Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 160/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

sygn. akt II SAB/Kr 160/13 Kraków, dnia 22 listopada 2013r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Wojewody w przedmiocie postępowania o nabycie z mocy prawa wieczystego użytkowania postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

sygn. akt II SAB/Kr 160/13 Kraków, dnia 22 listopada 2013r.

UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A. F. na bezczynność Wojewody w przedmiocie postępowania o nabycie z mocy prawa wieczystego użytkowania.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 29 października 2013r. skarżący został wezwany o wykazanie, że przed złożeniem skargi w niniejszej sprawie składał zażalenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie do organu wyższego stopnia, jak również dołączenie stosownych dokumentów, a także podanie jakie nowe okoliczności uzasadniają złożenie kolejnej skargi w przedmiocie, co do którego zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lipca 2013r., sygn. akt II SAB/Kr 67/13 – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone A. F. w dniu 6 listopada 2013r. W wyznaczonym terminie skarżący wezwania nie zrealizował.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) , skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Art. 37 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Skarżący pomimo wezwania nie wykazał, aby został wyczerpany tryb określony w art. 52 p.p.s.a. Nie złożenie zażalenia we właściwym, wskazanym w art. 37 § 1 k.p.a. trybie przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu sprawia, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Na marginesie można też zauważyć, że skarga podlega odrzuceniu również wówczas, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, co wynika z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Tymczasem wyrokiem z dnia 26 lipca 2013r., sygn. akt II SAB/Kr 67/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. F. na bezczynność Wojewody w przedmiocie postępowania o nabycie z mocy prawa wieczystego użytkowania. Okoliczności sprawy wskazują, że wyrok ten dotyczył bezczynności w tej samej sprawie i w tym samym okresie czasu, co skarga wniesiona w sprawie niniejszej.

Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.