Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 700/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Lubelskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 296/21 w sprawie ze skargi M. K. i M. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 18 lutego 2021 r. nr IF-VII.7840.1.3.2021.AG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od M. K. i M. K. solidarnie na rzecz Wojewody Lubelskiego kwotę: 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 października 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 296/21, po rozpoznaniu skargi M. K. i M. K. (dalej zwanych inwestorami) na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 18 lutego 2021 r. nr IF-VII.7840.1.3.2021.AG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję nr 1492/20 Prezydenta Miasta Lublin z dnia 30 grudnia 2020 r. nr AB-BP-I.6740.1.424.2020 oraz zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydent Miasta Lublin decyzją z dnia 30 grudnia 2020 r. odmówił skarżącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na "budowę domu jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrzną instalacją energetyczną na działce nr ewid. [...] (obr. [...], ark. [...]) oraz nr [...] stanowiącej pas drogowy ul. T. K. w [...] uznając, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część I, wprowadzonego uchwałą nr 1641/LIII/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2002 r.

Organ podał, że zgodnie z rysunkiem planu działka nr [...] i [...] położone są w terenach mieszkaniowych M4a oraz w strefach SOK2, EZ, podmiejskiej Y3 i zabudowy mieszkaniowej N1.

Decyzją z dnia 29 września 2016 r. inwestorom udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Lublinie dokonał zniesienia współwłasności tej działki dokonując jej podziału na dwie odrębne o numerach [...], którą przyznał inwestorom i [...], która została przyznana [...] spółce jawnej. Granica pomiędzy działkami została poprowadzona w ten sposób, że budynek mieszkalny znalazł się na działce [...], natomiast na działce [...] zieleń i dojazd do budynku. Z kolei decyzją z dnia 21 sierpnia 2019 r. działka [...] została podzielona na dwie o nr [...] i [...], natomiast aktem notarialnym z dnia 2 lipca 2020 r. połowa udziałów w działce [...] została sprzedana D. i A. K.

Zdaniem organu w świetle definicji działki budowlanej zawartej w § 3 ust. 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny dopowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej rozporządzenie) oraz definicji zamieszczonej w § 3 ust. 1 pkt 11, działki [...], [...], [...] powstałe po podziale działki [...] stanowią teren zabudowy i zagospodarowania dla jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wszystkie powyższe działki ewidencyjne stanowią jedną działkę budowlaną w znaczeniu planistycznym, na której usytuowany jest - zgodnie z wolą inwestora i pozwoleniem na budowę - jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Z kolei według § 15 planu na wyznaczonych terenach zabudowy mieszkaniowej na działkach wydzielonych należy realizować jeden budynek mieszkalny na jednej działce budowlanej. Zatem, w ocenie organu, wynikające z wcześniejszego pozwolenia na budowę istniejące zagospodarowanie tych działek traktowanych jako jedna działka stanowi istotną przeszkodę w zabudowie jednej z działek ewidencyjnych tej samej działki budowlanej następnym jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym.

Wojewoda Lubelski, po rozpoznaniu odwołania inwestorów, decyzją z dnia 18 lutego 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem M4a - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o maksymalnej wysokości budynku 1 kondygnacja z możliwością realizacji poddasza użytkowego. Dla terenu M4a plan miejscowy ustala w § 27 ust. 4 pkt 2 nieprzekraczalną linię zabudowy i układ podziałów wewnętrznych zgodnie z rysunkiem planu, zaś w pkt 9 zakazuje się wtórnego podziału działek. Zgodnie natomiast z ust. 6 tego paragrafu wszystkie działania prowadzone na wyznaczonych terenach M4 (odpowiednio M4a) nie mogą naruszać ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej, w obszarach których są one położone. Działka nr ewid. [...] znajduje się w Strefie ochrony i kształtowania krajobrazu kulturowego historycznych obszarów osadniczych wzdłuż doliny rzeki [...] 2;[...] ; [...]; Strefie [...] i Strefie [...]- zewnętrzna projektowana.

Organ odwoławczy za kluczowy uznał przepis § 84 ust. 5 pkt 1 planu według którego, dla strefy N1 dla poszczególnych kwartałów terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi obowiązuje ustalona rysunkiem planu ilość i układ działek. Dopuszcza się korekty podziałów wewnątrz kwartału, pod warunkiem zachowania niezmiennej ilości działek oraz minimalnej wielkości działki 600 m2, z wyjątkiem obszarów dla których rysunek planu stanowi inaczej. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, dokonany podział działki nr ewid. [...] po jej zabudowie nie zmienia faktu, że wszystkie działki ewidencyjne z których składała się dawna działka w znaczeniu planistycznym o nr ewid. [...] ([...],[...],[...]), stanowią teren zabudowy i zagospodarowania dla jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, który został już zrealizowany. Zaznaczył przy tym, że podział działki [...] dokonany na mocy decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 11 lutego 2019 r. oparty został na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, ze zm.; dalej u.g.n.), a w jego wyniku budynki powstałe w wyniku zmiany ewidencyjnej znalazły się na odrębnych działkach. Działki te są zostały następnie sprzedane ich obecnym właścicielom. Dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego oznacza, że przy tego rodzaju podziale pominięte zostały wszystkie ustalenia wynikające z planu miejscowego, w tym zapis o ilości i układzie działek dla poszczególnych kwartałów strefy podmiejskiej N1, zakazie wtórnego podziału działek, jak również zapis dotyczący powierzchni minimalnej działki wynoszącej 600 m2.

Podzielił także ocenę, że z uwagi na definicję działki budowlanej w planie miejscowym, zgodnie z którym jest to teren wydzielony granicami własności, który zgodnie z ustaleniami planu może być wykorzystany na cele budowlane, działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...] potraktować trzeba jako jedną działkę budowlaną w znaczeniu planistycznym. W efekcie działka inwestorów na rysunku planu stanowi część działki nr ewid. [...] przed podziałami oraz realizacją budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego. Tym samym planowane zamierzenie jest niezgodne z § 15 planu miejscowego.

Inwestorzy zaskarżyli tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że dokonana przez organy ocena zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest prawidłowa, a wywiedzionych przez nie wniosków nie można utrzymać.

Sąd przytoczył ustalenia planu zauważając, że organy w żadnym miejscu nie podały, aby ustalenia stref wykluczały możliwość budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego zgodnie z oczekiwaniami inwestorów, co potwierdza wcześniejsze udzielenie skarżącym decyzją z 29 września 2016 r. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...]. W ocenie Sądu nie do przyjęcia jest natomiast stanowisko, według którego wydzielone z niej działki [...], [...] i [...] nadal stanowią jedną działkę budowlaną tylko z tego powodu, że decyzja o pozwoleniu na budowę z 2016 r. dotyczyła całej pierwotnej działki [...].

Sąd powołując art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U z 2020 r. poz. 1333, ze zm.; dalej zwanej ustawą) zauważył, że w przepisie tym ustawodawca posłużył się pojęciem nieruchomości gruntowej, jednakże przepis art. 3 tej ustawy objaśniający wiele pojęć istotnych z punktu widzenia wykładni prawa budowlanego, definicji "nieruchomości gruntowej" nie zawiera. W ustawie Prawo budowlane nie objaśniono także pojęcia działki budowlanej, którym posługuje się ta ustawa. Jednakże zostało ono zdefiniowane w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, ze zm.; dalej u.p.z.p.), gdzie przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tożsame rozumienie "działki budowlanej" zostało zamieszczone w § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania wprowadzonego na mocy § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285), z tą różnicą że dodatkowo muszą zostać spełnione wymogi wynikające z tego rozporządzenia. Wobec tego należy przyjąć, że działka budowlana w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

W oparciu o orzecznictwo Sąd przyjął, iż fakt, że pierwotnie inwestycja miała być realizowana na całej działce [...] nie przesądza, iż w wyniku jej podziału, nowo powstałe działki ewidencyjne nie mogą zostać uznane za działki budowlane, o ile tylko spełniają wymagane przesłanki. Jednocześnie organy nie podały przekonujących argumentów pozwalających sądzić, że w tym przypadku jest inaczej. Zdaniem Sądu zupełnie nietrafne jest powoływanie się przy tym na § 84 ust. 5 pkt 1 planu, przyznając zarazem rację skarżącym, że powierzchnie działek [...] oraz [...] nie tylko odpowiadały temu kryterium, ale co więcej podział działki [...] o powierzchni 0,1445 ha na działki o nr [...] o powierzchni 0,0644 ha i [...] o powierzchni 0,0801 ha, został dokonany na mocy postanowienia Sądu Rejonowego Lublin - Zachód z dnia 8 grudnia 2016 r. (sygn. akt I NS 666/16) w sprawie zniesienia współwłasności wspomnianej działki [...] stanowiącej własność skarżących oraz [...] Spółki jawnej w [...] według mapy z podziałem nieruchomości sporządzonej przez uprawnionego geodetę i zaewidencjonowana w państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym. Każda z nowo powstałych działek otrzymała nowy numer geodezyjny i stała się własnością dwóch odrębnych podmiotów. Z kolei podział działki [...] na kolejne działki o nr [...] oraz [...] został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Lublin z dnia 11 lutego 2019 r.

Dlatego też Sąd zakwestionował pogląd organów, że dokonane podziały naruszają treść art. 93 i 95 ust. 7 u.g.n. i naruszają ustalenia planu stwierdzając, że kwestia ta nie wchodziła w rachubę, wspomniane podziały zostały bowiem dokonane w trybie art. 95 u.g.n., a więc niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Zniesienie współwłasności oprócz przypadku opisanego w art. 95 pkt.1 tej ustawy umożliwia art. 95 pkt 4 ustawy, w którym jest mowa o podziale nieruchomości w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw.

Ponadto, mając na względzie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt IV CSK 177/14, Sąd uznał, że w tym przypadku trudno uznać, że podział działki [...] miałby być sprzeczny ze społecznym jej przeznaczeniem, skoro obie działki [...] i [...] miały powierzchnię większą od ustalonej w planie miejscowym minimalnej powierzchni działki przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną. Zaznaczył, że taka ocena znajduje potwierdzenie również przy ocenie podziału nieruchomości dokonanej przez Prezydenta Miasta Lublin na podstawie art. 95 ust. 7 u.g.n. Celem więc wydzielenia owej działki jest powstanie działki budowlanej w rozumieniu art. 4 ust. 3a ustawy której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe bezkonfliktowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń na niej położonych. Wspomniany przepis został zastosowany podczas podziału działki [...] zabudowanej jednorodzinnym domem mieszkalnym, w którym wcześniej wydzielono dwa samodzielne lokale. Została ona podzielona na dwie działki o nr ewid. [...] i [...] w taki sposób, że budynki powstałe w wyniku zmiany ewidencyjnej znalazły się na odrębnych działkach. Argumentował dalej, że wydzielenie działki budowlanej, na podstawie wspomnianego przepisu jest możliwe, gdy dla korzystania z posadowionego na konkretnej działce budynku nie jest konieczne korzystanie z całego areału (całej powierzchni działki). Oznacza to, że jest możliwe, aby w wyniku podziału z dotychczasowej działki (w rozpoznawanej sprawie działki nr [...]) zostały wydzielone dwie działki, które będą działkami budowlanymi i będą niezbędne do korzystania z posadowionych na nich budynków. Także z tego powodu nie sposób przyjąć, że wszystkie działki [...], [...] i [...] w tej konkretnej sytuacji stanowią jedną działkę budowlaną. Każda z wydzielonych działek może zostać uznana za działkę budowlaną o ile tylko będzie spełniać wymogi o których mowa w art. 2 pkt 12 u.p.z.p. i § 3 pkt 1a rozporządzenia.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do wniosku, że planowane zamierzenie jest niezgodne z § 15 tego planu, według którego na wyznaczonych terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach wydzielonych, ustala się realizację na działce budowlanej jednego budynku mieszkalnego, co starano się wywieść w zaskarżonej decyzji.

Wojewoda Lubelski wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku, zaskarżając go w całości. Jednocześnie zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 15 i § 84 ust. 1 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część I, przyjętego uchwałą nr 1641/LIII/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2002r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część I (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 124, poz. 2670):

a. poprzez błędne zastosowanie § 15 polegające na uznaniu, iż projektowana budowa domu jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, energetyczną, gazową, c.o., cw. na działce nr ewid. [...] (obr. [...], ark. [...]) oraz na działce nr ewid. [...] stanowiącej pas drogowy ul. [...] w [...] w zakresie zewnętrznej instalacji energetycznej, jest zgodna § 15 planu,

b. niezastosowanie § 84 ust. 1 pkt 5 planu, polegające na tym, że projektowana budowa domu jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, energetyczną, gazową, c.o., cw. na działce nr ewid. [...] (obr. [...], ark. [...]) oraz na działce nr ewid. [...] stanowiącej pas drogowy ul. [...] w Lublinie w zakresie zewnętrznej instalacji energetycznej, jest sprzeczna z ilością i układem działek ustaloną rysunkiem planu dla kwartału wydzielonego ulicami: [...], [...] oraz [...],

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy w związku z § 15 i § 84 ust. 1 pkt 5 planu przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej niewłaściwie zastosował środek przewidziany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uznając, że organy błędnie ustaliły, że projektowana budowa domu jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, energetyczną, gazową, c.o., cw. na działce nr ewid. [...] (obr. [...], ark. [...]) oraz na działce nr ewid. [...] stanowiącej pas drogowy ul. [...] w [...] w zakresie zewnętrznej instalacji energetycznej, jest sprzeczna z § 15 i § 84 ust. 1 pkt 5 planu.

W oparciu o powołane podstawy kasacyjne organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg. norm prawem przypisanych. Pełnomocnik oświadczył także, że zrzeka się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestorzy wnieśli o jej oddalenie w całości jako całkowicie bezzasadnej.

Uczestniczka postępowania D. K. w swojej odpowiedzi na skargę kasacyjną także wniosła o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Bezspornym w sprawie jest, że teren, na którym zaprojektowany jest budynek skarżących objęty jest planem miejscowym. Kwestią mającą zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności planowanej inwestycji z planem była zatem interpretacja postanowień tego planu, dotycząca dopuszczalności zmiany ilości i układu działek.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy właściwie ocenił, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymaganego prawem warunku zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Plan miejscowy w sposób kompleksowy informuje właścicieli nieruchomości o stanie prawnym danego terenu i dopuszczalnym sposobie jego zagospodarowania (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2365/18). Jednocześnie, co istotne dla sprawy, uwzględnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń wynikających między innymi z potrzeb ochrony i kształtowania krajobrazu kulturowego historycznych obszarów osadniczych jest dopuszczalne i zgodne z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, co również ważne, plan miejscowy ustala porządek normatywny, który staje się przedmiotem konkretyzacji w aktach administracyjnych np. w pozwoleniach na budowę, bowiem reguluje kwestie związane z budową nowych budynków oraz ich parametrów. Tym samym rozstrzygające w indywidualnych sprawach organy związane są treścią przepisów obowiązujących planów miejscowych, które mają moc wiążącą erga omnes.

Działka objęta inwestycją zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako M4a - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o maksymalnej wysokości budynku 1 kondygnacja z możliwością realizacji poddasza użytkowego. Dla terenu M4a plan miejscowy ustala w § 27 ust. 4 pkt 2 nieprzekraczalną linię zabudowy i układ podziałów wewnętrznych zgodnie z rysunkiem planu, zaś w pkt 9 zakazuje się wtórnego podziału działek. Zgodnie natomiast z ust. 6 tego paragrafu wszystkie działania prowadzone na wyznaczonych terenach M4 (odpowiednio M4a) nie mogą naruszać ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej, w obszarach których są one położone. Działka nr ewid. [...] znajduje się w Strefie ochrony i kształtowania krajobrazu kulturowego historycznych obszarów osadniczych wzdłuż doliny rzeki [...] 2; Strefie [...] 3; Strefie zabudowy mieszkaniowej [...] i Strefie [...]. Z kolei § 84 ust. 5 pkt 1 planu miejscowego według którego, dla strefy [...] dla poszczególnych kwartałów terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi obowiązuje ustalona rysunkiem planu ilość i układ działek. Dopuszcza się korekty podziałów wewnątrz kwartału, pod warunkiem zachowania niezmiennej ilości działek oraz minimalnej wielkości działki 600 m2, z wyjątkiem obszarów dla których rysunek planu stanowi inaczej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołana treść zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jasna i zrozumiała. Tym bardziej nie jest dopuszczalne relatywizowanie zapisów tego planu wbrew ich literalnemu brzmieniu, co w istocie czyni Sąd I instancji, wywodząc, że skoro powstała w wyniku podziału działka wypełnia definicję działki budowlanej, postanowienia planu nie stoją na przeszkodzie realizacji na niej planowanej inwestycji. Nie może być bowiem wątpliwości, że dokonany podział działki ingeruje w przyjęty w miejscowym planie układ i ilość działek. Nie sposób ocenić bowiem inaczej wydzielenia z jednej działki trzech działek, wprawdzie spełniających pozostałe wymogi planu w zakresie wielkości oraz wymagania wynikające z przepisów u.g.n i warunków technicznych dla działek budowlanych, ale ewidentnie sprzecznych z postanowieniami § 27 ust. 4 pkt 9 i § 84 ust. 5 pkt 1 planu miejscowego.

Przedstawiona powyżej argumentacja doznaje dodatkowego wzmocnienia w kontekście treści § 6 ust. 3 i 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołane przepisy stanowią, że "ustalenia zawierające warunki zagospodarowania terenów obowiązujące w strefach ustanowionych w celu ochrony (kształtowania) środowiska i przyrody oraz krajobrazu i dóbr kultury mają pierwszeństwo przed przepisami zawierającymi warunki dla pozostałych stref oraz, że "warunki zagospodarowania zawierające zakazy lub ograniczenia dla danej strefy mają pierwszeństwo przed warunkami zawierającymi dozwolenia dla innej strefy obejmującej ten sam obszar". Treść tych przepisów jednoznacznie wskazuje ratio legis wprowadzonych przez plan ograniczeń wynikających z ustalenia warunków dla stref podlegających ochronie. Priorytetem jest bowiem zachowanie unikalnych walorów przyrodniczo - środowiskowych, krajobrazowych i kulturowych terenu oraz podporządkowanie dopuszczalnego zagospodarowania nadrzędnej funkcji ochrony walorów m.in. krajobrazowych i przyrodniczych. Przyjęte natomiast w projekcie rozwiązanie budowy domu na wydzielonej z przyjętej w planie działki w znacznym stopniu ingeruje w pierwotny podział działek ustalony w planie miejscowym, czym narusza, postanowienia zawarte w § 27 ust. 4 pkt 9 i § 84 ust. 5 pkt 1 planu.

Z tych względów uznać należało, że organy administracji dokonały właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły również wskazanych w uzasadnieniu Sądu I instancji reguł postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W zakresie kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.