Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 383/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15 ust.1
journal: Dz.U. 1993 nr 106 poz 482
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (spr.), Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, WSA Krystyna Czajecka-Ryniec, Protokolant asyst. Monika Bartmińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005 r. sprawy ze skargi "[...]" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 rok - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania "[...]" Spółki z o.o., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2005 r. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że zwiększenie wymiaru zobowiązania o kwotę 34.332 zł w stosunku do wykazanego w zeznaniu CIT-8 była skutkiem oceny, iż Spółka, z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę 88.530,84 zł z tytułu odsetek zapłaconych przez "[...]" spółkę jawną od kredytów bankowych (w tym dewizowego) zaciągniętych i wykorzystanych przez tę spółkę w działalności gospodarczej prowadzonej nadal po wniesieniu jej aportem w dniu 23 kwietnia 2003 r. do "[...]" oraz kwotę 38.625 zł jako różnic kursowych od kredytu dewizowego zaciągniętego, wykorzystanego i spłaconego przez "[...]" ustalonych pomiędzy dniem spłaty kredytu (30 maja 2003 r.), a dniem wniesienia spółki jawnej jako aportu do "[...]" (23 kwietnia 2003 r.). Kwota odsetek udokumentowana została notami księgowymi wystawionymi przez spółkę jawną "w związku z zapłatą odsetek od wykorzystanego kredytu bankowego przejętego w wyniku aportu", a kwota ujemnych różnic kursowych wewnętrznych dowodem księgowym i obie rozliczone zostały ze spółką jawną przez kompensatę wzajemnych wierzytelności. Zdaniem organu odwoławczego, ustalenie, że pomimo wniesienia aportem przedsiębiorstwa spółki jawnej do "[...]" w dniu 23 kwietnia 2003 r., spółka ta prowadziła nadal działalność gospodarczą finansując ją z własnych kredytów bankowych, nie przejętych przez "[...]", spłaconych środkami pieniężnymi spółki jawnej z jej bieżącego rachunku bankowego, nie pozwalało na uznanie, iż kredyty spółki jawnej wykorzystane zostały w działalności gospodarczej "[...]" spółki z o.o. i miały związek z przychodami z tej działalności uzyskanymi, co oznaczało, że refundowany spółce jawnej wydatek na zapłacenie odsetek od tych kredytów nie mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów "[...]" spółki z o.o.

Z tej również przyczyny organ nie uznał za koszt podatkowy "[...]" różnic kursowych od kredytu dewizowego wykorzystanego i spłaconego przez spółkę jawną "[...]", wskazując dodatkowo, że różnice kursowe wystąpić mogą jedynie u podatnika ponoszącego koszt w walutach obcych, a w sprawie nie ma sporu, iż kosztu tego rodzaju "[...]" nie ponosiła, bowiem nie spłacała kredytu dewizowego na rzecz banku.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołania o nieuwzględnieniu okoliczności, że kredyty bankowe stanowiły element przedsiębiorstwa spółki jawnej w rozumieniu art. 551 k.c., które wniesione zostało aportem do "[...]" i oba kredyty uwzględnione zostały w wycenie aportu, organ wskazał, że w toku postępowania Spółka nie przedłożyła dowodów potwierdzających wycenę przejętego przedsiębiorstwa ani wykorzystania kredytów w prowadzonej działalności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka "[...]" wnosiła o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez pominięcie okoliczności, że zarówno kredyt złotówkowy, jak i dewizowy stanowiły element przedsiębiorstwa spółki jawnej, w rozumieniu art. 551 k.c. i od momentu wniesienia go aportem do skarżącej Spółki stanowiły element jej przedsiębiorstwa, stąd koszty obsługi tych kredytów były kosztami prowadzonego przez Spółkę przedsiębiorstwa od daty wniesienia aportu.

W ocenie Spółki, brak formalnego przejęcia (przepisania) kredytów, z przyczyn leżących po stronie banku, był nieistotny, gdyż dla wnoszącego i przyjmującego aport oczywistym było, że ciężary i korzyści związane z przedsiębiorstwem przechodzą na "[...]". Kontynuacja działalności gospodarczej przez spółkę jawną wiązała się z uzyskiwaniem przychodów i ponoszeniem kosztów, przy czym przychody przynoszone były dla skarżącej Spółki, stąd i koszty uzyskania tych przychodów obciążały skarżącą wskazaną jako korzystającą z przedsiębiorstwa i będącą kontrahentem spółki jawnej.

Zdaniem Spółki, organy podatkowe twierdząc, iż to spółka jawna korzystała z kredytów bankowych powinny fakt ten udowodnić na podstawie przepływów finansowych, a nie wystawionych faktur.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem.

W niniejszej sprawie ustalenie faktyczne poczynione przez organ podatkowy z udziałem skarżącej pozostawały bezsporne. Organ ustalił, że w dniu 23 kwietnia 2003 r. (k. 203 i 206 akt podatkowych) nastąpiło podwyższenie kapitału w spółce z o.o. "[...]" poprzez objęcie udziałów przez wnoszących aport w postaci przedsiębiorstwa działającego pod firmą "[...] Spółka Jawna", w skład którego wchodziły składniki majątkowe i zobowiązania, w tym z tytułu bankowych kredytów złotówkowego i dewizowego. Ponieważ spółka jawna po tym dniu nadal prowadziła działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek korzystając z kredytów, bank nie wyraził zgody na ich przejęcie przez "[...]" (k. 53, 63 i 106 akt podatkowych).

Spłata kredytów i odsetek dokonana została przez spółkę jawną (k. 105, 108-115 akt podatkowych), która notami księgowymi obciążyła Spółkę "[...]" kosztami odsetek od kredytu wykorzystanego do dnia 30 września 2003 r. (k. 143-148 akt podatkowych), uznanymi przez tę Spółkę za koszt podatkowy. Za taki koszt, na podstawie dowodu wewnętrznego (k. 130 akt podatkowych) skarżąca Spółka uznała również kwotę różnic kursowych, z tytułu spłaty w dniu 30 maja 2003 r. kredytu dewizowego przez spółkę jawna, ustalonych jako różnica wartości kredytu dewizowego w dniu spłaty i w dniu przejęcia aportem przedsiębiorstwa spółki jawnej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Skoro z ustaleń faktycznych wynika wprost, że po dniu 23 kwietnia 2003 r. wydatki na spłatę odsetek od kredytu, zaciągniętego przez spółkę jawną i nie przejętego przez skarżącą, ponosiła spółka jawna prowadząca działalność gospodarczą przy wykorzystaniu tego kredytu, to brak jest podstaw do twierdzenia, że wydatki z tego tytułu ponosiła skarżąca i że miały one związek z przychodami skarżącej, a nie z osiąganymi przez spółkę jawną.

Dowodem poniesienia wydatku z tego tytułu mogły być jedynie dokumenty bankowe wskazujące podmiot - podatnika ponoszącego wydatek, a nie noty księgowe dokumentujące jedynie fakt przeniesienia tego kosztu przez spółkę jawną na skarżącą.

Prawidłowo również uznał organ, że okoliczność wniesienia aportem przedsiębiorstwa spółki jawnej nie może być argumentem uzasadniającym obciążenie kosztów podatkowych skarżącej kwotą różnicy kursowej wyliczonej między dniem wniesienia aportu a dniem zapłaty kredytu przez spółkę jawną, gdyż skarżąca nie poniosła kosztu (wydatku) w walutach obcych, a poniesiony przez spółkę jawną pozostawał w związku z osiąganymi przez nią przychodami, w tym ze sprzedaży towarów na rzecz skarżącej. Odmienna ocena ustaleń faktycznych stanowiłaby w ocenie Sądu naruszenie art. 15 ust. 1 powołanej ustawy.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.