Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 842/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 747/20 w sprawie ze skargi K.O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 stycznia 2020 r., znak: DOA.7210.101.2019.RKS w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 30 października 2020 r., VII SA/Wa 747/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę K.O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z 29 stycznia 2020 r. znak: DOA.7210.101.2019.RKS, w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Kierownik Urzędu Dzielnicowego Ł. decyzją z 13 października 1989 r., nr DP/50/89 (źródłowa decyzja), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni [...] (Inwestor) pozwolenia na budowę trzech budynków wielorodzinnych na nieruchomości przy ul. [...] w Ł.

2.2. Sąd pierwszej instancji ustalił, że następnie Wojewoda Łódzki decyzją z 6 maja 2015 r., nr 100/2015, rozpoznając wniosek K.O. odmówił stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji, ta decyzja Wojewody została utrzymana w mocy decyzją GINB z 7 sierpnia 2015 r., a WSA w Warszawie wyrokiem z 21 września 2015 r. VII SA/Wa 2385/15, oddalił skargę na ww. decyzję GINB.

2.3.1. Dalej w wyroku VII SA/Wa 747/20 przywołano, że pismem z 22 sierpnia 2019 r. (uzupełnionym pismem z 18 października 2019 r.) K.O. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Z.P., wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją GINB z 7 sierpnia 2015 r., wskazując jako podstawę żądania art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.). Wskazała, że "urząd nie wiedział w dacie wydania decyzji wydając Spółdzielni [...] pozwolenie na budowę 3 budynków wielorodzinnych o nr [...], znak L.dz. [...], zatwierdzonej przez Kierownika Urzędu Dzielnicowego Ł. z 13 października 1989 r. o tym, że Spółdzielnia [...] nie dysponowała prawem do terenu działki [...]". W piśmie uzupełniającym wnioskodawczyni wyjaśniła, że o przesłance wznowienia postępowania dowiedziała się 26 lipca 2019 r., podczas przeglądania akt sprawy dotyczącej źródłowej decyzji w Łódzkim Urzędzie Wojewódzkim.

2.3.2. W wyroku wskazano następnie, że GINB postanowieniem z 28 listopada 2018 r. (postanowienie I instancji) odmówił wznowienia oceniając, iż K.O. posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji tego organu z 7 sierpnia 2015 r., bowiem jest właścicielem działki nr ewid. [...], na której zaprojektowano fragment inwestycji objętej źródłową decyzją z 1989 r., natomiast Z.P. nie posiada interesu prawnego, nie brał on udziału w postępowaniu zakończonym przez GINB wydaniem decyzji dotychczasowej, a fakt, że był właścicielem w/w działki w dacie wydania źródłowej decyzji z 1989 r., nie może stanowić o jego interesie prawnym do kwestionowania decyzji organu centralnego. Tym samym w ocenie tegoż organu należało odmówić wznowienia postępowania na wniosek Z.P..

2.3.3. Dokonując oceny wniosku K.O. o wznowienia postępowania, GINB uwypuklił, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być wykazane przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Organ, przywołując w motywach swej decyzji stosowne judykaty podkreślił, że choć strona samodzielnie powinna wskazać kiedy dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę postępowania, to organ obowiązany jest z urzędu przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia tej okoliczności zarówno wtedy, gdy strona pominęła tę kwestię w swoim wniosku, jak też w przypadku, gdy podana przez nią data budzi wątpliwości. Oceniając wyjaśnienia strony w zakresie dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. GINB stwierdził, że wskazana data dowiedzenia się o okoliczności, w związku z którą strona wystąpiła o wznowienie postępowania, budzi wątpliwości. Zdaniem GINB, strona o wskazywanej przez siebie okoliczności tj., że organ wydający decyzję z 1989 r. nie wiedział, że Inwestor nie dysponował prawem do terenu działki nr ew. [...], nie mogła powziąć tej informacji podczas przeglądania akt sprawy w Łódzkim Urzędzie Wojewódzkim w dniu 26 lipca 2019 r. W ocenie organu, aby wysnuć powyższe wnioski strona musiałaby zapoznać się z aktami sprawy organu stopnia podstawowego. Tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że 26 lipca 2019 r. Łódzki Urząd Wojewódzki nie był w posiadaniu tychże akt, ponieważ zostały one zwrócone do Urzędu Miasta Łodzi, a co potwierdzają adnotacje w aktach sprawy. Ponadto GINB stwierdził, że o powoływanej okoliczności strona wiedziała znacznie wcześniej. Kwestia posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane była bowiem przedmiotem oceny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności źródłowej decyzji. W zapadłej w tym postępowaniu (wszczętym na wniosek skarżącej) decyzji z 6 maja 2015 r. Wojewoda Łódzki wprost wskazał, że "w przedmiotowej sprawie pozwolenie na budowę zostało wydane Spółdzielni [...], która jak wykazano powyżej nie uzyskała prawa do dysponowania częścią nieruchomości o nr. ewid [...] na cale budowlane, a na tej działce umieszczona została instalacja kanalizacji sanitarnej i cieplnej (...)". GINB podkreślił, że te ustalenia zostały potwierdzone również w jego decyzji z 7 sierpnia 2015 r. (doręczonej stronie w dniu 18 sierpnia 2015 r.). Organ centralny zwrócił uwagę na fakt, że K.O. zapoznała się z całym materiałem dowodowym w sprawie w dniu 27 kwietnia 2015 r., na co wskazuje jej pismo z tej daty. Ponadto strona pismem z 1 lutego 2019 r. skierowanym do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł., wniosła o wznowienie postępowania zakończonego źródłową decyzją z 13 października 1989 r. podnosząc, że "decyzja w dacie wydania nie odpowiadała prawu ponieważ Spółdzielnia [...] nie dysponowała prawem do terenu, na którym zaprojektowano instalacje kanalizacyjne". W świetle powyższych ustaleń organ centralny stwierdził, że strona uchybiła terminowi przewidzianemu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją GINB z 7 sierpnia 2015 r., dlatego należało odmówić wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.

2.4.1. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy K.O. zakwestionowała ustalenia organu, co do daty powzięcia przez nią informacji o okolicznościach, stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania, przedstawiony tok rozumowania organu oceniając jako niezrozumiały.

2.4.2. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 747/20 kolejno wskazano, że opisanym na wstępie postanowieniem z 29 stycznia 2020 r. GINB, działając na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 i 144 K.p.a. (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm.), utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w I instancji. Organ centralny podtrzymał swoje stanowisko, co do oceny pod kątem formalnoprawnym wniosku skarżącej o wznowienie postępowania i ponownie stwierdził, że uchybiła ona terminowi wynikającemu z art. 148 § 1 K.p.a. przewidzianemu dla jego złożenia.

3.1. W skardze na postanowienie GINB z 29 stycznia 2020 r. K.O. wniosła o jego uchylenie, uchylenie postanowienia I instancji, a także "przekazanie sprawy do organu I instancji celem wydania postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Dzielnicowego Ł. nr [...] z 13 października 1989 r. udzielającą Spółdzielni [...] pozwolenia na budowę 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych na nieruchomości przy ul. [...]" oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmówienie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją, w sytuacji kiedy strona wykazała, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co powinno skutkować wznowieniem postępowania administracyjnego w sprawie;

b) art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmówienie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej dotychczasową decyzją, w sytuacji kiedy strona wykazała, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu jej wydania, nieznane organowi, który wydał decyzję, tj. brak prawa do terenu działki ew. nr [...], będącej ówcześnie własnością Z.P., na której zaprojektowano instalacje kanalizacyjne, o którym to fakcie dowiedziała się skarżąca dopiero w trakcie zapoznawania się z aktami w 2019 r.;

c) art. 148 § 1 K.p.a. poprzez uznanie przez organ, że skarżąca wiedziała już wcześniej o istnieniu w obrocie prawnym decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, podczas gdy z okoliczności rzeczywistego stanu faktycznego wynika wprost, co zostało też potwierdzone w odpowiedzi na wezwanie organu, że skarżąca dowiedziała się o przedmiotowej decyzji dopiero w dniu 26 lipca 2019 r. podczas wizyty w Urzędzie Miasta Łodzi, a nie jak błędnie uznał GINB już w 2015 r., a jakichkolwiek informacji o przedmiotowej decyzji nie mógł jej udzielić poprzedni właściciel przedmiotowej nieruchomości Z.P., który od wielu lat jest osobą obłożnie chorą;

d) zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 11 K.p.a.;

e) art. 77 K.p.a. poprzez niezbadanie i niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do błędnych ustaleń;

f) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego "decyzji", co powoduje, że postanowienie organu nie może być w sposób należyty skontrolowany przez odwołującą.

3.2. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.

4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.

4.2.1. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że prawidłowo GINB uznał, że skarżąca posiada interes prawny w kwestionowaniu dotychczasowej decyzji GINB, za prawidłową uznano także ocenę organu, iż Z.P. nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu powyższej decyzji, prawidłowo zatem organ odmówił wznowienia postępowania na jego wniosek. Dokonując natomiast oceny wniosku skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją GINB z 7 sierpnia 2015 r., zdaniem WSA, organ prawidłowo przeprowadził analizę akt administracyjnych sprawy na okoliczność potwierdzenia wskazanych przez wnioskodawczynię dat, w szczególności, że podana data dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, budziła wątpliwości.

4.2.2. Sąd wojewódzki przypomniał, że skarżąca uzasadniając podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazywała, że organ wydający źródłową decyzję z 13 października 1989 r. nie wiedział, że Inwestor nie dysponował prawem do terenu działki nr ew. [...]. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 26 lipca 2019 r. Łódzki Urząd Wojewódzki nie był w posiadaniu akt sprawy organu podstawowego, ponieważ zostały one zwrócone do Urzędu Miasta Ł. W ocenie sądu pierwszej instancji GINB słusznie uznał, że skoro skarżąca pismem z 1 lutego 2019 r., skierowanym do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Łodzi, wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 13 października 1989 r. wskazując na tę samą okoliczność, co powołaną we wniosku wznowieniowym – to co najmniej w tej dacie wiedziała już o wskazywanej przez siebie przesłance wznowienia. Powyższe prawidłowe ustalenia pozwoliły organowi zasadnie stwierdzić, że skarżąca wiedziała już wcześniej o powołanej przez siebie przesłance wznowienia, a tym samym uchybiła terminowi przewidzianemu dla wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją GINB z 7 sierpnia 2015 r.

5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła K.O. – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.

5.1.1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), tj.:

1) art. 145 § 1 "ust." 1 (powinno być "§" – uwaga Sądu) lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nie wskazującego podstawy prawnej i wyjaśnienia uzasadniającego wskazania co do dalszego postępowania;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1, 78 § 1 oraz 80 K.p.a. wobec jego niezastosowania, przez co została naruszona zasada prawdy obiektywnej i nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła nowa okoliczność nieznana wcześniej organowi, z której wynika, że skarżąca dowiedziała się o przedmiotowej decyzji dopiero w dniu 31 stycznia 2019 r., a nie jak błędnie uznał organ już w 2015 r.; co więcej jakichkolwiek informacji o przedmiotowej decyzji nie mógł jej udzielić poprzedni właściciel przedmiotowej nieruchomości Z.P., który od wielu lat jest osobą obłożnie chorą i taką, z którą kontakt słowno-logiczny jest znacznie ograniczony;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w powiązaniu z art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania z art. 148 § 2 K.p.a., w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający dla wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, a "organy" (w istocie chodzi o jeden organ, GINB – uwaga Sądu) przedwcześnie i bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego uznały, że doszło do uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania bowiem (zdaniem organu) skarżąca wiedziała już wcześniej o istnieniu w obrocie prawnym decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, podczas gdy z okoliczności rzeczywistego stanu faktycznego wynika wprost, co zostało też potwierdzone w odpowiedzi na wezwanie organu, że skarżąca dowiedziała się o "przedmiotowej decyzji" dopiero w dniu 31 stycznia 2019 r., a nie jak błędnie uznał organ już w 2015 r.; co więcej jakichkolwiek informacji o przedmiotowej decyzji nie mógł jej udzielić poprzedni właściciel przedmiotowej nieruchomości Z.P., który od wielu lat jest osobą obłożnie chorą i taką, z którą kontakt słowno-logiczny jest znacznie ograniczony, innymi słowy skarżąca nie uchybiła w jakimkolwiek zakresie terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania gdyż zrobiła to w miesięcznym terminie od dowiedzenia się o okoliczności, która daje podstawę do przedmiotowego postępowania;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 6 K.p.a. poprzez nierozważenie, czy w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania z urzędu w sytuacji, gdy skarżąca sygnalizowała możliwość wystąpienia takich okoliczności, tj. brak prawa do terenu działki ewidencyjnej nr [...], będącej ówcześnie własnością Z.P., na której zaprojektowano instalacje kanalizacyjne, o którym to fakcie dowiedziała się skarżąca dopiero w trakcie zapoznawania się z aktami w 2019 r.;

5) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 oraz 30 K.p.a. w zw. z art. 149 K.p.a. przez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą administracyjną, brak prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa, a także brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji czego przyjęto niewłaściwe ustalenia, w myśl których zdaniem sądu pierwszej instancji nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją;

6) art. 141 § 4 Ppsa poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, brak odniesienia się do wszystkich wskazanych w skardze zarzutów i zbyt lakoniczne uzasadnienie wyroku.

5.1.2. Mając na uwadze powyższe, skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

5.1.3. Skarżąca kasacyjnie rozwijając w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej podstawy podkreśla, że dowiedziała się o podstawie do wznowienia dopiero 26 lipca 2019 r. w trakcie zapoznawania się z aktami sprawy. Wcześniej takiej wiedzy nie miała, bo nie mogła jej mieć z uwagi na to, że nie miała świadomości istnienia decyzji.

5.2. W trakcie rozprawy skarżąca kasacyjnie podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1364) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

6.2. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

6.3. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

6.3.1. Chybione są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w powiązaniu z art. 7, 77 § 1, 78 § 1 oraz art. 80 K.p.a., jak również art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 6 K.p.a. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy postępowania, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.

6.3.2. Istota sprawy rozpoznanej zaskarżonym wyrokiem, sprowadzała się do oceny trafności utrzymania w mocy przez GINB własnego postanowienia wydanego w I instancji, o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją dotychczasową tegoż organu z 2015 r., wydaną w postępowaniu nieważnościowym. Decyzja dotychczasowa GINB jest decyzją prawomocną, albowiem skargę K.O. oddalił WSA w Warszawie wyrokiem VII SA/Wa 2385/15, nie jest kwestionowane, że wyrok ten jest prawomocny. Skarżąca kasacyjnie wniosła, powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją GINB z 7 sierpnia 2015 r., a organ centralny odmówił jej wznowienia, przyjmując iż wnioskująca uchybiła terminowi do złożenia takiego podania. Skarżąca kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa, stanowiący podstawę uwzględniania skargi m. in. na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do jego wznowienia, nie wskazała zarazem z jakich powodów GINB wydając zaskarżone postanowienie miałby dopuścić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które wyczerpywać mają przesłankę wznowieniową. Nie stanowi takiego wskazania powołanie się w podstawie kasacyjnej oznaczonej jako 2), na przepisy art. 7, 77 § 1, 78 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Co się zaś tyczy przywołanie w podstawie kasacyjnej oznaczonej jako 4) przepisów art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., czyli przesłanek dających podstawę do wznowienia postępowania z powodów tego rodzaju, że odpowiednio – dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz – decyzja (w realiach przedmiotowej sprawy postanowienie – uwaga Sądu) wydana została w wyniku przestępstwa, nie zostały one poparte jakąkolwiek argumentacją. Innymi słowy, skarżąca kasacyjnie nie wskazała w jakikolwiek sposób, aby w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem GINB, organ centralny miałby się dopuścić naruszeń, mających wyczerpywać przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., na które powołano się w skardze kasacyjnej.

6.3.3. Skarżąca kasacyjnie uprzednio domagając się wznowienia postępowania zakończonego decyzją GINB z 2015 r., nie ma racji wywodząc, że o przesłance wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., dowiedzieć się miała dopiero 26 lipca 2019 r. przy okazji przeglądania akt sprawy zakończonej decyzją organu wojewódzkiego wydaną w postępowaniu nieważnościowym. Trafnie sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku wskazuje, że kwestia posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania działką nr [...] na cele inwestycyjne była przedmiotem rozważania w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym wszak z wniosku K.O. Podnoszenie przeto, że ta okoliczność dopiero została poznana przez skarżąca kasacyjnie w wyniku przeglądu akt w lipcu 2019 r., gdy uprzednio okoliczność ta była przedmiotem ustaleń decyzji wydanych w postępowaniu nieważnościowym, wyroku dotyczącego tych decyzji, jak również podnoszona była w żądaniu strony wznowienia postępowania zakończonego decyzją źródłową, datowanym na 1 lutego 2019 r., jest całkowicie chybione. Nie można zgodzić się z tym stwierdzeniem skargi kasacyjnej, w którym podnosi się, że skarżąca kasacyjnie nie miała do 26 lipca 2019 r. świadomości istnienia decyzji (źródłowej z 1989 r. – uwaga Sądu) w przedmiocie pozwolenia na budowę, skoro w 215 r. wniosła o stwierdzenie jej nieważności.

6.3.4. Zupełnie bez znaczenia dla wyniku sprawy jest kwestia podnoszona w skardze kasacyjnej, odnośnie dowiedzenia się przez skarżącą kasacyjnie o decyzji źródłowej z 1989 r., skoro to nie tej decyzji dotyczyło przedmiotowe żądanie strony o wznowienie postępowania. Odmowa wznowienia postępowania nastąpiła z powodu uchybienia terminu z art. 148 § 1 K.p.a., nie zaś z powodu naruszenia terminu z art. 148 § 2 K.p.a., podnoszenia zarzutu naruszenia tego drugiego przepisu jest zatem całkowicie chybione.

6.3.5. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa oraz zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa.

W myśl art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonego postanowienia.

W skardze kasacyjnej nie uzasadniono podstawy kasacyjnej sprowadzającej się do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, ograniczając się do zarzucania sądowi a quo, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest bardzo lakoniczne i milczy "w newralgicznych lecz kluczowych dla przedmiotowej sprawy kwestiach". Wbrew temu stwierdzeniu, sąd pierwszej instancji w sposób absolutnie wyczerpujący odniósł się do istoty sprawy, która sprowadzała się do oceny ustalenia GINB, czy skarżąca kasacyjnie domagając się wznowienia postępowania z powołaniem się na oznaczoną okoliczność faktyczną, zachowała termin z art. 148 § 1 K.p.a., do wniesienia źródłowego podania.

6.3.6. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 oraz art. 30 K.p.a. w zw. z art. 149 K.p.a. Raz jeszcze wypadnie wskazać, że istotą sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem było ustalenie uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. To, że skarżąca kasacyjnie nie godzi się z podstawowym ustaleniem w tym zakresie poczynionym przez GINB, nie dowodzi, aby organ centralny miał się dopuścić braku wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą administracyjną, braku prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa, a także braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Autor skargi kasacyjnej nie zauważył ponadto, że art. 30 i 149 K.p.a. stanowią przykład rozbudowanej regulacji, składając się z kilku paragrafów, sama zaś skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Skarga kasacyjna w tym aspekcie nie pozwala Sądowi na dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku, skoro w istocie nie sprecyzowano przepisu, którego naruszenia miałby się dopuścić organ centralny, a sąd pierwszej instancji nie dostrzec miał takiego naruszenia, wywołującego skutek, o jakim mowa w art. 174 pkt 2 Ppsa.

6.4. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.