Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 16/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska- Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2,w związku z art. 33 ust. 4 pkt 8 oraz art. 33 ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz.674 ze zm.) oraz art.104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz.267) orzekł o utracie przez D.G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 30.10.2014 r. z powodu niepodjęcia zatrudnienia po otrzymaniu skierowania.

Organ ustalił, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, że D.G. w dniu 01.10.2008 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna bez prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W dniu rejestracji zapoznał się z informacją dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. i potwierdził własnoręcznym podpisem zapoznanie się z prawami i obowiązkami osoby bezrobotnej. W dniu 29.10.2014 r. bezrobotny otrzymał skierowanie do pracy na stanowisko asystent bankowości do firmy M. P.M. oraz zapoznał się z informacją dotyczącą praw i obowiązków osoby kierowanej do pracy oraz o konsekwencjach wynikających z niepodjęcia pracy po otrzymaniu skierowania. Tego samego dnia D.G. złożył oświadczenie, z którego wynika, że odmawia przyjęcia propozycji pracy ze względu na zainteresowanie zatrudnieniem na umowę o pracę.

Starosta wyjaśnił, że w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, osoba bezrobotna oznacza m.in. osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Odpowiednia praca zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy to zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, która podlega ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania, których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacja lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięcznie wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Zdaniem organu, proponowane stanowisko pracy jest dla strony odpowiednią propozycją pracy w świetle przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Oferta pracy została wydana zgodnie

z kwalifikacjami bezrobotnego. Zaproponowane przez pracodawcę miesięczne wynagrodzenie za pracę na tym stanowisku jest wyższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę i wynosi [...] brutto miesięcznie. Pracodawca zaznaczył

w ofercie pracy, że jest to praca jednozmianowa w godzinach od 9 do 17. Dojazd do miejsca pracy i z powrotem do miejsca zamieszkania środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Ponadto zatrudnienie na umowę zlecenie nie jest przeszkodą do podjęcia pracy stałej w późniejszym terminie. Złożona przez firmę M. P.M. oferta pracy wyczerpuje zatem definicję odpowiedniej pracy.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy Starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która po skierowaniu nie podjęła szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73 a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt. 3, tj. 120 dni.

Z posiadanych dokumentów wynika, że D.G. nie podjął zatrudnienia po otrzymaniu skierowania. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ww. ustawy w takim przypadku utrata statusu osoby bezrobotnej następuje od dnia odmowy na okres 120 dni. Ponowna rejestracja może nastąpić po upływie 120 dni.

Na koniec organ stwierdził, że decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy.

D.G. wniósł odwołanie od wyżej opisanej decyzji domagając się jej uchylenia i ukarania pośrednika pracy za wprowadzenie go w błąd oraz urzędnika, który podpisał niewłaściwą decyzję. Zdaniem odwołującego się, wydana decyzja jest niesprawiedliwa, bezprawna i krzywdząca. Zaproponowana mu praca dotyczyła stanowiska asystenta bankowego w ramach umowy zlecenia i stąd też odmówił jej przyjęcia podczas rozmowy z pracodawcą. Praca ta jest poniżej jego kwalifikacji, pracę tę może wykonywać osoba z wykształceniem średnim, a on ma wykształcenie wyższe, a proponowane stanowisko jest niezgodne z jego wykształceniem. Nie zgodził się na podjęcie zatrudnienia też z tego powodu, że praca ta miała polegać na dzwonieniu do klientów i nagabywaniu ich na kredyty oraz zakładanie kont bankowych. Skarżący wskazał, że Urząd Pracy nie może zmuszać go do podjęcia zatrudnienia niezgodnej z jego wykształceniem, poniżej jego kwalifikacji i uwłaczającej ludzkiej godności.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D.G. od decyzji Starosty K.

Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ odwoławczy, podobnie jak organ

I instancji ustalił, iż w dniu 29.10.2014 r. skarżący otrzymał propozycję zatrudnienia na stanowisku asystenta bankowości w firmie M. P.M. Odbiór skierowania przyjął poprzez złożenie własnoręcznego podpisu pod skierowaniem oraz prawami i obowiązkami osoby kierowanej do pracy (Lp. 62 akt administracyjnych).

Pomimo poinformowania o konsekwencjach niepodjęcia zatrudnienia po przyjęciu skierowania, skarżący odmówił podjęcia pracy, ze względu na to, iż jest to praca na umowę zlecenie, a skarżący poszukuje zatrudnienia na umowę o pracę (oświadczenie z dnia 30.10.2014 r., Lp. 64 akt administracyjnych).

W związku z tak złożonym oświadczeniem, PUP w K. wydał w dniu [...] decyzję administracyjną, na mocy której orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 30.10.2014 r.

Przystępując do oceny zgodności z prawem poddanej kontroli decyzji organu

I instancji, Wojewoda wskazał, iż zapadła ona w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zastosowanie treści art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z ww. artykułem, starosta pozbawia statusu osoby bezrobotnej, która po skierowaniu nie podjęła szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia następnego po dniu skierowania, na okres:

- 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

- 180 dni w przypadku drugiej odmowy,

- 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

W przypadku skarżącego, bezspornie zaszły przesłanki do zastosowania treści art. 33 ust. 4 pkt 8, bowiem strona przyjęła skierowanie do pracy, poprzez złożenie własnoręcznego podpisu pod skierowaniem, zapoznała się również z prawami i obowiązkami osoby kierowanej do pracy. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów skarżącego oraz przyczyn odmowy przyjęcia zatrudnienia, Wojewoda stwierdził, iż praca w firmie M. spełnia wymogi odpowiedniej pracy. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga się miesięcznie wynagrodzenie brutto w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Ilekroć zaś w ustawie jest mowa o innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (art. 2 ust. 1 pkt II ustawy).

Jak wynika z akt administracyjnych, pracodawca w złożonej ofercie pracy nie wymagał kwalifikacji, wskazał jedynie na poziom wykształcenia - wykształcenie średnie. Organ odwoławczy podkreślił, że pracodawca zaoferował wynagrodzenie w ramach umowy zlecenia w kwocie [...] brutto, a zatem powyżej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ponadto, Strona jest mieszkańcem K., a zatem łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin.

W ocenie Wojewody, istotne dla oceny sytuacji skarżącego jest oświadczenie z dnia 30.10.2014 r. o braku zainteresowania oferowanym i odpowiadającym definicji odpowiedniej pracy, zatrudnieniem. Wyklucza ono skarżącego z katalogu osób, do których adresowana jest ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Akt ten określa bowiem zadania państwa w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia, zatrudnienia oraz aktywizacji zawodowej. Oświadczenie skarżącego, iż nie jest zainteresowany pracą w ramach umowy zlecenia, a pracą w ramach umowy o pracę świadczy natomiast o tym, iż skarżący nie jest osobą bezrobotną gotową i oczekującą na pracę czy aktywizację zawodową. Tym samym skarżący nie może zachować statusu osoby bezrobotnej.

Zdaniem organu odwoławczego warunkiem pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych jest pozostawanie przez tę osobę w dyspozycji Powiatowego Urzędu Pracy i wykazywanie przez nią między innymi gotowości do podjęcia pracy. Skarżący tej gotowości w dniu 30.10.2014 r. nie wyraził, o czym świadczy złożone przez niego oświadczenie. Skarżący, czego sam nie kwestionuje, po wydanym mu skierowaniu do pracy, zatrudnienia tego nie podjął.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zauważył, że skoro bezspornie skarżący legitymuje się wykształceniem wyższym

i poziom tego wykształcenia nie był określony jako jedna z możliwych kwalifikacji zawodowych w przedstawionej mu ofercie pracy, niepodobna twierdzić, aby praca ta nie była adekwatna (była poniżej) do poziomu wykształcenia skarżącego z punktu widzenia omówionych przepisów. Inną rzeczą jest subiektywne przekonanie skarżącego, które w tym przypadku nie ma znaczenia dla oceny tego zagadnienia. W tej materii obowiązuje wszak zasada minimalnego wykształcenia, które w tym przypadku było pożądane na poziomie średniego, co nie oznacza, że wyższy poziom sprzeciwia się skierowaniu do tej pracy. Ta sama konkluzja dotyczy doświadczenia zawodowego/kwalifikacji, które tu określono jako "mile widziane" (w tym zakresie, tj. na stanowisku asystenta w banku). Jak wynika z akt administracyjnych, strona była zatrudniona od 08.10.2007 r. do 31.12.2007 r. w ramach umowy zlecenia na stanowisku dyżurnego S.w T. oraz od 03.6.2008 r. do 30.9.2008 r. na zastępstwo w Urzędzie Skarbowym w K., a zatem mając na uwadze łącznie kilkumiesięczne zatrudnienie skarżącego trudno uznać, że skarżący posiada jakieś specjalne kwalifikacje (uprawnienia, doświadczenie zawodowe), by z tego względu nie można mu było przedstawić ww. oferty pracy.

Wojewoda wskazał, że osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne (co nie jest czynnością obligatoryjną) muszą poddać się pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie mogą zatem dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy te przedstawiają bezrobotnym propozycje prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami, natomiast nieuzasadniona odmowa jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw oraz ograniczeń wynikających z posiadanego statusu, a w konsekwencji z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę.

Co do zarzutów skarżącego, że zaproponowana mu praca uwłacza jego godności, organ odwoławczy wskazał, powołując się na przepisy kodeksu cywilnego

i Kodeksu karnego, że w przypadku uznania przez stronę, że doszło do naruszenia jej dóbr osobistych, strona może się zwrócić do właściwego sądu celem wszczęcia stosownego postępowania, albowiem na etapie postępowania administracyjnego, organ zatrudnienia nie posiada w tym zakresie żadnych kompetencji rozstrzygających powyższe kwestie.

D.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie podnosząc, że zaskarżona decyzja jest dla niego rażąco krzywdząca

i niesprawiedliwa i wniósł o przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej.

Skarżący wyjaśnił, że nie podjął zaproponowanej mu pracy za względu na to,

że była to praca na umowę zlecenia. Rodzaj pracy i forma umowy mu nie odpowiadały, a w ogóle nie kwestionował zarobków i dojazdu czy dojścia do pracy, więc nie rozumie po co napisano o tym w decyzji. Zaproponowane stanowisko pracy jest sprzeczne z jego kwalifikacjami, wykształceniem, aspiracjami i urąga ludzkiej godności. Taką pracę może wykonywać osoba ze średnim wykształceniem, a on jest magistrem politologii o specjalizacji Bezpieczeństwo narodowe i ma ukończone studia podyplomowe w zakresie administracji publicznej. Praca miała polegać na dzwonieniu do klientów i nagabywaniu ich na kredyty i konta bankowe. Jest to praca pod dużą presją i w stresie, a on ceni sobie spokój. Poza tym został wprowadzony w błąd przez pośrednika pracy B. S., która nie poinformowała go, że jest to umowa zlecenie, jaka to praca i z jakim pracodawcą będzie spotkanie.

D.G. oświadczył, że jest osoba gotową i oczekującą na pracę bądź aktywizację zawodową lub na inną formę pomocy na rynku pracy ze strony Powiatowego Urzędu Pracy, ale na pracę zgodną z jego wykształceniem, kwalifikacjami, aspiracjami i na jasnych zasadach. Kwestionując ocenę poziomu jego wykształcenia i wskazując, że nie rozumie stanowiska organu odwoławczego w tym względzie skarżący oświadczył, że to, iż przez dłuższy okres pozostaje bez pracy nie oznacza, że podejmie np. pracę sprzątacza ulic, a wedle argumentacji PUP i Wojewody [...] tak musiałby zrobić.

Wojewoda [...] odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie, w związku z zawartym w skardze wnioskiem "o przywrócenia statusu bezrobotnego" należy wyjaśnić skarżącemu, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. W toku tej kontroli, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z art. 145 § 1 tej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak z powyższego wynika, sąd administracyjny nie zastępuje organów administracji publicznej w merytorycznym rozstrzyganiu spraw administracyjnych,

a zatem nie posiada kompetencji do pozbawiania bezrobotnych statusu bezrobotnego, jak również nie jest uprawniony, nawet w razie uznania skargi za zasadną, do przywracania tego statusu, gdyż to należy do kompetencji właściwych organów administracji.

Wyjaśnić też należy skarżącemu, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2014 r., poz. 1647) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd nie bierze pod uwagę okoliczności pozaprawnych, a więc takich, które nie należą do materialno – prawnych przesłanek przepisów mających zastosowanie w konkretnej sprawie.

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi i w konsekwencji do uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że przywołuje ona błędną podstawę rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie zasadnicze fakty, mające znaczenia dla merytorycznego jej rozstrzygnięcia są jednoznaczne. Nie ulega wątpliwości, że skarżący był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. W dniu 29 października 2014 r. odmówił podjęcia pracy, do której został skierowany (oferta pracy dotyczyła pracy na umowę zlecenia) podając jako przyczynę tej odmowy okoliczność, że jest zainteresowany pracą na podstawie umowy o pracę. Taki stan faktyczny powinien był być rozstrzygnięty na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy;

Tymczasem organy orzekające w sprawie obu instancji jako materialnoprawną podstawę decyzji wskazały art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy, który przewiduje sankcję pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niepodjęciem przez bezrobotnego innych form pomocy niż praca. Przepis ten stanowi bowiem, że Starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która po skierowaniu nie podjęła szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73 a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie."

Warunkiem zastosowania przez organ art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest wykazanie, że bezrobotny odmówił przyjęcia propozycji pracy, która była pracą odpowiednią, i że odmowa ta była bezzasadna.

W ocenie Sądu wszystkie ustawowe przesłanki zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 3 zostały w sprawie spełnione, a co więcej zostały wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (a także w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej).

Skarżący po przyjęciu skierowania do pracy odmówił jej podjęcia, co jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji pracy, a przy tym jak wskazał to organ pierwszej instancji i jak wynika to z akt administracyjnych, był pouczony

(i to w przeszłości kilkakrotnie) o konsekwencjach zarówno nie przyjęcia oferty pracy jak i o wszystkich innych obowiązkach bezrobotnego.

Podkreślenia wymaga, że Wojewoda powołując się na definicję zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy wykazał, że praca, której podjęcia skarżący odmówił, była pracą "odpowiednią" w rozumieniu ustawy. Zgodnie z tym przepisem odpowiednia praca to "zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, która podlega ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania, których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacja lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięcznie wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy". W zaskarżonej decyzji wykazane zostało spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek tej definicji.

W tej sytuacji, okoliczność, że skarżący, jak wynika to z treści skargi, kieruje się własnym, pozaustawowym rozumieniem pojęcia "odpowiednia praca" nie może prowadzić do stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Wbrew też wywodom skargi, nie sposób dopatrzyć się naruszenia prawa

w dokonanej w zaskarżonej decyzji oceny odmowy podjęcia pracy. Z uzasadnienie tego wynika, że Wojewoda odmowę tę uznał za bezzasadną i w kontekście całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności trafnie wywiódł, że skarżący nie spełnia ustawowej definicji bezrobotnego.

Nie negując prawa skarżącego do poszukiwania pracy, do której wykonywania czuje się on predystynowany, trzeba zauważyć, że Wojewoda w swojej decyzji trafnie wskazał na wynikające z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uwarunkowania i możliwości w oferowaniu bezrobotnym odpowiedniej pracy w rozumieniu tej ustawy.

Z tym stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji należy się zgodzić. Z treści skargi wynika, skarżący nie przyjmuje do wiadomości, że z chwilą jego zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna przyjął na siebie obowiązki jakie ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wiąże z tym faktem. Rejestracja bezrobotnego na podstawie przepisów omawianej ustawy ma charakter dobrowolny i w związku z tym bezrobotny musi zdawać sobie sprawę z konieczności podporządkowania się wymogom jakie przewidział w niej ustawodawca, jeśli chce korzystać z przewidzianych ustawą możliwości pomocy. W rezultacie albo bezrobotny stosuje się do definicji ustawowej bezrobotnego jako osoby gotowej i oczekującej na pracę czy aktywizację zawodową, albo nie może być zarejestrowany jako osoba bezrobotna i powinien poszukiwać pracy we własnym zakresie.

Reasumując powyższe, w zaskarżonej decyzji zostało wykazane spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co uzasadnia pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej. W tej sytuacji okoliczność, że organy przywołały jako podstawę prawną pozbawienia skarżącego tego statusu pkt 8 zamiast pkt 3 art. 33 ust. 4 wskazanej ustawy nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro w każdym z tych przypadków skutek spełnienia przesłanek ustawowych jest identyczny.

Z powyższych względów wobec uznania skargi za niezasadną należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.