Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 364/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1,   art. 14c  par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 83 ust. 3 pkt 1,  pkt  3,  art. 83  ust. 1 pkt 23, art. 83 ust. 5 pkt 1,   pkt 2.
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w B działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi "P" Spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., wyrokiem z dnia

29 kwietnia 2010 r., sygnatura akt I FSK 635/09 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 632/08 uchylający interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w B., wydaną

z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...]

w przedmiocie interpretacji przepisów podatkowych.

Następnie NSA wskazał, że z przedstawionych przez sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych i prawnych wynika, że w dniu [...] r. Spółka złożyła

w Izbie Skarbowej w B. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług

w zakresie opodatkowania opłat z tytułu przetrzymywania kontenerów w porcie i poza portem. Spółka wskazała, że świadczy usługi spedycyjne i agencji celnej, o których mowa jest w art. 83 ust. 1 pkt 9, 9a, 17, 19, 21, 23 oraz w art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), służące bezpośrednim potrzebom środków transportu morskiego i ich ładunkom, zaklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług do grupy 63.40.12. Usługi te obejmują swoim zakresem: organizację transportu drogowego, transportu morskiego, przeładunków w porcie oraz przygotowanie stosownych dokumentów.

We wniosku Spółka zadała następujące pytania:

1) Czy poprawne jest obciążenie Spółki przez armatora za przetrzymywanie kontenerów na terenie portu (demmurage) ze stawką VAT 0%?

2) Czy poprawne jest obciążenie Spółki przez armatora za przetrzymywanie kontenerów poza portem (detention) ze stawką VAT 0%?

3) Czy poprawne jest obciążenie przez Spółkę zleceniodawcy usług spedycyjnych kosztami przetrzymania kontenerów (zarówno demurrage jak

i detention) ze stawką podatku 0%?

Pismem z dnia [...] r. Spółka wycofała z wniosku pytanie nr 1 i nr 2, wskazując, że usługa przetrzymywania kontenerów w porcie, jak i poza portem, wchodzi w zakres usług spedycyjnych.

Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając z upoważnienia Ministra Finansów w dniu [...] r. wydał interpretację indywidualną, w której stanowisko Spółki

w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznał za prawidłowe, jednakże w oparciu o inne uzasadnienie prawne. Interpretacja ta, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, została doręczona Spółce w dniu [...] r.

W przedmiocie wycofanych przez Spółkę pytań, Dyrektor Izby Skarbowej

w B. postanowieniami z dnia [...] r. umorzył postępowania w tych sprawach.

Spółka nie zgodziła się z treścią interpretacji indywidualnej i pismem z dnia

[...] r. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w B. do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

Wobec powyższego, Spółka zaskarżyła interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargą z dnia [...] r., zarzucając naruszenie art. 83 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej,

art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie podzielił zasadności zarzutów podniesionych w skardze i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 5 lutego 2009 r. uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, jednak jako Sąd I instancji zobowiązany był, w toku sprawowanej kontroli legalności, wyjść poza granice rozpoznania skargi, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa. Wobec powyższego Sąd ten zauważył, że z uregulowania przepisu art. 14d Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku; do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4, wynikało, iż termin 3-miesięczny liczyć należy od dnia otrzymania wniosku przez organ udzielający interpretacji indywidualnej do dnia doręczenia wnioskodawcy udzielonej interpretacji. Taka wykładnia tego przepisu wynikała z treści uzasadnienia uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, w której stwierdzono, że zarówno w stanie prawnym obowiązującym

w 2005 r., jak i obecnie, pojęcie wydania interpretacji dotyczy doręczenia wnioskodawcy interpretacji, a moment związania właściwego organu stanowiskiem zawartym we wniosku o udzielenie (wydanie) interpretacji przepisów prawa podatkowego łączy się z przyjęciem fikcji tzw. "milczącej" (dorozumianej) interpretacji, na podstawie przepisu art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Zdaniem Sądu z przepisu art. 187 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika moc ogólnie wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Uwzględniając w tej sytuacji treść uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydana została po upływie 3-miesięcznego terminu przewidzianego w art. 14d Ordynacji podatkowej, gdyż wniosek Spółki o wydanie interpretacji wpłynął do organu w dniu [...] r., a doręczenie Spółce interpretacji nastąpiło w dniu [...] r., to zgodnie z przepisem art. 14o § 1 powołanej ustawy, w chwili wydania tej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w B. był już związany stanowiskiem podatnika, tj. Spółki "P". Związanie to oznacza, że organ nie mógł już skutecznie wydać interpretacji indywidualnej.

Powyższy wyrok w całości zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik Ministra Finansów. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

– naruszenie prawa materialnego to jest art. 14d i art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie "niewydanie interpretacji indywidualnej" użyte w art. 14o tej ustawy oznacza brak jej doręczenia stronie w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi art. 14d powołanej ustawy oraz nie poddanie analizie całej treści art. 14d ww. ustawy, tj. zdania drugiego tego przepisu, co stanowi błąd wykładni językowej polegający na ustalaniu treści normy prawnej w oparciu o fragment przepisu, a nie całą jego treść;

– naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 151 tej ustawy w związku z art. 14d i art.14o § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie zaskarżonej interpretacji z powodu wydania jej z uchybieniem 3-miesięcznego terminu określonego w art. 14d ww. ustawy, mimo iż do takiego uchybienia nie doszło.

Wskazując na powyższe zarzuty, pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, iż nie do przyjęcia jest pogląd, że różne sformułowania użyte w poszczególnych przepisach działu I rozdziału 1a Ordynacji podatkowej oznaczają to samo. Pogląd ten przeczy założeniu racjonalnego ustawodawcy. Pojęcia "wydania" nie można, zdaniem organu rozumieć jako wydania interpretacji adresatowi w znaczeniu, w jakim używa się tego sformułowania

w odniesieniu do wydania rzeczy. "Wydanie" i "doręczenie" są więc różnymi pojęciami normatywnymi. Wydanie interpretacji jest czynnością procesową organu administracji publicznej, polegającą na podpisaniu interpretacji zawierającej wymagane prawem elementy. Według Ministra Finansów taka interpretacja stoi również w sprzeczności z przyjętą przy wykładni przepisów prawnych zasadami zakazu traktowania zwrotów tekstu prawnego jako zbędnych oraz zasadą równoznaczności różnokształtnych wyrażeń tekstu prawnego. Dalej pełnomocnik Ministra Finansów stwierdził, że wybiórcze i posiłkowe odwołanie się w uchwale NSA z dnia 4 listopada 2008 r. do obecnie obowiązujących regulacji w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego budzi poważne wątpliwości co do możliwości stosowania tej uchwały do tzw. nowych interpretacji. Podniósł, iż w szczególności analizie niepoddana została cała treść art. 14d Ordynacji podatkowej, zdanie drugie tego przepisu, co stanowi błąd wykładni językowej, polegający na ustalaniu treści normy prawnej w oparciu o fragment przepisu, a nie całą jego treść. Zdaniem organu, ustalając celowość wprowadzonych z dniem 1 lipca 2007 r. zmian w dziale I rozdziału 1a Ordynacji podatkowej w uchwale całkowicie pominięto celowość wprowadzenia art. 14d, w szczególności zdania drugiego tego przepisu. Następnie, w skardze kasacyjnej dodano, że koncepcja wykładni zaprezentowana w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 10 października 2007r., sygn. akt I SA/Bk 364/07 przyjmująca za datę wydania interpretacji datę wyekspediowania pisma widniejącą w książce nadawczej organu, w ocenie Ministra Finansów ma uzasadnienie normatywne. To uzasadnienie opiera się na treści art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Różnica czasowa między wyekspediowaniem sporządzonej interpretacji a jej doręczeniem adresatowi nie może być wliczana do terminu wydania interpretacji, o którym mowa w art. 14o i art. 14d Ordynacji podatkowej. W konsekwencji nie można stwierdzić, że interpretacja indywidualna nie została wydana w terminie

i przyjmować skutki wynikające z przepisu art. 14o Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Spółka stanęła na stanowisku, że Sąd I instancji trafnie powołał się na uchwałę NSA z dnia 4 listopada 2008 r., oraz że uchwała ta słusznie przyjmuje, iż termin 3-miesięczny na wydanie interpretacji podatkowej ustanowiony w art. 14d Ordynacji podatkowej oznacza, że w tym terminie interpretacja musi zostać adresatowi doręczona.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

w Szczecinie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd ten wyjaśnił, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest wykładnia pojęcia "niewydania interpretacji indywidualnej", użytego w art. 14o Ordynacji podatkowej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego owe niewydanie ma miejsce wówczas, gdy organ w terminie

3 miesięcy od wpływu wniosku nie doręczy tej interpretacji wnioskodawcy. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08. Przeciwstawny pogląd prezentuje Minister Finansów, który w skardze kasacyjnej stwierdził, że do wydania interpretacji w terminie trzech miesięcy nie jest konieczne jej doręczenie w tym terminie.

Dalej, NSA wskazał, że dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej decydujące znaczenie ma treść uchwały Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09,

w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej,

nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku,

o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy." W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że przez zwrot "niewydanie interpretacji indywidualnej" należy rozumieć niesporządzenie i niepodpisanie tego aktu, gdyż stanowi on przeciwieństwo pojęcia "wydanie interpretacji".

Następnie Sąd wyjaśnił, że w niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do właściwego organu w dniu

21 kwietnia 2008 r. Termin określony w art. 14d Ordynacji podatkowej, upłynął w dniu 21 lipca 2008 r. W dniu 18 lipca 2008 r. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną dla wnioskodawcy, która została doręczona w dniu 23 lipca 2008 r. Sąd pierwszej instancji w tym stanie faktycznym uznał, że uchybiono terminowi określonemu w art. 14d Ordynacji podatkowej. Według NSA stanowisko to pozostaje w sprzeczności z treścią powołanej uchwały Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dalszej części uzasadnienia, Sąd dodał, że uchwała z dnia 14 grudnia

2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09 jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, bowiem podjęta została w następstwie wystąpienia przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie uchwały w składzie całej Izby Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uchwały abstrakcyjne podejmowane są w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ich przedmiotem są więc wątpliwości prawne, które nie mają bezpośredniego związku z postępowaniem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński,

A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2006, s. 48). Uchwały abstrakcyjne posiadają w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 ww. ustawy stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis.

Uwzględniając art. 269 § 1 powołanej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny

w niniejszej sprawie, akceptuje poglądy wyrażone w powyższej uchwale, które znajdują zastosowanie również na tle stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Powoduje to konieczność uwzględnienia skargi kasacyjnej w zakresie sformułowanych w niej zarzutów, gdyż jak wynika z powyższej uchwały, doszło do naruszenia przepisów art. 14d Ordynacji podatkowej i art. 14o Ordynacji podatkowej.

Konsekwencją zasadności zarzutu naruszenia wskazanych wyżej przepisów jest uznanie zarzutu naruszenia art. 146 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym i art. 151 tej ustawy za trafny. Skoro bowiem zaskarżona interpretacja została wydana w ustawowym terminie to Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstawy do jej uchylenia bez merytorycznej oceny zarzutów skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając,

iż przedmiotowa skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Ponadto, NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokona merytorycznej oceny legalności zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu w dniu wydania zaskarżonej interpretacji, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (§ 2).

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§ 3).

Na mocy art. 14c § 1 w/w ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.

Wskazać należy, że interpretacja indywidualna, o której mowa w przepisach Ordynacji podatkowej nie jest w sensie ścisłym wyjaśnieniem przepisów prawnych wymienionych we wniosku o wydanie interpretacji. Od interpretacji indywidualnej wymaga się natomiast jedynie sformułowania oceny co do stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. Ocena ta może brzmieć alternatywnie następująco: "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe" lub "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". W zależności od tego przedmiot interpretacji jest różny.

Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może ograniczyć się do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. Wiele zależy przy tym od tego, czy ocenę prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części.

W niniejszej sprawie Skarżąca przytoczyła stan faktyczny i wniosła pytanie "czy poprawne jest obciążenie przez ,,P" zleceniodawcy usług spedycyjnych kosztami przetrzymywania kontenerów (zarówno demurrage jak i detention) ze stawką podatku VAT 0%?". Wnioskodawczyni, która świadczy usługi spedycyjne i agencji celnej, służące bezpośrednim potrzebom środków transportu morskiego i ich ładunkom ( grupa 63.40.12 PKWiU), wskazała, że przy obciążenie przez ,,P" zleceniodawcy usług spedycyjnych kosztami przetrzymywania kontenerów (zarówno demurrage jak i detention) należy zastosować stawkę podatku 0 %, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług do demurrage oraz art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług do detention. Przetrzymywanie kontenerów na terenie portu (demurrage) ma miejsce na obszarze polskich portów morskich, jej zdaniem, wiąże się z obsługą morskich środków transportu, gdyż kontenery są własnością armatora morskiego, są używane w transporcie morskim w zasięgu oceanicznym (transport międzynarodowy) i stanowią niejako przedłużenie ładowni statku. Podała także, iż jest w posiadaniu dokumentów wymaganych przez ustawę o podatku od towarów i usług dla możliwości zastosowania preferencyjnej stawki tego podatku w wysokości 0%. I tym samym, przedstawione przez nią stanowisko, było według niej, prawidłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów,

w dniu 29 sierpnia 2008 r. wydał interpretację indywidualną Nr [...], w której stwierdził, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku, jest prawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji Organ podzielił stanowisko strony i przedstawił argumentację w stosunku do zastosowania przez nią stawki 0% podatku od towarów

i usług. I tak zgodnie z art. 83 ust.1 pkt 23 w/w ustawy stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do usług transportu międzynarodowego, przez które rozumie się usługi pośrednictwa i spedycji międzynarodowej, związane z usługami przewozu lub innego sposobu przemieszczania towarów zgodnie z art. 83 ust.3 pkt 3 w zw. z ust. 3 pkt 1 tegoż artykułu w/w ustawy. W myśl art. 83 ust. 5 pkt 1 i 2 w/w ustawy, opodatkowaniu 0 % stawką podatku podlegają czynności usług transportu międzynarodowego pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentacji stanowiącej dowód świadczenia tych usług.

Organ podał, że w złożonym wniosku Spółka wskazała, że świadczy usługi pośrednictwa i spedycji międzynarodowej służące bezpośrednim potrzebom środków transportu morskiego i ich ładunkom /grupa 63.40.12 PKWiU/ Spółka wystawia zleceniodawcy fakturę z tytułu kompleksowej usługi spedycyjnej, tj. przetrzymywania kontenerów w porcie jak i poza nim, przy czym kontenery są własnością armatora morskiego i są używane w transporcie międzynarodowym. Prawidłowo zatem organ wywiódł, iż z przedstawionego stanu faktycznego i przepisów prawnych wynika,

że świadczona usługa dotycząca przetrzymywania kontenerów w porcie jak i poza nim, związana z transportem międzynarodowym towarów korzysta z preferencyjnego opodatkowani stawką 0% podatku.

Spółka nie zgodziła się z uzasadnieniem interpretacji nie odwołującym się do art. 83 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie usługi demurrage. Zauważyć należy jednak, iż przedstawione przez nią własne stanowisko dotyczące odpowiedzi na pytanie związane było z transportem międzynarodowym. Świadczy o tym, powołanie się przez Spółkę, m.in. iż świadczy usługi pośrednictwa i spedycji międzynarodowej lub że kontenery są własnością armatora morskiego i są używane w transporcie międzynarodowym, bądź iż posiada ona dokumenty wymagane przez ustawę o podatku od towarów i usług do zastosowania stawki podatku 0%. Wobec powyższego nie sposób uznać, że organ w zaskarżonej interpretacji uznającej stanowisko podatnika za prawidłowe, niewłaściwie je uzasadnił ograniczając się do art. 83 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Spółka co do usługi demurrage podała, że jest to usługa świadczona na obszarze polskich portów morskich, polegająca na obsłudze morskich środków transportu zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 9 w/w ustawy. Argumentację tego stanowiska ograniczyła do wskazania, że kontener należy do armatora morskiego i jest przedłużeniem ładowni statku. Jednakże nie rozwinęła tego stanowiska w kontekście usług, które nie są wykonywane w transporcie międzynarodowym. Również postawione pytanie nie zawierało rozróżnienia usługi demurrage w zakresie transportu międzynarodowego i innego transportu. Powyższe wskazanie w świetle całości uzasadnienia stanowiska strony nie stało w sprzeczności

w uznaniu przez organ, iż usługa ta wykonywana jest w ramach transportu międzynarodowego, a tym samym podlegająca regulacji art. 83 ust.3 pkt 3 ustawy

o podatku od towarów i usług.

Zdaniem Sądu, w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji tylko

i wyłącznie wnioskodawca "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny". Przedstawia go przy tym w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być precyzowany w toku postępowania po udzieleniu interpretacji, np. w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, bądź skardze do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2009r., sygn. akt III SA/Wa 1518/08, wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009r., sygn. akt II FSK 1546/07). Sąd podziela także stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 30 lipca 2009r., sygn. akt I FSK 1158/08, iż jeśli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny spełnia hipotezę konkretnego przepisu prawa, to organ podatkowy ma podstawy do uznania, że podany we wniosku stan faktyczny jest przedstawiony wyczerpująco. Nie ma przeto żadnych podstaw prawnych do żądania by organ podatkowy prowadził dochodzenie, czy czasem podatnik nie miał na myśli innego stanu faktycznego niż przedstawiony we wniosku.

Zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 786/07, że

"w postępowaniu o udzielenie interpretacji podatkowej, organy podatkowe nie rozstrzygają o istocie sprawy. Ich rolą i obowiązkiem jest dokonanie oceny prawnej stanowiska przedstawionego we wniosku przy uwzględnieniu wskazanego w nim stanu faktycznego sprawy, w którym doszło do sformułowania i postawienia pytania przez podatnika. W naturalny sposób, zważywszy na fakt związania treścią wniosku

o udzielenie interpretacji, określa on przedmiotowy zakres sprawy, w której interpretacja ta jest udzielana i determinuje zakres orzekania organu. Ocena prawna stanowiska pytającego (wnioskodawcy) odnosi się więc do konkretnego, wskazanego we wniosku stanu faktycznego. Obowiązek "przytoczenia w ocenie prawnej przepisów prawa" (art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej) musi być więc rozumiany, jako obowiązek przytoczenia przepisów adekwatnych dla wskazanego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji podatkowej stanu faktycznego".

W/w rozważania świadczą o konieczności zadania pytania oraz uzasadnienia stanowiska przez wnioskodawcę w sposób jasny i konkretny oraz jak najbardziej szczegółowy, by odczytanie przez organ jej stanowiska nie budziło wątpliwości, jakie były intencje strony, które skłoniły ją do zadania takiego, a nie innego pytania.

Sąd mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.