Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1621/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-02-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A spółki cywilnej A. J., T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2005 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Spółka cywilna "A" A. J., T. P. w B. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r. określającą zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2005 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie należy zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z dwóch powodów. Z przywołanego przepisu wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe zakwestionowały prawidłowość rozliczenia podatku za wskazany okres, ponieważ stwierdziły, że podatnik odliczył podatek naliczony wynikający z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięć organy podatkowe wskazały art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Stosownie do wymienionego przepisu nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Z posiadanych przez Sąd informacji wynika, że w dniu 16 stycznia 2012 r. do Trybunału Konstytucyjnego została złożona skarga konstytucyjna, w której podważono konstytucyjność § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970) w zakresie w jakim m.in. wymieniony przepis stanowi podstawę do zakwestionowania przez organ podatkowy obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wykazaną w fakturze otrzymanej przez podatnika w związku z nabyciem przezeń towaru wykorzystanego do czynności opodatkowanych, jeżeli przyczyną zakwestionowania obniżenia podatku należnego jest spowodowana przez wystawcę faktury lub osobę trzecią rozbieżność między treścią faktury a rzeczywistym charakterem stwierdzonej w niej czynności, nie uzależniając decyzji organu podatkowego od tego, czy podatnik przyjmując fakturę i dokonując na jej podstawie obniżenia podatku należnego działał w złej wierze lub nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wyraźnie określonych w przepisach prawa (sygn. akt Ts 11/12).

Należy zauważyć, iż treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT jest tożsama z obowiązującym wcześniej przepisem § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów.

Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zarówno postanowienie wszczynające postępowanie podatkowe, jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane przed upływem terminu przedawnienia, a spółka w dniu 18 października 2010 r. dokonała wpłat kwot zaległości wraz z odsetkami, co spowodowało wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w całości i brak przeszkód do wydania decyzji przez organ odwoławczy po upływie terminu przedawnienia.

Wskazać należy, że postanowieniem z 12 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 174/11 przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów tego Sądu wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej).

Zważywszy na to, że zarówno kwestia konstytucyjności § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów, jak i zagadnienie prawne przedstawione w wyżej powołanym postanowieniu NSA mają istotne znaczenie dla wyniku rozpatrywanej sprawy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

P.Z-C.