Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 136/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 87 i art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G. N. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi ze skargi G. N. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od stycznia 2009 r. do lipca 2011 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z 31 stycznia 2013 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał Skarżącego – G.N. reprezentowanego przez adwokata P. S. do uzupełnienia wpisu od skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 5 lutego 2013 r.

13 lutego 2013 r. pełnomocnik Skarżącego nadał przesyłkę zawierającą wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu, do której załączono potwierdzenie przelewu, z datą księgowania 13 luty 2013 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ze względu na awarię systemu bankowego przelew wykonany 12 lutego 2013 r. został zaksięgowany dopiero 13 lutego 2013 r.

Zarządzeniem z 28 lutego 2013 r. Sąd wezwał Skarżącego do złożenia dokumentów, które uprawdopodabniałyby, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Skarżącego. Pismem z 12 marca 2013 r. pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że 11 marca 2013 r. zostało wysłane pismo do banku o udzielenie informacji czy przelew dokonany po godzinie 18 może zostać zaksięgowany w dniu następnym.

5 kwietnia 2013 r. Sąd ponownie zwrócił się do Skarżącego o nadesłanie odpowiedzi udzielonej przez Bank. Pismem z 23 kwietnia 2013 r. Skarżący poinformował, że 10 kwietnia 2013 r. wysłano na żądanie banku z 22 marca 2013 r. upoważnienie pełnomocnika Skarżącego do udzielenia informacji objętych tajemnica bankową.

27 maja 2013 r. Sąd ponownie wezwał Skarżącego do nadesłania dokumentów uprawdopodabniających brak winy przy niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem rozpatrzenia wniosku na podstawie posiadanej dokumentacji. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 3 czerwca 2013 r. Do 27 czerwca 2013 r. Skarżący nie odpowiedział na ww. wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Zdaniem Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu.

Nie ulega wątpliwości, że przelew uzupełniający wpis od skargi został zaksięgowany w dniu 13 lutego 2013 r., a więc z uchybieniem siedmiodniowego ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Wskazać bowiem należy, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, doręczono pełnomocnikowi Skarżącego 5 lutego 2013 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął zatem bieg 6 lutego 2013 r. r. i upłynął z dniem 12 lutego 2013 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Wątpliwości natomiast dotyczą daty złożenia dyspozycji tego przelewu.

Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku, gdy dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. gdy strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zachowują tu swoją aktualność. Znajdują one również odzwierciedlenie w piśmiennictwie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego (zob. H.Knysiak-Molczyk [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005, s. 333).

W ocenie Sądu, znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, jak i wyjaśnienia strony skarżącej nie uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi nastąpiło bez winy Skarżącego. Nie wynika z nich także, aby dyspozycja przelewu na rachunek Sadu została wydana w wyznaczonym przez Sąd terminie. Wyjaśnienia zawarte w pismach pełnomocnika Skarżącego nie znajdują potwierdzenia w dokumentach. Trudno dać wiarę, twierdzeniom pełnomocnika Skarżącego w sytuacji, gdy pomimo wielokrotnych wezwań nie przedstawił jakiegokolwiek pisma banku, wyjaśniającego zaistniałą sytuację.

Jak już wyżej wskazano, w aktach znajduje się natomiast potwierdzenie nadesłane prze stronę skarżącą, ż którego jednoznacznie wynika księgowanie wpisu w dniu 13 lutego 2013 r., a więc z uchybieniem terminu. Jednocześnie z potwierdzenia uzupełnienia wpisu włączonego do akt przez oddział finansowo budżetowy Sądu wynika, że zarówno data wpłaty (złożenia dyspozycji), jak i data autoryzacji przelewu zostało wskazana jako 13 lutego 2013 r.

Wysyłając trzy wezwania do Skarżącego do nadesłania informacji Sąd dążył do jak najbardziej wnikliwego przeanalizowania zasadności przedstawionego przez Skarżącego wniosku. Jednak, Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów, które uprawdopodabniałyby przedstawioną przez niego wersję wydarzeń. Ze znajdujących się w aktach sprawy informacji nie wynika zaś zdaniem Sądu, aby uchybienie terminu przy uzupełnieniu wpisu od skargi nastąpiło bez winy Skarżącego.

Zdaniem Sądu, osoba właściwie dbająca o swoje sprawy, powinna podjąć stosowne kroki w celu ochrony swoich praw i uzupełnić wpis od z zachowaniem trybu i terminu wskazanego w p.p.s.a. W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił, że przy prowadzeniu swoich spraw dochował najwyższej staranności.

Reasumując stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania wniosku Skarżącego za zasadny.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.