Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1037/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 176, art. 183 par. 1, art. 186
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant Beata Cisek - Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 550/13 w sprawie ze skargi A. Sz. na decyzję D. L. O. R. A. R. i M. R. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach ONW na rok 2012 wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 r. oddalił skargę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu [...] maja 2012 r. J. D. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w P. wniosek o przyznanie na rok 2012 jednolitej płatności obszarowej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW). We wniosku wskazał działki rolne położone na działce ewidencyjnej nr 95/1.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania J. D. płatności ONW oraz nałożył sankcję w wysokości 8.932,10 zł, która będzie potrącana z przyznanej płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono nieprawidłowości. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ powołał się na ustalania poczynione w toku postępowania, z których wynika, że J. D. nie był posiadaczem, użytkownikiem gruntów rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr 95/1, zadeklarowanych do płatności. Ponieważ różnica pomiędzy wielkością działek zadeklarowanych we wniosku (49,90 ha), a powierzchnią wykluczoną w trakcie kontroli wynosiła 100%, na podstawie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr1122/2009 odmówiono przyznania płatności i zastosowano sankcję.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. Sz., występujący na etapie postępowania przed organem I instancji jako pełnomocnik J. D.. W odwołaniu podniósł zarzut nieważności decyzji z mocy samego

1

prawa, ponieważ uprawnionym do otrzymania płatności nie jest J. D., a A. Sz., jako prawny dzierżawca gruntów i właściciel zasiewów kukurydzy na działce nr 95/1. Zasiewy te zostały zniszczone przez T. P. i P. S., w związku z czym toczą się postępowania karne i cywilne (o odszkodowanie).

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji co do faktu, że J. D. nie był użytkownikiem gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku. Wnioskodawca faktycznie był pozbawiony możliwości stałego korzystania i użytkowania przez cały 2012 rok spornej działki ewidencyjnej nr 95/1, co stanowiło konieczny warunek przyznania płatności, gdyż w czerwcu utracił możliwość prowadzenia działalności rolniczej na tej działce. Nie prowadził czynnie działalności rolniczej w roku 2012 w zakresie produkcji rolniczej, a więc nie utrzymywał gruntów rolnych zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy.

Odnosząc się do argumentów odwołania organ wskazał, że J. D. popisał wniosek, co oznacza że przyjął odpowiedzialność za jego wypełnienie. W zakresie uprawnień do dopłat decydujące znaczenie ma okoliczność faktycznego władania i użytkowania (uprawy) deklarowanych działek, nie zaś tytuł prawny do gruntów. Nie ma znaczenia, czy jest to posiadanie w złej czy dobrej wierze, ani czy toczy się ewentualnie spór sądowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Sz. ponownie podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa, ponieważ beneficjentem pomocy jest, nie J. D., ani P. S., ale faktycznie władający tymi gruntami w 2012 r. dzierżawca A. Sz.. Zaskarżona do Sądu decyzja doprowadziła do wadliwego rozporządzenia mieniem w postaci płatności, należnej skarżącemu na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] października 2010 r. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach spraw, jakie toczą się przed Sądem Rejonowym w R. i Sądem Okręgowym w L.. Dokumenty te potwierdzają, że właścicielem zasiewów na gruntach objętych wnioskiem był skarżący, a nie J. D., czy P. S..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W związku z wątpliwościami co do charakteru, w jakim A. Sz. wniósł skargę do Sądu (jako pełnomocnik J. D., czy jako skarżący), Sąd podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia tej kwestii. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie procesowym z dnia [...] września 2013 r. A. Sz. oświadczył, że działa w sprawie w charakterze skarżącego, gdyż jest dzierżawcą spornych gruntów i zasiewy na nich dokonane były jego własnością.

Sąd I instancji rozpoznając skargę wskazał, że zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Podkreślił przy tym, że "legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się, tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego" (por. postanowienie NSA z 13 listopada 2012 r., I OSK 2633/12; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, w analizowanej sprawie A. Sz. mógłby być podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi tylko wówczas, gdyby wykazał, że istnieją przepisy prawa, z których wynika, że zaskarżona przez niego decyzja odmawiająca przyznania J. D. płatności ONW miała bezpośredni wpływ na prawa lub obowiązki A. Sz.. Takiego związku w badanej sprawie nie ma. Przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca płatności rolnych w ramach pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW). W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173; dalej także jako: u.w.r.o.w.). Przepisy tej ustawy wskazują jednoznacznie, że pomoc przyznawana jest na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących tego rodzaju wsparcia oraz aktach wykonawczych do ustawy (art. 10 ust. 1). Stąd też w ocenie Sądu, nie ma możliwości przyznania pomocy podmiotowi, który nie złożył odpowiedniego wniosku.

W rozpoznawanej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że wniosek o przyznanie płatności w sprawie, w której została wydana zaskarżona decyzja, złożył J. D.. To ta osoba złożyła wniosek i go podpisała. A. Sz. występował w sprawie jako pełnomocnik J. D., na podstawie udzielonego mu w dniu [...] grudnia 2012 r. pełnomocnictwa (k. 27 akt adm.). Wobec powyższego w decyzji organu I instancji prawidłowo określono jej adresatów, wskazując J. D. jako stronę decyzji, a A. Sz. jako jego pełnomocnika.

Odwołanie od powyższej decyzji zostało podpisane przez A. Sz., bez doprecyzowania, czy działa jako pełnomocnik J. D., czy też w swoim własnym interesie prawnym. Do takiego wniosku można byłoby dojść analizując treść odwołania, w którym A. Sz. podnosi, że to on, a nie J. D. jest uprawnionym do otrzymania płatności, "jako prawny dzierżawca tych gruntów oraz właściciel zasiewów kukurydzy na obszarze ok. 45 ha". W postępowaniu przed organem odwoławczym A. Sz. nadal traktowano jako pełnomocnika strony postępowania, za którą uznawano J. D.. Tak też wskazano adresatów decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] czerwca 2013 r. Błędem organu odwoławczego było niepodjęcie kroków celem wyjaśnienia, w jakim charakterze działa A. Sz., podpisując odwołanie od decyzji organu I instancji. Błąd ten był jednak o tyle usprawiedliwiony, że poza treścią odwołania nic nie wskazywało na zmianę charakteru udziału A. Sz. w sprawie.

W skardze do WSA w L. A. Sz. wskazał już siebie jako skarżącego i stanowisko to podtrzymał stanowczo w oświadczeniu złożonym w odpowiedzi na wezwanie Sądu.

Dalej Sąd wyjaśnił, że treść odwołania, a następnie skargi wskazują, że A. Sz. upatruje swojego interesu prawnego w sprawie w tym, że jest dzierżawcą spornych gruntów, które użytkuje rolniczo. W związku z powyższym to jemu należą się płatności, których dotyczy zaskarżona decyzja.

Zdaniem Sądu, argumentacja ta jest całkowicie chybiona. Sąd uznał, że nie ma innej możliwości uzyskania płatności, jak poprzez złożenie stosownego wniosku. Wniosek o płatność w zakresie obejmującym sporne działki złożył J. D. i to do niego zostały skierowane decyzje organów obydwu instancji. A. Sz. w postępowaniu przed organem I instancji bez żadnych wątpliwości działał jako pełnomocnik J. D.. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego charakter jego udziału w sprawie stał się niejasny.

Sąd wskazał także, że w sprawie nie ma również możliwości zastosowania art. 25 u.w.r.o.w., dotyczący następstwa prawnego. W myśl ust. 1 tego przepisu w sprawach dotyczących przyznania pomocy w razie śmierci wnioskodawcy, rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, przekształcenia wnioskodawcy lub innego zdarzenia prawnego, w wyniku których zaistnieje następstwo prawne, albo w razie zbycia całości lub części gospodarstwa rolnego, całości lub części przedsiębiorstwa wnioskodawcy w toku postępowania, następca prawny wnioskodawcy albo nabywca gospodarstwa rolnego lub jego części albo przedsiębiorstwa lub jego części może, na swój wniosek, wstąpić do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy, jeżeli nie sprzeciwia się to przepisom, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz istocie i celowi działania, w ramach którego ma być przyznana pomoc. Przepis ten nie znajduje zastosowania w analizowanej sprawie, gdyż A. Sz., ani nie złożył wniosku o wstąpienie do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy (J. D.), ani nie wykazał przesłanek następstwa prawnego w postaci nabycia przynajmniej części gospodarstwa rolnego wnioskodawcy.

Z powyższych ustaleń wynika, zdaniem Sądu, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz jej skutki w postaci oddalenia skargi lub uchylenia (stwierdzenia nieważności) kwestionowanej przez A. Sz. decyzji, nie wpłyną w żaden sposób na sferę prawną skarżącego. Nawet potencjalne uchylenie zaskarżonej decyzji nie będzie wiązało się z otwarciem możliwości uzyskania płatności przez A. Sz., skoro nie złożył on wniosku o tą płatność. Natomiast brak związku pomiędzy skutkami orzeczenia sądu, a sytuacją prawną podmiotu wnoszącego skargę świadczy o braku legitymacji skargowej.

Sąd przychylił się do nadal dominującego w orzecznictwie stanowiska, zgodnie z którym brak przymiotu strony, a więc uprawnienia do złożenia skargi, oceniony być musi jako brak przesłanki materialnej, której skutkiem jest oddalenie skargi, a nie jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2012 r. I OSK 1133/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozstrzygnięcie polegające na odrzuceniu skargi dopuszcza się w sytuacjach oczywistości braku legitymacji, nie wymagającej merytorycznej oceny sprawy. W rozpoznawanej sprawie należało odnieść się do argumentów podnoszonych przez skarżącego, którymi usiłował wykazać związanie między zaskarżoną decyzją, a jego sytuacją prawną. Z tych przyczyn zasadne było oddalenie skargi, a nie jej odrzucenie.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył A. Sz., reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, który zarzucił Sądowi I instancji na podstawie:

art. 174 § 1 p.p.s.a obrazę przepisów prawa materialnego przez błędną

wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do A. Sz. jako

prawnego dzierżawcy przedmiotowych gruntów rolnych, objętych decyzją

administracyjną Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2013 roku,

art. 174 § 2 p.p.s.a. poprzez pominięcie umowy dzierżawy gruntów przez

A. Sz. świadczącej o tym, że o okresie od października 2006 do stycznia 2013r. jako wydzierżawiającemu przysługiwały mu uprawnienia do składania wniosków o płatności unijne, w tym za rok 2012.

Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 - 240; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2706/04; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 329/06).

W związku z powyższym zarzuty skargi kasacyjnej muszą być precyzyjnie określone przez wnoszącego ten środek odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem, co do zasady, upoważniony do stawiania jakichkolwiek hipotez i prowadzenia rozważań co do możliwego kierunku i zakresu zaskarżenia wyroku Sądu I instancji. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, iż skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymagane określenie podstaw kasacji i ich uzasadnienie obejmuje wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku powinien zatem zachować dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów.

Odnośnie zarzutu naruszenia prawa procesowego sformułowanego w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie w ogóle, ani w petitum skargi kasacyjnej, ani też w jej uzasadnieniu, nie wskazał żadnego przepisu procesowego, który w jego ocenie został naruszony. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez Sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, w ramach tej podstawy autor skargi kasacyjnej powinien bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik.

Skoro strona skarżąca w skardze kasacyjnej nie wskazała żadnych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, których naruszenia miałby dopuścić się Sąd pierwszej instancji, to brak jest uzasadnionych podstaw do zakwestionowania ustalonego przez organy stanu faktycznego. Samo powołanie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie czyni zadość wymogom postawienia zarzutów kasacyjnych w ramach tej podstawy kasacyjnej.

Z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego wynika, że to J. D., a nie A. Sz., złożył wniosek o przyznanie na rok 2012 jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, To on był adresatem decyzji przyznającej płatności. Do A. Sz. organy kierowały korespondencję, gdyż został ustanowiony przez J. D. pełnomocnikiem.

Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że zarzuca Sądowi I instancji "obrazę przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do A. Sz. jako prawnego dzierżawcy przedmiotowych gruntów rolnych, objętych decyzją administracyjną o nr [...] Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2013 roku", bez wskazania jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, który w jego ocenie został przez ten sąd naruszony.

Podobnie jak w odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa procesowego, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, skarżący zobowiązany jest w sposób jednoznaczny wskazać naruszony przepis i określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną jego wykładnię, co wymaga także wykazania, że Sąd I instancji mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, czy też przez niewłaściwe jego zastosowanie uzasadniając, iż Sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W

obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego. ocenie, powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Podkreślenia wymaga również, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Zaznaczyć należy, że również uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwala na odtworzenie podstaw kasacyjnych stanowiących podstawę skargi kasacyjnej. Skarżący wprawdzie wyjaśnia, iż w jego ocenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. nie wyjaśnił w sposób należyty sprawy, nie uwzględnił istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, jednakże w żaden sposób nie skonkretyzował przepisów prawa materialnego, które naruszył Sąd I instancji. Nie wskazał zatem wzorca kontroli kasacyjnej, w oparciu o którą związany podstawami kasacyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny miałby przeprowadzić kontrolę zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego nie odpowiada wskazanym wyżej warunkom, a więc pozbawiona jest podstawowych elementów treściowych, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa, aby rozwijać czy też doprecyzowywać stawiane zarzuty kasacyjne. Jeśli strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny. Podkreślić bowiem trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie może także domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować, na czym strona skarżąca opiera swoje żądanie. Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić jedynie te zarzuty, które zostały wyraźnie w skardze kasacyjnej wskazane, jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny nie naruszył innych przepisów ( por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. I FSK 2019/09; wyrok NSA z 19 listopada 2010 r, sygn. akt II OSK 1742/09; wyrok NSA z 21 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1674/09; wyrok NSA z 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FSK 1353/09; wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1566/09; wyrok NSA z 10 marca 2011 r" sygn. akt II GSK 382/10).

Stąd też brak przytoczenia - w sposób prawidłowy - podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 p.p.s.a. oraz jej uzasadnienia jest wadą, która uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli zaskarżonego nią orzeczenia.

Z opisanych wyżej względów skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, należało zatem oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.