Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 753/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 10 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2024 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z 10 stycznia 2024 r.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "organ" lub "SKO") utrzymało w mocy decyzję z [...] listopada 2023 r. nr [...] (dalej: "decyzja z [...] listopada 2023 r.") Starosty [...] (dalej: "organ I instancji" lub "Starosta"), na podstawie której nałożono na firmę M. sp. z o.o. z siedzibą w U. (dalej: "skarżący", "strona" lub "spółka") karę pieniężną w wysokości 400 zł za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej: "p.d.r."), tj. niedokonania zgłoszenia zbycia pojazdu marki [...], nr VIN: [...], o nr rej. [...] (dalej: "pojazd") w ustawowym terminie.

Jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 127 § 1 i § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej: "k.p.a.").

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] stycznia 2022 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatu [...] wpłynęło zawiadomienie skarżącego o zbyciu pojazdu na podstawie faktury VAT z [...] listopada 2021 r.

Pismem z dnia 18 października 2023 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia Starosty o zbyciu pojazdu, wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d.

Decyzją z [...] listopada 2023 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 400 zł za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.d.r. w związku z niedokonaniem zgłoszenia zbycia pojazdu w ustawowym terminie. Jako podstawę wydania decyzji organu I instancji wskazano art. 104 k.p.a., art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140mb pkt 2 i art. 140n ust. 1, 2a, 3a, 4 p.d.r. W uzasadnieniu decyzji Starosta podkreślił, że obowiązek zgłoszenia zbycia pojazdu wynika z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy, który nakłada na właściciela pojazdu zarejestrowanego obowiązek powiadomienia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie 30 dni. W związku z przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. dotyczącymi szczególnych rozwiązań związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz innych chorób zakaźnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842; dalej: "ustawa o COVID-19"), termin ten został tymczasowo wydłużony do 60 dni. Starosta zaznaczył, że ustawowy termin 60 dni na zgłoszenie zbycia pojazdu upłynął [...] stycznia 2022 r., podczas gdy zgłoszenie zostało dokonane przez stronę dopiero [...] stycznia 2022 r., czyli po upływie tego terminu. Mimo że opóźnienie wyniosło zaledwie jeden dzień, Starosta zwrócił uwagę, że było to już dwudzieste drugie naruszenie tego obowiązku przez skarżącego. W związku z tym Starosta uznał za konieczne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 400 zł, uzasadniając to potrzebą prewencji i zapobiegania podobnym uchybieniom w przyszłości. W decyzji uwzględniono zarówno krótki okres przekroczenia terminu, jak i fakt, że skarżący miał możliwość skorzystania z wydłużonego, 60-dniowego terminu na zgłoszenie. Starosta podkreślił także, że zgłoszenie zbycia pojazdu jest prostą czynnością, którą można wykonać w różny sposób: osobiście w siedzibie organu, za pośrednictwem operatora pocztowego lub platformy E-PUAP. Mimo to, skarżący ponownie nie dopełnił swojego obowiązku w terminie, co przyczyniło się do nałożenia kary mającej na celu skorygowanie tego rodzaju zaniedbań.

Pismem z 6 grudnia 2023 r. skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji. W odwołaniu skarżący argumentował m.in., że skoro organ administracyjny uznał wagę naruszenia za znikomą, a strona zaprzestała dalszego łamania przepisów, to na podstawie art. 189f k.p.a. organ mógł odstąpić od nałożenia kary i poprzestać na pouczeniu. Zdaniem skarżącego, przy stosowaniu art. 189f k.p.a. nie ma znaczenia, ile razy wcześniej doszło do naruszenia przepisów przez stronę. Również dłuższy, 60-dniowy termin na spełnienie obowiązku oraz odformalizowanie czynności, której strona nie wykonała w terminie, nie powinny mieć wpływu na decyzję o zastosowaniu tego przepisu.

Decyzją z [...] stycznia 2024 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu decyzji SKO, po przedstawieniu stanu faktycznego i przytoczeniu mających zastosowanie przepisów prawa, wskazano m.in., że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż [...] listopada 2021 r. spółka zbyła pojazd, a [...] stycznia 2022 r. zgłosiła to Staroście za pośrednictwem e-PUAP. Organ I instancji wyjaśnił, że termin na zgłoszenie zbycia pojazdu upłynął [...] stycznia 2022 r. SKO podkreśliło, że organ I instancji, uzasadniając brak podstaw do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., odwołał się głównie do faktu, iż spółka po raz dwudziesty drugi naruszyła obowiązek zgłoszenia zbycia pojazdu. Przy ocenie, czy naruszenie miało znikomą wagę, należy jednak uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy, zarówno obiektywne (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i subiektywne (np. czy czyn był zawiniony), przy czym kluczowe znaczenie mają skutki naruszenia dla dóbr chronionych przez prawo administracyjne. W ocenie SKO, organ I instancji, skupiając się wyłącznie na fakcie wielokrotnego niedopełnienia obowiązku w ustawowym terminie, pominął inne okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ocenę wagi naruszenia. Pomimo tego, SKO uznało, że brak jest podstaw do zastosowania w stosunku do spółki art. 189f § 1 i 2 k.p.a. Nie można mówić o znikomości naruszenia prawa, gdy po stronie spółki doszło do uchybienia terminowi zgłoszenia oraz gdy naruszenie to nie miało charakteru jednorazowego. Uwzględniając cel przepisów o karach (poprawa warunków legalnego obrotu pojazdami i rzetelność danych w centralnej ewidencji pojazdów), wielokrotne naruszenie obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu może prowadzić do negatywnych skutków w obszarze dóbr prawnie chronionych. Zdaniem SKO, nie bez znaczenia jest także poszanowanie dla obowiązków wynikających z przepisów prawa, które spółka wielokrotnie naruszyła. Ponadto, skoro spółka zawodowo zajmuje się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek (co wynika z jej wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego), jako podmiot profesjonalnie zajmujący się obrotem pojazdami, powinna znać swoje obowiązki oraz działać z należytą starannością, jak również być świadoma konsekwencji niedopełnienia obowiązku zgłoszenia Staroście o zbyciu pojazdu, wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Z uwagi na powyższe, zasadne jest nałożenie na spółkę kary pieniężnej za wielokrotne naruszenie obowiązku zgłoszenia Staroście o zbyciu pojazdu, nawet w sytuacji, gdy spółka nie uzyskała z tego tytułu korzyści finansowych. SKO stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary. Mimo że spółka zaprzestała naruszania prawa [...] stycznia 2022 r., uczyniła to z opóźnieniem, mając świadomość istnienia tego obowiązku. Waga naruszenia nie jest zatem znikoma. Podsumowując, SKO uznało za zasadne utrzymanie kary w wysokości 400 zł. Kwota ta uwzględnia zarówno wielokrotność naruszeń, przekroczenie terminu zgłoszenia, brak korzyści finansowych, jak i skutki finansowe dla spółki oraz fakt, że cel jej nałożenia został osiągnięty.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję z [...] stycznia 2024 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie i nakazanie właściwemu organowi wydania decyzji w oparciu o art. 189f k.p.a. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd, po rozpoznaniu sprawy, stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, który uzasadniałby jej uchylenie.

Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1705; dalej: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1615), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 powołanego artykułu, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawy stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.d.r. (t.j. Dz. U. z 2021 poz. 450 ze zm.), właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Z kolei, stosownie do art. 31ia ustawy o COVID-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095), w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 p.d.r. wydłuża się do 60 dni.

Natomiast art. 140mb pkt 2 tejże ustawy z stanowi, że kto, będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1, nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł.

W świetle art. 140n ust. 1 i ust. 2a p.r.d. kara ta jest nakładana w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez starostę.

Stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie budzi żadnych wątpliwości. Z zebranych dowodów wynika, że skarżący poinformował organ administracji publicznej o zbyciu pojazdu po upływie ustawowego terminu 60 dni od daty jego zbycia. Zbycie miało miejsce [...] listopada 2021 r., natomiast zawiadomienie Starosty o tym fakcie zostało złożone [...] stycznia 2022 r. za pośrednictwem e-PUAP. Ustawowy termin na dokonanie tego zawiadomienia upływał [...] stycznia 2022 r.

Sąd zwraca uwagę, że mimo wydania przez Starostę decyzji z [...] listopada 2023 r., w której wskazano, że skarżący po raz dwudziesty drugi przekroczył termin zawiadomienia o zbyciu pojazdu o jeden dzień, strona w odwołaniu nie kwestionowała tego faktu. Skarżący argumentował jedynie, że dla zastosowania art. 189f k.p.a. nie ma znaczenia, ile razy wcześniej naruszono ten obowiązek. Dopiero w skardze podniesiono, że organy nie przedstawiły dowodów na dwadzieścia dwa naruszenia, na które powołano się w uzasadnieniu decyzji o nałożeniu kary.

Karę, o której mowa w art. 140mb p.r.d., organ może wymierzyć nie tylko za całkowity brak zgłoszenia, lecz także za opóźnienie w zgłoszeniu zbycia pojazdu. Brzmienie art. 78 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 140mb pkt 2 tejże ustawy jednoznacznie wskazuje, że karze pieniężnej (art. 140mb pkt 2 p.r.d.) podlega zarówno brak zgłoszenia o zbyciu (nabyciu) pojazdu, jak i dokonanie tego zgłoszenia z przekroczeniem 30-dniowego terminu, który został przedłużony do 60 dni na podstawie art. 31ia ustawy o COVID-19. W związku z tym, termin na zawiadomienie Starosty nie może przekroczyć 60 dni, a każda czynność dokonana po upływie tego terminu stanowi niewątpliwe uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Wobec tego, skoro zawiadomienie o zbyciu pojazdu nastąpiło po upływie ustawowego terminu, organ miał podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Zgodnie z art. 189f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:

1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub

2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Z kolei, zgodnie z art. 189f § 2 k.p.a., w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej może, w drodze postanowienia, wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających:

1. usunięcie naruszenia prawa lub

2. powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia.

Organ administracji publicznej, w przypadkach określonych w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody potwierdzające wykonanie postanowienia (§ 3 powołanego artykułu).

W ocenie Sądu, art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. powinien być stosowany z wyjątkową ostrożnością. Ustawodawca, nakładając określony obowiązek, przewiduje, że podmiot zobowiązany jest do jego realizacji. Nałożenie kary administracyjnej stanowi naturalną konsekwencję niewypełnienia tego obowiązku. Nie można dopuścić do sytuacji, w której odstępowanie od nakładania kar stanie się regułą, a ich stosowanie wyjątkiem (zob. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 1095/23).

Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo rozważyły możliwość zastosowania art. 189f k.p.a. Przepis ten przewiduje, że odstąpienie od nałożenia kary wymaga spełnienia dwóch przesłanek: znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszania prawa. Ustawodawca nie określił jednak konkretnych okoliczności, którymi organ powinien się kierować przy ocenie, czy dane naruszenie prawa można uznać za znikome.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednak, że przy ocenie przesłanki "wagi naruszenia", o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., kluczowe znaczenie mają wartości i dobra chronione prawem, a także skala ich naruszenia. Analizując wystąpienie tej przesłanki, należy uwzględnić całokształt okoliczności danej sprawy, zarówno o charakterze przedmiotowym, np. skala naruszeń i ich skutki, jak i podmiotowym, np. profesjonalny charakter działalności, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy (zob. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 1037/22 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 2 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 749/22).

Zdaniem Sądu, organ słusznie wskazał, że skoro spółka zawodowo zajmuje się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych oraz furgonetek (co wynika z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego), jako podmiot profesjonalnie działający w tej branży, powinna być świadoma obowiązków spoczywających na zbywcy lub nabywcy pojazdu i działać w tym zakresie z należytą starannością, a także znać konsekwencje niedopełnienia obowiązku zawiadomienia starosty w przewidzianym terminie, wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d.

Nie można zapominać, że należyta staranność jest określana przy uwzględnieniu zawodowego charakteru prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i uzasadnia zwiększone oczekiwania wobec skarżącego, co do jego umiejętności, wiedzy, skrupulatności, rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania w prowadzonych przez niego działaniach. Obejmuje także znajomość obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (por. A. Olejniczak [w:] Umowy w obrocie gospodarczym, pod. red. A. Kocha, J. Napierały, Warszawa 2012, s. 47-48).

Zdaniem Sądu, organ słusznie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o znikomości naruszenia prawa przez spółkę. SKO uwzględniło cel przepisów dotyczących kar, jakim jest poprawa warunków legalnego obrotu pojazdami oraz referencyjności danych gromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów, podkreślając, że uchybienie obowiązkowi zawiadomienia starosty o zbyciu lub nabyciu pojazdu w ustawowym terminie może prowadzić do negatywnych skutków w obszarze dóbr prawnie chronionych. Organ odwoławczy słusznie zauważył, że nie można uznać naruszenia prawa, skutkującego brakiem aktualnych danych w Centralnej Ewidencji Pojazdów, za znikome.

Sąd zgadza się z oceną SKO, że poszanowanie dla obowiązków wynikających z przepisów prawa ma znaczenie przy ocenie wagi naruszenia. W kontekście stwierdzenia zawartego w odwołaniu ("nie ma znaczenia, ile razy strona naruszyła ten przepis dawniej"), można odnieść wrażenie, że skarżący lekceważąco podchodzi do obowiązków wynikających z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d.

Zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, że choć skarżący zaprzestał naruszania prawa w dniu [...] stycznia 2022 r., zawiadamiając starostę o zbyciu pojazdu, to jednak nie został spełniony warunek znikomej wagi naruszenia prawa. Skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu z uchybieniem terminu, mimo że zgodnie z art. 31ia ustawy o COVID-19 termin ten został wydłużony do 60 dni.

Należy wyjaśnić, że strona nie musiała zrealizować wspomnianego obowiązku w szczególnej formie; wystarczyło oświadczenie informujące o zbyciu pojazdu wraz z kopią dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2023 r. sygn. akt II GSK 1546/22). Jak słusznie wskazał organ I instancji, zawiadomienie o zbyciu pojazdu jest czynnością o niewielkim stopniu formalności, polegającą na przekazaniu informacji w dowolnej formie (osobiście w siedzibie organu, za pośrednictwem operatora pocztowego, bądź przez platformę E-PUAP), która umożliwia jednoznaczną identyfikację pojazdu i jego zbywcy.

Sąd podziela i przyjmuje za swój pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 250/22, zgodnie z którym funkcją administracyjnej kary pieniężnej za omawiany delikt administracyjny jest nie tylko represja, ale także wzbudzenie wewnętrznego przekonania strony o konieczności respektowania na przyszłość obowiązku terminowego zgłoszenia staroście faktu zbycia lub nabycia pojazdu (funkcja wychowawcza, stymulacyjna), a także związana z nią funkcja prewencyjna, albowiem celem kary jest przeciwdziałanie podobnym naruszeniom w przyszłości.

Celem art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest zaś niedopuszczenie do wymierzenia kary, która byłaby rażąco nieproporcjonalna do wagi naruszenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 2 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 885/20).

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 140mb pkt 2 p.r.d., niezawiadomienie starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu (art. 78 ust. 2 pkt 1 tej ustawy) podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 400 zł, co stanowi wyraźnie niższą kwotę od maksymalnej przewidzianej przez ustawę.

Zdaniem Sądu, nie zachodzą również przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary określone w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. (skoro za zachowanie objęte niniejszym postępowaniem na skarżącego nie została wcześniej nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ, ani skarżący nie został uprzednio ukarany za wykroczenie, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub przestępstwo skarbowe). Nie występują także przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary przewidziane w art. 189f § 2 i 3 k.p.a.

Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 189f k.p.a. jest, z przyczyn wcześniej omówionych, niezasadny. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze, należy zauważyć, że okoliczność dokonania zgłoszenia po upływie terminu przez podmiot profesjonalnie zajmujący się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych, furgonetek oraz pozostałych pojazdów samochodowych (z wyłączeniem motocykli) jest bezsporna. Ponadto kara pieniężna nałożona na spółkę za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. mieści się w dolnej części przedziału przewidzianego w art. 140mb pkt 2 tej ustawy.

W konsekwencji Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu uchybień, które mogłyby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia i które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.