzymania ww. rekompensaty nie ma wpływu odnowienie ważności karty bezpieczeństwa, albowiem takie odnowienie nie uchyla konsekwencji braku posiadania ważnych dokumentów w okresie 1 marca 2013 r. - 22 kwietnia 2013 r. Reasumując, zdaniem Sądu, nie można uznać, że skoro 23 kwietnia 2013 r. została odnowiona ważność karty bezpieczeństwa to w okresie 1 marca 2013 r. - 22 kwietnia 2013 r. skarżący posiadał ważne dokumenty. W przypadku braku udokumentowania przez wnioskodawcę, że jednostka była zdolna do żeglugi w całym okresie postoju, cel operacji nie może zostać osiągnięty w czasie, w którym nie posiadała ona ważnych dokumentów. Za niezasadny zatem WSA uznał zarzut naruszenia § 16 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 r.

WA wskazał ponadto, że zgodnie z trybem oceny wniosków o dofinansowanie, wskazanym w § 39 cytowanego rozporządzenia, podczas rozpatrywania przedmiotowego wniosku ubiegający się o dofinansowanie zostali dwukrotnie wezwani do usunięcia braków/złożenia wyjaśnień (pisma z dnia 4 kwietnia 2013 r. i 7 czerwca 2013 r.) i wyjaśnił, że tylko w tym ostatnim wezwaniu wskazano na konieczność dostarczenia przez G.K. aktualnych kart bezpieczeństwa dla jednostki [...]. Podkreślił jednak, że w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby wysyłania do skarżącego drugiego wezwania do uzupełnienia braków, albowiem z posiadanej przez organ dokumentacji wynika, że skarżący i tak nie przedstawiłby dokumentów uprawniających go do wykonywania żeglugi w okresie od 1 marca 2013 r. do 22 kwietnia 2013 r. Skoro karta bezpieczeństwa, nr [...], utraciła ważność z końcem lutego 2013 r. natomiast aktualna karta bezpieczeństwa została wydana 23 kwietnia 2013 r., to bezcelowe byłoby ponowne wzywanie skarżącego do usunięcia braków, gdyż nie przedstawiłby on karty bezpieczeństwa wydanej przed 23 kwietnia 2013 r.

Odnosząc się zaś do zarzutu strony, iż przedstawiony dokument jest zgodny z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2011 r., Nr 228, poz.1368 z późn. zm.; dalej: ustawa o bezpieczeństwie morskim), WSA wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 ww. ustawy statek podlega inspekcji rocznej, pośredniej i odnowieniowej, a inspekcja pośrednia, jak i roczna powinna odbywać się w okresie od trzech miesięcy przed upływem daty rocznicowej do trzech miesięcy po tej dacie, natomiast inspekcja odnowieniowa nie wcześniej niż 3 miesiące przed utratą jej ważności i nie później niż w dniu utraty ważności. Z powyższych przepisów jasno wynika w jakim okresie należy, odnowić kartę bezpieczeństwa, żeby nie utraciła ona swojej ważności. Skarżący zwlekając z przeprowadzeniem inspekcji odnowieniowej do 27 lutego 2013 r. powinien liczyć się z tym, że mogą wystąpić przyczyny, które doprowadzą do utraty ważności karty bezpieczeństwa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G.K., zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) skarżący zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit a) p.p.s.a., tj.:

§ 16 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 roku poprzez jego błędną wykładnię i – w konsekwencji – niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz przyjęcie, że skarżący nie spełnił wszystkich warunków wymienionych w powołanym wyżej przepisie, albowiem nie przedłożył karty bezpieczeństwa ważnej w okresie postoju;

naruszenie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, nieprawidłową ocenę złożonego przez skarżącego wniosku oraz – w konsekwencji – przyjęcie, że odmowa przyznania pomocy finansowej przez stronę przeciwną była uzasadniona, pomimo że wniosek o dofinansowanie został sporządzony poprawnie pod względem formalnym, planowana operacja jest zgodna z celami środka, w ramach którego ma być realizowana operacja, a udzielenie pomocy na realizację przedmiotowej operacji jest celowe;

naruszenie § 16 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 roku w zw. art. 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 19 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie morskim poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i przyjęcie, że skarżący nie posiadał ważnej karty bezpieczeństwa w całym okresie postoju, co skutkowało odmową przyznania pomocy finansowej, pomimo że prowadzenie inspekcji nie wyłączyło statku od eksploatacji, a jedyną podstawą usprawiedliwiającą uznanie, że statek nie posiada dokumentu uprawniającego do żeglugi jest przepis prawa lub odpowiednia decyzja organu (w przedmiotowej sprawie taka podstawa nie została zrealizowana);

ponadto, z ostrożności procesowej, zarzucił:

naruszenie § 16 ust. 1 pkt 6 b) rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 roku poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że warunkiem przyznania dofinansowania jest zapewnienie, aby dokumenty uprawniające do żeglugi były "ważne" przez cały okres, za który jest przyznawana pomoc finansowa;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj.:

naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 15, art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i zasady praworządności poprzez pozbawienie strony możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania co do części wniosku o dofinansowanie i dokonanie przez organ odmowy przyznania pomocy finansowej skarżącemu w całej wnioskowanej kwocie (a nie jedynie w części), co uniemożliwiło skarżącemu zakwestionowanie rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania pomocy finansowej w części i stanowiło naruszenie wymogów wynikających z zasady dwuinstancyjności;

naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisu § 41 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 roku poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 28 lutego 2013 roku i wyznaczenia terminu zawarcia umowy o dofinansowanie, pomimo że kwota dofinansowania zawarta w tej umowie była znacząco niższa niż ta, która w rzeczywistości przysługuje skarżącemu, a skarżący nie był wzywany do skorygowania kwoty dofinansowania;

naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady praworządności oraz - w konsekwencji - odmowę przyznania pomocy finansowej skarżącemu, pomimo że:

a) przeprowadzenie inspekcji odnowieniowej w terminie przed datą rocznicową wskazaną na karcie bezpieczeństwa dla łodzi [...] było niemożliwe z przyczyn obiektywnych i niezależnych od skarżącego;

b) postępowanie wyjaśniające dotyczące aktualności karty bezpieczeństwa skarżącego zostało przeprowadzone dopiero na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (wtedy też zgromadzono nowe dowody w sprawie, które zresztą nie zostały przedstawione skarżącemu celem zapewnienia mu możliwości ustosunkowania się do nich), pomimo że postępowanie dowodowe powinno było zostać przeprowadzone w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego (przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej skarżącemu);

c) organ odmówił przyznania pomocy finansowej skarżącemu w całej wnioskowanej kwocie (a nie jedynie w części), co uniemożliwiło skarżącemu zakwestionowanie rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania pomocy finansowej w części i z pewnością stanowiło naruszenie wymogów wynikających z zasady dwuinstancyjności i praworządności;

8. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego poprzez brak prawidłowego uzasadnienia odmowy przyznania pomocy finansowej, albowiem uzasadnienie w zakresie odmowy przyznania wnioskowanej pomocy finansowej skarżącemu, pojawiło się dopiero w informacji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 października 2013 roku oraz w jego odpowiedzi na skargę z dnia 8 listopada 2014 roku, a zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych Sąd nie może ocenić stanowiska organu jako mającego znaczenie dla sprawy, jeżeli zostało ono wyrażone (tak jak w analizowanym wypadku) jedynie w odpowiedzi na skargę.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego obu instancji wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Z ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i uznał, że zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. poprzez uchylenie w całości w/w rozstrzygnięcia Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 29 lipca 2013 roku z uwzględnieniem wniosku o zasądzenie kosztów.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Pismem procesowym z dnia 22 września 2015 r. Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej w ramach nadzoru judykacyjnego. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Rozpatrywana w granicach określonych w art. 183 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Zarzut sformułowany w pkt I petitum skargi kasacyjnej dotyczy niewłaściwego zastosowania i błędnej wykładni prawa materialnego. Natomiast zarzut zawarty w pkt II petitum skargi kasacyjnej odnosi się do kwestionowania prawidłowości przeprowadzenia postępowania, w tym dokonanych ustaleń faktycznych i ocen zebranego materiału dowodowego, a więc dotyczy naruszenia przepisów postępowania. Ponieważ błędne (niewłaściwe) zastosowanie bądź niezastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości, w pierwszym rzędzie wymaga odniesienia się do zarzutu sformułowanego w pkt II petitum skargi kasacyjnej.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono m.in. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 15, 7 i 8 k.p.a. oraz 78 Konstytucji RP przez naruszenie zasady dwuinstancyjności i zasady praworządności poprzez pozbawienie strony możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania co do części wniosku o dofinansowanie, jak również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego poprzez ich niezastosowanie i odmowę przyznania pomocy finansowej skarżącemu oraz brak prawidłowego uzasadnienia odmowy przyznania pomocy, wreszcie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem § 41 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie doszło do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego.

Ocenę tak postawionych zarzutów kasacyjnych poprzedzić należy wskazaniem na następujące kwestie. Na podstawie art. 9 pkt 4 lit. b) tiret pierwsze ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego, w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 – 2013" pomoc, w przypadku środków, o których jest mowa w art. 3 pkt 1 lit. d) ustawy (rybactwo przybrzeżne), jest przyznawana na podstawie umowy o dofinansowanie. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy do postępowania w sprawach przyznawania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępnienia akt, a także skarg i wniosków.

Postępowanie prowadzone przez organy Agencji w tych sprawach różni się w niektórych kwestiach od ogólnego postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższe zasady zostały powołane expressis verbis w art. 14 ust. 2 pkt 1) i 2) ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego. Jednakże w myśl ust. 2 pkt. 3 powyższego przepisu organ administracyjny udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jak również (ust. 2 pkt 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. W tym postępowaniu organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w postępowaniu, zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Przyjęta w ustawie klauzula ciężaru dowodu nie odbiega od klauzuli ciężaru dowodu regulowanej przepisem art. 6 Kodeksu cywilnego.

Natomiast w myśl art. 14 ust. 4 ustawy w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (...),wnioskodawcę informuje się, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Z kolei z art. 14 ust. 5 tejże ustawy wynika, że w przypadku, o którym mowa w ust. 4, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Na podstawie powyższych regulacji jasne jest zatem, że kontrola sądowoadministracyjna aktów, o których mowa w art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego, z uwagi na odpowiednie stosowanie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., odbywa się według kryterium legalności w rozumieniu art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a.

W takim też zakresie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia, zatem o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z naruszeniem wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie może być mowy. Nie miał bowiem w postępowaniu sądowym dotyczącym legalności zaskarżonego aktu zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., tak samo zresztą, jak art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., wymieniony w skardze kasacyjnej w powiązaniu z naruszeniami prawa materialnego, gdyż przepisy te regulują uprawnienia orzecznicze sądów administracyjnych wobec skarg na decyzje lub postanowienia ( art. 145 § 1). Nie miały również zastosowania w postępowaniu przed organem przepisy k.p.a. wymienione w skardze kasacyjnej , ze względu na treść art. 14 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego. Zatem i w tym przypadku nie mogło dojść do naruszenia powyższych przepisów.

Stosownie do uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09 (opubl. ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) sąd kasacyjny ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

W ramach zarzutu sformułowanego w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej skarżący zarzucił również naruszenie art. 78 ustawy zasadniczej i wyrażonej w niej zasady dwuinstancyjności. Zarzut ten nie znajduje usprawiedliwienia prawnego. Stosownie bowiem do zdania drugiego tego przepisu wyjątki od zasady dwuinstancyjności oraz tryb zaskarżenia określa ustawa. Ustawa o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego nie przewiduje od aktu zawierającego informację o odmowie przyznania pomocy środka zaskarżenia, stanowi natomiast, że wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z kolei, zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. skargę można wnieść do sądu po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i takiego wezwania strona dokonała. Ten tryb został wyczerpany, zatem Sąd I instancji nie naruszył art. 78 Konstytucji RP.

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut niewłaściwego zastosowania § 41 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 r. Zdaniem skarżącego nie można było uznać, że w sprawie doszło do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku, pomimo, że kwota dofinansowania, co do której Agencja chciała z nim podpisać umowę była znacząco niższa, niż ta, o którą wnioskował.

W tym zakresie należy zauważyć, że przepisy regulujące przyznawanie pomocy o którą wystąpił skarżący nie przewidują wydania rozstrzygnięcia o częściowej odmowie pomocy, lub ograniczenia z urzędu finansowania operacji, bez wydania osobnego rozstrzygnięcia o odmowie pomocy. Zgodnie z art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego "wnioskodawcę informuje się, w formie pisemnej o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy." Z kolei stosownie do § 41 ust. 1ww. rozporządzenia w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie Agencja niezwłocznie wyznacza wnioskodawcy, w formie pisemnej, termin zawarcia umowy o dofinansowanie, nie dłuższy niż 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Zgodnie zaś z ustępem drugim tego paragrafu "w przypadku gdy wnioskodawca nie stawił się w wyznaczonym przez Agencję terminie w celu zawarcia umowy o dofinansowanie albo odmówił jej podpisania, Agencja odmawia przyznania pomocy, chyba że wnioskodawca stawił się w celu podpisania umowy i ją podpisał w innym terminie (...)". Ustęp 3 stanowi natomiast, iż "w przypadku nieprzyznania pomocy na podstawie ust. 2 przepisy art. 14 ust. 4 i 5 ustawy stosuje się odpowiednio."

Z unormowań tych wynika zatem jasno, że również w sytuacji, w której tylko w części uznano wnioskowaną kwotę pomocy za zasadną i możliwą do przyznania, a wnioskodawca odmawia podpisania takiej umowy, Agencja wydaje rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy ("przepisy art. 14 ust. 4 i 5 ustawy stosuje się odpowiednio"), i w takim wypadku strona nabywa prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie można zatem mówić o naruszeniu § 41 ust. 1 rozporządzenia, stwierdzić bowiem trzeba – że w zestawieniu z treścią ust. 2 i 3 - obejmuje on swą dyspozycją również takie sytuacje, w których podpisanie umowy ma dotyczyć tylko części wnioskowanej kwoty. Odmowa podpisania umowy przez wnioskodawcę z reguły przecież będzie miała miejsce w przypadku tylko częściowego zaakceptowania przez organ żądania wniosku. W przypadku uwzględnienia w umowie całości żądań wniosku raczej nie będzie dochodzić do odmowy jej podpisania, natomiast w sytuacji, gdy żądanie wniosku nie zostanie zaakceptowane w żadnej części w ogóle zawarcie umowy nie zostanie zaproponowane.

Ponieważ organ wydając rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy działał w granicach prawa nie naruszył również zasady praworządności, który to zarzut autor skargi kasacyjnej podnosił w pkt 7 c) petitum skargi kasacyjnej.

Kolejna grupa zarzutów dotyczy kwestionowania prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego poprzez naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy pomimo, że przeprowadzenie inspekcji odnowieniowej przed datą rocznicową wskazaną na karcie bezpieczeństwa było niemożliwe z przyczyn niezależnych od skarżącego, ponadto postępowanie wyjaśniające dotyczące aktualności karty bezpieczeństwa zostało przeprowadzone dopiero na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wreszcie, co już wcześniej wspomniano, naruszono zasadę praworządności gdyż odmówiono skarżącemu przyznania pomocy finansowej w całej wnioskowanej kwocie.

Zarzuty te nie mogą zostać uznane za słuszne.

Jak wcześniej wskazano organ prowadząc postępowanie w sprawie przyznania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie zobowiązany jest stać na straży praworządności. W niniejszej sprawie wniosek G.K. obejmował realizację operacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 lit c rozporządzenia nr 1198/2006 , polegającej na dobrowolnym zaprzestaniu działalności połowowej w okresie 1 marca 2013 r. – 29 kwietnia 2013 r. w celu ochrony żywych zasobów morza. Skarżący do realizacji powyższej operacji zgłosił jednostkę rybacką [...] (o pojemności 2,99 GT). Zgodnie z § 16 ust 1 pkt 6 b) rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 r. pomoc na realizację operacji jest przyznawana właścicielowi lub armatorowi statku rybackiego, zajmującemu się rybactwem przybrzeżnym przy użyciu statków rybackich, z ważnym dokumentem uprawniającym do żeglugi, jeżeli istnieje obowiązek posiadania takiego dokumentu na taki statek. W toku postępowania nie było kwestionowane, że takim dokumentem jest – w przypadku statków małych, o prostej budowie, uprawiających żeglugę krajową, a więc takich jak statek skarżącego - tzw. karta bezpieczeństwa "Ł", wydawana zgodnie z § 36 ust. 1 pkt rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 listopada 2012r. w sprawie inspekcji i audytów oraz certyfikatów statku morskiego (Dz. U. z 2012r. poz. 1313). W niniejszej sprawie organ, a za nim Sąd uznały, że skarżący nie posiadał ważnej karty bezpieczeństwa, pomiędzy datą 1 marca 2013r., a 22 kwietnia 2013r., kiedy to wystawiono mu aktualną kartę. Należy podkreślić, że z punktu widzenia § 16 ust 1 pkt b ) rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009 r. istotne jest, czy ubiegający się o pomoc posiadał czy też nie ważne dokumenty uprawniające do żeglugi, obojętne natomiast są przyczyny jakie doprowadziły do ewentualnego braku ważności dokumentów, w tym czy były one zawinione, czy też nie przez wnioskodawcę. Dlatego też nie naruszono w sprawie zasady praworządności pozostawiając poza sferą zainteresowania okoliczności dla których nie przeprowadzono wcześniej inspekcji odnowieniowej dla łodzi skarżącego [...]. W tym miejscu można jeszcze dodać, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej stanowisko Sądu I instancji, iż skarżący zwlekając z przeprowadzeniem inspekcji odnowieniowej do 27 lutego 2013r. powinien liczyć się z tym, że mogą wystąpić przyczyny, które doprowadzą do utraty ważności karty bezpieczeństwa nie jest gołosłowne i znajduje oparcie w dokumencie przedstawionym przez samego G.K., a mianowicie zaświadczeniu z Polskiego Rejestru Statków z dnia 19 lipca 2013r., z którego wynika, że łódź rybacka [...] została zgłoszona do przeglądu przez Armatora w dniu 27 lutego 2013 r.

Nie jest też słuszny zarzut prowadzenia postępowania wyjaśniającego, dotyczącego aktualności karty bezpieczeństwa, dopiero na etapie wezwania naruszenia prawa, czym również, według kasatora, naruszono zasadę praworządności. Jak wskazuje się w doktrynie charakter prawny wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie jest jednoznaczny. Służy on zakwestionowaniu przez legitymowany podmiot określonego działania organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Jest zaliczany, w odróżnieniu od środków zaskarżenia, do kategorii środków prawnych nadzwyczajnych. Może bowiem – ale nie musi – prowadzić do ponownego rozważenia podjętego aktu lub dokonanej czynności. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez organ, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności, i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego ( T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis. Warszawa 2008, str. 274). Skoro zatem takie są przesłanki zastosowania instytucji wezwania do sunięcia naruszenia prawa, to organ musi mieć możliwość działania w celu ewentualnej weryfikacji własnego stanowiska. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócenie się do Urzędu Morskiego w S. oraz Polskiego Rejestru Statku, w celu potwierdzenia ważności dokumentów uprawniających do żeglugi na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie narusza zasady praworządności, tym bardziej, że uzyskana odpowiedź potwierdziła tylko stanowiska organu, wyrażone w informacji o odmowie przyznania pomocy, a które zostało powzięte na podstawie posiadanych w aktach dowodów.

Nie ma również podstaw do przyznania zasadności ostatniemu zarzutowi skargi kasacyjnej, zgodnie z którym w informacji z dnia 29 lipca 2013 r. brak jest prawidłowego uzasadnienia odmowy przyznania pomocy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej uzasadnienie organu w zakresie odmowy przyznania pomocy pojawiło się dopiero w piśmie Prezesa ARiMR stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz w odpowiedzi na skargę.

Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy przypomnieć, że stosownie do art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego informując wnioskodawcę, w formie pisemnej o odmowie przyznania pomocy, podaje się przyczyny tej odmowy. Formułując zarzut naruszenia prawa procesowego, wobec niespełnienia obowiązku należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia autor skargi kasacyjnej musi wskazać na czym naruszenie powołanego przepisu polegało i jaki mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 p.p.s.a.). Stawiając zatem zarzut naruszenia art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu kasator jest obowiązany uprawdopodobnić istnienie związku przyczynowego między wskazanym naruszeniem, a treścią rozstrzygnięcia.

Tych wymogów konstrukcyjnych zarzut naruszenia art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu nie spełnia. Fakt, że organ nie uzasadnił odmowy w sposób wystarczająco, zdaniem skarżącego obszerny, nie przesądza o trafności zarzutu naruszenia tego przepisu. Dodać jeszcze należy, że w zaskarżonej informacji znalazły się zasadnicze powody, dla których odmówiono skarżącemu przyznania pomocy, ze wskazaniem podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia.

Wobec tego, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okazały się nieskuteczne, a błędne (niewłaściwe) zastosowanie bądź niezastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem obalenia tych ustaleń, czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości, dla oceny tych ostatnich zarzutów za podstawę powinien służyć stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji.

W zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego, zdaniem skarżącego wadliwie przyjęto, że nie posiadał on ważnych dokumentów uprawniających do żeglugi (karty bezpieczeństwa) w całym okresie, w którym ubiegał się o pomoc, pomimo, że prowadzenie inspekcji odnowieniowej nie wyłączyło statku z eksploatacji, w konsekwencji odmowa przyznania pomocy za cały okres postoju była sprzeczna z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o wspieraniu. "Z ostrożności procesowej", gdyby zakwestionowano pogląd, że karta bezpieczeństwa była ważna pomiędzy 1 marca a 22 kwietnia 2013 roku, zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszono § 16 ust. 1 pkt 6 b) rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009r. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie oraz przyjęcie, że dokumenty uprawniające do żeglugi muszą być "ważne" przez cały okres, za który jest przyznawana pomoc finansowa.

Odnosząc się do tego ostatniego zarzutu, przede wszystkim należy podkreślić, że zwrot "z ostrożności procesowej" jest w przypadku zarzutów skargi kasacyjnej niewłaściwy, sąd bowiem rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach jej zarzutów, jest więc związany wskazanymi w niej podstawami.

Zarzut ten nie jest trafny, Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował § 16 ust. 1 pkt 6 lit. b) ww. rozporządzenia MRiRW, stosownie do którego wnioskodawca realizując operację zgodną z celami określonymi w art. 26 ust. 4 lit. c rozporządzenia nr 1198/2006 musi wykazać, że posiada ważne dokumenty uprawniające do żeglugi. Uprawniony jest wniosek, iż dokumenty te powinny być ważne w całym okresie realizacji operacji, o ile skarżący chciał otrzymać pomoc za cały ten okres. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, że wniosek G.K. obejmował realizację operacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 li. c ) rozporządzenia nr 1198/2006, polegającej na dobrowolnym zaprzestaniu działalności połowowej w okresie 1 marca 2013r. – 29 kwietnia 2013r. w celu ochrony żywych zasobów morza. Aby powstrzymywać się od aktywności połowowej w sensie zgodnym z celem operacji trzeba mieć do tego uprawnienie, natomiast skarżący w okresie od dnia 1 marca 2013r do dnia 22 kwietnia 2013 r. nie mógł prowadzić działalności połowowej, gdyż nie posiadał ważnych dokumentów uprawniających do żeglugi. Słusznie Sąd I instancji dokonując wykładni ww. § 16 ust. 1 rozporządzenia krajowego ustalił więc znaczenie tego przepisu zgodnie z celem, jaki ma on osiągnąć (wykładnia celowościowa), wskazując na cele operacji, która jest finansowana przez przyznawaną pomoc. Zatem trafne jest stwierdzenie, że w przypadku braku udokumentowania przez wnioskodawcę, że jednostka była zdolna do żeglugi w całym okresie postoju, cel operacji nie może zostać osiągnięty w okresie, na który nie posiadała ona ważnych dokumentów. W konsekwencji organ prawidłowo dokonał proporcjonalnego wyliczenia kwoty dofinansowania tylko za okres, w którym wnioskodawca posiadał ważne dokumenty uprawniające do żeglugi, jednak skarżący odmówił podpisania umowy w takiej wysokości.

Nie są również zasadne zarzuty skargi kasacyjnej, w których forsuje on pogląd, iż dokumenty uprawniające do żeglugi były ważne przez cały okres trwania operacji, wbrew treści przedstawionych przez niego dokumentów – kolejnych kart bezpieczeństwa "Ł". Taki wniosek miał, według autora skargi kasacyjnej, wynikać z art. 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 19 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie morskim w zw. z § 16 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009r., które to przepisy niewłaściwie zastosowano w sprawie.

W tym zakresie należy w pierwszej kolejności podkreślić, że z niepodważonych skargą kasacyjną ustaleń dokonanych w sprawie wynika, iż skarżący pierwotnie złożył kartę bezpieczeństwa Nr [...], wystawioną dnia 14 lipca 2011r., która utraciła ważność z dniem 28 lutego 2013 r., po wezwaniu do usunięcia braków wniosku została złożona karta bezpieczeństwa Nr [...] wystawiona w dniu 23 kwietnia 2013r., ważna do dnia 28 lutego 2018 r. Już tylko z samych twierdzeń skarżącego wynika również, że od 27 lutego 2013 r., kiedy to przystąpiono do inspekcji odnowieniowej, do 23 kwietnia 2013 r. były przeprowadzane czynności zmierzające do wydania nowej karty bezpieczeństwa (przegląd został zakończony 16 kwietnia 2013 r. wydaniem Tymczasowego Świadectwa Klasy Łodzi).

Stosownie do treści art. 19 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie morskim armator, albo kapitan statku są obowiązani zgłosić statek do inspekcji państwa bandery, ust. 3 stanowi natomiast, że inspekcję państwa bandery przeprowadza się, w miarę możliwości, bez uszczerbku dla eksploatacji statku. Zgodnie zaś z art. 20 ww. ustawy statek podlega inspekcji m. in.:- rocznej przeprowadzanej w celu potwierdzenia ważności certyfikatu, corocznie w okresie od trzech miesięcy przed upływem daty rocznicowej do trzech miesięcy po tej dacie, - pośredniej przeprowadzanej w celu potwierdzenia ważności certyfikatu w okresie trzech miesięcy przed lub trzech miesięcy po drugiej lub trzeciej dacie rocznicowej certyfikatu, - odnowieniowej przeprowadzanej w związku z upływem ważności certyfikatu w celu wydania nowego certyfikatu, nie wcześniej niż 3 miesiące przed utratą jego ważności i nie później niż w dniu utraty ważności tego certyfikatu. Z kolei art. 23 ust. 1 ustawy stanowi, że organ inspekcyjny wydaje, na podstawie pozytywnych wyników przeprowadzanych inspekcji państwa bandery, odpowiednie certyfikaty, określone na podstawie ust. 4. W certyfikatach ustala się okres ich ważności. Ww. inspekcje powinny być natomiast, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy poprzedzone przeglądami statku dokonywanymi przez uznaną organizację sprawującą nadzór techniczny nad statkiem, a potwierdzeniem dokonania przeglądu, o którym mowa w ust. 1, jest ważne świadectwo klasy statku (ust. 3).

Mając na względzie powyższe przepisy, trafnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie uznano, że ustalony stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, iż skarżący w całym okresie postoju posiadał ważną kartę bezpieczeństwa, a w konsekwencji – ważne dokumenty uprawniające do żeglugi. Unormowanie stanowiące, iż inspekcję przeprowadza się " w miarę możliwości bez uszczerbku dla eksploatacji statku", a także fakt braku decyzji o wyłączeniu statku z eksploatacji, nie są jednoznaczne, ze stwierdzeniem, iż w takim wypadku przedłuża się ważność karty bezpieczeństwa, której termin ważności w niej zapisany już ekspirował, lub też, że kolejna karta była ważna jeszcze przed terminem jej wydania. Nie można też odmówić słuszności stwierdzeniu Sądu I instancji, że skarżący zwlekając z przeprowadzeniem inspekcji odnowieniowej do dnia 27 lutego 2013 r., powinien liczyć się z możliwością wystąpienia przyczyn, które doprowadzą do wygaśnięcia ważności certyfikatu (karty bezpieczeństwa).

Wreszcie, jak już wcześniej nadmieniono, brak ważnych dokumentów bezpieczeństwa dla łodzi rybackiej [...] w okresie 1 marca 2013 r. do 22 kwietnia 2013 r. potwierdził Urząd Morski w S., Inspektorat Bezpieczeństwa Żeglugi, wskazując to jednoznacznie w piśmie z dnia 23 września 2013 r., oraz dodatkowo nadmieniając, że do czasu utraty ważności karty bezpieczeństwa Ł nr [...], który nastąpił w dniu 1 marca 2013 r., armator nie otrzymał świadectwa klasy łodzi, które jest niezbędnym warunkiem odnowienia karty bezpieczeństwa.

W konsekwencji prawidłowo w sprawie zastosowano § 16 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 26 czerwca 2009r., uznając, że punktu widzenia formalno-prawnego nie był uregulowany stan prawny wykazujący posiadanie dokumentu uprawniającego wnioskodawcę do żeglugi w całym okresie postoju tj. 1 marca 2013r. – 29 kwietnia 2013 r., wskazanym jako realizacja operacji polegającej na tymczasowym zaprzestaniu działalności połowowej.

W rezultacie nie uchybiono również treści art. 10 ust. 3 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego dokonując oceny wniosku skarżącego. W tym zakresie także należało się zgodzić z Sądem I instancji, który zaakceptował stanowisko organu, iż ponowne wzywanie skarżącego do złożenia ważnych dokumentów było zbędne, gdyż na pierwsze wezwanie uzupełnił on już dokumentację o aktualną kartę bezpieczeństwa. Ani ustawa, ani rozporządzenie krajowe nie ograniczają organu co do wydania rozstrzygnięcia, bez wzywania do ponownego usunięcia braków, jeżeli już z posiadanych danych i dowodów wynika, że wnioskodawca nie spełnia warunków przyznania pomocy (w tej sytuacji określonych w art. 10 ust. 3 ustawy oraz zawartych w rozporządzeniu krajowym i przepisach unijnych). W tym wypadku aktualna karta bezpieczeństwa została wydana dopiero w dniu 23 kwietnia 2013r. i oczywiste było, że skarżący nie uzyska żadnej innej karty bezpieczeństwa na zgłoszoną do operacji łódź rybacką.

Ostatecznie więc trafnie odmówiono skarżącemu pomocy, skoro uznano, iż cel operacji polegającej na zaprzestaniu działalności połowowej w okresie, w którym skarżący nie posiadał ważnych dokumentów uprawniających do żeglugi nie mógł zostać osiągnięty.

Z tych wszystkich przyczyn skarga kasacyjna jako niezasadna, na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.