Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 866/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson w dniu 18 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej w sprawie ze skargi kasacyjnej Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 860/22 w sprawie ze skargi J. M. M. na postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia 21 lipca 2022 r. nr NEP.906.20.2022 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu skargi J. M. M. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych A. M.–M. i M. M. na postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia 21 lipca 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, w punkcie pierwszym uchylił zaskarżone postanowienie, a w punkcie drugim zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Skargę kasacyjną wniósł Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.; dalej: ppsa).

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 3a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1657, ze zm.; dalej: ustawa o chorobach zakaźnych) poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie - polegające na przyjęciu, że nałożenie kwarantanny na osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych, podczas gdy z normy art. 34 ust. 2 ustawy o chorobach zakaźnych wynika, że obowiązek odbycia kwarantanny przez taką osobę może wynikać również wprost z przepisu prawa, w sytuacji, w której osoba, która była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazuje objawów chorobowych miała styczność (była narażona) z chorobą wskazaną w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw zdrowia wydanym na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy o chorobach zakaźnych. Skutkiem takiej wykładni przepisów art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 3a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy o chorobach zakaźnych było zastosowanie powyższych przepisów w sprawie, w której powstanie obowiązku odbycia kwarantanny wynikało wprost z przepisu art. 34 ust. 2 ustawy o chorobach zakaźnych stanowiącego lex specialis wobec normy generalnej zawartej w art. 33 ust. 1 ww. ustawy oraz z którego treści nie wynika obowiązek wydawania decyzji administracyjnej;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 2 ustawy o chorobach zakaźnych w związku z § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 351, ze zm. - zwanego dalej: rozporządzeniem MZ - a obowiązującego w dniu objęcia obowiązkiem kwarantanny) poprzez ich niezastosowanie (pominięcie obowiązujących przepisów prawa) podczas gdy w dacie objęcia skarżącego kwarantanną choroba wywołana wirusem SARS-CoV-2 (CO\/ID-19) została w rozporządzeniu MZ wskazana jako ta, z którą styczność (ze źródłem biologicznych czynników chorobotwórczych), czy też narażenie na którą, powodują powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego z mocy prawa na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o chorobach zakaźnych. Brak zatem było podstawy do konkretyzacji obowiązku odbycia kwarantanny w formie decyzji administracyjnej;

3. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 861, ze zm. - zwanego dalej rozporządzeniem RM - a obowiązującego w dniu objęcia obowiązkiem kwarantanny) poprzez jego niezastosowanie (pominięcie obowiązującego przepisu prawa) i przyjęcie jego niezgodności z ustawą polegającej na eliminacji ustawowego obowiązku wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kwarantanny, podczas gdy rzeczony przepis nie modyfikuje treści art. 33 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych a jedynie odnosząc się do przepisu art. 34 ust. 2 ustawy o chorobach zakaźnych w zw. z § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MZ stanowi informację o braku obowiązku wydania decyzji i powstaniu obowiązku z mocy prawa.

II

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, stanowi, iż sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje zatem w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.

Należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 360/23 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie, osób o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2020, poz. 1845 ze zm.), następuje w formie decyzji administracyjnej, czy też następuje w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 1634)?".

W rozpoznawanej sprawie zachodzi zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, gdyż rozstrzygnięcie ww. zagadnienia będzie miało istotne znaczenie dla wyniku postępowania toczącego się w rozpoznawanej sprawie, w której kwestionowane jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że "nałożenie kwarantanny odbywa się w drodze decyzji".

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 193 ppsa orzekł jak w sentencji.