Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 428/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152 par. 1, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8 ust. 1, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia 16 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] na rzecz skarżącego R. G. kwotę 200 ( dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 15.06.2015 r. R. G., działając jako rolnik, wniósł o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności redystrybucyjnej. Zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 4,44 ha. Dołączył materiał graficzny z zaznaczonym położeniem działek rolnych oraz zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 13.04.2015 r.

Decyzją z dnia 23 maja 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. przyznał R. G. płatności na rok 2015: jednolitą płatność obszarową w wysokości 1.333,88 zł do pow. 3,94 ha, płatność za zazielenienie w wysokości 1.198,98 zł do pow. 3,94 ha, odmówił płatności redystrybucyjnej i uznał R. G. za rolnika uczestniczącego w systemie dla małych gospodarstw.

Organ weryfikując wniosek ustalił, że zadeklarowana powierzchnia wynosiła 4,44 ha, a powierzchnia stwierdzona w toku postępowania w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1307/2013 - wyniosła 3,94 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła 0,50 ha, co w ujęciu procentowym stanowiło przedeklarowanie rzędu 12,69%. Wobec tego, z uwagi na treść art. 19 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014, powyższą płatność przyznano do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy, tj. do powierzchni 2,94 ha. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednolita płatność obszarowa przysługuje bowiem do powierzchni nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar określony w systemie identyfikacji działek rolnych, zwany również powierzchnią ewidencyjno-gospodarczą (PEG). Organ wskazał, że odmówił przyznania wnioskodawcy przyznania płatności dodatkowej, bowiem jest ona przyznawana, gdy łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika jest większa niż 3 ha.

Z kolei należna kwota płatności za zazielenienie została przyznana od deklarowanych działek o wielkości 3,94 ha. Wnioskodawca został też uznany za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw.

Decyzją z dnia 16 listopada 2016 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania R. G., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy , odnosząc się do zarzutów odwołania podał, że w decyzji organu pierwszej instancji nie wskazano działek nr 117/10 oraz 117/11, położonych

w obrębie G. P., bowiem nie stwierdzono w stosunku do nich żadnych zmniejszeń i uznano w tym zakresie żądanie strony w całości. W w/w decyzji wskazano tylko działki ewidencyjne, w stosunku do których stwierdzono zmniejszenie. Zmniejszenie powierzchni zadeklarowanych działek o 0,50 ha wynikało z pomniejszenia tych działek na podstawie stwierdzonej powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG). Płatność do działek ewidencyjnych nr 117/10 i 117/11 została więc doliczona do powierzchni deklarowanej.

Organ wskazał, że powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą działek o numerach 117/10, 117/11 oraz 117/8 wyznaczono na podstawie wizytacji terenowej przeprowadzonej w dniu 12.05.2016 r., a sposób jej wyznaczenia nie budzi żadnych wątpliwości organu odwoławczego co do prawidłowości jej przebiegu na ortofotomapie, jak i jej wartości liczbowej. Dla pozostałych działek powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza wyznaczona została na podstawie ortofotomapy obowiązującej na dzień wydania decyzji. Organ dokonał analizy areału wyłączonego z powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG), posiłkując się podczas powyższej analizy dostępną w systemie informatycznym ortofotomapą i uznał, iż jest on prawidłowy, dlatego zmniejszono działki ewidencyjne w sposób podany w decyzji.

Ustalono, że dla działki ewidencyjnej nr 117/8 powierzchnia ewidencyjno – gospodarcza (PEG) wynosi 0,26 ha. Zatem jest większa od powierzchni zadeklarowanej, tj. 0,25 ha. Wobec możliwości skompensowania powierzchni uznanej za kwalifikującą się do płatności na przedmiotowej działce organ za powierzchnię stwierdzoną uznał 0,26 ha. Zatem sumaryczna powierzchnia zmniejszenia wyniosła 0,50 ha. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

R. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zarzucił naruszenie:

̶ przepisów rozporządzenia Komisji WE nr 1444/2002, poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż część jego działek podlega wyłączeniu od uprawnień w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych w okolicznościach, gdy rozporządzenie nasadzenie roślin ozdobnych uznaje za użytki rolne;

̶ art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i kontroli wobec nasadzeń na działkach nr 138, 253/1, 253/2, 33/2 w okolicznościach, gdy sadzenie roślin zdobnych wieloletnich będących szkółką nie wyklucza działalności rolnej;

̶ art. 86 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, w okolicznościach gdy przeprowadzone postępowanie dowodowe nie było wystarczające i w dużej sprzeczności z wnioskami złożonymi przez stronę i specyficznym rodzajem prowadzonej działalności;

- błędne ustalenie powierzchni działek na 3,94 ha, podczas gdy rzeczywista powierzchnia działek wynosi 4,24 ha i w konsekwencji niesłuszne odebranie płatności za zazielenienie;

- pominięcie charakteru działalności prowadzonej przez stronę, bowiem w gospodarstwie szkółkarsko-nasiennym naturalną konsekwencją prowadzenia działalności są zmiany wielkości upraw, ale nie gruntu.

Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że odliczeń powierzchni uprawnionych do dopłat bezpośrednich dokonano niesłusznie. Podał, że prowadzi od 25 lat specjalistyczne gospodarstwo szkółkarsko-nasienne. Wszystkie grunty rolne nie zabudowane budynkami, drogami i innymi budowlami z równoczesnym wyłączeniem stawu, służą celom produkcyjnym. Powierzchnia ta wynosi 4,24 ha. Na tym terenie rosną drzewa, krzewy, wieloletnie rośliny ozdobne i owocowe. W skład nasadzeń wchodzą mateczniki drzew i krzewów ozdobnych i owocowych służące do pozyskiwania sadzonek, zrazów i nasion, drzewa alejowe, drzewa i krzewy ozdobne w pojemnikach, jagodniki i winnica. Cały obszar użytkowany rolniczo -powierzchnia 4,24 ha- jest utrzymany w kulturze rolnej i powinien być objęty dopłatami bezpośrednimi.

Wyjaśnił, że jego działalność jest niezmienna od 25 lat i w toku postępowania sądowego została potwierdzona słuszność jego argumentów, dotycząca niesłusznie wyłączonych z dopłat obszarów produkcji szkółkarskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 6 września 2017 r. skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie:

̶ art. 80 k.p.a. przez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza przez przyjęcie, iż ustalenia obszaru użytków rolnych należy dokonać na podstawie ortofotomap, podczas gdy istniały źródła rzetelniejsze, tzn. ustalenia dokonane w toku postępowania przed Dyrektorem Oddziału Regionalnego ARiMR zakończonego decyzją nr [...] z dnia 25.09.2015 r., a ustalenia te potwierdziły, iż obszar użytków rolnych jest zgodny ze złożonym wnioskiem;

̶ art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a, poprzez niezgromadzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów nierzetelnych, obarczonych ryzykiem błędu, a mianowicie na podstawie ortofotomap (PEG), podczas gdy w toku w/w postępowania zakończonego decyzją z dnia 25.09.2015 r. ustalono, iż obszar użytków rolnych jest zgodny ze złożonym wnioskiem;

̶ art. 110 k.p.a. poprzez pominięcie, iż decyzje wiążą organy administracji publicznej, a więc organ był związany ustaleniami organu poczynionymi w w/w decyzji z dnia 25.09.2015 r., które potwierdziły, iż obszar użytków rolnych jest zgodny ze złożonym wnioskiem;

̶ art. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji UE nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w zw. z art. 70 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 13 grudnia 2012 r. w zw. z art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wartości PEG dla działek nr 253/2, 137, 33/2 i 253/1 obejmują łącznie wielkość 3.95 ha, gdy system identyfikacji działek rolnych, na podstawie którego ustalane jest PEG, stosuje się na poziomie działek referencyjnych, które obejmują jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych, tj. każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe, a zatem obszar rolny skarżącego winien zostać uwzględniony do wielkości 4,24 ha.

Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku o sygn. I SA/Gd 80/15; postępowania przed Dyrektorem Oddziału Regionalnego ARiMR zakończonej decyzją nr [...] z dnia 25.09.2015 r. - na okoliczność ustalenia zarówno przez WSA w Gdańsku, jak i przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, że powierzchnia działek podlegających dopłatom bezpośrednim wynosi 4.24 ha.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2017 r., poz. 1369; dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie istotę sporu stanowiło przyznanie skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 w pomniejszonej wysokości z uwagi na ustalenia organów, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana przez skarżącego. Organy przyjęły powierzchnię działek rolnych uwzględnionych w naliczeniu jednolitych płatności obszarowych jako 3,94 ha, wobec zadeklarowanej 4,44 ha, co skutkowało ostatecznie przyjęciem powierzchni zatwierdzonej do jednolitych płatności obszarowych w wielkości 2,94 ha oraz pomniejszeniem czy też brakiem przyznania płatności.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanego przez Sąd rozstrzygnięcia stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz.U. z 2015 r., poz.1551 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", która weszła w życie z dniem 15 marca 2015 r.

W myśl przepisu art. 7 ustawy rolnikowi przyznawane są płatności bezpośrednie - co do zasady - wówczas, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.

Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Z powyższego wynika, że w postępowaniu o przyznanie płatności obszarowych kluczowe znaczenie ma rzeczywisty areał gruntów rolnych objętych wnioskiem.

Jak już wyżej wskazano, organy uznały, że faktyczna powierzchnia działek jest mniejsza, niż deklarował skarżący.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w części dotyczącej tej kwestii stwierdził, że zmniejszenie powierzchni zadeklarowanych działek wynikało z pomniejszenia działek na podstawie stwierdzonej powierzchni ewidencyjno- gospodarczej. Powierzchnię działek o numerach 117/10, 117/11 oraz 117/8 wyznaczono na podstawie wizytacji terenowej przeprowadzonej w dniu12 maja 2016 r., a sposób jej wyznaczenia nie budzi żadnych wątpliwości organu odwoławczego co do prawidłowości jej przebiegu na ortofotomapie, jak i jej wartości liczbowej. Dla pozostałych działek powierzchnia ewidencyjno- gospodarcza wyznaczona została na podstawie ortofotomapy na dzień wydania decyzji.

W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, z jakich powodów organ uznał, że obszar działek skarżącego jest inny od deklarowanego i że do naliczenia płatności należy przyjąć takie a nie inne powierzchnie działek. Organ powołał się co prawda na wizytację terenową i dane z ortofotomapy, ale są to stwierdzenia autorytatywne, nie poparte żadnymi konkretami dotyczącymi ustalonego stanu faktycznego i jego analizą. Nie wskazano , z jakich przyczyn wykluczono pewne części działek, wobec czego nie wiadomo, jaki jest ich stan i co się na nich znajduje. Uniemożliwia to w istocie ocenę, czy prawidłowo ustalono powierzchnię działek, od której zależy wysokość płatności.

Zauważyć należy, że – zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Jednym z takich przepisów, które mają zastosowanie w niniejszym postępowaniu jest art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wymogom tym organ nie sprostał.

Wskazać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się kilka zdjęć opatrzonych datą 12 maja 2016 r., która to data jest zbieżna z datą wskazywaną przez organ odwoławczy jako data wizytacji terenowej. Zdjęcia te nie zostały w żaden sposób omówione i nie wiadomo, które działki lub też które ich fragmenty zdjęcia te przedstawiają, ani też co na ich podstawie ustalono. W aktach znajduje się też sporządzona w dniu 12 maja 2016 r. mapa, której treść również nie została omówiona. Ponadto, choć wniosek dotyczył płatności na rok 2015 r., powierzchnię działek ustalono na podstawie wizytacji terenowej oraz danych z ortofotomapy z roku 2016 r.

Tymczasem, w przypadku przyjęcia przez organ, że obszar działek jest inny od deklarowanego, nie jest on zwolniony z obowiązku uzasadnienia swego stanowiska w tym zakresie w sposób jasny, rzeczowy i przekonujący. Aby bowiem zaakceptować wywody dotyczące sposobu wyliczenia konkretnych płatności należy wpierw, w sposób niewątpliwy, ustalić stan faktyczny, rzutujący i na przyznanie płatności, i na ich wysokość. W niniejszej sprawie nie uzasadniono w sposób przekonujący, z jakich przyczyn wykluczono powierzchnię działek w wielkości wskazywanej przez skarżącego.

Tak więc zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu, albowiem nie sposób na podstawie lakonicznego uzasadnienia dotyczącego ustaleń faktycznych w zakresie powierzchni działek ocenić, czy ustalenia te, które przecież stały się podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia, były prawidłowe.

Skutkować to musiało uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić trzeba, że skarżący zarzuca obecnie, że nieprawidłowe było wykluczenie z powierzchni działek nasadzeń roślin ozdobnych oraz nie wzięcie pod uwagę charakteru działalności prowadzonego przez niego gospodarstwa szkółkarsko nasiennego, w której naturalne są zmiany wielkości upraw.

Do tych zarzutów skargi nie sposób się rzeczowo odnieść, albowiem dotyczą one kwestii, które nie były przedmiotem ustaleń i rozważań organów w wydanych decyzjach, przy czym, o ile skarżący uważa, że te okoliczności mogły zaważyć na treści decyzji, powinien je podnosić w toku postępowania przed organami, nie zaś dopiero przed sądem administracyjnym.

Zarzut naruszenia art. 5 rozporządzenia nr 640/2014 w zw. z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 1307/2013 nie jest dla Sądu zrozumiały. Skarżący zarzuca bowiem błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że konkretne działki obejmują wielkość 3.95 ha, zamiast wskazywanej przez skarżącego wartości. Błędna wykładnia przepisów nie jest jednak równoznaczna ze stanem faktycznym. O ile intencją skarżącego było stwierdzenie, że błędna wykładnia przepisów doprowadziła do błędnego ustalenia stanu faktycznego, to z przyczyn opisanych wyżej trudno także do tego zarzutu wiążąco się odnieść.

Błędne - co do zasady - jest stanowisko skarżącego, że ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie należało czynić nie w oparciu o treść ortofotomap, a w oparciu o dowody zgromadzone w toku postępowania, zakończonego decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 25 września 2015 r. Błędne jest też stanowisko skarżącego, że organ w niniejszym postępowaniu związany był ustaleniami poczynionymi w tej decyzji.

Zauważyć należy - a co Sądowi wiadome jest z urzędu- że przed tutejszym sądem toczyło się już kilka spraw ze skarg skarżącego na decyzje organów, dotyczące przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na kolejne lata, które były uwzględniane.

Jednak z uwagi na fakt, że wnioski skarżącego dotyczyły innych lat, a nie roku 2015 , jak w niniejszej sprawie, ustalenia poczynione w toku tych postępowań nie mogą być przenoszone jako stan faktyczny do niniejszego postępowania. Zauważyć należy, że w każdym przypadku złożenia wniosku należy dokonać aktualnych ustaleń faktycznych i odnieść je do aktualnego stanu prawnego. Nadmienić trzeba, że stan prawny dotyczący rozpatrywanych kwestii uległ zmianie. Przykładowo w niniejszym postępowaniu zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2015 r., poz.1551 ze zm.), a we wcześniejszych postępowaniach – przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2012 r. , poz.1164 ze zm.).

Decyzja, na którą powołuje się skarżący, a z której Sąd dopuścił dowód, nie tylko dotyczyła roku 2013 r., ale także skarżący deklarował wówczas mniejszą powierzchnię działek, niż deklarował na rok 2015 r. Ustalenia poczynione w toku postępowania zakończonego wskazywaną przez skarżącego decyzją nie mogły zastąpić ustaleń czynionych przez organy w toku niniejszego postępowania.

Zauważyć też należy, że skarżący powinien być świadomy faktu, że ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowi w art. 3 ust. 3, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Ponadto z art. 2 pkt 3 i 4 ustawy wynika , że w postępowaniu takim jak przedmiotowe organ administracji publicznej jedynie na żądanie stron udziela niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz jedynie na żądanie stron zapewnia czynny udział w każdym stadium postępowania oraz przed wydaniem decyzji umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Tak więc strona postępowania o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego musi mieć świadomość faktu, że postępowanie takie wymaga jej większego zaangażowania, o ile chce ona uzyskać satysfakcjonujące ją rozstrzygnięcie.

Nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z akt tutejszego Sądu sygn. akt I SA/Gd 80/15 oraz akt postępowania zakończonego decyzją z dnia 25 września 2015 r. , bowiem przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów nie spowodowałoby wyjaśnienia istotnych wątpliwości w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a.

Na koniec na marginesie zauważyć należy, że – jak już wcześniej wskazywano- Sądowi wiadomo z urzędu, że skarżący już wcześniej wnosił skargi na decyzje organu odwoławczego, dotyczące przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a skargi te były przez tutejszy Sąd uwzględniane. Wynika z powyższego, że organ powinien zadbać o większą staranność przy rozpatrywaniu spraw zapoczątkowanych wnioskami skarżącego.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania - art. 7, art. 80, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR ponownie rozpatrzy wniesione odwołanie z uwzględnieniem powyższego stanowiska Sądu. O ile będzie to konieczne dla prawidłowego rozpoznania sprawy organ przeprowadzi dodatkowe postępowanie dowodowe z urzędu lub na żądanie strony.

Sąd nie stwierdził w wyroku, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana , bowiem zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 152 § 1 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.