Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 774/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 35 ust 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 marca 2024 r. znak WI-I.7840.2.13.2022.JM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. – G. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 19 marca 2024 roku, znak: WI-I.7840.2.13.2022.JM utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 104/6740.1/2022 z 24 stycznia 2022 r., znak: AU-01-1.6740.1.1752.2021.KPA, o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu inwestorowi M. Ł.-K. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowa dwóch murów oporowych na dz. nr [...] oraz budowa 2 murów oporowych i przepustu na dz. nr [...], [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. K. przy al. [...] w K.", zwaną też dalej inwestycją.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

Po rozpoznaniu wniosku inwestora M. Ł. – [...] Prezydenta Miasta Krakowa nr 104/6740.1/2022 z 24 stycznia 2022 r., znak: AU-01-1.6740.1.1752.2021.KPA, o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji.

W uzasadnieniu wskazano, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J. - S. U." w K., zatwierdzonego Uchwałą Nr XLV/587/12 Rady Miasta K. z dnia 16 maja 2012 r. na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu jako MN.5 oraz KD/D. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. ", a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant dołączył do projektu zagospodarowania terenu oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej Projektant dołączył do projektu architektoniczno - budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, określony przez projektanta obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. K., dodatkowo w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie jw. organ stwierdził, iż właściciele następujących nieruchomości biorą udział w postępowaniu na prawach strony: działka nr [...], [...] obr. [...], jedn. ewid. K.

W dniu 1.12.2021 r. wpłynął wniosek od współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] j. ewid. K. - M. K. oraz K. G., o dopuszczenie do postępowania w charakterze strony.

W toku postępowania w piśmie z dnia 23.12.2021 r. inwestor, działający przez pełnomocnika, wskazał, że działka nr [...] obr. 9 j. ewid. K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i wniósł o wydanie w stosunku do właścicieli ww. nieruchomości postanowienia informującego o braku interesu prawnego i braku statusu strony w niniejszym postępowaniu. Określony przez projektanta obszar oddziaływania na stronie 15 projektu zagospodarowania terenu wskazuje, że mieści się on na działkach objętych wnioskiem, tj.: działki nr [...], [...] i [...], obr. [...], jedn. ewid. K.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z pózn. zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja obszaru oddziaływania terenu w tej samej ustawie zawarta w art. 3 ust. 20 wskazuje, że należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.

Organ ustalając krąg stron postępowania w toku postępowania przeanalizował obszar oddziaływania inwestycji mając na uwadze wskazaną wyżej definicję oraz przepisy techniczno- budowlane, co skutkowało włączeniem do stron postępowania wszystkich właścicieli działek nr [...] oraz [...] obr. [...]. ewid. K. Podstawą do niniejszego jest niewystarczająco wykonana przez projektanta analiza oddziaływania inwestycji, ponieważ inwestycja może wprowadzać ograniczenia w zabudowie ww. działek. W stosunku do działki nr [...] mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 z pózn. zm.) - m. in. § 13 oraz przepisy przeciwpożarowe zawarte w § 271-273. Projektowanie na tej działce rozbudowy istniejącego lub budowy nowego budynku w normatywnych odległościach może być ograniczone. W stosunku do działki nr [...] ograniczenia do jej zabudowy mogą wynikać z niekorzystnie ukształtowanego terenu oraz konieczności wzajemnego spełnienia § 13, § 60 oraz § 271-273 wyżej wymienionego rozporządzenia, zwłaszcza mając na uwadze, że toczy się tam równocześnie postępowanie o pozwolenie na budowę, a architekt nie uwzględnił projektowanego budynku na działce sąsiedniej. Sporządzona analiza w całości odnosi się do istniejących obiektów, nie poddano uwadze możliwych ograniczeń w zabudowie działek sąsiednich, które wprowadza projektowana zabudowa. Zatem organ określił obszar oddziaływania niezależnie od wniosku właścicieli działek sąsiednich, w oparciu o przepisy prawa.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. K. oraz K. G..

Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 marca 2024 roku, znak: WI-I.7840.2.13.2022.JM utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa.

W uzasadnieniu wskazał, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 st. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2023 roku, poz. 682 ze zm.), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, organ II instancji podjął postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym w art. 136 Kpa, to jest inwestor skorygował zatwierdzony projekt zagospodarowania (będącego częścią projektu budowlanego) poprzez wrysowanie utwardzenia w technologii ekokraty o powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 92% wraz z kartą techniczną i krajową deklaracją właściwości użytkowych od producenta oraz dołączył opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny określający warunki gruntowo-wodne w podłożu projektowanej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wykonane przez mgr. inż. K. W. w lutym 2021 r.

Na podstawie art. 10 § 1 kpa organ zawiadomieniem z 01.02.2024 r. poinformował strony o możliwości zapoznania się z uzupełnionym, w toku prowadzonego postępowania odwoławczego materiałem dowodowym, w tym z uzupełnioną dokumentacją projektową. Dodatkowo, na wniosek jednej ze stron postępowania z 16.02.2024 r. (data wpływu do organu 19.02.2024 r.), udostępniono akta w postaci cyfrowej. Wnioskodawca odebrał pismo skierowane do niego wraz z dostępem do akt sprawy 8.03.2024 r., który wygasł dopiero w dniu 13.03.2024 r. Pismem z 11.03.2024 r. (data wpływu do organu 14.03.2024 r.) ponownie skierował pismo do organu, wskazując, że certyfikat bezpieczeństwa witryny do której podano dostęp wygasł. Organ odwoławczy zauważa, że przesłane dane dostępowe do akt spełniały wymogi art. 73 § 3 kpa, a wnioskodawca nie skorzystał z udostępnionego mu dostępu z uwagi na problemy techniczne występujące po jego stronie, w związku z czym odstąpiono od ponownego przesłania danych dostępowych do akt sprawy.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów Wojewoda wskazał, że powierzchnia biologicznie czynna została ustalona na poziomie 70,17% powierzchni przedmiotowej działki - co jest zgodne z zapisami mpzp.

Co do braku należytego zbadania kwestii negatywnych oddziaływań inwestycji na budynek odwołujących, wskazać należy, że Inwestor dołączył opinię geotechnicznej, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny określający warunki gruntowo-wodne w podłożu projektowanej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wykonane przez mgr. inż. K. W. w lutym 2021 r., z których wynika, że warunki gruntowo-wodne podłoża należy zaliczyć do warunków prostych, natomiast projektowany obiekt proponuje się zaliczyć do drugiej kategorii geotechnicznej, co pozostaje spójne z opisem sporządzonym przez autora projektu PAB (karta nr 4), gdzie także wskazano, że projektowany obiekt zalicza się do drugiej kategorii geotechnicznej. Uzupełnienia Inwestora należy traktować jako dodatkowe wyjaśnienia kwestii posadowienia projektowanych budynku, a sam projekt nie wymaga uzupełnień w tym zakresie.

Odnosząc się kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 5 ust 1 pkt 9 Pb wskazał, że Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 10.12.2020 r., II OSK 1626/18). Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 Pb (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. wyrok NSA z 25.02.2020 r., II OSK 1010/18). Prawo budowlane ma za swój przedmiot uzasadnione interesy osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Celem ich wykazania wymagane jest wskazanie naruszenia konkretnych przepisów prawa. Nie można w tym zakresie ferować dowolnych wniosków i żądań, ponieważ nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść realizacja danej inwestycji, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszenia interesu prawnego.

Zaznaczono też, że organ należycie i wyczerpująco informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych prowadzonego postępowania, wyjaśniając stronom zasadność przesłanek, którymi się kieruje. Organ I instancji zebrał i rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy. Decyzja zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne.

W zakresie zarzutu, że projekt zagospodarowania terenu nie uwzględnia regulacji dotyczącej układów komunikacyjnych objętych nieruchomością gruntową tj. wymogu, że "Pas służebności utwardzony zostanie w technologii ekokrata w zachowaniem powierzchni biologicznie czynnej nie niżej niż na poziomie 90%" wskazać należy, że Inwestor skorygował projekt zagospodarowania terenu poprzez wrysowanie utwardzenia w technologii ekokraty o powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 92% załączając kartę techniczną i krajową deklaracją właściwości użytkowych od producenta. Przedłożony projekt zagospodarowania jest zatem zgodny z zapisem w KW [...], gdzie wskazano ograniczone prawo rzeczowe związane z inną nieruchomością.

Co do nieokreślenia powierzchni przyjętego miejsca na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych, organ wskazał, że dla projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidziano miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z uwzględnieniem możliwości ich segregacji w formie wiaty. Lokalizacja przedmiotowej wiaty spełnia wymogi określone w § 23 WT, natomiast § 22 WT nie wskazuje obowiązku określenia powierzchni przyjętego miejsca do gromadzenia odpadów.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu odwołujących, wskazującego na naruszenie § 10 ust 5 pkt 2 lit b MPZP "W. J. - S. U." gdyż projektowany budynek koliduje z dotychczasową zabudową i nie kontynuuje charakteru układu urbanistycznego, wskazać należy, że budynek zlokalizowany w sposób podporządkowany specyfice miejsca tj. kontynuujący charakter układu urbanistycznego, w drugiej linii zabudowy mieszkaniowej, ze względu na swoje usytuowanie wśród zabudowy jednorodzinnej nie narusza harmonijnego powiązania widokowego miejsc publicznych z otaczającym ich krajobrazem. Ponadto inwestycja nie jest usytuowana na osi widokowej, ani w pobliżu punktu widokowego.

Niezależnie organ wskazał, że w terenie na którym obowiązuje Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr XLV/587/12 Rady Miasta K. z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J. - S. U.". Działka na której zlokalizowana jest inwestycja znajduje się w terenie oznaczonym symbolem MN5 - tereny zabudowy mieszkaniowej przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym wraz z komponowaną zielenią ogrodową.

Organ wskazał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący, teren biologicznie czynny nie jest niższy niż 70 % - wynosi 70 %, powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 30 % terenu inwestycji i wynosi 23,67 %, wysokość budynku nie przekracza 9 m dla budynków nakrytych dachem płaskim - wynosi 9 m, budynek z dachem płaski, częściowo z urządzonym tarasem rekreacyjnym, z nawierzchnią zapewniająca naturalną wegetację roślin, kolorystyka elewacji - biały i antracytowy tynk z drewnianymi lamelami, budynek zlokalizowany w sposób podporządkowany specyfice miejsca tj. kontynuujący charakter układu urbanistycznego, w drugiej linii zabudowy, ze względu na swoje usytuowanie wśród zabudowy jednorodzinnej nie narusza harmonijnego powiązania widokowego miejsc publicznych z otaczającym ich krajobrazem, działka znajduje się w obszarze o spadkach powyżej 12%, predysponowanych do wystąpienia ruchów masowych - dołączono opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny określający warunki gruntowo-wodne w podłożu projektowanej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wykonane przez mgr. inż. K. W. w lutym 2021 r., z których wynika, że warunki gruntowo-wodne podłoża należy zaliczyć do warunków prostych, natomiast projektowany obiekt proponuje się zaliczyć do drugiej kategorii geotechnicznej, zaprojektowano wymaganą liczbę miejsc postojowych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej: 1 miejsce na 1 mieszkanie lub 2 miejsca na 1 dom, a zaprojektowano dwa miejsca postojowe w garażu projektowanego budynku.

Inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym Odwołującej, ponieważ dostęp do drogi publicznej pozostaje niezmieniony, nie pozbawia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie wprowadzi uciążliwości powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, nie spowoduje zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby.

Wojewoda Małopolski stwierdził, iż wobec spełnienia wymagań określonych w zacytowanych przepisach m.in. art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Pb (m.in. inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), wypełniając przepis art. 35 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W związku z powyższym Wojewoda Małopolski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa Nr 104/6740.1/2022 z 24 stycznia 2022 r. znak: AU-01-1.6740.1.1752.2021.KPA.

Skargę na powyższą decyzję złożyła M. K. – [...], która podniosła zarzuty naruszenia:

- przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. Poz. 1609) oraz ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 414) w szczególności w zakresie regulacji powierzchni biologicznie czynnej

- § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. Poz. 463) przez brak należytego zbadania kwestii negatywnych oddziaływań inwestycji na nasz budynek w kontekście zagrożeń wynikających z geotechnicznych warunków posadowienia spornego obiektu budowlanego,

- art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawna budowlanego, przez brak poszanowania w procesie inwestycyjnym uzasadnionych interesów osób trzecich

- art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 KPA, przez brak należytego (rzetelnego) wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek przestrzegania zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 KPA). Wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oznacza naruszenie zasady ustalania prawdy obiektywnej.

- naruszenie § 22 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez brak określenia powierzchni przyjętego miejsca na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych oraz zaliczenia tej nieokreślonej powierzchni do powierzchni biologicznie czynnej

- naruszenie art. 73 § 3 KPA przez brak umożliwienia skutecznego dostępu do akt sprawy w trybie online przez brak ważnego certyfikatu bezpieczeństwa.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że pomimo złożenia wniosku o dostęp do akt sprawy w formie elektronicznej przez jej syna A. G. organ udostępnił stronę z nieaktualnym certyfikatem bezpieczeństwa, co już samo w sobie stanowi naruszenie RODO. Dodatkowo organ nie dokonując weryfikacji informacji o wygaśnięciu certyfikatu bezpieczeństwa w zaskarżonej decyzji wskazał, iż są to "problemy techniczne po mojej stronie" . Tym samym organ naruszył art. 73 § 3 KPA oraz własną politykę prywatności, jak i przepisy RODO, co doprowadziło do braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Ponadto wskazała, że organ nie odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, a w sprawie dalej występują liczne wątpliwości i nieścisłości. Powierzchnia trawnika została w dalszym ciągu wskazana na 468 m2 i to przy zastosowaniu ekokraty o powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 92 %.

Zastosowanie ekokraty (jeżeli uznany to za dopuszczalne, co skarżąca kwestionuje w dalszej części skargi) niewątpliwe wpływa na powierzchnię biologiczną trawnika. Dodatkowo biorąc pod uwagę pierwotnie określoną powierzchnię zainwestowania (organ nie wspomina o korekcie tego parametru ), tj. 334 m2 w dalszym ciągu powierzchnia zainwestowania łącznie z powierzchnią trawnika daje razem 802 m2, czyli jest większa niż wielkość działki wynosząca 771 m2. Skarżąca może jedynie przypuszczać że powierzchnia zainwestowana uwzględnia powierzchnię służebności. Jednak zastosowanie ekokraty (które kwestionuję, co do zasady) powinno mieć wpływ na przedstawione wyliczenia, a w przedmiotowym przypadku takiego wpływu nie ma, gdyż w dalszym ciągu jako powierzchnię biologicznie czynną wskazano powierzchnię dachu zielonego 73 m2 oraz powierzchnię trawnika 468 m2 razem 541m2. Organ nie odniósł się do zasadniczego problemu czy tzw. ekokratę można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej. W orzecznictwie podkreśla się, że organ mając wątpliwość czy projektowaną powierzchnię można zaliczyć do powierzchni biologicznej czynnej winien w pierwszym rzędzie dokonać szczegółowej analizy uzupełnionego przez inwestora materiału dowodowego poprzez analizę sposobu posadowienia ekokraty na gruncie, tj. czy sposób posadowienia tej kraty będzie zapewniać naturalną wegetację (zob. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 września 2021 r. II SA/Bk 274/21). Tym samym należy rozważyć czy ekokrata (zwana tez geokratą) może być wykorzystywana na drodze dojazdowej do nieruchomości.

Organ nie rozważał także kwestii zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego nieruchomości sąsiednich oraz mającej powstać nieruchomości wnioskodawcy w przypadku pozostawienia dojazdu nieutwardzonego do nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że brak odpowiedniego dojazdu może wpłynąć na powodzenie akcji gaśniczej, gdyż przedmiotowa nieruchomość ma znajdować się w drugiej linii zabudowy (zob. § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

Miejsce na odpady stałe zostało zlokalizowane na trawniku bez określenia jego rozmiarów. Brak określenia powierzchni przyjętego miejsca na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych, narusza § 22 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zob. np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Krakowie z dnia 5 czerwca 2020 r. II SA/Kr 1467/19).

Wskazała też, że inwestycja planowana jest na terenie o spadkach powyżej 12 % predysponowanych do występowania ruchów masowych jednocześnie wskazując, iż badania geotechniczne nie wykazały zagrożeń w postaci osuwisk ani ruchów masowych na ternie Inwestycji, a jak wynika z zaskarżonej decyzji warunki gruntowo wodne zostały określone jako proste.

Organ pominął, iż w najnowszym orzecznictwie NSA wskazuje się, że wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji niezgodności projektu budowlanego z planem stanowi rażące naruszenie prawa. Jeśli dla ustalenia zgodności z planem ma znaczenie rodzaj projektowanego obiektu budowlanego, to w ramach badania, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), organ administracji ma obowiązek ustalenia rzeczywistego rodzaju projektowanego obiektu. Jest oczywiste, że od szczegółowej kontroli nie zwalnia organu ustalenie samej nazwy obiektu podanej w projekcie budowlanym i we wniosku o pozwolenie na budowę (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2019 r. II OSK 606/18). W przedmiotowej sprawie nawet pobieżna analiza dokumentacji wykazuje, iż projektowany budynek nie jest budynkiem jednorodzinnym.

Tym samym Organ odwoławczy również naruszył także art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 KPA, przez brak należytego (rzetelnego) wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek przestrzegania zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 KPA). Wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oznacza naruszenie zasady ustalania prawdy obiektywnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotowa sprawa dotyczy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowa dwóch murów oporowych na dz. nr [...] oraz budowa 2 murów oporowych i przepustu na dz. nr [...], [...] i [...] obr. 9, jedn. ewid. K. przy al. [...] w K.", zwanej dalej "inwestycją".

Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy zmiany pozwolenia na budowę organ był zatem zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 682 ze zm.) – dalej jako "PrBud" zweryfikować w zakresie objętym tą zmianą:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) (uchylona),

b) (uchylona),

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) (uchylona);

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

5) (uchylony).

Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 4 PrBud w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Natomiast stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a." w postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Jako dowolne przy tym należy traktować takie ustalenia faktyczne, które znajdują wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy też nie w pełni rozpatrzonym. Sam zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. uzasadnienia do wyroków: Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994 r., sygn. III ARN 55/94, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. I OSK 1523/16, z dnia 22 września 2020 r., sygn. I OSK 734/20, z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1892/21, z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 2401/19 oraz A. Wróbel (w:) Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022, komentarz do art. 77).

Zatem z art. 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, którego realizacja ma miejsce na dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega on na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Ustosunkowanie się w nim tylko do pewnych dowodów, a pominięcie milczeniem innych - którym odmówiono wiarygodności - przesądza, że organ nie rozpatrzył wyczerpująco zebranego w sprawie materiału (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 1981 r., sygn. SA/Wr 87/81). Jeśli zaś chodzi o obowiązek dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), to nie można twierdzić, iż jakaś okoliczność została udowodniona, jeżeli w materiale dowodowym, utrwalonym w aktach sprawy, znajduje się dowód na jej potwierdzenie, a jednocześnie są w nim także dowody, które zaprzeczają tej okoliczności, jeżeli nie można przekonywająco tej sprzeczności wyjaśnić. Taki stan rzeczy wskazuje bowiem na luki w materiale dowodowym, a w konsekwencji na konieczność podjęcia dalszego postępowania dowodowego, skierowanego na wyjaśnienie występujących w materiale dowodowym sprzeczności (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z 7 sierpnia 2018 r., sygn. I OSK 2051/16).

Oceniając zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego przez organ na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać że materiał ten jakkolwiek został zgromadzony i rozpatrzony w sposób możliwie pełny, stosownie do wymagań, które nałożone są na organy we wskazanych powyżej przepisach. Analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji zarówno II jak i I instancji prowadzi do wniosku, że w tym zakresie organy uczyniły zadość spoczywającym na nich obowiązkom.

W szczególności organy zbadały, czy przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a także czy też jest zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami, w tym warunkami technicznymi.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że teren inwestycji objęty jest obowiązującym planem miejscowym to jest uchwałą Nr XLV/587/12 Rady Miasta K. z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. J. - S. U." (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 21 czerwca 2012 r., poz. 2862) – dalej jako "mpzp" lub "plan miejscowy" i znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowej MN.5 przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym wraz z komponowaną zielenią ogrodową (por. § 5 ust. 1 pkt. 4) lit. c) mpzp).

Stosownie natomiast do zapisów § 15 mpzp:

"1. Wyznacza się tereny oznaczone symbolami MN.1 – MN.7 z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym wraz z komponowaną zielenią ogrodową.

2. W granicach wyznaczonego terenu, w zakresie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy oraz zasad kompozycji, ustala się:

1) zakaz zabudowy w układzie bliźniaczym z zastrzeżeniem pkt 3 lit. a;

2) nakazy:

a) teren biologicznie czynny nie może być mniejszy niż 70 %,

b) powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 30 % terenu inwestycji,

c) wysokość zabudowy mieszkaniowej nie może przekroczyć:

- 9 m dla budynków nakrytych dachem płaskim,

- 11 m dla budynków nakrytych dachem spadzistym,

d) dachy nowo realizowanych budynków należy kształtować jako dwu-, wielospadowe lub płaskie zgodnie z ustaleniami § 8 ust. 2 pkt 1-4 oraz z uwzględnieniem zasad obowiązujących w strefie kształtowania dachów płaskich określonych w § 8 ust. 3 pkt 1,

e) w przypadku przebudowy, rozbudowy lub nadbudowy obiektów mieszkalnych przekrytych dachem spadzistym obowiązuje nakaz kontynuowania istniejącej geometrii dachu z możliwością korekty jego nachylenia,

3) dopuszczenia:

a) realizacji zabudowy w układzie bliźniaczym, gdy istniejący podział geodezyjny uniemożliwia realizację zabudowy w układzie wolnostojącym - na zasadach:

- zachowanie jednolitej geometrii dachów,

- utrzymanie spójności kompozycyjnej poprzez zachowanie symetrii brył obiektów lub powtórzenie elementów charakterystycznych takich jak linia gzymsu, kalenicy, rytm okien,

b) wolnostojące obiekty garażowo-gospodarcze:

- o sumie powierzchni zabudowy do 50 m2,

- wysokości do 5 m,

- dachu dwu-, wielospadowym lub płaskim zgodnie z ustaleniami § 8 ust. 2 pkt 1-4 oraz z uwzględnieniem zasad obowiązujących w strefie kształtowania dachów płaskich określonych w § 8 ust. 3 pkt 1.

3. Przy dokonywaniu nowych podziałów geodezyjnych pod zabudowę mieszkaniową obowiązuje zakaz wydzielania działek budowlanych o wielkości mniejszej niż 1000 m2."

Trafnie wskazują organy, że inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisami planu miejscowego teren inwestycji (MN.5) przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym wraz z komponowaną zielenią ogrodową. Stosownie do treści projektu pozwolenie dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego.

Bezzasadne są w tym kontekście zarzuty Skarżącej jakoby projektowany budynek nie był budynkiem jednorodzinnym. Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że organ administracji ma obowiązek ustalenia rzeczywistego rodzaju projektowanego obiektu i że od szczegółowej kontroli nie zwalnia organu ustalenie samej nazwy obiektu podanej w projekcie budowlanym i we wniosku o pozwolenie na budowę (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. II OSK 606/18). Na gruncie jednak niniejszej sprawy trafnie organy uznały, że przedmiotem inwestycji jest budynek mieszkalny jednorodzinny. Przeciwne stanowisko Skarżącej, niepoparte bliższymi wyjaśnieniami i argumentami jest nieuprawnione. W tym kontekście należy także wskazać, że pogląd Skarżącej jakoby projektowany budynek nie był budynkiem jednorodzinnym należy uznać jedynie za wyraz jej subiektywnej oceny, który nie może jednak stanowić podstawy dla oceny zgodności projektu architektoniczno – budowlanego z przepisami.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że "organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest związany treścią wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, załącznikami do tego wniosku, w tym przede wszystkim treścią projektu budowlanego. Przepisy art. 35 PrBud nie uprawniają organu do ingerencji w złożony projekt budowlany ani też do własnej odmiennej interpretacji, co do tego czego dotyczy projekt, innej niż to przewidział inwestor i projektant. Wielkość budynku, ilość przewidzianych w nim pomieszczeń i ich rozkład oraz domysły, że budynek ten może w przyszłości być łatwo przekształcony w budynek mieszkalny wielorodzinny, nie stanowią kryteriów określonych w art. 35 PrBud, które powinien brać pod uwagę organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli nie ma w prawie pozytywnym jasnych i jednoznacznych kryteriów ograniczających wielkość budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oprócz tych, które wynikają z art. 3 pkt 2a PrBud, nie można wprowadzać dodatkowych pozaprawnych kryteriów w konsekwencji ograniczających prawo zabudowy (art. 4 PrBud). Zgodnie z art. 35 PrBud ocenie organu może podlegać wyłącznie projekt budowlany w kształcie i z przeznaczeniem przewidzianym przez inwestora. Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie może sam, według własnego uznania zmienić kwalifikacji przeznaczenia obiektu, którego dotyczy projekt budowlany. Obowiązujące przepisy prawa nie zawierają żadnych ograniczeń w zakresie projektowania i budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych poza tymi, które wynikają z art. 3 pkt 2a PrBud" (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 16 września 2016 roku, sygn. II OSK 3103/14).

Nieuprawnione są również zarzuty naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. Poz. 1609) oraz ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 414) w szczególności w zakresie regulacji powierzchni biologicznie czynnej, czy tez innych parametrów.

Sąd w pełni podziela stanowisko i ocenę organów, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami mpzp, zarówno co do przedmiotu inwestycji, to jest zaprojektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, jak i co do poszczególnych parametrów. I tak: teren biologicznie czynny zgodnie z mpzp nie jest niższy niż 70 % - wynosi 70 %, powierzchnia zabudowy zgodnie z mpzp nie może przekroczyć 30 % terenu inwestycji i wynosi 23,67 %, wysokość budynku nie przekracza 9 m a zgodnie z mpzp dla budynków nakrytych dachem płaskim - wynosi 9 m, budynek z dachem płaski, częściowo z urządzonym tarasem rekreacyjnym, z nawierzchnią zapewniająca naturalną wegetację roślin, kolorystyka elewacji - biały i antracytowy tynk z drewnianymi lamelami, budynek zlokalizowany w sposób podporządkowany specyfice miejsca tj. kontynuujący charakter układu urbanistycznego, w drugiej linii zabudowy, ze względu na swoje usytuowanie wśród zabudowy jednorodzinnej nie narusza harmonijnego powiązania widokowego miejsc publicznych z otaczającym ich krajobrazem. Ponadto zaprojektowano wymaganą liczbę miejsc postojowych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej: 1 miejsce na 1 mieszkanie lub 2 miejsca na 1 dom, a zaprojektowano dwa miejsca postojowe w garażu projektowanego budynku.

Natomiast co do zarzutów dotyczących niewystarczającego wyjaśnienia kwestii ekokraty, to trzeba wskazać, że na wezwanie organu Inwestor skorygował projekt zagospodarowania terenu poprzez wrysowanie utwardzenia w technologii ekokraty o powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 92% jednocześnie załączając kartę techniczną i krajową deklaracją właściwości użytkowych od producenta. Powyższe jest wystarczające dla przyjęcia wniosku, iż przedłożony projekt zagospodarowania jest zatem zgodny z zapisami planu miejscowego jak i – co zbadał organ – z treścią księgi wieczystej nr [...], gdzie wskazano ograniczone prawo rzeczowe związane z inną nieruchomością. Zgodnie z treścią wpisu do księgi wieczystej: "nieodpłatna, nieograniczona czasem służebność gruntowa polegająca na prawie przejazdu, przechodu, przeprowadzenia i podłączenia się do mediów, z prawem wstępu na nieruchomość celem wykonania, dokonywania napraw i konserwacji przeprowadzonych instalacji pasem 2 metry szerokim wiodącym po działce nr [...] od drogi publicznej tj. ulicy p. [...] wzdłuż południowej granicy działki nr [...] z działką nr [...] i dalej do granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Szlak drożny przebiegać będzie dotychczasową jego szerokością od alei P. [...] wjazdem z przepustem wykonanym i utrzymywanym przez każdoczesnego właściciela działki [...]. Pas służebności utwardzony zostanie w technologii ekokrata z zachowaniem powierzchni biologicznie czynnej nie niższej niż na poziomie 90% (co zostanie potwierdzone odpowiednim certyfikatem bądź zaświadczeniem producenta) i obsiany trawą kosztem i staraniem właściciela działki [...] i będzie przez niego następnie utrzymywany, przy czym poziom powierzchni pasa służebności nie przekroczy górnej płaszczyzny oczepu ścianki larsena na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]".

Niezależnie należy także wskazać, że zgodnie z § 3 pkt 22 rozpWT ilekroć w rozporządzeniu mowa o terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.

Przepis ten uprawnia do zaliczenia do powierzchni biologicznie czynnej terenu, którego nawierzchnia ziemna została urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację. Podkreślić trzeba, że nie wskazuje się w tym zakresie żadnych innych warunków, od których spełnienia mogłoby być uzależnione zaliczenie powierzchni terenu z nawierzchnią ziemną, do powierzchni terenu biologicznie czynnego, np. sposobu użytkowania tej powierzchni. Możliwość zaliczenia powierzchni wyłożonej określonym rodzajem kraty trawnikowej czy płyty ażurowej (geokraty, ekokraty) do powierzchni biologicznie czynnej jest uzależniona od rodzaju warstw jej podbudowy. Do przesądzenia kwestii naturalnej wegetacji roślin posadowionych na terenie wyłożonym panelem trawnikowym istotne jest ustalenie, w jaki sposób panel trawnikowy zostanie umieszczony w gruncie. Warunki dla zapewnienia naturalnej wegetacji będą spełnione przy zastosowaniu odpowiedniego podłoża, umożliwiającego naturalną wegetację oraz podbudowy, umożliwiającej odpływ nadmiaru wody oraz właściwej początkowej jak i późniejszej pielęgnacji. Jak wskazano na gruncie niniejszej sprawy inwestor przedłożył kartę techniczną i krajową deklaracją właściwości użytkowych od producenta, która uzasadnia przyjęcie powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 92% (por. PZT.01 - projekt zagospodarowania terenu z wrysowanym ww. utwardzeniem oraz kartę techniczną i krajową deklarację właściwości użytkowych od producenta- przy piśmie z dnia 30 sierpnia 2023 roku).

Z tych względów podniesione zarzuty skargi w tym zakresie są pozbawione podstaw.

Co do okoliczności, że działka znajduje się w obszarze o spadkach powyżej 12%, predysponowanych do wystąpienia ruchów masowych, to należy podkreślić, że w aktach znajduje się opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny, które określają warunki gruntowo-wodne w podłożu projektowanej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wykonane przez mgr. inż. K. W. w lutym 2021 r. Z powyższych dokumentów wynika, że warunki gruntowo-wodne podłoża należy zaliczyć do warunków prostych, natomiast projektowany obiekt proponuje się zaliczyć do drugiej kategorii geotechnicznej – co stanowi o bezzasadności zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. Poz. 463).

Podobnie bezzasadny jest zarzut naruszenia § 22 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 roku poz. 1225 ze zm.) – dalej jako rozpWT przez brak określenia powierzchni przyjętego miejsca na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych oraz zaliczenia tej nieokreślonej powierzchni do powierzchni biologicznie czynnej.

Trafnie wskazuje bowiem organ, że w projekcie dla przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidziano miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych z uwzględnieniem możliwości ich segregacji w formie wiaty. Z przepisów § 22 i 23 rozpWT nie wynika obowiązek określenia powierzchni przyjętego miejsca do gromadzenia odpadów, natomiast stosownie do zapisów § 23 ust. 4 rozpWT W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 73 § 3 KPA przez brak umożliwienia skutecznego dostępu do akt sprawy w trybie online przez brak ważnego certyfikatu bezpieczeństwa. W tym zakresie trzeba wskazać, że organ udostępnił Skarżącej akta w formie cyfrowej. Skarżąca odebrała odebrała pismo skierowane do niej wraz z dostępem do akt sprawy w dniu 8 marca 2024 r., natomiast certyfikat wygasł dopiero w dniu 13 marca 2024 r. Następnie Skarżąca za pismem z 11.03.2024 r. (data wpływu do organu 14.03.2024 r.) ponownie skierowała pismo do organu, wskazując, że certyfikat bezpieczeństwa witryny do której podano dostęp wygasł. Trafnie organ odwoławczy uznał, że przesłane dane dostępowe do akt spełniały wymogi art. 73 § 3 kpa, a Skarżąca nie skorzystała z udostępnionego jej dostępu z uwagi na problemy techniczne. Zasadnie zatem odstąpiono od ponownego przesłania danych dostępowych do akt sprawy. Sąd nie dostrzega również w tym zakresie naruszenia przepisów rozporządzenia RODO. W powyższej sytuacji nie można mówić, że organ odmówił czy tez nie zapewnił stronie możliwości wglądu do akt sprawy w swoim systemie teleinformatycznym.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 9) PrBud. Zgodnie z tym przepisem obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Celem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę jest także zbadanie zgodności planowanej inwestycji z interesami podmiotów, których prawa inwestycja ta może naruszać, a konieczność uzyskania pozwolenia na budowę i prowadzenia prac budowlanych zgodnie z jego warunkami służy także ochronie praw i wolności innych osób niż sam inwestor. W ten sposób postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę wykorzystywane jest w celu urzeczywistnienia art. 64 ust. 2 Konstytucji, poprzez zagwarantowanie równej dla wszystkich ochrony prawa własności i innych praw majątkowych (por. Marta Romańska (w:) Doliwa Adam red, Doliwa Adam (red.), Kijowski Dariusz Ryszard (red.), Prutis Stanisław (red.), Suwaj Patrycja Joanna (red.), Kryzys prawa administracyjnego? Tom III: Wypieranie prawa administracyjnego przez prawo cywilne).

Zapewnienie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, nie polega na zanegowaniu dopuszczalności zabudowy, a ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych a nie interesów faktycznych innych osób (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. II OSK 1010/18).

Z reguły bowiem każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch drogowy).

Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 10 grudnia 2020 r. II OSK 1626/18).

Trzeba jednocześnie podkreślić, że nie jest tak że interes Skarżącej przeważa ponad interes Inwestora. Tak samo istotny jest zarówno interes Skarżącej jak i interes inwestora.

Inwestor korzystający z przysługującego mu prawa zabudowy, powinien mieć na względzie analogiczne uprawnienia innych podmiotów, co oznacza, że w przypadku rzeczywistego istnienia uzasadnionych interesów osób trzecich inwestor zobowiązany jest uwzględnić je na etapie projektowania, w celu zrównoważenia jego własnych zamierzeń z interesami sąsiada a organ powinien to zbadać (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 24 sierpnia 2022 r., sygn. II OSK 2803/19).

Organ powinien zatem zweryfikować, czy na gruncie przedmiotowej sprawy doszło do zrównoważenia interesów Skarżącej i inwestora i czy inwestycja będąca przedmiotem decyzji nie narusza takich uzasadnionych interesów Skarżącej.

Co istotne te okoliczności na gruncie przedmiotowej sprawy zostały zweryfikowane przez organy, które nie dostrzegły w tym zakresie naruszenia przepisów. Jednocześnie jak podkreślił Wojewoda nie można w tym zakresie ferować dowolnych wniosków i żądań, ponieważ nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść realizacja danej inwestycji, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszenia interesu prawnego. Zauważyć też należy, że także sama Skarżąca nie powołuje się na konkretne, sprecyzowane okoliczności, które miałyby stanowić o naruszeniu przedmiotową inwestycja jej uzasadnionych interesów. Takich okoliczności również nie dostrzega Sąd, dlatego też zarzut ten należy ocenić jako bezzasadny.

Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.