Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 340/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 41 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 42 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 162, art. 7 w zw. z art. 77, art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi H. S.-J. na decyzję Wojewody z dnia 12 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 12 marca 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z 22 stycznia 2007 r., wydanej na rzecz H. B. – S., przeniesionej następnie decyzją Starosty z 23 maja 2008 r. na rzecz S. S. Decyzje powyższe wydane zostały w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z 21 czerwca 2011 r. H. S.-J. wystąpiła do Starosty z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę z 22 stycznia 2007 r. w związku z upływem czasu jej ważności i nie podjęciu przez inwestora do 21 czerwca 2011 r. żadnych prac budowlanych.

Z ustaleń organu I instancji wynika, że Starosta w dniu 22 stycznia 2007 r. wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, o której wygaśnięcie wnosi wnioskodawczyni. Od niniejszej decyzji odwołała się M. S.-S. Wojewoda decyzją z 21 kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nadając jej jednocześnie klauzulę ostateczności.

Organ I instancji następnie wskazał na unormowanie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane, zgodnie z którym decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Przepis ten w cytowanym brzmieniu zmienił dotychczasową regulację prawną, zgodnie z którą termin rozpoczęcia budowy wynosił 2 lata. Następnie organ podał, że zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót i jest wydawany odpłatnie przez właściwy organ.

Poddając analizie zapisy zawarte w Dzienniku Budowy nr [...] wydanym 12 czerwca 2008 r. dla przedmiotowej inwestycji, organ stwierdził, że wpis kierownika budowy z 12 stycznia 2010 r. na str. nr 8 w/w dziennika, który brzmi następująco: "Na budowie prowadzone są roboty przygotowawcze. Rozebrano nawierzchnię podwórza z kostki betonowej", potwierdza rozpoczęcie robót budowlanych, które przedłużają ważność decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższy fakt znajduje również odzwierciedlenie w protokole Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 sierpnia 2011 r., z którego ponadto wynika, że prowadzone są również inne roboty na terenie inwestycji.

Organ uznał nadto, że stanowisko wnioskodawczyni, że decyzja z 22 stycznia 2007 r. stała się ostateczna z upływem 14 dni od dnia jej doręczenia wszystkim stronom postępowania, po zawarciu przez nią ugody z 28 lutego 2008 r. ze S. S. (działającym w imieniu własnym i żony H. B.-S.) oraz po wycofaniu przez nią odwołania od tejże decyzji do Wojewody, jest błędne. Zawarta ugoda pomiędzy M. S.-S. i H. S.-J. a S. S. miała, w ocenie organu, wyłącznie charakter cywilnoprawny i nie wpływała na obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym, natomiast wycofanie odwołania od decyzji dnia 22 stycznia 2007 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę nie znajduje odzwierciedlenia w decyzji Wojewody.

W ocenie organu decyzja Starosty z 22 stycznia 2007 r. o pozwoleniu na budowę przeniesiona następnie decyzją Starosty z 23 maja 2008 r. na rzecz S. S., nie wygasła, gdyż stała się ostateczna w dniu 21 kwietnia 2008 r., a roboty budowlane rozpoczęte zostały w dniu 12 stycznia 2010 r. i są kontynuowane.

Instytucja wygaśnięcia decyzji unormowana jest w art. 162 kpa. W sytuacji, gdy stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, organ administracji publicznej ma obowiązek zbadać, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 37 ustawy – Prawo budowlane. Tymczasem, z poczynionych ustaleń wynika, że nie zaszły okoliczności, umożliwiające uwzględnienie wniosku strony o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. S. – J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz jej zmianę na korzyść skarżącej ewentualnie przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, że organ I instancji przyznał rację stronie, iż w sprawie ma zastosowanie przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 26 czerwca 2008r., tj. że obowiązuje 2-letni termin do rozpoczęcia prac budowlanych licząc od dnia ostateczności pozwolenia. Skarżąca podniosła, że kwestią sporną jest data ostateczności decyzji . Wg organu I instancji datą tą jest data wydania decyzji przez Wojewodę - 21 kwietnia 2008 r. o utrzymaniu w mocy decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Skarżąca podniosła natomiast, że po zawarciu ugody w dniu 28 lutego 2008 r.wycofała odwołanie od decyzji, z dnia 22 stycznia 2007 r. Wobec cofnięcia odwołania stan sprawy jest taki, że nie zostało ono złożone, a zatem decyzja organu I instancji stała się ostateczna w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia wszystkim stronom. W związku z tym, dwuletni termin na rozpoczęcie prac budowlanych upłynął już w I kwartale 2009 r. Skoro pierwsze prace budowlane zostały podjęte w 2010 r., to oznacza, że nie zostały one podjęte w terminie 2 lat od ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji uznać należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 22 stycznia 2007 r., wygasła z mocy prawa.

W decyzji z 12 marca 2013 r. Wojewoda decyzję Starosty utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda w pierwszej kolejności opisał okoliczności, na podstawie których wszczęta została niniejsza sprawa administracyjna oraz wydana w sprawie decyzja przez organ I instancji, a także opisał wniesione odwołanie.

Wskazując na przepisy prawne, znajdujące zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym Wojewoda zacytował art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. z późniejszymi zmianami), zgodnie z którym decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Zasadniczy skutek prawny, tj. utrata mocy obowiązującej decyzji o pozwoleniu na budowę związany jest ściśle z upływem czasu określonym w ustawie, występuje niezależnie od woli organu czy też strony, a okres trzyletni jest terminem prawa materialnego, którego nie można przywrócić. Wojewoda podkreślił, że treść tego przepisu w zakresie terminu uległa zmianie w dniu 23 sierpnia 2008 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 26 czerwca 2008 r., o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 145, poz. 914). Do tego czasu obowiązywał termin dwuletni. Zgodnie z brzmieniem art. 2 tej ustawy, nowe przepisy nie mają zastosowania do spraw ostatecznie zakończonych do dnia 23 sierpnia 2008 r. Wojewoda ustalił, że w sprawie ma zastosowanie termin 2 letni z uwagi na datę wydania pozwolenia na budowę (22 styczeń 2007 r.), a wiec, że sprawa została już ostatecznie zakończona.

Z akt sprawy wynika, że decyzja Starosty z 22 stycznia 2007 r. o pozwoleniu na budowę wydana na rzecz H. B.-S., a następnie przeniesiona decyzją z 23 maja 2008 r. na rzecz S. S., wskutek wniesienia odwołania przez stronę, przymiot ostateczności uzyskała w dniu wydania decyzji z dnia 21 kwietnia 2008 r. przez Wojewodę (organ odwoławczy). Dopiero w sytuacji, gdy w okresie 2 lat od tej daty, czyli do 20 kwietnia 2010 r. nie nastąpiłoby formalne rozpoczęcie robót budowlanych, organ administracji architektoniczno-budowlanej mógłby stwierdzić, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia na budowę.

Następnie organ wskazał na art. 45 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane który stanowi, że dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót i jest wydawany odpłatnie przez właściwy organ. Poddając analizie zapisy zawarte w dzienniku budowy Nr [...] wydanym przez Starostę w dniu 12 czerwca 2008 r. dla przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy stwierdził, że realizacja robót budowlanych została rozpoczęta 12 stycznia 2010 r., czyli przed upływem dwóch lat od dnia, w którym decyzja Wojewody z 21 kwietnia 2008 r. stała się ostateczna. Ponadto organ II instancji stwierdził, że pomiędzy kolejnymi zapisami zamieszczonymi w dzienniku budowy przedmiotowej inwestycji nie minęły dwa lata.

Zgodnie z dyspozycją art. 41 ust. 1, 2, 3 ustawy - Prawo budowlane, rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Pracami przygotowawczymi są:

1) wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie;

2) wykonanie niwelacji terenu;

3) zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów;

4) wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy.

Przepis ten nie posługuje się sformułowaniem "w szczególności", co świadczy o tym, że powyższy katalog prac przygotowawczych ma charakter zamknięty i nie może być poddawany interpretacji rozszerzonej. Jak stwierdził organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie fakt, dokonania zapisu w dzienniku budowy w dniu 12 stycznia 2010 r., polegający na rozebraniu nawierzchni podwórza z kostki betonowej, potwierdza rozpoczęcie robót budowlanych, które są pracami przygotowawczymi, o których mowa w art. 41 ustawy - Prawo budowlane.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołującej, że po zawarciu w dniu 28 lutego 2008 r. ugody przez M. S.-S. oraz H. S.-J. ze S. S. odwołanie od decyzji Starosty z 22 stycznia 2007 r., zostało wycofane, organ odwoławczy wyjaśnił, że w/w kwestia nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym. W szczególności odwołująca nie przedłożyła dokumentu, który potwierdziłby okoliczności przez nią wskazywane. Niezależnie od tego, organ odwoławczy z własnej inicjatywy wystąpił do organu I instancji o przedstawienie dowodu doręczenia pisma wycofującego odwołanie z 5 lutego 2007 r., złożonego przez M. S.-S., od decyzji Starosty z 22 stycznia 2007 r. W odpowiedzi organ I instancji podał informację o braku złożenia wniosku o cofnięciu odwołania od w/w decyzji. Z akt sprawy wynika, że również bezpośrednio do Wojewody nie wpłynął wniosek zawierający oświadczenie o cofnięciu odwołania.

Skargę na powyższą decyzję złożyła H. S. – J., zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania – art. 138 § 2 k.p.a. przez brak uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy występowały okoliczności wymagające wyjaśnienia,

- naruszenia przepisów postępowania: – art. 77 § 1 i 2 k.p.a. przez brak należytego i wyczerpującego zgromadzenia całego niezbędnego dla rozpoznania sprawy materiału dowodowego oraz brak wydania stosownego postanowienia dotyczącego przeprowadzonych dowodów – ich rodzaju i zakresu, art. 78 § 1 k.p.a. – przez nieuwzględnienie zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych, których przeprowadzenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 79 § 1 i 2 k.p.a. przez naruszenie procedury polegającej na dopuszczeniu do sytuacji braku uczestnictwa strony w czasie przeprowadzania dowodu z oględzin, wskutek jej niezawiadomienia o dokonywanej czynności, art. 80 k.p.a. - przez brak należytej i wszechstronnej oceny dowodów, w tym brak spostrzeżenia naruszenia procedury w związku z zarzutem z art. 79 k.p.a., pomimo, że w aktach sprawy brakuje stosownych zawiadomień o planowanych oględzinach,

- naruszenie prawa materialnego – art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes skarżącej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wbrew jej wnioskowi organy obu instancji zaniechały przeprowadzenia dowodu z akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, do którego nieprawidłowo organ I instancji przekazał złożony przez nią wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. W efekcie tego organy nie dopuściły dowodów, które mogły mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skarżąca podkreśliła, że podstawą faktyczną rozstrzygnięcia były ustalenia wynikające z wpisów do Dziennika Budowy, których nawet nie zweryfikowano pod kątem ich prawdziwości. W jej ocenie natomiast, poczynione w styczniu i październiku 2010 r. wpisy mają charakter pozorny, na co wskazuje choćby rodzaj wykonanej roboty – rozbiórka nawierzchni z płyt/kostki betonowej – dokonywana rzekomo w styczniu, a więc zimową porą. Zdaniem skarżącej, pomimo jej wniosków i zastrzeżeń co do pozorności wpisów, organy administracji w żaden sposób ich nie zweryfikowały, ograniczając się jedynie do ustalenia prawdy formalnej, wynikającej z dokumentu prywatnego, jakim jest Dziennik Budowy prowadzony przez inwestora i nie będący w swej istocie dokumentem obiektywnym i wiarygodnym. Jednocześnie skarżąca wskazała, że nie brała udziału w oględzinach, przeprowadzonych przez PINB w ramach kontroli budowy 15 maja 2012 r., a nawet nie została o nich poinformowana. Takie działanie stanowi o istotnym uchybieniu przepisom postępowania związanym z zapewnieniem czynnego udziału strony w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, formułując wnioski zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 17 września 2013 r. pełnomocnik skarżącej sprostowała zarzuty skargi w zakresie swego stanowiska o cofnięciu odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę z 22 stycznia 2007 r. i wyjaśniła, że cofnięcie takie miało miejsce, ale w innej sprawie administracyjnej, która toczyła się w tym samym czasie. Skarżąca jednocześnie rozwinęła zarzuty dotyczące pozorności wpisów w Dzienniku Budowy, wskazując w szczególności na wadliwości formalne w zakresie dokonywania tych wpisów (np.: brak dat sporządzenia wpisów w Dzienniku Budowy). Skarżąca tym samym wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 41 ust. 4 pkt 1, pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 5 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane oraz naruszenie § 6 ust. 5 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia z 26 czerwca 2012 r. (Dz. U. nr 108, poz. 953) przez brak podpisów osób, których dotyczą wpisy (np.: w zakresie odbycia przeszkolenia pracowników) oraz brak udokumentowania odbycia kontroli na budowie wpisem w Dzienniku Budowy przez PWINB (dotyczy kontroli z 12 maja 2012 r., która niewątpliwie miała miejsce, ale nie została uwidoczniona w Dzienniku Budowy przez pracowników organu).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(tj. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie przy rozpoznaniu sprawy doszło do naruszenia prawa materialnego, jednakże nie miało ono wpływu na wynik sprawy, również powoływane przez skarżącą naruszenia zasad postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie organ II instancji zastosował przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu tego przepisu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 26 czerwca 2008r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. nr 145, poz. 914) w związku z art. 162 kpa. Przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym do czasu nowelizacji ustawą z dnia 26 czerwca 2008r.) stanowił, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata.

Nowelizacja Prawa budowlanego zawarta w ustawie z dnia 26 czerwca 2008r. wydłużyła okres ważności pozwolenia na budowę do 3 lat (art. 1), lecz stanowi również, że przepisy tej ustawy stosuje się w przypadkach spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed datą jej wejścia w życie (art. 2). Ustawa weszła w życie z dniem 23 sierpnia 2008r. Organ II instancji uznał, że przy rozpoznaniu wniosku o wygaśniecie pozwolenia na budowę z dnia 22 stycznia 2007r.w sprawie ma zastosowanie termin 2 letni, gdyż sprawa pozwolenia na budowę zakończyła się decyzją ostateczną w kwietniu 2008r. , a wiec przed wejściem w życie wyżej opisanej zmiany. Powyższe stanowisko jest błędne.

Jak to wyżej wskazano, w przepisie art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 2008r. postanowiono, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższa regulacja wbrew ustaleniom organów, nie dotyczy decyzji o udzieleniu pozwoleniu na budowę, lecz postępowań prowadzonych na podstawie art. 37 ust. 1, a więc dotyczących wygaśnięcia pozwolenia na budowę, które są sprawami odrębnymi od spraw dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie dla ustalenia czy doszło do wygaśnięcia pozwolenia na budowę ma zastosowanie 3 letni termin, o którym mowa w art. 37 ust. 1 bez konieczności odnoszenia się do przepisu przejściowego. Postępowanie w tej sprawie nie zostało wszczęte przed dniem 23 sierpnia 2008r. Pismo w sprawie wszczęcia postępowania dotyczącego wygaśnięcia pozwolenia na budowę wpłynęło do organu w dniu 24 czerwca 2011r., a więc dla ustalenia czy doszło do wygaśnięcia pozwolenia na budowę należało zastosować termin 3 letni. Zatem w rozpoznawanej sprawie 3 letni termin, o którym mowa w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego upływał z dniem 21 kwietnia 2011r., a nie z upływem terminu 2 letniego , tj. z dniem 21 kwietnia 2010r., jak to ustaliły organy. Jednakże powyższe naruszenie prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy. Obowiązujący termin 3 letni potwierdza prawidłowość ustaleń co do braku podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ze złożonych do akt administracyjnych dowodów w postaci Dziennika budowy, protokołu kontroli, jak i dokumentacji fotograficznej wynika, że na budowie przed upływem terminu 3 letniego zostały rozpoczęte prace przygotowawcze. Dziennik budowy został wydany został przez Starostę w dniu 12 czerwca 2008r., zawiera on oświadczenie o przejęciu obowiązków kierownika budowy oraz wpis dotyczący pełniącego funkcję inspektora nadzoru. W zakresie dotyczącym podstawowych prac przy rozpoczęciu robót budowlanych zawiera wpis z dnia 9 stycznia 2010r. dokonany przez geodetę o wyznaczeniu miejsca pod obiekt budowlany, z zapisów dotyczących przebiegu i realizacji robót budowlanych wynika, że prace zostały rozpoczęte w styczniu 2010r. We wpisach z dnia 12 stycznia 200r. kierownik budowy podał, że prowadzone są prace przygotowawcze, rozebrano nawierzchnię podwórza z kostki betonowej, zalecono dodatkowe podstemplowanie stropu na czas wykonywania prac budowlanych. Dalsze wpisy dotyczące wykonywania prac budowlanych (przed upływem terminu 3 letniego) zostały dokonane w dniach 28 października 2010r. i 16 kwietnia 2011r. Zgodnie z przepisem art. 45 ust.1 Prawa budowlanego, dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót i jest wydawany przez właściwy organ. Zapisy zawarte w dzienniku znalazły odzwierciedlenie w ustalonym protokolarnie i fotograficznie stanie faktycznym. Poza powołanymi wpisami do Dziennika budowy okoliczność prowadzenia prac została potwierdzona w protokole z kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru w dniach 29 sierpnia 2011r. i 15 maja 2012r. jak i dokumentacji fotograficznej, która potwierdza wykonanie czynności polegających na rozbiórce nawierzchni podwórza, czy też podstemplowaniu stropu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie procesowym skarżącej z dnia 17 września 2013r. dotyczących naruszenia przepisów art. 41 ust. 4 pkt 1 i pkt 2, art. 42 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 5 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc przepisów dotyczących prawidłowego prowadzenia dziennika budowy poprzez niepodanie dat objęcia czynności na budowie przez kierownika budowy i inspektora nadzoru, brak zawiadomienia organu o rozpoczęciu robót, brak tablicy informacyjnej, wskazać należy, że przepisy Prawa budowlanego określają w przepisie art. 93 ust. 4 odpowiedzialność za przystąpienie do robót budowlanych lub ich prowadzenie bez dopełnienia wymagań określonych w art. 41 ust. 4. art. 42. art. 44, art. 45 dotyczących niedbałego prowadzenia dziennika budowy, czy też braku tablicy informacyjnej. Jednakże powyższe zaniedbania nie są przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie organ był zobowiązany wyłącznie do oceny stanu faktycznego na nieruchomości, której dotyczyło pozwolenie na budowę. Ustalony przez organy stan faktyczny w sprawie w oparciu o wymienione wyżej dowody z dokumentów nie narusza art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa i umożliwił prawidłowe zastosowanie przepisu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ustalenie, że w sprawie nie doszło do wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Zebrany materiał dowodowy uzasadniał wydanie decyzji niestwierdzającej wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Strona była informowana o prowadzonym postępowaniu i czynnościach podejmowanych w sprawie, jak również o prawie do zapoznania się z aktami sprawy (art. 10 kpa). Nie doszło w sprawie do istotnego naruszenia zasad postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy a tylko takie uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Dodatkowo wskazać należy, że w orzecznictwie przyjęto, że dla ustalenia, że doszło do wygaśnięcia pozwolenia na budowę organ winien oprzeć się na materiale dowodowym nie budzącym żadnych wątpliwości, zarówno nieprzystąpienia do robót, jak i przerwy w ich prowadzeniu nie można domniemywać. Ustalenie organu stwierdzające fakt wygaśnięcia pozwolenia na budowę musi mieć walor pewności oparty na bezspornym materiale dowodowym (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2007r. sygn. akt II OSK 457/06, lex 328185, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim sygn. akt II SA/Go 653/10 z dnia 12 stycznia 2011r., lex 753111).

Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.