Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 566/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.1 par 1, art.3 par1, art.145 par 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.127 par 3,
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.40 ust.12, art.40 ust.4 oraz ust.2 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Referent Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2018 r.; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz S. M. kwotę 1043 zł (tysiąc czterdzieści trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "GDDKiA"), w decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S. L. [...], [...] (dalej "skarżący" lub "strona"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, nr [...] z dnia [...] października 2018 r., w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 141,00 zł (trzy tysiące sto czterdzieści jeden złotych 00/100) z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] Z. - granica państwa w km 89+610 - 89+615 strona prawa, poprzez zlokalizowanie nasypu z gruntu o powierzchni 25,7 m2 w pasie drogowym oraz 4,6 m2 na poboczu działki ew. nr [...], stanowiącej pas drogowy, w okresie od 25 maja 2018 r. do 2 czerwca 2018 r. (włącznie) w miejscowości K..

Decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych.

W dniu 25 maja 2018 r. podczas rutynowego objazdu drogi krajowej nr [...] odc. M. – N. stwierdzono naruszenie i zajęcie pasa drogowego drogi krajowej w miejscowości K. w km 89+610-89+615 strona prawa poprzez zlokalizowanie nasypu na zjeździe do działki nr [...], bez zezwolenia zarządcy drogi. Fakt zajęcia pasa drogowego nr [...] potwierdzono w dzienniku objazdu drogi krajowej nr [...] oraz poprzez sporządzoną notatkę służbową z dnia 25 maja 2018 r., w której określono przewidywaną powierzchnię zajęcia pasa drogowego tj. 24,0 m2.

Na podstawie uproszczonego wypisu wypis z rejestru gruntów z dnia [...] maja 2018 r. ze Starostwa Powiatowego w L., określono właścicieli przyległej do pasa drogowego działki nr [...] [...] (działka drogowa - współwłasność ustawowa na zasadach samoistnego posiadania), którymi są: A. D., Z. D., A. D., J. D., J. D., B. J., K. J., W. K., A. N., J. N., R. S., Z. Z. oraz M. Z. (dalej "właściciele").

Zawiadomieniem z dnia 28 maja 2018 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego w km 89+610-89+615 strona prawa drogi krajowej nr [...] odc. M. – N. w miejscowości K., poprzez wykonanie nasypu na zjeździe, bez zezwolenia zarządcy drogi. W zawiadomieniu, właściciele zostali poinformowani o terminie wizji w terenie, ustalonym na dzień [...] czerwca 2018 r.

Na podstawie protokołu z przeprowadzonej kontroli z dnia 12 czerwca 2018 r. oraz dokumentacji fotograficznej, ustalono, iż z dniem [...] czerwca 2018 r., został przywrócony pas drogowy do stanu pierwotnego. Ponadto jak wynika z protokołu na wizji lokalnej zjawili się pracownicy oddziału oraz A. D., J. N., a także A. Z., którzy oświadczyli, iż nie wykonywali robót polegających na nasypie na zjeździe oraz nie posiadali wiedzy na temat przeprowadzonych prac.

Do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad O/Rejon [...] dnia [...] czerwca 2018 r. wpłynęło pismo A. D., wyjaśniające, iż wszelkie prace ziemne na działce nr [...] stanowiącej pas drogowy zostały wykonane przez Urząd Gminy w M.

Pismem z dnia 29 czerwca 2018 r., GDDKiA zwrócił się do Urzędu Gminy M. z zapytaniem o przeprowadzone prace zimne na działce nr [...] stanowiącej pas drogowy.

Gmina, pismem z dnia 9 lipca 2018 r., wyjaśniła, iż podjęta została uchwała w sprawie wykonania prac remontowych na działce nr [...], przyległej do pasa drogowego z zastrzeżeniem, że wykonawca może ingerować w działki sąsiednie po uzyskaniu zgody właścicieli nieruchomości sąsiadujących z drogą, ale nie może wchodzić na działkę drogową nr [...] stanowiącą pas drogi krajowej nr [...].

Urząd Gminy M. przekazał dane firmy, której zostały zlecone prace na działce nr [...], przyległej do pasa drogowego, tj. Firmie H. M. L. [...], [...].

Obowiązkiem wykonawcy było, zgodnie z zawartą umową z dnia 16 kwietnia 2018 r., przeprowadzenie robót zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jakość wykonanych robót i użytych materiałów została oceniona przez przedstawiciela gminy M. jako dobra. Ponadto w protokole odbioru z dnia 23 maja 2018 r., stwierdzono, iż podczas przeglądu wykonanych robót budowlanych nie stwierdzono usterek, a teren budowy został uporządkowany.

Decyzją z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] zostało umorzone postępowanie wobec właścicieli działki nr [...] z uwagi na fakt, iż materiał zgromadzony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie stanowił zdaniem organu podstawy do nałożenia kary pieniężnej na właścicieli działki nr [...] za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej bez zezwolenia zarządcy drogi.

Pismem z dnia 28 września 2018 r., wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego w km 89+610-89+615 strona prawa drogi krajowej nr [...] Z. - granica państwa w miejscowości K. poprzez przeprowadzenie robót ziemnych polegających na wykonaniu nasypu na zjeździe, bez zezwolenia zarządcy drogi przez skarżącego. Strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożeniu wyjaśnień.

W dniu 9 października 2018 r. skarżący złożył wyjaśnienia w których wskazał, iż nasyp nie był wykonany przez niego. Materiał został naniesiony na zjazd naturalnie w wyniku opadów atmosferycznych. Firma skarżącego nie wykonywała żadnych prac na jezdni, poboczu, skarpach i rowach drogi krajowej [...].

Pismem z dnia 13 października 2018 r., do organu wpłynęły dodatkowe wyjaśnienia wraz z oświadczeniami R. S. oraz M. Z. , iż wszystkie zmiany związane z kształtem i wyglądem wjazdu powstały w wyniku opadów deszczu, nikt nie prowadził robót związanych z budową nasypu na wjeździe.

Pismem z dnia 26 października 2018 r., Kierownik Rejonu poinformował, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, naniesiony grunt na zjeździe był spowodowany przez wykonywane prace ziemne w obrębie zjazdu co przedstawia dokumentacja fotograficzna. Widoczne na zdjęciach niewielkie namuliska były spowodowane wypływem wód we wcześniejszym okresie przed prowadzonymi pracami ziemnymi. Stwierdzenie prowadzonych prac nastąpiło w okresie stabilnych warunków atmosferycznych bez opadów deszczu.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r., GDDKiA nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3141 zł z tytułu z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] Z. - granica państwa w km 89+610 - 89+615 strona prawa poprzez zlokalizowanie nasypu z gruntu o powierzchni 25,7 m2 w pasie drogowym oraz 4,6 m2 na poboczu działki ew. nr [...], stanowiącej pas drogowy, w okresie od [...] maja 2018 r. do [...] czerwca 2018 r. (włącznie) w miejscowości K., bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu organ wskazał, iż naniesiony grunt na zjeździe stwierdzony w dniu [...] maja 2018 r., przez Służbę Liniową w S. był spowodowany przez wykonane prace ziemne na działce nr [...] w K. Zmiany ukształtowania geometrycznego zjazdu były spowodowane wpływem prowadzonych działań człowieka na nawierzchni zjazdu, czego dowodem są zdjęcia z dnia objazdu drogi krajowej nr [...].

Zgodnie z opinią Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad O/Rejon [...] widoczne na zdjęciach namuliska były spowodowane wpływem wód we wcześniejszym okresie przed prowadzonymi pracami ziemnymi, a stwierdzenie prowadzonych prac nastąpiło w okresie stabilnych warunków atmosferycznych bez opadów deszczu. Z dziennika objazdu drogi krajowej nr [...] również nie wynika zdaniem organu, iż 24 maja 2018 r., zauważono jakiekolwiek utrudnienia w km 89+610-89+615 strona prawa drogi krajowej nr [...] w miejscowości K., które wskazywałyby na samoistne naniesienie nasypu na pas drogowy. Organ zaznaczył, że na wizji w terenie dnia [...] czerwca 2018 r., żadna z obecnych stron nie zgłosiła, faktu naniesienia ziemi na zjazd w sposób naturalny.

Decyzja o wymierzeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia takiego faktu na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary niezależnie od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej i niezależnie od tego czy miał on świadomość, iż na zajęcie pasa drogowego powinien mieć stosowne zezwolenie i w ogóle, że zajmuje pas drogowy.

Odnośnie samego wymiaru kary, organ wskazał przedział czasowy, za który kara została wymierzona oraz sposób jej wyliczenia.

Wnioskiem z dnia 12 listopada 2018 r., skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, argumentując, iż organ wskazał jedynie dowody na fakt istnienia nasypu, natomiast nie wykazał związku między powstaniem nasypu, a działaniem skarżącego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zdaniem skarżącego nie potwierdza wykonania nasypu przez firmę skarżącego.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, GDDKiA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powtórzył swoją argumentację i stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, iż w decyzji z dnia [...] października 2018 r. [...] prawidłowo ustalono podmiot odpowiedzialny za zajęcia pasa drogowego.

W skardze do Sądu na ww. decyzję GDDKiA, skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i dokonaniu przez ten organ materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa;

2. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej oświadczeniom świadków, niezbadaniu tych okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym zaniechanie zebrania materiału dowodowego oraz poddania go wszechstronnej ocenie;

3. naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zwarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji oraz przez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

4. naruszenie art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że organ nie poddał wszechstronnej analizie zebrał całego materiału dowodowego, w szczególności nie odniósł się do protokołu odbioru z dnia 23 maja 2018 r., z którego wynika, że teren budowy został uporządkowany. Ponadto, organ w sposób niewyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy, gdyż nie odniósł się do oświadczeń świadków - M. Z oraz R. S..

Skarżący zarzucił, iż materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób niewyczerpujący, organ nie zbadał tych okoliczności faktycznych, które mają istotny wpływ na wynik sprawy oraz zaniechał zebrania materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, wniesiona skarga - analizowana pod ww. kątem - zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja GDDKiA narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu, GDDKiA - wydając przedmiotową decyzję - dopuścił się przede wszystkim mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów. Naruszenie ww. przepisów procedury administracyjnej mogło zaś mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 40 ust. 12 ust. 1 w związku z art. 40 ust. 4 oraz ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, a podstawową kwestię sporną - prawidłowość ustaleń organu co do kwestii odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Przesłankami niezbędnymi do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym zostało umieszczone określone urządzenie czy obiekt i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi.

Odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny. Jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego, zaś okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i w piśmiennictwie wskazuje się, że odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, ponieważ do wymierzenia kary pieniężnej istotne jest kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym, bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 października 2008 r., III SA/Łd 272/08, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2010 r., II SA/Gl 57/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2011 r., III SA/Wr 227/11 wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 marca 2012 r., II SA/Ol 1049/11, R. Strachowska, U.d.p. Komentarz, ABC 2012, teza do art. 40).

W świetle powyższego uznać trzeba, iż podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia było ustalenie w sposób prawidłowy i niewątpliwy, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia, a także ustalenie podmiotu, który dokonał tego bezprawnego zajęcia. Jeśli zaś w ww. kwestiach strona zgłaszała wątpliwości, to rzeczą organu było wykazać ich niezasadność przy pomocy dostępnych środków dowodowych.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie tak się nie stało.

Organ w treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2018 r., a także uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., - referując stan faktyczny sprawy - wskazał jedynie, że w oparciu o posiadany materiał dowodowy stwierdza się, że naniesiony grunt na zjeździe stwierdzony w dniu [...] maja 2018 r, przez Służbę Liniową w S. i był spowodowany przez wykonane prace ziemne na działce nr [...] w K. Zmiany ukształtowania geometrycznego zjazdu były spowodowane wpływem prowadzonych działań człowieka na nawierzchni zjazdu. Urząd Gminy M. pismem z dnia 03.08.2018 r. wskazał iż cyt.: "(...) prace ziemne (wykopane koparką) na drodze przebiegającej po działce ew. nr [...] zostały zlecone Panu S. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: F." S. M., L. [...], [...] M. D.". Z kolei, pismem z dnia 11.09.2018 r. Urząd Gminy przekazał kopię umowy nr [...] zawartej pomiędzy G. a Skarżącym, na wykonanie robót obejmujących pracę koparką zadanie pn.: "Remont drogi osiedlowo-polowej na os. Z. w miejscowości K.". Ponadto do pisma załączona została również kopia protokołu odbioru wykonanych prac.

Organ nie odniósł się natomiast do wskazanych przez skarżącego dowodów w sprawie, a mianowicie oświadczeń świadków - M. Z. oraz R. S., którzy wyjaśnili, iż wszystkie zmiany związane z kształtem i wyglądem wjazdu powstały w wyniku opadów deszczu, nikt nie prowadził robót związanych z budową nasypu na wjeździe. Ponadto organ wspomniał jedynie w uzasadnieniu o załączonej kopii protokołu odbioru wykonanych prac nie wskazując na fakt, iż komisja oceniła jakość wykonanych robót i użytych materiałów na dobrą, nie stwierdzono usterek, a co najistotniejsze, teren budowy został uporządkowany. Powyższe wskazuje, iż po przeprowadzonych robotach nie stwierdzono zmian ukształtowania geometrycznego zjazdu.

W ponownym postępowaniu organ - mając na względzie zasady legalizmu - wyczerpująco odniesie się do kwestii podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego. Ustosunkuje się również do argumentów skarżącego zawartych w skardze, oświadczeń świadków i wyników odbioru robotów zawartych w protokole odbioru z dnia 23 maja 2018 r. Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy swojego rozstrzygnięcia.

Organ powinien podjąć starania, aby strona została przekonana o zasadności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Tylko bowiem takie zachowanie będzie realizowało zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, którego istotą jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jego stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1994 r., III ARN 2/94, OSNAPiUS 1994, nr 1, poz. 2 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1997 r., III RN 94/96, OSNAPiUS 1997, nr 19, poz. 366).

Podnieść należy, iż zasady ogólne postępowania są nie tylko postulatem ustawodawcy wobec tych organów, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2002 r., sygn. akt III SA 3390/00, Mon. Pod. 2002, nr 9, poz. 33).

Nie jest zaś rzeczą Sądu poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, czy też odpowiedź na postawione w toku postępowania przed organem zarzuty. Wyjaśnić przy tym również należy, że Sąd nie dokonuje oceny dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy, lecz kontroluje ich ocenę dokonaną przez organ administracji publicznej, która znalazła swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z mocy bowiem art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działań organów administracji publicznej, a tym samym nie mogą ich w tych działaniach zastępować.

Organy administracji uchylając się od oceny dowodów wskazanych przez skarżącego dopuściły się naruszenia przepisów art. 7, 75 § 1, 77 §1, 78 § 1 i 80 k.p.a. Powyższe przepisy nakładają bowiem na organ powinność podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego oceny w całokształcie stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Przy czym stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy ( art. 78 § 1 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie zaś art. 200 ww. ustawy, Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 1043 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.