Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 151/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-04-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3 i par. 5 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - P.p.s.a. (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 9 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia N S A - Stefan Kłosowski po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2008 r. wniosku I. i K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Ich skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

I. i K.W., pismem z dnia 26 stycznia 2008 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...(, w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Jednocześnie ze skargą skarżący wystąpili do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując na wadliwość i niezasadność tego aktu oraz na wysokość nałożonej grzywny. Uzasadniając swój wniosek, skarżący wskazali, że ukaranie ich karą grzywny jest niesprawiedliwe i krzywdzące. Kara ta jest dla nich bardzo wysoka, albowiem w obecnej chwili jedynym żywicielem rodziny jest mąż. Skarżący posiadają dwoje dzieci w wieku 12 lat i 13 miesięcy. Skarżąca nie pracuje, gdyż jest na urlopie wychowawczym bez prawa do zasiłku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika zatem, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na tej stronie.

Rozpatrując wniosek skarżących, Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności podniesione przez skarżących, jak też możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy, i nie znalazł podstaw do uwzględnienia tego wniosku. W ocenie Sądu, wnioskodawcy nie uprawdopodobnili, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody, czy zaistnienia nieodwracalnych skutków w następstwie wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia przed rozpatrzeniem ich skargi przez Sąd. Przywołane we wniosku okoliczności, mające świadczyć o wadliwości zaskarżonego aktu, nie mogą bowiem stanowić uzasadnionej podstawy do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niezgodność postanowienia z prawem, które będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowią dwie różne kwestie. Stąd oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności postanowienia z prawem, niweczyłoby kontrolę sądową legalności aktu administracyjnego.

Podobnież, wskazywana przez skarżących niemożność uiszczenia przez nich grzywny w kwocie (...(, nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.