Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1038/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 57a, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 54, art. 55, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego

SENTENCJA

Dnia 1 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 roku sprawy ze skargi R. J. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] września 2015 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") odmówił R. J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego z gabinetami lekarskimi przy ul. D., na działce nr [...], [...], arkusz [...], obręb W. w P., wraz z budową muru oporowego w granicy z działkami sąsiednimi oraz zjazdu.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2015 r, inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący został wezwany do usunięcia stwierdzonych uchybień powyższego wniosku poprzez: (1) korektę projektu zagospodarowania terenu w zakresie szerokości pieszojezdni (§ 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.)); (2) uzupełnienie projektu budowlanego o bilans miejsc parkingowych zgodny z wymogami decyzji o warunkach zabudowy dla całej powierzchni użytkowej pomieszczeń usługowych i biurowych wraz z wykazaniem sposobu ich zapewnienia; (3) przedłożenie zaświadczenia osoby sprawdzającej branży konstrukcjo-budowlanej o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień sporządzenia projektu, tj. marzec 2015 r.; (4) przedłożenie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie wskazania dokumentu, z którego wynika zgoda Zarządu Dróg Miejskich na planowana inwestycję. Organ I instancji przytoczył następnie § 14 powołanego rozporządzenia, wskazując, że szerokość pieszojezdni według projektu budowlanego wynosi od 3,33 m do 3,40 m. Ponadto w decyzji o warunkach zabudowy ustalono, że na terenie działki inwestora powinny przypadać co najmniej 3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej o funkcji biurowej i 4,5 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej o funkcji usługowej. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych obiektów budowlanych zostało wskazane w Polskiej Normie PN-ISO 9836 "Właściwości użytkowe w budownictwie". Na tej podstawie należy stwierdzić, że powierzchnia użytkowa oznacza część powierzchni kondygnacji netto, która odpowiada celom i przeznaczeniu budynku. Powierzchnię tę dzieli się na powierzchnię użytkową podstawową i powierzchnię użytkową pomocniczą. Pierwsza z nich przeznaczona jest do zaspokajania podstawowych potrzeb wynikających z funkcji budynki. Druga natomiast ma na celu zaspokajanie pomocniczych potrzeb wynikających z funkcji budynku, niewchodzących w zakres potrzeb podstawowych (np. łazienki lub pomieszczenia administracyjne). W uzupełnieniu z dnia [...] czerwca 2015 r. inwestor przedłożył zestawienie funkcji pomieszczeń na poszczególnych kondygnacjach w następujących proporcjach: (1) poziom 0: powierzchnia usługowa – 69,57 m2, powierzchnia pomocnicza – 162,09 m2; (2) poziom +1: powierzchnia biurowa – 109,3 m2, powierzchnia pomocnicza – 97,89 m2; (3) poziom +2: powierzchni biurowa – 57,63 m2; powierzchnia pomocnicza – 168,49 m2. Łącznie powierzchnia podstawowa wynosi zatem 236,5 m2, a powierzchnia pomocnicza – 435 m2. Załączony bilans miejsc postojowych uwzględnia tylko powierzchnię użytkową podstawową, pomijając powierzchnię użytkową pomocniczą. Tymczasem ta ostatnia również stanowi powierzchnię użytkową obiektu budowlanego. Oznacza to z kolei, że przewidziana liczba miejsc postojowych nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, określającą, jaką infrastrukturę należy zapewnić dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji zauważył przy tym, że wymieniona norma techniczna definiuje powierzchnię zabudowy jako rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Tym samym parametr ten wynosi 411,3 m2, a nie jak wskazuje się w projekcie budowlanym – 302,99 m2. Wprawdzie decyzja o warunkach zabudowy zezwala na lokalizację inwestycji do 412 m2. Niemniej z uwagi na niespełnienie wymogu w zakresie miejsc postojowych niemożliwe było wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego dla inwestora.

Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. R. J. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że powierzchnia pomocnicza, o jakiej mowa w przedłożonym zestawieniu powierzchni wewnątrz budynku, nie stanowi powierzchni użytkowej pomocniczej, lecz powierzchnię ruchu. Ta ostatnia z kolei nie zalicza się do powierzchni użytkowych pomocniczych i nie jest w ogóle wliczana do powierzchni użytkowej budynku. Tym samym w kwestii miejsc postojowych doszło do nieporozumienia terminologicznego.

Decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy oraz przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Wojewoda Wielkopolski wskazał następnie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest aktem związanym. Tym samym, jeżeli inwestor nie spełni wymogów opisanych w ustawie, nie uzyska on omawianego pozwolenia. Jeżeli natomiast wymogi te zostały spełnione, organ administracji publicznej nie może odmówić wydania rozważanej decyzji. Organ odwoławczy podzielił przy tym stanowisko organu I instancji co do niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie liczby miejsc postojowych. Nie ulega wątpliwości, że w myśl decyzji o lokalizacji przedmiotowej inwestycji skarżący powinien zapewnić co najmniej 3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej o funkcji biurowej i 4,5 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej o funkcji usługowej. Celem takiego rozwiązania jest zagwarantowanie odpowiedniej liczby miejsce postojowych, gdyż na powierzchni użytkowej przebywa z reguły więcej osób. Z tej perspektywy inwestor nie ma zatem możliwości podzielenia powierzchni budynku na powierzchnię o funkcji biurowej i powierzchnię o funkcji usługowej. Niecelowe jest zatem rozróżnienie powierzchni użytkowej podstawowej i pomocniczej, zgodnie z definicją podaną w Polskiej Normie PN-ISO 9836. Obie przestrzenie mają bowiem charakter użytkowy i należy je uwzględnić przy obliczaniu wymaganych miejsc postojowych. Wojewoda Wielkopolski zauważył również, że decyzja o warunkach zabudowy przewiduje możliwość lokalizacji parkingu podziemnego, co ułatwiłoby inwestorowi zachowanie poruszanego wymogu. Poza tym organ odwoławczy uznał, że nietrafnie organ I instancji przyjął naruszenie § 14 powołanego rozporządzenia. Ciąg pieszo-jezdny służy bowiem również do postoju pojazdów, a zatem miejsca postojowe stanowią jego integralny element. Tym samym spełniony zostanie również wymóg szerokości, o jakim mowa w tym przepisie.

Pismem z dnia [...] października 2015 r. R. J. zaskarżył powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 35 ust. 3 i 4 pr. bud. oraz (2) § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462). Skarżący wniósł zarazem o uchylenie wymienionej decyzji jedynie w części dotyczącej niespełnienia wymogu w zakresie liczby miejsc postojowych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nietrafne jest stanowisko organu II instancji, w świetle którego rozróżnienie powierzchni użytkowej podstawowej i pomocniczej jest niepotrzebne. Takie rozróżnienie występuje bowiem w Polskiej Normie PN-ISO 9836:1997, która z kolei na mocy § 8 ust. 2 pkt 9 powołanego rozporządzenia wyznacza standard sporządzania części opisowej projektu budowlanego. Należy ponadto zaznaczyć, że powierzchnie ruchu nie stanowią powierzchni użytkowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W trakcie rozprawy w dniu [...] marca 2016 r. skarżący oświadczył, że omawiana inwestycja znajduje się w strefie obsługiwanej przez komunikację miejską, co z kolei powinno wiązać się z łagodniejszymi wymogami w zakresie liczby miejsc postojowych. Ponadto art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm.) nie stwarza podstawy do określenia liczby miejsc postojowych w decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. R. J. wystąpił do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego z gabinetami lekarskimi oraz zjazdu, zlokalizowanych na działce nr [...] i [...], obręb W., przy ul. D. w P. (k. 1-4 akt adm. organu I instancji). Okoliczność tę należy uznać za bezsporną, gdyż nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 29013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej: "pr. bud."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.).

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla rozważanej inwestycji, nakazując zapewnienie co najmniej 3 miejsc postojowych na każde 100 m2 powierzchni użytkowej o funkcji biurowej i co najmniej 4,5 miejsc postojowych na każde 100 m2 powierzchni użytkowej o funkcji usługowej (k. 11-21 projektu budowlanego). Okoliczność tę należy uznać za bezsporną, gdyż nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Niemniej inwestor wywodził przed Sądem w trakcie rozprawy w dniu [...] marca 2016 r., że art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") nie stwarza w ogóle podstaw do orzekania o liczbie miejsc postojowych w decyzji o warunkach zabudowy, w konsekwencji zapis taki nie jest wiążący dla organów architektoniczno-budowlanych (k. 58 akt sądowych). Argument ten okazał się jednak nietrafny.

Zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Do tych ostatnich należy zaliczyć z kolei m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Z § 18 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Tym samym postanowienie decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. dotyczące wymaganej liczby miejsc postojowych było wiążące w świetle art. 55 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. dla organów administracji publicznej w rozpatrywanej sprawie.

Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się w przedmiotowej sprawie, dotyczą sposobu obliczania powierzchni użytkowej budynku. Skarżący utrzymywał w odwołaniu z dnia [...] lipca 2015 r. (k. 2-11 akt adm. organu II instancji) i w skardze z dnia [...] października 2015 r. (k. 4-8 akt sądowych), że należy odróżnić powierzchnię użytkową oraz powierzchnię ruchu, którą niezupełnie poprawnie określono w dokumentacji przedłożonej przez niego jako powierzchnię pomocniczą. Organy administracji publicznej nie podzieliły natomiast tego argumentu, przyjmując, że obie kategorie powierzchni, wskazane w dokumentacji projektowej i przedłożonym przez inwestora bilansie powierzchni, mają charakter powierzchni użytkowych i stanowią podstawę do obliczenia wymaganej liczby miejsc postojowych. Sąd w tej mierze przychylił się do drugiego z zaprezentowanych stanowisk.

Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.), część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać w przypadku budynków – powierzchnię zabudowy określonej zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku do rozporządzenia. Jak wynika z kolei ze wspomnianego załącznika, normą techniczną, o jakiej mowa w § 8 ust. 2 pkt 9 powołanego rozporządzenia, jest Polska Norma PN-ISO 9836:1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie – Określenie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych".

W pkt 5.1.7.1 Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 wskazano, że powierzchnia użytkowa to powierzchnia kondygnacji netto, która odpowiada celom i przeznaczeniu budynku. Z pkt 5.1.7.3 Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 wynika przy tym, że powierzchnie użytkowe dzieli się na powierzchnie użytkowe podstawowe i powierzchnie użytkowe pomocnicze. Należy jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, że rozróżnienie to nie zmienia faktu, iż zarówno powierzchnia użytkowa podstawowa i powierzchnia użytkowa pomocnicza stanowi powierzchnię użytkową. W tym znaczeniu zatem ogół powierzchni użytkowej w rozumieniu pkt 5.1.7.1 Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 powinien być uwzględniony przy ustalaniu wymaganej liczby miejsc postojowych stosowanie do postanowień decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r.

Z przedłożonego przez skarżącego załącznika graficznego nr 2 wynika z kolei, że na poziomie 0 powierzchnia użytkowa o funkcji usługowej wynosi 69,57 m2, a powierzchnia pomocnicza – 162,09 m2 (k. 44 akt adm. organu I instancji). Na poziomie +1 powierzchnia użytkowa o funkcji biurowej wynosi 109,30 m2, a powierzchnia pomocnicza – 97,89 m2; Na poziomie +2 powierzchnia użytkowa o funkcji biurowej wynosi 57,63 m2, a przestrzeń pomocnicza – 168,49 m2. W opracowaniu tym wskazano zarazem, że powierzchnia użytkowa o funkcji biurowej wynosi łącznie 166,93 m2, powierzchnia użytkowa o funkcji usługowej – 69,57 m2, a powierzchni pomocnicza – 435 m2. Należy przy tym zauważyć, że w powyższych wyliczeniach używa się wyrażenia "powierzchnia pomocnicza", niedefiniowanego w Polskiej Normie PN-ISO 9836:1997, ani w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. nr 112, poz. 1316 z późn. zm.), mimo że akty te zostały wprost wymienione w omawianym dokumencie.

Na tym tle skarżący podnosił w odwołaniu z dnia [...] lipca 2015 r. i skardze z dnia [...] października 2015 r., że zwrot "powierzchnia pomocnicza" powinien być interpretowany jako powierzchnia ruchu w rozumieniu pkt 5.1.9.1. Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997. Argument ten okazał się jednak co do zasady nietrafny. Zgodnie z pkt 5.1.9.1. Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997, powierzchnia ruchu to część powierzchni netto, która przeznaczona jest dla ruchu wewnątrz budynku (np. powierzchnia klatek schodowych, korytarzy, wewnętrznych ramp i pochylni, poczekalni lub balkonów ewakuacyjnych). Analizując wymieniony załącznik graficznych nr 2 przedłożony przez skarżącego, należy przyznać, że część powierzchni została na nim oznaczona jako "przestrzeń pomocnicza – komunikacja" w odróżnieniu od "przestrzeni pomocniczej". Tym samym nie można uznać, że całość powierzchni oznaczonej przez inwestora jako przestrzeń pomocnicza jest automatycznie wyłączona z powierzchni użytkowej.

Ponadto nawet w odniesieniu do powierzchni oznaczonej jako "przestrzeń pomocnicza – komunikacja" należy podkreślić, że i tak nie odpowiada ona w większości definicji z pkt 5.1.9.1 Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997. Uwaga ta dotyczy holi, w których umieszczone mają być stanowiska obsługi pacjentów korzystających z gabinetów medycznych. Takie pomieszczenia nie służą do ruchu wewnątrz budynku (pkt 5.1.9.1 Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997), lecz do realizacji celów i przeznaczenia budynków opieki zdrowotnej (pkt 5.1.7.1 Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997). Z tego względu należy raczej przyjąć, że zwrot "powierzchnia pomocnicza", użyty w omawianym dokumencie, odnosi się w rzeczywistości do powierzchni użytkowej pomocniczej. Na marginesie należy wskazać, że ewentualnie wyłączeniu z powierzchni użytkowej podlegały tylko ciągi komunikacyjne w postaci klatek schodowych. Ich powierzchnia była jednak stosunkowo niewielka w porównaniu do ogółu powierzchni poszczególnych kondygnacji, wobec czego powyższe przeoczenie organów administracji publicznej nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania.

Powyższe uwagi nie wyłączają natomiast możliwości zakwalifikowania przez inwestora powierzchni pomocniczej jako powierzchni użytkowej o funkcji biurowej albo powierzchni użytkowej o funkcji usługowej. Zależnie zatem od decyzji podjętej w tej mierze przez inwestora powinien on zapewnić od 21 miejsc postojowych (3 x 166,93 m2 / 100 m2 + 4,5 x 69,57 m2 / 100 m2 + 3 x 435 m2 / 100 m2) do 27 miejsc postojowych (3 x 166,93 m2 / 100 m2 + 4,5 x 69,57 m2 / 100 m2 + 4,5 x 435 m2 / 100 m2). Tymczasem z projektu budowlanego wynika, że dla przedmiotowej inwestycji zaplanowanych jest tylko 8 miejsc postojowych. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozważany projekt budowlany nie jest zgodny z postanowieniami zawartymi w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r.

Trafnie zatem organy administracji publicznej zastosowały w rozpatrywanej sprawie art. 35 ust. 3 pr. bud. Zgodnie z tym przepisem, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pr. bud., właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta P. wezwał skarżącego w trybie art. 35 ust. 3 pr. bud. usunięcia stwierdzonych uchybień, dotyczących w szczególności bilansu miejsc postojowych (k. 21 akt adm. organu I instancji). Obowiązek ten miał być wykonany w terminie 14 dni od dnia otrzymania powyższego postanowienia. Następnie na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2015 r. (k. 23 akt adm. organu I instancji) postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. postępowanie administracyjne (k. 25 akt adm. organu I instancji). W piśmie z dnia 28 maja 2015 r. skarżący wniósł o podjęcie postępowania, załączając dokumenty, które miały czynić zadość obowiązkom sformułowanym w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. (k. 40 akt adm. organu I instancji). Niemniej, jak wskazano już powyżej, sygnalizowane uchybienia nie zostały usunięte, wobec czego organy administracji publicznej słusznie wydały rozstrzygnięcie negatywne dla inwestora.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.