Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 38/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134i ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2023 r. sprawy ze skargi D. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 28 października 2022 r. nr 12 w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski P. w B. orzeczeniem z [...] sierpnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2021r. poz. 1882 ze zm., zwanej w skrócie "u.P"), po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko mł. asp. D. W. - asystentowi Zespołu do spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komisariatu P. B. (tj. Skarżącej) obwinionej o to, że: w okresie od 16 do [...] marca 2021 r. pełniąc służbę na stanowisku asystenta Zespołu do spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komisariatu P. B.-W. i prowadząc postępowanie w sprawie wykroczenie [...] dotyczącego zaistniałego [...] marca 2021 r. zdarzenia, gdzie nn. sprawca kierujący pojazdem m-ki F. M. nr rej. [...] wykonując manewr cofania uderzył w pojazd m-ki H. A. nr rej. CB 299KP powodując pęknięcie tylnego zderzaka, lampy oraz zarysowanie powłoki lakierniczej, przed sporządzeniem wniosku o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, nieprawidłowo wykonała czynności służbowe, co przejawiło się tym, że nie przesłuchała ustalonego świadka zdarzenia, nie ustaliła i nie przesłuchała kierującego i pasażera pojazdu F. M. nr rej. [...], a w treści uzasadnienia ww. wniosku pominęła istotne uszkodzenia pojazdu H. A. w postaci pęknięcia zderzaka i lampy. tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P w zw. z § 2 ust. 1 Wytycznych nr [...] Komendanta Głównego P. z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie wykonywania przez P. niektórych czynności w zakresie wykrywania wykroczeń oraz ścigania ich sprawców - uznał Skarżącą winną zarzuconego przewinienia dyscyplinarnego określonego w zarzucie i na zasadzie art. 135j ust. 5 u.P. odstąpił od ukarania.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej Komendant Policji orzeczeniem nr [...] z [...] października 2022 r.:

- uchylił orzeczenie Komendanta Miejskiego w części dotyczącej zarzutu pominięcia w sporządzonym wniosku o odstąpienie od kierowania wniosku do sądu rejonowego po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających istotnych uszkodzeń pojazdu H. A., w postaci pęknięcia zderzaka i lampy i w tym zakresie uniewinnił Skarżącą,

- w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

Komendant Wojewódzki uznał, wbrew stanowisku Skarżącej, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego było dopuszczalne.

Organ zgodził się ze Skarżącą że nie doszło do przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej (art. 132 ust. 4b u.P.). Rozmowa taka mogła być przeprowadzona w terminie 30 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (art. 132 ust. 4ba u.P.). W rozpatrywanym przypadku przełożony dyscyplinarny dowiedział się o popełnieniu przez Skarżącą przewinienia dyscyplinarnego [...] września 2021 r. (z treści sprawozdania datowanego na [...] września 2021 r. z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego przeciwko asp. szt. T. G.), rozmowa dyscyplinująca powinna być zatem przeprowadzona do [...] października 2021 r. Tymczasem o konieczności przeprowadzenia rozmowy Skarżąca została powiadomiona sms-em dopiero 29 października. Przesłanie tej wiadomości Skarżąca zinterpretowała jako próbę odwołania jej z urlopu wychowawczego, przeciwko czemu wystąpiła. Do samej rozmowy jednakże nie doszło.

Pomimo to zdaniem Komendanta Wojewódzkiego sama decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego była dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 134i ust. 1 pkt 1 u.P. przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Przełożony dyscyplinarny nie ma zatem możliwości odstąpienia od wdrożenia czynności mających na celu wyciągnięcie konsekwencji służbowych za popełnione przewinienie dyscyplinarne. Jeżeli zatem w wyniku udokumentowanego w sprawozdaniu faktu popełnienia przewinienia nie można było wyciągnąć konsekwencji w drodze rozmowy dyscyplinującej, jako formy złagodzonej odpowiedzialności służbowej, to posiadając widzę o zaistniałym przewinieniu popełnionym przez Skarżącą Komendant Miejski P. był zobowiązany wszcząć postępowanie dyscyplinarne. Komendant Wojewódzki stwierdził, że wszczynając postępowanie [...] listopada 2021 r. Komendant Miejski zachował termin na wszczęcie postępowania tj. 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 3 u.P).

Komendant Wojewódzki ocenił także, że błędne wskazanie podstawy faktycznej decyzji o wszczęcia postępowania (tj. błędne wskazanie na sprzeciw od rozmowy dyscyplinującej) nie powoduje niedopuszczalności wszczęcia i prowadzenia postępowania. Taka sytuacja nie jest bowiem jedną z negatywnych przesłanek formalnych wszczęcia postępowania określonych w art. 135 ust. 1 i art. 135ja ust. 1 u.P. skutkujących koniecznością umorzenia wszczętego postępowania administracyjnego bądź zakazującą jego wszczęcia. Ponadto postępowanie dyscyplinarne może być prowadzone wobec funkcjonariusza niezależnie czy jest na służbie czy korzysta ze zwolnienia lekarskiego, przebywa na urlopie wychowawczym czy zgodnie z orzeczeniem lekarskim nie jest już zdolny do służby, jednak formalnie nie został jeszcze zwolniony.

Przystępując do merytorycznego rozpatrzenia sprawy Komendant Wojewódzki ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu [...] marca 2021 r. około godziny 20:35 na parkingu przyblokowym przy ul. [...] w B. doszło do zdarzenia drogowego, gdzie kierujący pojazdem F. M., wykonując manewr cofania uderzył kierowanym pojazdem w pusty i nieruchomy samochód H. A., należący do S. A.. W wyniku kolizji zaparkowany pojazd H. uległ uszkodzeniu: pęknięty tylny zderzak, lampa oraz błotnik, doszło także do zarysowania powłoki lakierniczej zderzaka tylnego z lewej strony.

W tym samym czasie na parking przyblokowy wjechał J. M.. Widział on całość zaistniałego zdarzenia. Częściowy jego przebieg zarejestrowała zamontowana w jego aucie kamera samochodowa. Reagując na to zdarzenie skontaktował się z Komisariatem P. B.-W.. Zgłosił wówczas, iż wjeżdżając na parking przyblokowy przy ul. [...] był świadkiem jak dwóch mężczyzn, na wysokości zaparkowanych innych aut, szarpało się ze sobą, po czym jeden z nich, po zakończeniu szarpaniny, wsiadł do samochodu i odjeżdżając uderzył w inny zaparkowany pojazd, uszkadzając go. Po tym jak uderzył w samochód, odjechał z miejsca zdarzenia. Świadek zdając bezpośrednio relację z tego zajścia dyżurnemu jednostki P. uściślił, iż mężczyzna kierujący pojazdem F. M., wykonując manewr cofania ,,pełną parą" uderzył w zaparkowany pojazd, a przemieszczając się osiedlową ulicą "wjechał pod zakaz, nie zważając na nic". Dlatego też świadek udał się za sprawcą zaistniałej kolizji, niemniej po krótkim pościgu, stracił go z pola widzenia. Powrócił zatem na parking przyblokowy przy ul. [...], gdzie za wycieraczka przedniej szyby uszkodzonego pojazdu pozostawił kartkę z informacją dla jego właściciela.

Następnego dnia tj. [...] marca 2021 roku około godz. 12:23 S. A. (właściciel samochodu H.), telefonicznie skontaktował się ze służbą dyżurną Komisariatu P. B.-W. i zgłosił zaistniałą kolizję. Zgłaszający poinformował, że samochód nadal stoi w miejscu wczorajszego incydentu, posiada nagranie ze zdarzenia, na którym nie widać dokładnie momentu uderzania jego auta, natomiast posiada dane świadka, który widział cały przebieg zaistniałej sytuacji. Wskazał również na powstałe w skutek kolizji uszkodzenia. Poinformował ponadto dyżurnego komisariatu, że sprawca uciekł z miejsca zdarzenia, a świadek - o którym wspominał wcześniej

zgłaszał zdarzenie, zaraz po zaistniałej kolizji, w dniu [...] marca 2021 r.

Około godz. 12:30 asp. szt. T. G. z polecenia dyżurnego, udał się na miejsce zdarzenia, gdzie ustalił, iż do kolizji doszło poza drogą publiczną. Wykonał zdjęcia uszkodzonego pojazdu i pouczył zgłaszającego, iż pojazd zaparkowany został nieprawidłowo, bowiem w obrębie skrzyżowania. Były to jedynie czynności służbowe wykonane na miejscu zdarzenia. Funkcjonariusz wraz z mężczyzną udał się do komisariatu. Potwierdził w Zarządzie Dróg Miejskich W B., iż droga na której zaistniało zdarzenie jest drogą wewnętrzną. Pouczył zatem mężczyznę, ze zdarzenie to zostanie zakwalifikowane z art. 98 Kodeksu wykroczeń i sprawa ta zostanie umorzona z uwagi na fakt, iż wykroczenie to jest wykroczeniem materialnym skutkowym i dla jego zaistnienia niezbędne jest wystąpienie realnego zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby. P. nie zapoznał się z materiałem wideo, który posiadał przy sobie zgłaszający. Udzielił jedynie instrukcji, jak znaleźć dane o polisie sprawcy i zarekomendował kontakt z ?rmą ubezpieczeniową. Z przedmiotowego zdarzenia nie sporządził dokumentacji służbowej.

W dniu [...] marca 2021 r. S. A. zgłosił skargę na działanie P.. Opisał szczegółowo całkowity brak reakcji funkcjonariusza na zaistniałe wykroczenie, pomimo iż ten posiadał nagranie ze zdarzenia oraz wskazał świadka, który wyraził wolę złożenia zeznań. Wyraził również obawę, iż sprawca mógł znajdować się pod wpływem alkoholu, o czym świadczy jego sposób kierowania autem. Załączył do zgłoszenia ?lm z nagraniem kolizji i oświadczył, iż oczekuje natychmiastowej reakcji P. oraz ukarania sprawcy, który dopuścił się przedmiotowego wykroczenia. W wyniku tego zgłoszenia na polecenie Komendanta Miejskiego P. w B. wdrożono postępowanie skargowe ([...]), które potwierdziło zarzut niepodjęcia w zakresie zaistniałej kolizji czynności służbowych zmierzających do ustalenia sprawcy wykroczenia. W międzyczasie, tj. [...] marca 2021 r. funkcjonariusz mł. asp. P. R. przyjął od S. A. zawiadomienie o wykroczeniu oraz żądaniu ścigania jego sprawcy, przesłuchał także mężczyznę w charakterze świadka. Ten składając zeznanie opisał okoliczności zdarzenia i po raz kolejny wskazał na bezpośredniego świadka tego zajścia, podając jego dane osobowe oraz numer telefonu, a także zwrócił uwagę na fakt, iż na nagraniu widać, iż w pojeździe sprawcy znajduje się druga osoba, tj. pasażer. Ponadto podkom. M. Z. dokonał sprawdzenia w systemach policyjnych pojazdu marki F. M. i ustalił, ze pojazd ten może być użytkowany przez K. Z.. Do materiałów dołączył wydruk oraz sporządził na tę okoliczność notatkę służbową urzędową.

W dniu [...] marca 2021 roku materiały wykroczenia zarejestrowane pod sygn. [...] naczelnik Wydziału Prewencji KP B.-W. podkom. M. Z. zadekretował na mł. asp. D. W. (tj. Skarżącą) z poleceniem przeprowadzenia czynności wyjaśniających w kierunku art. 97 k.w.

Skarżąca [...] marca 2021 r. wykonując czynności służbowe w tej sprawie, sporządziła notatkę urzędową z oględzin zapisu nagrania dostarczonego przez zgłaszającego. W jej treści stwierdziła, że ,,w dniu dzisiejszym wykonując czynności w związku ze sprawą [...] zapoznałam się z nagraniem dostarczonym przez zawiadamiającego. Na nagraniu widać pojazd być może Ford koloru srebrnego, którego kierujący wykonuje manewr cofania jadąc tyłem swojego pojazdu w kierunku zaparkowanego pojazdu koloru czarnego. Na nagraniu nie widać momentu uderzenia w pojazd koloru czarnego. Notatkę sporządziłam w celu dołączenia do materiałów sprawy". W dniu [...] marca 2021 r. Skarżąca sporządziła pismo do Zarządu dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B., w celu ustalenia czy miejsce zdarzenia usytuowane jest w pasie drogowym drogi publicznej. Następnego dnia otrzymała informację zwrotną wraz z mapą wskazującą przebieg drogi publicznej, z której wynikało jednoznacznie, iż ul. [...] w B. znajduje się poza drogą publiczną. Następnie udzieliła pisemnej odpowiedzi na zapytanie skierowane z P. Z. U. S.A. do P. o uczestników przedmiotowego zdarzenia, iż czyn nie zawiera znamion wykroczenia, a czynności zostały zakończone odstąpieniem od skierowania wniosku o ukaranie do sądu. Wpływ przedmiotowego pisma do Komisariatu P. B.-W. nastąpił w dniu [...] marca 2021 roku, zaś odpowiedź skierowana do ?rmy ubezpieczeniowej nie zawiera daty jej sporządzenia, pomimo zawartego na nim podpisu przełożonego.

Wniosek o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie do sądu rejonowego po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających Skarżąca sporządziła [...] marca 2021 r. W jego treści wskazała m. in. że kierujący pojazdem nie wyczerpał swoim zachowaniem konstytutywnego dla bytu wykroczenia art. 98 kw. znamienia zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby, tzn. innej niż sam kierujący pojazdem. W zaparkowanym samochodzie osobowym marki H. nikogo nie było. Nawet wówczas, gdyby podczas tego zdarzenia w samochodzie sprawcy tego zdarzenia, czy też w samochodzie, który został uderzony przez samochód sprawcy, znajdowała się jeszcze inna osoba, to również sprawca zdarzenia - kierujący nieustalonym pojazdem nie wyczerpałyby znamion powyższego wykroczenia

Skarżąca pominęła zatem fakt, że w samochodzie sprawcy znajdował się pasażer.

Skarżąca wskazała również, że "uszkodzenie samochodu sprowadziło się wyłącznie do zarysowania powłoki lakierniczej okładziny tylnego zderzaka". Natomiast z protokołu przesłuchania S. A. jednoznacznie wynika, że uszkodzeniu uległ tył auta, tj. pękł zderzak z tyłu z lewej strony, pękła tylna lewa lampa, zarysowana została powłoka lakiernicza zderzaka oraz tylnego lewego błotnika.

W tym samym dniu Skarżąca sporządziła pismo informujące zgłaszającego, iż czynności wyjaśniające nie dostarczyły podstaw do skierowania wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego w B.. W toku wykonywanych czynności Skarżąca nie wykonała żadnych innych czynności służbowych zmierzających do ustalenia sprawcy wykroczenia, czy też przesłuchania naocznego świadka zaistniałej kolizji.

W dniu [...] kwietnia 2021 r. S. A., po otrzymaniu informacji z Komisariatu P. B. - W. o odstąpieniu od skierowania wniosku o ukaranie do sądu, złożył do Komendanta Miejskiego P. w B. zażalenie, w którym podkreślił wielokrotny fakt wskazywania funkcjonariuszom bezpośredniego świadka zdarzenia oraz przebywanie w trakcie zdarzenia w samochodzie sprawcy pasażera. Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2021 r. Komendant Miejski uwzględnił zażalenie, polecając Komendantowi Komisariatu B.-W., dalsze prowadzenie czynności wyjaśniających w tej sprawie i powtórne rozważenie zasadności skierowania wniosku o ukaranie. W dniu [...] sierpnia 2021 roku - po prawie 5 miesiącach - sierż. szt. M. N. (prowadząca to postępowanie po obwinionej), wykonała czynności z udziałem świadka zdarzenia J. M.. Mężczyzna zeznał, iż widział jak pojazd F. M. uderzył w pojazd H. A.. Wskazał, że pasażerem pojazdu F. M. była kobieta, a do uderzenia doszło przy niewielkiej prędkości, przy czym ani kierujący, ani pasażerka po uderzeniu w drugie auto nie wysiedli z pojazdu i natychmiastowo oddalili się z miejsca kolizji. Opisał również wygląd sprawcy wykroczenia. W wyniku czynności podjętych w okresie od 7 czerwca do dnia [...] listopada 2021 r. ustalono, że właścicielem pojazdu F. M. jest K. Z. - osoba wskazana już w notatce urzędowej podkom. M. Z. z [...] marca 2021 r. W. wymieniony [...] listopada 2021 r. stawił się w Komisariacie P. B.-W., gdzie przyznał się do popełnionego czynu, tj. że kierując pojazdem F. M. [...] marca 2021 r. przy ul. [...] w B., podczas wykonywania manewru cofania, nie zachował należytej ostrożności i najechał na zaparkowany pojazd H. A., czym zagroził bezpieczeństwu innej osoby - pasażerowi znajdującemu się w pojeździe (tj. o czyn z art. 98 k.w. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 lit a Prawa o ruchu drogowym). Na mężczyznę nałożono mandat karny kredytowany w wysokości [...] zł, który M. Z. przyjął.

W uzasadnieniu prawnym orzeczenia Komendant Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 3 u.P. naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Ponadto § 2 ust. 1 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego P. z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie wykonywania przez P. niektórych czynności w zakresie wykrywania wykroczeń oraz ścigania ich sprawców, stanowi że w przypadku, gdy policjant ujawni wykroczenie lub uzyska wiadomość o popełnieniu wykroczenia, obowiązany jest podjąć czynności zmierzające do: ustalenia sprawcy wykroczenia oraz zatrzymania go w uzasadnionych przypadkach; ustalenia okoliczności zdarzenia i zabezpieczenia przedmiotów mogących stanowić dowód popełnienia wykroczenia przed utratą lub zniekształceniem; ustalenia, czy istnieją formalne podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie, w tym uzyskania od uprawnionej osoby żądania ścigania w przypadku wykroczenia ściganego na żądanie; zebrania danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie oraz informacji o źródłach dowodowych pozwalających na obiektywne rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do częściowego uchylenia zaskarżonego orzeczenia (a faktycznie części zarzutu ciążącego na obwinionej i uniewinnienia jej w tym zakresie) Komendant Wojewódzki podniósł, że w cytowanym § 2 ust. 1 Wytycznych nr 3 KGP opisano faktyczne czynności, które policjant obowiązany jest podjąć, gdy ujawni wykroczenie lub uzyska informację o jego popełnieniu. Zapisy tego paragrafu nie formułują jednak poleceń odnoszących się do budowy, czy formy sporządzenia, jak również elementów, które powinien zawierać wniosek kończący czynności wyjaśniające. Oznacza to, że uchylona część konkluzji zarzutu nie znajduje odzwierciedlenia w zastosowanej kwalifikacji prawnej. Innymi słowy, jeżeli zastosowana kwali?kacja prawna przepisu szczególnego regulująca obowiązki policjanta w toku procedowania sprawy o wykroczenie nie odnosi się w ogóle do wskazanych w zarzucie obowiązków czy nieprawidłowości, których miała dopuścić się obwiniona, to niedopuszczalne jest wyciąganie konsekwencji służbowych za postępowanie niezwiązane w żaden sposób z zastosowaną kwali?kacją prawną przewinienia. Stąd też Skarżąca nie może zostać uznana winną naruszenia § 2 ust. 1 ww. wytycznych w tej części, jakiej dotyczy uchylenie zarzutu.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego materiał dowodowy postępowania nie pozostawia natomiast jakichkolwiek wątpliwości w zakresie nieprawidłowości jakich dopuściła się obwiniona w pozostałej części zarzutu. Już w dniu przydzielenia jej czynności wyjaśniających RSoW 286/21 Skarżąca dysponowała konkretnymi informacjami oraz obszernym materiałem dowodowym dającym podstawy do poszerzenia i ustalenia okoliczności zdarzenia (w sprawie był bowiem wskazany bezpośredni świadek zdarzenia drogowego), ustalenia sprawcy wykroczenia (zwery?kowania danych pojazdu F. M. o nr. rej. [...] i wytypowania na tej podstawie osoby użytkującej pojazd i jego pasażera), tym samym zebrania niezbędnych danych do ustalenia, czy istnieją formalne podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie, a w przypadku ustalenia sprawcy wykroczenia (co miało miejsce w późniejszej fazie czynności) podjęcia czynności zmierzających do jego ukarania. Materiał ten wskazywał wyraźnie jakie okoliczności zdarzenia pozostają bezsporne, wskazywał też jakie wymagają dalszego wyjaśnienia i przede wszystkim jakie źródła dowodowe pozwolą na precyzyjne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Dzięki sporządzonej przez podkom. M. Z. notatce można było podjąć czynności wery?kujące osobę sprawcy oraz świadka, który towarzyszył mu w momencie wysoce prawdopodobnej kolizji. Tymczasem obwiniona w sposób niedbały przeanalizowała posiadany w materiałach zapis wideo, czego skutkiem było błędne dalsze jej wnioskowanie. J. sama ujęła to w sporządzonej przez siebie notatce z [...] marca 2021 r. na nagraniu nie widać było momentu uderzenia przez pojazd koloru srebrnego w pojazd koloru czarnego. Niewytłumaczalne jest wręcz zaniechanie tego funkcjonariusza, który mając w protokole podane dane naocznego, bezpośredniego świadka zdarzenia, odstępuje od jego przesłuchania, czym odbiera sobie możliwość ustalenia najistotniejszych faktów w sprawie. Jeżeli zatem Skarżąca na załączonym nagraniu nie zauważyła również, że w pojeździe Ford, oprócz kierowcy był jeszcze pasażer (co organowi odwoławczemu przy analizie zebranego materiału dowodowego nie nastręczyło żadnych problemów), to zeznania J. M., nie pozostawiłyby u prowadzącej żadnych wątpliwości. Wery?kując dalej posiadane materiały obwiniona mogła bez żadnych przeszkód doprowadzić do przesłuchania Kamila Z. oraz osoby, która w chwili zdarzenia przebywała razem z nim w kierowanym przez niego pojeździe. Tymczasem obwiniona wykonując czynności służbowe całkowicie pominęła te wszystkie istotne okoliczności, ograniczając się do ustaleń, prowadzących do wniosku, iż przedmiotowe wykroczenie nie wyczerpuje znamion wykroczenia stypizowanego w art. 98 Kodeksu wykroczeń, z którego wynika, że kto prowadząc pojazd poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu, nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innej osoby podlega karze grzywny albo karze nagany. Zawęziła zatem pole swojego działania tylko do tych aktywności, które w jej ocenie wymagały realizacji tego właśnie założenia, nie inicjując żadnych innych czynności - jak już wcześniej wspomniano - istotnych dla sprawy, niezbędnych do obiektywnego jej rozpatrzenia, które w tym wypadku należało wykonać. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego postępowanie Skarżącej i jej wykrywcza bierność skierowały prowadzone postępowanie do próby wykazania, że zaistniałe zdarzenie nie jest wykroczeniem, a zatem postępowanie to nie podlega procedowaniu. Komendant Wojewódzki uznał, że z merytorycznego punktu widzenia ocena ta była nieprawidłowa.

Komendant podzielił zawartą w treści wyjaśnień Skarżącej przeprowadzoną analizę art. 98 Kodeksu wykroczeń. Nie zgodził się jednak na wnioski poczynione przez Skarżącą, które są odmienne od stosowanej praktyki sądowej i usilnie dążą poprzez nadinterpretację strony przedmiotowej tego czynu do wytworzenia przekonania, iż jej postępowanie było prawidłowe. Zdaniem organu w pierwszej kolejności funkcjonariuszka winna skupić się na zagwarantowaniu prawidłowego procesu wykrywczego w sprawie o wykroczenie, rzetelnego wykonania czynności procesowych w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego będącego przedmiotem tego postępowania, niżeli formułowania wywodów, które w ostateczności okazały się chybione. Organ wskazał, że wątpliwości w zakresie nadania ww. czynnościom wyjaśniającym nie miał inny funkcjonariusz jednostki P., w której obwiniona pełni służbę, gdy [...] listopada 2021 roku ukarał sprawcę wykroczenia z art. 98 k.w. Kamila Z. mandatem karnym, który to mandat sprawca przyjął. Decyzja taka była możliwa właśnie na skutek przeprowadzenia właściwych czynności procesowych, zebrania obiektywnych dowodów, które w konsekwencji pozwoliły nałożyć przewidzianą prawem sankcję na sprawcę wykroczenia. Nie stanowi też usprawiedliwienia, iż pierwotny wniosek sporządzony przez obwinioną [...] marca 2021 r. zatwierdził Komendant Komisariatu P. Bydgoszcz- W.. W świetle ujętych tam, niezwery?kowanych faktów wskazujących na brak w pojeździe sprawcy pasażerów mógł wzbudzić przekonanie o jego prawidłowości. W toku poczynionych dalszych czynności wykazano, iż ten stan faktyczny był jednak odmienny.

Wobec powyższego Komendant Wojewódzki stwierdził, że Skarżąca jest winna popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w tej części zarzutu, w którym został on utrzymany w mocy.

Odnosząc się do kwestii zawinienia organ wskazał, że zgodnie z art. 132a pkt 1 u.P przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. Z punktu 2 tego artykułu wynika natomiast, ze przewinienie jest zawinione również wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Organ uznał, że Skarżąca zarzucane jej przewinienie dyscyplinarne popełniła w tej drugiej formie, tj. nieumyślnie, która w realiach niniejszej sprawy sprowadza się do niedbalstwa. Funkcjonariusz prewencji z kilkunastoletnim stażem służby winien posiadać już umiejętność analizy zgromadzonych materiałów sprawy o nieskomplikowane wykroczenie i ustalać na jej podstawie dostępne źródła dowodowe.

Komendant Wojewódzki uznał ponadto, że w przedmiotowym przypadku uzasadnione jest zastosowanie instytucji odstąpienia od ukarania obwinionej. Z treści art. 135j ust. 5 u.P. wynika bowiem, że można odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie ona przestrzegał dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej. Oznacza to, ze skutkiem przeprowadzonego postępowania jest wyłącznie ustalenie winy obwinionej, bez wymierzania kary dyscyplinarnej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Wojewódzki uznał za nieuzasadnione stanowisko odwołującej w kwestii zawieszenia postępowania dyscyplinarnego. Organ podniósł, że zażalenie odnośnie tego zawieszenia było już przedmiotem kontroli instancyjnej wyższego przełożonego dyscyplinarnego, który w postanowieniu nr [...] z [...] lipca 2022 r. (k. 255-256), szczegółowo odniósł się do tej decyzji Komendanta Miejskiego uznając ją za dopuszczalną. Stanowisko to jest aktualne.

Za niezasadny organ uznał zarzut rzekomo bezpośredniego przyjęcia o zawinionym postępowaniu funkcjonariusza, pomimo nieprzesłuchania Skarżącej w charakterze obwinionej i niezłożenia przez nią pisemnych wyjaśnień, a także wobec nieuwzględnienia złożonych przez nią wniosków dowodowych. Organ podkreślił, że stwierdzenie zawinionego postępowania obwinionej wynikało wprost z rzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Dowody te zostały w sposób skrupulatny opisane i ocenione w uzasadnieniu orzeczenia. Zdaniem organu z akt sprawy jasno wynika, jakich czynności obwiniona nie wykonała (czemu z resztą sama nie przeczy) oraz dlaczego tę nieprawidłowość uznano za naruszenie dyscypliny służbowej. Skarżąca trzykrotnie wzywana była do stawiennictwa u rzecznika dyscyplinarnego. Pierwsze niestawiennictwo, przy skutecznym doręczeniu wezwania zostało przez rzecznika usprawiedliwione, drugie wezwanie zostało jej doręczone po wyznaczonym terminie, na trzecie wezwanie (doręczone prawidłowo) Skarżąca nie stawiła się. W dniu [...] lutego 2022 r., będąc wezwaną na dzień 4 lutego przesłała do Komendy Miejskiej P. w B. obszerny, 6-stronnicowy dokument nazwany "pisemne wyjaśnienia w postępowaniu dyscyplinarnym o sygn. akt RPD-23/2021, prowadzonym w Komendzie Miejskiej P. w B., wyjaśnienia do czynności mających odbyć się w dniu [...].02.2022 r." z podpisem D. W. na każdej stronie tekstu. Tym samym rzecznik dyscyplinarny umożliwił jej dwukrotnie, skutecznie złożenie wyjaśnień do protokołu, z czego funkcjonariuszka miała prawo nie skorzystać, decydując się na złożenie wyjaśnień na piśmie - co jak wyżej wskazano uczyniła poprzez przesłanie stosownej korespondencji.

Zdaniem Komendanta Wojewódzki nie budzi zastrzeżeń wyznaczanie terminu zapoznania obwinionego z materiałami postępowania dyscyplinarnego krótko po czynności przesłuchania policjanta w tym charakterze. Jeżeli bowiem rzecznik dyscyplinarny uznał, że to przesłuchanie jest ostatnią czynnością dowodową w tym postępowaniu i zaraz po jego przeprowadzeniu może funkcjonariusza z tymi materiałami zapoznawać, to jest to postępowanie całkowicie dopuszczalne.

Komendant Wojewódzki za niezasadny uznał zarzut Skarżącej w zakresie nieuwzględnienia przez organ prowadzący postępowanie złożonych w jego toku wniosków dowodowych.

Zapisu wideo z rejestratora jazdy pojazdu dotyczącego sprawy RSoW 286/21 (wniosek nr [...]) znajduje się już w aktach sprawy.

Odnośnie wniosku o przesłuchanie sierż. szt. M. N. (wniosek nr [...]), Komendant Wojewódzki wskazał, że z akt sprawy wynikało jakie czynności w sprawie RSoW 286/21 wykonała ww. funkcjonariuszka. Nie było tym samym podstaw do uzyskiwania jej zeznań odnośnie tychże czynności.

Natomiast pozostałe kwestie związane z oceną słuszności, zasadności i praktyki prowadzenia podobnych spraw o wykroczenie, miałyby wyłącznie subiektywny charakter, nie zaś obiektywny i niezależny.

Zasadna zdaniem Komendanta Wojewódzkiego jest także odmowa włączenia do akt postępowania dyscyplinarnego szczegółowej informacji o sposobie merytorycznego zakończenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko asp. szt. T. G. z uwzględnieniem wydanego przeciwko temu policjantowi orzeczenia dyscyplinarnego (wniosek nr [...]). J. słusznie bowiem wskazał organ I instancji część niezbędnych materiałów z tego postępowania została włączona do akt sprawy przeciwko Skarżącej, z kolei wnioskowane przez obwinioną dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, czy Skarżąca popełniła zarzucane jej przewinienie. Czynności prowadzone przeciwko asp. szt. T. G. nie miały związku z zarzutem ciążącym na obwinionej. Skarżąca składając wniosek sama nie wskazała, co wnioskowana czynność miałaby udowodnić.

Zdaniem organu nie miało procesowego uzasadnienia włączanie do akt postępowania dyscyplinarnego dokumentacji kadrowej związanej z terminami przebywania przez skarżącą na urlopie wychowawczym (wniosek nr [...]). Komendant Wojewódzki podzielił stanowisko organu I instancji, że zarzucany obwinionej czyn dotyczy marca 2021 r., zaś na urlopie wychowawczym przebywała ona w terminie o wiele późniejszym. Poza tym czas przebywania przez Skarżącą na urlopie w żaden sposób nie przesądza o tym, czy popełniła ona zarzucane jej przewinienie. Skarżąca nie wykazała związku pomiędzy koniecznością włączenia do akt wnioskowanej dokumentacji kadrowej, a tym, czy dopuściła się ona naruszenia dyscypliny służbowej. Komendant zwrócił uwagę, że informację w o terminach przebywania obwinionej na urlopach wychowawczych udokumentowano i włączono do akt sprawy (k. 11).

W opinii Komendanta Wojewódzkiego zasadne było również nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka sierż. szt. T. D. i włączenia do akt kopii wskazanych we wniosku materiałów czynności wyjaśniających (wniosek nr [...]). Podobnie jak w przypadku wnioskowanych zeznań sierż. szt. M. N., również w tym przypadku zeznania byłego współpracownika, ich treść i sposób postrzegania, ocenić należy jako subiektywny i niemiarodajny. To czy zdaniem funkcjonariusza zajmującego podstawowe stanowisko wykonawcze referenta jest bardziej lub mniej prawidłowe, nie oznacza, że musi stanowić wykładnię dla jego przełożonych, którzy ż racji zajmowanych stanowisk służbowych i ciążących na nich obowiązków jako jedyni uprawnieni są do nadzorowania i kontrolowania spraw policjantów pełniących służbę jako ich podwładni, zgodnie z obowiązującym w P. hierarchicznym podporządkowaniem. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego istotne jest również to, iż w postępowaniu dyscyplinarnym wykazano jakich konkretnych uchybień dopuściła się obwiniona (co notabene znalazło odzwierciedlenie w aktach czynności wyjaśniających RSoW 286/21, na późniejszym etapie ich prowadzenia, kiedy to referentem tej sprawy nie była już asp. D. W.), posługiwanie się zatem metodą precedensową na co wskazuje Skarżąca nie miało podstaw. Każda sprawa o popełnienie czynu zabronionego jest sprawą indywidualną i wymaga indywidualnego podejścia.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego nie doszło w toku postępowania do ograniczenia prawa do obrony obwinionej poprzez odmowę przekazania jej nagrania wideo utrwalonego za pomocą rejestratora jazdy samochodu świadka zdarzenia drogowego oraz uniemożliwienia jej zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego. W świetle art. 135f ust. 1 u.P. organ dyscyplinarny nie jest obowiązany do wydawania obwinionemu kserokopii, uwierzytelnionych odpisów, czy kopii innych materiałów znajdujących się w aktach sprawy. Obwiniony może dokonać z akt postępowania notatek oraz dokonać z nich fotokopii. Techniczna aktywność w tym wąsko ustanowionym zakresie należy zatem do obwinionego.

Nie można zgodzić się również, iż rzecznik dyscyplinarny uniemożliwił skarżącej zapoznanie się przez nią z materiałami postępowania dyscyplinarnego. Wniosek dotyczący wykonania fotokopii akt sprawy (co stanowi element ich przejrzenia), został złożony przez Skarżąca [...] lutego 2022 r. W dniu l4 lutego 2022 r. rzecznik dyscyplinarny przychylając się do niego, wyznaczył termin tego przejrzenia na 8 marca, zawarł jednocześnie adnotację, że w przypadku konieczności zmiany tego terminu, prosi o kontakt telefoniczny na podany przez niego numer. Powyższe oznacza, że rzecznik dyscyplinarny pozostawał otwarty na wniosek obwinionej, wskazując alternatywne sposoby wykonania tej czynności. Co prawda pismo rzecznika odnośnie omawianego przejrzenia zostało doręczone obwinionej jeden dzień później, niżeli wyznaczony przez rzecznika termin, jednak nic nie stało na przeszkodzie by Skarżąca skontaktowała się z nim telefonicznie, uzgadniając kolejny termin. Tymczasem Skarżąca zasłaniając się zasadą pisemności postępowania pozostała w zakresie pisma rzecznika bierna, co obciąża wyłącznie ją samą. Kolejne pismo dotyczące możliwości przejrzenia akt i wykonania fotokopii zostało sporządzone przez rzecznika dyscyplinarnego [...] maja 2022r. Prawdopodobnie w wyniku omyłki pisarskiej błędnie określono datę czynności na dzień 7 maja, zamiast na dzień [...] czerwca 2022 r. Jednocześnie rzecznik dyscyplinarny ponownie wskazał możliwość dostosowania tego terminu do potrzeb obwinionej, wskazując na możliwość uzgodnienia tego w drodze kontaktu telefonicznego. Pismo to, doręczone skarżącej [...] czerwca 2022 r. pozostało bez reakcji z jej strony. Dopiero we wniesionym odwołaniu od wydanego w tej sprawie orzeczenia oceniła to ponownie jako naruszenie jej prawa do obrony. W związku z zaistniałą sytuacją rzecznik dyscyplinarny skierował do Skarżącej trzecie pismo (z 23 czerwca)i wyznaczając termin przejrzenia akt i wykonania fotokopii na [...] lipca 2022 r. i ponownie, jak poprzednio, umożliwiając zmianę daty przeprowadzenia czynności po uprzednim kontakcie na podany numer telefonu. Pismo to,, doręczone obwinionej 19 lipca, pozostało bez reakcji. Możliwość przejrzenia akt i wykonania fotokopii została przedstawiona obwinionej również pismami z 25 lipca oraz [...] sierpnia 2022 roku, z żadnej z tych możliwości Skarżąca nie skorzystała. Wynika z tego zatem, że od lutego do sierpnia 2022 roku Skarżąca na bieżąco informowana była o możliwości przejrzenia akt, miała też możliwość uzgadniania terminu tej czynności. Pomimo tego nie przejawiła woli, by doprowadzić do swojego stawienia się u rzecznika dyscyplinarnego.

Komendant Wojewódzki wskazał ponadto, że w toku badania zarzutów odwołania, jednym z elementów prowadzonej analizy były wnioski dowodowe opisywane jako 2-4, które nie zostały uwzględnione przez rzecznika dyscyplinarnego. W wyniku doręczenia właściwych postanowień rzecznika, zostały one zaskarżone przez obwinioną w drodze zażalenia z [...] marca 2022 r. Wniesione ww. pismo procesowe nie posiadało jednak podpisu. Na tej podstawie pismem z 21 marca Komendant Miejski wezwał Skarżącą do usunięcia tego braku formalnego w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jego nierozpoznania. Pismo to doręczono [...] kwietnia 2022 r. Komendant Wojewódzki zwrócił uwagę, że z art. 120 § 1 Kodeksu postępowania karnego, mającego na podstawie art. 135p ust. 1 u.P. zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym wynika, że jeżeli pismo nie odpowiada wymaganiom formalnym wzywa się osobę, która wniosła pismo, do usunięcia braku w terminie 7 dni. Skarżąca [...] kwietnia 2022 r. złożyła Komendantowi Miejskiemu zażalenie na nieuwzględnione wnioski dowodowe, tym razem podpisane. Kierując się rygorem zawartym w piśmie z 21 marca Komendant Miejski postanowieniem nr [...] z [...] maja 2022 r. odmówił przyjęcia zażalenia Skarżącej uznając, iż wniesione zostało ono po terminie. Komendant Wojewódzki oceniła, że w tym stanie faktycznym działanie przełożonego dyscyplinarnego było nieuprawnione. Wskutek nieprawidłowego zastosowania art. 120 § 1 k.p.k. Komendant Miejski rozpatrzył negatywnie zażalenie skarżącej wyłącznie formalnie, odmawiając jego rozpoznania merytorycznego. Jednakże uchybienie popełnione przez organ I instancji nie miało wpływu na wynik postępowania. Analizując akta postępowania dyscyplinarnego organ odwoławczy zapoznał się z wnioskami dowodowymi obwinionej, zapoznał się również z ich rozpatrzeniem przez rzecznika dyscyplinarnego, który postanowił ich nie uwzględnić. Komendant Wojewódzki tą ocenę podzielił, uzasadniając (jak wyżej) swoje stanowisko. Jako że ocena tych wniosków dokonana przez organ II instancji jest tożsama z oceną dokonaną przez rzecznika, to stwierdzić należy, że wadliwe postanowienie nr [...] Komendanta Miejskiego nie miało wpływu na rozstrzygnięcia poczynione w zaskarżonym orzeczeniu.

Komendant Wojewódzki uznał za zasadny podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia 14-dniowego terminu na wydanie orzeczenia od dnia zakończenia czynności dowodowych. Komendant Wojewódzki zauważył, że przeszkodą do zachowania ww. terminu określonego w art. 135j ust. 6 u.P. było wniesienie przez obwinioną zażalenia na postanowienie Komendanta Miejskiego P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. Zażalenie to wpłynęło w dacie zakończenia czynności dowodowych, tj. [...] czerwca 2022 r. Wobec konieczności nadania biegu temu pismu procesowemu w trybie kontroli instancyjnej, zostało ono przesłane wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu, który swoje rozstrzygnięcie wydał 11 lipca, a następnie ponownie odesłał materiały postępowania Komendantowi Miejskiemu. W tych okolicznościach z przyczyn prawno-procesowych zachowanie 14-dniowego terminu na wydanie orzeczenia nie było możliwe z przyczyn obiektywnych, zaś jego późniejsze wydanie pozostawało skuteczne.

W skardze do sądu administracyjnego D. W. wniosła o uchylenie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Miejskiego.

Zaskarżonemu orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego Skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 132 ust. 4d i 4ba u.P. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że złożyła sprzeciw od rozmowy dyscyplinującej, która nie zaistniałą, co skutkowało bezprawnym wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, którego przedmiotem jest ten sam czyn, który w zamierzeniu przełożonego dyscyplinarnego miał być przedmiotem nieprzeprowadzonej rozmowy dyscyplinarnej,

2) niewykorzystania wszelkich możliwości dowodowych pozwalających na ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie reguł oceny zebranego materiału dowodowego faktycznego sprawy oraz naruszenie reguł oceny dowodów poprzez uznanie za prawidłowe postępowania organu pierwszej instancji w sytuacji niedążenia przez niego do podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy poprzez nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych, będące konsekwencją założenia z góry, iż już bezpośrednio po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy bez względu na aktywność dowodową Skarżącej w postępowaniu dyscyplinarnym, co skutkowało brakiem dopełnienia obowiązku zbadania okoliczności sprawy przemawiających na korzyść Skarżącej,

3) naruszenie art. 135f ust. 1 pkt 5 u.P. w zw. z art. 120 § 1 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 135p ust. 1 zd. pierwsze u.P. polegające na ograniczeniu ustawowego prawa do obrony, które Skarżąca realizowała wnosząc zażalenie do przełożonego dyscyplinarnego na postanowienie wydane w toku postępowania dyscyplinarnego przez rzecznika dyscyplinarnego, poprzez bezprawne skrócenie 7-dniowego terminu na usunięcie braku formalnego w postaci niepodpisania zażalenia z [...] marca 2022 r. na trzy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z [...] lutego 2022r. o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych, do 3 dni, co skutkowało tym, iż na mocy postanowienia nr [...] Komendanta Miejskiego z [...] maja 2022 r. bezprawnie odmówiono przyjęcia zażalenia, a co za tym idzie – rozpatrzenia tego zażalenia, pomimo usunięcia braku formalnego w przewidzianym prawem 7-dniowym terminie.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła w szczególności, że w stanie faktycznym prowadzonej przez nią sprawy o wykroczenie z art. 98 k.w. (sygn. akt l.dz. 1332/21, RSoW-286/21) wskutek nieprawidłowego wykonania manewru cofania przez kierującego samochodem osobowym F. M., który zetknął się z samochodem osobowym H. A., powstały nieznaczne uszkodzenia pojazdu H., sprowadzające się do uszkodzeń plastikowej okładziny tylnego zderzaka i lampy. Materiał dowodowy, wbrew stanowisku zawartemu w zarzucie dyscyplinarnym, nie potwierdza tego, iż doszło do pęknięcia tylnego zderzaka, który jest przecież wykonany z metalu. Uszkodzeniu uległa tylko plastykowa okładzina tego zderzaka. Wobec tego, dysponując dodatkowo obiektywnym materiałem dowodowym tj. nagraniem wideo, na którym widoczna była nieznaczna prędkość samochodu Ford, Skarżąca odstąpiła od przesłuchania kierującego i pasażera samochodu Ford. Wskazany materiał dowodowy wyraźnie bowiem wskazywał, że nie zaistniały znamiona czynu zabronionego – wykroczenia z art. 98 Kodeksu wykroczeń. Skarżąca podniosła, że wprawdzie na nagraniu wideo nie był widoczny moment zetknięcia się pojazdu Ford z pojazdem H., ponieważ w związku z ruchem pojazdu Ford w momencie zdarzenia znalazł się poza kadrem. Nadal widoczny jest jednak zaparkowany samochód H. . Gdy następuje moment zetknięcia się dwóch pojazdów, nie występuje charakterystyczne "bujnięcie" zaparkowanego pojazdu H., co świadczy o niskiej prędkości pojazdu Ford, a tym samym o braku spowodowania zagrożenia innej osoby przez kierującego pojazdem Ford. W takim przypadku odpowiedzialność kierującego samochodem Ford sprowadza się jedynie do odpowiedzialności cywilnoprawnej. Żaden przepis ustawy o P. nie zezwala na to, aby P. gromadziła materiał dowodowy dla osób, które mogą wytoczyć powództwo o odszkodowanie.

Skarżąca podkreśliła, że kierowane w sprawie wnioski dowodowe (z 3 lutego oraz [...] marca 2022 r.) zmierzały do tego, aby wykazać, iż sposób prowadzenia przez nią czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie z art. 98 k.w. był prawidłowy, zgodny z wieloletnią praktyką obowiązującą w Komisariacie P. B.-W., w którym pełni służbę; nigdy taki sposób prowadzenia spraw o wykroczenie z art. 98 k.w. nie był kwestionowany przez komendantów Komisariatu, którzy zatwierdzali wnioski o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie do sądu. Skarżąca zauważyła, że wnioski te były zatwierdzane w sytuacji, kiedy w materiale dowodowym znakomitej większości spraw nie znajdowały się nagrania wideo dokumentujące przebieg zdarzenia. Także Komendant Miejski podzielał taki sposób prowadzenia spraw o wykroczenie z art. 98 k.w., argumentację prawną, w tym kwestię zasadności zastosowania przesłanki umorzenia czynności wyjaśniających w postaci braku znamion wykroczenia. Pomimo to w sprawie, w której Skarżąca wykorzystała argumentację podzieloną przez Komendanta Miejskiego, został jej przedstawiony zarzut przewinienia dyscyplinarnego. Skarżąca wskazała sygnatury kilkudziesięciu spraw prowadzonych w ten sam sposób, jak robiła to Skarżącą w sprawie w związku z którą przedstawiono jej zarzut dyscyplinarny. Skarżąca podkreśliła w szczególności, że w sprawach prowadzonych przez sierż. sztab. T. D. (o przesłuchanie którego wnioskowała) występowały sytuacje w których w momencie zdarzenia w samochodzie znajdowała się pasażerka oraz wystąpiły uszkodzenia plastikowej okładziny zderzaka – a pomimo to akceptowane było przez przełożonych odstąpienie od skierowania do sądu wniosku o ukaranie, także w treści postanowienia wydanego przez Komendanta Miejskiego wskutek zażalenia wniesionego przez właściciela uszkodzonego pojazdu.

Skarżąca podniosła także, że postępowanie rzecznika dyscyplinarnego było sprzeczne, niespójne. W postanowieniu z [...] kwietnia 2022 r. odmawiającym uwzględnienia wniosku dowodowego Skarżącej stwierdził, że przesłuchanie sierż. sztab T. D. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie prowadził on przedmiotowego postępowania. Natomiast gdy Skarżąca wniosła o przesłuchanie osoby, która właśnie prowadziła przedmiotowe postępowanie tj. sierż. sztab. M. N., to rzecznik dyscyplinarny w postanowieniu z [...] lutego 2022 r. odmówił jej przesłuchania stwierdzając, że nie wykonywała ona czynności z ustalonym kierowcą samochodu F. M.. Zdaniem Skarżącej błędnie przy tym rzecznik stwierdził, że sierż. sztab. M. N. dążyła do przesłuchania ww. kierowcy, podczas kiedy wykonywała ona jedynie czynności w następstwie uwzględnienia przez Komendanta Miejskiego zażalenia właściciela uszkodzonego pojazdu. Rzecznik nie chciał zatem wyjaśnić, czy realizowane przez nią czynności zmierzały do ustalenia zaistnienia znamienia wykroczenia z art. 98 k.w. polegającego na spowodowaniu przez kierującego zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby – czy też stanowiły jedynie formalną realizację obowiązku nałożonego w następstwie uwzględnienia zażalenia przez Komendanta Miejskiego.

Ponadto zdaniem Skarżącej wnioskowani przez nią świadkowie mogli zeznać, że asp. sztab. W. O. podzielał jej stanowisko wyrażone w sporządzonym przez Skarżącą wniosku o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie do sądu, a decyzję o ukaraniu mandatem kierowcy samochodu F. M. podjął pod wpływem nacisków przełożonych.

Skarżąca zakwestionowała ponadto wiarygodność świadka zderzenia samochodów, który najpierw twierdził, że F. M. uderzył "pełną parą" w H. A. , a następnie podczas przesłuchania go jako świadka zeznał, że do uderzenia doszło przy niewielkiej prędkości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć sposób kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższego wynika, że nie każde naruszenie przepisów prawa skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu administracji, ale jedynie takie które miało (w przypadku naruszeń prawa materialnego) lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy (w przypadku naruszeń przepisów postępowania), ewentualnie naruszenie miało charakter kwalifikowany (dający podstawę do wznowienia postępowania, ewentualnie stwierdzenia nieważności – art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w powyższy sposób Sąd uznał, że skarga jest niezasadna.

Niezasadny jest zarzut bezprawnego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Skarżącej. W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, że nie ma sporu pomiędzy stronami (tj. Skarżącą i Komendantem Wojewódzkim), iż nie doszło do przeprowadzenia przez Komendanta Miejskiego rozmowy dyscyplinującej ze Skarżącą. W konsekwencji obie strony zgadzają się także co do tego, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nie nastąpiło wskutek złożonego przez Skarżącą sprzeciwu do rozmowy dyscyplinującej tj. na podstawie art. 132 ust. 4d ustawy o Policji. Sąd podziela to stanowisko. Jednakże nieudana próba przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej (i brak złożonego sprzeciwu od niej) nie oznacza, że przełożony dyscyplinarny nie może wszcząć postępowania dyscyplinarnego w związku z podejrzeniem popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta. Jak wynika z treści art. 134i ust. 1 pkt 1 u.P. wszczęcie postępowania dyscyplinarnego z własnej inicjatywy przełożonego dyscyplinarnego (lit. a) oraz wskutek złożenia sprzeciwu, o którym mowa w art. 132 ust. 4d (lit. e) są równoważnymi sposobami wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Co do zasady zatem w niniejszej sprawie Komendant Miejski mógł wszcząć postępowanie dyscyplinarne w trybie "z własnej inicjatywy" (art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.). Słusznie przy tym stwierdza Komendant Wojewódzki, że w przypadku zaistnienia uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego Komendant Miejski jako przełożony dyscyplinarny miał obowiązek wszcząć postępowanie - nie mógł zaniechać jego wszczęcia powołując się na nieudaną próbę przeprowadzenia rozmowy dyscyplinarnej. Tak jak wskazał organ odwoławczy, w sprawie został zachowany wymóg formalny wszczęcia postępowania z własnej inicjatywy tj. w momencie wszczęcia nie upłynęło jeszcze 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 3 u.P.).

W opisanej sytuacji wskazanie w postanowieniu Komendanta Miejskiego nr [...] z [...] listopada 2021 r., że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło z uwagi na złożony sprzeciw do rozmowy dyscyplinującej, nie odpowiada faktom. Uchybienie to należy jednakże kwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, które nie miało wpływu na wynik sprawy. Istniała bowiem podstawa prawna pozwalająca na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przez organ (art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.), zaistniały także opisane przez organ okoliczności (doszło do zdarzenia wymagającego działania funkcjonariuszy policji, brak było wykonania określonych czynności przez funkcjonariusza). W tej sytuacji ani podanie przez organ wszczynający postępowanie błędnej podstawy prawnej (art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. e u.P.) ani częściowo błędne wskazanie faktów (tj. błędne wskazanie na sprzeciw od rozmowy dyscyplinującej) nie może być uznane za wykluczające możliwość wszczęcia postępowania.

Niezasadny jest także zarzut niewykorzystania wszelkich możliwości dowodowych pozwalających na ustalenie stanu faktycznego sprawy. J. sama przyznaje Skarżąca w skardze, jej wnioski dowodowe zmierzały do tego, aby wykazać, iż sposób prowadzenia przez nią czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie z art. 98 k.w. "był prawidłowy, zgodny z wieloletnią praktyką obowiązującą w Komisariacie P. B. – W. ". Zgodnie z art. 132 ust. 1 u.P. policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, zaś zgodnie z art. 132 ust. 2 u.P. naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Wzorcem dla oceny postępowania funkcjonariusza policji i jego odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest zatem "wieloletnia praktyka" przejawiająca się w zachowaniu innych policjantów, ale ciążące na funkcjonariuszach policji obowiązki wynikające z przepisów prawa. Nie mogły mieć zatem znaczenia dla sprawy zeznania świadków czy akta postępowań wskazujące na utarte sposoby postępowania. Odmowa uwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącej w tym zakresie nie można uznać za naruszenie przepisów postępowania, w tym skutkujących, zgodnie z art. 135j ust. 3 u.P. koniecznością uznania przez przełożonego dyscyplinarnego że w przekazanych mu aktach postępowania dyscyplinarnego są istotne braki i zwróceniem sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu w celu usunięcia stwierdzonych braków w materiale dowodowym.

Niezasadny jest zarzut Skarżącej naruszenia jej prawa do obrony poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia wniesionych przez nią zażaleń na podjęte przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienia w przedmiocie wniosków dowodowych Skarżącej. Należy zauważyć, że także w tym względzie nie ma sporu pomiędzy stronami tj. pomiędzy Skarżącą a Komendantem Wojewódzkim, że brak było podstaw do odmowy przyjęcia zażalenia, co nastąpiło postanowieniem Komendanta Miejskiego nr [...] z [...] maja 2022 r. (k. 218). Komendant Miejski nie zauważył, że w ustawie o P. został określony wprost termin na wniesienie zażalenia od postanowienia rzecznika dyscyplinarnego - 3 dni (art. 135f ust. 1 pkt 5 u.P.), jednakże nie został uregulowany termin na uzupełnienie braków formalnych wnoszonego zażalenia. Oznacza to, stosownie do art. 135p u.P. do zastosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, który w art. 120 § 1 przewiduje termin 7 dni na uzupełnienie braków formalnych. Skoro zatem Skarżąca otrzymała wezwanie do usunięcia braku formalnego zażalenia (tj. braku podpisu) [...] kwietnia 2022 r., to złożenie przez nią podpisanego zażalenia 19 kwietnia było uzupełnieniem braku formalnego z zachowaniem terminu ustawowego. W tej sytuacji postanowienie Komendanta Miejskiego z [...] maja 2022 r. odmawiające przyjęcia zażalenia Skarżącej zostało wydane z naruszeniem art. 135 ust. 1 pkt 5 u.P. oraz art. 120 § 1 k.p.k. w zw. z art. 135p u.P. Tym niemniej jest to uchybienie przepisom postępowania, które Sąd – jak wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, jest zobowiązany oceniać pod kątem ewentualnego wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Sąd zatem jest zobowiązany uwzględnić, że pomimo braku rozpatrzenia merytorycznego zażalenia Skarżącej przez przełożonego dyscyplinarnego, merytorycznej oceny jej zażalenia i zasadności zgłaszanych przez

Skarżącą wniosków dowodowych szczegółowo dokonał Komendant Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, przy czym – jak wyżej wskazano, ocena ta odpowiada prawu. W tej sytuacji nie można uznać, że opisane uchybienie przepisom postępowania przez Komendanta Miejskiego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie jest przy tym zasadne stanowisko Skarżącej co do wystarczającego zakresu czynności, które zostały przez nią podjęte w postępowaniu dotyczącym zderzenia pojazdów. Słusznie jest wprawdzie stanowisko Skarżącej z którego wynika, że z samego faktu przyznania się sprawcy zderzenia do popełnienia wykroczenia nie wynika, że rzeczywiście zostało ono popełnione. Należy jednakże zauważyć, że w postępowaniu prowadzonym pod kątem uznania przedmiotowego zdarzenia za wykroczenie ustalono jedynie, że miało ono miejsce na terenie poza drogą publiczną. Brak natomiast ustaleń, czy zdarzenie (które miało miejsce w obrębie osiedla mieszkaniowego, co widać na nagraniu), miało miejsce w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, co mogłoby pociągnąć za sobą odpowiedzialność z art. 86 k.w., dla której ustalenia zeznania świadków mogły mieć znaczenie. Zauważyć należy, że zgodnie z definicjami strefy zamieszkania i strefy ruchu są to obszary, które mogą obejmować inne drogi niż drogi publiczne, w tym drogę wewnętrzną (por. art. 2 pkt 16 i 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym).

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.