Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 553/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: INNE
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na akt Starosty z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - w zakresie wniosku o zwrot kosztów postępowania postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę A. B. i uchylił akt Starosty z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...].

W piśmie z dnia [...] listopada dnia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2013 r., skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot kosztów przejazdu do sądu oraz równowartość utraconego zarobku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek jest niezasadny.

Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie

W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. (data wpływu do Sądu – [...] listopada 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2013 r. (data wpływu do Sądu – [...] listopada 2013 r.), skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot kosztów przejazdu do sądu oraz równowartość utraconego zarobku w kwocie 150 złotych wskutek stawiennictwa skarżącego na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że nie można orzec o kosztach sądowych, ponieważ skarżący zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit a p.p.s.a., zgodnie z którym strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej (taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

W odniesieniu do kosztów podróży, podnieść należy, że z przepisów odrębnych, których stosowanie w nakazuje art. 205 § 3 p.p.s.a., wynika, że zwrot kosztów podróży przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 85 i 86 w zw. z art. 91 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Jak wynika z akt sprawy stawiennictwo skarżącego na rozprawie było nieobowiązkowe, zatem wniosek o zwrot kosztów podróży nie zasługuje na uwzględnienie.

Zwrócić należy również uwagę, że rozstrzygnięcie kwestii zwrotu kosztów przejazdu możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy sąd dysponuje wiedzą dotyczącą kwoty poniesionych przez stronę kosztów przejazdu, jak również wiedzą o długości trasy przejazdu od miejsca zamieszkania, wiedzą o rodzaju środka transportu (tylko środki transportu masowego), jego klasie, czy też w ogóle o możliwości skorzystania ze środka transportu (art. 85 ust. 4 w zw. z art. 91 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Z kolei, wiedzę taką sąd może uzyskać jedynie w oparciu o oświadczenie strony i przedstawione przez nią dokumenty. W niniejszej sprawie skarżący do chwili zamknięcia rozprawy nie złożył stosownego oświadczenia i dokumentów (np. biletów). Powyższe uwagi odnoszą się również do kwestii zwrotu utraconego zarobku (art. 86 ust. 4 w zw. z art. 91 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., oddalił wniosek.