Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3344/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Joanna Dąbrowska Protokolant ref. staż. Anna Chudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia 26 lipca 2021 r. Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowe na rzecz [...]Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 4067 zł (słownie: cztery tysiące sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 2 lutego 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "K.p.a."), art. 64 ust. 1, 2, 4b, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, dalej: "P.r.d."), art. 11 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw z dnia 18 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 54), § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 3 lit.a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm., dalej: "rozporządzenie techniczne"), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w G. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] z 26 lipca 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że 16 listopada 2019 r. na autostradzie [...] w okolicach miejscowości K.zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki V. o nr rej. [...], 2-osiowej naczepy marki D-Tec o nr rej[...] i 3-osiowej przyczepy o nr rej[...]. Zespołem pojazdów kierował M. P., który wykonywał przejazd drogowy dwóch kontenerów 20 stopowych z ładunkiem podzielnym. Załadowcą była Spółka. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z 16 listopada 2019 r.

GITD wyjaśnił, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 28 maja 2020 r. nr [...] nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 2000 złotych, od której strona złożyła odwołanie.

GITD decyzją nr [...] z 17 lutego 2021 r., uchylił decyzję I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji 26 lipca 2021 r., wydał decyzję nr [...], którą nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 15000 złotych, od której Strona złożyła odwołanie.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, wskazał, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosi 40 t oraz, że norma dotycząca nacisków osi potrójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie.

Organ wyjaśnił następnie, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z 10 sierpnia 2015 r. Zespół pojazdów został zważony przy pomocy wagi nieautomatycznej do ważenia pojazdów w ruchu producenta T. s.r.o. o nr fabrycznym [...], która legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Ł.z datą ważności do 30 kwietnia 2021 r.

GITD wskazał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono: a) nacisk na potrójnej osi nienapędowej przyczepy 24,84 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,11 w górę) - przekroczenie o 3,84 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 18,28 %), b) rzeczywistą masę całkowitą zespołu pojazdów 47,1 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,11 w górę) - przekroczenie o 7,11 (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 17,75 %).

GITD stwierdził jednak, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona nie z tytułu przekroczenia dopuszczalnych wartości ale z tytułu przejazdu zespołu pojazdów składającego się z więcej niż 2 pojazdów. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 62 ust 4 P.r.d., zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów. Jak natomiast stanowi art. 64 ust. 4b ww. ustawy, przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 lub o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d. W związku z czym organ uznał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, w wysokości 15000 złotych, stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli.

GITD wyjaśnił, że w niniejszej sprawie jak ustalono w toku postępowania o godz. 19:31:43 do bramy terminala podjechał kontrolowany zespół pojazdów w pełnym składzie (ciągnik samochodowy, naczepa i przyczepa). Na końcu, czyli przyczepie umieszczono jeden kontener 20-stopowy, pozostawiając przednią część tj. za ciągnikiem samochodowym (część na naczepie) wolną. Po wykonaniu czynności zespół pojazdów wraz z tym jednym kontenerem opuścił teren terminala o godz. 19:32:36. Następnie o godz. 19:35:01, ten sam ciągnik samochodowy, tym razem złączony tylko z naczepą podjechał pod bramę terminala, po czym wjechał na jego teren o godz. 19:36:19, a następnie po załadunku kontenera 20 - stopowego na naczepę (przestrzeń za ciągnikiem samochodowym) o godz. 19:45 opuścił teren terminala.

GITD stwierdził, że okoliczność dwóch odrębnych czynności załadunkowych tj. po raz pierwszy jednego kontenera na przyczepę, po czym kierowca opuścił teren załadunku, odłączył przyczepę, a następnie dokonał wjazdu na teren załadunku tylko ciągnikiem samochodowym z naczepą, gdzie załadowano drugi kontener na naczepę, a następnie opuszczenie terenu załadunku, połączenie przyczepy z naczepą i rozpoczęcie wykonywanie przejazdu jak to wskazuje Strona bez jej wiedzy i możliwości wpływu, nie stanowi przesłanki wyłączającej jej odpowiedzialność. Zdaniem organu, jakkolwiek nie sposób nie zgodzić się ze Stroną, że nie miała wpływu na połączenie załadowanej przyczepy z załadowną naczepą, poza jej terenem, to GITD wskazał, że przecież to Strona dokonała załadunku pierwszego kontenera na podstawiony zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego, naczepy i przyczepy, a więc z więcej niż 2 pojazdów, a to za przejazd takiego zespołu pojazdów została nałożona kara pieniężna. Konstrukcja ww. zespołu pojazdów powoduje, że kierowca musiał na początku wjechać zespołem składającym się z ciągnika samochodowego, naczepy i przyczepy, a dopiero po załadunku kontenera na przyczepę, wyjeździe z terenu Spółki i odłączeniu przyczepy od naczepy, mógł dokonać wjazdu ciągnikiem samochodowym wraz z naczepą. Inna konfiguracja nie jest możliwa z uwagi na sposób połączenia ciągnika z naczepą i naczepy z przyczepą. Sposób konstrukcji powoduje, że przyczepą nie mogła być bezpośrednio połączona z ciągnikiem samochodowym.

GITD zaznaczył, że Strona dokonała załadunku pierwszego kontenera na zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego, naczepy i przyczepy, a więc z więcej niż 2 pojazdów, po czym zespół ten opuścił teren załadunku. To ta okoliczność, zdaniem GITD, sprawia, że Strona miała wpływ, a nawet godziła się na powstanie naruszenia ujawnionego podczas kontroli drogowej, gdyż była świadoma, że dokonuje załadunku na tak podstawiony zespół pojazdów.

GITD podkreślił, że kara pieniężna została nałożona nie z tytułu przekroczenia dopuszczalnych parametrów zespołu pojazdów, ale z tytułu przejazdu zespołu pojazdów składającego się z więcej niż 2 pojazdów. Strona dokonała załadunku pierwszego z kontenerów na zespół składający się z więcej niż dwóch pojazdów, nie dokonując weryfikacji czy podmiot wykonujący przejazd, który podstawił taki zespół posiada zezwolenie kategorii VII na wykonanie przejazdu pojazdem nienormatywnym. Okoliczność załadowania tylko jednego kontenera na tak podstawiony zespół pojazdów już jest wystarczającą podstawą do odpowiedzialności Strony, gdyż dokonała załadunku na zespół składający się z więcej niż 2 pojazdów, w okoliczności nie posiadania przez podmiot wykonujący przejazd zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Od powyższej decyzji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości i zasądzenie od GITD na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 140aa ust. 3 pkt 2 P.r.d. w zw. z art. 7a K.p.a., w postaci jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że:

a) załadowca ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego czy jego czynności miały wpływ na przekroczenie któregokolwiek z wymiarów, nacisków osi lub masy całkowitej pojazdu lub zespołu pojazdów, w stosunku do wartości dopuszczalnych lub wartości określonych w zezwoleniu, podczas gdy z prawidłowo dokonanej wykładni (literalnej jako podstawowej) wynikać powinno, że odpowiedzialność załadowcy jako wyjątkowa winna mieć miejsce wyłącznie w sytuacji, w której to jego czynności były wykonane w sposób powodujący rzeczone przekroczenie wartości,

b) pojęcia "wpływu" i "godzenia się" się przez załadowcę na powstanie naruszenia w ten sposób, że skoro owa nienormatywność pojazdu miała potencjalnie miejsce (niezależnie od czynności załadunkowych), to automatycznie domniemywa się, że załadowca miał wpływ na owo naruszenie lub się na nie godził, podczas gdy z prawidłowo dokonanej wykładni ww. pojęć winno wynikać, że przez "wpływ" na powstanie naruszenia należy rozumieć istnienie bezpośredniej zależności między działaniem załadowcy a naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu", natomiast "godzenie się na powstanie naruszenia", to działanie, które tworzy bezpośrednią zależność między czynnościami załadowczymi a przeciążeniem pojazdu,

2) art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 K.p.a., poprzez brak udowodnienia (wbrew dyspozycji (art. 140aa ust. 3 pkt 2 P.r.d.), że załadowca (Skarżący) miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1 i poprzestanie na gołosłownym stwierdzeniu, że skoro załadunek miał miejsce na nienormatywny pojazd, to "strona miała wpływ, a na nawet godziła się na powstanie naruszenia ujawnionego podczas kontroli drogowej, gdyż była świadoma, że dokonuje załadunku na tak podstawiony zespół pojazdów",

3) art. 189f K.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której wbrew ocenie organu, przepisy P.r.d. (art. 140aa ust. 4) oraz ustawy o transporcie drogowym (art. 92b i 92c) nie regulują odstąpienia od wymierzenia kary na rzecz załadowcy, a jedynie na rzecz przewoźnika, a co za tym idzie w odniesieniu do załadowcy zastosowanie nie znajdzie art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. i w konsekwencji zaktualizuje się art. 189f K.p.a.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skargę należy uwzględnić.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego czynności ładunkowe – załadowcy.

Odpowiedzialność załadowcy wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 2 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w sposób powodujący przekroczenie któregokolwiek z wymiarów, nacisków osi lub masy całkowitej pojazdu lub zespołu pojazdów, w stosunku do wartości dopuszczalnych lub wartości określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Wyjaśnienia wymaga, że załadowca ponosi odpowiedzialność niezależną od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd. Nie ponosi jednak odpowiedzialności za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego lecz, na podstawie art. 140aa ust. 3 pkt 2 P.r.d., za czynności ładunkowe związane z przejazdem po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego. Należy zauważyć, że w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.r.d., ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, ponadto ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

W niniejszej sprawie podczas kontroli drogowej przeprowadzonej 16 listopada 2019 r. stwierdzono, że poruszający się po autostradzie [...] zespół pojazdów składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki V., 2-osiowej naczepy marki D-Tec i 3-osiowej przyczepy o nr rej. [...], przewożący ładunek podzielny w postaci dwóch kontenerów 20 stopowych, przekroczył dopuszczalny nacisk na potrójnej osi nienapędowej przyczepy o 3,84 t, czyli o 18,28 % (stwierdzony nacisk na potrójnej osi nienapędowej przyczepy wynosił 24,84 t, po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,11 w górę, dopuszczalny – 21 t.), oraz dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów o 7,1 t, czyli o 17,75 % (rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła 47,1 t, dopuszczalna – 40 t).

Należy jednak zauważyć, że – co prawda organ wyjaśnił, że norma dotycząca nacisków osi potrójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie – w niniejszej sprawie kara pieniężna nie została na Skarżącego nałożona za stwierdzone naruszenia wagowe zespołu pojazdów w związku dokonaniem przez Skarżącego czynności ładunkowych spornego zespołu pojazdów, lecz ze względu na dokonanie czynności załadunkowych spornego pojazdu składającego się z więcej niż dwóch pojazdów.

Organ słusznie wskazał, że przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 art. 62 P.r.d., wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d P.r.d. Zgodnie z art. 62 ust. 4 P.r.d., zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów. Z cyt. przepisu jednoznacznie wynika, że zespół pojazdów ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny, a więc przez ciągnik samochodowy, jak w niniejszej sprawie, może składać się najwyżej z 2 pojazdów. Regulacja zawarta w art. 62 ust. 4b pkt 1 P.r.d., dopuszcza możliwość większą ilość pojazdów, ale dopiero po uzyskaniu zezwolenia, w świetle przepisów obowiązujących w dniu stwierdzonego naruszenia – kategorii VII. Zgodnie bowiem z treścią art. 62 ust. 4b pkt 1 P.r.d., przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d. Jak natomiast wynika z art. 64 ust. 1 P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI.

Wskazania jednak wymaga, że na podstawie art. 140aa ust. 3 pkt 2 P.r.d., załadowca nie ponosi odpowiedzialności za załadowanie zespołu pojazdów składającego się z więcej niż dwóch pojazdów w przypadku wystąpienia naruszenia polegającego na braku posiadania właściwego zezwolenia przez podmiot wykonujący przejazd takim zespołem pojazdów.

Sąd w związku z tym stwierdza, że organy obu instancji naruszyły art. 140aa ust. 3 pkt 2 P.r.d., poprzez jego błędną wykładnię, przyjmującą, że na podstawie tego przepisu załadowca ponosi odpowiedzialności za załadowanie zespołu pojazdów składającego się z więcej niż dwóch pojazdów w przypadku wystąpienia naruszenia polegającego na braku posiadania właściwego zezwolenia przez podmiot wykonujący przejazd takim zespołem pojazdów. Na podstawie tego przepisu załadowca bowiem ponosi odpowiedzialność za czynności ładunkowe, które powodują naruszenia co do dopuszczalnych wymiarów pojazdu (długość, wysokość, szerokość), dopuszczalnych nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Z powyższego przepisu, który należy interpretować ściśle ponieważ stanowi on podstawę administracyjnej odpowiedzialności załadowcy skutkującą wymierzaniem załadowcy kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia, nie można wyprowadzić wniosku, że załadowca ponosi odpowiedzialność za załadowanie zespołu pojazdów złożonego z ciągnika samochodowego i dwóch ciągniętych pojazdów, jeżeli nie ustali, czy podmiot wykonujący przejazd posiada odpowiednie zezwolenie.

Powyższe naruszenie art. 140aa ust. 3 pkt 2 P.r.d., miało wpływ na wynik sprawy ponieważ stwierdzone przez organy naruszenie polegające na braku przez podmiot wykonujący przejazd zezwolenia kategorii VII na dokonanie przejazdu spornym zespołem pojazdów podlega karze wynikającej z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń. Tymczasem stwierdzone w sprawie naruszenia dotyczące nacisku osi oraz masy całkowitej spornego zespołu pojazdów, jako nieprzekraczające o więcej niż 20% dopuszczalnych wartości, nie kwalifikowały się do kary w wysokości wynikającej z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń, karę pieniężną,

o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

Stosownie więc do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się wysokości 15 000 zł za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach, a więc w przypadkach nie wymienionych w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a i b. Chodzi zatem o przypadki gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20 %, a także o przypadek przejazdu zespołem pojazdów złożonym z trzech pojazdów bez zezwolenia kategorii VII.

Organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę przeanalizuje jeszcze raz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy i uwzględniając wskazane stanowisko Sądu dotyczące wykładni art. 140aa ust. 3 pkt 2 P.r.d., podejmie właściwe rozstrzygnięcie.

W związku ze stwierdzonym powyżej naruszeniem przepisu prawa materialnego, zbędne jest odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 tej ustawy, a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), zasądzając od GITD na rzecz Skarżącego kwotę 4067 zł, na którą składał się uiszczony wpis sądowy od skargi (450 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (3600 zł) oraz opata skarbowa (17 zł).