Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 443/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21, art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 86 poz 433
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
article: art. 105
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją Nr [...] z [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 17 ust. 3 i 4, art. 120 ust. 1

i art. 121 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2015 poz. 1322), art. 21 ust. 1, 2 pkt 1, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

(tj. Dz.U. z 2015 poz. 746), po rozpatrzeniu odwołania K.P. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...]

Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. o odmowie zawieszenia i o umorzeniu jako bezprzedmiotowego wszczętego na wniosek K.P. złożony [...] stycznia 2014 r. postępowania w sprawie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

K.P. (dalej jako skarżący) wnioskiem z [...] stycznia 2014 r. (wpływ do organu 27 stycznia 2014 r.) wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM

w [...] (organu właściwego ze względu na miejscowość, w której skarżący wykonuje obowiązki służbowe) o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego w L., a w przypadku braku możliwości, o przydział kwatery obecnie zajmowanej przy ul. [...] w L..

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] na mocy porozumienia

z Dyrektorem Oddziału Regionalnego WAM w [...], w piśmie z 29 maja

2014 r., przedstawił skarżącemu propozycję przydziału kwatery przy ul. [...] w L. o strukturze 2 pokoje z aneksem kuchennym o powierzchni użytkowej 37,16 m2, w tym powierzchni użytkowej podstawowej 24,57m2 .

Pismem z 18 czerwca 2014r. skarżący nie wyraził zgody na przydział zaproponowanej kwatery.

Pismem z 9 lipca 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] poinformował skarżącego, że istnieje konieczność ustalenia jego preferencji odnośnie formy zakwaterowania, z której chce korzystać, bowiem zajmuje on bez tytułu prawnego kwaterę w L. i jednocześnie korzysta z bezpłatnego zakwaterowania internatowego w [...]. Nadto wskazano, ze złożony przez skarżącego wniosek dotyczył przydziału kwatery/lokalu mieszkalnego w L., zatem skoro odmówił on przydziału zaproponowanej kwatery w tej miejscowości,

to jego uprawnienia będą realizowane w miejscu pełnienia służby, tj. we [...] bądź w miejscowości pobliskiej.

Pismem z 20 listopada 2014 r. skarżący ponownie wnioskował do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] o wydanie decyzji przydziału zajmowanej kwatery przy ul. [...] w L., dokonując wyliczeń powierzchni użytkowej podstawowej jaka, jego zdaniem, mu przysługuje.

W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] pismem z 4 grudnia 2014r. ponownie poinformował o przysługującej skarżącemu powierzchni użytkowej podstawowej, wskazując dodatkowo, że wobec niezłożenia wniosku o przydział kwatery/lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej albo innej miejscowości, należało uznać,

że korzystanie z kwatery internatowej (też na wniosek) jest preferowaną przez skarżącego formą realizacji prawa do zakwaterowania.

Pismem z 7 maja 2015r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] wezwał skarżącego do podania w jakiej miejscowości chce realizować swoje prawo do zakwaterowania wskazując, że brak stanowiska w podanym terminie skutkować będzie umorzeniem postępowania.

Pismem z 22 maja 2015 r. skarżący poinformował organ, że oczekuje zakończenia postępowania administracyjnego wydaniem decyzji przydziału na lokal przy ul. [...] w L. (lokal obecnie zajmowany), zarzucając bezprawne zaniżanie przysługującej powierzchni.

[...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] wydał decyzję [...] odmawiającą przydziału skarżącemu kwatery przy ul. [...] w L.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż skarżącemu została zaproponowana przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. (za zgodą Dyrektora OR WAM w [...]) kwatera położona przy ul. [...] w L., odpowiadająca uprawnieniom skarżącego. Jednakże skarżący nie wyraził zgody na jej przyjęcie. Natomiast wnioskowana przez skarżącego kwatera położona przy ul. [...] w L. nie mogła zostać mu przydzielona z uwagi na fakt, iż jej powierzchnia użytkowa podstawowa jest większa niż przysługująca skarżącemu.

W wyniku wniesienia przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji Prezes WAM decyzją z [...] września 2015r. uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] nie mógł prowadzić postępowania w sprawie przydziału żołnierzowi kwatery

w L., bowiem na zadysponowanie tym lokalem nie wyraził zgody właściwy miejscowo Dyrektor Oddziału [...] Regionalnego WAM w [...]. W takiej sytuacji Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] winien był zaproponować skarżącemu kwaterę/lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej i w przypadku wyrażenia zgody przez skarżącego wydać decyzję przydziału lub w przypadku odmowy przyjęcia umorzyć postępowanie.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji pismem z 13 października

2015 r. zaproponował skarżącemu przydział kwatery położonej w miejscu pełnienia służby, tj. w [...] przy ul. [...] o strukturze 1 pokoju z kuchnią

o powierzchni użytkowej 38,36m2, w tym powierzchni użytkowej podstawowej 23,43m2.

Pismem z 29 października 2015 r. skarżący poinformował, że oczekuje jedynie na wydanie decyzji przydziału potwierdzającej jego dalsze zamieszkiwanie

w dotychczas zajmowanej kwaterze przy ul. [...] w L..

Pismem z 17 listopada 2015 r. organ I instancji poinformował skarżącego, że z uwagi na brak zgody na przydział normatywnej i wyremontowanej kwatery w miejscowości pełnienia służby, tj. w [...], postępowanie w sprawie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego zostanie umorzone.

W odpowiedzi skarżący pismem z 21 listopada 2015 r. wniósł o zawieszenie w trybie art. 98 § 1 K.p.a. postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego do czasu zakończenia sprawy dotyczącej opróżnienia dotychczas zajmowanej kwatery przy ul. [...] w L..

Decyzją z [...] grudnia 2015r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...] odmówił zawieszenia postępowania i umorzył jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego.

Organ uzasadniając wydaną decyzję wskazał, że skarżący odmówił przyjęcia zaproponowanej normatywnej kwatery, co stanowi przesłankę bezprzedmiotowości wszczętego na jego wniosek postępowania. Odnosząc się do złożonego przez skarżącego wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie przydziału kwatery organ stwierdził, że sprawa zwolnienia przez skarżącego kwatery w L. przy ul. [...] nie ma związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie przydziału kwatery w miejscu pełnienia służby, tj. w [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że poza zaniżaniem przysługującej mu powierzchni użytkowej podstawowej, decyzja nie zawiera żadnej postawy do jej wydania, tj. odmowy przydziału mi kwatery przy ul. [...]. W ocenie skarżącego istnieje podstawa do zawieszenia postępowania, w związku

z podjętymi działaniami mającymi na celu przywrócenie mu praw do zajmowanej kwatery w L..

Wskazaną na wstępie decyzją Prezesa WAM utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wskazał, że 1 października 2015 r. nastąpiło połączenie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z Agencją Mienia Wojskowego na podstawie art. 120 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego. Połączenie agencji nastąpiło przez przejęcie Agencji Mienia Wojskowego przez Wojskową Agencję Mieszkaniową. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa po połączeniu agencji, otrzymała

z 1 października 2015r. nazwę Agencja Mienia Wojskowego.

Odwołując się do treści przepisu art. 21 ust 1, art. 24 ust. 1, 3 i 4 ustawy

o zakwaterowaniu organ wskazał, w niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący jest żołnierzem zawodowym służby stałej i na jego wniosek z 23 stycznia 2014 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. W piśmie z 13 października 2015 r. organ zaproponował skarżącemu kwaterę w [...] przy ul. [...], tj. miejscowości pełnienia przez niego służby. Przedmiotowa kwatera składająca się z 1 pokoju i kuchni,

o powierzchni użytkowej podstawowej 23,43 m2 spełniała normy przysługujące skarżącemu zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu. Zdaniem organu z pisma skarżącego z 29 października 2015 r. bezspornie wynika, że skarżący nie jest zainteresowany realizacją swojego prawa do zakwaterowania w kwaterze/lokalu mieszkalnym w miejscu pełnienia przez niego służby wojskowej.

Organ zważył, że w świetle przepisów ustawowych przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem żołnierza zawodowego realizowanym na jego wniosek. To od woli żołnierza zawodowego zależy więc, czy złoży wniosek

o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, a także czy przyjmie przydzieloną przez Agencję kwaterę albo inny lokal mieszkalny. Skoro wskutek złożenia wniosku przez skarżącego zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie przydziału kwatery albo innego lokalu, konieczne jest zakończenie tego postępowania. Dlatego też organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie na zasadzie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowe.

Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

W niniejszej sprawie skarżący odmówił realizacji swojego prawa

do zakwaterowania w formie przydziału kwatery/lokalu mieszkalnego, a zatem dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

Organ odwoławczy podał nadto, iż zaskarżoną decyzją organ I instancji orzekł jednocześnie o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie przydziału kwatery,

o co wnosił skarżący na podstawie art. 98 § 1 K.p.a. Co do zasady o zawieszeniu bądź odmowie zawieszenia postępowania organ administracji winien orzec postanowieniem. Jak wynika z przepisu art. 101 § 3 K.p.a. na postanowienie

w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Zatem tylko wyżej wymienione postanowienia podlegają zaskarżeniu, natomiast na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie służy stronie zażalenie, może być ono zaskarżone jedynie

w odwołaniu od decyzji, o czym mowa w art. 142 K.p.a. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że wskazana przez skarżącego przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, tj. uregulowanie sprawy zajmowania bez tytułu prawnego kwatery w [...] przy ul. P., nie ma wpływu na prowadzone przez organ postępowanie w sprawie przydziału kwatery w miejscu pełnienia służby przez żołnierza.

Zatem biorąc pod uwagę powyższe, jakkolwiek uchybieniem organu I instancji było orzeczenie w decyzji jednocześnie o odmowie zawieszenia postępowania

w sprawie przydziału kwatery, jak i o umorzeniu tego postępowania, to zdaniem organu odwoławczego nie miało to negatywnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do złożonego odwołania, w którym skarżący zarzuca, że zaskarżona decyzja nie zawiera podstaw do odmowy przydziału na jego rzecz kwatery przy ul. [...] w L., organ podał, że skarżona decyzja dotyczy umorzenia postępowania w sprawie przydziału kwatery/lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, tj. w [...] lub miejscowości pobliskiej. Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...] nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie przydziału kwatery w L. przy

ul. [...], bowiem nie jest dysponentem tego lokalu i na taką dyspozycję nie wyraził zgody Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...], we właściwości którego ww. lokal się znajduje.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia, stwierdzenie, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postepowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący, odwołując się do przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, podniósł, iż w jego ocenie w sprawie istnieją podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego oraz po ustaniu jego przyczyny wydania decyzji o przydziale kwatery, którą zajmuje. Wskazał, że podstawą przydziału kwatery jest posiadana przez żołnierza norma powierzchni użytkowej podstawowej. W ustawie o zakwaterowaniu, dla gospodarstw jednoosobowego, ustawodawca nie ograniczył żołnierzom górnej granicy normy, zaś w art. 26 ust. 1 ustawy zaznaczył, że nie może być ona jednak niższa niż 16 m2. Zdaniem skarżącego, skoro z racji posiadanego stopnia etatowego majora przysługują mu dwie takie normy, to posiada prawo do kwatery o powierzchni użytkowej podstawowej nie mniejszej niż 32 m2. Zaskarżona decyzja pozbawiła go tego prawa, z uwagi na wielkość powierzchni proponowanego lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ nie podzielił poglądu skarżącego, że przysługuje mu nie mniej niż 32 m2 powierzchni użytkowej podstawowej z racji prowadzenia gospodarstwa jednoosobowego. W ocenie organu 16 m2 , o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, odnosi się wyłącznie do dolnej granicy normy w przypadku żołnierza samotnego i posiadającego 1 normę, zaś do żołnierza samotnego z 2 normami wymóg minimum 16 m2 jest zawsze zachowany, albowiem stanowi podwójną dolną granicę normy. Taka wykładnia koresponduje – w ocenie organu – ze strukturą kwatery określoną w ust. 2 pkt 1. Gdyby iść tokiem rozumowania skarżącego, to przysługiwałaby mu kwatera jak dla małżeństwa

z dzieckiem albo większa, co przeczyłoby tezie o racjonalności ustawodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego

i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga rozpoznawana w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r.

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 207, dalej jako ustawa o zakwaterowaniu) żołnierzowi zawodowemu, na jego wniosek poświadczony przez dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę wojskową, dyrektor oddziału regionalnego właściwy dla garnizonu, w którym żołnierz pełni służbę wojskową, wydaje decyzję o przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. W przypadku braku możliwości przydziału żołnierzowi zawodowemu kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, dyrektor oddziału regionalnego, zgodnie z uprawnieniem i wyborem dokonanym przez żołnierza zawodowego, przydziela miejsce w internacie albo kwaterze internatowej albo wypłaca świadczenie mieszkaniowe (art 24 ust. 3). W przypadku zaistnienia możliwości przydziału żołnierzowi zawodowemu kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, dyrektor oddziału regionalnego informuje o tym żołnierza i za jego zgodą wyrażoną na piśmie, przydziela kwaterę albo inny lokal mieszkalny (art. 24 ust. 4 zd. 1).

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że postępowanie w sprawie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego zostało wszczęte na wniosek skarżącego datowany na 23 stycznia 2014 r. Skierowany on został do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], jako właściwego dla garnizonu, w którym skarżący pełnił służbę wojskową. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] uprawniony był do realizacji uprawnień skarżącego w zakresie swojej właściwości miejscowej. Organ ma bowiem obowiązek realizować prawo do zakwaterowania żołnierza

w miejscu pełnienia służby, miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą

w miejscowości pobliskiej, co wynika z regulacji zawartej w art. 21 ust. 1 ustawy

o zakwaterowaniu. Możliwość przydziału lokalu w innej miejscowości istnieje jedynie wówczas, gdy organ dysponuje takim lokalem. Żołnierzowi nie przysługuje bowiem roszczenie przydzielenia lokalu mieszkalnego na terenie należącym do właściwości innego Dyrektora Oddziału w sytuacji, gdy Dyrektor ten nie wyraża na to zgody.

W sprawie niniejszej skarżący wystąpił o przydział lokalu pozostającego w dyspozycji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...]. Organ ten przedstawił lokal położony w L., który mógłby być zadysponowany dla skarżącego. Nie był to jednak lokal, którym zainteresowany był skarżący, w związku z czym nie wyraził zgody na jego przydział. W zaistniałych okolicznościach Dyrektor OR WAM wskazał lokal położony w [...] przy ul [...] o strukturze 1 pokoju, powierzchni użytkowej 38,36 m2 , w tym powierzchni użytkowej podstawowej 23,43 m2, który mógł zostać przydzielony skarżącemu. Takie działanie organu należy ocenić jako prawidłowe, pozostające w zgodzie z regulacją zawartą w art. 24 ustawy o zakwaterowaniu. Dyrektor OR WAM nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie przydziału kwatery położonej w L. przy ul. [...], nie będąc dysponentem tego lokalu.

Na podkreślenie zasługuje, że zaproponowany skarżącemu lokal w [...] zabezpieczał jego uprawnienia pod względem struktury i powierzchni użytkowej podstawowej.

Poza sporem pozostaje, że skarżącemu, stanowiącemu gospodarstwo jednoosobowe, z racji na posiadany stopień etatowy majora, przysługują dwie normy powierzchni użytkowej podstawowej. Zgodnie z art 26 ust. 1 ustawy

o zakwaterowaniu przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej uwzględnia się stanowisko służbowe żołnierza zawodowego oraz jego stan rodzinny. Norma powierzchni użytkowej podstawowej, która przysługuje żołnierzowi z jednego tytułu, wynosi 8-12 m2. W przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma wynosi nie mniej niż 16 m2. Stosownie do ust. 2 struktura kwatery powinna obejmować:

1) dla żołnierza samotnego - jeden pokój z kuchnią albo aneksem kuchennym;

2) dla rodziny dwuosobowej - dwa pokoje z kuchnią albo aneksem kuchennym;

3) dla rodziny trzyosobowej - trzy pokoje z kuchnią albo aneksem kuchennym;

4) dla rodziny czteroosobowej lub większej - trzy albo cztery pokoje z kuchnią albo aneksem kuchennym.

Dokonując analizy treści powyższych unormowań Sąd podziela stanowisko organu, iż 16 m2 odnosi się wyłącznie do dolnej granicy normy w przypadku żołnierza samotnego i posiadającego 1 normę, co ma niewątpliwie na celu zabezpieczenie minimalnie godnych warunków mieszkaniowych i odpowiada panującym warunkom rynkowym co do powierzchni istniejących czy budowanych lokali i obowiązującym

w tym zakresie unormowaniom prawnym. Jak wynika bowiem z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) gdy mieszkanie składa się z jednego pokoju, pokój powinien mieć powierzchnię nie mniejszą niż 16 m2. Wprowadzając warunek 16 m2 ustawodawca odniósł go jedynie do jednej normy. W sytuacji samotnego żołnierza posiadającego uprawnienie do dwóch norm, wymóg 16 m2 jest zawsze zachowany, albowiem przekracza podwójną dolną granicę normy. Wówczas potrzeba zagwarantowania stosownej powierzchni użytkowej jest zrealizowana. Dodatkowo można zwrócić uwagę, że gdyby podzielić stanowisko skarżącego, iż przysługują mu z racji posiadanych 2 norm powierzchni użytkowej podstawowej 32 m2, to wówczas skarżącemu przysługiwałby lokal mieszkalny jak dla 3 osobowej rodziny, co w sposób jednoznaczny wskazuje, że sposób odczytania powyższego przepisu przez skarżącego nie zasługuje na aprobatę.

W sytuacji gdy zaproponowany skarżącemu lokal odpowiadał jego uprawnieniom, tj. powierzchnia pokoju była nie mniejsza niż 16 m2, możliwość przydziału zależna była od zgody skarżącego wyrażonej na piśmie na dokonanie takiego przydziału. Skarżący takiej zgody nie wyraził. Brak zgody strony na realizację uprawnienia, co następuje na jej wniosek, stanowi przesłankę uniemożliwiającą merytoryczne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. W tej sytuacji postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego stało się bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA

z 25 lutego 2015 r., I OSK 724/13, dostępny cbois.nsa.gov.pl). Prawidłowym było zatem jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Organ odwoławczy zasadnie ocenił jako nieprawidłowe zawarcie w decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania, orzeczenia o odmowie zawieszenia postępowania. Zgodzić się jednak należy z organem, iż nieprawidłowość ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro na postanowienie o odmowie zawieszenia procedury administracyjnej nie przysługuje zażalenie (por. wyrok NSA z 18 lipca

2014 r., II OSK 340/13, Lex nr 1486961). W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające jego zawieszenie. Kwestie związane z tytułem prawnym

do lokalu położonego w L. przy ul. [...], który to lokal skarżący przed rozwodem zajmował ze swoją rodziną, pozostaje bez wpływu na postępowanie w sprawie przydziału kwatery w miejscu pełnienia służby. Lokal powyższy został przydzielony skarżącemu na czas pełnienia służby w Z.. Obecnie skarżący pełni służbę w [...] i tej miejscowości przysługiwało mu uprawnienie do realizacji prawa do zakwaterowania.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.