Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 475/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2024 r., nr 399/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki części kostki betonowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

D. R. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ odwoławczy) z dnia 8 kwietnia 2024 r. (Nr 399/2024), którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgorzelcu (dalej: PINB, organ I instancji) z dnia 8 lutego 2024 r. (Nr 21/2024) nakazującą skarżącej, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, rozbiórkę części kostki betonowej - miejsc parkingowych wzdłuż granicy działek nr [...]-[...] Am-[...] (do odległości 5 metrów od drogi), obręb ewidencyjny [...] J., tak by krawędź terenu utwardzonego znajdowała się w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy działki sąsiedniej.

Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 19 listopada 2020 r. do PINB wpłynęło pismo w sprawie budowy miejsc postojowych (utwardzenie za pomocą kostki) na działce nr [...] w miejscowości J., stanowiącej własność skarżącej. Skarżąca, w odpowiedzi na pismo organu I instancji z dnia 1 grudnia 2020 r. informujące o przepisach dotyczących budowy miejsc postojowych, wskazała, że dokonała zmiany nawierzchni szutrowej na kostkę brukową. W dniu 7 września 2021 r. PINB przeprowadził oględziny, podczas których stwierdzono, że przy granicy działki został utwardzony teren za pomocą kostki betonowej, ograniczony obrzeżami. Teren przed domem również został utwardzony kostką betonową. Teren utwardzony podzielony jest bramą wjazdową. Pismem z dnia 9 września 2021 r. PINB poinformował o regulacjach planu miejscowego wymagających, aby udział powierzchni biologicznie czynnej wynosił nie mniej niż 65%. Pismem z dnia 28 września 2021 r. skarżąca wyjaśniła, że teren utwardzono ze względu na ciężki sprzęt wjeżdżający na działkę w celu podcinania drzew. Podczas kolejnych oględzin w dniu 8 lutego 2022 r. skarżąca zobowiązała się do usunięcia kostki betonowej, jednak pismem z dnia 24 lutego 2022 r. poinformowała, że nie usunie kostki. Pismem z dnia 1 marca 2022 r. organ I instancji poinformował strony, że zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie budowy miejsc postojowych (utwardzenie za pomocą kostki) na działce nr [...] w miejscowości J., natomiast postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. nałożył na skarżącą obowiązek dostarczenia inwentaryzacji geodezyjnej określającej udział powierzchni biologicznie czynnej oraz usytuowanie powierzchni zabudowanych i utwardzonych.

Od powyższego postanowienia odwołała się skarżąca, a organ odwoławczy uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB uznał, że podtrzymuje stanowisko dotyczące utwardzenia terenu. Organ I instancji, opierając się na art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo budowlane wyjaśnił, że nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działach budowlanych, jednak część działki skarżącej wydzielona jest jako pastwisko. Oznacza to, że wykonywanie tego rodzaju robót na działce niebędącej budowlaną wymaga pozwolenia na budowę. Organ I instancji ustalił także, że obecny kształt utwardzenia nie pokrywa się z mapą do celów projektowych sporządzoną do projektów budowy dwóch domów jednorodzinnych. W konsekwencji PINB uznał, że należy wdrożyć procedurę legalizacji samowoli budowlanej i wydał postanowienie wstrzymujące roboty budowlane polegające na budowie miejsc postojowych, a także nałożył na skarżącą obowiązek dostarczenia inwentaryzacji geodezyjnej określającej udział powierzchni biologicznie czynnej oraz wskazującej usytuowanie powierzchni zabudowanych i utwardzonych na działce. Wskutek wniesionego zażalenia DWINB uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podczas kolejnych oględzin przeprowadzonych przez PINB dnia 11 października 2022 r. zmierzono powierzchnię utwardzoną kostką betonową i sporządzono stosowny rysunek. Zmierzono również odległość terenu utwardzonego od granicy działki, która wynosi 70 cm i stwierdzono, że część kostki z działki została usunięta.

W rezultacie, PINB decyzją z dnia 23 listopada 2022 r. nakazał skarżącej rozbiórkę miejsc postojowych wykonanych z kostki betonowej, tak aby krawędź terenu utwardzonego znajdowała się w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy działki sąsiedniej.

Odwołanie od tejże decyzji wniosła skarżąca, a DWINB decyzją z dnia 23 listopada 2022 r. (Nr 100/2023) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Po rozpoznaniu skargi wniesionej na powyższą decyzję DIAS przez skarżącą, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 lipca 2023 r., II SA/Wr 194/23 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia WSA we Wrocławiu wskazał, że w celu wyjaśnienia, czy w sprawie mamy do czynienia ze stanowiskami postojowymi, organy administracji powinny podjąć działania ukierunkowane na identyfikację danej powierzchni jako stanowiska postojowego. Innymi słowy chodziło o weryfikację, czy rzeczywiście w sprawie funkcjonują stanowiska postojowe, biorąc zwłaszcza pod uwagę znamiona stanowiska postojowego wskazane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: rozporządzenie). Dopiero na podstawie takich ustaleń, pokazujących istnienie stanowisk postojowych, można rozważać ewentualne nakazanie likwidacji inwestycji, jako naruszającej przepisy regulujące posadowienie stanowisk postojowych. Sąd stwierdził, że organy takich wnikliwych ustaleń nie poczyniły, ograniczając się do obecnych w aktach sprawy fotografii ukazujących auta stojące na utwardzonej powierzchni, a zawarte w relacjach z dokonanych oględzin informacje były nadto skąpe, i niewystarczające dla wniosku, że utwardzona powierzchnia spełnia rolę stanowisk postojowych. Jak podkreślono sam fakt zaparkowania samochodu na utwardzonej powierzchni nie musi oznaczać, że samochód znajduje się na stanowisku postojowym. Sąd wskazał, że dla uzyskania potrzebnego materiału dowodowego należałoby dokonać pomiarów powierzchni wytworzonych - jak uznał organ - stanowisk postojowych, poczynić własne ustalenia co do parkowania pojazdów na posesji skarżącej, zbadać czy funkcjonalnie realizowana jest rola stanowiska postojowego, skorzystać w tym celu z przewidzianych prawem środków dowodowych. Należałoby też wyjaśnić, dlaczego organ nie dał wiary oświadczeniu skarżącej, że utwardzenie terenu służy dogodniejszemu dojazdowi sprzętu dla utrzymania w należytym stanie drzew znajdujących się na posesji, i widocznych w materiale fotograficznym. Końcowo wskazano, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ weźmie pod uwagę zaprezentowane wskazania Sądu, w szczególności rozważy charakter utwardzonej powierzchni jako terenu predestynowanego dla stanowisk postojowych, a jeżeli uzna, że taką funkcję ów teren spełnia, to tak sformułuje obowiązek skarżącej, aby był on spójny z charakterem prawnym działek sąsiadujących.

W toku ponownie prowadzonego postępowania pismem z dnia 14 listopada 2023 r. PINB zawiadomił strony o planowanych oględzinach w sprawie, celem sprawdzenia wymiaru miejsc postojowych utwardzonych kostką betonową. Dnia 29 listopada 2023 r. PINB przeprowadził oględziny na działce i dokonał pomiarów pomiędzy działką sąsiada a budynkiem nr [...] i wskazał, że szerokość to około 410 cm, a długość wynosi 1710 cm - mierzona od bramy).

Decyzją z dnia 8 lutego 2024 r. (Nr 21/2024) nakazał skarżącej, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, rozbiórkę części kostki betonowej - miejsc parkingowych wzdłuż granicy działek nr [...]-[...] Am-[...] (do odległości 5 metrów od drogi), obręb ewidencyjny [...] J., tak by krawędź terenu utwardzonego znajdowała się w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy działki sąsiedniej. Organ I instancji w uzasadnieniu wskazał m.in., że z dokonanych w dniu 29 listopada 2023 r. pomiarów wynika, że wymiary miejsc postojowych utwardzonych kostką betonową wynoszą 410 cm (szerokość) oraz 1710 cm (długość). Uwzględniając treść § 21 rozporządzenia, zdaniem organu, w sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z miejscem postojowym przynajmniej dla trzech pojazdów ustawionych w rzędzie. Dojazd odbywa się z drogi również przez utwardzoną część posesji, po otworzeniu bramy. Przed brama mogą parkować dodatkowo 2 samochody. Dodatkowo wskazano, że krawędź utwardzonej powierzchni do działki sąsiedniej jest oddalona od 70 cm do 110 cm, co jest sprzeczne z przepisem § 19 ust 2 pkt 1 rozporządzenia. W zakresie oświadczenia skarżącej, jakoby utwardzenie terenu służyło dogodniejszemu dojazdowi sprzętu dla utrzymania w należytym stanie drzew znajdujących się na posesji, wyjaśniono, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, że takie czynności są dokonywane. Natomiast zarówno dokumentacja zdjęciowa kolejnych oględzin wykonana przez pracowników PINB, jak i przedłożona przez uczestnika postępowania, jednoznacznie wskazuje, że bezspornie dochodzi do parkowania samochodów na miejscu utwardzonym kostką. W konsekwencji stwierdzono, że mamy do czynienia z miejscami postojowymi - parkingiem.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca. W odwołaniu zarzucono decyzji PINB naruszenie art. 6, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej, DWINB opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Jak wskazał DWINB w sprawie mamy do czynienia z faktycznym utwardzeniem gruntu za pomocą kostki betonowej i uznał to za okoliczność niesporną. W ocenie organu I instancji doprowadziło to do powstania miejsc postojowych. Jako istotę sporu DWINB zidentyfikował sposób kwalifikacji zrealizowanej inwestycji jako stworzenia stanowisk postojowych. Odwołując się do wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 194/23 wskazano, że aby mówić o stanowisku postojowym w znaczeniu prawnym, nie wystarczy poprzestać na zidentyfikowaniu miejsca z zaparkowanym pojazdem, ale miejsce to musi spełniać określone przez przepisy prawne warunki. Uwzględniając treść § 21 rozporządzenia oraz wymiary utwardzonej kostką powierzchni organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie mamy do czynienia z wykonaniem stanowisk postojowych. Zdaniem organu odwoławczego w okolicznościach sprawy naruszone zostały przepisy rozporządzenia określające odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej, a tym samym PINB zastosował prawidłową procedurę i podjął stosowne kroki celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie DWINB podkreślił, że kwestia powstania miejsc postojowych nie budzi wątpliwości, gdyż niewątpliwie wskazuje na to zebrana dokumentacja zdjęciowa w sprawie ukazująca podczas praktycznie każdych oględzin zaparkowane na utwardzonym terenie z kostki betonowej, granicy działki nr [...] auta, do utwardzonego terenu prowadzi wjazd oraz chodnik, a także wskazują na to dostarczone, na różnym etapie postępowania fotografie znajdujące się także w aktach tej sprawy, stąd też kwestia wskazana przez skarżącą iż "działka została częściowo utwardzona ze względów estetycznych oraz funkcjonalnych, gdyż na terenie działki znajduje się drzewo o wysokości około czterech kondygnacji przez koronę którego przechodzi linia energetyczna, w związku z czym wymaga regularnego podcinania przy użyciu odpowiedniego sprzętu" nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego wykonane utwardzenie terenu z kostki betonowej w sprawie wzdłuż granicy działki nr [...] zostało wykonane przez skarżącą i użytkowane jest jako miejsca postojowe i znajduje się tam z naruszeniem przepisów rozporządzenia i bez wątpienia powoduje stan niezgodności z prawem.

W skardze na powyższą decyzję DWINB zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedoniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej: p.b.) poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie.

W rezultacie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych; wydania wyroku na rozprawie oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2024 r. DWINB wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że poddana sądowej kontroli opisana na wstępie decyzja DWINB została wydana po wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. II SA/Wr 194/23. Uchylając wcześniejszą decyzję DWINB , jak i poprzedzająca ją decyzja PINB, WSA we Wrocławiu zawarł ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania.

W związku z powyższym podkreślić należy, że zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, publ. CBOSA). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Według natomiast art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od oceny prawnej dokonanej przez Sąd w powoływanym wyroku z 6 lipca 2023 r. o sygn. akt II SA/Wr 194/23. Jednocześnie organy wykonały zalecenia w nim zawarte, nie naruszając przepisu art. 153 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że wytyczne wynikające z wyroku WSA we Wrocławiu są czytelne. Sąd uchylając decyzje organów obydwu instancji formułując zalecenia (będące konsekwencją stwierdzonych naruszeń prawa) odniósł się nie tylko do ich kierunkowego zakresu, ale również wskazał konkretnie jakiego rodzaju uchybienia, oraz w jaki sposób organ powinien je wyeliminować ponownie rozpatrując sprawę. Sąd wskazał bowiem, że sam fakt zaparkowania samochodu na utwardzonej powierzchni nie musi oznaczać, że samochód znajduje się na stanowisku postojowym. W jego ocenie organy nie poczyniły wnikliwych ustaleń mających na celu wykazanie istnienia stanowisk postojowych, a ograniczyły się wyłącznie do obecnych w aktach sprawy fotografii ukazujących auta stojące na utwardzonej powierzchni, a zawarte w relacjach z dokonanych oględzin informacje były nadto skąpe, i niewystarczające dla wniosku, że utwardzona powierzchnia spełnia rolę stanowisk postojowych.

Formułując zalecenia w wyroku z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 194/23 Sąd wskazał, że dla uzyskania potrzebnego materiału dowodowego należałoby dokonać pomiarów powierzchni uznanych przez organ za stanowiska postojowe, poczynić własne ustalenia co do parkowania pojazdów na posesji skarżącej, zbadać czy funkcjonalnie realizowana jest rola stanowiska postojowego, skorzystać w tym celu z przewidzianych prawem środków dowodowych. Nadto wskazano, że należałoby także wyjaśnić, dlaczego organ nie dał wiary oświadczeniu skarżącej, że utwardzenie terenu służy dogodniejszemu dojazdowi sprzętu dla utrzymania w należytym stanie drzew znajdujących się na posesji, i widocznych w materiale fotograficznym.

Zdaniem Sądu kompleksowa analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania organy w prawidłowy sposób zastosowały się do powyższych wytycznych. Jak wynika z akt sprawy w dniu 29 listopada 2023 r. przeprowadzono oględziny, które pozwoliły na uzupełnienie materiału dowodowego (w ich trakcie PINB dokonał m.in. pomiarów powierzchni utwardzonej kostką betonową – k. 76 akt administracyjnych organu I instancji). Na tym etapie organ I instancji pozyskał nadto dokumentację zdjęciową, która potwierdza fakt parkowania samochodów na powierzchni utwardzonej kostką. W zakresie zalecenia wskazującego na konieczność wyjaśnienia przyczyn odmówienia wiarygodności twierdzeniu skarżącej, że utwardzenie terenu służy dogodniejszemu dojazdowi sprzętu dla utrzymania w należytym stanie drzew znajdujących się na posesji organy precyzyjnie wyjaśniły, że strona skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających dokonywanie tychże czynności. Uwzględniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że po pierwsze w sprawie mamy w rzeczywistości do czynienia z miejscami postojowymi (co potwierdzają zarówno: wymiary powierzchni utwardzonej, jak i rzeczywiste jej wykorzystanie), a po drugie naruszone zostały przepisy rozporządzenia dotyczące odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej. Analiza akt sprawy potwierdza bowiem, że krawędź utwardzonej powierzchni do działki sąsiedniej jest oddalona od 70 cm do 110 cm, co jest sprzeczne z przepisem § 19 ust 2 pkt 1 rozporządzenia. W konsekwencji zasadnie organy zastosowały procedurę celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (określoną w art. 50-51 p.b.).

Tym samym, w ocenie składu orzekającego, organy podjęły właściwe działania w celu realizacji wytycznych WSA we Wrocławiu określonych w wyroku z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 194/23.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji (sporządzone zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.) przekonuje, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy nie tylko w wystarczającym zakresie uzupełniły materiał dowodowy, ale również odniosły się i oceniły jego całość z uwzględnieniem zakresu i przedmiotu prowadzonego postępowania, z przytoczeniem i oceną stanowiska skarżącej. Stan faktyczny sprawy administracyjnej został ustalony zgodnie z kodeksowymi regułami określania prawdy obiektywnej oraz bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej zakładającego, że wobec nieuznania twierdzeń skarżącej odnoszących się do realnego wykorzystywania powierzchni utwardzonej organ powinien zbadać sprawę w "inny sposób". Jakkolwiek rację ma skarżąca, że to na organie spoczywa obowiązek zbierania dowodów, to jednak nie jest to obowiązek nieograniczony. Z przepisów k.p.a., w tym art. 77 k.p.a. nie wynika bowiem, aby na organ został przerzucony cały ciężar dowodowy w sprawie i konieczność poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Jeżeli więc określoną okoliczność udowodnił, nie jest zobowiązany do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu przeciwnych twierdzeń strony. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (por. wyrok NSA z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1605/96, publ. CBOSA).

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji