Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 625/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151 ppsa
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 50, 51 pr. bud.
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant st.sekr.sąd. Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji PINB w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie budowy parkingu betonowego przeznaczonego na 10 miejsc postojowych na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości N., gm. L. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23).

2. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynęło zawiadomienie [...] WINB z dnia [...] marca 2016 r. przy którym przekazano pismo J. M. z dnia [...] lutego 2016 r., sprecyzowane pismem z dnia [...] marca 2016 r., stanowiące w części wniosek o przeprowadzenie postępowania w sprawie parkingu betonowego przeznaczonego na 10 miejsc postojowych na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości N. gm. L.. W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. wnioskodawca wskazał, że "wybudowany parking zabrukowany kostką betonową został bez żadnego wymaganego prawem pozwolenia wzniesiony w sprzeczności z warunkami zabudowy i wymaganiami dla ilości miejsc parkingowych określonymi w MPZP dla gminy L. w terenie oznaczonym symbolem 30 MN. Rażące naruszenie wymagań MPZP dotyczy również wielkości deklarowanych powierzchni, a ponadto kształt i powierzchnia parkingu jest niezgodna z zatwierdzonym "planem zabudowy nieruchomości [...]" towarzyszącym pozwoleniu na budowę budynku przedszkola Nr [...] udzielonym przez Starostę [...] w dniu [...].06.2007r. (...)".

Następnie organ powiatowy pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wezwał J. M. do uzupełnienia tego wniosku przez przekazanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2403/15 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2015 r. II OSK 2349/13.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. odmówiono wszczęcia na wniosek J. M. z dnia [...] lutego 2016 r. postępowania administracyjnego w sprawie parkingu betonowego przeznaczonego na 10 miejsc postojowych na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości N..

Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem [...]WINB z dnia [...] września 2016 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB w [...] zawiadomieniem z dnia [...] października 2016 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie budowy przedmiotowego parkingu.

Odwołanie od tej decyzji złożył J. M..

3. W uzasadnieniu decyzji [...] WINB stwierdził, że w jego ocenie zaskarżona decyzja PINB w [...] jest prawidłowa, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia, oraz, że nie podziela argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu decyzji PINB w [...], przemawiającej za koniecznością umorzenia przedmiotowego postępowania.

[...] WINB stwierdził, że organ powiatowy wydał kwestionowane rozstrzygnięcie na podstawie art. 105 § 1 kpa, zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. PINB w [...] w toku postępowania stwierdził, że postępowanie należy umorzyć z uwagi na art. 29 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym budowa miejsc postojowych do 10 stanowisk włącznie nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia właściwemu organowi. Oznacza to, że realizacja tego rodzaju przedsięwzięć nie podlega reglamentacji administracyjnej, a w związku z tym nie podlega kontroli organów nadzoru budowlanego.

Organ wskazał, że wniosek J. M. z dnia [...] lutego 2016 r. sprecyzowany pismem z dnia [...] marca 2016 r. dotyczy budowy miejsc postojowych przy budynku przedszkola na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości N.. Skarżący w pismach przedłożonych w toku postępowania wnosił o uznanie tego parkingu za samowolę budowlaną, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane, podnosząc okoliczności, które w ocenie [...] WINB były już przedmiotem postępowania w ramach odrębnych postępowań. Jak wynika z akt sprawy, w sprawie budynku przedszkola na działce o nr ewid. [...] w N., [...] WINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] i decyzję PINB w [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] oraz udzielił pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. GINB po przeprowadzeniu z wniosku J.M. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, decyzją z dnia [...] marca 2016 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB nr [...], a decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2016 r. Istotą postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób jaki został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to końcowy etap procesu administracyjnego, skierowany na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest uznanie przez organ, że proces budowlany został zakończony.

[...] WINB zwrócił uwagę, że GINB w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2016 r. wskazał, m. in., iż "Pomiędzy częścią opisową a rysunkową projektu budowlanego występuje rozbieżność, co do liczby miejsc postojowych. Natomiast stwierdzona liczba wydzielonych miejsc jest tożsama z częścią rysunkową projektu budowlanego, ale faktyczna łączna szerokość powierzchni przeznaczonej na miejsce postojowe jest mniejsza od wskazanej w części rysunkowej o 1,5 m. Zapewnienie liczby miejsc w przypadku przyjęcia założeń z części opisowej projektu budowlanego w świetle § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymagałoby co najmniej szerokości 20,0 m. W świetle powyższego faktycznie wydzielone miejsca postojowe nie odpowiadają części opisowej i rysunkowej." Ponadto w tym rozstrzygnięciu wskazano, że "Dokument GUNB z dnia [...].06.2014 r., znak: [...] Podsumowanie wyników kontroli z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego (liczący 30 stron), nie pozwala ustaleniom [...] WINB, w oparciu o które wydano decyzję Nr [...] z dnia [...].04.2009 r. zarzucić rażącego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Jakkolwiek stwierdzono uchybienia odnośnie zgodności wykonania obiektu z projektem zagospodarowania terenu (m. in. co do usytuowania budynku, powierzchni biologicznie czynnej, miejsc postojowych), to jednakże w kontekście wskazanych w ww. dokumencie nieprawidłowości projektu budowlanego oraz rozmiarów całego zamierzenia budowlanego – uchybienia te nie mogą stanowić wady, a tym bardziej wady kwalifikowanej w rozumieniu art. 156 § 1 Kpa, w stosunku do objętej postępowaniem decyzji [...] WINB nr [...] z dnia [...].04.2009 r.".

Powyższe ustalenia, zdaniem GINB, nie wypełniają przesłanek powodujących rażące naruszenie prawa, w związku z czym nie było możliwe stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zatem decyzja [...]WINB nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne.

Organ wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. II OSK 2370/11 stwierdził, że "Skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy bądź wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organy nadzoru budowlanego. W takiej sytuacji, kiedy prace budowlane zostały zrealizowane, a następnie skutecznie zawiadomiono o zakończeniu budowy, to nie ma prawnych możliwości prowadzenia postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Brak sprzeciwu organu, bądź decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 2012/11, z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 887/10, z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 708/10)".

Zdaniem organu, w tej sytuacji ponowne weryfikowanie projektu pod kątem zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi, jak również przepisami prawa miejscowego jest niedopuszczalne. Jak wskazano w ww. wyroku NSA, po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie jest możliwe prowadzenie postępowania naprawczego.

Z uwagi zatem na bezprzedmiotowość postępowania, zdaniem organu, zasadne jest utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. M.. Zarzucając decyzji:

1) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa oraz art. 80 kpa poprzez przyjęcie, iż organy I i II instancji, prawidłowo oraz wyczerpująco przeprowadziły postępowanie dowodowe, podczas gdy faktycznie nie dokonały oceny koherentności prowadzonego postępowania dowodowego i nie zebrały w sprawie dowodów ograniczając się wyłącznie do oceny uprzednio zebranego, niewyczerpującego materiału dowodowego oraz ograniczyły się w przedmiotowym postępowaniu wyłącznie do badania przesłanki bezprzedmiotowości postępowania;

b) art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie przez organ I i II instancji, iż decyzja [...]WINB z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu na terenie działki nr ew. [...] w m. N., gm. L., w zakresie budowy parkingu betonowego przeznaczonego na 10 miejsc postojowych nie została wydana w warunkach rażącego naruszenia prawa, podczas gdy w toku rzeczonego postępowania stwierdzono liczne uchybienia odnośnie zgodności wykonania obiektu z projektem zagospodarowania terenu, w szczególności w zakresie wydzielonych miejsc postojowych, które w rzeczywistości nie odpowiadały części rysunkowej oraz opisowej projektu budowlanego;

c) art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie przez [...]WINB decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w zakresie uzasadnienia prawnego, które nie pozwala na precyzyjne ustalenie podstawy materialnoprawnej toczącego się postępowania zakończonego następnie skarżoną decyzją, jak również nie pozwala na precyzyjne odtworzenie toku rozumowania co do zapadłej decyzji, w sytuacji gdy stosownie do obligatoryjnej treści uzasadnienia decyzji - to na organie spoczywał obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem właściwych przepisów prawa;

d) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 105 kpa poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu postępowania i uznaniu, iż jest ono bezprzedmiotowe - w konsekwencji powyższego zarówno organ I jak i II instancji w ogóle nie przeprowadziły rozważań nad materialnoprawnym aspektem sprawy, nie podejmując rozważań co do jej istoty, natomiast w swoich decyzjach zarówno organ I jak i II instancji ograniczyły się wyłącznie do badania kwestii formalnoprawnych związanych z umorzeniem postępowania;

e) niezastosowanie się przez organy I i II instancji do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r. wydanego w sprawie VII SA/Wa 2403/15 poprzedzonego wyrokiem NSA II OSK 2349/13 z dnia 5 maja 2015 r. poprzez niedokonanie rozpatrzenia wszelkich materiałów zebranych w sprawie oraz niedokonania ich wszechstronnej oceny niezbędnej do szczegółowego uzasadnienia podjętego orzeczenia, stosownie do wymogów art 107 § 3 kpa, wobec sprecyzowania przez skarżącego podstawy właściwego trybu postępowania; pomimo zmiany w/w podstawy, a tym samym zmiany przesłanek określonych w normie prawa materialnego organy I i II instancji ograniczyły się jedynie do oceny wybiórczo zebranych dowodów;

f) art. 80 kpa poprzez:

(i) pominięcie dowodu świadczącego, iż budowlę zrealizowano w pasie technologicznym linii przesyłowej najwyższego napięcia 2 x 220kV, bez właściwych uzgodnień dla prac prowadzonych z użyciem ciężkiego sprzętu w zbliżeniu do urządzeń pracujących pod najwyższym napięciem. Prace te powinny być zrealizowane nie tylko po spełnieniu wydanych warunków technicznych, ale osoba nadzorująca winna się legitymować specjalnymi uprawnieniami do nadzoru robót prowadzonych w zbliżeniu do urządzeń wysokonapięciowych. Żaden z organów nadzoru budowlanego tych wymagań nie zbadał i nie potwierdził prawidłowości przeprowadzonych robót pod względem ich bezpieczeństwa jak i ewentualnej następczej odpowiedzialności osób prowadzących te prace. Organ nadzoru dopuszczający do akceptacji budowy jak i niewłaściwego użytkowania (zabawa dzieci na parkingu przekształcanego w plac zabaw - pod linią wysokiego napięcia) bierze na siebie odpowiedzialność za ewentualne tragiczne skutki w przypadku awarii w tym miejscu linii najwyższego napięcia, lub zachorowania na białaczkę z powodu przebywania dzieci w polu elektromagnetycznym o niebezpiecznym, szkodliwym natężeniu;

(ii) pominięcie dowodu znanego organom w postaci decyzji nr [...] Wójta Gminy L., nakazującej inwestorom uzyskanie pozwolenia wodno-prawnego, w związku z naruszeniem art. 29 ustawy Prawo wodne, polegającym na niedopuszczalnym przekształceniu terenu przeznaczonego na źle wyprofilowany parking oraz likwidacji rowu melioracyjnego na terenie którego zbudowano część niezgodnego z prawem parkingu niewłaściwie odwodnionego, a w konsekwencji wielokrotnym zatapianiu nieruchomości sąsiednich w tym nieruchomości skarżącego;

(iii) pominięcie faktu, iż wybudowany na działce [...] parking został wzniesiony niezgodnie z zatwierdzonym projektem zabudowy nieruchomości towarzyszącego projektowi architektoniczno-budowlanemu, zatem jest niezgodny z udzielonym pozwoleniem na budowę [...] udzielonym z rażącym naruszeniem prawa przez Starostę [...]. Parking w żaden sposób nie spełnia warunków co do ilości miejsc postojowych wymaganych w obowiązującym art. 30 w Miejscowym Planie Zabudowy i Zagospodarowania Terenu;

(iv) pominięcie dowodu świadczącego o uporczywym przywoływaniu zarówno w decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. jak i w decyzji [...] z dnia [...] listopada 2016 r. rzekomej bezprzedmiotowości postępowania, podczas gdy postanowieniem [...]WINB nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, nakazując weryfikację zgodności budowy parkingu z wymaganiami MPZP dla Gminy L. w m. N.. [...]WINB nie wyegzekwował własnego postanowienia i sam procedował w innym trybie niż organ I instancji;

2) jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

g) art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez zupełne pominięcie zarówno przez organ I jak i II instancji rozważań nad podstawą materialnoprawną sprawy, w sytuacji gdy wybudowany obiekt w postaci parkingu betonowego przeznaczonego na 10 miejsc postojowych na terenie działki nr ew. [...] w m N., gm. L., [budowy] został wzniesiony w warunkach rażącego naruszenia prawa bowiem w toku postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie stwierdzono liczne uchybienia odnośnie zgodności wykonania obiektu z projektem zagospodarowania terenu, w szczególności w zakresie wydzielonych miejsc postojowych, które w rzeczywistości nie odpowiadały części rysunkowej oraz opisowej projektu budowlanego;

h) art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez pominięcie znaczenia wyroku NSA II OSK 2349/13 z dnia 5 maja 2015 r. uznającego zasadność skargi udowodnionej decyzją nr [...] Wójta Gminy L., poprzedzonej ekspertyzą hydrologiczną opracowaną przez uprawnionych hydrologa i geodety, a bezspornie wskazujących na dokonanie największych w okolicy przekształceń terenu na działce [...] obręb N., polegających na niedopuszczalnej zabudowie i utwardzeniu powierzchni kostką betonową ułożoną na nieprawidłowo zbudowanym parkingu, powodującą niedotrzymanie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, niedopuszczalnego podwyższenia terenu, wyprofilowaniu spadków terenu w kierunku nieruchomości sąsiednich, likwidacji rowu melioracyjnego wiodącego wzdłuż całej 50 m długości działki [...] - bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego;

i) art. 20 ustawy Prawo budowlane w odniesieniu do wymagań w zakresie właściwych uprawnień projektantów wymienionych w decyzji [...] Starosty o pozwoleniu na budowę przedszkola na działce [...] obręb N., poprzez zignorowanie dowodu w postaci wskazania, iż architekt L.M. nie posiadała wymaganych uprawnień do projektowania drogowego obejmującego budowę dużego parkingu na 29 miejsc postojowych, podczas gdy uczestniczyła w odbiorze tej budowli wspólnie z [...]WINB i nie zwróciła uwagi, iż zachodzi rażące odstępstwo od rysunku planu jak również od wymagań MPZP, a faktycznie wykonany wówczas parking szutrowy jest niezgodny z zatwierdzonym planem zabudowy w projekcie budowlanym objętym decyzją o pozwoleniu na budowę. Nie zgłosiła też do Protokołu odbioru obowiązkowego wykonywanego przez [...]WINB, iż parking szutrowy jest rzekomo niedokończonym elementem projektu budowlanego. Potwierdza to fakt, że wśród listy zadań nie ukończonych nie wymieniono parkingu w protokole odbioru obowiązkowego, co [...]WINB pomija, legitymizując tym samym nie zgłoszoną budowę parkingu wykonanego następnie z kostki betonowej, ale niezgodnie z prawem i bez branżowego projektu drogowego w sierpniu 2010 r. czyli ponad 1,5 roku od odbioru obowiązkowego. Fakt bezprawnej budowy był zgłaszany wówczas do PINB bez żadnej reakcji ze strony tego organu. Tymczasem NSA w wyroku II OSK 2349/13 uznał też za zasadne wskazanie dowodu, iż niedopuszczalne były nieautoryzowane przeróbki projektu, poprzez dopisanie w legendzie planu zabudowy - w opisie miejsca parkingu, nieuprawniona osoba wykonała samowolnie dopisek "kostka betonowa" opis taki wykonano innym charakterem i innym kolorem długopisu niż opis czarnym tuszem pozostałych elementów projektu planu. Co więcej w uznanej za zasadną skardze kasacyjnej NSA II OSK 2349/13 wykazano cały szereg uchybień merytorycznych, czego nie uwzględniły we wznowionym postępowaniu [...]WINB jak też PINB. Oba organy zaniedbały obowiązku weryfikacji podstaw prawnych pozwalających na wykonanie budowy parkingu bez projektu i właściwego odrębnego pozwolenia na budowę. Zatem przywołanie w skarżonej decyzji rzekomej "bezprzedmiotowości postępowania nieważnościowego" wskazuje na obciążenie tej decyzji fundamentalną wadą prawną, ponieważ brak właściwego projektu budowlanego, który powinien być sporządzony przez uprawnione do projektowania osoby oraz wykonanie niewłaściwego technicznie parkingu, z mocy obowiązujących przepisów musi być przedmiotem nadzoru organu do tego powołanego;

j) art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe ustalenie zakresu podmiotowego stron postępowania administracyjnego, co nastąpiło w sposób niezgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Z decyzji odmawiającej uznania budowy parkingu za samowolę budowlaną i nakazanie przywrócenia stanu zgodnego z warunkami MPZP, przyjęto wadliwie że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, ogranicza się do przedmiotowej nieruchomości, czemu przeczy treść wyroku wydanego w odniesieniu do tej nieruchomości w sprawie rozpatrywanej przez WSA w Warszawie dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1195/15 znanego organom zarówno [...]WINB jak i PINB w [...]. Negatywne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie wynikające ze zbyt małej ilości miejsc na samowolnie wykonanym parkingu, objawia się codziennym blokowaniem bramy wjazdowej przez samochody przyjeżdżające do przedszkola i parkujące na wąskiej drodze dojazdowej (5 m pas jezdni), co niewątpliwie ogranicza swobodę użytkowania nieruchomości skarżącego. W takich przypadkach niemal codzienna niemożliwość wjazdu lub wyjazdu z własnego domu, oznacza zniewolenie przez osoby nie przestrzegające prawa w ruchu drogowym, ale wynika ono jednoznacznie z niewystarczającej ilości miejsc parkingowych jakie był w obowiązku zapewnić inwestor i właściciel tego obiektu, tj. przedszkola przeznaczonego dla 140 dzieci -

- wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i o zasądzenie od [...] WINB kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

7. Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie budowy parkingu betonowego przeznaczonego na 10 miejsc postojowych na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości N., gm. L..

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa.

8. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało wnioskiem J. M. z dnia [...] lutego 2016 r. o przeprowadzenie postępowania w sprawie parkingu betonowego przeznaczonego na 10 miejsc postojowych na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości N., gm. L..

Słusznie [...] WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że skoro jego decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie m. in. przedmiotowego obiektu pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne, to nie jest możliwe ponowne weryfikowanie projektu pod kątem jego zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi czy przepisami prawa miejscowego.

Niniejszy skład orzekający w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. II OSK 2370/11 z którego wynika, że "Skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy bądź wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organy nadzoru budowlanego. W takiej sytuacji, kiedy prace budowlane zostały zrealizowane, a następnie skutecznie zawiadomiono o zakończeniu budowy, to nie ma prawnych możliwości prowadzenia postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Brak sprzeciwu organu, bądź decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 sierpnia 2012 r. II OSK 2012/11, z dnia 20 maja 2011 r. II OSK 887/10, z dnia 20 kwietnia 2011 r. II OSK 708/10)".

Jak słusznie wskazał organ, istotą postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób jaki został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to końcowy etap procesu administracyjnego, skierowany na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest uznanie przez organ, że proces budowlany został zakończony. Nie budzi więc wątpliwości, że istnienie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego, którego to pozwolenie dotyczy. Wszczęcie postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane możliwe jest dopiero po usunięciu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie.

Jeśli więc, w niniejszej sprawie - nie stwierdzono nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, to jak słusznie wskazał organ, w tej sytuacji ponowne weryfikowanie projektu pod kątem zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi, jak również przepisami prawa miejscowego jest niedopuszczalne. Jak wyżej wskazano, po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie jest możliwe prowadzenie postępowania naprawczego. A zatem, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, zasadnie [...] WINB utrzymał w mocy decyzji organu pierwszej instancji o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie budowy parkingu betonowego przeznaczonego na 10 miejsc postojowych, na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości N..

9. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2403/15, prawomocny od dnia 8 kwietnia 2016 r., na który skarżący powołał się w skardze, dotyczył zbiornika bezodpływowego na wody opadowe, a nie parkingu, którego dotyczy niniejsze postępowanie.

10. Podkreślenia również wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1666/08, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r., którą to decyzją GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., którą to decyzją Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. na [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. G.i M. O. pozwolenia na budowę budynku przedszkola na działce nr ewid. . w N., gm. L., oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Warszawie stwierdził, że "W części graficznej projektu zagospodarowania terenu przewidziano natomiast 10 miejsc parkingowych, a w części opisowej jest ich 7. Tym niemniej, w ocenie Sądu, nie jest to wystarczająca podstawa do uznania kwalifikowanego naruszenia prawa w tym zakresie, pomimo jego oczywistości, ponieważ organy nie dokonały analizy spełnienia drugiej i trzeciej z przesłanek rażącego naruszenia prawa tj charakteru naruszonego przepisu, a w szczególności skutków – w tym społecznych – jakie powoduje taka wadliwość decyzji."

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2009 r. II OSK 586/09 oddalił skargi kasacyjne od wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1666/08, a w uzasadnieniu stwierdził m.in., że "Także jeśli chodzi o podnoszony przez organy fakt, iż projekt budowlany zawiera większą ilość miejsc parkingowych (10) a w części opisowej przewidziano tylko 7 miejsc – to zasadnie Sąd pierwszej instancji nie podzielił oceny organów, że stanowi to rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, uznając, iż w tym przypadku naruszenie prawa choć występuje nie ma charakteru kwalifikowanego. (...) Wreszcie, co słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji nie wykazano by naruszenie prawa miało większą wagę, niż stabilność ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedszkola – służącego okolicznym mieszkańcom."

Z przytoczonych wyżej wyroków NSA i WSA w Warszawie wynika, że kwestia miejsc parkingowych – parkingu na działce nr ewid. [...] w N., gm. L., była również, już uprzednio przedmiotem kontroli sądów, i nie stwierdzono kwalifikowanego naruszenia prawa w tym zakresie.

11. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

12. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.