Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 731/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: oddalono skargę w części, odrzucono skargę w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie: NSA Wiesław Kisiel WSA Tadeusz Wołek sprawozdawca Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2006 r. sprawy ze skargi B. P. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia 21 czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kategorii zdolności do służby wojskowej I. oddala skargę w zakresie ustalenia kategorii zdolności do służby wojskowej, II. odrzuca skargę w zakresie związku schorzeń ze służbą wojskową.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej – P. Nr [...] z dnia [...].02.2004 r., szeregowy B. P. s. M., ur. [...].1982 r. został uznany za czasowo niezdolnego do służby wojskowej na okres 12 miesięcy - z określeniem stopnia zdolności do służby wojskowej kategoria "B-12". Komisja dokonała rozpoznania u B. P. :

1. Obserwację stanu psychicznego w kierunku zaburzeń psychotycznych §75,

2. Obserwację w kierunku encefalopatii pourazowej 64§.

3. Otyłość nieupośledzająca sprawności ustroju-§ 1 pkt 7.

4. Blizna pourazowa okolicy łokcia lewego-§ 3 pkt 1.

4. Trądzik zaskórnikowo-ropowiczy tułowia i grzbietu - § 2 pkt 1.

Jednocześnie Komisja stwierdziła, że rozpoznane u B. P. schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

Od powyższego orzeczenia B. P. odwołał się do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. stwierdzając, że nie zgadza się z ustaleniami organu I instancji, ponieważ jego stan zdrowia nie pozwala na samodzielne funkcjonowanie a upośledzenie umysłowe będzie na całe życie. Nie zgadza się również z orzeczeniem tym zakresie, że rozpoznane schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową, ponieważ choroba powstała na skutek psychicznego i fizycznego znęcania się nad nim przez przełożonych. Dlatego wniósł o zmianę kategorii z "B 12" na trwale niezdolny do służby wojskowej oraz o stwierdzenie, że jest to choroba powstała w związku ze służbą wojskową. Do odwołania dołączył jako nowe dowody w sprawie zaświadczenie lekarskie z dnia [...].05.2004 r. z Wojewódzkiej Przychodni Zdrowia Psychicznego w J. (rozpoznanie-zaburzenia adaptacyjne) oraz kartę informacyjną leczenia szpitalnego L. ks. gł. [...] z dnia [...].04.2004 r. z Oddziału Psychiatrycznego Szpitala w J. (rozpoznanie-zaburzenia adaptacyjne).

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska – K. orzeczeniem z dnia 21.06.2004 r., Nr [...] po rozpoznaniu odwołania, działając na podstawie art. 127 § 1 i 138 kpa w związku z § 30 ust. 4 oraz § 31 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.06.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i wydała nowe z określeniem wobec B. P. kategorii "D" - niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju według załącznika nr 1 grupa I cyt. rozporządzenia MON.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska dokonała rozpoznania u B. P. :

1. Reakcje sytuacyjne o obrazie przygnębienno-lękowym u osoby z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim - § 72 pkt 2, § 68 pkt 2.

2. Otyłość nieupośledzająca sprawności ustroju - § 1 pkt 7.

3. Blizna pourazowa okolicy łokcia lewego-§ 3 pkt 1.

4. Trądzik zaskórnikowo-ropowiczy tułowia i grzbietu - § 2 pkt 1.

Jednocześnie RWKL stwierdziła, że wymienione rozpoznania pozostają bez związku ze służbą wojskową.

W uzasadnieniu swojego orzeczenia RWKL wskazała, że w związku z powstałymi wątpliwościami, co do aktualnego stanu zdrowia w zakresie stopnia zdolności do służby wojskowej, organ odwoławczy skierował B. P. do [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego w K., do konsultacji Ordynatora Klinicznego Oddziału Psychiatrycznego oraz do badania psychologicznego.

W trakcie procesu orzeczniczego przeprowadzonego w I instancji B. Piskało przedłożył zaświadczenie lekarskie z dnia [...].01.2004 r. z Oddziału Psychosomatyczno-Detoksykacyjnego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w R. (rozpoznanie- reakcje dysocjacyjne u osoby upośledzonej umysłowo w stopniu lekkim), kartę informacyjną leczenia szpitalnego nr ks. gł. [...] z dnia [...].02.2004 r. z Oddziału Psychosomatyczno-Detoksykacyjnego (rozpoznanie - reakcja dysocjacyjna u osoby upośledzonej umysłowo w stopniu lekkim) oraz opinię psychologiczną z dnia [...].12.2003 r. Dlatego organ I instancji skierował B. P. do [...] Szpitala Wojskowego w P. do konsultacji Ordynatora Oddziału Neurologicznego i konsultacji psychiatrycznej, do badania elektroencefalograficznego oraz przeprowadził badanie własne.

Oceniając dowody leczenia przedkładane przez B. P. oraz wyniki badań przeprowadzonych przez konsultantów TWKL i RWKL, w określeniu stopnia zdolności do służby wojskowej przyjęto za dowód badania wykonane w 5 Wojskowym Szpitalu Klinicznym w K., albowiem zdaniem organu odwoławczego oddają one aktualny stan zdrowia w świetle rozporządzenia MON z dnia 10.06.1992 r. Po analizie całości dokumentacji, RWKL w K. stwierdziła, że schorzenie nr 1 występujące u B. P. powoduje niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju - kategoria "D". Schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową, gdyż powstały przed wcieleniem do niej. Dysfunkcja intelektu powstaje na etapie wczesnego rozwoju, gdyby została wykryta przez Powiatową Komisję Lekarską w R. stanowiłaby przeciwwskazanie do przyznania kategorii "A". Warunki służby wojskowej nie miały wpływu na jej powstanie i przebieg, a jedynie wystąpiło ujawnienie się ułomności w jej trakcie.

W związku z powyższym Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości z określeniem kategorii "D" podkreślając, że ustalenie kategorii zdolności do służby wojskowej wynika z wymogów rozporządzenia MON i określa wyłącznie stopień zdolności do tej służby, a wydane orzeczenie nie stanowi świadectwa zdrowia.

B. P. złożył skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o zmianę orzeczenia przez ustalenie rozpoznania, że występują u niego zaburzenia depresyjne, nerwica znacznie upośledzająca zdolności adaptacyjne niewykazująca wyleczenia, które pozostają w związku ze służbą wojskową oraz przyznanie kategorii E i alternatywnie w przypadku nie uwzględnienia wniosku, co do zmiany orzeczenia wniósł o wznowienie postępowania celem dokonania prawidłowych ustaleń. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. na skutek odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w P. przyznała kat. D - niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju z znaczeniem, że wymienione rozpoznanie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Orzeczenie RWKL w K. w ocenie skarżącego jest rażąco niesprawiedliwe, krzywdzące a w szczególności nie ma nic wspólnego z prawidłową, logiczną oceną dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie. Skarżący zarzucił, że wszystkie dotychczasowe opinie w tej sprawie są niepełne i nieaktualne, więc nie mogły stanowić podstawy do wydania przedmiotowego orzeczenia. Ponadto skarżący dysponuje opinią psychiatryczno-psychologiczną wydaną na wniosek Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w R. do sprawy Sygn. akt [...] z której wynika, że wykazuje objawy zaburzeń depresyjnych, a nadto, że zaburzenie rozpoczęło się w czasie trwania służby wojskowej. Z kolei objawy choroby miały swój związek ze stresem doznanym w trakcie trwania służby wojskowej. Biegli w tej opinii podkreślili, że choroba skarżącego została spowodowana niewłaściwym traktowaniem przez przełożonych. Opinia ta wydana została przez dwóch biegłych psychiatrów i psychologa. Wiarygodność opinii zdaniem skarżącego nie powinna budzić wątpliwości i powinna służyć za dowód niepodważalny jako opinia zespołowa. Przemawia za tym zdaniem skarżącego także kolejna opinia sądowo-psychologiczna z dnia [...].06.2004 r., a więc po wydaniu zaskarżonego orzeczenia wykonana na zlecenie Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w R. Z treści tej opinii wynika, że skarżący nie jest osobą upośledzoną umysłowo. Jest to okoliczność całkowicie sprzeczna z ustaleniami Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. Od jesieni 2003 r. skarżący pozostaje w intensywnym leczeniu psychiatrycznym (trzy pobyty w szpitalu psychiatrycznym) i w poradni Zdrowia Psychicznego bez wyraźnej poprawy. Choroba znacznie upośledza sprawność funkcjonowania społecznego, ponieważ pomimo wolnego miejsca pracy u byłego pracodawcy skarżący nie jest w stanie świadczyć pracy, którą wykonywał przed powołaniem do wojska. Podsumowując skarżący stwierdził, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K., opinie wydane odnośnie zdrowia skarżącego potraktowała w sposób wybiórczy i krzywdzący. Skarżący z taką ocena dowodów dokonaną przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w K., a w konsekwencji z orzeczeniem nie zgadza się przede wszystkim dlatego, że rodzi to dla skarżącego bardzo niekorzystne skutki prawne. Skarżący wskazał dodatkowo, że obecnie toczy się sprawa karna w sądzie wojskowym a następnie będzie się toczyć sprawa cywilna. Wynik przedmiotowego orzeczenia będzie miał wpływ na inne sprawy. Niniejsza sprawa jak i sprawy wskazane w skardze są dla skarżącego przykrą koniecznością, którą musi zrealizować, aby móc żyć dalej z poważną chorobą nabytą w wojsku. Jak wynika z opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...].04.2004 r. rokowania choroby są niepewne i istnieje prawdopodobieństwo nawracania choroby - przejścia w stan przewlekły. Reasumując rozważania skarżący wniósł o przychylenie się do skargi i wydanie orzeczenia zgodnego z wnioskami skargi, a w szczególności odpowiadającego zasadom słuszności i sprawiedliwości.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej i odrzucenie skargi w części dotyczącej uznania braku związku schorzenia ze służbą wojskową. Podniesiono w szczególności, że z treści skargi jednoznacznie wynika, że B. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. w części dotyczącej ustalenia braku związku jego schorzenia ze służbą wojskową. W świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji, brak jest podstaw do spełnienia żądania skarżącego, czemu organ odwoławczy dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Komisja podniosła, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego w zakresie ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową, skarga do Sądu Administracyjnego nie przysługuje. W związku z powyższym skarga w tej części, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58, § 1, ust. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W części skargi dotyczącej ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że w stosunku do skarżącego, proces orzeczniczy przeprowadzono ściśle według rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.06.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, z należytym umocowaniem dowodowym, a wydane orzeczenie jest zgodne z prawem. Merytoryczne podstawy dokonanej w zaskarżonym orzeczeniu kwalifikacji orzeczniczej znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i Komisja w pełni je podtrzymuje. Nie budzi wątpliwości fakt w ocenie RWKL, że skarżący nie jest zdolny do odbywania czynnej służby wojskowej w czasie pokoju. Ułomność powodująca niezdolność do służby wojskowej (upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim) zostało wykazane obiektywnym badaniem i zgodnie z wiedzą medyczną, nie może podlegać znaczącej korekcji. Ułomność powyższa występowała już przed wcieleniem do służby wojskowej i gdyby była znana Komisji Poborowej, skarżący nie zostałby do niej wcielony. Sytuacyjne zaburzenia nerwicowe o obrazie przygnębienno-lękowym nie były wywołane warunkami służby wojskowej, lecz stanowiły reakcje na czyny niedozwolone osób trzecich i podlegają postępowaniu karnemu i cywilno-prawnemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 6.11.2000r sygn. akt OSA 1/00) oraz Sądu Najwyższego (uchwała z dnia 19.01.1998r sygn. akt OPS 8/97 - ONSA z 1998r z.2 poz.39) od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, o których mowa w art. 29 ustawy z dnia 21.11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, (Dz. U. Nr 4, poz.16 z 1992 r. z późn. zm.), w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, obecnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie przysługuje. Orzeczenie komisji lekarskiej w przedmiocie związku chorób ze służbą wojskową jest wypowiedzią zespołu lekarzy (zagadnieniem wstępnym) niezbędną do wydania decyzji uprawniającej do świadczeń i nie jest aktem administracyjnym w rozumieniu art. 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie jest decyzją ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Od decyzji ustalającej prawo do świadczenia i jego wysokości, a także w przypadku nie wydania przez organ decyzji w tej sprawie odwołanie przysługuje do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Właściwym w tych sprawach jest sąd pracy i ubezpieczeń społecznych a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z powyższych przyczyn w części dotyczącej związku schorzenia ze służbą skargę należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Odnośnie skargi w części dotyczącej zdolności do służby wojskowej podnieść należy, iż Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dokonując w powyższym zakresie kontroli przeprowadzonego postępowania administracyjnego Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego jak też przepisów postępowania, wobec czego w tej części skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W szczególności należy stwierdzić, że proces orzeczniczy przeprowadzono zgodnie z treścią przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.06.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm.), po uprzednim zebraniu materiału dowodowego, a zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Merytoryczne podstawy dokonanej w zaskarżonym orzeczeniu kwalifikacji orzeczniczej znalazły szczegółowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu.

Należy stwierdzić, że jak wynika z przepisów art. 23 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21.11.1967 r. - o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, treścią orzeczenia komisji lekarskiej jest określenie zdolności do czynnej służby wojskowej i ustalenie kategorii zdolności. Zgodnie zaś z przepisami rozporządzenia wykonawczego Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.VI.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach /Dz. U. 1992 r., Nr 57, poz.278 z p. zm./ czynności komisji lekarskiej obejmują badania lekarskie i określenie stanu zdrowia a następnie ustalenie zdolności do czynnej służby wojskowej przez zakwalifikowanie do odpowiedniej kategorii zdrowia na podstawie przesłanek szczegółowo określonych w rozporządzeniu i załączniku do niego. Orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do określonej kategorii komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej- według wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 2 pkt 1). Orzeczenie wydaje się również na podstawie dokumentacji lekarskiej i innych dokumentów mających znaczenie w sprawie (§ 18 pkt 1).

W myśl § 19 ust. 1 cytowanego rozporządzenia orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać, oprócz rozpoznania lekarskiego i ustalenia kategorii zdolności do służby wojskowej również szczegółowe uzasadnienie. Wojskowe komisje lekarskie są organami administracji publicznej w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wykonują zadania z zakresu administrowania rezerwami osobowymi do celów powszechnego obowiązku obrony (art. 5 § 2 pkt 3 kpa w zw. z art.1 pkt 2 kpa). Orzeczenie komisji określające zdolność do służby wojskowej jest niewątpliwie aktem skierowanym do adresata na zewnątrz układu organów administracji, wywołującym określone skutki prawne dla konkretnie oznaczonego podmiotu prawnego, skoro z ustaleniem stanu zdrowia i określeniem zdolności do służby wojskowej łączy się bezpośrednio obowiązek obrony i wynikający z niego obowiązek odbycia służby wojskowej. Wynika to wyraźnie z przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, który łączy powstanie tego obowiązku między innymi z przesłanką zdrowia (wyrok NSA z dnia 28.X.1992r sygn. Sa/Wr ONSA 1994/1/23).

Powyższe wskazuje, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są decyzjami administracyjnymi, co sprawia, że do postępowania przed komisjami lekarskimi stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.VI.1992 r. normujące między innymi tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich nie stanowią wyłącznej regulacji postępowania. Dlatego też, uzasadnienie orzeczeń wojskowych komisji lekarskich winno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 kpa. W myśl tego przepisu uzasadnienie decyzji zawierać musi wskazanie dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przepis § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nakazuje, by orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej miało "szczegółowe uzasadnienie". Konieczność sporządzenia szczegółowego uzasadnienia wynika również ze specyfiki rozstrzygnięć w tych sprawach skoro orzeczenie to jest skierowane do strony, niemającej z reguły wiedzy medycznej, a jego legalność ocenia Sąd, który również wiadomości specjalnych w dziedzinie medycyny nie posiada. Kontrola Sądu nie może, zatem dotyczyć poprawności samej konkluzji komisji, co do rozpoznania lekarskiego, ale z natury rzeczy sprowadza się do zbadania poprawności postępowania organu i oceny jego rozumowania poprzedzającego ustalenie rozpoznania.

Należy także wskazać na treść przepisu art. 75 kpa, który określa otwarty system środków dowodowych, nie przyznając żadnemu z wymienionych dowodów pierwszeństwa czy wyższej rangi. Z normy tej wynika, że jeżeli organy wojskowe przyjmą za podstawę rozstrzygnięcia badania własne, obowiązane są do podania przyczyn nieuwzględnienia pozostałych dowodów.

Wobec powyższego kognicja sądu administracyjnego obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia, a w szczególności czy badania były wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności do służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określania, zdolności do czynnej służby wojskowej. Obowiązkiem Sądu Administracyjnego jest również dokonanie oceny zgodności uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia z wymogami art. 107 kpa.

Przenosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że B. P. w trakcie procesu orzeczniczego przeprowadzonego w I instancji przedłożył zaświadczenie lekarskie z dnia [...].01.2004 r. z Oddziału Psychosomatyczno-Detoksykacyjnego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w R. z rozpoznaniem- reakcje dysocjacyjne u osoby upośledzonej umysłowo w stopniu lekkim. Ponadto przedłożył kartę informacyjną leczenia szpitalnego nr ks. gł. [...] z dnia [...].02.2004 r. z Oddziału Psychosomatyczno-Detoksykacyjnego tego samego Szpitala z rozpoznaniem - reakcja dysocjacyjna u osoby upośledzonej umysłowo w stopniu lekkim oraz opinię psychologiczną z dnia [...].12.2003 r. Dlatego organ I instancji skierował B. P. do [...] Szpitala Wojskowego w P. do konsultacji Ordynatora Oddziału Neurologicznego i konsultacji psychiatrycznej, do badania elektroencefalograficznego oraz przeprowadził badanie własne. W uzasadnieniu swojego orzeczenia RWKL wskazała, że w związku z powstałymi wątpliwościami, co do aktualnego stanu zdrowia w aspekcie stopnia zdolności do służby wojskowej, organ odwoławczy skierował B. P. do [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego w K., do konsultacji Ordynatora Klinicznego Oddziału Psychiatrycznego oraz do badania psychologicznego. Tym samym Komisja skorzystała z uprawnienia wynikającego z § 32 ust. 2 rozporządzenia MON do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Oceniając dowody leczenia przedkładane przez B. P. oraz wyniki badań przeprowadzonych prze konsultantów TWKL i RWKL, w określeniu stopnia zdolności do służby wojskowej przyjęto za dowód badania wykonane w [...] Wojskowym Szpitalu Klinicznym w K., albowiem oddają one aktualny stan zdrowia w świetle rozporządzenia MON z dnia 10.06.1992 r. Po analizie całości dokumentacji, RWKL w K. stwierdziła, że schorzenie nr 1 występujące u B. P. powoduje niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju - kategoria "D" a rozpoznane schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową, gdyż powstały przed wcieleniem do niej. Dysfunkcja intelektu zdaniem Komisji powstaje na etapie wczesnego rozwoju i gdyby została wykryta przez Powiatową Komisję Lekarską w R. stanowiłaby przeciwwskazanie do przyznania kategorii "A". Warunki służby wojskowej nie miały wpływu na jej powstanie i przebieg, a jedynie wystąpiło ujawnienie się ułomności w jej trakcie. W związku z powyższym Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. zasadnie uchyliła orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w całości, określając kategorię "D" podkreślając, że ustalenie kategorii zdolności do służby wojskowej wynika z wymogów rozporządzenia MON z dnia 10.06.1992 r. i określa wyłącznie stopień zdolności do tej służby, a wydane orzeczenie nie stanowi świadectwa zdrowia.

Dlatego też nie można było uznać zasadności podniesionych w skardze zarzutów, że wszystkie dotychczasowe opinie w sprawie są niepełne i nieaktualne, więc nie mogły stanowić podstawy do wydania przedmiotowego orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku.