Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 869/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 15zze4 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. na pismo Starosty M. - Powiatowego Urzędu Pracy w M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji dla mikro i małych przedsiębiorstw 1. uchyla zaskarżony akt Starosty M. z dnia [...] oznaczony jako nr wniosku i umowy: [...]; 2. zasądza od Starosty M. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 14 stycznia 2022 r., M. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej jako: "Spółka" lub "strona skarżąca"), zwróciła się do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w M., działającego z upoważnienia Starosty M. (dalej jako: "Dyrektor PUP" lub "organ") o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy, przyznawanej na podstawie art. 15zze⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.

z 2021 r. poz. 2095 z późn.zm., dalej jako: "ustawa COVID-19"). Spółka wskazała, że prowadzi działalność oznaczoną kodem PKD 56.30.Z, tj. przygotowywanie i podawanie napojów, w postaci dyskoteki, w której serwowane są napoje i działalność ta ma charakter działalności przeważającej.

Pismem z 18 stycznia 2022 r., organ zaopiniował negatywnie złożony przez Spółkę wniosek, wskazując, że według danych zawartych w rejestrze REGON na dzień 31 marca 2021 r., Spółka prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) kodem: 7721 Z, tj. wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego, a zatem nie kwalifikowała się do udzielenia wnioskowanej pomocy.

Spółka wniosła na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 21 czerwca 2022 r. (sygn. akt

II SA/Ol 222/22) uchylił zaskarżony akt, uznając, że organ przedwcześnie przyjął

w rozpoznawanej sprawie, że strona skarżąca podlega wyłączeniu z kręgu podmiotów mogących ubiegać się o ulgę. Wyjaśniono, że informacja o rodzaju działalności wynikająca z rejestru REGON nie tworzy stanu prawnego, a jedynie ma potwierdzać stan faktyczny według oświadczenia wiedzy podmiotu prowadzącego taką działalność. W przypadku wątpliwości, co do prawdziwości (aktualności) danych zawartych

w rejestrze REGON, zasadne jest zatem ustalenie prowadzenia rzeczywistej, przeważającej działalności danego podmiotu.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ, zawiadomieniem z 9 sierpnia 2022 r., Dyrektor PUP wezwał Spółkę do przedstawienia dowodów (dokumentów) potwierdzających, że prowadzona działalność gospodarcza oznaczona kodem (PKD) 56.30.Z była działalnością przeważającą na dzień 31 marca 2021 r., w terminie 14 dni od odebrania niniejszego zawiadomienia. Zaznaczył przy tym, że nieprzedłożenie dokumentów spowoduje rozpatrzenie wniosku w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Pouczono również Spółkę o treści art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735

z późn.zm., dalej jako: "k.p.a.").

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Spółka - pismem z 22 sierpnia 2022 r. -poinformowała, że działalność – przygotowywanie i podawanie napojów, oznaczona kodem PKD 56.30.Z, jest prowadzona w postaci dyskoteki serwującej głównie napoje

i na dzień 31 marca 2021 r. miała przymiot działalności przeważającej. Podniesiono, że w związku z tym, że na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów

i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r. poz. 447 z późn. zm.), do 28 marca 2021 r. obowiązywał zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców działalności polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych lub działalności, która polega na udostępnieniu miejsca do tańczenia organizowanego

w pomieszczeniach lub w innych miejscach o zamkniętej przestrzeni, z wyłączeniem sportowych klubów tanecznych, nie jest możliwie wskazanie działalności przeważającej w oparciu o którykolwiek wskaźnik z wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów

z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), tj. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń. Dlatego Spółka zidentyfikowała działalność przeważającą na podstawie wskaźnika kosztów, jakie generują poszczególne rodzaje działalności, bowiem w sytuacji zakazu prowadzenia działalności, udział kosztów jakie są generowane, by utrzymać zdolność do prowadzenia działalności w przyszłości, najlepiej oddawał będzie charakter działalności przeważającej. Podano, że na podstawie danych z ksiąg rachunkowych udział procentowy kosztów bieżących ponoszonych przez Spółkę w związku

z utrzymaniem zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci prowadzenia dyskoteki, w której przygotowywane i podawane są napoje, tj. działalności oznaczonej kodem PKD 56.30.Z, na dzień 31 marca 2021 r. wyniósł 99%, zaś udział kosztów amortyzacji majątku zaangażowanego w prowadzenie tej działalności wyniósł 83,65%.

W piśmie z dnia 30 sierpnia 2022 r. skierowanym do Spółki, organ wskazał, że

w piśmie z dnia 22 sierpnia 2022 r. brakuje załączników , tj. wydruku programu księgowego – dokumentu potwierdzającego wskaźnik kosztów bieżących oraz wydruku amortyzacji za okres 03/2021 – dokumentu potwierdzającego wskaźnik kosztów amortyzacji. Dyrektor PUP stwierdził, że nieprzedłożenie ww. dokumentów spowoduje rozpatrzenie wniosku w oparciu o posiadany materiał dowodowy.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organu,- Spółka przy piśmie z 6 września 2022 r. - doręczyła wymienione w piśmie, a niedołączone załączniki, tj. wydruk

z programu księgowego potwierdzający wskaźnik kosztów bieżących oraz wydruk amortyzacji za okres 03/2021 potwierdzający wskaźnik kosztów amortyzacji.

Kolejnym pismem z 22 września 2022 r. organ, na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wezwał Spółkę, w terminie 7 od odebrania wezwania, do:

1. wskazania miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oznaczonej kodem PKD 56.30.Z – przygotowywanie i podawanie napojów, tj. dokładnego adresu prowadzonej dyskoteki;

2. dostarczenia dokumentów źródłowych dla kosztów w wysokości 35 146,30 zł, wykazanych według ksiąg rachunkowych jako udział kosztów bieżących, ponoszonych przez wnioskodawcę w związku z utrzymaniem zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci dyskoteki;

3. dostarczenia dokumentów źródłowych dla kosztów w wysokości 14 002,01 zł, wykazanych według tabeli amortyzacyjnej jako udział kosztów amortyzacji środków trwałych, związanych z utrzymaniem zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci dyskoteki.

Organ zaznaczył, że przedstawione dokumenty winny nastąpić z takim stopniem szczegółowości, które wykluczy wątpliwości co do zakwalifikowania ich jako koszty związane wyłącznie z prowadzoną działalnością gospodarczą oznaczoną kodem PKD 56.30.Z – przygotowywanie i podawanie napojów, tj. np. dla energii elektrycznej – dokument powinien zawierać miejsce odbioru energii oraz okres rozliczeniowy, którego dotyczy; dla polis ubezpieczeniowych – dokument powinien zawierać informację, co jest przedmiotem ubezpieczenia (osoby, mienie); dla odsetek od kredytów – z dokumentu powinno wynikać, że kredyt zaciągnięty został na działalność związaną

z przygotowywaniem i podawaniem napojów; dla kosztów z najmu, dzierżawy, czynszów oraz podatków od nieruchomości – dokument zawierający informację jakiej nieruchomości dotyczy; kosztów związanych z wynagrodzeniem i ubezpieczeniem społecznym – wykazanie, że zatrudnieni pracownicy wykonują pracę związaną wyłącznie z przygotowywaniem i podawaniem napojów. Ponadto organ wskazał, że

z informacji zamieszczonych na stronie internetowej wynika, że w budynku przy

ul. J. w M. oprócz dyskoteki prowadzona jest również działalność

w postaci najmu apartamentu VIP, w związku z czym wniósł o złożenie wyjaśnień

w zakresie:

1. w jaki sposób ustalono koszt zużycia energii elektrycznej dla budynku, w którym oprócz dyskoteki znajduje się apartament VIP – czy w budynku przy ul. J. znajdują się podliczniki odrębnie dla każdej z tych działalności;

2. czy odpis amortyzacji budynku w kwocie 13 556,13 zł dotyczy całego budynku, czy wyodrębnionej części, w której prowadzona jest dyskoteka;

3. kosztów usług wspólnych (np. usługi księgowe, prawne, doradcze, usługi telekomunikacyjne) – dlaczego koszty tych usług zostały zaliczone wyłącznie do kosztów związanych z działalnością oznaczoną kodem PKD 56.30.Z –przygotowywanie i podawanie napojów, bez uwzględnienia pozostałych rodzajów działalności, tj. wynajmu łodzi i najmu apartamentu.

Zaznaczono, że nieuzupełnienie wniosku we wskazanym terminie, skutkować będzie wydaniem decyzji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Następnie, pismem z dnia 7 października 2022 r., organ poinformował Spółkę, że na podstawie rozdziału 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r.

w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. z 2021 r., poz. 371 z późn.zm., dalej jako: "rozporządzenie z dnia 26 lutego 2021r.") oraz art. 15zze⁴ ustawy COVID-19, po dokonaniu weryfikacji złożonych dokumentów, wniosek o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy rozpatrzono negatywnie. Podniesiono, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie można stwierdzić, że prowadzona przez Spółkę działalność gospodarcza, oznaczona kodem PKD 56.30.Z, była działalnością przeważającą na dzień 31 marca 2021 r. Tym samym, w ocenie organu, Spółka nie spełniła warunku, o którym mowa

w § 7a ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2021r., zatem nie kwalifikuje się do udzielenia przedmiotowej pomocy.

Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła na powyższy akt skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając naruszenie:

1. art. 9 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wypełnienia obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw

i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w tym

w postaci braku umieszczenia w skarżonym akcie pouczenia o środkach zaskarżenia;

2. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przed wydaniem decyzji wezwania strony skarżącej do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i uniemożliwienie stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie;

3. art. 77 § 1 w zw. z art. 81 i art. 7 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie

i uznanie, że jakakolwiek okoliczność faktyczna istotna dla rozstrzygnięcia została udowodniona podczas, gdy stronie skarżącej nie zostało zapewnione prawo wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem nie pozwoliło organowi w sposób właściwy ustalić stanu faktycznego sprawy i dokonać właściwej subsumcji przepisów prawa;

4. art. 79a § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wskazania stronie skarżącej, wraz z wezwaniem do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, przesłanek zależnych od strony skarżącej, które nie zostały spełnione lub wykazane, a które mogły skutkować wydaniem rozstrzygnięcia niezgodnego z żądaniem strony skarżącej, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem nie pozwoliło stronie skarżącej na przedłożenie nowych dowodów

i wniosków w celu wykazania, że spełnione są warunki przyznania dotacji, co

w konsekwencji prowadziło do ustalenia przez organ w sposób niewłaściwy stanu faktycznego sprawy oraz pozbawiło stronę skarżącą prawa do czynnego uczestnictwa w sprawie;

5. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w zaniechaniu wypełnienia obowiązku należytego i wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia w postaci braku przedstawienia szczegółowego i wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu;

6. art. 15zze⁴ ust. 1, 3 i 4 ustawy COVID-19 oraz §7a ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2021r., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, co do których strona skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się.

W świetle powyższych zarzutów, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono, że zaskarżony akt jest aktem administracyjnym, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i tym samym, podlega on kontroli sądowoadministracyjnej. Strona skarżąca wskazała, że prowadzi działalność oznaczoną kodem 56.30.Z - przygotowywanie i podawanie napojów, w postaci dyskoteki w lokalu przy ul. J. w M., w której serwowane są napoje

i działalność ta ma w okresach innych niż okres maj-wrzesień charakter działalności przeważającej. W związku z wystąpieniem stanu epidemii COVID-19 działalność ta została objęta zakazem prowadzenia do 28 lutego 2022 r. Mimo to, Spółka utrzymywała aktywa majątkowe oraz zasoby ludzkie służące do prowadzenia działalności i ponosiła związane z tym koszty. Podkreślono, że wykazanie działalności przeważającej przy zastosowaniu metody wskaźnika kosztów, jakie generują poszczególne rodzaje działalności, jest w pełni uzasadnione, bowiem w sytuacji zakazu prowadzenia działalności, udział kosztów jakie są generowane by utrzymać zdolność do prowadzenia działalności w przyszłości, najlepiej będzie oddawał charakter działalności przeważającej. Spółka podniosła, że przedłożone organowi pismo zawierało szerokie uzasadnienie zarówno co do prawidłowości przyjętej metodologii, podstawy prawnej określenia działalności przeważającej, jaki i sposobu obliczenia wskaźników. Zgodnie

z tą metodą wykazano, że na podstawie danych z ksiąg rachunkowych udział procentowy kosztów bieżących ponoszonych przez wnioskodawcę w związku

z utrzymaniem zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci dyskoteki, w której przygotowywane i podawane są napoje, tj. działalności oznaczonej kodem PKD 56.30.Z na dzień 31 marca 2021 r. wyniósł 99%, zaś udział kosztów amortyzacji majątku zaangażowanego w prowadzenie tej działalności wyniósł 83,65%. Jednocześnie wyjaśniono, że strona skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu organu

z 22 września 2022 r. ze względu na nieobecność księgowej prowadzącej księgi rachunkowe Spółki. Natomiast pismo odmawiające przyznania wnioskowanej dotacji zawiera lakoniczne uzasadnienie i brak w nim pouczenia o środkach zaskarżenia. Podniesiono, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ogólne k.p.a., które nakładają na organ obowiązek należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Brak zawiadomienia zgodnie z art. 10 k.p.a. uniemożliwił stronie skarżącej przedłożenie dodatkowych dokumentów, a także tych, które organ żądał w wezwaniu. Podkreślono, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wynikająca z art. 10 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału

w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie strony skarżącej, uchybienie obowiązkowi wezwania strony do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego ma ten skutek, że organ nie może uznać żadnej

z okoliczności faktycznych za udowodnioną (art. 81 k.p.a), co z kolei przekłada się na brak możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto, organ wbrew wskazówkom sądu, zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 czerwca 2022 r., którym był związany, ponownie nie poinformował strony skarżącej, wraz z wezwaniem do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, o przesłankach zależnych od strony skarżącej, które nie zostały spełnione lub wykazane, a które mogły skutkować wydaniem rozstrzygnięcia niezgodnego z żądaniem strony skarżącej, czym naruszył dyspozycję art. 79a § 1 k.p.a. Tym samym, strona skarżąca została pozbawiona możliwości przedłożenia dodatkowych dokumentów, z pomocą których mogłaby wykazać, że działalność w postaci prowadzenia dyskoteki jest działalnością przeważającą. Podkreślono, że szczególnie w przypadku rozstrzygnięcia o charakterze negatywnym dla strony, organ jest zobowiązany do sporządzenia uzasadnienia w sposób przekonujący i jasny zarówno co do faktów, jak i co do prawa tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone

i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Podniesiono, że w niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił, dlaczego odmówił wiarygodności dokumentom i wyliczeniom przedstawionym przez stronę skarżącą na etapie postępowania. Nawet jeśli bowiem organ kwestionuje wybrane koszty np. co do utrzymania apartamentu zlokalizowanego w budynku, w którym mieści się dyskoteka, nie przekreśla to twierdzenia, że działalność w postaci prowadzenia dyskoteki miała charakter działalności przeważającej. Wyjaśniono również, że działalność polegająca na prowadzeniu dyskoteki pod nazwą K. jest zlokalizowana w budynku przy ul. J. w M., w którym znajduje się także tzw. apartament VIP. Zlokalizowany jest on na piętrze nad klubem, stanowiąc element powierzchni klubowej. Lokal ogrzewany jest oddzielnie od klubu - posiada swój licznik gazu (koszty ogrzewania apartamentu nie zostały ujęte w przedłożonym organowi zestawieniu kosztów). Lokal nie posiada oddzielnego podlicznika energii elektrycznej. Apartament jest wynajmowany wyłącznie na potrzeby osób lub podmiotów organizujących imprezy w klubie (wieczory kawalerskie, wieczory panieńskie), jako pomieszczenie, które określane jest pojęciem VIP ROOM. Przy czym, wynajem ma miejsce wyłącznie

w okresie od maja do września i w marcu 2021 r. był wyłączony z użytku, nie generując kosztów związanych z energią elektryczną. Odnośnie kosztów doradczo-księgowych wskazano, że zostały zaliczone w całości do działalności objętej kodem PKD 56.30.Z

i obciążają koszty ogólnego zarządu działalności aktualnie prowadzonej w tym okresie. Nie ma możliwości rozdzielenia kosztów usług doradczo-księgowych między działalność związaną z prowadzeniem dyskoteki, a działalność związaną

z prowadzeniem wynajmu łodzi, bowiem w marcu 2021 r. działalność polegająca na wynajmie łodzi nie była prowadzona. Koszty telekomunikacyjne, tj. koszty Internetu

w klubie (niezbędny do nowych kas fiskalnych) oraz koszty telefonów, które są niezbędne do utrzymywania kontaktu z klientami oraz dostawcami klubu, nie ma możliwości ich rozdzielenia na działalność związaną z dyskoteką albo z wynajmem łodzi. Podniesiono, że rzetelna analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że na dzień 31 marca 2021 r. działalność w zakresie prowadzenia dyskoteki była działalnością przeważającą. Nie budzi bowiem wątpliwości, w świetle doświadczenia życiowego, że koszty związane z utrzymaniem dyskoteki są wyższe, niż koszty utrzymania apartamentu, zatem nawet gdyby usunąć koszty utrzymania apartamentu ze zbioru kosztów przedstawionych organowi, to i tak koszty utrzymania gotowości do prowadzenia działalności w postaci dyskoteki będą większe niż koszty utrzymania gotowości do prowadzenia innych działalności.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumentację, przedstawione w zaskarżonym akcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając w oparciu o powyższe kryteria wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania

w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika

z akt rozpoznawanej sprawy, wniosek taki został zawarty przez stronę skarżącą we wniesionej skardze (k. 5 akt sądowych). W zakreślonym terminie organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wskazać również należy, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 222/22, uchylił akt z 18 stycznia 2022 r., wydany z upoważnienia Starosty M. przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w M. w przedmiocie odmowy udzielenia stronie skarżącej dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikro przedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy, przyznawanej na podstawie art. 15zze⁴ ustawy COVID-19.

Stosownie zaś do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3065/12, dostępny w CBOSA). Wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153, są natomiast konsekwencją oceny prawnej i dotyczą sposobu procedowania w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w celu uniknięcia popełnienia błędów. Wytyczają one kierunek,

w którym powinno zmierzać ponowione postępowanie, dla uniknięcia wadliwości

w postaci np. uchybień procesowych związanych z wyjaśnieniem sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 278/14, dostępne

w CBOSA).

Z powołanego wyżej przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10 (dostępny w CBOSA), organ administracji rozpatrując sprawę ponownie powinien zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych wydanych w innych sprawach. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną

i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe. Zgodnie bowiem

z art. 153 p.p.s.a., sąd kontrolujący rozstrzygnięcia wydane w ponowionym wskutek wcześniejszego wyroku postępowaniu, również nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi oraz kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania się organu do wskazań co do dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się wytycznym co do dalszego postępowania.

W powołanym wyroku Sąd podzielił wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że informacja o rodzaju działalności wynikająca

z rejestru REGON nie tworzy żadnego stanu prawnego, a jedynie ma potwierdzać stan faktyczny według oświadczenia wiedzy podmiotu prowadzącego taką działalność. Tym samym, okoliczność, czy zawarta w oświadczeniu informacja jest prawdziwa, jest kwestią dowodową. Nie jest zatem prawidłowe takie rozumienie art. 15zze⁴ pkt 1 ustawy COVID-19, które ogranicza możliwość ustalenia przesłanki "przeważającej działalności" tylko do jednego środka dowodowego, tj. rejestru REGON. Sąd podkreślił, że

w przypadku uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości (aktualności) danych zawartych w rejestrze REGON, zasadne jest ustalenie prowadzenia rzeczywistej, przeważającej działalności danego podmiotu. Wskazano przy tym na określoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego, z której wywodzona jest zasada sprawiedliwości proceduralnej, określająca również sposób stosowania reguł postępowania administracyjnego. Wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia spraw indywidualnych powinny odpowiadać standardom sprawiedliwości proceduralnej a regulacje prawne tych postępowań powinny zapewniać wszechstronne i staranne zbadanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zagwarantować wszystkim stronom i uczestnikom postępowania prawa do przedstawienia i obrony swoich racji oraz zgłaszania wniosków dowodowych.

W ocenie składu orzekającego organ, rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, nie zastosował się w pełni do zaleceń Sądu zawartych w powyższym wyroku. Tym samym, zaskarżony akt, jako nieodpowiadający obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa, nie może pozostać w obrocie prawnym i podlega uchyleniu.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 15zze⁴ ust. 1 ustawy COVID-19, w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy, udzielić ze środków Funduszu Pracy dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy,

o których mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, którzy na dzień 30 września 2020 r. prowadzili działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.2I.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.2I.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 85.5I.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia

28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, i których przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany

w październiku albo listopadzie 2020 r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego odpowiednio w październiku albo listopadzie 2019 r.

W orzecznictwie dominuje pogląd, który tut. Sąd podziela, że regulowana

art. 15zze⁴ ust. 1 ustawy COVID-19 procedura przyznawania dotacji ma charakter administracyjny z uwagi na fakt, że dotacja ta jest udzielana w warunkach władztwa administracyjnego organu publicznego wobec uczestnika obrotu gospodarczego. Natomiast odmowa udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy, przyznawanej na podstawie art. 15zze⁴ ustawy COVID-19 podlega sądowej kontroli w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. jako inny niż decyzja lub postanowienie akt administracyjny o jakim mowa

w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 176/21 i powołane tam orzeczenia, dostępne w CBOSA).

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie dotyczącym podobnego uregulowania, zawartego w art. 15 zzb ust. 1 ustawy COVID 19. Wynika to z faktu, że zawieranie umowy wiąże się realizacją zadań organu administracji, które są finansowane ze środków Funduszu Pracy. W art. 15zze⁴ ust. 1 ustawy COVID-19 użyto zwrotu "starosta może na podstawie umowy udzielić", przy czym ustawa nie określa

w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia. Z uwagi na to, że organ dysponuje środkami z funduszu pracy można ten tryb uznawać za sprawę administracyjnoprawną, polegającą na podejmowaniu przez organ aktu w oparciu

o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami publicznego funduszu. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie, której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z tych też względów uznanie przez organ, że nie zawrze z wnioskującym umowy o dotację

w trybie art. 15zze⁴ ust. 1 ustawy COVID-1, stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej (zob. postanowienia NSA: z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt

I GSK 748/21; z dnia 28 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 333/21 oraz z dnia 27 maja 2021r., sygn. akt I GSK 229/21, dostępne w CBOSA).

Postępowanie w sprawie przyznania dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy na podstawie art. 15zze⁴ ust. 1 ustawy COVID-19 ma więc charakter dwuetapowy:

w pierwszym etapie organ rozstrzyga, czy dany podmiot spełnia przesłanki, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie i ten etap oparty jest

o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap, polegający na zawarciu przedmiotowej umowy, ma charakter cywilnoprawny.

Zauważyć przy tym należy, że w myśl art. 15zze⁴ ust. 1 ustawy COVID-19 "starosta może na podstawie umowy" udzielić dotacji, a zatem to organ ocenia warunki przyznania dofinansowania i sam kreuje relację prawną a nie jedynie urzeczywistnia obowiązek wynikający z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt I GSK 1260/22, dostępne w CBOSA). Przy czym, w związku z tym, że rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia dotacji ma charakter uznaniowy, organ jest szczególnie związany zasadami ogólnymi unormowanymi w rozdziale 2 k.p.a. Powyższe oznacza, że organ ma obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także winien podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia oraz zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania oraz stworzyć stronie warunki do wypowiedzenia się, jeszcze przed wydaniem decyzji, co do zebranego materiału dowodowego (art. 10 § 1 k.p.a.), jak również wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Podkreślić należy, że zawarte w treści art. 10 § 1 k.p.a. sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Dotyczy to zarówno postępowania przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 860/22, dostępne w CBOSA). Konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających

z art. 10 § 1 k.p.a. stanowi przepis art. 79a § 1 k.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Celem przytoczonego wyżej przepisu jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego, czy też sądowoadministracyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1382/21, dostępne w CBOSA).

W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że postępowanie w sprawie przyznania Spółce wnioskowanej pomocy nie zostało przeprowadzone prawidłowo. Organ, mimo podjętych czynności, nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych,

a jednocześnie nie uzasadnił jasno i dokładnie wydanego rozstrzygnięcia. Wynikające

z zasad ogólnych postępowania administracyjnego prawa strony do czynnego udziału

w postępowaniu również nie zostały w pełni zrealizowane, w tym przede wszystkim możliwość wypowiedzenia się strony przed wydaniem rozstrzygnięcia, co wynika wprost z treści art. 10 § 1 k.p.a.

Jak już zostało wyżej wskazane, celem prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy podmiot ubiegający się

o przedmiotową dotację, prowadzi wymienioną w art. 15zze⁴ ust. 1 ustawy COVID-19 działalność, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako działalność przeważającą.

Wyjaśnić zatem należy, że klasyfikacja PKD, unormowana jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z 2007 r. Nr 251 poz. 1885 z późn. zm., dalej jako: "rozporządzenie PKD". Rozporządzenie PKD wydane zostało na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia

29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 443 z późn. zm.). Odnosząc się do pojęcia "przeważającej działalności", w załączniku "Zasady PKD Zasady Budowy Klasyfikacji" (w pkt 7) wyjaśniono, że przeważającą działalnością jednostki statystycznej jest działalność posiadająca największy udział wskaźnika

(np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określenia przeważającej działalności jest wartość dodana.

Jednocześnie, wśród danych ewidencyjnych podlegających wpisowi jest również numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, o ile taki posiada (art. 5 ust. 1 pkt 3).

W art. 42 ust. 3 pkt 4 wskazano, że wpisowi do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON) podlegają informacje dotyczące wykonywanej działalności, w tym rodzaj przeważającej działalności. Informacje te są wpisywane do rejestru na wniosek danego podmiotu. Do wniosku dołącza się dokumenty określone przepisami innych ustaw, potwierdzające powstanie podmiotu albo podjęcie działalności, zmianę cech objętych wpisem bądź skreślenie podmiotu.

Z kolei, w ustawie o statystyce publicznej nie ma definicji "przeważającej działalności" gospodarczej, ale w art. 46 tejże ustawy zawarta jest delegacja ustawowa do określenia sposobu i metodologii prowadzenia oraz aktualizacji rejestru podmiotów, wzory wniosków, ankiet i zaświadczeń, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności oraz aktualizacji danych gromadzonych w tym rejestrze. Sposób kodowania wykonywanej działalności, w tym rodzaju przeważającej działalności, określa § 9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń z dnia 30 listopada 2015 r. (Dz.U.

z 2015 r. poz. 2009 z późn. zm.), w którym w § 9 ust. 1 przewidziano, że wykonywaną działalność wpisuje się w postaci wykazu rodzajów działalności kodowanych według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie działu, grupy, klasy lub podklasy,

a rodzaj przeważającej działalności na poziomie podklasy, zaś w § 9 ust. 2 pkt 1, że rodzaj przeważającej działalności ustala się odpowiednio, w przypadku osób prawnych

i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, których celem jest osiągnięcie zysku, zakładów działalności gospodarczej, stowarzyszeń organizacji społecznych, fundacji, związków zawodowych, kościołów - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących.

Należy również zwrócić uwagę na to, że przepis art. 40 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 112), stanowi, że w dziale 3 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się następujące dane: przedmiot działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) - nie więcej niż dziesięć pozycji, w tym jeden przedmiot przeważającej działalności na poziomie podklasy, z tym że w przypadku oddziałów przedsiębiorców zagranicznych, głównych oddziałów zagranicznych zakładów ubezpieczeń oraz głównych oddziałów zagranicznych zakładów reasekuracji przedmiot działalności i przedmiot przeważającej działalności określa się dla oddziału. Bardziej szczegółowych uregulowań tej kwestii brak.

W doktrynie podnosi się, że przedmiot działalności wskazany we wniosku nie może różnić się od przedmiotu działalności określonego w umowie lub statucie, nie musi jednakże stanowić jego dosłownego powtórzenia (por. A. Michnik, Komentarz do ustawy o KRS, SIP LEX). Oznacza to tym samym, że można wybrać jeden numer na poziomie podklasy z działów wpisanych w umowie spółki. Numer na poziomie podklasy powinien mieścić się w dziale z umowy, a nie np. wykraczać poza wpisany w umowie przedmiot działalności.

W związku z brakiem definicji, w orzecznictwie przyjmuje się rozumienie zwrotu "przeważająca działalność" w znaczeniu wynikającym z omówionych wyżej przepisów "statystycznych". Statystyczny charakter ma też informacja o tzw. działalności przeważającej, którą dany podmiot powinien obowiązkowo podać rejestrując firmę. Przyjmuje się zatem, że podmiot uprawiony do otrzymania dotacji, to podmiot prowadzący "przeważającą działalność" według podanego w PKD, przy czym ta "przeważająca działalność" jest ustalona na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Go 210/21 i wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 350/21, dostępne

w CBOSA).

Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że podanie danych niezgodnych z rzeczywistością albo ich niezaktualizowanie nie pociąga za sobą zakazu prowadzenia działalności innej niż objętej kodami PKD wpisanymi

w rejestrze podmiotów REGON. Rejestr ma charakter formalny i bazuje na oświadczeniach wiedzy podmiotów obowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Nie tworzy on stanu prawnego, także w obszarze działalności gospodarczej. W orzecznictwie wskazuje się, że oświadczenia wiedzy mają charakter faktów, dlatego mogą być kwestionowane, ponieważ stan nimi stwierdzony jako fakt podlega ocenie w kategoriach prawdy lub fałszu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II UK 142/12 oraz z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II UK 402/15, SIP LEX). Ocena, czy działalność gospodarcza określonego rodzaju jest rzeczywiście wykonywana i w jakich rozmiarach, należy do sfery ustaleń faktycznych. Nie zależy ona od wpisu do rejestru, choć wpis taki potraktowany został przez ustawodawcę jako domniemanie prawne mające na celu uproszczenie postępowania ulgowego.

W świetle powyższych rozważań uznać należy, że organ przyjął błędny sposób ustalenia działalności prowadzonej przez Spółkę jako działalności przeważającej, ograniczając swoje działania wyłącznie do określenia kosztów odrębnie dla każdej prowadzonej przez Spółkę działalności. W konsekwencji, zawarte w wezwaniu

z 22 września 2022 r. żądanie organu podania szczegółowych informacji odnośnie do kosztów energii elektrycznej, polis ubezpieczeniowych, odsetek od kredytów, kosztów najmu, dzierżawy, czynszów, podatków od nieruchomości odrębnie dla każdej prowadzonej w tym budynku działalności, nie znajduje procesowego uzasadnienia. Wątpliwe wydaje się również wezwanie organu w zakresie podania dokładnego adresu prowadzonej dyskoteki, skoro adres ten był wielokrotnie wskazywany w aktach sprawy.

Słusznie zatem podnosi strona skarżąca, że przedłożenie dokumentów potwierdzających powyższe koszty w rozróżnieniu na każdą ze wskazanych działalności nie jest niezbędne, aby ustalić, zgodnie z obowiązującymi przepisami

i prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, czy wskazana we wniosku

o przyznanie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy, przyznawanej na podstawie art. 15zze⁴ ustawy COVID-19, działalność stanowi działalność przeważającą Spółki.

Dodatkowo wskazać należy, że organ, zgodnie z zasadą szybkości postępowania, w przypadku konieczności weryfikacji wniosku strony skarżącej winien dążyć do tego, aby zobowiązać stronę do przedłożenia wymaganych dokumentów

w ramach jednego wezwania. Natomiast kolejne, coraz bardziej szczegółowe żądania

w sytuacji, gdy przepisy prawa nie wymagają tak dokładnych zestawień, mogą stanowić podstawę uznania, że przedmiotowe postępowanie trwało ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia i tym samym, skutkowało jego bezpodstawnym przedłużaniem.

Nie bez znaczenia jest również fakt, że ustawa COVID-19 wraz z ustawami ją nowelizującymi wchodziły w skład tzw. pakietu ustaw tarczy antykryzysowej, która miała stanowić rozwiązanie dla polskiej gospodarki w okresie epidemii koronawirusa i opierała się na pięciu filarach: ochronie miejsc pracy i bezpieczeństwu pracowników, finansowaniu przedsiębiorców, ochronie zdrowia, wzmocnieniu systemu finansowego, inwestycjach publicznych (https://www.gov.pl/web/tarczaantykryzysowa). Wnioskowana przez stronę skarżącą dotacja stanowiła jedną z form pomocy przewidzianej przez państwo jako wsparcie przedsiębiorstw dotkniętych skutkami pandemii koronawirusa. Nie można przy tym zapomnieć o wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP zasadzie równości wobec prawa, która w okolicznościach niniejszej sprawy wyraża się w równym traktowaniu podmiotów, które faktycznie spełniają wymóg prowadzenia na dzień złożenia wniosku przeważającej działalności gospodarczej według podanych kodów PKD i równym dostępie do przewidzianych przez państwo środków pomocowych. Zatem weryfikacja spełnienia określonego w ustawie COVID-19 warunku otrzymania przedmiotowej dotacji nie powinna prowadzić do wykluczenia z pomocy podmiotów, które w rzeczywistości warunek ubiegania się o pomoc spełniają, co mogą wykazać

w inny sposób. Uproszczenie procedur nie może bowiem powodować, że wnioskodawcy nie będą mieli jednakowej możliwości skorzystania ze wsparcia

(por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 176/21, dostępne w CBOSA).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania i zalecenia Sądu.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowaniach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2. sentencji wyroku) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.).