Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1527/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 145 § 1, art. 148 § 1, art. 150 § 1, art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi R. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] r. nr [...] , którą Naczelnik odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] maja 2015 r. nr [...] wymierzającej R.Ż. karę pieniężną w kwocie 36000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych:

Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją nr [...] z [...] maja 2015 r. wymierzył R.Ż. , karę pieniężną w wysokości 36.000,00 zł, za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach o nazwie: HOT SLOT nr [...] , HOT SPOT nr [...] , HOT SPOT nr [...] . Decyzja ta została mu zastępczo doręczona [...] maja 2015 r. w trybie art. 150 O.p.

Pismem z 6 kwietnia 2016 r. R.Ż. , reprezentowany przez pełnomocnika, zwrócił się z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 Ordynacji, zakończonego decyzją ostateczną [...] maja 2015 r. W ww. piśmie pełnomocnik poinformował, że strona z powodu niemożności odebrania korespondencji w sprawie bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz, że sprawa o identycznym przedmiocie (zarówno w zakresie czasu, miejsca i przedmiotu), toczy się aktualnie przeciwko innemu podmiotowi, co wyłączałoby karalność wnioskodawcy w tym zakresie. Ponadto pełnomocnik strony m.in. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z jej zeznań, wystąpienie do Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Karny o przekazanie kopii aktu oskarżenia w toczącej się sprawie sygn. [...] .

Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. Naczelnik UC [...] w W. wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w celu zbadania czy zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Naczelnik odmówił uwzględnienia żądania strony z 6 kwietnia 2016 r., tj. przeprowadzenia dowodu z jej zeznań na okoliczność występowania przesłanek uzasadniających wniosek oraz na okoliczność związaną z przedmiotem decyzji, w tym w szczególności na okoliczność braku możliwości czerpania przez nią osobistych korzyści z zakwestionowanych w toku postępowania automatów do gier.

W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik podniósł, że w związku z tym, że strona nie wykazała, że przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy, a przeprowadzenie dowodu na tę okoliczność stwierdzono wystarczająco innymi dowodami, należało odmówić ww. żądaniu.

Pismem z [...] czerwca 2016 r. Naczelnik UC zwrócił się z prośbą do Sądu Rejonowego dla [...] o przekazanie kopii aktu oskarżenia w toczącej się przed Sądem Rejonowym dla [...] w sprawie o sygn. [...] .

W dniu 29 czerwca 2016 r. do Urzędu Celnego [...] w W. wpłynęło pismo z Sądu Rejonowego dla [...] z informacją, iż brak jest zgody na wydanie kserokopii z akt sprawy sygn. [...] , albowiem sprawa nie dotyczy R.Ż. jako oskarżonego.

Pismem z 5 sierpnia 2016 r. pełnomocnik strony, wniósł o wystąpienie do Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Karny w W. , o wyrażenie zgody na przekazanie kopii aktu oskarżenia w toczącej się aktualnie przed tym Sądem sprawie o sygn. [...] (oskarżony M.W. ), a także o wystąpienie do tegoż Sądu o przekazanie informacji, czy w ramach aktu oskarżenia w toczącej się przed tym Sądem powyższej sprawie, stawiany jest zarzut urządzania i czerpania korzyści z automatów zręcznościowych (o nazwach HOT SLOT nr [...] , HOT SPOT nr [...] i HOT SPOT nr [...] ) posadowionych w lokalu przy ul. P.- w okresie obejmującym styczeń 2012 r.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Naczelnik UC odmówił uwzględnienia ww. żądań wniesionych przez stronę.

Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego decyzją z [...] r. Naczelnik UC [...] w W. odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji nr z [...] maja 2015 r.

Pełnomocnik strony, złożył odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji i wniósł o jej uchylenie.

Pismem z 19 grudnia 2016 r. pełnomocnik strony ponownie złożył wnioski określone uprzednio w piśmie z 5 sierpnia 2016 r. oraz podtrzymał zawarty w odwołaniu wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań R.Ż. na okoliczności wskazane we wniosku o przeprowadzenie tego dowodu .

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] r.

Dyrektor wskazał, że art. 222 ustawy z 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, stanowi, że postępowania w sprawach wynikających z przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przejmują organy właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Stosownie do art. 8 ustawy o grach hazardowych, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Podkreślił, że jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych wyrażona w art. 128 O.p. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych.

W konsekwencji wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Wyłomem w powyższej zasadzie są między innymi tzw. tryby nadzwyczajne wzruszenia decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. Dyrektor Izby odwołując się do uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86) jak również przykładowo do wyroku WSA w W. z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1526/06, opubl. LEX nr 267197 i wskazując na ramy postępowania wznowieniowego podkreślił, że wznowienie postępowania, jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Wskazał również, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, że przy podstawach wznowienia ustawodawca nawiązuje do wad postępowania, a nie samych rozstrzygnięć. Niedopuszczalne jest wykorzystywanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 ustawy O.p.

Dyrektor odnosząc się do wskazanych przez stronę przesłanek wznowienia wskazał, że stosownie do treści art. 240 § 1 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie wówczas, jeżeli:

pkt 4 - strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

pkt 5 - wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem strony z 6 kwietnia 2016 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przypomniał, że decyzja z [...] maja 2015 r. wymierzająca stronie karę pieniężna została jej doręczona zastępczo w trybie art. 150 Ordynacji i wobec nie wniesienia od niej odwołania, stała się ostateczna [...] maja 2015 r. stosownie do art. 128 Ordynacji podatkowej.

Organ uznał, że dochowany został przez stronę termin dotyczący wniesienia wniosku o wznowienie postępowania opartego na przesłance z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji.

Odnosząc się do wskazywanych przez stronę przesłanek wznowienia postępowania Dyrektor wskazał , że w zakresie pkt 4 tj. - strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, w opisywanej sytuacji de facto muszą wystąpić dwie okoliczności jednocześnie: nieuczestniczenie strony w postępowaniu oraz brak zawinienia strony (przyczynienia się strony) w tymże braku udziału w postępowaniu. Dyrektor stwierdził, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających rzeczywisty brak możliwości odebrania korespondencji. Wskazał, że Naczelnik UC [...] w W. prowadząc przedmiotowe postępowanie korespondencję wysyłał na adres: G. , [...] , który to adres w centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej, jest adresem głównego miejsca wykonywania działalności R.Ż. , a także adresem do doręczeń. Adres ten wskazał również pełnomocnik strony w piśmie z dnia 6 kwietnia 2016 r. jako miejsce jej zamieszkania.

Zatem w przedmiotowej sprawie przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania.

Dyrektor wskazał także, że w zakresie pkt 5 - tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydal decyzję, że zaistnienie w konkretnej sytuacji podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, nie były znane organowi, który wydał decyzję, istniały w dniu wydania decyzji.

Odnosząc się do kwestii przesłanki wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji Dyrektor uznał, że strona w obecnym postępowaniu, nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających tezę wyjścia na jaw nowych okoliczności, istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi wydającemu decyzje ostateczną, nie wskazuje na nie także sama strona ani ich nie przedkłada, nie zaistniała zatem przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. zawarta w W. pomiędzy [...] , ul. [...] , [...] (Wydzierżawiający), a D. R.Ż. , ul. P. , [...] (Dzierżawca) wraz z załącznikiem nr 1 do umowy, z której wynika, że to R.Ż. był dzierżawcą automatów o nazwie; HOT SLOT nr [...] , HOT SPOT nr [...] i HOT SPOT nr [...] i był zobowiązany do zapłaty czynszu dzierżawnego w wysokości 100 zł za każdy automat, zgodnie z § 3 ww. umowy. Natomiast § 8 przedmiotowej umowy stanowi, że " Dzierżawca zobowiązany jest do dokonywania napraw niezbędnych do zachowania przedmiotu dzierżawy ".

Z powyższego wynika, iż urządzającym gry hazardowe na przedmiotowych automatach był R.Ż. , który w chwili zatrzymania automatów prowadził działalność gospodarczą pod nazwą R.Ż. D. z siedzibą w W. przy ul. G. jak również w kontrolowanym lokalu.

Dyrektor podkreślił, że pismem z 23 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy dla [...] w W. [...] Wydział Karny odmówił wydania kserokopii aktu oskarżenia z akt sprawy [...] , ponieważ sprawa nie dotyczy R.Ż. jako oskarżonego.

Dyrektor uznał również za potrzebne odniesienie się do pozostałych przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 Ordynacji , po czym omówił je z wyjątkiem przesłanek z pkt 8 i 11, które bada się jedynie na żądanie strony i wskazał, że żadna z nich nie występuje w sprawie. W związku z powyższym biorąc pod uwagę zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny Dyrektor uznał, że organ I instancji decyzją z [...] r., zasadnie odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, wskazując szczegółowe, wnikliwe i wszechstronne uzasadnienie faktyczne i prawne dla podjętego rozstrzygnięcia.

Ponadto Dyrektor Izby ustosunkował się do zarzutów odwołania i uznał je za niezasadne wskazując w szczególności, że postępowanie o wznowienie nie może prowadzić do badania zarzutów merytorycznych w odniesieniu do decyzji ostatecznej.

Od decyzji tej strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:

1) art. 240 § 1 punkt 4) i 5) ordynacji podatkowej - poprzez niezastosowanie,

2) art. 89 ust. 1 punkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez zbyt szeroką interpretację przesłanki "urządzania gier hazardowych" (i pośrednio przesłanki "czerpania korzyści z tego urządzania"), w szczególności poprzez powiązanie faktu spełnienia tej przesłanki przez podmiot jedynie udostępniający lokal do celów umieszczenia automatów,

3) naruszenie przepisów postępowania (art. 121 § 1 i art. 122 ustawy O.p.) oraz art. 7 kpa (w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a.) poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych i w konsekwencji poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy (w szczególności poprzez zaniechanie wysłuchania strony - na okoliczność zarówno spełnienia przesłanek z art. 240 O.p. jak i na okoliczność wskazania osób wykorzystujących przedmiotowe automaty), pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na jej wynik (w szczególności brak uwzględnienia, iż tożsamy zarzut postawiony został - w toczącym się postępowaniu karnym - innej osobie) przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Ponadto wniósł o:

1) dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżącego R.Ż. na okoliczność niemożności odebrania pierwotnej decyzji nakładającej na niego karę pieniężną, braku możliwości czerpania przez wnioskodawcę osobistych korzyści z zakwestionowanych w toku postępowania automatów zręcznościowych, autentyczności złożonego przez niego podpisu na umowie [...] z dnia [...] stycznia 2012r. której przedmiotem była dzierżawa automatów (zastrzegając sobie możliwość zgłoszenia w tej mierze wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii grafologa na okoliczność autentyczności tego podpisu),

2) dołączenie do akt niniejszego postępowania akt sprawy o sygn. [...] (oskarżony M.W. ) prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla W. [...] Wydział Karny ul. M. w W. .

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów podmiotowych i przedmiotowych sprawy uniemożliwiło jej jednoznaczne wyjaśnienie. Stanowiło także obiektywne naruszenie ujętej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. W sprawie zaniechano w tym zakresie realizacji wszelkich postulatów dowodowych skarżącego, z których najistotniejszy był postulat bezpośredniego jego przesłuchania.

Niewłaściwe i nieuzasadnione jest zatem przyjęcie (bez zbadania sprawy w tym zakresie), że nie doszło do wypełnienia opisanej w art. 240 § 1 punkt 4 O.p. przesłanki dotyczącej podstawy wznowienia postępowania. Skarżący - wobec odmowy przesłuchania go na tę okoliczność - nie miał możliwości wykazania, iż rzeczywiście bez swej winy nie mógł brać udziału w postępowaniu. Skarżący nie będąc świadomy toczącego się w jego sprawie postępowania (a tym bardziej jego etapu) przebywał poza miejscem zamieszkania w okresie letnim i jesiennym 2015r. Nie mógł zatem odebrać kierowanej do niego korespondencji zawierającej decyzję, nie mógł zatem wykorzystać przysługujących mu środków ochrony prawnej.

Należy podkreślić, że korespondencja w przedmiotowej sprawie nie była wysyłana - a zatem nie mogła być odbierana - na adres faktycznego prowadzenia (zakwestionowanej) działalności przez wnioskodawcę na ul. P.w W. , co także uniemożliwiło powzięcie wiadomości o toczącym się postępowaniu i jego konsekwencjach.

O fakcie prowadzenie postępowania skarżący dowiedział się dopiero w marcu 2016r. a z samą decyzją jego pełnomocnik zapoznał się dopiero 17 kwietnia 2016 r.

Pełnomocnik podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym nie powinno się stosować zbytniego formalizmu i rygoryzmu - gdyż dotyczy ono nierównoprawnej relacji Państwo/Obywatel. W tym kontekście oparcie się wyłącznie na konkluzji, iż z faktu posiadania adresu wynika, iż strona może i powinna odbierać korespondencję jest niewystarczające bez pełnego wyjaśnienia sprawy, jest to bowiem tylko domniemanie, które może być obalone.

Pełnomocnik wskazał, że równolegle toczy się sprawa karna, której przedmiotem jest m.in. urządzanie i czerpanie korzyści z tych samych automatów zręcznościowych posadowionych w lokalu przy ul. P.w styczniu 2012r. przez inną osobę - czyli sprawa o takim samym zakresie faktycznym jak i sprawa niniejsza. Należy przy tym uznać, iż - wobec odmowy wydania przez Sąd akt powołującej się na brak tożsamości osoby oskarżonej - ta okoliczność została potwierdzona. To oznacza, że nie można skarżącemu przypisać wypełnienia przesłanki "urządzania gry na automatach poza kasynem gry" na tych automatach w tym samym czasie - skoro taki sam zarzut postawiono komuś innemu.

Istotna jest przy tym okoliczność, iż skarżący (mimo formalnej zgody na ustawienie automatów w swoim lokalu), nie czerpał i nie mógł czerpać korzyści z tego, iż była prowadzona gra na tych cudzych automatach zręcznościowych, gdyż wyłączny dostęp do tych automatów (w tym zasobników z pieniędzmi) miał dostawca maszyn. Przywołany w decyzji fakt istnienia umowy (której rzeczywisty cel i sposób wykonywania mógłby zostać wyjaśniony przez skarżącego - gdyby nie zrezygnowano bezpodstawnie z możliwości jego przesłuchania!)

Nie można zatem doprowadzać do sytuacji, w której dwie osoby będą karane za ten sam czyn.

Pełnomocnik wskazał także, że skarżący kwestionuje także, aby znajdująca się w aktach umowa [...] z dnia [...] stycznia 2012r. której przedmiotem była dzierżawa automatów, była opatrzona jego podpisem. Skarżący kwestionuje zatem, aby istniała konkretna podstawa prawna do łączenia go z zasadami umieszczenia przedmiotowych automatów w jego lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem sporu w sprawie jest to, czy organ prawidłowo uznał, że w sprawie zachodzi brak przesłanek wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej z [...] maja 2015 r. wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry w wysokości 36000 zł wskazanych przez skarżącego jako przesłanki określone w treści art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5 O.p.

Odnosząc się do powyższego zagadnienia Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca jest prawidłowa.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 w pkt 4 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, co jest bezsporne, że wszczęcie postępowania o wznowienie nastąpiło na wniosek strony z wyraźnie wskazanymi przez nią podstawami wznowienia, co powinno stanowić ramy postępowania wznowieniowego. Sąd wskazuje, że decyzja z [...] maja 2015 r. stała się w istocie ostateczna z dniem [...] maja 2015 r. ( wobec uznania jej za doręczoną w trybie art. 150 § 1 O.p. w dniu 11 maja a nie jak błędnie wskazał organ 9 maja 2015 r. k.44 ). Mając ten fakt na względzie oraz to, że jak wskazał pełnomocnik strony dowiedziała się ona o decyzji w dniu 17 kwietnia 2016 r. należy uznać jak słusznie przyjął organ, że istniały podstawy do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w oparciu o treść art. 243 § 1 O.p., przy czym wydane postanowienie zgodnie z treścią art. 243 § 2 O.p. stanowiło dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Oceniając rzeczywiste wystąpienie wskazanych przez stronę podstaw wznowienia należy stwierdzić, że organ trafnie wskazał, że przesłanki te nie wystąpiły. Oceniając stanowisko organu w przedmiocie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. należy zauważyć, że Naczelnik UC [...] w W. decyzję z [...] maja 2015 r. jak i poprzedzające ją postanowienia, w tym o wszczęciu postępowania w sprawie urządzania gier na automatach do gier hazardowych urządzanych poza kasynem gry, wysyłał na adres pozyskany z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej czyli ul. G. [...] , który został wskazany jako główne miejsce wykonywania działalności gospodarczej oraz, co istotne jako adres do doręczeń (k. 32 a.adm.). Zatem doręczenie korespondencji na wskazany adres było zgodne z dyspozycją strony i brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut zawarty w skardze, że organ powinien wysyłać korespondencję na ul. P., która została w CEIDG określona jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności obok ul. M. i W. .

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią przepisów o doręczeniach mających zastosowanie w sprawie tj. w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji w tym art. 145 § 1 O.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W myśl art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Miejsca doręczenia określone w przedmiotowym przepisie są określone alternatywnie zatem należy uznać, że organ mógł doręczyć stronie prowadzącej działalność gospodarczą w miejscu jej prowadzenia (pracy) określonej jako główne miejsce tej działalności oraz jako adres do doręczeń. Nadto zauważenia wymaga, że ul. P. , była jednym z 3 dodatkowych adresów prowadzenia działalności przez skarżącego więc brak jest podstaw do uznania, że organ powinien wybrać akurat to miejsce. Niezależnie od tego jak się okazuje ul. G. jest zarazem miejscem zamieszkania skarżącego - jak wskazał organ. Zatem skoro przy doręczeniu decyzji w sposób prawidłowy zastosowano tryb doręczenia z art. 150 § 1 O.p. , brak jest podstaw do uznania, że strona bez swojej winy nie otrzymała przesyłki przez co została pozbawiona prawa do obrony swoich praw. Słusznie więc organ uznał, że w sprawie nie wystąpiła podstawa z art. 240 § 1 pkt 4 O.p.

Odnosząc się zaś do podstawy wznowienia określonej w treści art. 240 § 1 pkt 5 O.p. strona nie wykazała, że ujawnione zostały istotne dla sprawy, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi. Strona w odniesieniu do tej kwestii twierdziła, że jako świadek brała udział w sprawie karnej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] [...] Wydział Karny, w którym oskarżonym jest M.W. , w stosunku do którego postawiono zarzut dotyczący urządzania gier i czerpania korzyści z automatów, znajdujących się w styczniu 2012 r. w lokalu przy ul P. [...] (L. dop. Sądu) tj. 3 automatów, których dotyczy decyzja z [...] maja 2015 r. W związku z powyższą kwestią strona zgłaszała - w tym w skardze - wnioski o przeprowadzenie dowodu z aktu oskarżenia bądź też akt w.w. sprawy karnej oraz z jej przesłuchania wskazując, że to nie ona urządzała przedmiotowe gry. Brak uwzględnienia tych wniosków strona uznała za uniemożliwienie jej dowiedzenia faktu, że jedynie wydzierżawiała część lokalu oraz, że nie czerpała korzyści ze spornych automatów dowodząc, że naruszono w związku z tym treść art. 121 O.p. i 122 O.p. oraz art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 78 § 1 kpa a także art. 89 ust. 1 pkt 2 O.p.

Rozważając argumenty skarżącego w tym przedmiocie, Sąd wskazuje, że podziela stanowisko organu, że wnioskowane dowody nie mogły przyczynić się do wykazania istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. ponieważ decyzja z [...] maja 2016 r. oparta została na dowodach, w tym umowie dzierżawy z [...] stycznia 2012 r. wraz z załącznikiem nr 1 , w którym wymienione zostały 3 automaty do gier ( te których dotyczyła decyzja), a które to automaty zostały wydzierżawione skarżącemu za stosownym czynszem przez A.P. .

Automaty te zostały ujawnione w lokalu przy ul P. [...], w którym skarżący prowadził działalność w postaci L. o czym zeznał przesłuchany świadek. Tak więc biorąc te okoliczności pod uwagę i mając na względzie fakt, że w zakresie art. 89 ust. 1 pkt 1 urządzającym gry może być więcej niż jeden podmiot, proponowane w sprawie dowody, nie mogły zostać uznane za nowe, istotne dowody w sprawie, nie znane organowi, które mogłyby doprowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania w sprawie. Należy stwierdzić w związku z tym, że nie można uznać tym samym, że doszło do naruszenia treści art. 121 i 122 O.p. ( zauważenia przy tym wymaga, że wskazywane w skardze przepisy kpa nie mają w sprawie zastosowania). Nie może także odnieść skutku podniesiony dopiero w skardze zarzut, że umowa dzierżawy z [...] stycznia 2012 r., nie została podpisana przez skarżącego ponieważ tej przesłanki wznowienia, tak uzasadnionej, skarżący nie wskazywał jak również jej nie udowadniał. Nie złożył w szczególności wyroku sądowego, z którego wynikałoby, że dokument ten został sfałszowany (zawiera sfałszowany podpis skarżącego).

Zauważyć przy tym należy, że organ na podstawie materiału istniejącego w sprawie wypowiedział się z urzędu dodatkowo w zakresie tej przesłanki uznając, że nie istnieje. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że rozszerzenie przesłanek wznowienia ponad wskazywane przez stronę, nie jest prawidłowe, tym niemniej ponieważ organ prawidłowo przeanalizował podstawy wznowienia wskazane przez stronę, brak jest podstaw do uznania, że uchybienie to ma wpływ na rozstrzygnięcie organu.

Sąd wskazuje również, że w sprawie nie mogły być uwzględnione zarzuty zawarte w skardze odnoszące się do błędnego zastosowania przez organ art. 89 ust. 1 pkt 1 O.p. ponieważ zarzuty te stanowiąc zarzuty merytoryczne, mogłyby zostać podniesione jedynie w odwołaniu od decyzji z [...] maja 2015 r. W przedmiotowej sprawie argumenty skarżącego dotyczące okoliczności, że przepis ten został błędnie zastosowany do skarżącego, który nie mógł zostać uznany za stronę w postępowaniu o wymierzenie kary, są bezzasadne.

Mając powyższe okoliczności na względzie i uznając, że decyzja organu jest prawidłowa Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.