Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 668/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.21, art.20 w zw.z art.22
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...] r. sprawy ze skargi J. G., T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S.

z dnia [...] r. nr [...] w zakresie określenia T. G. i J. G. (dalej: "strona" lub "skarżący") wysokości podatku od nieruchomości za 2016 r. na kwotę [...]zł od gruntów pozostałych.

Organ I instancji wskazał, że aktem notarialnym rep. A nr [...] z dnia [...] r. - umowa sprzedaży - R. W. sprzedał skarżącym prawo własności niezabudowanej działki nr [...] obręb S. o powierzchni [...] ha o symbolu "K" (użytek kopalniany).

Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji, T. G. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając jej naruszenie przepisów proceduralnych, to jest art. 122, 187, 210 i 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (t .j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., zw. dalej: "O.p.") i domagając się uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności z umowy notarialnej wynika, że w lutym 2014 r. strony stały się współwłaścicielami opodatkowanej nieruchomości, to jest gruntu - działki nr [...] w [...] o powierzchni [...] ha oznaczonego w ewidencji gruntów

i budynków - symbolem "K". Od daty zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków, tj. od [...] r., przedmiotowy grunt ma symbol "N" z powodu zadrzewienia i zalesienia nieruchomości. W dniu [...] r. skarżący złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości z wykazaną do opodatkowania działką jako grunt pozostały. Wcześniej, to jest w informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 27 marca 2014 r., strona wykazała grunt o powierzchni [...] m2 stanowiący nieużytek niepodlegający opodatkowaniu.

Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że strony nabyły nieruchomość 13 lutego 2014 r. co skutkuje obowiązkiem złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości do 27 lutego 2014 r. Informacja została złożona zaś 28 marca 2014 r. Zmiana oznaczenia opodatkowanego w sprawie gruntu w ewidencji grantów i budynków z symbolu "K" na symbol "N", nastąpiła z dniem 19 marca 2018 r., co skutkowało obowiązkiem złożenia informacji zmieniającej w sprawie podatku od nieruchomości do 2 kwietnia 2018 r., to jest w terminie 14 dni. Tymczasem, informacja została złożona w dniu 30 sierpnia 2018 r. W związku z tym, przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. nastąpi z końcem 2021 r. Wydana decyzja mieści się także w podstawowym terminie jej wydania, to jest trzech lat, do końca 2019 r., wobec czego organ odwoławczy uznał powyższy zarzut za nieuzasadniony.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust.4 oraz art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy

z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., zw. dalej; u.p.o.l.), to jest wobec współwłaścicieli nieruchomości, z uwzględnieniem powierzchni użytkowej podlegającego opodatkowaniu gruntu przy stawce wynikającej z uchwały Rady Gminy S. - 0,19 zł za 1 m˛.

Organ odwoławczy wskazał, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący, zarówno co do wielkości gruntu, jak i sposobu jego klasyfikacji (art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Ma on przy tym moc dokumentu urzędowego.

Z zebranych w sprawie dowodów wynika, że w 2016 r. opodatkowany w sprawie grunt miał w ewidencji gruntów i budynków oznaczenie – "K", które oznacza kopaliny. Dopiero z dniem 19 marca 2018 r., a więc po roku podatkowym 2016, organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków dokonał zmiany symbolu w zakresie przedmiotowego gruntu z "K" na "N".

Zdaniem organu odwoławczego, w związku z tym, że przedmiotowy grunt

w 2016 r. oznaczony był w ewidencji symbolem "K" należało go opodatkować podatkiem od nieruchomości jako grunt niebędący użytkiem rolnym i niebędący wówczas nieużytkiem, to jest jako grunt pozostały. Na marginesie organ dodał, że w protokole z przeprowadzonego badania użytków z dnia 23 lutego 2018 r. rzeczoznawca stwierdził, że badany obszar był eksploatowany na wydobycie kruszywa. Przedtem stanowił gleby orne słabej jakości. Zarówno z przywołanego badania jak również z zawiadomienia o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków, nie wynika, aby dokonana zmiana symbolu użytku stanowiła naprawienie błędu organu ewidencyjnego, który w sposób nieuprawniony nadał temu gruntowi oznaczenie "K" i obecnie zmienia je na prawidłowe oznaczenia symbolem –"N". Przeciwnie, z dokumentów tych wynika, że wprowadzona zmiana jest efektem aktualizacji danych, bowiem teren eksploatowany był poprzednio jako teren kopalniany, a obecnie nie jest wykorzystywany w ten sposób i w wyniku zakrzewienia i pojedynczego zadrzewienia stał się nieużytkiem.

W ocenie organu odwoławczego, sytuacja taka w żadnej mierze nie uprawnia do kwestionowania danych z ewidencji gruntów i budynków zarówno przed zmianą jak i po niej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa, mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj;

1. art. 120, art. 121 § 1, art. 187, art. 191 O.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego na podstawie przepisów prawa, zgodnie

z zasadą prawdy obiektywnej i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,

2. art. 122 w zw. z art 187 § 1 O.p. przez przyjęcie, że organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy, w sytuacji gdy organ I instancji zaskarżoną decyzję wydał wyłącznie w oparciu o ewidencję gruntów i budynków, pomijając wnioski zawarte w innych dokumentach funkcjonujących w obrocie prawnym, m.in. opinii w sprawie zagospodarowania przestrzennego oraz oceny stanu zachowania na dzień 27 lutego 2018 r. obszaru dz. Nr [...] K, obr. ewid. [...] [...], Gm. S. dotyczącej przedmiotowej nieruchomość, jednoznacznie pozwalające przyjąć, że grunt

w rzeczywistości odpowiada oznaczeniu symbolem "N", co również potwierdza decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., a tym samym organ II instancji winien stwierdzić, że w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. objęty jest zwolnieniem,

3. art. 194 § 3 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na całkowitym pominięciu:

- funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] z dnia

14 marca 2018 r. w której to wskazano, że na przedmiotowym gruncie przeprowadzono czynności klasyfikacyjne, na podstawie których stwierdzono, że teren objęty klasyfikacją to grunty po dawnej eksploatacji kruszywa (od 20 lat kruszywo nie jest wydobywane), które obecnie podlegają zaawansowanemu procesowi renaturyzacji (proces trwały i postępujący), zaś obszar przed eksploatacją obejmował grunty orne słabej jakości natomiast obecnie porastają je zadrzewienia i zakrzewienia,

- wniosków zawartych w opinii w sprawie zagospodarowania przestrzennego oraz oceny stanu zachowania na dzień 27 lutego 2018 r. obszaru dz. Nr [...] K, obr. ewid. [...] [...], Gm. S., polegających na wskazaniu, że obszar omawianej działki nie nadaje się do działalności rolniczej, natomiast kwalifikacja ww. obszaru symbolem użytku rozumianym jako "użytki kopalne" nie znajduje uzasadnienia merytorycznego oraz formalno- prawnego, wobec czego zasadna jest zmiana na symbol-"nieużytek- N"- przy czym, co istotne, oględziny ww. terenu, na podstawie których wydano opinię, przeprowadzane były już na przełomie czerwca i lipca 2014 r., co niewątpliwie przesądza o tym, że wskazany obszar nie może być traktowany jako "użytek kopalny -K" w latach 2014- 2016 r., gdyż już przed datą jego nabycia zaszły na nim naturalne procesy świadczące o tym, że nie spełnia wymogów pozwalających na zakwalifikowanie go do kategorii "K", a spełnia on wyłącznie kryteria kategorii "N", a tym samym organ II instancji obowiązany był uznać ww. dokumentację za przeciwdowód w rozumienia ww. przepisu, który skutecznie podważył zgodność danych zawartych w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a tym samym stwierdzić, że skarżący bezzasadnie zostali obciążeni zobowiązaniem z podatku od nieruchomości,

4. art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że organ podatkowy w sposób właściwy ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od przedmiotowej nieruchomości za lata 2014-2016 w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość od momentu jej zakupu przez skarżących, zwolniona jest z podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. z uwagi na fakt, że jest to grunt zadrzewiony i zakrzewiony, brak jest warunków technicznych do prowadzenia działalności kopalnej, tak z uwagi na brak infrastruktury, ale i samych kopalin,

5. art. 6 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, pomimo tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ administracji publicznej wyższego stopnia, winien był stwierdzić, iż:

- organ podatkowy wydając przedmiotową decyzję przede wszystkim nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 123 § 1 O.p.,

- organ podatkowy nie sporządził uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób zgodny z wymogami zawartymi w art. 210 § 1 i 4 O.p., tj. w sposób pozwalający na ustalenie czym kierował się wydając decyzję, z jakiego względu pominął fakt zakwalifikowania gruntów jako nieużytki, dlaczego decyzję wydał dopiero po znacznym okresie w sposób wsteczny, na jakiej podstawie zweryfikował stan rzeczywisty gruntów, w szczególności iż pozostają one zadrzewione i zakrzewione,

6. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy S. i uznanie, że organ podatkowy przeprowadził przedmiotowe postępowanie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, pomimo tego, iż organ dokonując analizy stanu faktycznego winien był stwierdzić, że:

- organ podatkowy zaniechał podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co wyrażało się m.in. nieuwzględnieniem okoliczności, iż przedmiotowa nieruchomość przed jej zakupem, jak również po dacie jej zakupu przez Skarżących, była zwolniona z podatku od nieruchomości, pominięciem opinii dotyczącej nieruchomości zawierającą podstawy do zwolnienia przedmiotowej nieruchomości począwszy od roku 2014 r. do okresu bieżącego oraz decyzji z dnia 14 marca 2018 r., która także potwierdziła, iż przedmiotowa nieruchomość winna być zakwalifikowana jako nieużytek i to od wielu już lat,

7. art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo wystąpienia istotnych uchybień

w postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia wymiaru podatku od przedmiotowej nieruchomości na rok 2016 r., które mogły stanowić podstawię dla uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a także zajęcia stanowiska, czy organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów w danym roku podatkowym, w sytuacji dokonania następnie zmian w tej ewidencji, z której wynikało, że opodatkowane grunty są nieużytkami.

W ocenie organów podatkowych, powyższe nie ma znaczenia jeżeli chodzi o naliczenie podatku za okres przez dokonaniem zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem skarżącego natomiast, dokonana zmiana w ewidencji gruntów i budynków, a także decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. w której to wskazano, że na przedmiotowym gruncie przeprowadzono czynności klasyfikacyjne, na podstawie których stwierdzono, że teren objęty klasyfikacją to grunty, na którym znajdują się zadrzewienia i zakrzewienia, wniosków zawartych w opinii w sprawie zagospodarowania przestrzennego oraz oceny stanu zachowania na dzień [...] r. obszaru dz. Nr [...] K, obr. ewid. [...] [...], Gm. S., polegających na wskazaniu, że obszar omawianej działki nie nadaje się do działalności rolniczej, natomiast kwalifikacja ww. obszaru symbolem użytku rozumianym jako "użytki kopalne" nie znajduje uzasadnienia merytorycznego oraz formalno- prawnego, dawała podstawę do zweryfikowania decyzji podatkowych za wcześniejsze lata podatkowe, ponieważ wskazywało to na wadliwość wpisów w ewidencji.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.g.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1410/07, z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 690/09 - dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie, jak pozostałe orzeczenia przywołane w sprawie). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji.

Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie, bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku.

Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.

Mając na uwadze powyższe podkreślić zatem należy, że od reguły przewidzianej w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10). Zatem, z mocy powyższego przepisu organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (oprócz przytoczonych powyżej także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.

Słusznie zatem stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący co sposobu ich klasyfikacji. A zatem, podkreślić raz jeszcze należy, że organ podatkowy nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe.

Bezsporne w sprawie jest, że skarżący wraz z żoną byli w 2016 r. właścicielami nieruchomości podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stanowiących, zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków, w 2016 grunt zurbanizowany oznaczony jako użytek kopalniany symbolem "K".

Grunt ten, wbrew zarzutom skargi, nie mógł zatem podlegać zwolnieniu z opodatkowania jako nieużytek ponieważ wówczas nie był tak sklasyfikowany.

Nie można zgodzić się zatem z zarzutem skargi, że zmiana klasyfikacji spornego gruntu dokonana w 2018 r. i dokumenty na które powołuje się strona uprawniał organ do zweryfikowania prawidłowości opodatkowania spornych działek podatkiem od nieruchomości, a organ podatkowy weryfikując decyzję wymiarową za 2016 r. powinien pominąć dane z ewidencji gruntów i budynków.

W tym miejscu podkreślić należy, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą.

Taki obowiązek nie spoczywa zatem na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2466/01).

Słusznie zatem stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w niniejszej sprawie, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać przy tym należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Dodać w tym miejscu należy, że w myśl art. 20 w związku z 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 rozporządzenia o ewidencji starosta (prezydent miasta) jest organem administracji publicznej, który prowadzi ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów. Obowiązkiem starosty (prezydenta miasta) jest prowadzenie oraz utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Może być wywołana wnioskiem lub działaniem organu z urzędu. Dodatkowo § 46 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające, m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Z kolei, właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku.

Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe

- w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia.

Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, że z przytoczonej regulacji wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zatem, jeżeli zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc,tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2631/11, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1035/15, I SA/Sz 1036/15, I SA/Sz 1037/15).

W rozpoznawanej sprawie, zawiadomienie o zmianach w ewidencji gruntów i budynków, miała miejsce 19 marca 2018 r., a zatem dopiero od tej daty organ zobowiązany był uwzględniać zmienione dane dotyczące klasyfikacji gruntów i budynków.

Wskazać także należy, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że wprowadzona zmiana oznaczenia spornego gruntu z symbolu "K" na "N" jest efektem aktualizacji danych, bowiem teren eksploatowany był poprzednio jako teren kopalniany, a obecnie nie jest wykorzystywany w ten sposób, i w wyniku zakrzewienia i zadrzewienia stał się nieużytkiem.

Rację ma też organ podatkowy, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1433/12). Jeżeli zatem, w ocenie skarżącego, wspomniana ewidencja zawierała jakiekolwiek błędy, strona powinna była doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję. Zasadą jest bowiem, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję.

Jednocześnie jeszcze, podkreślić należy, że aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2078/13, wyrok z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1660/11).

W ocenie Sądu, za bezzasadne należy zatem uznać wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów proceduralnych.

Na marginesie jedynie podkreślić należy, że odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, wyjaśnić należy, że przepisów tej ustawy organ odwoławczy nie stosował w postępowaniu podatkowym, a więc nie mogło dojść do ich naruszenia.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia odpowiedników przywołanych w skardze regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego zawartych w Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, ocena dowodów jakiej dokonały w tej sprawie organy podatkowe, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. To, że strona odmiennie ocenia materiał dowodowy nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organy podatkowe z przekroczeniem granic zasady swobodnej ich oceny lub z naruszeniem zasad dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego.

W swojej decyzji organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p.

Mając na względzie aktywny udział strony w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, Sąd nie dopatrzył się także zasadności naruszenia art. 123 O.p.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd nie znalazł także podstaw do kwestionowania konstytucyjności art. 6 ust. 8a u.p.o.l., który to przepis w rozpoznawanej sprawie nie był postawą wydania zaskarżonej decyzji.

Nie dopatrując się zatem w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu, jaki w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) obligowałby Sąd do jej uchylenia, skargę oddalono na podstawie art. 151 ww. ustawy.