Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 630/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 187 § 1, art. 191;
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant asystent sędziego Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. S.A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 894/20 w sprawie ze skargi C. S.A. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2020 r. nr 2201-IOC.4303.3.2020.KR w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 16 grudnia 2019 r., nr 321000-CDC-GA.4434.49.2019.JF 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz C. S.A. w P. kwotę 1690 (tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 17 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 894/20, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę C. S.A. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z 29 czerwca 2020 r. w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy w zgłoszeniu celnym nr [...], z 19 lipca 2019 r. obuwie opisane jako męskie o cholewkach ze skóry i podeszwach z tworzywa sztucznego (zakrywające kostkę) spółka zaklasyfikowała do kodu TARIC 6403 91 96 00.

Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni stanął na stanowisku, że towar winien być zaklasyfikowany do kodu TARIC 6403 91 16 00. Klasyfikacja towaru została przyjęta w oparciu o reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. W związku z tym decyzją z 12 grudnia 2019 r. dokonał weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru. W ocenie skarżącej, z załączonej do odwołania dokumentacji fotograficznej dotyczącej przedmiotowego obuwia wyraźnie widać, że cholewka obuwia zgłoszonego przez spółkę zakrywa nie tylko kostkę ale zdecydowanie także "część łydki", tj. znacznie powyżej zarówno kostki bocznej, jak i kostki przyśrodkowej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z 29 czerwca 2020 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ ustalił, że sporne towary są opisane jako: obuwie męskie, model: [...], kolor czarny. Z opisu i fotografii modelu wynika, iż całkowita wysokość buta wynosi 13,5 cm a wysokość obcasa 3 cm, a cholewka ma 10,5 cm wysokości. Zdaniem organu, cholewki przedmiotowego obuwia zakrywają także część łydki; jakkolwiek cholewka sięga ponad kostkę (kostki) to nie zakrywa części łydki. Organ, odwołując się do pozycji 6403 i podpozycji 6403 91 i kodu CN 6403 91 16 w myśl reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej ocenił, że obuwie spełnia wymogi klasyfikacyjne do kodu CN 6403 91 16 00, obejmującego męskie obuwie zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki, o długości podpodeszwy (podeszwy wewnętrznej) 24 cm lub większej. Organ przyjął, że obuwie zakrywające kostkę oraz część ponad nią jest klasyfikowane do kodu CN 6403 91 13, obejmującego obuwie, którego nie można określić ani jako męskie ani jako damskie, zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki, o długości podpodeszwy (podeszwy wewnętrznej), 24 cm lub większej. Zdaniem organu, za "łydkę" w Taryfie celnej przyjąć należy jej najbardziej charakterystyczną część, widoczną gołym okiem, tj. położny powierzchniowo mięsień brzuchaty, a nie, jak twierdzi strona i biegły – tylną część goleni/podudzia, znajdującą się pomiędzy stawem kolanowym a stawem skokowym górnym.

Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji odwołał się do Nomenklatury Scalonej (CN), zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE.L.312). W dniu objęcia przedmiotowego towaru procedurą dopuszczenia do obrotu obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 294/1 z 28 października 2016 r.). Sąd podzielił ocenę organów co do rozumienia pojęcia łydki i poparł ją treścią internetowego Słownika Języka Polskiego PWN. Ocenił, że brak jest podstaw do odwoływania się do zagadnień anatomicznych, tak jak czyni to skarżąca wywodząc, że łydką jest tylna część goleni/podudzia, znajdująca się pomiędzy stawem kolanowym a stawem skokowym górnym (skokowo-goleniowym), która łączy stopę z golenią/podudziem. Wskazał, że analizowane przepisy wspólnotowe dotyczące klasyfikacji taryfowej nie dotyczą specjalistycznych kwestii związanych z anatomią, lecz obuwia.

Jako argument wspierający przytoczoną argumentację, sąd przywołał rozporządzenie 895/2009. W rozporządzeniu tym, wydanym w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, podjęto środki dotyczące klasyfikacji towaru określonego w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Wynika z niego, że obuwie (trekkingowe) zakrywające kostkę oraz część ponad nią jest klasyfikowane do kodu CN 6403 91 13, obejmującego obuwie, którego nie można określić ani jako męskie, ani jako damskie, zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki, o długości podpodeszwy (podeszwy wewnętrznej), 24 cm lub większej.

Sąd przyjął, że opinia biegłego może wskazywać na pewne cechy importowanego towaru, których stwierdzenie wymaga wiadomości specjalnych, klasyfikacji taryfowej jednakże dokonuje organ, zgodnie z właściwymi przepisami i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Zadaniem biegłego nie jest natomiast dokonywanie interpretacji przepisów. O ile zatem można zgodzić się, że biegły ma wiadomości specjalne konieczne do wskazania, jak należy rozumieć pojęcie "łydka" z anatomicznego punktu widzenia, to jego kompetencje nie obejmują już stwierdzenia, że w taki właśnie – anatomiczny – sposób rozumieć należy to pojęcie na gruncie Taryfy celnej. Sąd zauważył, że skarżąca nie wykazała, aby rzeczywiście dochodziło wskutek tego do nierównego traktowania przedsiębiorstw na rynku wspólnym. W szczególności nie wskazała na żadną Wiążącą Informację Taryfową (WIT) wydaną przez administrację celną Niemiec, która tezę tę by potwierdzała.

Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego, zwłaszcza przepisów art. 187 § 1 i art. 191 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, ze zm.) – dalej zwanej: "o.p.") dlatego że wygląd i cechy importowanego obuwia nie były zdaniem Sądu pierwszej instancji sporne, zostały one odpowiednio udokumentowane.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Gdańsku wniosła spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła po pierwsze naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. oraz w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2019 r. poz. 1169, ze zm.) przez nieuchylenie decyzji i akceptację rozstrzygnięcia organu, które opiera się na selektywnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego, z jednoczesnym pominięciem oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą i jej wniosków dowodowych, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. oraz w zw. z art. 73 ust. 1 Prawo Celne i w związku z przepisami kodu CN 6403 91 16 i CN 6403 91 96 Taryfy celnej Unii Europejskiej – przez nieuchylenie decyzji i akceptację rozstrzygnięcia organu, który uznał, że cechy i właściwości towaru w postaci obuwia męskiego o cholewkach ze skóry i podeszwach z tworzywa sztucznego objętego zgłoszeniem celnym nie spełniają warunków do zaklasyfikowania ich do kodu CN 6403 91 96 i towar ten powinien być klasyfikowany do kodu CN 6403 91 16 jako obuwie zakrywające kostkę i żadnej części łydki – pomimo że wysokość cholewki obuwia objętego zgłoszeniem celnym zakrywa nie tylko kostkę, ale również część łydki ponad kostkę.

Po drugie spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu kodu CN 6403 91 16 oraz CN 6403 91 96 Taryfy celnej Unii Europejskiej w związku z brzmieniem Reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartych w Taryfie Celnej Unii Europejskiej i w związku z art. 57 ust. 2 Unijnego kodeksu celnego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. – przez błędną wykładnię, a wskutek tego – niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, na skutek nieprawidłowego ustalenia pojęcia "łydka" w opisie towaru klasyfikowanego do kodu CN 6403 91 16, tj. obuwia "zakrywającego kostkę, ale żadnej części łydki", w wyniku uznania przez sąd, w ślad za organem celnym, że pod pojęciem "łydka" należy rozumieć jedynie jej najbardziej charakterystyczną część widoczną gołym okiem (położony powierzchniowo mięsień brzuchaty)" i wskutek tego – przyjęcia, jako prawidłowego, kodu CN 6403 91 16 zamiast CN 6403 91 96 dla towarów objętych Zgłoszeniem celnym – pomimo, że Taryfa celna Unii Europejskiej nie definiuje pojęcia "łydka", łydką jest nie tylko jej najbardziej charakterystyczna część (widoczny gołym okiem położony powierzchniowo mięsień brzuchaty), lecz łydką jest również inna część tylna nogi poniżej kolana (pomiędzy kolanem a stopą), oprócz pojęcia potocznego w języku polskim, potoczne rozumienie pojęcia "łydka" w wybranych innych językach krajów Unii Europejskiej wskazuje, że pod tym pojęciem nie należy rozumieć wyłącznie widocznego gołym okiem położonego powierzchniowo mięśnia brzuchatego, przepisy rozporządzenia nr 895/2009, nie odnoszą się do obuwia o tych samych cechach w porównaniu z obuwiem będącym przedmiotem zgłoszenia celnego spółki.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku, zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania

Naczelny Sąd Administracyjny zważył. co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

W sprawie, w której spółka i organ toczą spór, co do właściwego sposobu zaklasyfikowania towaru objętego zgłoszeniem celnym WSA w Gdańsku słusznie stwierdził, że jego rozstrzygnięcie sprowadza się do ustalenia znaczenia pojęcia "łydka", do którego odwołuje się prawodawca unijny, wskazując towary, dla których właściwym kodem taryfowym jest kod 6403 91 16 00. Kod ten obejmuje bowiem obuwie męskie zakrywające kostkę, ale żadnej części łydki.

Obie strony postępowania zgodnie przyznają, co odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu, że we Wspólnej Taryfie Celnej nie zawarto definicji znaczenia pojęcia łydka, ani żadnych reguł, według których należy je odczytywać. Wyjaśnienia znaczenia tego zwrotu próżno również szukać na gruncie innych regulacji unijnych. W związku z tym niezbędnym jest ustalenie znaczenia przedmiotowego terminu w oparciu o ich rozumienie na gruncie innych reguł. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w omawianym zakresie odwołać się należy, do szerokiego – anatomicznego rozumienia przedmiotowego pojęcia, natomiast zdaniem organu, należy sięgnąć do jego znaczenia potocznego.

Rozumienie słownikowe znaczenia łydki, na które powołał się sąd I instancji, w sposób jednoznaczny odwołuje się do szerszego ujęcia łydki, tj. jej rozumienia anatomicznego. Skoro bowiem, zgodnie z jego treścią, przez łydkę należy rozumieć tylną cześć nogi między kolanem stopą, to w sposób oczywisty tego rodzaju definicja wyklucza zawężenie rozumienia przedmiotowego pojęcia wyłącznie do najbardziej widocznej części łydki, tj. mięśnia brzuchatego. Definicja ze Słownika języka polskiego PWN potwierdza raczej wersję spółki niż organów, co WSA w Gdańsku zupełnie zignorował, dochodząc do nielogicznych wniosków w tym zakresie.

W tym miejscu zauważyć należy, że zasadnie argumentuje spółka, że skoro organy, a za nimi sąd pierwszej instancji, za łydkę uznają jej najbardziej charakterystyczną cześć, widoczną gołym okiem, to potwierdza to tylko, że łydką nie jest tylko tzw. mięsień brzuchaty.

W omawianym zakresie zauważyć należy, że WSA w Gdańsku uznał za prawidłowe stanowisko organów, co do rozumienia pojęcia łydka, choć te wskazując na potoczne jego rozumienie, w ogóle nie odwołały się do definicji słownikowej. Innymi słowy organy w przedmiotowej kwestii zajmują wyraźne i jednoznaczne stanowisko, jeżeli chodzi o rozumienie pojęcia łydka, w zasadzie nie wyjaśniając co je doprowadziło do takiego stwierdzenia. To dopiero sąd pierwszej instancji niejako uzupełnił ich argumentację w tym względzie, odwołując się wyłącznie do jednej definicji słownikowej, w dodatku wywiódł z niej wnioski, które są sprzeczne z treścią owej definicji.

W kwestii odwołania się do znaczenia słownikowego pojęcia łydki podkreślić należy, że o ile nie można zasadnie kwestionować sięgnięcie do tego rodzaju źródła informacji, w odniesieniu do potocznego rozumienia przedmiotowego zwrotu, to jednak ograniczenie się wyłącznie do jednego słownika uznać należy za pobieżne potraktowanie tego zagadnienia. Ustalenie potocznego znaczenia określonego słowa możliwe jest dopiero po sięgnięciu do szerszego katalogu źródeł wiedzy. Ograniczenie się w tym zakresie wyłącznie do jednego słownika oznacza w istocie, że jego autor wyznacza treść normy prawnej.

Niezależnie jednak od tego podnieść należy, że odwoływanie się do słownika języka polskiego w odniesieniu do regulacji unijnej może okazać się zawodne. Istotą unormowań prawa unijnego jest to, że mają być zrozumiałe i jednolicie stosowane na terenie całej Unii Europejskiej, członkowskich bez względu na to, w jakim języku narodowym się to odbywa. Nie można za pomocą jednego języka narodowego określać pojęć wspólnych dla wszystkich państw członkowskich.

W tej sprawie poszukiwać raczej należy znaczenia analizowanego pojęcia w języku branżowym i wyjaśnić jak rozumie się je w obrocie obejmującym produkcję i handel obuwiem na wspólnym rynku unijnym. W szczególności należy zbadać to, czy w branży obuwniczej przez buty zakrywające łydkę należy rozumieć takie, które zachodzą na kostkę, czy też muszą one mieć wyższą niż sięgająca kostki cholewkę. Nie ma w tym zakresie przeszkód, by organy zasięgnęły wiadomości specjalnych.

Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że podniesiony przez spółkę zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię (pozycji kodu CN 6403 91 16 oraz CN 6403 91 96 Taryfy celnej Unii Europejskiej w zw. z art. 57 ust. 2 Unijnego kodeksu celnego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) jest uzasadniony. W tym bowiem zakresie stanowisko WSA w Gdańsku jest niejasne, a także w znacznej części wewnętrznie sprzeczne, co wynika z niezgodności stanowiska sądu z definicją, na którą sam się powołuje. Z tego więc względu przyjąć należy, że stanowisko sądu, w zakresie rozumienia pojęcia łydka, na gruncie Wspólnej Taryfy Celnej, jest w znacznej mierze dowolne i jako takie nie może zasługiwać na akceptację.

W zakresie znaczenia przedmiotowego pojęcia oraz wynikających z tego konsekwencji wskazać należy, że na tym etapie postępowania, na którym stwierdzono dopuszczenie się przez sąd pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, nie można odnieść się do problematyki wadliwego zastosowania prawa, co podnosi spółka w drugiej części swojego zarzutu. To bowiem wymaga ustalenia prawidłowej wykładni norm dotyczących ustalonego stanu faktycznego.

Podobnie sytuacja się przedstawia się jeżeli chodzi o kwestie związane z ustaleniami faktycznymi. Ich kierunek wyznaczają bowiem rezultaty dokonanej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. W tej więc sytuacji, wobec dopuszczenia się przez sąd pierwszej instancji, a wcześniej organy, błędu z zakresie wykładni przepisów dotyczących bezpośrednio klasyfikacji celnej importowanych przez spółkę towarów, odnoszenie do kwestii związanych z dokonanymi ustaleniami, a co za tym idzie do zarzutów z tym związanych jest przedwczesne.

W tym zakresie należy jedynie zaznaczyć, że w ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania spółka podniosła uchybienie art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez selektywną i dowolną ocenę dowodów, a także pominięcie przedstawionej przez nią oceny dowodów. W tym zakresie nie wskazała jednak w sposób konkretny samych uchybień, ani tego jaki to miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ten zaś ostatni element jest obligatoryjny, w przypadku podniesienia zarzutu skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, a uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną rozpoznał sprawę ze skargi spółki na decyzję organu celnego z 29 czerwca 2020 r. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił tę decyzję, a także poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji.

W tym zakresie podstawą uchylenia wydanych w sprawie decyzji było również dokonanie błędnej wykładni regulacji materialnoprawnych, w odniesieniu do znaczenia pojęcia łydka, odnośnie którego wydające jej organy nie wyjaśniły w należyty sposób swojego stanowiska, w zasadzie dowolnie przyjmując, a właściwie autorytatywnie stwierdzając, że poprzez łydkę należy rozumieć jej najbardziej charakterystyczną część – tzw. mięsień brzuchaty, co ma odpowiadać potocznemu rozumieniu tego pojęcia, w zakresie którego nie wykazują, jak jest ono rozumiane potocznie.

W związku z powyższym, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu będzie odniesienie się, w sposób wyczerpujący i jednoznaczny, do przedmiotowego zagadnienia. W tym zakresie niezbędnym będzie również wzięcie pod uwagę tego, że dla potrzeb dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru nie jest wystarczającym odwołanie się wyłącznie do potocznego rozumienia znaczenia pojęcia łydka, w ogólnym znaczeniu jakie ono funkcjonuje w języku powszechnym. Zauważyć bowiem należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy przedmiotem sporu jest dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru handlowego, w postaci obuwia męskiego. Obrót tego rodzaju asortymentem odbywa się w warunkach określonej branży obrotu gospodarczego, wobec czego ustalenie jego cech, na potrzeby klasyfikacji taryfowej, a w szczególności interpretacja jego właściwości na tym właśnie gruncie, nie może odbywać się w oderwaniu od znaczenia poszczególnych pojęć, funkcjonujących w ramach odpowiedniego słownictwa branżowego.

Innymi słowy, rozpatrując znaczenie pojęcia łydka, w kontekście cech towarów zaliczających się do pozycji 6403 91 16 00, tj. obuwia męskiego zakrywającego kostkę, ale żadnej części łydki, niezbędnym będzie nie tylko odwołanie się do potocznego rozumienia tego pojęcia, na podstawie definicji słownikowych, pochodzących z więcej niż jednego źródła, ale także sięgnięcie do rozumienia tego zwrotu w tzw. słownictwie branżowym. Koniecznym będzie więc ustalenie, jak rozumiane jest pojęcie łydki, w kontekście definicji danego typu obuwia, rozpatrywanego z punktu widzenia zakrywania części łydki.

Na potrzebę sięgnięcia do specjalistycznego słownictwa, z danej dziedziny wiedzy lub praktyki społecznej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku z 3 listopada 2015 r., sygn. I GSK 397/15, który to pogląd Sąd w całości podziela.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy niewątpliwie mamy do czynienia ze słownictwem, którego znaczenie branżowe nie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie spornej kwestii, a które nie musi odpowiadać jego potocznemu – powszechnemu rozumieniu. Z tego więc względu niezbędne będzie rozpatrzenie ewentualnych różnic w tym zakresie, a w sytuacji ich potwierdzenia poczynienia odpowiednich ustaleń w tym względzie.

Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy zaznaczyć, rozumienie wskazanych wyżej terminów w języku potocznym i branżowym nie wyczerpuje omawianej problematyki, gdyż dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej wymaga także sięgnięcia do analogii oraz analizy rozumienia istotnych z tego punktu widzenia pojęć, z punktu widzenia różnych wersji językowych przepisów taryfowych. W zaskarżonej decyzji organu odwoławczego bardzo ogólnikowo powołał się na treść WIT, wydawanych na podstawie różnych wersji językowych przepisów, a także zwrócił uwagę na wnioski z nich wynikające. Nie przekreślając na tym etapie zasadności tego rodzaju argumentacji wskazać jedynie należy, że wymaga ona rozwinięcia i wyjaśnienia, gdyż strona ma prawo do poznania argumentacji, która doprowadziła organ do wniosków, skutkujących zmianą klasyfikacji taryfowej towaru.

Tak więc dopiero przeprowadzenie prawidłowego procesu wykładni istotnych z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej terminów pozwoli nakreślić kierunek niezbędnych z tego punktu widzenia ustaleń faktycznych, a następnie umożliwi zastosowanie do nich wyinterpretowanych z przepisów norm.

W ramach subsumpcji stanu faktycznego pod określone normy niezbędne będzie także wzięcie pod uwagę praktycznego aspektu użytkowania określonego modelu obuwia, objętego danym zgłoszeniem celnym. Wymagało to będzie uprzedniego przeprowadzenia analizy jego cech w tym właśnie aspekcie.

Tak więc z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.