Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1716/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 61 ust. 2  pkt 2 lit. a oraz pkt 2d w zw. z art. 103  ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 901
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1716/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Renata Czeluśniak (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2024 r., sprawy ze skargi J. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, z dnia 12 września 2023 r. Nr SKO.PS/4110/487/2023, w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej, skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 7 czerwca 2023 r. nr DN.R.5020.119.2023.AK ustalił skarżącemu J. B. opłatę za pobyt matki A. B. w Domu Pomocy Społecznej w K. w okresie od 14 sierpnia 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r. w wysokości 471,60 zł miesięcznie, od 1 września 2019 r. do 31 maja 2023 r. w wysokości 812,09 zł miesięcznie oraz postanowił, że opłaty te w łącznej wysokości 37 015,09 zł należy wnieść do dnia 31 lipca 2023 r.

W uzasadnieniu organ wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, krąg osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za pobyt ww. w domu pomocy społecznej, ich dochody, w tym ustalił składniki dochodu skarżącego, poszczególne okresy, za które zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej należna jest opłata, a także obliczył jej wysokość.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz pkt 2d w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za pobyt matki

w domu pomocy społecznej bez przeprowadzenia postępowania w zakresie

jego sytuacji majątkowej, niezbędnych wydatków;

- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przy błędnym i niepełnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w zakresie wysokości dochodu i jego możliwości, w tym okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go od tej opłaty, jak również nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w zakresie okoliczności podniesionych w piśmie z 26 stycznia 2023 r.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonej umowy pożyczki z 23 stycznia 2023 r. na wykazanie wysokości ponoszonej przez niego raty miesięcznej pożyczki oraz o uchylenie w całości decyzji i umorzenie postępowania przed organem I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 12 września 2023 r. nr SKO.PS/4110/487/2023 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że matka skarżącego została skierowana do domu pomocy społecznej, gdzie przebywa począwszy od dnia 14 sierpnia 2019 r. Ponieważ nie pokrywa ona pełnego kosztu utrzymania mieszkańca w DPS, organ I instancji ustalił osoby zobowiązane do pokrycia kosztów pobytu i przeprowadził postępowania administracyjne. Ustalił, że zobowiązanymi do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są - oprócz matki skarżącego - jej synowie: A. B. oraz skarżący, a także wnuki: M. B., A. B.1 i Ł. B.

Odnosząc się do wysokości opłaty należnej od skarżącego, SKO wskazało, że zgodnie z zarządzeniami Prezydenta Miasta Krakowa średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańców w Domu Pomocy Społecznej w K. - przy ul. R. [...] kształtował się następująco: 1) 5440,00 zł miesięcznie w okresie od 1 kwietnia 2019 r. do 31 marca 2020 r.; 2) 5660,00 zł miesięcznie w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 28 lutego 2021 r.; 3) 6200,00 zł miesięcznie w okresie od 1 marca 2021 r. do 31 marca 2022 r.; 4) 7000,00 zł miesięcznie w okresie od 1 kwietnia 2022 r. do 31 marca 2023 r.; 5) 8200,00 zł miesięcznie w okresie od 1 kwietnia 2023 r. Organ I instancji na mocy decyzji ustalił dla matki skarżącego odpłatność za pobyt w DPS począwszy od daty przyjęcia do tej placówki w następujących wysokościach: 1) 1207, 10 zł miesięcznie od 14 sierpnia 2019 r. do 31 lipca 2020 r.; 2) 1263,52 zł miesięcznie od 1 sierpnia 2020 r. do 31 lipca 2021 r.; 3) 1316,06 zł miesięcznie od 1 sierpnia 2021 r. do 31 lipca 2022 r.; 4) 1411,96 zł miesięcznie od 1 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2022 r.; 5) 1510,80 zł miesięcznie od 1 lipca 2020 r. do 31 maja 2023 r. Tak więc opłata wnoszona przez ww. nie pokrywa w całości średniego miesięcznego kosztu utrzymania. Kolegium wyjaśniło, że pozostałe osoby zobowiązane do ponoszenia odpłatności, tj. M. B., A. B.1 nie kwalifikują się do ponoszenia odpłatności z uwagi na dochód nie przekraczający 300% kryterium dochodowego, A. B. zgodnie z art. 103 ust. 2 u.p.s. zawarł umowę w sprawie odpłatności (636,75 zł miesięcznie), zaś w odniesieniu do Ł. B. wydana została decyzja ustalająca ww. odpłatność (w kwocie 1 847,14 zł). Wskazało przy tym, że organ zastosował zasadę określoną w art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którą opłata nie powinna być zwiększana w przypadku gdy jedna z osób jest zwalniana z odpłatności z mocy prawa lub z powodów, o których mowa w art. 64, art. 64a albo art. 64b i przyjął, że kwota przypadająca na skarżącego wynosi: 471,60 zł w okresie od 14 sierpnia 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r., 812,09 zł miesięcznie w okresie od 1 września 2019 r. do 31 maja 2023 r.

SKO wyjaśniło, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo. Na jego dochód składa się świadczenie emerytalne w kwocie 3 140,09 zł. Dochód ten przekracza 300% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, czyli kwotę 2 328,00 zł (zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej kryterium dochodowe na osobę w rodzinie wynosi 776 zł, a wiec 300% tej kwoty to 2 328 zł). Kryterium dochodowe zostało przekroczone o kwotę 812,09 zł, tak więc należna od skarżącego opłata za pobyt matki w DPS nie może przekroczyć tej kwoty.

Kolegium wskazało, że zgodnie z ugruntowaną już linią orzecznictwa obowiązek partycypowania w kosztach utrzymania krewnego skierowanego do domu pomocy społecznej przez osoby wymienione w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., jest zależny wyłącznie od ich sytuacji dochodowej. Zatem podejmując decyzję objętą odwołaniem organ I instancji prawidłowo wziął pod uwagę wyłącznie sytuację dochodową stron postępowania.

W ocenie organu odwoławczego zastosowany przez organ I instancji (przy obliczaniu należnej od skarżącego opłaty za pobyt krewnego w domu pomocy społecznej) algorytm jest poprawny. Jak wskazało SKO, prawidłowy sposób ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej powinien polegać na obliczeniu wysokości dochodu na osobę w rodzinie podmiotu zobowiązanego w sposób określony w art. 8 ust. 3 u.p.s., to jest poprzez podzielenie sumy dochodów członków rodziny przez ilość członków rodziny, a następnie odjęciu od tej kwoty sumy odpowiadającej 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Wynik powyższego działania matematycznego (o ile stanowi liczbę dodatnią) stanowić będzie górną granicę opłaty, jaką obciążyć można daną osobę zobowiązaną. Osoba zobowiązana do uiszczania opłat za pobyt uprawnionego w dps, po potrąceniu ww. kosztów musi dysponować kwotą dochodu na osobę w rodzinie nie niższą niż 300% kryterium dochodowego.

W odniesieniu się do zarzutów odwołania organ wskazał, że wysokość odpłatności może zostać ustalona w dwojaki sposób - w drodze umowy zawartej na podstawie art. 103 ust. 2 u.p.s., bądź na podstawie decyzji administracyjnej, w przypadkach, o których mowa w art. 61 ust. 2d i 2e ww. ustawy. Z uwagi na odmowę partycypowania w kosztach odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej, organ I instancji prawidłowo zastosował tryb decyzji administracyjnej. Ponadto postępowanie o zwolnienie z opłaty za pobyt w dps jest postępowaniem odrębnym od postępowania o ustalenie obowiązku ponoszenia opłaty i jej wysokości. Okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej, zdrowotnej, czy majątkowej, w tym obciążeń związanych z codziennym funkcjonowaniem, nie mają znaczenia dla ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty przez obowiązanego i jej wysokości. Mogą one stanowić podstawę do wydania przez organ decyzji o zwolnieniu z ponoszenia w całości lub w części ustalonej opłaty na podstawie art. 64 u.p.s. w odrębnym postępowaniu. Odrębność ta polega na tym, że najpierw musi istnieć prawomocnie orzeczony obowiązek ponoszenia opłaty w określonej wysokości, a dopiero potem możliwe jest zwolnienie z tego obowiązku. SKO podkreśliło przy tym, że z mocy u.p.s. obowiązek partycypacji osób bliskich w ponoszeniu kosztów pobytu w dps, ciąży od daty umieszczenia danej osoby w placówce.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, ustalenia faktyczne organu I instancji są prawidłowe. Wysokość opłaty jest zgodna z przepisami art. 60 ust. 1 i 2 oraz art. 61 u.p.s., a ustalenie owej opłaty może stanowić podstawę dla pozostałych rozstrzygnięć, o których mowa w art. 64 u.p.s., tj. zwolnienia z opłaty częściowo lub całkowicie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7, 77, 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym niewyjaśnienie rzeczywistej wysokości jego dochodu i możliwości finansowych oraz okoliczności podniesionych w piśmie z 26 stycznia 2023 r.

- art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz pkt 2d w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za pobyt matki w domu pomocy społecznej bez przeprowadzenie postępowania w zakresie możliwości jego sytuacji majątkowej, niezbędnych wydatków.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W protokole rozprawy z dnia 2 lutego 2024 r. skarżący oświadczył, że woli chować kota niż opiekować się matką, za to co mu zrobiła. Na pytanie Sądu wyjaśnił, że nie ma żadnego orzeczenia o tym, że matka się nad nim znęcała. Zaprzeczył także, że w wywiadzie środowiskowym powiedział, iż ma pozytywny stosunek do matki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone

w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach

(art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Skarga podlega natomiast oddaleniu na podstawie

art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno

co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, ustalenia organu dotyczące wysokości jego dochodu i możliwości finansowych, przy uwzględnieniu także okoliczności podniesionych w piśmie z 26 stycznia 2023 r. pozwoliły organowi I instancji na prawidłowe zastosowanie art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz pkt 2d w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Ww. ocenę podzielił organ odwoławczy. Ww. ustalenia i ocena nie budzą wątpliwości Sądu gdyż mają podstawę w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów administracji w nin. sprawie stanowiły powołane i omówione przez organy przepisy ustawy o pomocy społecznej( w skrócie "UPS").

Zastosowane przez organy w przedmiotowej sprawie przepisy nie nastręczają większych trudności interpretacyjnych. Zgodnie bowiem z ogólną regułą wyrażoną w art. 60 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pobyt w domu pomocy społecznej (w skrócie: DPS) jest odpłatny. Ponoszenie opłat przez zstępnych (co do zasady) rozstrzyga bezpośrednio ustawa, wskazując wprost krąg oraz kolejność osób zobowiązanych. Regulacja ta wywodzi się z prawa rodzinnego i odpowiada kręgowi osób zobowiązanych do alimentacji. Zasada kolejności przyjęta w przepisie art. 61 ust. 1 omawianej ustawy oznacza, że w sytuacji, gdy osoba umieszczona w domu pomocy społecznej nie jest w stanie ponieść kosztów pobytu w placówce, obowiązek wnoszenia opłat spoczywa na małżonku, w dalszej kolejności na zstępnych, następnie na wstępnych, a na końcu na gminie, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Obowiązek wnoszenia opłat przechodzi zatem na nich w kolejności ustalonej w powołanym przepisie. W związku z tym dalsze przepisy określają m.in. sposób obliczenia opłat za ten pobyt.

Jak wynika z art. 61 ust. 1 UPS, obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 UPS, opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą:

1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu;

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie;

3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.

Stosownie do art. 61 ust. 2d UPS, w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2.

W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że skarżący jako zstępny jest z mocy przepisów obowiązującego prawa zobligowany partycypować w kosztach utrzymania matki przebywającej w DPS. Ponieważ nie był zainteresowany umownym określeniem wysokości odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej prawidłowo organy uznały, że w związku z tym wystąpiły podstawy do określenia wysokości opłat w formie decyzji z art. 61 ust. 2d UPS, przy uwzględnieniu kryterium dochodowego (art. 61 ust. 2 pkt 2 UPS), wysokości dochodów i możliwości (art. 103 ust. 2 UPS).

Jak już wyżej stwierdzono, organ I instancji prawidłowo ustalił sytuację dochodową skarżącego biorąc pod uwagę regulację z art. 8 ust. 2 i 3 UPS definiującą pojęcie "dochodu". Prawidłowo uznał, że przekraczał on 300% ustawowego kryterium dochodowego. Skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, ma stałe źródło utrzymania (emeryturę w wysokości ponad 3.000 zł), nie ma nikogo na utrzymaniu. Po odliczeniu naliczonej opłaty pozostawała skarżącemu kwota 2 328,00 zł, która pozwala mu na uiszczenie niezbędnych wydatków, takich jak opłaty za mieszkanie, leki i in. wymienione przez niego w piśmie z dnia 26 stycznia 2023 r., przy czym pamiętać należy, że zakres możliwości finansowych osoby zobowiązanej do ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej limitowany może być wyłącznie wydatkami "niezbędnymi", a więc takimi, które są konieczne do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Wszystkie pozostałe wydatki mogą być ponoszone, pod warunkiem wywiązania się z należności publicznoprawnych, które przed takimi wydatkami mają pierwszeństwo. Dlatego prawidłowo organ I instancji ustalił ww. opłatę, a organ odwoławczy tę ocenę podzielił. Sąd dostrzega, że ze względu na zarzuty odwołania, organ powinien szerzej się ustosunkować do "możliwości" skarżącego, ale braki w uzasadnieniu nie zmieniają oceny dokonanej na podstawie akt sprawy, że przedstawiona w nich sytuacja skarżącego wskazuje, że ma on finansowe możliwości ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS.

Jeżeli natomiast chodzi o sytuację otwarcia okna przez matkę skarżącego, w czym upatruje on przyczyny swojej choroby, czy też inne opisane przez skarżącego, to wskazać należy, że będą mogły być one przedmiotem oceny w ramach przesłanki uzasadniającej zwolnienie z opłaty, o której mowa w art. 64 pkt 7 USP. Podnoszone okoliczności nie mogły natomiast uzasadniać odstąpienia od obliczenia ww. opłaty. Również większe emocjonalne związanie skarżącego z kotem (na którego skarżący przeznacza 250 zł ) niż z matką (na którą proponował przeznaczenie w negocjowanej umowie 50 zł miesięcznie) nie może mieć wpływu na wysokość opłaty za przebywanie matki w DPS. Podobnie wydatki skarżącego i ich wysokość (z wyjątkiem wydatków niezbędnych do życia), jak i spłacanie zaciągniętej w trakcie postępowania pożyczka na remont mieszkania nie miały znaczenia dla obliczenia przedmiotowej opłaty. Ponadto okoliczności te – jak trafnie zwróciły uwagę organy – mogą zostać rozważone w ewentualnym postępowaniu w przedmiocie zwolnienia w całości lub części z ustalonej opłaty.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie budzi zastrzeżeń Sądu i nie potwierdza naruszeń zarzuconych w skardze. Organy w sposób wyczerpujący i dokładny przeprowadziły postępowanie dowodowe na okoliczność sytuacji dochodowej skarżącego i jego możliwości finansowych oraz prawidłowo zastosowały obowiązujące w tym zakresie przepisy.

Pamiętać należy, że organ miał obowiązek skupić się na przesłankach umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia, tak też uczyniono, bez naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., trafnie wywodząc wystąpienie przesłanek prowadzących do wydania zaskarżonej decyzji.

Uznawszy zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.