Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 390/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. Sp. z o.o. z siedzibą w na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia A Sp. z o.o. (dalej: Spółka, skarżąca) na upomnienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że upomnieniem nr [...] z dnia 27 grudnia 2017 r. Burmistrz W. wezwał skarżącą do uregulowania należności wynikających z podatku od nieruchomości w łącznej kwocie 38.450,60 zł.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe upomnienie.

Kolegium, powołując się na art. 134 w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej k.p.a., w związku z art. 15 § 1 i art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., stwierdziło niedopuszczalność tego zażalenia. Wskazało, że upomnienie nie ma charakteru postanowienia, od którego przysługiwałby stronie środek zaskarżenia. Upomnienie ma jedynie przypominać o konieczności wykonania obowiązku, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie stanowi zatem rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane

Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej, upomnienie wystawione zostało zgodnie z art. 15 u.p.e.a. i stanowiło wszczęcie procedury egzekucyjnej. Konsekwencją zastosowania art. 15 u.p.e.a. jest zaskarżalność czynności organu na podstawie art. 17 u.p.e.a. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego było bezzasadne i przedwczesne, bowiem decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości nie są ostateczne.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Kolegium stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącej Spółki na upomnienie Burmistrza W., wzywającego do uregulowania należności z tytułu podatku od nieruchomości.

Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Art. 17 § 1 u.p.e.a. stanowi, że: o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Z powyższej regulacji wynika, że zaskarżeniu zażaleniem podlegają akty, które łącznie spełniają następujące warunki:

1) mają charakter postanowienia,

2) zawierają rozstrzygnięcie lub stanowisko organu egzekucyjnego lub wierzyciela w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego,

3) możliwość wniesienia zażalenia wynika z przepisów u.p.e.a. lub k.p.a.

W niniejszej sprawie skarżąca złożyła zażalenie na upomnienie, a więc akt, który nie spełnia żadnego z ww. warunków. Po pierwsze, nie ma ono charakteru postanowienia. Jest to wezwanie skierowane przez wierzyciela do zobowiązanego do dobrowolnego uregulowania należności pieniężnych względem wierzyciela z zagrożeniem, że w przypadku jego niewykonania, zostanie wszczęta egzekucja administracyjna. Stanowi więc informację (przypomnienie) dla zobowiązanego o obowiązkach, które posiada względem wierzyciela i daje zobowiązanemu możliwość dobrowolnego ich wykonania w określonym terminie, a jednocześnie zawiera rygor wszczęcia egzekucji administracyjnej w przypadku braku tej dobrowolnej realizacji obowiązku.

Na tle omawianego zagadnienia Sąd przychyla się do stanowiska Kolegium, że upomnienie ma jedynie przypominać o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie stanowi zatem rozstrzygnięcia władczego, które decydowałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane.

Po drugie, upomnienie nie dotyczy postępowania egzekucyjnego. Poprzedza ono bowiem postępowanie egzekucyjne, które nie zostało jeszcze wszczęte, a które może być wszczęte dopiero po doręczeniu upomnienia w trybie art. 15 u.p.e.a.

Po trzecie, zarówno przepisy u.p.e.a., jak i K.p.a. nie przewidują środka zaskarżenia w postaci zażalenia na upomnienie.

Z powyższych rozważań wynika, że upomnienie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, w związku z powyższym uznać należy, że Kolegium w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziło - zgodnie z art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. - niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżącą na upomnienie Burmistrza W. z dnia 27 grudnia 2017 r.

Stosownie bowiem do art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy (u.p.e.a.) nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast w myśl art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia.

Okoliczności podnoszone przez skarżącą w zażaleniu na upomnienie oraz w skardze na postanowienie SKO stwierdzające niedopuszczalność zażalenia, a dotyczące bezzasadności egzekwowania należności z tytułu podatku od nieruchomości, mogą być ewentualnie podnoszone w zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 u.p.e.a., lecz dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego.

Z tych względów skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).