Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1087/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 166 ust. 10 pkt 2, 3 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 60 ust. 1, 64 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Izabela Kucharczyk - Szczerba po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. L. i L. L od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1166/20 w sprawie ze skargi K. L. i L. L na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 30 marca 2020 r. nr 27/KPO/2020 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza solidarnie od K. L. i L. L na rzecz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1166/20 oddalił skargę K.L. i L.L. (dalej określanych jako skarżące) na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 30 marca 2020 r., nr 27/KPO/2020 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie postanowieniem z dnia 29 lipca 2019 r., znak PO.RPP.611.835.2019.a.MK odmówił uzgodnienia, przedłożonego przez Wójta Gminy G., projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynków gospodarczych i usługowych oraz budowie budynku stajni z częścią usługową, budowie budynku usługowego, stanowiących kompleks projektowanego ośrodka jeździeckiego z zapleczem usługowo-hotelowym planowanej na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]w miejscowości N. (obręb [...]), gmina G. - w odniesieniu do przedsięwzięcia wymagającego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Organ przyjął, że realizacja tego przedsięwzięcia na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią narusza ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym i stanowi zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi oraz utrudnia zarządzanie ryzykiem powodziowym. Postanowienie odmowne wydano z powołaniem się na art. 166 ust. 10 pkt 2, 3 i 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1478, ze zm.; dalej zwanej ustawą).

Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpoznaniu zażalenia skarżących, powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 30 marca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W jego motywach modyfikując stanowisko organu pierwszej instancji stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu organ Wód Polskich występuje jako organ uzgadniający przedsięwzięcie wymagające uzyskania pozwolenia wodnoprawnego i w tym zakresie, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 977, ze zm.; dalej powoływanej jako u.p.z.p.), powinien był orzekać. Przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera zaś niezbędnych informacji wskazujących na konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Pomimo błędnego uzasadnienia zaskarżone odmowne postanowienie organ odwoławczy uznał za prawidłowe.

Skarżące wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazane wyżej postanowienie. W ich ocenie brak wykazania konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego nie powinien skutkować wydaniem postanowienia odmownego.

Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 listopada 2010 r. nawiązując do art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a u.p.z.p. podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w projekcie decyzji nie wskazano, iż realizacja inwestycji będzie wymagała uzyskania pozwoleń wodnoprawnych. Jak zauważył, określono w nim jedynie, że lokalizację inwestycji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę należy uzgodnić z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Zaakceptował zatem stanowisko, że uzgodnienie, które jest wskazane w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie wynika z przepisów prawa, brak jest także określenia na jakich zasadach to uzgodnienie miałoby nastąpić. Zaznaczył, że fakt niekompletności przekazanego do uzgodnienia projektu nie jest kwestionowany przez skarżące, a z tego faktu wywodzą część swoich zarzutów. W ocenie Sądu, niniejsze postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu nie stało się bezprzedmiotowe z powodu braku odpowiednich informacji w przedstawionym projekcie. Sąd odniósł się także do pozostałych zarzutów skargi stwierdzając, że z uwagi na zakres i przedmiot postępowania pozostają one bez związku z postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie.

Oddalił zatem skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.).

Skarżące, reprezentowane przez pełnomocnika będącą radcą prawnym, wniosły skargę kasacyjną od wyroku z dnia 27 listopada 2020 r., zaskarżając go w całości. Została ona oparta o obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.

Najpierw pełnomocnik podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej zwanej K.p.a.) poprzez oddalenie skargi, mimo że organ nie umorzył postepowania w zakresie uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, gdy tymczasem postępowanie stało się bezprzedmiotowe, bowiem nie ustalono podstawy wystąpienia o uzgodnienie;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 104 § 1 K.p.a. i w związku z art. 166 ust. 11 ustawy poprzez oddalenie skargi, mimo iż organ nie wydał w niniejszej sprawie decyzji;

3) art. 151 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu uzasadnienia wyroku i szczegółowego odniesienia się do zarzutów skargi;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi i w konsekwencji utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo:

a. braku ku temu podstaw, w szczególności ze względu na wadliwości wydanego postanowienia,

b. niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wydania postanowienia w oparciu o hipotetyczny stan faktyczny bez należytego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ,

c. odstąpienia od rozważenia, czy zabudowa terenu znajdującego się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, byłaby możliwa przy zachowaniu określonych warunków (np. podwyższenia terenu, odpowiednich zabezpieczeń na działkach sąsiednich należących do skarżących), zwłaszcza że na sąsiednich działkach istnieje szereg zabudowań różnego charakteru, w tym są gromadzone ścieki, na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego, co wskazuje na nierówny sposób traktowania obywateli,

d. nieuwzględnienia, że w projekcie przewiduje się m.in. wykonanie podwyższenia terenu w obszarze inwestycji aby poziom posadzek w projektowanych budynkach był powyżej rzędnej wody około 82,02 m n,p.m.;

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. i art. 32 Konstytucji RP polegające na niezastosowaniu zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne, poprzez oddalenie skargi i w konsekwencji błędne uznanie, iż wydanie postanowieniem odmownego, mimo iż w przypadku działek sąsiednich takie zgody wydano, jest słuszne;

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 100 § 1 K.p.a. i w związku z art. 77 ust. 3 ustawy poprzez oddalenie skargi i w konsekwencji błędne uznanie, że brak zawieszenia postępowania o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i brak wyznaczenia stronie terminu do wystąpienia z wnioskiem do organu (Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie) o wydanie decyzji dotyczącej warunków zwalniających od zakazu gromadzenia ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią zanim organ wydał postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji, jest prawidłowe;

7) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uznanie, że w świetle zaistniałego stanu faktycznego i materiału dowodowego nie doszło do rażącego naruszenia prawa na skutek odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i oddaleniu skargi.

W drugiej grupie zarzutów pełnomocnik zarzuciła natomiast naruszenie następujących przepisów materialnoprawnych:

1) art. 166 ust. 11 ustawy i oddalenie skargi, mimo że nie było podstaw do wydania postanowienia odmownego, a jedyną formą rozstrzygnięcia w formie odmowy uzgodnienia jest wydanie decyzji;

2) art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne oddalenie skargi i w konsekwencji utrzymanie w mocy postanowienia odmownego w sytuacji, gdy brak wykazania konieczności uzyskania pozwolenia na budowę nie powinno skutkować wydaniem postanowienia odmownego;

3) art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i w związku z art. 105 K.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi i w konsekwencji błędne uznanie, że brak umorzenia postępowania w zakresie uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, mimo iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe bowiem nie ustalono podstawy wystąpienia o uzgodnienie, jest prawidłowe;

4) art. 166 ust. 10 ustawy i oddalenie skargi, mimo że nie było podstaw do wydania postanowienia odmownego, a taką podstawą na pewno nie jest brak informacji w projekcie decyzji wskazujących na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę;

5) art. 77 ust. 3 ustawy poprzez jego niezastosowanie polegające na oddaleniu skargi i w konsekwencji błędne uznanie, iż niewydanie decyzji zwalniającej od zakazu o którym mowa w ust. 1 pkt 3 ustawy jest prawidłowe;

6) art. 166 ust. 10 w związku z art. 77 ust. 1 pkt 3a ustawy poprzez:

a. jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi i w konsekwencji błędne uznanie, iż odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy istnieje możliwość zwolnienia spod zakazów nie stanowi przesłanki odmowy uzgodnienia wyartykułowanej w art. 166 ust. 10 ustawy jest słuszna,

b. niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi i w konsekwencji błędne uznanie, iż odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ze względu na planowane w inwestycji m.in. gromadzenie ścieków, w sytuacji gdy skarżące mogą i mają możliwość wywożenia ścieków z terenu nieruchomości nadto mają możliwość dostosowania zabudowy na działkach sąsiednich należących do skarżących jest słuszna;

7) art. 166 ust. 10 pkt 1-5 ustawy poprzez błędne oddalenie skargi i w konsekwencji błędne uznanie, iż spełniły się przesłanki do wydania decyzji odmownej w szczególności, iż wydanie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie stanowiłoby zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków.

W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. W obu przypadkach wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka powtórzyła zgłoszone w petitum skargi zarzuty podkreślając, że organ subiektywnie odmawia lub wydaje postanowienie lub decyzję.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie odnosząc się do poszczególnych zarzutów kasacyjnych uznając je za bezzasadne. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wniosła o zasądzenie od wnoszących skargę kasacyjną zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok nie narusza prawa we wskazany w niej sposób.

Zarzuty tej skargi zarówno procesowe, jak i materialnoprawne koncentrują się wokół kilku kwestii spornych, przywoływanych przez pełnomocnika skarżących w ramach obu podstaw kasacyjnych, nie unikając przy tym powtórzeń. Uzasadnia to odstąpienie od ustosunkowania się do każdego zarzutu z osobna i wyodrębnienie tych kwestii, a następnie rozważenie w sekwencji wyznaczonej przez kryterium przedmiotowe.

Na wstępie przyjdzie stwierdzić, że art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p., stosowany odpowiednio w sprawach dotyczących decyzji o warunkach zabudowy z mocy odesłania zawartego w art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przewidywał w dacie orzekania przez organy, że decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej albo dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odniesieniu do:

a) przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest minister właściwy do spraw gospodarki wodnej albo Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie,

b) obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zagadnienie formy prawnej, w jakiej organ Wód Polskich dokonuje uzgodnienia, reguluje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Zgodnie z jego treścią uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., a więc w drodze postanowienia, z odmiennościami wskazanymi w pierwszym z tych przepisów. Regulację szczególną do niej zawiera art. 166 ust. 5 ustawy, według którego uzgodnienia, o których mowa w ust. 2 (także uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią - pkt 7), Wody Polskie dokonują w drodze decyzji.

W rozpoznawanej sprawie organy orzekały wyłącznie w przedmiocie uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji w odniesieniu do przedsięwzięcia wymagającego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (art. 53 ust. 4 pkt 11 lit a u.p.z.p.). Wbrew więc twierdzeniom pełnomocnika skarżących prawidłowo orzekały w tej sprawie organy w drodze postanowienia, nie zaś decyzji. Przywołanie art. 166 ust. 11 ustawy mające uzasadniać postawiony zarzut jest więc nieusprawiedliwione.

Wszelkie dalsze zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące art. 166 ust. 10 ustawy określające przesłanki odmowy uzgodnienia, o których mowa w art. 166 ust. 2 ustawy, zarówno ten materialnoprawny, jak i procesowe są chybione z tej przyczyny, że organ, którego działanie zaskarżono, tych przepisów nie stosował. Marginalnie jedynie należy zauważyć, że zagadnienie to stanowiło przedmiot rozważań organów i sądu administracyjnego w oddzielnie prowadzonym postępowaniu dotyczącym uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią (sygn. akt II OSK 1086/21).

Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji akceptując stanowisko organu, że zważywszy na charakter uzgodnienia, powinnością organu występującego z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do przedsięwzięcia wymagającego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego jest zawarcie w niej wszelkich informacji pozwalających ustalić, że planowane przedsięwzięcie inwestycyjne wymagać będzie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (pozwoleń wodnoprawnych). Nie jest wystarczające odniesienie się w sposób ogólny do planowanych przez inwestora działań bez precyzyjnego wskazania, że przedsięwzięcie wymaga uzyskania konkretnego pozwolenia, i to z kilku powodów. Po pierwsze, organ Wód Polskich mający dokonać uzgodnienia zobowiązany jest przeprowadzić wszechstronną analizę przedstawionego projektu decyzji pod kątem ustalenia, czy w istocie obowiązujące przepisy wymagają pozwolenia wodnoprawnego. Informacja w tym zakresie winna znajdować się w zapisach projektu decyzji. Po drugie, przepisy ustawy przewidują szereg przypadków, w których wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, ich katalog zamieszczony jest w art. 389 i n. ustawy. Po trzecie, organ Wód Polskich uzgadniający w trybie art. 106 § 5 K.p.a. projekt decyzji o warunkach zabudowy jako organ współdziałający (współdecydujący), orzeka w ramach przyznanych mu ustawowo kompetencji. Oczywiście nie może zastępować organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, ale w postanowieniu uzgadniającym winien w sposób wyraźny i jednoznaczny zawrzeć warunki uzgodnienia. Jest to istotne dla prawidłowego ukierunkowania dalszego postępowania, ma więc znaczenie zarówno dla inwestora, jak i organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Po czwarte, organ uzgadniający związany jest terminem do zajęcia stanowiska, w przypadku niezajęcia stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Jest to termin zawity, zatem nie mogący ulec przedłużeniu.

W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy w przedłożonym wystąpieniu z dnia 11 lipca 2019 r. nie zawarł szczegółowych informacji o potrzebie uzyskania dla planowanego przedsięwzięcia pozwolenia wodnoprawnego, nie wskazał jakie konkretne pozwolenie spośród wymienionych w ustawie jest wymagane. Brak ich w przedłożonym projekcie decyzji (zawiera on elementy decyzji o warunkach zabudowy wymienione w art. 54 u.p.z.p.) i uzasadnieniu. Nie spełnia tego wymogu w szczególności określenie ustaleń w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu (pkt 4), wskazanie, że teren projektowanej inwestycji położony jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego i granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych - "Zbiornik Rzeki Prosny" i określenie obowiązków nałożonych na inwestora w celu ograniczenia skutków powodzi oraz wskazanie, że lokalizacji inwestycji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę wymaga uzgodnienia z organem Wód Polskich (pkt 11 -13).

Całkowicie niezasadne są zarzuty pełnomocnika skarżących, szerzej nierozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że skoro "nie ustalono podstawy wystąpienia o uzgodnienie" należało umorzyć postępowanie uzgodnieniowe w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. Niewskazanie w wystąpieniu o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy szczegółowych informacji o potrzebie uzyskania dla planowanego przedsięwzięcia pozwolenia wodnoprawnego nie oznacza, że przez to postępowanie uzgodnieniowe stało się bezprzedmiotowe i brak podstaw do zajęcia stanowiska w materii objętej wystąpieniem. Specyfika postępowania przed organem współdziałającym, chociażby z uwagi na przewidziany w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. termin do zajęcia stanowiska, nakazuje przyjąć, że organ Wód Polskich - wyłączając przypadek braku formalnego pisma organu występującego o uzgodnienie (w niniejszej sprawie nie miało to miejsca) - w drodze postanowienia uzgadnia lub odmawia uzgodnienia, jeśli zaś w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia nie zajmie stanowiska - uzgodnienie uważa się za dokonane.

Brak także podstaw do podzielenia zarzutu pełnomocnika, że w przedstawionym stanie faktycznym należało zawiesić postępowanie na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i w oparciu o art. 100 § 1 K.p.a. wezwać skarżące do wystąpienia w określonym terminie do właściwego organu o wydanie decyzji zwalniającej od zakazu gromadzenia na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich składowania i określenia warunków niezbędnych dla ochrony środowiska (art. 77 ust. 3 w związku z ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy). W tym zakresie odwołać się należy także do specyfiki postępowania uzgodnieniowego, konieczności zajęcia stanowiska w terminie do 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia. Trafnie wyeksponował Sąd pierwszej instancji, że wydanie decyzji zwalniającej od zakazów i określającej niezbędne warunki następuje przed uzyskaniem decyzji wydawanych na podstawie przepisów u.p.z.p. (art. 388 ust. 4 ustawy). W interesie inwestora wnosząc o ustalenie warunków zabudowy jest więc uzyskanie takiej decyzji, gdyż organ występując następnie do Wód Polskich o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy powinien w niej określić warunki wskazane w decyzji wydanej na podstawie art. 77 ust. 3 ustawy. Brak takiej decyzji na etapie postępowania uzgodnieniowego nie jest zagadnieniem prejudycjalnym uzasadniającym zawieszenie postępowania.

Niezasadne są wszelkie zarzuty procesowe idące w kierunku wykazania, że Sąd pierwszej instancji nie zwrócił dostatecznej uwagi, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla wyniku sprawy okoliczności, a naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów proceduralnych odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego, a nadto zasad ogólnych postępowania miało charakter kwalifikowany w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co uzasadniało stwierdzenia nieważności tego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Pogląd ten jest całkowicie błędny. Zgodnie z tym co rozważono, istota sprawy na drodze administracyjnej została wyjaśniona w sposób właściwy, ustalono niewadliwie, czego autor skargi kasacyjnej nie podważył, że przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy nie zawierał podstawowej informacji, w stosunku do której organ uzgadniający decyzję miał zająć stanowisko w przewidzianej formie i terminie. W rozpoznawanej sprawie rozważanie zagadnienia, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia byłaby możliwa przy zachowaniu proponowanych przez skarżące rozwiązań techniczno - budowlanych czy też po uzyskaniu decyzji zwalniającej od zakazów było zbędne, gdyż przekraczało granice, w jakich miało dojść do zajęcia stanowiska przez organ Wód Polskich.

Nie można także zgodzić się z zarzutem odniesionym do konstrukcji uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wbrew zarzutowi pisemne motywy tego orzeczenia odpowiadają wymogom zawartym w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w sposób przejrzysty i nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych przedstawił swoje stanowisko, wyłożył przyczyny, z powodu których uznał, że skarga nie mogła zostać uwzględniona. Stanowisko to umożliwia również skonstruowanie pod jego adresem zarzutów i właściwą kontrolę instancyjną. Oznacza to, że finalny zarzut postawiony sądowi orzekającemu naruszenia art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi okazał się nie do obrony.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 P.p.s.a. zasądzając od wnoszących skargę kasacyjną solidarnie na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (udział w rozprawie pełnomocnika procesowego).