Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1856/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 1,  art. 150 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. referent Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skarg [..] i [...]sp. z o.o. z siedzibą w [....] na decyzję Wojewody [....] z dnia [....] lipca 2014 r.; nr [....] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; II. uchyla postanowienie Prezydenta [....] z dnia [....] listopada 2013 r., nr [....]; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] po wszczęciu postępowania z urzędu postanowieniem nr [...]

z dnia [...] listopada 2013r. na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267), zwanej dalej kpa stwierdził wydanie

z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi: [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na: budowie budynku o funkcji biurowo - usługowej wraz z garażem podziemnym

z wjazdem od strony ul. [...] oraz przebudowie i nadbudowie istniejącego budynku przy ul. [...] - położonych na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] i przebudowie sieci elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej, oświetlenia ulicznego oraz przyłącza sieci wodociągowo - kanalizacyjnej i sieci ciepłowniczej, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...] i nr ew. [...],[...] z obrębu [...] położonych przy ulicach: [...] , [...] i [...] w [...]. Prezydent [...] nie uchylił ww. decyzji nr [...]

z dnia [...] kwietnia 2012r., gdyż po ponownym zbadaniu zebranych w sprawie dowodów stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż z uwagi na wydanie decyzji nr [...] przez pracownika, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 24 § 3 kpa, gdyż zaistniały okoliczności inne niż wymienionych w art. 24 § 1 kpa, które mogły wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika, organ, który wydał ww. decyzję postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. z urzędu wznowił postępowanie zakończone powyższą decyzją. Po ponownym sprawdzeniu projektu budowlanego i zbadaniu zebranych w sprawie dowodów organ stwierdził, że pomimo zaistnienia okoliczności mogących budzić wątpliwości co do bezstronności pracownika, który wydał ww. decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r.,

z uwagi na zgodność projektu budowlanego z przepisami i ustaleniami decyzji nr [...] o warunkach zabudowy, w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Prezydent [...] wskazał, że projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego i jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009r.

o warunkach zabudowy, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, jest kompletny oraz posiada niezbędne załączniki, sprawdzenia i opinie. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny

z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Inwestor złożył do wniosku o pozwolenie na budowę dokumenty wymagane na podstawie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na wszystkie działki objęte wydanym pozwoleniem na budowę.

Prezydent [...] pismem z dnia [...] stycznia 2014r. zawiadomił strony o zebraniu całego materiału dowodowego w sprawie i poinformował

o możliwości zapoznania się z aktami.

Pismem z dnia 5 lutego 2014r. swoje zastrzeżenia złożyła Spółka [...] Sp. z o.o. [...] która wskazała, że 1) okna w fasadzie północno - zachodniej projektowanej inwestycji znajdują się w ostrej granicy z działką nr ew. [...]z obrębu [...] - której właścicielem jest również [...] Sp. z o.o. [...] .; 2/ planowana trafostacja zlokalizowana w ostrej granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...], była jedynie tymczasowym obiektem na okres planowanej budowy; 3/ spółka [...] Sp. z o.o. [...] nie wyraża zgody na planowaną budowę sieci elektroenergetycznej, docelowego przyłącza kablowego usytuowanego na działce nr w. [...] i [...] z obrębu [...] spółka nie wyraża zgody na planowany remont istniejącej sieci elektroenergetycznej nn na terenie działki nr w. [...] i [...] z obrębu [...]; 5) spółka [...] Sp. z o.o. [...] . nie wyraża zgody na planowaną przebudowę istniejącej sieci ciepłowniczej kanałowej na sieć ciepłowniczą preizolowaną na terenie działki nr w. [...] i [...] z obrębu [...] (będących również jej własnością).

W odpowiedzi na powyższe zastrzeżenia do postępowania zgłosił także pełnomocnik inwestora podnosząc, iż spółka [...] Sp. z o.o. [...] . nie jest stroną wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., gdyż w dacie wydania tejże decyzji działka nr ew. [...] z obrębu [...] była własnością Miasta [...] ,

a Prezydent [...] jako występujący w jego imieniu nie może być stroną w sprawie, w której orzeka. Wskazał także na inne okoliczności.

Organ I instancji podkreslił, iż w toku wznowionego postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., Nr [...] organ ustalił, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr ew. [...],[...] , [...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...] i nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] - co zostało zapisane w treści tejże decyzji. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji działka ew. nr [...] z obrębu [...] znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, z uwagi na fakt przebudowy sieci elektroenergetycznej przebiegającej przez tę działkę - co wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponadto, inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] z obrębu [...] na cele budowlane na podstawie zawartej w dniu [...] grudnia 2011 r., umowy nr [...] z właścicielem tej działki – Miasto [...] o udostępnieniu nieruchomości w celu zlokalizowania inwestycji liniowej. Organ I instancji nie podzielił stanowiska pełnomocnika inwestora zgodnie z którym obecnemu właścicielowi ww. nieruchomości - [...]Sp. z o.o. [...] . nie przysługiwał przymiot strony we wznowionym postępowaniu.

Organ podał, iż w toku wznowionego postępowania pismem z dnia [...] stycznia 2014r. wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień do projektu budowlanego. Z akt sprawy wynika, że inwestor przedłożył szczegółowe wyjaśnienia.

W dalszym uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż z informacji

z rejestru gruntów wynika, że ww. działka nr [...] aktualnie (oraz w dacie wydania ww. decyzji) posiada klasyfikację "Ti" oraz opis użytkowania: inne tereny komunikacyjne. "Inne tereny komunikacyjne" są zaliczane do terenów komunikacyjnych - zgodnie z rozporządzeniem z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454 ze zm.). Organ

I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z definicją zawartą w przepisie art. 2 pkt 12 ustawy

z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.

z 2003r., Nr 80 poz. 717 ze zm.) jako działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Organ I instancji stwierdził, że ze względu na przeznaczenie, wielkość, cechy geometryczne działka nr ew. [...] z obrębu [...] , będąca w dacie wydania ww. decyzji własnością osób fizycznych, nie spełniała wymogów realizacji obiektów budowlanych. Brak jest więc podstaw do uznania tej działki jako działki budowlanej. Z powyższego wynika, że przepis art. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) ustanawiający odległości usytuowania ścian budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Projektowana tymczasowa trafostacja zlokalizowana w ostrej granicy

z działką nr ew. [...] z obrębu [...] jest tymczasowym obiektem na okres planowanej budowy. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że docelowa trafostacja została usytuowana na kondygnacji -1 projektowanego budynku na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] . Inwestor zawarł w dniu [...] grudnia 2011r. umowę nr [...] z właścicielem działki nr ew. [...] z obrębu [...] w sprawie udostępnienia nieruchomości w celu zlokalizowania inwestycji liniowej - przyłącza elektroenergetycznego. Oznacza to, że inwestor prawidłowo złożył oświadczenie

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Późniejsze oświadczenie woli właściciela tej działki - [...] Sp. z o.o. [...]. o braku zgody na realizację części inwestycji, nie ma istotnego znaczenia dla toku wznowionego postępowania. Organ I instancji stwierdził, że złożenie takiego oświadczenia nie oznacza bowiem, że wymienione w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawo budowlane, oświadczenie inwestora nie wywołało skutków procesowych w stosunkach administracyjno-prawnych. Oświadczenie [...] Sp. z o. o. [...] . o braku zgody na realizację przyłącza elektroenergetycznego na działce nr ew. [...] odnosi się wyłącznie do sfery stosunków cywilnoprawnych pomiędzy właścicielami, która to strefa nie podlega kontroli organów administracji architektoniczno – budowlanej. Organ I instancji wskazał również, że przebudowa istniejącej sieci elektroenergetycznej nn usytuowanej na działkach nr ew. [...] i [...] nie jest objęta decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. o pozwoleniu na budowę, gdyż jest to przebudowa przyłączy stanowiących część obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] . Inwestor przedłożył zawartą w dniu [...] sierpnia 2011r. umowę z gestorem sieci elektroenergetycznej, z której wynika, że gestor sieci - [...] Sp. z o. o. zobowiązuje się zarówno do budowy przyłącza do miejsca dostarczania energii elektrycznej, jak i niezbędnej jej rozbudowy. Organ wskazał, że brak zgody spółki [...] Sp. z o.o. [...] . na planowaną budowę sieci elektroenergetycznej, docelowego przyłącza kablowego usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu

[...], na planowany remont istniejącej sieci elektromagnetycznej nn na terenie działki nr w [...] z obrębu [...] oraz na planowaną przebudowę istniejącej sieci ciepłowniczej kanałowej na sieć ciepłowniczą preizolowaną na terenie działki nr

w [...] i [...] z obrębu [...] nie dotyczy niniejszego postępowania, gdyż powyższe roboty budowlane nie są objęte ostateczną decyzją Prezydenta [...]

z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] o pozwoleniu na budowę.

W wyniku rozpoznania odwołania Prokuratora Prokuratury Okręgowej

w [...] od ww. decyzji, Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia

[...] lutego 2014r. Nr [...] .

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie i rozpatrzył sprawę w jej całokształcie. Na nowo ustalił krąg stron postępowania, zawiadomił strony o wszczęciu jak i zakończeniu postępowania, umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego.

Organ II instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające odnoszące się do rozwiązań przyjętych w projekcie,

a także szczegółowo odniósł się do zastrzeżeń podnoszonych w toku postępowania przez strony. Wojewoda [...] podkreślił przy tym, iż po wydaniu postanowienia o wznowieniu organy administracji publicznej badają sprawę od nowa w jej całokształcie, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne i stan prawny na dzień rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Wojewoda [...]stwierdził, iż ilość kondygnacji określona w pozwoleniu na budowę jest zgodna

z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z wykładnią przepisu § 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) pojęcie elewacji frontowej nie obejmuje dachu. Natomiast zgodnie z brzmieniem pkt 2 decyzji

o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wniosek inwestora dotyczy realizacji budynku o planowanej wysokości IV kondygnacji. Natomiast w pkt 3 ustalono warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego, w których m.in. określono, że: elewacje frontowe od strony ulic [...] , [...] i [...] mają posiadać III kondygnacje natomiast elewacja frotowa w skrzydle od Pałacu [...] powinna posiadać II kondygnacje; część budynku położona wzdłuż ulicy [...] powinna mieć wysokość elewacji głównej bryły budynku i gabaryty dachu nie przekraczające średnich wysokości odpowiednio gzymsów lub elewacji (12,60 m) i kształtów dachu (w kalenicy 20,70 m) przy dopuszczeniu tolerancji nie przekraczającą 10%. Organ odwoławczy wskazał, iż analiza rzutów elewacji ( k. 71 - 74, T 2.1 Projektu budowlanego) prowadzi do wniosku, że liczba kondygnacji poszczególnych elewacji frontowych jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy.

Ponadto Wojewoda [...] nie zgodził się z odwołującym, że przeznaczenie biurowe powstającego budynku nie mieści się w granicach funkcji przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy. Powołując się na brzmienie przepisu § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) stwierdził, iż wskazany przepis nie rozróżnia zabudowy biurowej i zabudowy usługowej, co prowadzi do wniosku, iż w ramach zabudowy usługowej mieszczą się również budynki o przeznaczeniu biurowym. Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji podkreślił również, że po wznowieniu postępowania organ administracji publicznej jest uprawniony i zobowiązany do ustalenia kręgu stron postępowania. Zauważył, iż działka o nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego decyzją ostateczną, co do której wznowiono postępowanie. Organ odwoławczy zaznaczył, że dla powyższej nieruchomości prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] X Wydział [...] , księga wieczysta o nr[...], z której wynika niewątpliwy tytuł [...] Sp. z o. o. [...] . do powyższej nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji zgodnie, z którym posiada on przymiot strony we wznowionym postępowaniu. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że ww. spółka brała udział we wznowionym postępowaniu oraz zgłaszała zastrzeżenia, do których szczegółowo odniósł się organ I instancji w uzasadnieniu decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisaną decyzję wniósł Prokurator Okręgowy w [...] i inwestor [...] Sp. z o.o. w [...]

Prokurator Okręgowy w [...] wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucił jej naruszenie zasady dwuinstancyjności - art. 15 kpa; poprzez ograniczenie rozpoznania sprawy przez organ II instancji jedynie do zarzutów zawartych we wniesionym odwołaniu oraz przy innym zakresie podmiotowym sprawy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez; zaniechanie zawiadomienia prokuratora działającego na prawach strony o zakończeniu postępowania dowodowego i uniemożliwienie mu przez to wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

[...] Sp. z o.o. w [...] zaskarżając powyższe rozstrzygnięcie, wniosła o stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a nieważności decyzji Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 roku oraz poprzedzających ją decyzji Prezydenta [...] Nr [...]

z dnia [...] lutego 2014r. oraz postanowienia Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2013r, ewentualnie o uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a wyżej wymienionych rozstrzygnięć.

Zaskarżonym orzeczeniom skarżąca zarzuciła:

1. naruszenia art. 150 § 2 kpa w zw. z art. 19 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa polegające na wydaniu przez Prezydenta [...] postanowienia Nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. o wznowieniu z urzędu postępowania, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] przez niewłaściwy organ, co spowodowało w konsekwencji wydanie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. w I instancji przez niewłaściwy organ oraz wydanie decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia

[...] lipca 2014r. w II instancji przez niewłaściwy organ,

2) naruszenie art. 145 § 1 kpa poprzez wydanie przez Prezydenta [...] postanowienia z dnia [...] listopada 2013 roku Nr [...] pomimo braku podstaw prawnych do wznowienia postępowania, co pominął w swojej decyzji Wojewoda [...] ;

2. naruszenie art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 24 kpa poprzez brak wskazania w decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. oraz w decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. okoliczności wskazujących na naruszenie prawa – art. 24 kpa, które zostało stwierdzone zaskarżoną decyzją Prezydenta [...] , utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] ;

3. naruszenie art. 28 kpa w zw. z art. 30 § 4 kpa poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu wznowieniowym [...] Sp. z o.o. [...] ., która nie spełnia kryteriów określonych w art. 30 § 4 kpa.

W uzasadnieniu wniesionej skarżąca podała, że jako przyczynę faktyczną postanowienia o wznowieniu postępowania wskazano informację z doniesień prasowych (bez wskazania źródła). Strona skarżąca podkreśliła, iż w wypadku gdy przyczyną wznowienia jest okoliczność uzasadniająca wyłączenie pracownika organu, zgodnie z art. 150 § 2 kpa o wznowieniu winien rozstrzygać organ wyższego rzędu – Wojewoda [...]. Wydanie postanowienia Nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. przez Prezydenta [...] spowodowało, że również kolejne decyzje zapadłe w sprawie były wydawane przez organy niewłaściwe.

Skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie Prezydent [...] powinien

w pierwszej kolejności ustalić, czy w ogóle istnieją podstawy do wznowienia postępowania i czy wiążą się one z jego działalnością, a w przypadku ustalenia, że takie podstawy istnieją i dotyczą działalności Prezydenta [...] powinien przekazać do Wojewody [...] , celem rozstrzygnięcia, czy postępowanie

w ogóle powinno być wznowione.

Skarżąca podała, że Prezydent [...] ogłosił w dniu [...] listopada 2013r. na konferencji prasowej, że podjął już decyzję o wznowieniu postępowania

i wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z powodu podpisania decyzji przez Naczelnika Wydziału Architektury w Dzielnicy [...] , której syn był projektantem budynku. Skarżąca podniosła, iż w sprawie nie zaistniała przyczyna wyłączenia pracownika organu, albowiem syn pracownika organu, który wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 roku, Nr [...] wprawdzie pracował

w pracowni architektonicznej, która sporządzała dokumentację projektową, ale nie projektował budynku przy ul. [...] w [...] .

Skarżąca podniosła, iż ani w postanowieniu nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. ani w decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. organ nie wskazał, na czym polegało naruszenie przepisów i który konkretny przepis naruszono art. 24 § 3 kpa wymieniony w postanowieniu czy też art. 24 § 1 kpa wymieniony w decyzji.

Ponadto skarżąca zakwestionowała prawidłowość uznania [...] Sp. z o.o. [...] za stronę postępowania pomimo, iż wskazany wyżej podmiot nie był stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., Nr [...] . Skarżąca wskazała, iż organ powołał się na przepis art. 30 § 4 kpa, zgodnie z którym w miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni, uzasadniając, że Spółka nabyła działkę nr [...] z obrębu [...] . Organ pominął jednak w miejsce której ze stron wstąpił [...] .

W odpowiedzi na skargi, Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015r. pełnomocnik skarżącej Spółki poparł skargę, wniósł o oddalenie skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej. Jednocześnie pełnomocnik sprostował oczywistą omyłkę zawartą w skardze wskazując, że zamiast podstawy o uchylenie zaskarżonej decyzji tj. 145 § 2 pkt 1 winno być art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zastosowanie powyższych reguł spowodowało, iż skargi okazały się zasadne, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja I instancji, naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem ww. decyzji, wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wyeliminowanie z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. W ocenie składu orzekającego decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, są dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zaskarżona decyzja została wydana w trybie postępowania wznowieniowego. Jak wskazuje zaskarżona decyzja, wznowienie postępowania nastąpiło w oparciu o przesłankę art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ pierwszej instancji na podstawie informacji prasowych (w aktach przesłanych Sądowi brak jest tych dowodów) uznał, że są podstawy do wznowienia postepowania bowiem zostały ujawnione okoliczności uprawdopodobniające, że ostateczna decyzja tego organu została wydana przez pracownika podlegającego wyłączeniu.

W sytuacji, gdy organ, który wydał decyzją ostateczną stwierdza z urzędu podstawy do wznowienia postępowania, obowiązany jest w urzędu zbadać swoją właściwość w sprawie. Taki obowiązek wynika z art. 19 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Skoro przesłanką wznowienia było naruszenie przepisu art. 24 k.p.a., niezależnie od tego, czy było to naruszenie § 1 pkt 2, czy też § 3 art. 24 k.p.a., o wznowieniu postępowania, zgodnie art. 150 § 2 k.p.a. winien rozstrzygnąć organ wyższego stopnia, a nie organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Z art. 150 § 2 k.p.a. wynika, że jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2 k.p.a.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 k.p.a., należy rozumieć takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydaniu decyzji ostatecznej. Celem art. 150 § 2 k.p.a. jest to by ten sam organ I instancji, którego działanie (zaniechanie) jest powodem wystąpienia wad wznowieniowych w decyzji, nie wznawiał i następnie nie prowadził postępowania wznowieniowego w sprawie, ażeby nie był "sędzią" we własnej sprawie (zob. wyroki NSA: z dnia 20 czerwca 2012 r., II OSK 524/11, z dnia 10 sierpnia 2011 r., I OSK 1400/10 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

O wznowieniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie powinien zgodnie z art. 150 § 2 k.p.a. rozstrzygnąć Wojewoda [...] , a nie Prezydent [...] .

Jak z powyższego wynika, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane przez organy niemające w tym zakresie kompetencji, z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zwalnia Sąd z rozpoznania pozostałych zarzutów podniesionych w obu skargach.

Sąd zobligowany treścią art. 135 p.p.s.a. uchylił również postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Wskazany przepis zawiera uprawnienie sądu administracyjnego do orzekania w głąb sprawy, pozwalające na usunięcie z obrotu prawnego wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie niezgodnie z prawem, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Postanowienie, od którego nie przysługuje zażalenie, pomimo wydania go przez niewłaściwy organ, może być tylko uchylone.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a.