Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 376/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 1, art. 72, art. 73 ust. 1, art. 77 ust. 1-2, art. 80 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: par. 3 ust. 1 pkt 35, par. 3 ust. 1 pkt 56 lit. b
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi K. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Budowlane K. S. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. (dalej jako: SKO, organ II instancji) z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] wydana na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), po rozpoznaniu w dniu [...] stycznia 2014 r. odwołania złożonego przez Pana K. S. (dalej jako: skarżący) od decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] października 2013 r. wydanej przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta S. Zastępcę Prezydenta (dalej jako: organ I instancji), w której po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika R. Sp. z o.o., ul. [...],[...] W. (dalej jako: wnioskodawca), określono środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Zespół budynków handlowo-usługowych [...] na działce o nr ew. [...] i [...] (dalej jako: planowane przedsięwzięcie, przedsięwzięcie) utrzymująca w mocy decyzję organu l instancji.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

We wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. wnioskodawca zwrócił się do organu I instancji z prośbą o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Do wniosku została dołączona karta informacyjna przedsięwzięcia, mapa ewidencyjna oraz wypisy z rejestru gruntów. Zgodnie z § 3 ust. 1: pkt 35, pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 ze zm.), planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdzany jest w drodze postanowienia organu prowadzącego postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W opinii sanitarnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (dalej jako: PPIS) stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wskazując zakres raportu. W postanowieniu nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (dalej jako: RDOŚ) wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W postanowieniu nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. organ I instancji stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu. RDOŚ, w postanowieniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. PPIS w opinii sanitarnej nr [...], znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. zaopiniował wnioskowane przedsięwzięcie i zgłosił środowiskowe uwarunkowania. W dniu [...] października 2013 r. organ I instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący w ustawowym terminie wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy w całości; w przypadku uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez zaniechanie podejmowania kolejnych czynności prawnych i faktycznych mających na celu wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W piśmie z dnia [...] stycznia skarżący wniósł skargę na decyzję organu l instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało jego zdaniem, wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obejmujące:

-naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa i tym samym powinna być uchylona;

-naruszenie art. 80 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. 2013 póz. 1235 ze zm., da!ej jako: u.u.i.ś.), poprzez nieprawidłowe uznanie, iż nie zachodzą przesłanki warunkujące odmowę wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia, a w konsekwencji naruszenie interesu prawnego skarżącego;

- naruszenie art. 62 ust 1 u.u.i.ś., poprzez przeprowadzenie nieprawidłowej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przy kilkukrotnym zawyżeniu odległości planowanej inwestycji od najbliższej zabudowy mieszkaniowej oraz braku określenia oddziaływania spalania gazu na środowisko, a w konsekwencji błędne uznanie, iż inwestycje nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi;

- naruszenie zasady lex specialis derogat legi generali oraz art. 7 kpa poprzez pominięcie obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku planowania realizacji obiektu wielkopowierzchniowego o powierzchni powyżej 2000 m2, a w konsekwencji naruszenie wyżej przywołanej zasady prawa poprzez niezastosowanie przepisów szczególnych w postaci art. 10 ust 2. pkt 8 i ust 3 i art. 14 ust 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), które mają pierwszeństwo zastosowania przed przepisami ogólnymi i nie podjęcie z urzędu czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

- naruszenie art. 97 pkt 4 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zagadnienia wstępnego, a w konsekwencji zaniechanie podjęcia czynności celem ustalenia obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo że planowana inwestycja zakłada realizację obiektu wielkopowierzchniowego o powierzchni powyżej 2000 m2, czego skutkiem jest rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego;

- naruszenie art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1409) oraz art. 61 u.p.z.p. w zw. z art. 16 k.p.a. oraz art. 3 pkt 20 p.b. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie istotnych dokumentów będących w obrocie prawnym to jest ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na działkach o nr geod. [...] i [...] przy ul. [...] w S., ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., w której zatwierdzony został projekt zagospodarowania działki dla zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami oraz z garażami podziemnymi na działce nr [...] przy ul. [...] w S. (obecnie działka o nr geod. [...]), a także ostatecznych pozwoleń na budowę 7 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi i usługami, z których dwa budynki są wybudowane i oddane do użytkowania, a kolejne cztery są w trakcie budowy, skutkiem czego jest błędne określenie obszaru oddziaływania obiektu na środowisko, a w konsekwencji narażenie życia i zdrowia ludzi oraz środowiska na destruktywne efekty funkcjonowania planowanej inwestycji, a także naruszenie interesu prawnego skarżącego oraz przyszłych mieszkańców ww. inwestycji;

- naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie określenia sposobu i trybu organizowania przetargu na sprzedaż składników aktywów trwałych przez spółkę powstałą w wyniku komercjalizacji (Dz.U. nr 27 poz 177 ze zm) poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji, której komercyjno - handlowy charakter jest całkowicie niegodny z warunkami przetargu przeprowadzonego przez Skarb Państwa na sprzedaż 85 % udziałów firmy P. S.A. zakładającymi przede wszystkim prężny rozwój firmy P. S.A., przy czym jednym z warunków obligatoryjnych było zachowanie miejsc pracy oraz opieki socjalnej dla pracowników, co w konsekwencji znacznie obniżyło cenę prawa użytkowego działek, na których ma być realizowana inwestycja;

- naruszenie przepisów art. 62 ust 1 u.u.i.ś. w zw. z dyrektywą 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. WE L 189 z dnia 18 lipca 2002 r.) oraz art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej jako p.o.ś.) poprzez wadliwe określenie zakresu terenów chronionych akustycznie w raporcie oddziaływania na środowisko na podstawie, którego została wydana zaskarżona decyzja - na rysunkach H3 i H4 poprzez nie uwzględnienie planowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na podstawie prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy na działkach o nr geod. [...] i [...] przy ul. [...] w S., ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., w której zatwierdzony został projekt zagospodarowania działki dla zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami oraz z garażami podziemnymi na działce nr [...] przy ul. [...] w S. (obecnie działka o nr geod. [...]), a także ostatecznych pozwoleń na budowę 7 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi i usługami, z których dwa budynki są wybudowane i oddane do użytkowania, a kolejne cztery są w trakcie budowy;

- naruszenie przepisów art. 62 ust 1 u.u.i.ś. oraz dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. WE L 189 z dnia 18 lipca 2002 r.) oraz art. 112 p.o.ś., poprzez zlokalizowanie emitorów hałasu na dachach planowanych budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego, a obecnie realizowane i przewidziane do realizacji przez skarżącego budynki mieszkalne zlokalizowane są w odległości jedynie 6-7 m od granicy działki o nr geod. [...] przy ul. [...] w S., - a nie 35 m jak wskazano w Raporcie -na której ma być realizowana planowana inwestycja;

- naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 77 § 2 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieuwzględnienie przez organ informacji przedstawionych w piśmie skarżącego z dnia [...] lutego 2013 r. oraz z dnia [...] czerwca 2013 r. dotyczących nieprawidłowego określenia - kilkukrotnego zawyżenia odległości realizowanej inwestycji od najbliższej zabudowy mieszkaniowej oraz braku określenia oddziaływania spalania gazu na środowisko, a w konsekwencji wadliwie przyjęcie, iż planowana inwestycja nie oddziałuje na środowisko i nieruchomości sąsiednie;

- naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, iż z analizy materiału dowodowego wynika, iż planowana inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość skarżącego, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy zwłaszcza przedstawione przez skarżącego w pismach z dnia [...] lutego 2013 r. oraz z dnia [...] czerwca 2013 r. informacje dotyczących nieprawidłowego określenia - kilkukrotnego zawyżenia odległości realizowanej inwestycji od najbliższej zabudowy mieszkaniowej oraz braku określenia oddziaływania spalania gazu na środowisko- jednoznacznie potwierdzają iż ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została sporządzona w sposób nieprawidłowy, a w konsekwencji wydanie decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa.

W świetle przedstawionych zarzutów skarżący wniósł:

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: ustawa p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

2. na mocy art. 61 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy, a w przypadku nieuwzględnienia przez organ II instancji niniejszego wniosku, na mocy art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. wniósł o wstrzymanie przez Sąd zaskarżonej decyzji z uwagi na wyrządzenie skarżącemu szkody, której skutki są nieodwracalne;

3. rozważenie na podstawie art. 135 ustawy p.p.s.a. uchylenia w całości decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2013 r. dla planowanego przedsięwzięcia w celu usunięcia zaistniałego naruszenia prawa;

4. na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a. zasądzenie kosztów postępowania sądowo administracyjnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lutego 2014 r., organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 ustawy p.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W sprawie niniejszej brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wyżej omówionym, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Zarzuty skargi zasadniczo koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej przepisów o postępowaniu administracyjnym oraz przepisów prawa materialnego. Trzeba w związku z tym, w pierwszej kolejności wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004 r., s. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym wart. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. W ocenie Sądu, ustalony w sprawie niniejszej stan faktyczny, przy respektowaniu reguły wyrażonej w art. 7 k.p.a., znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który został przez organy obu instancji oceniony zgodnie z regułami k.p.a. (art. 77 § 1 i art. 80), prowadząc w konsekwencji do prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia [...] października 2013 r., co Sąd stwierdza z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.). Chybione jest stanowisko skarżącego, jakoby naruszone zostały przepisy art. 138, art. 7, art. 97 pkt 4, art. 77 § 1 w zw. z art. 77 § 2, art. 6, art. 7, art. 80 i art. 107 k.p.a.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uwarunkować oznacza uzależnić od określonych warunków. Inaczej mówiąc uwarunkować czymś swoją zgodę. Uwarunkowania środowiskowe powinny obejmować ogół elementów przyrodniczych, znajdujących się zarówno w stanie naturalnym, jak też przekształconych w wyniku działalności człowieka. Uwarunkowania środowiskowe należy odnosić do układu relacji człowieka ze środowiskiem jako podmiotu oddziałującego na środowisko. Według G. Dobrowolskiego, "Przedmiotem postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o której mowa w art. 71 u.u.i.ś., jest określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji konkretnego przedsięwzięcia (zob. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 268.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją administracyjną w znaczeniu k.p.a., wykazuje ponadto cechy szczególne: nie stwarza praw do terenu, nie narusza praw własności i uprawnień innych osób, wiąże natomiast organ wydający decyzje wymienione wydający decyzje wymienione w art. 72 u.u.i.ś.

Na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje zapewnienie spełnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska w procesie inwestycyjno-budowlanym. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu dostarczenie organowi administracji wiedzy, która pozwoli rozstrzygnąć sprawę administracyjną dotyczącą środowiskowych uwarunkowań zgodnie z zasadami wyrażonymi w k.p.a. W ramach swobodnej oceny dowodów, organ musi ustalić stan faktyczny tak, aby rozstrzygnięcie odpowiadało zasadzie prawdy obiektywnej.

Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ważne znaczenie dla organów administracji zobowiązanych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz podmiotów zainteresowanych realizacją konkretnych przedsięwzięć ma prawidłowe ustalenie zakresu przedmiotowego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 u.u.i.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wszczynane na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek powinien spełniać wymagania określone w k.p.a. oraz w u.u.i.ś.

We wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. wnioskodawca zwrócił się do organu I instancji z prośbą o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Do wniosku została dołączona karta informacyjna przedsięwzięcia, mapa ewidencyjna oraz wypisy z rejestru gruntów. Inwestycja, której dotyczył wniosek została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 35 oraz pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.). W postanowieniu z dnia 13 lutego 2013 r. organ stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu. Organ wskazał także elementy środowiska podlegające szczegółowej analizie w raporcie. Raport jest podstawowym dokumentem sporządzanym przed przystąpieniem do procedury oceny oddziaływania na środowisko. Stanowi on przygotowany w sformalizowanej formie zbiór informacji określających wszelkie aspekty związane ze środowiskowymi skutkami realizacji przedsięwzięcia.

Z raportu sporządzonego dla planowanego przedsięwzięcia uzupełnionego następnie wyjaśnieniami z dnia [...] lipca 2013 r., [...] lipca 2013 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2013 r. wynika, iż powierzchnia całkowita działek inwestycyjnych o nr [...] i [...] wynosi łącznie 37290 m2. Po zakończeniu inwestycji powierzchnia zabudowy wyniesie 13944 m2, powierzchnia utwardzona około 20462 m2, a pozostała powierzchnia pozostanie biologicznie czynna. Realizacja przedsięwzięcia wymagać będzie usuwania z danego terenu części szaty roślinnej. W ramach realizacji przedsięwzięcia teren zostanie zagospodarowany zielenią izolacyjną w tym wysoką i zimozieloną. Stacja paliw w skali roku sprzedawać będzie około 2 200 000 I benzyny i oleju oraz 500 000 I gazu płynnego. Cały obiekt w ciągu doby obsługiwał będzie w ramach wszystkich prowadzonych operacji do 50 pojazdów ciężarowych i 1200 osobowych i małych dostawczych, łącznie z miejscami parkingowymi dla klientów. Z uwagi na dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu i istniejącą infrastrukturę oraz sposób wykorzystania przyległych terenów, inwestor jednoznacznie określił rodzaj, wielkość, usytuowanie i rozmieszczenie elementów przedsięwzięcia oraz jego powiązanie z istniejącą infrastrukturą. W celu ograniczenia możliwych uciążliwości do minimum przewidziane zostały rozwiązania techniczne i organizacyjne, głównie w zakresie ograniczenia emisji do powietrza, emisji hałasu, ochrony wód podziemnych i

gospodarki odpadami. Źródłami emisji zanieczyszczeń do powietrza będą procesy przeładunkowe paliw płynnych oraz spaliny z silników obsługiwanych pojazdów. Ciepło dostarczane będzie z sieci zewnętrznej. Nawet dla sytuacji najbardziej niekorzystnej nie przewidujje się przekroczeń norm jakości powietrza w okolicy planowanego obiektu. Z raportu wynika, iż najwyższe stężenia zanieczyszczeń występować, powinny w obszarze działki inwestora i bezpośrednim sąsiedztwie czyli w pasach drogowych. Emisje oparów węglowodorów wiążą się z możliwością oddziaływań odorowych. Ze względu na minimalny zasięg, zapachy, a także spaliny z ruchu pojazdów będą oddziaływać wyłącznie bezpośrednio przy trasach przejazdowych i parkingach na terenie zakładu. Zakład nie będzie oddziaływał negatywnie na tereny chronione ze względu na emisję hałasu do środowiska. Źródłami hałasu będą urządzenia klimatyzacyjne budynków handlowo-usługowych,urządzenia technologiczne instalacji paliwowych, procesy transportowe oraz operacje wykonywane wewnątrz budynków. Praca zakładu prowadzona będzie wyłącznie w porze dnia. Obiekt będzie się znajdował w tle akustycznym graniczących z nimi ulic, głównie objętej bardzo dużym natężeniem ruchu ul. [...]. Planowane przedsięwzięcie nie będzie stwarzało zagrożeń dla środowiska i ludzi wynikających z gospodarki odpadami. Badzie ona prowadzona, na terenie obiektu. Nie będą tam przetwarzane ani składowane odpady niebezpieczne. Podstawowy rodzaj odpadów powstających na terenie planowanego przedsięwzięcia będą stanowiły odpady opakowaniowe pochodzące z prowadzenia działalności handlowej i usługowej oraz odpady powstające w procesie utrzymania obiektu i urządzeń w odpowiednim stanie technicznym i sanitarnym. Planowane przedsięwzięcie charakteryzuje się dość małym zapotrzebowaniem na wodę i jej pobór nie będzie miał znaczenia dla sieci i ujęcia. Woda wykorzystywana będzie do celów sanitarnych pracowników i utrzymywania czystości. Stacja paliw wyposażona będzie w stały monitoring szczelności instalacji. Jak wynika z badań warunków gruntowo-wodnych, teren pod inwestycję charakteryzuje się dogodnymi warunkami pod lokalizowanie obiektów naftowych. Ścieki technologiczne przed wprowadzeniem do kanalizacji miejskiej będą poddawane procesowi podczyszczania w separatorze. Wody opadowe z powierzchni dachowych spływać będą do miejskiej kanalizacji deszczowej bez podczyszczania, a wody pochodzące z terenów utwardzonych po podczyszczeniu w separatorze. Obiekt nie będzie negatywnie oddziaływał na dobra kultury i dobra materialne ze względu na ich odległą lokalizację. Nie stwierdzono także oddziaływania na obszary chronione na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), szczególnie na obszary Natura 2000, ze względu na ich znaczną odległość od obiektu.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy przeprowadzane jest postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, nie stanowi samodzielnego rozstrzygnięcia organów. Na podstawie art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. są one zobowiązane do dokonania odpowiednich uzgodnień, a w niektórych przypadkach zasięgnięcia opinii właściwego inspektora sanitarnego. Współdziałanie dokonywane jest na podstawie dokumentacji przedłożonej przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. RDOŚ wyraża "zgodę" na realizację określonego przedsięwzięcia, a jednocześnie określa warunki jego realizacji, które powinny następnie znaleźć odzwierciedlenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zakres przedmiotowego uzgodnienia RDOŚ, obejmował wszystkie aspekty związane z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Należy podkreślić, że uzgodnienie nie dotyczyło decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale realizacji przedsięwzięcia. W przedmiotowym postępowaniu właściwy inspektor sanitarny wyraził swą opinię. Uzgodnienia RDOŚ, odbyło się na podstawie przekazanej mu dokumentacji, o której mowa w art. 77 ust. 2 u.u.i.ś. Istotą tej formy współdziałania (wyrażenia opinii) jest obowiązek umożliwienia przedstawienia przez organ lub inną jednostkę opinii w sprawie. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Według art. 80 ust. 2 zd.1 u.u.i.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że dla nieruchomości nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w S. Miasto S. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z wnioskiem inwestora. Po stronie organów administracji publicznej powstał więc obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, organ I instancji, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Postępowanie z udziałem społeczeństwa zostało przeprowadzone również prawidłowo. Społeczeństwu został zapewniony udział w postępowaniu. W dniu [...] czerwca 2013 r. uwagi do raportu zostały złożone przez skarżącego. Udział społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu został zapewniony zgodnie z zasadą partycypacji społecznej (publicznej). Zasada ta na gruncie przepisów u.u.i.ś. oznacza, że "każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa" (art. 5). W opinii Sądu, w przedmiotowym postępowaniu prawidłowo przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z treścią raportu. Według Sądu, raport jest zgodny z zakresem wyznaczonym w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] lutego 2013 r. Z oceny danych i analiz zawartych w raporcie należy przyjąć, że po wprowadzeniu wskazanych w raporcie rozwiązań chroniących środowisko, oceniany zakład będzie miał ograniczony wpływ na stan środowiska w obszarze jego funkcjonowania. Przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ I instancji prawidłowo zastosował kryteria określone w art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. Organ wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W sentencji decyzji znalazły się wszystkie uwarunkowania wskazane przez organ uzgadniający oraz wynikające z raportu. Zdaniem Sądu, decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a. jak i warunki określone w art. 82 u.u.i.ś.

Oceniając zasadność zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze, Sąd stwierdza co następuje.

RDOŚ, jako podmiot uzgadniający, co wynika z akt sprawy, analizował kompletność złożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stosownie do wymagań określonych w postanowieniu organu I instancji o nałożeniu obowiązku złożenia tegoż raportu w zakresie swoich kompetencji. Również kompletność i prawidłowość raportu, była przedmiotem zainteresowania i badania organu pierwszej instancji. Pozytywna ocena raportu pod kątem spełnienia warunków nałożonych postanowieniem, stała się wyrazem wydania przez organ pierwszej instancji, utrzymanej w mocy przez organ II instancji, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skład orzekający również oceniając kompletność raportu nie stwierdził podstaw do zastrzeżeń w tym zakresie. Wynika z tego, iż raport oceniony jako kompletny mógł stanowić podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, utrzymaną w mocy przez organ II instancji. Waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on jeden z podstawowych dokumentów, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Sporządzony dla potrzeb uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest zatem jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, ale nie jedynym, który warunkuje wydanie końcowej decyzji. Stosownie do art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., właściwy organ wydaje bowiem decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś., ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W myśl natomiast art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Restrykcja ta wynika wprost z kategorycznego brzmienia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., z treści którego wywieść należy, iż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Właśnie kwestia oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem stała się podstawowym elementem spornym i głównym zarzutem skargi w przedmiotowej sprawie. Obowiązek uwzględniania zapisów planu, istnieje w przypadki, gdy plan taki został uchwalony. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być uzależnione od uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy prawa nie przewidują także oceny zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami studium uwarunkowań. Sąd nie podziela w tym zakresie zarzutu skargi o naruszenie zasady lex specialis derogat legi generali oraz art. 7 k.p.a., poprzez pominięcie obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku planowania realizacji obiektu wielkopowierzchniowego o powierzchni powyżej 2000 m2.

Z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz z jego uzupełnienia z dnia [...] lipca 2013 r. wynika, iż inwestor wziął pod uwagę zabudowę mieszkaniową realizowana na działce nr [...] należącej do skarżącego.

Zdaniem Sądu, informacje zawarte w raporcie są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można w pełni ocenić oddziaływanie przedsięwzięcie na środowisko. W raporcie wykazano, że planowane przedsięwzięcie, zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji, zgodnie z przedstawionymi założeniami projektowymi nie spowoduje przekroczenia standardów emisyjnych oraz standardów jakości środowiska w tym także norm hałasu. Planowane przedsięwzięcie po zrealizowaniu zgodnie z zaproponowanymi w raporcie rozwiązaniami: technicznymi, technologicznymi i organizacyjnymi, nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi.

Na działkach nr [...] i [...] inwestycja nie jest jeszcze realizowana, a skarżący nie legitymuje się pozwoleniem na budowę. Nie można zatem w ocenie Sądu, uznać za zasadny zarzut iż nastąpiło kilkukrotne zawyżenie odległości planowanej inwestycji od najbliższej zabudowy. Z obliczeń poziomów hałasu w środowisku, przeprowadzonych zgodnie z metodyką referencyjną wynika, że zasięg poziomu hałasu dla pory nocnej, ze źródeł zlokalizowanych na terenie planowanego przedsięwzięcia dla najniekorzystniejszego wariantu pracy instalacji i urządzeń projektowanych w ramach przedsięwzięcia nie będzie wykraczał poza granice terenu, na których będzie realizowane przedsięwzięcie oraz do którego realizujący przedsięwzięcie posiada tytuł prawny, izolinie dopuszczalnego poziomu hałasu - 55 dB dla pory dziennej i 45 dB dla pory nocnej znajdują się w granicach planowanego przedsięwzięcia oraz nie wykraczają na teren istniejącej i planowanej zabudowy wielorodzinnej, której inwestorem jest skarżący oraz na tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Ogrzewanie użytkowanych obiektów będzie się odbywało poprzez podłączenie do miejskiej sieci ciepłowniczej. Do celów zaopatrzenia w ciepło nie będzie wykorzystywany gaz ziemny. Sąd podziela pogląd SKO, z którego wynika, iż w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ II instancji nie był uprawniony do badania naruszeń warunków postępowania przetargowego przeprowadzonego przez Skarb Państwa na sprzedaż 85 % udziałów firmy P. S.A., zakładających przede wszystkim prężny rozwój firmy P. S.A.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących uciążliwości inwestycji dla działek należących do skarżącego, należy wyraźnie podkreślić, że przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bada się możliwość realizacji planowanej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem tejże inwestycji, nie dokonuje się natomiast szczegółowej analizy: kwestii rozpatrywanych na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w tym przypadku związanych z możliwością zainwestowania działek sąsiednich, czy też okoliczności spadku wartości tych nieruchomości, bądź możliwości dyskomfortu okolicznych mieszkańców.

Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Badając przedmiotową sprawę, Sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji