Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1686/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec –Kudiura, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant: referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi T. S. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenie z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J. A. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. V SA Wa/1286/07, utrzymał w mocy decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2007r., nr [...], w zakresie odmowy nadania obywatelowi K. S. T. S. statusu uchodźcy. W zakresie stwierdzenia, iż nie zachodzą okoliczności udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany decyzja z dnia [...] listopada 2007 r. została przez Sąd uchylona.

Orzekający w sprawie V SA Wa/1286/07 Sąd miał na względzie następujący stan sprawy: Postanowieniem z dnia [...] września 2006r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców przekazał Komendantowi [...] Oddziału Straży Granicznej wniosek z dnia [...] października 2006r. o nadanie statusu uchodźcy obywatelowi K. S. T. S.

W uzasadnieniu wskazanego wniosku S. T. S. podał, iż rodzice jego 4 listopada 2003r. opuścili miejsce zamieszkania i w celach handlowych udali się do N. Kilka dni później przed domem, w którym mieszkał znalazł torbę z dłońmi rodziców i groźbą, że będzie następną ofiarą. Powtarzające się groźby śmierci zawarte w anonimowych listach doprowadziły Wnioskodawcę do sprzedaży domu rodzinnego i wyjazdu z kraju. Z pomocą nieznajomego mężczyzny chciał docelowo dotrzeć do L., ale podczas przesiadki na lotnisku w W. został zatrzymany przez funkcjonariuszy straży granicznej za posługiwanie się fałszywym [...] paszportem.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006r., nr [...], wydaną na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 16 ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 2003r. nr 128, poz. 1176 z późn. zm.) Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców odmówił nadania Wnioskodawcy statusu uchodźcy z powodu oczywistej bezzasadności wniosku oraz stwierdził, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji Genewskiej uchodźcą jest osoba, która z uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce, z powodu obaw, korzystać z ochrony tego państwa.

Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że według Cudzoziemca powodem jego wyjazdu z K. była obawa przed mordercami rodziców grożących także jemu śmiercią. W ocenie Prezesa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Wnioskodawca nie podał żadnych innych przyczyn wyjazdu z K., ani powodów ubiegania się o status uchodźcy w RP. Nie przedstawił również tych faktów, które mogłyby rodzić obawy przed prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, jak też tych okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia powodowałby zagrożenie jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego.

Zdaniem Prezesa Urzędu nie zachodziły w sprawie również przesłanki do udzielenia S. T. S. zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r., nr [...], wydaną na skutek odwołania złożonego przez Cudzoziemca, Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu stwierdzono, że zebrany w sprawie materiał dowody wskazuje jednoznacznie, iż motywem złożenia przez Stronę wniosku o nadanie statusu uchodźcy były przyczyny natury osobistej i ekonomicznej, nie zaś rzeczywista obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, a tym samym brak jest jakichkolwiek przesłanek wskazanych w art. 1 Konwencji Genewskiej.

Rozpatrując sprawę w świetle art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej organ odwoławczy również nie znalazł podstaw do udzielenia S. T. S. zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. T. S. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 97 ust. 1 pkt. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę udzielenia zgody na pobyt tolerowany, co stoi w sprzeczności z przytaczanymi faktami;

- art. 32 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RP w związku z art. 37 ust. 1 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie możliwości obrony jego praw i uzyskania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia organu II instancji w sytuacji, gdy w chwili składania wniosku był pozbawiony wolności.

Cudzoziemiec zarzucił również naruszenie przepisów kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w tym m.in. :

- art. 6, 11, 107 § 1 i 3 i 77 kpa przez uniemożliwienie mu zapoznania się z uzasadnieniem faktycznym i prawnym decyzji, a tym samym pozbawienie go możliwości uzasadnienia swojego odwołania od decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, co mogło wpłynąć na skuteczność kontroli w/w decyzji przez Radę do Spraw Uchodźców.

Dodatkowo wskazał, że sentencja decyzji oraz pouczenie o środkach odwoławczych zostały przedstawione w języku angielskim, którym się co prawda posługuje, ale nie jest to jego język ojczysty.

W dalszej części uzasadnienia skargi ustosunkował się do naruszeń przez organ przepisów powołanych na początku skargi, twierdząc dodatkowo, iż nie ma powodów by przypuszczać, że prześladowcy przestaną go ścigać, a policja czy inny organ państwowy w K. będzie mógł zapewnić mu bezpieczeństwo.

Powołując ponadto decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2007r. o nr [...] wyjaśnił, iż sam organ w sprawie innego obywatela K. uznał, że sytuacja przestrzegania praw człowieka w K. pozostaje zła.

Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano ponadto, że przesłuchanie Strony za jej zgodą prowadzone było w języku angielskim, a protokół jako zgodny z treścią złożonych wyjaśnień S. T. S. podpisał.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 listopada 2007 r. stwierdził, że skarga S. T. S. jest zasadna w części dotyczącej odmowy udzielenia Skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 97 ust. 1 pkt. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Rada do Spraw Uchodźców w uzasadnieniu decyzji stwierdziła, że nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, iż w kraju pochodzenia mogłoby być zagrożone prawo Cudzoziemca do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. Zdaniem Sądu w zebranym materiale dowodowym brak było podstaw do takiego wnioskowania.

Według oceny Sądu wyrażonej w sprawie o sygn. V SA Wa/1286/07 Rada do Spraw Uchodźców:

- nie ustaliła sytuacji w K. - brak jest w zgromadzonym materiale dowodowym raportów lub innych opracowań Zespołu ds. Informacji o Kraju Pochodzenia UdSC Cudzoziemca, które przedstawiałyby obecną sytuację w K. m.in. czy odnotowano przypadki łamania praw człowieka lub konkretne przypadki prześladowań ludności zamieszkujących obszar skąd pochodzi S. T. S.,

- nie wyjaśniła twierdzeń Skarżącego co do prześladowań i gróźb, których był ofiarą w miejscu zamieszkania i na terenie kraju,

- nie uzyskała wyjaśnień od Skarżącego kto i dlaczego go śledził i w jaki sposób, mimo obaw o życie, udał się ponownie do swojego miejsca zamieszkania, żeby sprzedać rodzinny dom celem uzyskania środków na wyjazd z N..

W wytycznych skierowanych do organu Sąd wskazał, iż ponownie wyjaśniając sprawę w zakresie ewentualnej możliwości przyznania Skarżącemu pobytu tolerowanego należy przesłuchać go, a następnie ocenić wiarygodność jego wyjaśnień. Jednocześnie organ winien ocenić sytuację panującą w kraju ojczystym Cudzoziemca. Sąd wskazał przy tym na konieczność ustalenia, czy istotnie Skarżący do komunikacji w swojej sprawie wybiera język [...].

Sąd w sprawie o sygn. V SA Wa/1286/07 stwierdził, iż wyjaśnienie powyższych kwestii umożliwi rozstrzygnięcie, czy na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Skarżący wypełnia przesłanki aby otrzymać ochronę od państwa, w którym się znajduje oraz czy ewentualne wydalenie cudzoziemca z terytorium RP nie będzie powodowało zagrożenia jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego oraz narażać go na tortury czy nieludzkie, poniżające traktowanie.

Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. V SA Wa/1286/07, Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] marca 2008 r. uchyliła decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2006 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji w zakresie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Po wejściu w życie w dniu 29 maja 2008 r. ustawy dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, wobec treści jej art. 14, organ rozważył także czy w stosunku do Cudzoziemca zachodzą przesłanki do udzielenia mu ochrony uzupełniającej przewidzianej w art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

W toku prowadzonego postępowania organ, stosując się do wytycznych Sądu, ponownie przesłuchał Cudzoziemca we wskazywanym przez niego języku [...] na okoliczności śmierci rodziców, otrzymywanych gróźb, kontaktów z policją, przyczyn wyjazdu z kraju a także rozważył w oparciu o dane pochodzące z niezależnego źródła sytuację w K., pod kątem realnego zagrożenia dla Skarżącego w razie jego powrotu do kraju pochodzenia.

W konsekwencji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], odmówił S. T. S. udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do nowych okoliczności wskazanych w toku przesłuchania przez Cudzoziemca, z których wynikało, iż śmierć rodziców mogła być rezultatem rodzinnego konfliktu o majątek a groźby, którymi był straszony mogły być rzucane za pomocą magii. Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców okoliczności te nie są wiarygodne tak z uwagi na odniesienie się do magii jak i rozbieżność między konfliktem rodzinnym w kraju

śmiercią rodziców poza jego granicami. Równocześnie analiza informacji otrzymanej przez organ od Wydziału ds. Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC o sytuacji w K. pozwala na stwierdzenie, iż w sytuacji Cudzoziemca nie istnieje realne zagrożenie uzasadniające objęcie go ochroną uzupełniającą lub pobytem tolerowanym.

Skarżący nie wszedł w konflikt z policją, odmowę zajęcia się sprawą zamordowania rodziców policjanci uzasadniali ich śmiercią za granicą a groźby ze strony krewnych, gdyby były realne to z uwagi na ich nasilenie, byłyby zrealizowane.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skierowanym do Rady do Spraw Uchodźców, Cudzoziemiec przede wszystkim podkreślił nieuwzględnienie przez organ I instancji faktu, że policja nie podjęła żadnych działań dla wyjaśnienia śmierci jego rodziców. Organ pominął także rozmiar kierowanych pod adresem Skarżącego gróźb pojawiających się w każdym z miejsc, w których przebywał. Niewłaściwie zinterpretowana została także sytuacja w kraju pochodzenia, w którym na porządku dziennym są łapówki, bezczynność policji, samosądy, bezkarność służby bezpieczeństwa, łamanie podstawowych praw człowieka.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2008 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż dla objęcia Cudzoziemca ochroną uzupełniającą konieczne jest wykazanie jego wiarygodności i realności spełnienia deklarowanych przez niego obaw. Zdaniem Rady Skarżący nie uwiarygodnił podawanych faktów, posługiwał się fałszywym paszportem a jego celem było przedostanie się na zachód Europy. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej zagrożenie musi wynikać z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji konfliktu zbrojnego, co w sytuacji K. nie ma miejsca. Opierając się na zaktualizowanych informacjach co do sytuacji w kraju pochodzenia (Raport Freedom House z 16 lipca 2009 r.) organ stwierdził, iż restrykcje wobec obywateli wiążą się głównie z działalnością polityczną oponentów urzędującego prezydenta a do tej grupy Cudzoziemiec nie należy. Nie prowadził, jak sam wskazał, żadnej działalności politycznej, publicznej czy społecznej. Brak zatem także przesłanek do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lipca 2009 r. S. T. S. wnosił o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2008 r.

Skarżąc odmowę udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany Cudzoziemiec zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie art. 97 ust. 1 pkt. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę udzielenia zgody na pobyt tolerowany w sytuacji, kiedy wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia wolności i bezpieczeństwa osobistego. Zdaniem Strony organ naruszył także art. 77 § 1 kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i art. 77 § 4 kpa poprzez uniemożliwienie mu odniesienie się do faktów znanych organowi z urzędu.

Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania Cudzoziemiec podniósł, iż organ nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia działalności organów ścigania i sądownictwa w K., nie zakomunikował mu, które z faktów wskazanych w raportach uznał za wiarygodne.

Przyznając, iż wyjazd z kraju pochodzenia nie miał związku z jakąkolwiek działalnością polityczną Cudzoziemiec, na gruncie art. 97 ust. 1 pkt. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, zagrożenie swego życia upatrywał w fakcie, że władze jego państwa nie podjęły żadnych działań zmierzających do ochronienia go przed grożącymi jego życiu przestępcami, mimo że niebezpieczeństwo spełnienia tych gróźb było i jest realne.

Zarzuty skargi zostały rozbudowane w piśmie procesowym Skarżącego z dnia 29 lipca 2010 r. Dodatkowo wskazał on na naruszenie art. 6, 7, 11 i 107 § 3 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ zajął dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznający sprawę zważył co następuje:

Zgodnie z art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Po wyroku WSA z dnia 26 listopada 2007 r. związanie Sądu obecnie rozpoznającego sprawę oznacza, że jest on zobowiązany do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez Sąd poglądowi prawnemu oraz do dokonania kontroli legalności działań organu administracyjnego, podjętych w następstwie realizacji wskazań Sądu co do dalszego postępowania.

Rozpoznający sprawę obecnie Sąd stwierdził, iż wytyczne z wyroku z dnia 26 listopada 2007 r. zostały przez organy administracji zrealizowane.

Skarżący został przesłuchany w języku [...]. Okoliczności wyjazdu z kraju zostały przez Cudzoziemca rozbudowane o przypuszczenie, iż rodzice zostali zamordowani przez kuzynów z powodów majątkowych a on sam, jako spadkobierca, też był zagrożony śmiercią. Informowały go o tym groźby dosięgające go w każdym miejscu kraju, w którym uciekając przed niebezpieczeństwem przebywał. Tak duży zasięg pogróżek Skarżący przypisywał działaniu magii.

Oceniając wiarygodność wyjaśnień Cudzoziemca organ odniósł się do całokształtu materiału dowodowego zebranego zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 kpa. Organ miał na uwadze, i dał temu wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi z art. 107 § 3 kpa, zarówno nieprecyzyjność wyjaśnień, wskazanie ewentualnej przyczyny mordu dopiero na etapie ponownego rozpoznawania sprawy, z braku logicznego uzasadnienia okoliczności wyjazdu odwoływanie się do magii a także fakt, iż Skarżący posługiwał się sfałszowanym paszportem a wniosek o nadanie statusu uchodźcy złożył dopiero w czasie przebywania w areszcie.

Równocześnie organ uaktualnił informacje i ocenił sytuację panującą w kraju ojczystym Cudzoziemca. Strona miała wiedzę o źródłach, z których organ korzystał dla ustalenia sytuacji bieżącej w K. Zarzut, iż Skarżący nie został poinformowany, które z faktów wskazanych w raportach organ uznał za wiarygodne a przez to naruszony został art. 77 § 4 kpa jest całkowicie niezasadny. Fakty znane organowi z urzędu to bowiem fakty, które pozostają w związku z dokonywanymi przez organ czynnościami w innych sprawach administracyjnych (M.Jaśkowska, A.Wróbel; Komentarz LEX 2010, komentarz bieżący do art. 77 kpa).

W ocenie Sądu zarówno ocena wiarygodności Cudzoziemca jak i ocena realności wskazywanych przez niego zagrożeń została przeprowadzona przez organ zgodnie z dyspozycją art. 80 kpa. Stanowisku organu, mieszczącemu się w granicach swobodnej oceny dowodów, nie można przypisać dowolności a zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy – jak wymaga art. 11 kpa – została w sposób wyczerpujący przedstawiona w uzasadnieniu decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 kpa Sąd stwierdza, iż organy obu instancji - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy z uwzględnieniem wskazań Sądu - podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Podkreślenia przy tym wymaga, iż interes obywatela winien być "słuszny" w rozumieniu obiektywnym, nie może być więc wyprowadzany z własnego tylko jego przekonania opartego na poczuciu krzywdy i nierówności. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1744/96, organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela; każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku.

W rozpoznawanej sprawie Cudzoziemiec nie uwiarygodnił okoliczności, które jak twierdzi miały zmusić go do opuszczenia kraju. Jednakże w ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć za rzeczywiste: konflikt majątkowy w rodzinie Skarżącego prowadzący do morderstwa na tym tle, groźby kierowane do Strony i brak zaangażowania policji w wykrycie sprawcy, to mając na uwadze wynikającą z raportów skalę i przyczyny łamania praw człowieka w K. nie możnaby uznać, iż w sprawie S. T. S. spełnione są przesłanki z przepisu art. 97 ust. 1 pkt. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący, jak się sam przedstawiał, to zwykły, niezaangażowany politycznie obywatel, uwikłany w konflikty rodzinne a strach powodujący, iż irracjonalnie upatrywał zagrożenie także w magii powodował, iż przemieszczał się po terytorium całego kraju nie koncentrując się na współpracy z policją dla wykrycia sprawców rzekomego zabójstwa. Nie ma zatem powodów do przyjęcia, iż po powrocie do K. zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, że mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wyłącznie rzeczywiste ryzyko wystąpienia powyższych zagrożeń mogłoby uzasadniać objęcie Cudzoziemca ochroną z art. 97 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż organ w rozpoznawanej sprawie działał na podstawie prawa i z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.