Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 482/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.K. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie podjęcia uchwały w zakresie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kilka skarg, w tym dwie - dotyczące uchwały Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia nowych licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na [...] r. Pierwsza z nich, wniesiona w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 481/07 i oczekuje na wyznaczenie terminu rozprawy. Natomiast druga skarga, dotycząca zarzucanej Radzie Gminy bezczynności w przedmiocie podjęcia uchwały, została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 482/07 a jej wniesienie poprzedzały następujące okoliczności:

W dniu [...] r. H. K. wezwał Radę Gminy do przedstawienia uzasadnienia ekonomicznego, przyjętego dla złożenia projektu uchwały dotyczącej określenia nowych licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na [...] r. Na to wezwanie, pismem z dnia [...] r., została udzielona odpowiedź, w której uzasadniono podjęcie uchwały.

Również w dniu [...] r. H. K. wezwał Radę Gminy do uchylenia § 1 uchwały z dnia [...] r. Nr [...], w części ustalającej ilość licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówkami, możliwych do wydania w [...] r., i do określenia liczby tych licencji "na 1/200 ilości licencji ubyłych w roku [...] r.". Na powyższe wezwanie organ nie udzielił odpowiedzi.

Rada Gminy wniosła, jednym pismem, odpowiedź na kilka spraw, w tym na skargi w sprawach o sygn. akt II SA/Sz 481/07 i II SA/Sz 482/07. Rada przyjęła, że skarga w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 482/07 została wniesiona w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym i wniosła o jej oddalenie ze względu na niewykazanie przez skarżącego posiadania legitymacji procesowej do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wprawdzie H. K, pismem z dnia [...] r. wniósł "o rozpatrzenie niniejszej skargi w ramach sprawy o sygn. akt II SA/Sz 481/07", jednakże brak było podstaw z art. 111 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do połączenia sprawy ze skargi o sygn. akt II SA/Sz 481/07 ze sprawą ze skargi o sygn. akt II SA/Sz 482/07 w celu ich łącznego rozpoznania lub łącznego rozpoznania i wyrokowania, skoro pierwsza skarga wniesiona została na działanie organu, tj. na uchwałę, natomiast druga - zarzuca temu organowi zaniechanie określonego prawem działania.

Z wyżej przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynika, że zarzucaną Radzie Gminy bezczynność skarżący upatruje w fakcie niepodjęcia przez ten organ gminy uchwały w przedmiocie ustalenia żądanej przez niego ilości licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na [...] r., które to żądanie zostało zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, złożonym do organu w trybie art 101 ustawy o samorządzie gminnym pismem z dnia [...] r. Innymi słowy, skarżący, w celu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego, jego zdaniem, uchwałą z dnia [...] r., domagając się takiego usunięcia naruszenia, które będzie polegało na obniżeniu uchwałą liczby licencji w gminie . Rada Gminy uchwały o takiej treści nie podjęła, co H. K. potraktował jako bezczynność Rady i zaskarżył do Sądu. Jak z powyższego wynika, skarżący utożsamia niedziałanie organu, wezwanego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia prawa, ze skargą na bezczynność, o której mowa w art. 101 a tej ustawy.

Takie stanowisko jest błędne. Najogólniej rzecz ujmując z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy zobowiązany prawem do podjęcia określonych działań, działań tych - w formie i terminie przewidzianym prawem - nie podejmuje. Milczenie rady gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, lub też udzielenie odpowiedzi niesatysfakcjonującej podmiotu kierującego wezwanie - nie mieści się w pojęciu bezczynności, której dotyczy art. 101 a tej ustawy. W obu wyżej przedstawionych przypadkach zachodzi natomiast stan "bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa", którego zaistnienie jest jednym z warunków dopuszczalności skargi na uchwałę rady gminy, wnoszoną w oparciu o art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Innymi słowy rzecz ujmując organ, wezwany w trybie art. 101 wyżej wymienionej ustawy do usunięcia naruszenia prawa, uprawniony jest do udzielenia odpowiedzi na wezwanie (organ kolegialny czyni to w formie uchwały), jednakże może również nie zająć żądanego stanowiska w przedmiocie wezwania i w tej drugiej sytuacji nie narusza prawa, a zatem nie pozostaje bezczynny.

Z tego względu niedopuszczalna jest zarówno skarga na uchwałę, podjętą w sprawie ustosunkowania się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak też skarga na bezczynność organu w sytuacji niepodjęcia przez kolegialny organ samorządu terytorialnego uchwały w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (vide: postanowienie NSA z 30 listopada 2000 r., sygn. akt 1 SA 794/00).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę - jako niedopuszczalną - należało odrzucić.