Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1781/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu Miasta [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w sprawie nakazu rozbiórki ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Miasta [...] kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania [...] Ośrodka [...] w [...], reprezentowanego przez Dyrektora S. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...].04.2018r., nakazującej [...] Ośrodkowi [...] w [...] rozbiórkę ogrodzenia usytuowanego na działkach o nr. ew. [...] od strony [...] (działka nr ew. [...]) położonych w miejscowości [...], gm. [...]- uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postepowania administracyjnego wskazując, że w dniu 29.05.2015r. do PINB w [...] wpłynęło pismo Pana T. A. stanowiące wniosek o wydanie nakazu rozebrania ogrodzenia w granicy działki [...] z obrębu ewidencyjnego [...] w [...] przy ul. [...].

Pismem z dnia 09.11.2015r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek Pana T. A. postępowania administracyjnego w sprawie ogrodzenia usytuowanego na działkach o nr ew. [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...].

W dniu 27.11.2015r. PINB w [...] przeprowadził kontrolę na w/w działkach, w toku której ustalił, że działki te "ogrodzone są od strony [...] ([...]Ośrodka [...] w [...]) ogrodzeniem wykonanym z przęseł stalowych umocowanych do metalowych słupków z podmurówką. Ogrodzenie posiada wysokość 1,60 m i łączną długość 66,32 m. Uczestniczący na kontroli Dyrektor [...] w [...] oświadcza, że przedmiotowe ogrodzenie powstało w latach 70 tych ubiegłego wieku (...)".

Następnie organ powiatowy pismem z dnia 30.12.2015r. zwrócił się do Urzędu Gminy [...] z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie możliwości sytuowania ogrodzeń na w/w działkach. Z odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 07.01.2016r. wynika, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w gminie [...] uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000r. dla działek ewidencyjnych nr [...] wprowadzono zakaz stosowania ogrodzeń. Ponadto w celu ochrony walorów przyrodniczych i krajobrazowych wyznaczono w planie strefę ochrony zbiornika wodnego - [...] o szerokości 20 m od linii brzegowej zbiornika, w której wprowadza się zakaz zabudowy i ograniczenia w stosowaniu ogrodzeń.

Decyzją nr [...] z dnia [...].01.2016r. PINB w [...] nakazał Miastu [...] rozbiórkę ogrodzenia usytuowanego na działkach o nr. ew. [...] od strony [...] (działka nr ew. [...]) położonych w miejscowości [...], gm. [...].

W wyniku wniesienia odwołania Miasta [...], reprezentowanego przez Panią E. D. [...] WINB decyzją Nr [...] z dnia [...].03.2016r., utrzymał w mocy w/w rozstrzygnięcie.

Powyższa decyzja [...]WINB Nr [...] z dnia [...].03.2016r. oraz poprzedzająca ją decyzja PINB w [...] Nr [...] z dnia [...].01.2016r. uchylone zostały wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 21.04.2017r. sygn. akt: VII SA/Wa 1242/16.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB w [...] pismem z dnia 05.12.2017r. zwrócił się do Pana S. K. - Dyrektora [...] Ośrodka [...] w [...] z pytaniem, czy [...] Ośrodek [...] w [...] dokonał w 2012r. przesunięcia przedmiotowego ogrodzenia.

W odpowiedzi na powyższe Pan S. K. pismem z dnia 06.04.2018r. poinformował PINB w [...], że to [...] Ośrodek [...] w [...] dokonał w 2012r. przesunięcia ogrodzenia będącego przedmiotem postępowania.

Na podstawie powyższych ustaleń PINB w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2018r., nakazał [...] Ośrodkowi [...] w [...] rozbiórkę ogrodzenia usytuowanego na działkach o nr. ew. [...] od strony [...] (działka nr ew. [...]) położonych w miejscowości [...], gm. [...].

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia z zachowaniem ustawowego terminu złożył [...] Ośrodek [...] w [...], reprezentowany przez Dyrektora S. K.

Rozpoznając sprawę w postepowaniu odwoławczym organ wskazał, że przedmiotem oceny niniejszego postępowania jest decyzja PINB w [...] nr [...] z dnia [...].04.2018r., nakazująca [...] Ośrodkowi [...] w [...] rozbiórkę ogrodzenia usytuowanego na działkach o nr ew. [...] od strony [...] (działka nr ew. [...]), położonych w miejscowości [...] w gminie [...].

Zdaniem organu odwoławczego decyzja PINB w [...] wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, w związku z czym należało ją uchylić.

Wskazano, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 w/w ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

W kontekście tych uwag organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21.04.2017r., sygn. akt: VII SA/Wa 1242/16 zapadłym w omawianej sprawie wskazał, iż: "Sąd za prawidłowe uznał wszczęcie i prowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania w niniejszej sprawie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. "Przesunięcie" ogrodzenia mające miejsce w 2012r. należało bowiem potraktować jako wykonanie w tej dacie ogrodzenia od podstaw. Przepisy Prawa budowlanego nie znają bowiem pojęcia "przesunięcie", stąd roboty budowlane polegające na rozebraniu ogrodzenia i wykonaniu go w innym miejscu, nawet przy użyciu tych samych materiałów, należało traktować jako wykonanie nowego ogrodzenia. W niniejszej sprawie jest to tym bardziej uzasadnione jeśli zważy się na charakterystykę ogrodzenia, tj. jego elementy (przęsła stalowe mocowane do słupów z podmurówką), które w przypadku zmiany lokalizacji, wymuszały budowę ogrodzenia od podstaw. Za uzasadnione w konsekwencji Sąd przyjął stwierdzenie, iż sprawa dotyczy ogrodzenia zrealizowanego w 2012r. (...) zarówno w przypadku tzw. samowoli zgłoszeniowej ogrodzenia (stanowiącego urządzenie budowlane), jak i w przypadku ogrodzenia nie objętego obowiązkiem zgłoszenia ale wykonanego z naruszeniem innych przepisów, właściwym będzie w!w tryb uregulowany w art. 50-51 Prawa budowlanego. (...) W niniejszej sprawie kwestia istotna, tj. mającą znaczenie w kontekście przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine, dotyczy zgodności wykonanego ogrodzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w gminie [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), w których dla działek o nr ew. [...] położonych w kwartale V, w § 14 ust. 4 lit. g, wprowadzono zakaz stosowania ogrodzeń. To zaś, na co prawidłowo wskazano w obu decyzjach wydanych w sprawie powoduje, iż w stosunku do przedmiotowego ogrodzenia (jako niezgodnego z planem miejscowym), należało wydać nakaz rozbiórki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. We wskazanej powyżej materii Sąd nie stwierdził w sprawie nieprawidłowości."

Zgodnie z w/w wyrokiem WSA w Warszawie - okoliczność przesądzającą o konieczności uchylenia skarżonej decyzji [...]WINB Nr [...] z dnia [...].03.2016r. oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w [...] Nr [...] z dnia [...].01.2016 r. Sąd upatruje w ustaleniu podmiotu zobowiązanego do wykonania nałożonego nakazu rozbiórki. Jak wskazano w treści powyższego wyroku: "obowiązek wykonania wymienionych w tych decyzjach czynności winien w pierwszej kolejności być kierowany do inwestora jako sprawcy samowoli. (...). Skonstruowanie tego przepisu na zasadzie alternatywy pozwala na wysunięcie wniosku, że tylko w pewnych sytuacjach zobowiązanym do likwidacji samowoli budowlanej będzie inwestor niebędący jednocześnie właścicielem nieruchomości. (...) Uznać należy w szczególności, iż będzie to dopuszczalne w sytuacji, gdy inwestor wybudował samowolnie obiekt budowlany bez zgody właściciela nieruchomości. (...) Tym bardziej obowiązek rozbiórki powinien zostać nałożony na inwestora 'w sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie jest w stanie ustalić w sposób pewny osoby właściciela nieruchomości, na której wybudowano obiekt. (...) Miasto [...] nie jest właścicielem działek, na których wykonano ogrodzenie ."

Z uwagi na powyższy wyrok PINB w [...] - ze względu na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy - ustalił, iż przedmiotowe ogrodzenie wykonane zostało przez [...] Ośrodek [...] w [...] w 2012r. Powyższa okoliczność potwierdzona została pismem Pana S. K. - Dyrektora [...] Ośrodka [...] w [...] z dnia 06.04.2018r.

Mając na uwadze zapadły w omawianej sprawie wyrok WSA w Warszawie z dnia 21.04.2017r., a także ustalenie inwestora przedmiotowego ogrodzenia, PINB w [...] nałożył na [...] Ośrodek [...] w [...] nakaz rozbiórki spornego ogrodzenia.

W ocenie tut. organu, pomimo zastosowania się przez organ powiatowy do wytycznych WSA w Warszawie wyrażonych w wyroku z dnia 24.04.2017r., tj. poprawne ustalenie inwestora spornego ogrodzenia, nałożenie obowiązku rozbiórki na [...] Ośrodek [...] w [...] nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Adresatem skarżonej decyzji jest placówka oświatowo - wychowawcza, której celem - zgodnie z brzmieniem ustawy z dnia 14.12.2016r. Prawo oświatowe (Dz. U. 2018r., poz. 996), jest rozwijanie zainteresowań i uzdolnień oraz korzystanie z różnych form wypoczynku i organizacji czasu wolnego (art. 2 pkt 3 w/w ustawy). Zgodnie bowiem z § 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 2 listopada 2015r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach, placówkami oświatowo-wychowawczymi są placówki wychowania pozaszkolnego: pałace młodzieży, młodzieżowe domy kultury, międzyszkolne ośrodki sportowe, ogniska pracy pozaszkolnej, ogrody jordanowskie i pozaszkolne placówki specjalistyczne.

Szkoły i placówki wchodzące w skład struktury organizacyjnej systemu oświaty - inaczej niż szkoły wyższe oraz wyższe szkoły zawodowe - są pozbawione przymiotu osobowości prawnej. Zdolność samorządowej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej związana jest przede wszystkim z możliwością występowania przez nią w charakterze uczestnika postępowania. Brak osobowości w rozumieniu prawa oznacza, że zarówno placówki oświatowe, jak i ich dyrektorzy nie mogą być podmiotami praw i obowiązków. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty przez organ prowadzący szkołę lub placówkę - należy rozumieć ministra, jednostkę samorządu terytorialnego, inne osoby prawne i fizyczne.

Adresatem wszelkich obowiązków nakładanych w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego winien być organ założycielski placówki. W okolicznościach omawianej sprawy [...] Ośrodek [...] jest publiczną placówką wychowania pozaszkolnego prowadzona przez Urząd Miasta [...] (co wynika z § 6 Statutu [...] Ośrodka [...] w [...]), co uzasadnia nałożenie obowiązku rozbiórki spornego ogrodzenia na Miasto [...].

Jednocześnie wskazano, że przytoczone powyżej fragmenty zapadłego w sprawie wyroku stanowią odpowiedź na zarzuty stawiane skarżonej decyzji w odwołaniu [...] Ośrodka [...] w [...], reprezentowanego przez Dyrektora S. K. z dnia [...].05.2018r. W niniejszej sprawie sąd administracyjny przesądził, że sporne ogrodzenie jest niezgodne z obowiązującymi przepisami planistycznymi i jako takie winno zostać rozebrane. Wątpliwości nie budzi także tryb prowadzonego postępowania.

Poza tym organ odwoławczy wskazał, że zasadnym jest, aby w toku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB w [...] ustalił, czy właściciel działek o nr ew. [...] - Pan T. A. wyraża zgodę na dokonanie przez zobowiązany podmiot czynności wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane na działkach będących jego własnością.

Na zakończenie wskazano, że organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją.

Jakkolwiek [...]WINB nie wykluczył zasadności stanowiska organu I instancji w sprawie przedmiotowego ogrodzenia, tak z uwagi na powyższe ustalenia skarżone rozstrzygnięcie - decyzję PINB w [...] nr [...] z dnia [...].04.2018r., zdaniem organu odwoławczego, należy uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym przyjmuje się, że: "Wydanie decyzji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności obowiązującej w postępowaniu administracyjnym (art. 15 KPA) godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa " (wyrok NSA z 10 kwietnia 1989r., sygn. akt II SA 1198/88). Wydanie zatem w II instancji decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę pomimo braku postępowania wyjaśniającego, którego przeprowadzenie jest niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, stanowi rażące naruszenie art. 15 KPA.

Sprzeciw od tej decyzji złożyło Miasto [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów naruszenie przepisu postępowania tj. art. 138 § 2 k.p.a. polegające na uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo, że nie zaistniały ku temu przesłanki określone w naruszonym przepisie.

Wskazując na powyższe naruszenie wnoszono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz wnoszącego sprzeciw kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że stosownie do przywołanego w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 138 § 2 zd. pierwsze k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Cytowana regulacja umożliwia organowi odwoławczemu uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzję w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji tylko wtedy, gdy decyzja ta została wydana: po pierwsze: z naruszeniem przepisów postępowania, po drugie: konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dopiero łączne spełnienie tych dwu przesłanek daje organowi II instancji możliwość uwolnienia się od obowiązku merytorycznego załatwienia sprawy.

W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy nie wykazał aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej okoliczności uzasadniające wydanie decyzji kasatoryjnej.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wnosił o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw okazał się zasadny, bowiem zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 2 k.p.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja sprzeciwu od decyzji wprowadzona została do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej powoływanej, jako "p.p.s.a." mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935) i obowiązuje od 1 czerwca 2017 r.

Jak stanowi art. 64a p.p.s.a. - sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tj. od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazać należy, iż szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakresu kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Zgodnie z treścią art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

Jak stanowi art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W sprawie niniejszej Sąd zobowiązany był zbadać zasadność zastosowania tego przepisu, ocenić zatem, czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., czy też organ odwoławczy winien był wydać inną z decyzji wymienionych w art. 138 k.p.a. Przesłanki podjęcia decyzji kasacyjnej wynikają wprost z cytowanego wyżej przepisu, wydanie jej zatem warunkowane jest ustaleniem, że decyzja została wydana przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Podkreślenia wymaga, że w prowadzonym w przedmiotowej sprawie postępowaniu Sąd ocenia wyłącznie istnienie - bądź też niezaistnienie - przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Nie bada natomiast innych, poza wspomnianym, naruszeń prawa. Rozpoznając sprzeciw Sąd nie dokonuje oceny materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji czy też innych ewentualnych naruszeń prawa procesowego.

Wskazać należy, że postępowanie przed organami administracyjnymi jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Rola organu odwoławczego nie sprowadza się do kontroli rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, ale do powtórnego przeanalizowania stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz ponownego merytorycznego rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez organ wyższego stopnia nad organem administracji publicznej orzekającej w pierwszej instancji. Decyzja kasacyjna winna być wobec powyższego wydawana w sytuacjach wyjątkowych, kiedy - co wynika z ustawy - zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, przy czym konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ wyższego stopnia, po przeprowadzeniu postępowania drugoinstancyjnego zainicjowanego odwołaniem, ma kompetencje do zakończenia sprawy w jeden ze sposobów wskazanych w treści art. 138 § 1 k.p.a.

Wobec wskazanych ram badania zasadności sprzeciwu należy stwierdzić, że ustalenia organu, co do wystąpienia przesłanek dla wydania decyzji o charakterze kasatoryjnym nie są trafne.

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wykazał zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. i nie wskazał konkretnie jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W ocenie Sądu organ odwoławczy w okolicznościach niniejszej sprawy powinien dokonać merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał błędy jakie, jego zdaniem, popełnił organ pierwszej instancji, jednak nie wskazał jakie konkretnie czynności powinien podjąć organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, tym samym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. było niezasadne. Za takie czynności nie może być uznane wystąpienie do właściciela gruntu o zajęcie stanowiska co do wyrażenia zgody na usunięcie przedmiotowego ogrodzenia. Czynność ta niewątpliwie może być podjęta w ramach procedury określonej w art. 136 k.p.a.

Natomiast szeroko opisywana kwestia zasadności skierowania decyzji do [...] Ośrodka [...] nie mieści się w przesłankach wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Wątpliwości w tym zakresie organu odwoławczego nie można oceniać w kategorii naruszenia przepisów postępowania. Sąd jedynie sygnalizacyjnie wskazuje na treść art. 29 k.p.a.

W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy organ II instancji w nieuzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej i bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151a § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.