Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1137/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 12, 13, 19, 206
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania B.S., od decyzji Starosty O. Nr [...] z [...] listopada 2016 r" znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. i D. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] i [...] obr. [...] w O. – utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji Starosty O.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia.

Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno- budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego obszar osiedla ,,Ł.P." w O.. Działki inwestycyjne zlokalizowane są na terenie zabudowy jednorodzinnej w obszarze oznaczonym symbolem 3 MN, jako funkcję uzupełniającą dopuszcza się lokalizację wolnostojących lub wbudowanych obiektów o funkcji usługowej. Plan nie określa odległości w jakiej od granic działek sąsiednich należy lokalizować nową zabudowę.

Zgodnie z zapisami § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422) - jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271 - 273 lub z przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej powinien być oddalony 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy lub 3 m. jeżeli jest zwrócony do granicy ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Jest to generalna zasada od której przepisy § 12 ww. rozporządzenia wprowadzają kilka wyjątków. Jednym z nich jest możliwość sytuowania budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1.5 m. na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej.

Inwestycja nie narusza przepisów § 13, § 60 i § 271- 273 rozporządzenia oraz przepisów odrębnych. Sytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (§ 12 ust. 4 rozporządzenia). Jak wynika z dokumentacji projekt inwestycji obejmuje działki o nr ew. [...] i [...] o szerokości mniejszej niż 16 m (wynosi ok. 14 m). Projektowany budynek nie posiada otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Przepis § 12 ust. 3 pkt 1 wskazuje, że zbliżenie do granic działki sąsiedniej nie może być mniejsze niż 1,5. Zaprojektowana odległość inwestycji o 1,5 m od granicy działki o nr ew. [...] jest zgodna z ww. przepisem.

Przy projektowaniu przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zachowane zostały wskaźniki wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, odnośnie wielkości powierzchni biologicznie czynnej - wymagany wskaźnik na działkach o powierzchni mniejszej niż 800 m2 wynosi minimum 40% - w projekcie wskazano 50%. Na działce o nr ew. [...] zaprojektowano 3 miejsca parkingowe oraz 1 miejsce parkingowe dla niepełnosprawnych w odległości 3 od granicy z działką o nr ew. [...]. Natomiast na działce o nr ew. [...] zaprojektowano 3 miejsca parkingowe w odległości 3 m od granicy działki o nr ew. [...]. Zgodnie z przepisem § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1) 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Projektowane miejsca postojowe spełniają ww. wymogi.

Przepisy § 271- 273 ww. rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określają odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej przy uwzględnieniu rodzaju budynku i klasy odporności ogniowej (§ 271), odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej (§ 272) i przewidują w jakich sytuacjach nie ustala się odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej (§ 273). Jak wynika z dokumentacji projektowej przedmiotowy budynek zaliczany jest do klasy wysokościowej N (budynek niski) o klasie odporności pożarowej D (dopuszcza się obniżenie wymaganej klasy odporności pożarowej budynku dla dwukondygnacyjnych budynków gdy poziom stropu nad pierwszą kondygnacją jest na wysokości nie większej niż 9 m). Ponadto z dokumentacji wynika, że poszczególne elementy budynku spełniają wymagania wskazane w § 216 warunków technicznych.

Wojewoda [...] podkreślił, że inwestycja zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko jak też nie wprowadzi ograniczeń w swobodnym korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Inwestycja nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewoda [...] wskazał, że dla oceny czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Właściciel działki sąsiadującej z działką inwestora ma, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności. Jak stanowi art. 4 tej ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Zdaniem Wojewody [...] w związku z udzielonym pozwoleniem na budowę nie dochodzi do naruszenia interesu osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie jest bezgraniczna i podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw. Ochrona ta w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obydwu. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora.

Zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art. 35 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła B. S. Podniosła, że wydanie pozwolenia po myśli projektu przedmiotowego w sprawie powinno być poprzedzone ekspertyzą techniczną budynku istniejącego na jej działce. Budowa budynku z częścią usługową w odległości 1,5 m od granicy z jej działka "stanowi zagadkę" podobnie jak zaprojektowany garaż podziemny pewnie pod wynajem. Skarżąca stwierdziła, że w związku z usytuowaniem inwestycji tylko 1,5m od granicy działki ściana jej budynku będzie narażona na zimno i zawilgocenie. Chciałaby w swoim domu czuć się bezpiecznie a inwestycja naraża ją na udrękę. Skarżąca nie sprecyzowała żądania skargi.

Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej zajął stanowisko w piśmie procesowym. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 30 ust. 6 pkt 2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, Nr 1409, tekst jednolity), poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania administracyjnego uzasadnionych interesów skarżącej i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę budynku, którego powstanie może spowodować naruszenie konstrukcji obiektu należącego do skarżącej;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (D. U. z 2015, poz. 1422 ze zm., tekst jednolity), poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy zastosowanie ww. przepisu naruszało uzasadnione interesy właściciela nieruchomości sąsiedniej tj. prawo własności skarżącej B.S., i organ powinien w takiej sytuacji odstąpić od stosowania wyjątku przewidzianego przez ten przepis;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. § 204 ust. 5 ww. rozporządzenia w zw. z § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię pojęcia "bezpośrednie sąsiedztwo" i w efekcie zaniechanie przeprowadzenia ekspertyzy technicznej mimo, że przeprowadzenie takiej ekspertyzy stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania oraz uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku, istniejącego obiektu było niezbędne;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. § 3 pkt 2 i 8 rozporządzenia w zw. z § 12 ust. 4 pkt 1, poprzez błędną wykładnie pojęcia "zabudowa jednorodzinna" i przyjęcie, że pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej należy również rozumieć pomieszczenia o charakterze usługowym, podczas gdy w skład zabudowy jednorodzinnej mogą wchodzić jedynie budynku gospodarcze w rozumieniu rozporządzenia.

5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 oraz 80 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 8 § k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie możliwości oddziaływania planowanej budowli na działkę należącą do skarżącej B. S., w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia czy powstanie budynku wpłynie na stan budynku posadowionego na działce nr ew. [...] i nieuwzględnienie tych okoliczności w uzasadnieniu decyzji;

6. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 8 § 1, art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ II instancji uznając, ze odwołanie nie jest zasadne i rezygnując z przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania obiektu posadowionego na działce należącej do skarżącej;

7. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a., poprzez ograniczenie się przez organ II instancji do dokonania oceny decyzji organu I instancji, podczas gdy organ II instancji powinien rozpatrzyć ponownie sprawę w całości;

8. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo iż zachodziły podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i wydania orzeczenia odmawiającego zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., oraz art. 135 p.p.s.a., pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych w wysokości trzykrotności stawki minimalnej.

Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji znalazł odrębne rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Zajęcie stanowiska na piśmie przez pełnomocnika skarżącej, ustanowionego z urzędu, świadczy o bardzo starannym dążeniu do zapewnienia jej profesjonalnej reprezentacji w niniejszym postępowaniu. Podniesione zarzuty nie zasługują jednak na uwzględnienie.

Sąd kontrolował decyzję o pozwoleniu na budowę. Stwierdza, że organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny dokumentów przedłożonych przez inwestorów. Na ich podstawie należało zatwierdzić projekt budowlany oraz wydać pozwolenie na budowę.

Inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego obejmowała działkę działce ew. nr [...] i [...] obr. [...] w O. Skarżąca B.S. ma budynek mieszkalny usytuowany, zdaje się nie w ostrej a nieopodal granicy działki o nr ew. [...], sąsiadującej z działką objętą inwestycją. Budynek projektowany usytuowany został w odległości 1,5 m od tej granicy.

Ma racje pełnomocnik skarżącej, że w myśl art. 5 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane należy, w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, uwzględnić obok interesów inwestora również interesów właścicieli działek sąsiednich. Organ jest zobowiązany zatem rozpatrzyć każdą sytuację indywidualnie. Inaczej należy rozpatrywać stan faktyczny, w którym projektowany budynek jest znacznie oddalony od granicy nieruchomości sąsiednich, a zupełnie inaczej gdy odległość ta spełnia jedynie minimalne wymogi wskazane w przepisie rozporządzenia, który faktycznie stanowi odstępstwo od ogólnej reguły. Przepis § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wskazuje bowiem wyjątek od ogólnej reguły, iż odległość ściany budynku pozbawionego okien powinna wynosić nie mniej niż 1,5 m od granicy.

Wbrew zarzutom skargi w sprawie niniejszej nie doszło jednak do wydania decyzji bez wyważenie interesów obu stron. Skarżąca poza obawami o los jej budynku w związku z inwestycją, możliwym najmem nowopowstałych lokali nie podniosła, żadnych okoliczności, które miałyby świadczyć o wadliwości projektu budowlanego przedłożonego do zatwierdzenia w niniejsze sprawie. Skarżąca dochodzi szczególnej ochrony własnego budynku, którego odległość od granicy działki zdaje się nie być usytuowaniem w ostrej granicy ani w odległości dopuszczalnej w świetle obowiązujących przepisów. Inwestycja zaś zaprojektowana została nie w ostrej granicy a z zachowaniem istotnej odległości 1,5 m, dopuszczonej przepisami prawa. Poza tezą o tym, że organ cyt. "powinien odmówić zastosowania § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wskazując, że interesy właściciela sąsiedniej działki wskutek wybudowania budynku zostaną naruszone w stopniu, który nie pozwala na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę" również pełnomocnik nie wskazał konkretnych interesów skarżącej, które projektowaną inwestycją zostaną naruszone.

Organ zasadnie przyjął, że uzasadnione interesy stron w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane należy uznać za chronione w sytuacji, gdy projektowana inwestycja jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Bezsprzecznie zaś położenie projektowanego budynku odpowiada unormowaniu przewidzianemu w § 12 ust 4 pkt 1 ppkt 1 ww. rozporządzenia. Ten zaś stanowi - w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej.

Zdaniem Sądu analiza w szczególności projektu zagospodarowani działki, ale i całego projektu budowlanego wskazuje, że zastosowaniu tego przepisu nie sprzeciwiają się § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i § 271-273, bądź przepisy odrębne.

I tak, położenie projektowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką skarżącej nie wpłynie na opisane w § 13 naturalne oświetlenie pomieszczeń w budynku skarżącej oraz czas nasłonecznienia określony w § 60. Usytuowana w relacji z inwestycją ściana budynku skarżącej nie ma otworów okiennych.

Przepis § 19 odnosi się do odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlane, analiza projektu nie pozwala na sformułowanie naruszeń. Na działce o nr ew. [...] zaprojektowano 3 miejsca parkingowe oraz 1 miejsce parkingowe dla niepełnosprawnych w odległości 3 od granicy z działką o nr ew. [...]. Natomiast na działce o nr ew. [...] zaprojektowano 3 miejsca parkingowe w odległości 3 m od granicy działki o nr ew. [...]. Zgodnie z przepisem § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1) 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Projektowane miejsca postojowe spełniają ww. wymogi. Organ nie miał zaś, jak postrzega to pełnomocnik skarżącej, obowiązku oceny w jakim celu projektowana jest taka liczba miejsca parkingowych.

W projekcie nie doszło też do naruszenia wymogów określonych w § 23 co do odległości pojemników i kontenerów od okien i drzwi do budynków oraz od sąsiedniej działki. Opisana w § 36 odległość urządzeń sanitarno-gospodarczych nie ma zastosowania w odniesieniu do projektowanej inwestycji. Podobnie wynikające z § 40 wymogi co do placu zabaw i miejsca rekreacyjne.

Przepisy § 271-273 odnoszą się do usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Wymogi tu określone zostały zachowane w świetle uzgodnienia projektu przez rzeczoznawcę przeciwpożarowego.

Przywołany przez pełnomocnika § 204 ust. 5 ww. rozporządzenia odnosi się do stanów granicznych nośności i przydatności do użytkowania budynków i stanowi, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Przepis ulokowany został w Dział V ww. rozporządzenia dotyczącym bezpieczeństwa konstrukcji.

Odstępując od rozważań czy w odniesieniu do zachowania odległości 1,5 m zachodzi przypadek bezpośredniego sąsiedztwa wskazać należy, że za bezpieczeństwo konstrukcji budynku odpowiada projektant. Legitymując się stosownymi uprawnieniami, daje gwarancje zachowania parametrów technicznych inwestycji i te pozostają poza kontrolą organu administracji architektoniczno budowlanej.

Powołany przez pełnomocnika w związku z § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia obowiązek sporządzenia ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku należy traktować nie tyle w kategoriach procesowych, ile ściśle technicznych jako obowiązek poddania analizie stanu techniczno-budowlanego istniejącego obiektu z punktu widzenia dopuszczalności prowadzenia projektowanych robót. Ustanowienie wymagania w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Potrzebę wykonania takiej ekspertyzy ocenia na potrzeby konkretnego projektu jego autor - projektant. Sporządzenie ekspertyzy technicznej nie stanowi bezwzględnego obowiązku w przypadku każdorazowego wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego.

Jak wskazano powyżej przepis § 206 ww. rozporządzenia został zamieszczony w dziale V, który odnosi się do bezpieczeństwa konstrukcji w fazie projektowania i wykonywania budynków, a wobec tego wykonanie ekspertyzy w tym zakresie może być konieczne także po wydaniu pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem budowy, jak i w toku budowy w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa budynków istniejących o ile takie zagrożenie wówczas się ujawni.

Pełnomocnik skarżącej przywołał zawartą w § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia definicję zabudowy jednorodzinnej, należy przez nią rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. W opisie projektu zagospodarowania działki inwestor wskazał, że "Zagospodarowanie działki zmieni się poprzez wybudowanie budynku mieszkalnego z usługami na parterze.(...).". Wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącej nie oznacza to jednak, że organy obu instancji przyjęły błędną wykładnie pojęcia "zabudowa jednorodzinna". W budynku jednorodzinnym dopuszczalna jest realizacja funkcji usługowej (tu również zgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Budynek projektowany, w świetle projektu budowlanego, nie narusza tych kryteriów.

W oparciu o przedstawioną powyżej analizę okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że nie są uzasadnione zarzuty naruszenia w toku postępowania administracyjnego zasad przewidzianych w art. 7, 8,77, 80 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji organów obu instancji, po myśli żądania sprecyzowanego przez pełnomocnika skarżącej.

Wniosek inwestorów o udzielenie pozwolenia na budowę, w wyniku odwołania skarżącej, został rozpoznany w toku dwuinstancyjnego postępowania. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikająca z art. 15 k.p.a., została wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącej zachowana. Organ odwoławczy ponownie merytorycznie rozpatrzył sprawę w jej całokształcie, odniósł się także do stanowiska odwołującej się.

Także wbrew stanowisku pełnomocnika, organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bowiem nie zachodziły podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).