Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2166/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Pracowniczej Spółdzielni Budowano - Mieszkaniowej [...] "[...]" w [...] na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Pracowniczej Spółdzielni Budowano - Mieszkaniowej [...] "[...]" w [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pracowniczej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...]"[...]" w [...], uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], oraz na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakazał ww. usunięcie w terminie 12 miesięcy od dnia doręczenia decyzji, stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku położonego przy ul. [...] w [...] poprzez:

- wykonanie prawidłowego obrobienia dylatacji dla rys w garażu (na ścianach wjazdu) - tej założonej, jaki i dwóch pozostałych termicznych;

- naprawę pęknięcia poziomego w poziomie +1,11 m przy zmianie wysokości garażu, korzystając z technologii np. firmy [...];

- naprawę zarysowań na elewacjach podwórzowych i od ul. [...], przy zastosowaniu technologii wyspecjalizowanej (np. [...]);

- uzupełnienie ubytków tynków na klatkach schodowych I, II, III;

zgodnie z zaleceniami zawartymi w ekspertyzie technicznej, sporządzonej w październiku 2014 r. przez mgr inż. A. G. oraz po analizie z protokołów z przeglądów rocznego i pięcioletniego przedmiotowego obiektu, z jednoczesnym wskazaniem, że ww. roboty budowlane należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane o odpowiedniej specjalności, zaś o wykonaniu nałożonych obowiązków należy poinformować PINB dla m. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w związku z pisemną informacją Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w [...], jaka wpłynęła do PINB dla m. [...] w dniu [...] lutego 2014 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził w dniu [...] czerwca 2014 r. czynności kontrolne odnośnie stanu technicznego budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami w parterze, położonego przy ul. [...] w [...]. W ich wyniku zaobserwowano zarysowania występujące na ścianach garażu, podciągu przy wjeździe do garażu oraz słupie podpierającym podciąg. Liczne zarysowania były też widoczne na ścianach zewnętrznych od strony podwórza i od strony ulicy. Ponadto zaobserwowano poprzeczne zarysowania w płytach wykuszy, spowodowane najprawdopodobniej brakiem dylatacji w budynku. W sporządzonym na powyższą okoliczność protokole nr [...], zalecono pilnie zamontować plomby szklane na zarysowaniach występujących na ścianach, podciągach i słupach w garażu, płytach wykuszu od strony ul. [...] w [...].

Organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zobowiązał Pracowniczą Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową [...] "[...] " w [...] do przedłożenia w wyznaczonym terminie ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowego budynku z ustaleniem przyczyn powstałych uszkodzeń oraz ze wskazaniem zakresu robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane.

W dniu [...] listopada 2014 r. podmiot zobowiązany przedłożył do PINB dla m. [...] żądaną ekspertyzę techniczną sporządzoną w październiku 2014 r. przez mgr inż. A. G. Ponadto w toku postępowania pierwszoinstancyjnego Spółdzielnia przedłożyła na żądanie organu I instancji protokół z pięcioletniego przeglądu tego budynku z dnia [...] października 2010 r. oraz protokół z rocznego przeglądu tego budynku z dnia [...] września 2014 r.

PINB dla m. [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakazał Pracowniczej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] "[...] " w [...] usunięcie w wyznaczonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku położonego przy ul. [...] w [...], zgodnie z zaleceniami wynikającymi z ww. ekspertyzy technicznej. Powyższa decyzja została uchylona na mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakazał Pracowniczej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] "[...] " w [...] usunięcie, w terminie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji, stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku położonego przy ul. [...] w [...] poprzez:

- wykonanie prawidłowego obrobienia dylatacji dla rys w garażu (na ścianach wjazdu) - tej założonej, jaki i dwóch pozostałych termicznych;

- naprawę pęknięcia poziomego w poziomie +1,11 m przy zmianie wysokości garażu, korzystając z technologii np. firmy [...];

- naprawę zarysowań na elewacjach podwórzowych i od ul. [...], przy zastosowaniu technologii wyspecjalizowanej (np. [...]);

- wykonanie skutecznych zapornic przeciwśnieżnych na dachu i gzymsach budynku;

- wykonanie izolacji czap kominów;

- uzupełnienie ubytków tynków na klatkach schodowych I, II, III;

zgodnie z zaleceniami zawartymi w ekspertyzie technicznej dotyczącej określenia przyczyn powstawania rys na ścianach zewnętrznych i w garażu budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...] oraz sposobu ich naprawy, sporządzonej przez mgr inż. A. G. oraz wynikających z protokołów z przeglądów rocznego i pięcioletniego.

Od powyższej decyzji nr [...] odwołała się Pracownicza Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [...] "[...] " w [...].

Organ wojewódzki w toku postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], zlecił organowi powiatowemu przeprowadzenie oględzin przedmiotowego budynku w celu zweryfikowania aktualnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności zweryfikowania twierdzeń podmiotu skarżącego, zawartych w odwołaniu, o wykonaniu zapornic przeciwśnieżnych na dachu i gzymsach budynku oraz izolacji czap kominów.

Protokół kontroli PINB z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] uzupełniający materiał dowodowy wpłynął do organu wojewódzkiego w dniu [...] lipca 2015 r.

Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w aktach administracyjnych I instancji znajdują się trzy dokumenty określające stan techniczny przedmiotowego obiektu, a mianowicie: ekspertyza techniczna, sporządzona w październiku 2014 r. przez mgr inż. A. G.; protokół z pięcioletniego przeglądu tego budynku sporządzony w dniu [...] października 2010 r. oraz protokół z rocznego przeglądu tego budynku sporządzony w dniu [...] września 2014 r. Z ww. ekspertyzy technicznej wynika, że na ścianach zjazdu do garażu występują zarysowania i pęknięcia, na ścianach zewnętrznych od strony dziedzińca - siatka regularnych zarysowań [na ścianach 2 ryzalitów - obudowa komunikacji windowych] oraz siatka nieregularnych zarysowań [w części przyziemia], na ścianach zewnętrznych od strony ul. [...] - nieregularne zarysowania W obrębie ścianek wykuszy. Według opiniodawcy zarysowania wzdłuż zjazdu do garażu noszą charakter wymuszonej bądź celowej dylatacji, zarysowania w elewacjach od strony dziedzińca i ul. [...] są wynikiem błędów w wykonaniu ociepleń tych elewacji, spowodowanych niewłaściwą technologią układania izolacji termicznej, jej mocowania i osłonięcia w sposób niewłaściwy. Opiniodawca w pkt 8 ww. ekspertyzy technicznej zalecił naklejenie szkieł obserwacyjnych na rysy w garażu, jak i w innych charakterystycznych miejscach, wskazując przy tym, iż obserwację należy prowadzić do okresu wiosennego, kiedy to będzie można przystąpić do napraw. Ponadto opiniodawca w pkt 9 tej ekspertyzy zalecił, że dla rys w garażu (na ścianach wjazdu) należy wykonać prawidłowe obrobienie dylatacji [zarówno tej założonej, jaki i dwóch pozostałych termicznych]; pęknięcie poziome w poziomie +1,11 m należy nareperować, korzystając z technologii np. firmy [...] [wskazując przy tym przykładowy sposób reperacji]; zarysowania na elewacjach podwórzowych i od ul. [...] należy nareperować poprzez zastosowanie technologii wyspecjalizowanej [np. [...]]. Z protokołu przeglądu rocznego budynku przy ul. [...] w [...] sporządzonego w dniu [...] września 2014 r. natomiast wynika, że na ścianach klatek schodowych nr I, II i III są miejscowe spękania i ubytki tynku, na dachu i gzymsach budynku brak jest skutecznych zapornic przeciwśnieżnych, na czapach kominów brak jest izolacji.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia określonej w art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że jest ona prawidłowa, bowiem regulacja ta dotyczy takich stanów faktycznych, kiedy to obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do takiego stanu, że znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości. W przepisie tym chodzi zatem o skutki wynikające z użytkowania obiektu, a które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Za należyty stan techniczny obiektu budowlanego należy uznać stan jego sprawności technicznej jako całości, a także elementów instalacji i urządzeń odpowiadający wymaganiom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym. Dodał, że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie jest decyzją uznaniową oraz iż art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek z art. 61 ww. ustawy i dodaje element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności.

Odnosząc się natomiast do zasadności obowiązków nałożonych w decyzji organu powiatowego z dnia [...] maja 2015 r., organ odwoławczy podniósł, że na uwzględnienie zasługuje zarzut strony skarżącej, iż aktualnie niezasadne jest nakładanie obowiązków w zakresie realizacji zapornic przeciwśnieżnych na dachu i gzymsach budynku oraz izolacji czap kominów, bowiem zostały one już wykonane, co znajduje potwierdzenie w treści protokołu PINB dla m. [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]. Z załączonego do niego protokołu końcowego wynika, że roboty budowlane w ww. zakresie zostały zakończone w dniu [...] czerwca 2015 r. i odebrane bez uwag w dniu [...] czerwca 2015 r. Organ II instancji uznał, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego w tym zakresie, którą winien wziąć pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Zdaniem organu wojewódzkiego obecnie nałożone obowiązki w zakresie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego budynku są prawidłowe i zasadne, bowiem doprowadzą obiekt do należytego stanu technicznego i estetycznego, nie prowadzącego do dalszej degradacji substancji budowlanej całego obiektu. Zauważył także, iż dokumentacja techniczna przedłożona przez Pracowniczą Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową [...] "[...] " w [...] nie zawierała jakiejkolwiek klasyfikacji odnośnie stanu zużycia poszczególnych elementów budynku, jak również klasyfikacji odnośnie pilności wykonania danych robót remontowych. W przedłożonej ekspertyzie technicznej opiniodawca wskazał, że obserwację rys na ścianach budynku należy prowadzić do okresu wiosennego, który już minął, zaś po tym okresie wskazane jest przystąpienie do ich napraw.

Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Pracownicza Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [...] "[...] " w [...], wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a., polegające na: a) nie podjęciu przez organ pierwszej instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz załatwienia sprawy, w szczególności braku ustaleń, które z czynności naprawczych wymienionych w decyzji zmierzają do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku, a które dotyczą wyłącznie poprawy stanu estetycznego, b) pobieżnym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego bez jego wnikliwej analizy, co doprowadziło do wydania decyzji z pominięciem wniosków zawartych w punkcie 8 "Ekspertyzy technicznej - określenie przyczyn powstania rys na ścianach zewnętrznych i w garażu oraz sposób ich naprawy bud. mieszkalny przy ul. [...] w [...] ",

2) art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie może stanowić podstawy nałożenia na zarządcę budynku obowiązku usunięcia niedociągnięć estetycznych budynku powstałych na skutek jego użytkowania.

W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia wskazała, że umknęło uwadze obu organów, iż stwierdzone zarzuty dotyczące "stanu technicznego" budynku przy ul. [...] w [...] stanowią w istocie zarzuty dotyczące estetycznych walorów budynku. Jak bowiem zauważył w swej ekspertyzie technicznej mgr inż. A. G.: "Zaobserwowane zarysowanie nie stanowią zagrożenia dla osób i mienia, tym niemniej przy planowaniu remontów należy uwzględnić ich reperację." W ocenie strony, wbrew ustaleniom organu drugiej instancji stan techniczny obiektu jest właściwy i nie daje podstaw do wydania decyzji w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Co więcej pominięto istotne wskazanie eksperta, iż reperację występujących w garażu na elewacji rys należy uwzględnić przy planowaniu remontów. Jest bowiem powszechnie wiadomym, iż naprawy o charakterze miejscowym, ad hoc, nie doprowadzą do uzyskania oczekiwanych efektów estetycznych, co jest wszak celem tychże napraw.

Ponadto, Spółdzielnia podkreśliła, iż w treści decyzji nie wskazano, z naruszenia jakich wymogów przepisów prawa rzekomo wynika nieodpowiedni stan techniczny budynku, co jest warunkiem koniecznym do wydania decyzji w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przywołała przy tym orzecznictwo sądowoadministracyjne zaprezentowane w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1794/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 658/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 85/13.

Strona skarżąca zauważyła także, iż czym innym jest nieodpowiedni stan techniczny budynku a czym innym nieodpowiedni stan estetyczny obiektu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Art. 66 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 6 k.p.a., statuują zasadę, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa, co oznacza, że organ administracji nie może ani nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że uprawniają go do tego konkretne przepisy prawa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1597/97, publ. LEX nr 47802). Konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ wydaje decyzję nakazującą" wskazuje, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści art. 66 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (zob. wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96, publ. LEX nr 43224). Podkreślić przy tym także należy, że przepis art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zamieszczony jest w rozdziale 6 ww. ustawy, zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". W orzecznictwie przyjęte zostało, że art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane dotyczy takich stanów faktycznych, kiedy to obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do takiego stanu, że znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości. W przepisie tym zatem chodzi o skutki wynikające z użytkowania obiektu, a które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania (zob. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 427/08, publ. LEX nr 555778; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 931/08, publ. LEX nr 505403, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 208/10).

Wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest zatem uzależnione od stwierdzenia istnienia przesłanek określonych przez omawiany przepis, zaś nałożenie obowiązków wynikających pkt 3 tego artykułu Prawa budowlanego dopuszczalne jest, gdy wykazane zostanie, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, przy czym ciężar udowodnienia tej okoliczności spoczywa na organie administracji.

Ponadto, wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, iż organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przyjęcie odmiennej koncepcji, tj. uznanie, iż stan nieodpowiedni nie jest równoznaczny z naruszeniem określonej normy prawnej, oznaczałoby w istocie uprawnienie dla nakładania obowiązków na właściciela obiektu nie wynikających wprost z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 1103/99, publ. LEX nr 53388). Sformułowanie zaś "nieodpowiedni" stan techniczny budynku należy odnieść do sytuacji, w której ustalony stan techniczny obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów. W takim tylko przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Po 427/07, publ. LEX nr 505912).

Podobny pogląd zawarty został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 985/08, publ. LEX Nr 516064, w którym zauważono, iż omawiany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy organ stwierdza, że nieodpowiedni stan techniczny obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko wtedy może nakładać obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego nie sprostały ww. wymogom, nie wskazały bowiem normy prawnej, której wymagania zostały naruszone przez ustalony stan techniczny budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...]. Nakazując wykonanie określonych prac nie wskazały przepisów odnoszących się do stanu technicznego poszczególnych elementów określających wymagania jakim powinny odpowiadać. Obowiązkiem organu było bowiem odniesienie ustaleń do właściwych przepisów, w tym techniczno-budowlanych, regulujących normy jakie musi spełniać dany konkretny obiekt budowlany, w tym przypadku budynek mieszkalny. Tym bardziej, że z przedłożonej do akt sprawy ekspertyzy technicznej nie wynika wprost, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Celem przepisów rozdziału 6 Prawa budowlanego, jest utrzymywanie i użytkowanie istniejących obiektów budowlanych zgodnie z zasadami, których mowa w art. 5 ust. 2., w tym w należytym stanie technicznym, nie dopuszczenie do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanych z wymogami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. W ust. 1 art. 5 ustawodawca odsyła w tym zakresie między innymi do przepisów techniczno-budowlanych oraz zasad wiedzy technicznej i wskazuje jakie wymagania są konieczne do spełnienia. Zgodnie z art. 7 Prawa budowlanego, do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się: 1) warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, 2) warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych, określane w drodze rozporządzeń przez właściwych ministrów.

Należy wskazać, iż dla budynków mieszkalnych właściwe przepisy techniczno-budowlane regulują odpowiednio rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. nr 74, poz. 836 ze zm.).

Co więcej, zauważyć trzeba, że podstawą nałożenia obowiązku w oparciu o art. 66 ustawy Prawo budowlane mogą być jedynie takie okoliczności, które wynikają z naruszenia przepisów dotyczących użytkowania budynków. Nie ma zatem podstaw do tego, aby obowiązki na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane nakładać w sytuacji, kiedy zdarzenia opisane w tym przepisie są lub mogą być skutkiem robót budowlanych prowadzonych w budynku (zob. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1279/11). Rozważania te Sąd odnosi do obowiązków wskazanych w decyzji, a sprowadzających się do nakazu wykonania prawidłowego obrobienia dylatacji i naprawy zarysowań na elewacjach podwórzowych. Zdarzyć się bowiem może, że stwierdzone naruszenia nie są skutkiem wadliwego użytkowania obiektu budowlanego, a mają charakter pierwotny związany z jego wadliwym wykonaniem, w sposób niezgodny z pozwoleniem i zatwierdzonym projektem lub zgłoszeniem.

Reasumując w ocenie Sądu, organy nadzoru budowlanego, nie wykazały w sposób należyty, aby ustalony stan faktyczny sprawy podlegał dyspozycji normy zawartej w art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, ponadto winny rozważyć, czy rzeczywiste przyczyny niektórych nieprawidłowości nie leżą poza zakresem regulacji wymienionego przepisu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.