Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1102/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Krystyna Daniel Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za wprowadzenie wód do potoku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej Firma A kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

W dniu 29 maja 2018 roku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. na podstawie przepisu art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.) ustaliło Firma A w formie informacji rocznej nr [...] ZZ, K., [...], za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., opłatę stałą w wysokości 212.00 PLN na podstawie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 6 marca 2018 roku, znak: [...], za wprowadzanie wód opadowych i roztopowych pochodzących z odwodnienia układu torowego na odcinku linii kolejowej nr [...] stacja T. do potoku. Jednocześnie PGWWP Zarząd Zlewni w K. w informacji tej wskazało, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach po 53 zł każda.

Spółka Firma A złożyła reklamację od powyższej informacji rocznej. Podniosła, że aktualnie nie odprowadza wód opadowych i roztopowych oraz wskazała, że pozwolenie dotyczy szczególnego korzystania z wód, a nie usługi wodnej.

Decyzją z dnia 28 czerwca 2018 r., znak [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił Spółce Firma A na podstawie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 6 marca 2018 roku, znak: [...], za wprowadzanie wód opadowych i roztopowych pochodzących i odwodnienia układu torowego na odcinku linii kolejowej nr [...] stacja T. do potoku, za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r, opłatą stałą w wysokości 212,00 PLN. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 273 ust. 6, w związku z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.), § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 roku, poz. 2502) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.).

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ administracji publicznej wskazał, że zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne: "Wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód". W myśl § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych w formie opłaty stałej przewidziano kwotę 2.50 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych.

Opłata stała za usługi wodne jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym, co oznacza, że podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające. Opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych w ilości określonej w tym pozwoleniu. Z przepisu art.271 ust. 4 pkt 1 ustawy. Prawo wodne wynika, że wielkości przyjęte w pozwoleniu wodnoprawnym stanowią składową wzoru służącego wyliczeniu opłaty stałej. Dla wyjaśnienia istoty opłaty stałej ważna jest jej funkcja, która, jak już wspomniano, stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych i tylko powiązanie jej wysokości z maksymalna ilością wód opadowych możliwych do wprowadzenia w jednostce czasu do wód odpowiadać będzie funkcji tej opłaty.

Okoliczność, że adresat pozwolenia wodnoprawnego zaniechał realizacji praw wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, wykonywał prawa tylko w określonym czasie, bądź do ich realizacji jeszcze nie przystąpił jest nieistotna dla obowiązku poniesienia opłaty stałej przez podmiot, który legitymuje się pozwoleniem wodnoprawnym. Fakt ten wpływa na obowiązek ponoszenia opłaty zmiennej oraz jej wysokość, nie zaś opłaty stałej, którą ponosi się w związku z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego. W związku z powyższym naliczenie opłaty stałej jest zasadne.

Przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji.

W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., która wynosi 212.00 PLN, na podstawie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 6 marca 2018 roku, znak: [...], za wprowadzanie wód opadowych i roztopowych pochodzących z odwodnienia układu torowego na odcinku linii kolejowej nr [...] stacja T. do potoku, albowiem reklamacja Spółki, nie została uznana przez PGWWP Zarząd Zlewni w K..

Opłata stała została obliczona, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2.50 złotych na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 257 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0.330 m3/s oraz zaokrąglona do pełnych złotych.

Zgodnie z art. 63 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z art. 300 ust. 1 ustawy Prawo wodne kwoty zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych.

W aktualnym stanie prawnym, tj. w art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód lub urządzeń wodnych jest usługą wodną. W art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. "a" tej ustawy przewidziano opłaty za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód. Wobec tego, naliczanie takiej opłaty jest zasadne. Pozwolenie wodnoprawne zostało wydane w oparciu o poprzedni reżim prawny (ustawa z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne), kiedy nie występowało pojęcie usług wodnych. Ta okoliczność nie ma jednak znaczenia, gdyż opłata jest naliczana za 2018 rok, a więc za okres obowiązywania ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne i czynności objęte pozwoleniem są kwalifikowane, jako usługi wodne na mocy tej ustawy.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] S.A. w W., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych, podczas gdy koszty za usługi wodne powiązane są z zanieczyszczeniami realnie wprowadzanymi do środowiska;

2) art. 2 pkt 38 i 39 Dyrektywy 2000/60/WE, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych, podczas gdy uiszczanie opłaty stałej powiązane jest z wykonywaniem czynności i procesów, w postaci poboru, oczyszczania, odprowadzania - mających wpływ na stan wód;

3) art. 1 ustawy Prawo wodne, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych, podczas gdy uiszczenie opłaty stałej ustawodawca powiązał z procesem mającym wpływ na stan wód;

4) art. 9 ust. 3 w zw. z art. 16 pkt 24 ustawy Prawo wodne, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych, podczas gdy ustawodawca przypisał kluczowe znaczenie realnemu oddziaływaniu na środowiska, nie zaś posiadaniu rozstrzygnięć uprawniających do korzystania ze środowiska;

5) art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy Prawo wodne, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych, podczas gdy opłata należna jest wyłącznie za fizycznie odprowadzoną wodę, nie zaś za gotowość cieku do jej odbioru,

6) art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy Prawo wodne, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych, podczas gdy opłata należna jest wyłącznie za fizycznie odprowadzoną wodę, nie zaś za gotowość cieku do jej odbioru;

7) art. 16 pkt 69 ustawy Prawo wodne, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że okoliczność, iż adresat pozwolenia wodnoprawnego zaniechał realizacji prawa wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, wykonywał prawa tylko w określonym czasie, bądź do ich realizacji jeszcze nie przystąpił jest nieistotna dla obowiązku poniesienia opłaty stałej przez podmiot, który legitymizuje się pozwoleniem wodnoprawnym, podczas gdy odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych jest wyłącznie możliwe gdy zaistniał opad, wykonano urządzenie wodne, którym wody opadowe lub roztopowe mogą być odprowadzane;

8) art. 414 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że okoliczność, iż adresat pozwolenia wodnoprawnego zaniechał realizacji prawa wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, wykonywał prawa tylko w określonym czasie, bądź do ich realizacji jeszcze nie przystąpił jest nieistotna dla obowiązku poniesienia opłaty stałej przez podmiot, który legitymizuje się pozwoleniem wodnoprawnym, podczas gdy opłaty powinny być naliczone i ponoszone od momentu kiedy następuje odprowadzanie wód opadowych;

9) art. 331 ust. 3 ustawy Prawo wodne, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że okoliczność, iż adresat pozwolenia wodnoprawnego zaniechał realizacji prawa wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, wykonywał prawa tylko w określonym czasie, bądź do ich realizacji jeszcze nie przystąpił jest nieistotna dla obowiązku poniesienia opłaty stałej przez podmiot, który legitymizuje się pozwoleniem wodnoprawnym, podczas gdy opłata stała za usługi wodne może być naliczona od momentu przystąpienia do użytkowania wykonanych wylotów wód opadowych i roztopowych;

10) art. 271 ust. 4 pkt 1 i art. 274 pkt 5 lit. a) ustawy Prawo wodne, polegające na niewłaściwym zastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że opłata za usługi wodne jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, podczas gdy wysokość opłaty zależna jest od danych zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym, natomiast sam fakt naliczenia opłaty za usługi wodne zależy od rozpoczęcia i prowadzenia procesu odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do wody.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania administracyjnego - na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej określanej jako "p.p.s.a." uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi są uzasadnione i Sąd w całości je podziela.

Poza sporem pozostają ustalenia faktyczne, dokonane w postępowaniu administracyjnym, w szczególności zakres pozwolenia wodnoprawnego z 6 marca 2018 r., częściowo zmienionego przez decyzję organu odwoławczego, która to decyzja stała się ostateczna w dniu 19 kwietnia 2018 r.

Nie jest również kwestionowana przez organ administracji publicznej okoliczność podnoszona przez stronę przeciwną, iż jeszcze nie przystąpiła do użytkowania urządzeń objętych pozwoleniem wodnoprawnym, a w konsekwencji nie dochodzi do odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Urządzenia te planowane są do wybudowania w drugiej połowie 2019 roku.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w sytuacji, gdy nie następuje jakakolwiek ingerencja w środowisko, a jedynie funkcjonuje w obrocie prawnym ostateczne pozwolenie wodnoprawne istnieje podstawa do nałożenia na podmiot objęty pozwoleniem wodnoprawnym opłat za odprowadzanie ścieków.

W ocenie Sądu brak jest takich podstaw. Nie ma racji Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, iż opłata stała stanowi formę rekompensaty za gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych, a okoliczność, że adresat pozwolenia wodnoprawnego zaniechał realizacji praw wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, wykonywał prawa tylko w określonym czasie, bądź do ich realizacji jeszcze nie przystąpił jest nieistotna dla obowiązku poniesienia opłaty stałej przez podmiot, który legitymuje się pozwoleniem wodnoprawnym. Zdaniem Sądu omawiana opłata jest powiązana z faktycznym korzystaniem ze środowiska, a nie wyłącznie z treścią wydanej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Na taki pogląd wskazuje wykładnia systemowa przepisów obowiązującej ustawy Prawo wodne, jak również analiza ramowej dyrektywy wodnej tj. dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

Zgodnie z motywem 38 tej dyrektywy "Właściwe może być zastosowanie instrumentów ekonomicznych przez Państwa Członkowskie, jako części programu działań. Zasada zwrotu kosztów usług wodnych, w tym kosztów ekologicznych i dotyczących zasobów, związanych ze szkodami lub negatywnym wpływem na środowisko wodne, powinna być uwzględniona, w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci". Analiza ekonomiczna usług wodnych oparta na długoterminowych prognozach zapotrzebowania i wykorzystania wody w dorzeczu będzie do tego celu konieczna".

Z kolei art. 9 ramowej dyrektywy wodnej reguluje kwestię zwrotu kosztów za usługi wodne. Ust. 1 tego przepisu stanowi: "Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci".

Do końca 2010 r. Państwa Członkowskie zapewnią, że:

- polityki opłat za wodę przewidują odpowiednie działania zachęcające użytkowników do wykorzystywania zasobów wodnych efektywnie oraz przyczyniają się do osiągnięcia celów środowiskowych niniejszej dyrektywy,

- odpowiedni jest wkład różnych użytkowników wody, podzielonych przynajmniej na przemysł, gospodarstwa domowe i rolnictwo, do zwrotu kosztów usług wodnych, opartych na analizie ekonomicznej wykonanej zgodnie z załącznikiem III i przy uwzględnieniu zasady "zanieczyszczający płaci".

Państwa Członkowskie mogą w tym przypadku uwzględniać skutki społeczne, ekologiczne i ekonomiczne zwrotu kosztów, jak również warunki geograficzne i klimatyczne określonego regionu lub regionów".

W powołanych wyżej regulacjach mowa jest o "instrumentach ekonomicznych" oraz o "zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych", o zasadzie "zanieczyszczający płaci". Niewątpliwie koszty te muszą być powiązane z faktycznym korzystaniem ze środowiska, a nie wyłącznie z wynikającym z decyzji administracyjnej, choć w żaden sposób niewykonywanym.

Do takiego samego wniosku prowadzi analiza przepisów obowiązującej ustawy Prawo wodne. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 271 ust. 1 pkt 4 ustawy: "Wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi - ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty". Jak wynika z art. 268 ust. 1 pkt 2 ustawy opłata stała jest rodzajem opłaty za usługi wodne. Z kolei zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Katalog usług wodnych określono w ust. 3 art. 35, wymieniając między innymi w pkt 5 wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, obejmujące także wprowadzanie ścieków do urządzeń wodnych.

Również treść tych przepisów prowadzi do wniosku, że opłaty mogą być nakładane tylko w przypadku faktycznego korzystania ze środowiska (nazywanego "usługą wodnoprawną"), a nie – jak chce tego organ administracji – za samą gotowość środowiska do przyjęcia wód opadowych. W zaskarżonej decyzji dwukrotnie pojawiło się takie stwierdzenie dotyczące funkcji opłaty stałej, jednakże organ administracji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie pogląd ten przyjmuje.

Zaprezentowane powyżej stanowisko jest już utrwalone w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych; zostało zaprezentowane m. in. w wyrokach WSA W Gdańsku sygn. II SA/Gd 297/18, WSA w Białymstoku sygn. II SA/Bk 329/18, WSA w Olsztynie sygn. II SA/Ol 410/18 oraz WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 410/18. Warto przytoczyć w tym miejscu fragment uzasadnienia pierwszego z wymienionych wyroków: "(...) organy uprawione do ustalenia opłaty za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych nie mogą abstrahować od okoliczności faktycznych sprawy i poprzestawać wyłącznie na fakcie uzyskania przez podmiot ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, albowiem rzeczywista możliwość korzystania z takiej usługi obecnie, zgodnie z ustawą - Prawo wodne z 2017 r., aktualizuje się dopiero wówczas, gdy istnieją urządzenia wodne, tzn. otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, które mogą posłużyć do przechwytywania i odprowadzania opadów atmosferycznych do wód. W braku tego rodzaju urządzeń wodnych, ujmujących uprzednio wody opadowe lub roztopowe zanim zostaną odprowadzone dalej do wód, nie ma możliwości realizowania usługi odprowadzania wód określonej w art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy - Prawo wodne z 2017 r. W takiej sytuacji nie można również mówić o ziszczeniu się hipotezy art. 268 ust. 1 pkt 3 obligującego podmiot do uiszczenia naliczonej przez organ opłaty. (...) O ile pozwolenie wodnoprawne jest źródłem danych niezbędnych do ustalenia wysokości opłaty stałej, o tyle samo jego istnienie nie jest warunkiem wystarczającym do ziszczenia się przesłanek do określenia tej opłaty. (...) Odpłatność za usługę wodną należy się tylko wówczas, gdy podmiot uprawniony ma możliwość korzystania z niej. Natomiast obciążenie tego rodzaju opłatą jest niedopuszczalne w sytuacji braku urządzeń wodnych, które ujmowałyby wodę opadową lub roztopową".

Podzielając powyższe stanowisko należy również zgodzić się ze skarżącym, że ustawodawca określił opłatę stałą, jako opłatę za odprowadzanie ścieków (czy też wód opadowych lub roztopowych) do wód, a nie za sam fakt posiadania pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto zgodnie z art. 331 ust. 3 ustawy Prawo wodne "Właściciel urządzenia wodnego zgłasza posiadane urządzenie wodne Wodom Polskim w celu wpisania do systemu informacyjnego gospodarowania wodami w terminie 60 dni od dnia przystąpienia do użytkowania tego urządzenia". Organ właściwy do ustalenia opłaty rocznej, którym również są Wody Polskie, będzie w stanie ustalić datę rozpoczęcia użytkowania urządzeń wodnoprawnych i w konsekwencji faktycznego – podlegającego opłacie – korzystania z usług wodnoprawnych.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.