Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1535/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-08-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpatrzeniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. w likwidacji o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

M. Spółka z o.o. z siedzibą w S. w likwidacji (zwana dalej "Spółką") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia 24 października 2014 r.

nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego. Jednocześnie Spółka zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 1535/14, Sąd odrzucił skargę Spółki, z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych tej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m.in. zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części. Jednakże, stosownie do art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

W piśmiennictwie oraz orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc

o sytuacje, gdy obowiązujące prawo jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania zawartego w skardze bądź gdy zachodzą przesłanki niedopuszczalności skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14, LEX nr 1495334).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2009 r. (sygn. akt I FSK 1892/07, LEX nr 497627), przepis art. 247 p.p.s.a. jest instrumentem służącym ekonomii procesowej, bowiem pozwala zakończyć postępowanie w jak najkrótszym czasie bez potrzeby angażowania procedur sądowych w sytuacji, gdy skarga bez głębszej analizy prawnej jest oczywiście bezzasadna.

W rozpoznawanej sprawie, postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r. wydanym

na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę Spółki. Spółka

w wyznaczonym przez Sąd terminie nie uzupełniła bowiem braków formalnych tej skargi, poprzez podpisanie skargi przez osoby uprawnione do reprezentowania przedmiotowej Spółki lub nadesłanie odpisu skargi podpisanej przez wyżej wymienionych wraz z jej odpisem oraz przedłożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego dla Spółki, z którego wynika, że osoby które podpisały skargę są umocowane do reprezentowania Skarżącej.

W konsekwencji uznać należało, że w sprawie zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która - w myśl art. 247 p.p.s.a. - wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Sąd odstąpił przy tym od przesłania Spółce urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPPr"), ze względu na bezcelowość tej czynności.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.