Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1349/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części poprzez ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 243 par.1, art. 245 par. 1 i 3, art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 marca 2015 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok p o s t a n a w i a: 1. przyznać skarżącej J. R. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego; 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu 11 listopada 2014 roku J. R. wstąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok.

Wyrokiem z 24 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił powyższą skargę.

W dniu 3 marca 2015 roku skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W złożonym na formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest dochód z emerytury wraz ze świadczeniem dla deportowanych w łącznej kwocie 3.606 zł. Jedyny majątek wnioskodawczyni stanowi mieszkanie o powierzchni 48 m2 wraz z garażem. Miesięczne koszty utrzymania mieszkania skarżącej zamykają się kwotą ok. 800 zł. Kwotę od 800-1.100 zł stanowią miesięczne wydatki skarżącej na leki i leczenie. Dodatkowo strona opłaca składkę ubezpieczeniową w wysokości 53 zł ponosi koszty udziału w zajęciach uniwersytetu III wieku 140 zł. Wnioskodawczyni zmuszona jest także pomagać finansowo swojej córce która po wypadku samochodowym przebywała na rencie, a obecnie nie może znaleźć pracy i jest na zasiłku dla bezrobotnych.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Wniosek jest częściowo zasadny.

Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do treści art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny- art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy J. R. wskazała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód zamyka się kwota 3.606 zł brutto. Wnioskodawca zamieszkuje w mieszkaniu stanowiącym jej własność, którego miesięczne koszty utrzymania zamykają się kwotą ok. 800 zł. Dodatkowo strona ponosi wysokie koszty zakupu leków i leczenia w wysokości ok. 830 zł miesięcznie, opłaca składkę ubezpieczeniową w wysokości 53 zł ponosi koszty udziału w zajęciach uniwersytetu III wieku 140 zł. Wnioskodawczyni zmuszona jest także pomagać finansowo swojej córce która po wypadku samochodowym przebywała na rencie, a obecnie nie może znaleźć pracy i jest na zasiłku dla bezrobotnych. Uwzględniając powyższe, wysokość obciążających skarżącą obecnie oraz potencjalnych kosztów sądowych w sprawie niniejszej (200 zł) oraz treści art. 245 § 2 i 3 oraz art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało uznać, że wnioskodawczyni nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jednak poniesienie pełnych kosztów postępowania wiązałoby się z uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i rodziny i dlatego zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Konieczność uiszczenia kosztów sądowych podyktowana jest obowiązkiem strony partycypacji w kosztach postępowania, nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Wysokość dochodów z gospodarstwie domowych skarżącej a także struktura wykazanych przez nią wydatków, z których nie wszystkie maja charakter wydatków niezbędnych pozwala przyjąć, iż jest ona wstanie wygospodarować środki na pokrycie opłat sądowych w sprawie niniejszej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.