Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 60/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-08-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 165 i art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2016 r. wniosku skarżącego o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2015 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odmówić zmiany postanowienia tutejszego Sądu z dnia 19 listopada 2015 r. /-/ Jakub Zieliński


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SAB/Po 60/15 tutejszy Sąd odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w niniejszej sprawie. Sąd rozpatrzył sprawę merytorycznie na podstawie sytuacji majątkowej, osobistej i finansowej wnioskodawcy i stwierdził, że skarżący nie przedstawił na wezwanie Sądu dokumentów ani wiarygodnych oświadczeń, które były niezbędne dla oceny sytuacji finansowej wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, na podstawie podanych przez wnioskodawcę informacji (dotyczących własnej sytuacji materialnej) nie można było jednoznacznie stwierdzić, że nie posiada on środków na pokrycie kosztów postępowania. Zdaniem Sądu to, że skarżący od długiego czasu nie uzyskuje żadnych dochodów – w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy – nie oznacza jeszcze, że faktycznie nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi, natomiast postawa skarżącego – który w istocie uchyla się od udzielenia odpowiedzi co do sytuacji majątkowej i finansowej osób, które go utrzymują – uzasadnia przypuszczenie, że w rzeczywistości posiada on środki, których nie chce Sądowi ujawnić, na co zresztą zwrócił już wcześniej uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 52/15. Sąd uznał, że skoro skarżący nie przedstawił rzetelnie i wyczerpująco okoliczności faktycznych w celu ustalenia jego rzeczywistej sytuacji materialnej i możliwości poniesienia kosztów niniejszego postępowania sądowego chociażby w części, jego wniosek zdaniem Sądu pierwszej instancji nie zasługiwał na uwzględnienie.

Stanowisko tutejszego Sądu podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt I OZ 235/16 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 19 listopada 2015 r., wskazując na brak współdziałania strony, pozwalającego na prawidłowe ustalenie jego sytuacji majątkowej.

W reakcji na wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 14 lutego 2016 r. na postanowienie z dnia 28 stycznia 2016 r. skarżący w terminie do uiszczenia wpisu złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w całkowitym zakresie – na formularzu PPF (k. 131, 132-134).

W uzasadnieniu wniosku wskazał na: brak dochodów; brak oszczędności; brak majątku; brak osób, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym; brak prowadzenia własnego gospodarstwa domowego; korzystanie z ofiarności innych osób; brak miejsca pobytu stałego lub czasowego; korzystanie z możliwości pobytu u innych osób.

Sąd uznał, że z uwagi na stan sprawy złożony wniosek dotyczy zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy. W związku z tym wezwał skarżącego do wskazania nowych okoliczności wskazujących za zachodzenie podstaw do zmiany prawomocne orzeczenia z dnia 19 listopada 2015 r., tj. o wskazanie okoliczności, które wystąpiły po wydaniu przedmiotowego postanowienia, i uwiarygodnienie nich odpowiednimi dokumentami lub oświadczeniami strony.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2016 r. oświadczył, że informacje podane we wniosku spełniają ustawowe przesłanki do przyznania stronie prawa pomocy. Zarzucił również sędziemu-sprawozdawcy niekompetencję i nieróbstwo, a także niemożliwość dowiedzenia faktów negatywnych w drodze przedłożenia dokumentów. Domagał się także podania podstawy prawnej, "na zasadzie której (..) [Sąd] podjąłby się zmiany prawomocnego orzeczenia z dnia 19 listopada 2015 r. (...), czyniąc to »z urzędu« – bez złożenia w tym przedmiocie skargi przez stronę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Stosownie do art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz.718, ze zm. – dale: P.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II OZ 651/16, instytucja przewidziana w art. 165 P.p.s.a. umożliwia zmianę postanowień niekończących postępowania (w tym postanowień w przedmiocie przyznania prawa pomocy) w przypadku, gdy okoliczności sprawy uległy zmianie, powodując nieadekwatność poprzednio zapadłego postanowienia do zmienionej sytuacji. W przypadku braku wykazania, że okoliczności sprawy uległy zmianie, brak jest przesłanek do zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. A zatem przyznanie prawa pomocy wskutek rozpoznania ponownego wniosku jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nastąpiło istotne pogorszenie jego sytuacji materialnej. Odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy – przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku – możliwa jest bowiem wyłącznie po zmianie okoliczności mających wpływ na tę ocenę. Składając zatem kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, strona winna przedstawić nowe, istotne okoliczności, które mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie wniosku. Brak wskazania takich okoliczności, przy ponownym złożeniu wniosku, powoduje, że raz już dokonana w prawomocnym postanowieniu sądu ocena możliwości płatniczych strony, pozostaje nadal aktualna.

Sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym została już w niniejszym postępowaniu prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2016 r., a z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że wówczas powodem odmowy przyznania prawa pomocy było nieprzedłożenie przez skarżącego informacji (dokumentów) umożliwiających przeprowadzenie przez sąd pełnej oceny jego sytuacji majątkowej, co stanowiło brak współdziałania strony, pozwalającego na prawidłowe ustalenie jego sytuacji majątkowej.

Wobec powyższego, rozpoznając kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, należało uczynić to w trybie przepisu art. 165 P.p.s.a i w tym kontekście ocenić sytuację materialną skarżącego, tj. pod kątem wykazania przez stronę, że zaszła taka zmiana jej sytuacji majątkowej, która uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy.

Porównując twierdzenia zawarte w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy z okolicznościami wskazanymi we wcześniejszym, rozpoznanym już prawomocnie, wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy podkreślić, że skarżący podniósł praktycznie te same okoliczności i podała te same informacje o swojej sytuacji majątkowej, co poprzednio i które były już przedmiotem oceny tutejszego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dalszym ciągu skarżący nie ujawnił źródeł pozyskiwania środków (pomocy finansowej lub pomocy rzeczowej, pokrywania kosztów bieżącego utrzymania) na swoje bieżące utrzymanie ani nie przedstawił dokumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Reasumując wszystko powyższe, w niniejszej sprawie skarżący – pomimo umożliwienia mu wykazania okoliczności potwierdzających zmianę sytuacji strony w porównaniu do stanu z daty pierwszego orzeczenia przez tutejszy Sąd w przedmiocie prawa pomocy – nie wykazał takiej zmiany okoliczności, która uzasadniałaby korektę wcześniejszego rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W swoim kolejnym wniosku w zasadzie dosłownie powtórzył wszystkie oświadczenia, które przedstawił we wniosku wcześniejszym – z jedną zmianą polegającą na poszerzeniu argumentacji o oświadczenie: "brak miejsca pobytu stałego lub czasowego" (rubryka nr 11). Innymi słowy, pełny obraz możliwości finansowych i majątkowych skarżącego również i tym razem nie został ujawniony w sposób pozwalający na stwierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tej sytuacji brak było podstaw do zmiany wcześniejszego postanowienia z dnia 19 listopada 2015 r. odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy Sąd podstawie art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

/-/ Jakub Zieliński