Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 856/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-12-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2020 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym skargi J. P. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie rozpoznania ponaglenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę ,


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., orzekając na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu ponaglenia J. P. dotyczącego bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w prowadzeniu postępowania dotyczącego stawu na działce nr [...] w miejscowości K., stwierdził że organ pierwszej instancji nie dopuścił się bezczynności. W pouczeniu postanowienia organu odwoławczego wskazano, że nie przysługuje na nie zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego.

J. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na ww. postanowienie PWINB z [...] grudnia 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy jest ona dopuszczalna, tj. czy podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie PWINB wydane na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 K.p.a. tj. stwierdzające, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się bezczynności w zakresie prowadzenia sprawy legalności realizacji stawu.

Jak stanowi art. 37 § 1 K.p.a., stronie służy prawo wniesienia ponaglenia jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. (bezczynność), postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie art. 37 § 3 pkt 2 K.p.a., ponaglenie wnosi się do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, które należy zaliczyć do tych, o których mowa w art. 123 K.p.a., tj. do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii - w tym przypadku bezczynności organu - powstających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. (art. 141 § 1 K.p.a.).

Na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie nie przysługuje zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego. Nie przysługuje również skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu wyższego stopnia, który nie rozpoznał ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Zaskarżone postanowienie ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie służy też na nie zażalenie. Wynika z powyższego, że postanowienie tego rodzaju nie ma waloru aktu, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 22 lutego 2017 r., II OSK 233/17, postanowienie NSA z 24 stycznia 2018 r., II OSK 11/18, orzeczeniansa.gov.pl). Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.

Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że strona niezadowolona z działania organu, które jest w jej ocenie opieszałe, może w trakcie trwania postępowania złożyć do sądu administracyjnego skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie tego postępowania po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postaci ponaglenia.

Mając powyższe na uwadze należało skargę w sprawie niniejszej odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i orzec jak w sentencji.