Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1039/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Ewa Wojtyna Protokolant: ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. i S. W., T. i S. P., H. i W. G. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego skargi oddala


UZASADNIENIE

SA/Rz 1039/03

U Z A S A D N I E N I E

Uchwałą z dnia [...] kwietnia 1996r. Nr [...] Rada Miejska [...] postanowiła przystąpić do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] dla obszaru zawartego pomiędzy terenem kolejowym PKP, granicą zakładów "P.", ulicą S., ulicą S., ulicą M., ulicą S., rzeką J., ulicą K., ulicą R., ulicą P., w granicach określonych czarną ciągłą linią na załączniku graficznym nr 1.

Przedmiot i zakres planu określono w § 2 uchwały.

Działając w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 z późn.zm.) oraz powołaną wyżej uchwałą Zarząd Gminy Miejskiej ogłosił w dniu 13 czerwca 1996r. na łamach tygodnika regionalnego "O. Nr 6 oraz poprzez obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń o przystąpieniu do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obejmującego określony wyżej obszar. W zawiadomieniu podano, że zainteresowani mogą zgłaszać wnioski do wymienionego wyżej planu w terminie 21 dni od dnia opublikowania niniejszego komunikatu.

Pismem z dnia 20 maja 1996r. Zarząd Miasta zawiadomił pisemnie o przystąpieniu do opracowywania planu Wojewodę [...], zarząd województwa oraz organy uprawnione do uzgodnienia projektu planu.

W dalszej kolejności Zarząd zwrócił się o zaopiniowanie projektu do organów opiniujących.

Następnie na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym Zarząd zawiadomił o terminie wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu w okresie od dani26 kwietnia do 19 maja 1999r. o czym ogłosił na ponad 7 dni przed wyłożeniem w D. z dnia 16 kwietnia 1999r. oraz obwieszczeniami na tablicach ogłoszeń.

Projekt planu był wyłożony w okresie od 26 kwietnia do 19 maja 1999r.

W tym czasie do Zarządu Miasta wpłynęły pisma Z. i J. M., K. i M. M., M. M., Huty [...] w J., J. K. K. i Z. M. I. G., A. K.. [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, J. i C. M. Urzędu Kontroli Skarbowej H. J. i innych, stanowiące zarzuty do projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta.

Zarząd Miasta zawiadomił poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń oraz umieszczenie Komunikatu w prasie, iż w dniu 10 grudnia 1999r. odbędzie się Sesja Rady Miejskiej, na której będą rozpatrywane nieuwzględnione protesty i zarzuty do projektu planu.

Uchwałami z dnia [...] grudnia 1999r. Nr [...] Rada Miejska postanowiła w § 1 odrzucić protesty do projektu planu a w § 2 uwzględnić protesty oraz odrzucić zarzuty i w § 2 uwzględnić zarzuty. W załącznikach zaś do tych uchwał kolejno je uzasadniła.

Zarzutów do projektu planu na tym etapie nie złożyli skarżący.

Kolejno uchwałą [...] z dnia [...] września 2000r. Rada Miejska w sprawie zmiany uchwały własnej nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. w sprawie rozpatrzenia zarzutów do projektu planu wprowadzono zmiany dotyczące uzupełnienia jej przez dodanie uzasadnień do uwzględnionych zarzutów.

Następnie stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 6 oraz art. 25 cyt. ustawy zawiadomiono o ponownym wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w okresie od dnia 30 września do 28 października 2002r.

Do tej uchwały złożyli zarzuty skarżący a to H. i W. G., A. i S. W., T. i S. P.

Wymienieni wyżej zgłaszając pisemnie swoje zastrzeżenia do projektu planu zarzucają, ze w ostatniej jego edycji wyłożonej do publicznego wglądu zostały zlikwidowane sięgacze komunikacyjne do działek budowlanych położonych w drugiej linii zabudowy przy ulicy Z. i domagają się przywrócenia w projekcie planu tych sięgaczy wg rozwiązań zawartych w planie miejscowym oraz w pierwotnej wersji tego planu.

Powyższą uchwałą doręczono skarżącym 12 czerwca 2003r. - (S. i T. P. oraz A. i S. W., zaś H. i W. G. w dniu 13 czerwca 2003r. z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia jej do NSA.

Uchwałę tą zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. i W. G., T. i S. P. oraz A. i S. W. wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skarg wskazali na naruszenie przepisów obowiązującego prawa a w dalszej części powtórzono argumentację podniesioną w zarzutach na przedmiotową uchwałę.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu uchwały Rady Miejskiej o odrzuceniu zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd ten podobnie jak poprzednio Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę decyzji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zasadą ustanowioną przez przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) jest brak związania sądu granicami skargi, co powoduje, iż w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego eliminuje go z obrotu prawnego bez względu na to czy skarżący to uchybienie wskazał w skardze.

Zasada ograniczenia kontroli Sądu do badania legalności dotyczy wszelkich spraw podlegających jego kognicji wyliczonych w art. 3 § 2 i § 3 cyt. ustawy.

Zgodnie z tym przepisem Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosowanie środków określonych w tych przepisach.

Do spraw z tej ostatniej grupy należy skarga wniesiona na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. Nr 15 poz. 139 z 1999r.) ustanawiającym uprawnienie wnoszącego zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały o odrzuceniu zarzutu w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Brak odmiennych zapisów w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, co do zakresu kontroli sądu prowadzi do wniosku, że uprawniony jest on jedynie do badania legalności zaskarżonej uchwały z wykluczeniem wszelkich innych kryteriów w tym również celowości.

Skargi H. i W. G. A. i S. W. oraz T. i S. P. wniesione zostały na postawie przepisów art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 4 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89 poz. 415 z późn.zm.), który to przepis ustanawia uprawnienie wnoszącego zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego do zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutów do sądu administracyjnego. Dokonując zatem legalności przedmiotowej uchwały Sad doszedł do przekonania, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Stosownie do przepisu art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Z powyższego unormowania wynika, że uprawnienie do wniesienia zarzutu przysługuje temu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności złożenia zarzutu i otwiera drogę do jego merytorycznej oceny. W jej wyniku zarzut może być uwzględniony lub odrzucony przy czym jego badanie odbywa się dwuetapowo, przez zarząd, a gdy nie zostanie przez niego uwzględniony przez radę gminy, która rozpatruje go na sesji (art. 18 ust. 2 pkt 9 cyt. ustawy).

O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, która musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne - art. 24 ust. 3 cyt. ustawy.

Uzasadnienie faktyczne winno przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut, która jest powiązana z treścią kwestionowanego planu. Prawne zaś uzasadnienie powinno przedstawiać związek sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczały interes prawny lub uprawnienie danej osoby i wyjaśniać na tle tych norm powody nieuwzględnienia zarzutu. Dalszą czynnością jest doręczenie uchwały z uzasadnieniem i pouczeniem o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego - art. 18 ust. 2 pkt 10 cyt. ustawy.

Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia powiązane jest z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, czyli konkretnej normy prawa materialnego.

Natomiast naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut, gdy pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego - art. 4 ust. 1 ustawy, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy nie musi prowadzić do uwzględnienia zarzutu.

Wówczas to, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes wnoszącego zarzut, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i tym samym radzie gminy nie można zarzucić, że zgłoszony zarzut został przez nią odrzucony (patrz: wyrok NSA z dnia 23 grudnia 1999r. sygn. akt IV SA 1420/99, wyrok NSA z dnia 14 grudnia 1998r. sygn.akt IV SA 743/98). Z dołączonej do akt dokumentacji wynika, że wszyscy skarżący są właścicielami działek położonych na obszarze objętym kwestionowanym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mieli zatem interes prawny w jego kwestionowaniu, który ustaleniami tegoż projektu planu został naruszony. Nie jest to jednak równoznaczne z naruszeniem prawa uzasadniającym uwzględnienie zarzutu.

W ocenie Sądu Rada Miejska nie naruszyła prawa, działała w granicach przysługującego jej władztwa planistycznego. Przy opracowaniu projektu przedmiotowego planu dochowała obowiązujących postanowień wynikających z art. 18 ust. 2 cyt. ustawy, które szczegółowo określają procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący powiadomieni byli w formie określonej przepisami prawa o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, o trybie zgłaszania zarzutów do wyłożonego projektu planu, o terminie sesji Rady na której Rada Miejska miała rozpatrzyć zarzuty skarżących, następnie otrzymali Uchwałę Rady Miejskiej rozstrzygającą o nieuwzględnieniu zarzutów, zawierającą uzasadnienie faktyczne i prawne z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W ramach zatem zachowanej procedury przy sporządzeniu miejscowego planu strona skarżąca miała zapewnioną obronę swojego interesu prawnego.

Zarzuty wszystkich skarżących sprowadzające się do krytycznej oceny rozwiązań przyjętych w projekcie planu nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały argumenty przemawiające za przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami nie zawierają cech dowolności.

Skoro zatem Rada Miejska podjęła i realizowała prace nad kwestionowanym projektem planu w zgodnie z przysługującym jej władztwem planistycznym nie naruszając przy tym prawa materialnego, ani procesowego to nie ma zadanych podstaw do uznania, że zaskarżona uchwała narusza prawo.

Zgodnie z przepisami art. 27 ust. 1 cyt. ustawy naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy.

Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ... (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) należało orzec jak w sentencji.