Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 47/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 1 pkt 2, art. 165a, art. 208 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Protokolant: St. asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2020 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie żądania zwrotu nadpłaconego podatku od nieruchomości za okres 1987 – 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania E. J. od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...]. umarzającej postępowanie podatkowe w sprawie żądania zwrotu nadpłaconego podatku od nieruchomości za okres od 1987 r. do 2016 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) dalej jako: O.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 3 stycznia 2019 r., sprecyzowanym w dniu 7 lutego 2019 r., E. J. zwrócił się do Wójta Gminy P. z wnioskiem o zwrot nadpłaconego podatku od nieruchomości w wysokości 1.322,00 zł wskazując, iż w 1987 r. Skarb Państwa bez jego zgody i wykupu "wjechał" na jego działki i pod poszerzenie drogi wojewódzkiej nr 478 zabrał mu 114 m², a od tego gruntu przez wszystkie lata był mu naliczany podatek.

Decyzją z dnia [...]. Wójt Gminy P. umorzył postępowanie w sprawie żądania zwrotu nadpłaconego podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że toczyły się postępowania z wniosku podatnika oraz T. J. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości położone w K., gm. P., nabyte z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...], zajęte pod drogę wojewódzką nr 478. Opisane postępowania zakończyły się ostatecznymi decyzjami i wypłatą odszkodowań. Od Starostwa Powiatowego w P. organ uzyskał nadto kopię 5 decyzji, stwierdzających nabycie z dniem 1 stycznia 2019 r., z mocy prawa, przez Województwo [...] własności nieruchomości zajętych pod drogę publiczną (drogę wojewódzką nr 478, relacji R.-K. W.-K.), położonych w obrębie K. gm. P., oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków numerami działek 440/1, 440/2, 443/1, 481/5, 423/7 oraz 481/3. Z treści ww. decyzji wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. ww. nieruchomości pozostawały we władaniu Skarbu Państwa oraz były zajęte pod drogę publiczną. Organ I instancji podsumował, iż E. J. nie jest podmiotem uprawnionym do żądania zwrotu nadpłaty podatku, albowiem w stosunku do działek gruntów objętych przedmiotowym wnioskiem występuje zarówno wyłączenie podmiotowe, jak i przedmiotowe. Wyjaśnił, że od dnia 1 stycznia 1999 r. przedmiotowe grunty - z mocy prawa - stały się własnością Skarbu Państwa.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji E. J. podniósł, iż czekał na wykupienie zajętego na poszerzenie pasa drogowego gruntu 29 lat. W dalszym ciągu płaci podatek za 114 m² gruntu mimo, iż to nie on zawinił, a urzędnicy. Wskazał, że jest inwalidą I grupy, wymaga całodobowej opieki i że ma 935,00 zł renty pracowniczej. Dodał, że chce sprawiedliwości i żąda 1.305,00 zł od Gminy za płacony podatek, bez odsetek.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podzieliło stanowisko organu I instancji i utrzymało w mocy decyzję tego organu z dnia 16 września 2019 r.

Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 i 2 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: 1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, lub 2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. W niniejszej sprawie podatnik złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, który to podatek był mu naliczany decyzjami ustalającymi wymiar tego podatku. W przypadku podatku od nieruchomości od osób fizycznych zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Z kolei z art. 72 § 1 pkt 1 O.p. wynika, iż za nadpłatę uważa się przede wszystkim kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.

Organ podkreślił, iż jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i literaturze przedmiotu, podatnikowi nie przysługuje prawo do żądania stwierdzenia nadpłaty wtedy, gdy podatek został ustalony decyzją konstytutywną (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Tym samym tryb stwierdzenia nadpłaty na podstawie przepisów art. 75 § 1 i 2 O.p. nie dotyczy zobowiązań powstających, jak w rozpoznawanym przypadku, w drodze doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Dopóki istnieje w obrocie decyzja ustalająca podatek, dopóty wynikające z niej zobowiązanie jest zobowiązaniem należnym w wysokości wynikającej z tej decyzji. Podatnik, kwestionujący kwotę podatku wynikającą z decyzji ustalającej nie może czynić tego w drodze wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Kolegium podsumowało, iż z powyższych powodów w sprawie niniejszej zaszła inna przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania podatkowego, uzasadniająca wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jednak z uwagi na fakt, iż Wójt Gminy P., po wpływie w dniu 3 stycznia 2019 r. wniosku o zwrot nadpłaconego podatku, przystąpił do merytorycznego jego zbadania gromadząc dowody istotne do załatwienia sprawy, tj. prowadził postępowanie podatkowe, zasadnym było jego umorzenie na podstawie art. 208 § 1 O.p., jednak z innych przyczyn niż podane w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. We wniosku z dnia 3 stycznia 2019 r. podatnik zażądał zwrotu nadpłaconego podatku, który został ustalony decyzją konstytutywną. W takim wypadku podatnikowi nie przysługuje prawo do żądania stwierdzenia nadpłaty. Powyższe powoduje, że brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a co za tym idzie postępowanie, jako bezprzedmiotowe należało umorzyć stosownie do art. 208 § 1 O.p.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. J. nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego powtórzył dotychczasowe stanowisko i wniósł o naprawienie krzywd jakich doznał od Wójta Gminy P.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi.

Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 16 października 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Podniósł zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p., poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego, art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego. Stwierdził, że organ pierwszej instancji niezasadnie potraktował wniosek strony jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty, podczas gdy intencją strony, choć nieuzewnętrznioną w treści zarówno wniosku, jak i odwołania, było wzruszenie decyzji wymiarowej z urzędu na podstawie art. 254 O.p. Organy nie zauważyły, że kwestią wymagającą wyjaśnienia było wyłączenie z decyzji podatkowych części nieruchomości zabranych pod pas drogi. W ocenie pełnomocnika decyzja organu nie wyjaśnia stanu faktycznego i nie rozstrzyga sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 - 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.) dalej: P.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ podatkowy obowiązany był uwzględnić wniosek skarżącego z dnia 3 stycznia 2019 r. o zwrot nadpłaconego podatku od nieruchomości za okres od 1987 r. do 2016 r.

W ocenie Sądu w tak opisanym sporze rację należy przyznać organom podatkowym, w szczególności mając na uwadze wypracowane stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym nie jest możliwe wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja określająca prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, która z mocy art. 128 O.p. chroniona jest zasadą trwałości. W takim przypadku możliwe jest wyłącznie wdrożenie jednego z trybów nadzwyczajnych, zmierzających do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, bądź stwierdzenie jej nieważności albo wznowienia postępowania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 888/19 – dostępny, jak i pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl).

W myśl art. 72 § 1 pkt 1 O.p. nadpłatą jest kwota nadpłaconego i nienależnie zapłaconego podatku. Kwotą nadpłaconą podatku jest kwota nadwyżki dokonanej przez podatnika wpłaty nad wynikającą z ustawy lub decyzji podatkowej kwotę podatku. Podatek nadpłacony to podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna. Podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. Przepis art. 72 § 1 pkt 1 O.p. przewiduje dwie sytuacje wystąpienia nadpłaty: albo

• podatnik wpłacił kwotę wyższą niż kwota podatku, którą wyznacza ustawa podatkowa lub decyzja podatkowa (także decyzja ustalająca - art. 21 § 1 pkt 2 O.p.), a zatem powstaje kwota nadpłacona, albo

• podatnik uiszcza kwotę tytułem podatku, w sytuacji gdy obowiązek podatkowy nie istniał lub wygasł.

Podatnik, dążący do zainicjowania postępowania podatkowego w przedmiocie nadpłaty, dysponuje uprawnieniem przyznanym w art. 75 § 1 i 2 O.p. W świetle tego przepisu wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie może być stosowany przez podatników w odniesieniu do nadpłat podatków powstających po doręczeniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). W myśl art. 75 § 1 O.p., jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Identyczne uprawnienie przysługuje, zgodnie z art. 75 § 2 O.p., podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 (pkt 1), osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, w sytuacjach określonych w pkt 1 (pkt 2) i płatnikom lub inkasentom (pkt 3). Analizowany przepis O.p. nie przewiduje jednak możliwości wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku, który powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (a takim podatkiem jest podatek od nieruchomości w przypadku osób fizycznych - art. 6 ust. 7 u.p.o.l.).

Podatnik, kwestionujący kwotę podatku wynikającą z decyzji ustalającej (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.), nie może formułować wniosku o stwierdzenie nadpłaty, o którym mowa w art. 75 § 1 i 2 O.p. Przysługują mu jedynie środki prawne w postaci zainicjowania postępowania odwoławczego lub trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznych (art. 240, 247, 254 O.p.). Dopiero skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej, lub jej zmiana, może spowodować powstanie po stronie organu podatkowego obowiązku zastosowania art. 74a O.p. i określenie nadpłaty, która powinna być zwrócona z urzędu po spełnieniu warunków określonych przez art. 76 § 1-4 O.p. Przeciwna wykładnia art. 75 § 1 i 2 O.p. doprowadziłaby do tego, że instytucja stwierdzenia nadpłaty mogłaby być wykorzystywana do wzruszania ostatecznych decyzji ustalających, wydanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 O.p., a nawet decyzji wymiarowych (art. 21 § 3 O.p.). Tymczasem tryb postępowania podatkowego zmierzający do stwierdzenia nadpłaty nie jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, dzięki któremu można wzruszyć ostateczne decyzje podatkowe, gdyż środki te zostały określone enumeratywnie w przepisach rozdziałów 17, 18 i 19 O.p. (por. wyroki NSA: z dnia 3 lutego 2006 r., II FSK 206/05; z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1316/15; z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 975/17; L. Etel: Komentarz do art. 75 ustawy - Ordynacja podatkowa).

Podsumowując, w ślad za stanowiskiem wielokrotnie już zajmowanym przez sądy administracyjne, w świetle wykładni systemowej art. 75 § 1 i 2 O.p. nieskuteczne jest złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, w sytuacji gdy kwota zobowiązania wynika z decyzji podatkowej, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Wniosek nie wszczyna postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, a organ podatkowy jest zobligowany do zastosowania art. 165a O.p. Podatnik może uzyskać zwrot podatku określonego w takiej decyzji jedynie wówczas, gdy doprowadzi do jej uchylenia lub zmiany w drodze odwołania lub jednego z trybów nadzwyczajnych (art. 240, 247, 254 O.p.).

W niniejszej sprawie podatnik żąda zwrotu nadpłaconego podatku od nieruchomości w zakresie, którego zobowiązanie podatkowe powstało z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania, czego podatnik nie kwestionuje. Mamy zatem do czynienia z decyzjami podatkowymi za poszczególne lata, lecz co ważne wydanymi w trybie art. 21 § 1 pkt 2 O.p., decyzjami konstytutywnymi, w odniesieniu do których nie mają zastosowania przepisy umożliwiające zainicjowanie postępowania w przedmiocie zwrotu nadpłaconego podatku. W tego rodzaju przypadkach organ podatkowy powinien był, na podstawie art. 165a O.p., odmówić wszczęcia postępowania. Niemniej jednak skoro doszło do wszczęcia postępowania, jak w niniejszej sprawie, zasadnie organ rozstrzygnął o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego – stosownie do art. 208 § 1 O.p. Niewątpliwie, z przyczyn już wskazanych, postępowanie z wniosku strony skarżącej należy ocenić jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. A skoro wniosek strony skarżącej nie może zostać rozstrzygnięty w trybie przepisów art. 75 O.p. to brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy prowadzi do jego umorzenia jako bezprzedmiotowego.

Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, jak i dodatkowo podniesione przez pełnomocnika strony na rozprawie. Nie sposób podzielić stanowiska pełnomocnika strony, iż organ pierwszej instancji niezasadnie potraktował wniosek strony jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty, podczas gdy intencją strony, choć nieuzewnętrznioną w treści zarówno wniosku, jak i odwołania, było wzruszenie decyzji wymiarowej z urzędu na podstawie art. 254 O.p. Nie zasługuje na akceptację twierdzenie strony, iż organy nie zauważyły, że kwestią wymagającą wyjaśnienia było wyłączenie z decyzji podatkowych części nieruchomości zabranych pod pas drogowy. Z całą stanowczością należy zaznaczyć, iż nie jest rolą organów podatkowych domniemywać intencji strony składającej określone pisma, czy wnioski. Owszem obowiązkiem organów podatkowych jest wezwanie do ich ewentualnego doprecyzowania, niemniej jednak jak wskazał sam pełnomocnik "intencją strony, choć nieuzewnętrznioną w treści zarówno wniosku, jak i odwołania, było wzruszenie decyzji wymiarowej z urzędu na podstawie art. 254 O.p.". Skoro intencja strony, poza wskazaniem, iż żąda zwrotu nadpłaconego podatku, nie była uzewnętrzniona, to organ nie miał podstaw do domniemywania, iż właściwą intencją jest zainicjowanie trybu nadzwyczajnego postępowania. Nie zasługują na uwzględnienie i pozostałe zarzuty pełnomocnika strony, w szczególności, że to zakres wniosku podatnika zakreśla granice postępowania, oznacza to, iż nie są badane przez organ elementy konstrukcyjne zobowiązania podatkowego, co za tym zarzuty niepodjęcia działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego należy ocenić jako niezasadne.

W przedmiocie braku orzeczenia o przyznaniu kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu, wyjaśnić trzeba, iż wprawdzie pełnomocnik strony ustanowiony z urzędu na rozprawie w dniu 16 października 2020 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu, jednak nie złożył, wymaganego przez przepis § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2018 r., poz. 1688), oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Przedmiotowe oświadczenie jest obligatoryjnym elementem wniosku, a jego niezłożenie stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu. Na aprobatę zasługuje nadto pogląd wyrażony w postanowieniu WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1062/15, zgodnie z którym nietrafne jest niekiedy prezentowane rozumowanie, iż samo sformułowanie wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej" jest już jednoznaczne ze złożeniem stosownego oświadczenia, skoro w samym wniosku użyto sformułowania "nieopłaconej". Taka treść wniosku odpowiada bowiem jedynie ustawowej nomenklaturze w tym przedmiocie, na gruncie zaś komentowanego § 3 rozporządzenia nie powinno budzić wątpliwości, że konieczne jest wyraźne oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, a oświadczenie to zawarte ma być właśnie we wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej".

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a należało orzec jak w sentencji.

dch