Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2414/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania P. J., uchyliło w całości decyzję Prezydenta W. z [...] sierpnia 2011 r. i ustaliło wymiar podatku o nieruchomości za rok 2009 w kwocie 184 zł.

Z motywów rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydent W. decyzją z [...] sierpnia 2011 r. ustalił P. J. wymiar podatku od nieruchomości na rok 2009 należny od nieruchomości położonej w W. przy ul. W. [...] paw. [...] w kwocie 816,00 zł.

P. J. pismem z 26 sierpnia 2012 r. złożył odwołanie od ww. decyzji, podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:

1) art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z p. zm. dalej “O.p.") poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z pominięciem ustalenia faktycznej podstawy opodatkowania oraz nie uwzględnienie okoliczności, iż pawilon handlowy nr [...] położony przy ul. W. [...] w W. został całkowicie zamortyzowany w roku 2011;

2) art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz.613, dalej “u.p.o.l") poprzez ustalenie przez organ pierwszej instancji błędnej podstawy opodatkowania z zaniechaniem uwzględnienia faktu, iż w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i ustaliło wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że w myśl art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości.

Organ podatkowy zaznaczył, że P. J. złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych dopiero 22 grudnia 2009r., pomimo, iż przedmiotowy pawilon nabył na własność w dniu 2 marca 2001r., tym samym zaniechał ciążącego na nim ww. obowiązku złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych.

Ponadto organ odwoławczy zauważył, że organ podatkowy wzywał kilkakrotnie P. J. do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jednak pisma te pozostały bez reakcji aż do 22 grudnia 2009r.

Organ odwoławczy przytaczając treść art. 68 § 2 pkt 1 O.p. stwierdził, że organ podatkowy jest uprawniony do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy - jeżeli podatnik nie złożył organowi podatkowemu, w terminie wynikającym z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych.

Organ podatkowy wskazał ponadto, że w niniejszej sprawie niesporną kwestią jest to, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zakupiony przez P. J. w 2001r. pawilon nr [...] przy ul. W. [...] w W., stanowiący budowlę, o której jest mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Organ odwoławczy dodał, że jak wynika z przesłanych do organu pierwszej instancji przez Urząd Skarbowy w M. pism z 21 grudnia 2010r. i z 22 czerwca 2011r., przedmiotowy pawilon handlowy, należący do P. J., jest budowlą zakupioną 2 marca 2001r., której wartość na dzień jej nabycia wynosiła 40800,00 zł i która podlega amortyzacji metodą liniową, wg stawki amortyzacji 10%, z odpisem miesięcznym w wys. 340,00 zł i odpisem rocznym w wys. 4080,00 zł. Na podstawie "planu amortyzacji środka trwałego", stanowiącego załącznik do ww. pisma Urzędu Skarbowego w M. z 21 grudnia 2010r., skład orzekający ustalił, iż wartość budowli stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w roku 2009 wynosiła 9180,00 zł., natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz § 1 pkt 3 uchwały Rady Miasta W. Nr XLII/1301/2008 z dnia 23 października 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2009 rok (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2008r. Nr 210, poz. 8302) wysokość stawki podatku od nieruchomości dla budowli wynosi 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję organu odwoławczego Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej W. (dalej: "Skarżący") wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że podstawą opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest wartość budowli na dzień jej nabycia pomniejszona o odpisy amortyzacyjne, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy, podczas gdy podstawą do opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest wartość budowli ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Skarga okazała się zasadna, w związku z czym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z następujących względów.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli należącej do P. J.

Natomiast niesporną kwestią jest to, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zakupiony przez P. J. w 2001r. pawilon nr [...] przy ul. W. [...] w W., stanowiący budowlę, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy pism Urzędu Skarbowego w M. (z 21 grudnia 2010r. i z 22 czerwca 2011r.) wynika, że przedmiotowy pawilon handlowy, został zakupiony przez P. J. 2 marca 2001r. Zgodnie natomiast z "planem amortyzacji środka trwałego", stanowiącego załącznik do ww. pisma Urzędu Skarbowego z 21 grudnia 2010r., wartość tej budowli na dzień jej nabycia wynosiła 40800,00 zł, a budowla podlegała amortyzacji metodą liniową, wg stawki amortyzacji 10%, z odpisem miesięcznym w wysokości 340,00 zł i odpisem rocznym w wysokości 4080,00 zł.

Zakres przedmiotowy niniejszego postępowania skutkuje tym, że zastosowanie w sprawie znajdą przepisy u.p.o.l. oraz ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010, Nr 51, poz. 307 ze zm., dalej u.p.d.o.f.).

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. wskazuje, że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Powyższy przepis wskazuje, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli jest co do zasady jej wartość początkowa, figurująca w księgach podatkowych podatnika, stanowiąca podstawę naliczania amortyzacji dla celów podatkowych, bez uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych. Wartość ta jest szczegółowo określona w przepisie art. 22g u.p.d.o.f. W kolejnych latach trwania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, wartość ta nie jest pomniejszana o dokonywane odpisy amortyzacyjne. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2008 r., II FSK 1644/06, (dostępny w CBOSA), Sąd wskazał, że "podstawą opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, stanowiących środek trwały skarżącej, jest wartość początkowa brutto tych nieruchomości, bez pomniejszenia o odpisy amortyzacyjne". (Dudar G., Etel L., Presnarowicz S. Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz. ABC 2008).

W konsekwencji, zdaniem Sądu, w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy zgodzić się z Prokuratorem, że wartość jaką prezentowała sporna budowla w dniu 1 stycznia roku powinna być tożsama z wartością początkową tego środka trwałego, bez pomniejszania jej o odpisy amortyzacyjne, zarówno dokonane w danym roku jak i w latach poprzednich. Z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyraźnie bowiem wynika, iż wartość ta ma być niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a więc o wszelkie odpisy amortyzacyjne - zarówno bieżące jak i dokonane w poprzednich latach. Z powyższego wynika, iż podstawę opodatkowania w niniejszej sprawie stanowić będzie wartość początkowa budowli równa cenie nabycia tego środka trwałego w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f..

W świetle powyższych wywodów zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

W punkcie drugim wyroku Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdził, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.