Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 339/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 14k
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 czerwca 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 16.810,00 (szesnaście tysięcy osiemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 1.074.179,00 zł.

Wnioskiem z dnia 27 października 2014 r. Spółka, wystąpiła do Burmistrza P. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie zastosowania art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. 2014 poz. 849 dalej u.p.o.l.) zwracając się z pytaniami:

1. czy w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest kilka budynków i w jednym z tych budynków zostanie ustanowiona odrębna własność co najmniej dwóch lokali, to podatek od nieruchomości od części budynków stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz od gruntu powinien zostać ustalony według proporcji w jakiej powierzchnia użytkowa lokali stanowiących odrębne nieruchomości (będące własnością wnioskodawcy) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali wyodrębnionych będących własnością wnioskodawcy oraz udział w częściach wspólnych budynku i powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji?

2. czy powyższe zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdą również zastosowanie w przypadku, gdy własność jednego z odrębnych lokali lub w jednym z lokali zostanie przeniesiony udział w nieruchomości na podmiot trzeci (nabywcę)?

Przedstawiając własne stanowisko spółka udzieliła na oba pytania odpowiedzi twierdzącej.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. Nr [...], Burmistrz P. uznał za stanowisko Spółki prawidłowe.

W złożonej Burmistrzowi P. deklaracji na podatek od nieruchomości na 2014 r. Spółka wykazała do opodatkowania tym podatkiem grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 81.076 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 38.628,28 m2 a także budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o wartości 5.620.601,00 zł oraz należny od tych przedmiotów opodatkowania podatek w kwocie 1.074.179,00 zł.

W dniu 5 listopada 2014 r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2014 r., w której wykazała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 81.076 m2 w okresie od stycznia do września oraz o powierzchni 202,90 m2 w okresie od października do grudnia, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 38.628,28 m2 w okresie stycznia do września oraz o powierzchni użytkowej 96,67 m2 i 96,43 m2 w okresie od października do grudnia, a także budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o wartości 5.620.601,00 zł oraz łączną kwotę podatku w wysokości 834.894,00 zł.

W wyjaśnieniach do skorygowanej deklaracji, wskazała, że w związku z ustaleniem odrębnej własności lokali aktem notarialnym repertorium A Nr [...]/2014 zaszły zmiany w strukturze własnościowej podatnika dla księgi wieczystej [...]. Taki stan faktyczny w zakresie struktury własnościowej gruntów i budynków ma wpływ na sposób liczenia podatku od nieruchomości, ponieważ dotychczas stosowany przepis art. 3 ust. 1 u.p.o.l. będzie miał zastosowanie jedynie do powierzchni samych lokali, natomiast do pozostałych powierzchni będzie miał zastosowanie przepis art. 3 ust. 5 powołanej wyżej ustawy.

Burmistrz P. nie uznał zasadności złożonej korekty i decyzją z dnia [...] r. Nr [...], określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 1.074.179,00 zł.

W uzasadnieniu organ podatkowy I instancji, wskazał, że Spółka jest właścicielem nieruchomości, na których nie wyodrębniono lokali i trudno w takim przypadku zgodzić się z twierdzeniem, że niewyodrębnione nieruchomości stanowią części wspólne w budynku dla lokali wyodrębnionych, gdyż nieruchomość wspólna to grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, takie jak ściany nośne, fundamenty, dach klatka schodowa, kominy, piony wodno - kanalizacyjne, winda, telewizyjna antena zbiorcza, instalacja centralnego ogrzewania, gazowa itp.

Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że Spółka jest właścicielem m.in. hali produkcyjno - logistycznej z częścią biurową i techniczną, budynku biurowego, oraz wolnostojącego magazynu. Części wspólnej dla wydzielonych lokali nie mogą stanowić magazyny wolnostojące, hale produkcyjno - logistyczne z częścią biurową czy dwukondygnacyjna część socjalna.

W sytuacji, gdy w sposób prawidłowy wyodrębniono własność lokali, ale stanowią one własność jednego podmiotu oraz gdy pozostała nieruchomość stanowi jego własność, to właściciel ten obciążony jest podatkiem od całej nieruchomości gruntowej i budynkowej. W przypadku, gdy zostanie ustanowiona odrębna własność dwóch lokali w budynku i właścicielem jednego z nich będzie właściciel, zaś własność drugiego z wyodrębnionych lokali wraz z określonym udziałem w nieruchomości wspólnej zostanie przeniesiona na rzecz innego podmiotu, to lokal przeniesiony na rzecz innego podmiotu będzie stanowił odrębny przedmiot opodatkowania z przypadającym udziałem w częściach wspólnych gruntu i budynku, natomiast obowiązek podatkowy od pozostałej części nieruchomości (w tym drugiego wyodrębnionego lokalu) ciążył będzie na właścicielu budynków i gruntów.

Powołując się na treść art. 2 ust. 1 u.p.o.l., normujący zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości, a także na art. 3 powołanej ustawy, normujący podmiotowy zakres podatku od nieruchomości, działający z upoważnienia Burmistrza P. stwierdził, że ust. 5 art. 3 u.p.o.l. stanowi lex specialis do jego ust. 4 i stosowany jest wszędzie tam, gdzie wyodrębniono własność lokali i eliminuje on solidarny obowiązek podatkowy, lecz jedynie w zakresie dotyczącym nieruchomości wspólnej, wynikającej z zastosowania udziałów w nim określonych. Tymczasem przeprowadzone postępowanie dowiodło, iż w 2014 r. Spółka pozostawała właścicielem gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków, jako tereny przemysłowe, budynków oraz budowli.

W odwołaniu od tej decyzji Strona zarzuciła naruszenie art. 14k § 1 i § 3, art. 14m § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1996 Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r poz. 749) oraz błędną wykładnię art. 3 ust. 5 u.p.o.l.. Powołując się na uzyskaną interpretację wywodziła, że korzysta ona z ochrony w zakresie podatku, odsetek jak i postępowania karno - skarbowego. Tym samym zobowiązanie podatkowe w zakresie wykraczającym poza wyliczenie wynikające z interpretacji wygasło w myśl art. 59 § 1 pkt 10 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji decyzja organu nieuwzględniająca wyliczeń wynikających z korekty jest wadliwa.

Ponadto wywodziła, że dla zastosowania przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. element współwłasności jest irrelewantny - współwłasność nie jest elementem hipotezy tego przepisu. Norma ta znajduje zastosowanie w każdej sytuacji gdy doszło do wyodrębnienia lokali, niezależnie od tego w jakim trybie do tego doszło. Jedynym warunkiem, który nakazuje stosowanie tego przepisu jest sam fakt wyodrębnienia lokali.

Dalej skarżąca zarzuciła, iż organ podatkowy I instancji wadliwie określił to, co stanowi część wspólną nieruchomości. Podniosła, że definicja części wspólnej oparta została na otwartym katalogu elementów. Zatem stanowisko organu podatkowego I instancji, ograniczające nieruchomość wspólną w zasadzie do fundamentów, dachu, ścian nośnych, klatek schodowych, przewodów i instalacji, jest poglądem nieaktualnym, ponieważ nieruchomość tą konstytuuje w istocie wszystko, co nie jest odrębnym lokalem. Spółka podniosła, że dokonała już wyodrębnienia własności lokali, a zatem zakres nieruchomości wspólnej uległ petryfikacji. Mając na uwadze, że o tym co wchodzi w skład nieruchomości wspólnej, decyduje własność, a decyzję o tym jakie elementy (części budynku) nie zostaną wliczone do powierzchni sumy użytkowej wszystkich samodzielnych lokali w budynku i tym samym staną się one współwłasnością właścicieli lokali (nieruchomością wspólną), podejmuje się w chwili ustanowienia odrębnej własności pierwszego lokalu w danej nieruchomości - rozważania dotyczące zakresu nieruchomości wspólnej nieruchomości Spółki, muszą uwzględniać stan wynikający z decyzji przez nią podjętych w tym zakresie w chwili wyodrębniania lokali.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w pierwszej kolejności stwierdziło, że Spółka nie może korzystać z ochrony powołując się na otrzymana pisemną interpretację. W ocenie kolegium organ interpretacja odnosi się do takiego stanu faktycznego zdarzenia przyszłego, w którym, po pierwsze na nieruchomości składającej się kilku działek ewidencyjnych posadowionych jest kilka budynków i w jednym z tych budynków zostanie ustanowiona odrębna własność co najmniej dwóch lokali, a po wtóre do sytuacji, gdy wyodrębnione lokale będą stanowić własność co najmniej dwóch różnych podmiotów. W zaistniały stanie faktycznym natomiast spółka jest jedynym właścicielem wyodrębnionych lokali. Taki stan faktyczny powoduje, że rozstrzygając sprawę w związku ze skorygowaniem przez podatnika deklaracji podatkowej, organ podatkowy I instancji zetknął się z innym stanem faktycznym, niż przedstawiony, jako zdarzenie przyszłe we wniosku o udzielenie interpretacji.

Wobec tego, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skoro zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji, nie wystąpiło w 2014 roku, to podatnik nie może powoływać się na istnienie podstaw do zwolnienia go z obowiązku zapłaty podatku w oparciu o art. 14m Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Kolegium powoływane przez spółkę przepisy ustawy o własności lokali nie wskazują na współwłasność w części wspólnej nieruchomości lecz na udział w nieruchomości wspólnej. Pojęcie "udział w nieruchomości wspólnej" jest pojęciem odrębnym od udziału we współwłasności. Definicja współwłasności zawarta jest w art. 195 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 z późn. zm.), zgodnie, z którym jest to sytuacja, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Istotą pojęcia współwłasności jest zatem, występowanie co kilku, co najmniej dwóch właścicieli rzeczy. Niemożliwa jest zatem współwłasność, gdy występuje tylko jeden właściciel. Takie rozumienie współwłasności musi być przyjęte na tle stosowania przepisów ustawy o własności lokali, a w konsekwencji na tle stosowania art. 3 ust. 5 u.p.o.l. W przypadku, gdy występuje tylko jeden właściciel wszystkich lokali, nie dochodzi do powstania współwłasności. Wobec tego- zdaniem kolegium- art. 3 ust 5 u.p.o.l. będzie miał zastosowanie dopiero po przeniesieniu prawa własności, co najmniej jednego wydzielonego lokalu na inny podmiot.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, polegające na przyjęciu, że Skarżąca w uzyskanej interpretacji otrzymała odpowiedź na jedno pytanie, podczas gdy interpretator odpowiedział na dwa - od siebie niezależne - pytania Spółki dotyczące dwóch zdarzeń przyszłych; w rezultacie popełnione przez Kolegium uchybienie doprowadziło do nieuprawnionego wniosku, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku różnił się od ustaleń dokonanych w toku postępowania podatkowego.;

2) art. 14k § 1 w zw. z art. 141 w zw. z art. 14m § 1 pkt. 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 września 2015 roku o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 6 ust. 1, 3, 9 pkt. 3 u.p.o.l. przez odmowę udzielenia Spółce ochrony prawnej, oraz nieuwzględnienie materialnych skutków zastosowania się przez Spółkę do wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji indywidualnej interpretacji;

3) art. 3 ust. 5 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed dniem 1 stycznia 2016 roku), przez jego wadliwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dla możliwości zastosowania wskazanego przepisu konieczne jest występowanie po stronie właścicieli nieruchomości lokalowych co najmniej dwóch podmiotów, podczas gdy prawidłowa jego wykładnia nakazuje przyjąć, że przepis ten znajdzie swe zastosowanie w każdym stanie faktycznym, w którym dokonano prawnego wyodrębnienia lokali, choćby ich właścicielem pozostawał jeden tylko podmiot;

4) art. 195 Kodeksu cywilnego, przez jego wadliwie zastosowanie do stanu faktycznego, w którym na danej nieruchomości doszło do wyodrębnienia nieruchomości lokalowych i zastosowanie znajdują przepisy ustawy o własności lokali;

5) przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed dniem 01 stycznia 2016 roku) w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (dalej również jako "u.w.l."), przez jego błędną wykładnię a w rezultacie wadliwe przyjęcie, że w przepisie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. mowa nie o nieruchomości wspólnej będącej stosunkiem prawnym współwłasności, lecz współwłasności regulowanej w przepisach ustawy - Kodeks cywilny;

6) art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 06 lipca 1982 roku - o księgach wieczystych i hipotece (dalej również jako: "u.k.w.h."), przez jego niezastosowanie i przyjęcie, przy braku dowodów przeciwnych, że organa podatkowe nie są związane wynikającym z ksiąg wieczystych domniemaniem, iż Spółce przysługuje udział w nieruchomości wspólnej (współwłasności) i dowolne, gdyż wbrew treści ksiąg wieczystych, przyjęcie, iż współwłasność taka nie powstała.

W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że Spółka w swym wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej zawarła dwa niezależne od siebie pytania, na które następnie otrzymała potwierdzenie od Burmistrza, co do prawidłowości stanowiska zawartego we wniosku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jakkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz.1647 ), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Dz.U. z 2016 r. poz.718) - w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdził, iż badana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o postepowaniu w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu jest sposób opodatkowania nieruchomości, w której wyodrębniono nieruchomości lokalowe, ale nie dokonano ich zbycia na rzecz innych podmiotów. Ustalenia faktyczne, co do przedmiotowej nieruchomości są w istocie niesporne. Sporne są natomiast ustalenia, co do treści uzyskanej przez stronę interpretacji indywidualnej a tym samym, co do zakresu przysługującej stronie ochrony.

W tym zakresie sąd uznał zarzuty skargi za uzasadnione. Wbrew stanowisku organu odwoławczego uzyskana przez strona interpretacja dotyczy stanu faktycznego tożsamego z ustalonym w sprawie. Niezasadne jest twierdzenie Kolegium, że interpretacja odnosi się do stanu faktycznego w którym własność wyodrębnionego lokalu zostanie przeniesiona na osobę trzecią. Wniosek o wydanie interpretacji zawierał dwa odrębne pytania:

" 1.Czy w przypadku, gdy na nieruchomości posadowionych jest kilka budynków i w jednym z tych budynków ustanowiona zostanie odrębna własność co najmniej dwóch lokali, to podatek od nieruchomości od części budynków stanowiących współwłasność (części wspólnych) oraz gruntu powinien zostać ustalony według proporcji w jakiej powierzchnia użytkowa lokali stanowiących odrębne nieruchomości (będące własnością Wnioskodawcy) pozostawać będzie do całkowitej powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji - zgodnie z art. 3 ust. 5 upoi - podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości powinna stanowić łączna powierzchnia użytkowa lokali użytkowych wyodrębnionych będących własnością Wnioskodawcy oraz udział w częściach wspólnych budynku i w powierzchni gruntu obliczony przy zastosowaniu powyższej proporcji?

2. Czy powyższe zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości znajdują również zastosowanie w przypadku, gdy własność jednego z odrębnych lokali lub w jednym z lokali zostanie przeniesiony udział w nieruchomości na podmiot trzeci (Nabywcę)?"

Dotyczył, więc dwóch odrębnych stanów faktycznych, przy czym w opisie pierwszego wyraźnie zaznaczono, że wyodrębnione lokale będą stanowić własność wnioskodawcy. Natomiast pytanie drugie dotyczyło stanu faktycznego, w którym własność wyodrębnionego lokalu zostanie przeniesiona na inny podmiot. Z treści interpretacji w żadnym miejscu nie wynika, aby dotyczyła jedynie pytania drugiego. Przeciwnie, w interpretacji tej stwierdzono, wprost, że "Przytoczone powyższe przepisy wskazują, że w przypadku kiedy w budynku zostaną wyodrębnione lokale, obowiązek podatkowy od części wspólnych (w budynku oraz gruntach) ciąży na właścicielach tych wyodrębnionych lokali tylko i wyłącznie w zakresie odpowiadającym udziałowi, który wynika ze stosunku powierzchni użytkowej wyodrębnionego lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku", a następnie dalej wskazano, że "Zasady ustalania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości wynikające z art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znajdują zastosowanie również w przypadku, gdy nieruchomość jednego (lub kilku) z wyodrębnionych lokali zostanie przeniesiona na podmiot trzeci (Nabywcę)." Użycie takiego sformułowania ( również) wskazuje wyraźnie, że organ interpretacyjny odnosił się do dwóch opisanych stanów faktycznych. Interpretacji dotyczyła więc także stanu faktycznego takiego jak ustalony w sprawie – to jest wyodrębnienia lokali bez przenoszenia ich własności na inny podmiot. Zasadne są więc zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego a także nieuzasadnionej odmowy udzielenia stronie ochrony wynikającej z uzyskania interpretacji

Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują ochronę prawną przysługującą wnioskodawcy w przypadku zastosowania się do indywidualnej interpretacji. W szczególności art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje, że zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Użyty w tym przepisie zwrot "nie może szkodzić" należy rozumieć w ten sposób, że w stosunku do podmiotu, który zastosował się do indywidualnej interpretacji przed jej zmianą, w określonych w dalszych przepisach, sytuacjach następuje wyłączenie odpowiedzialności karnej, naliczania odsetek (art. 14k § 3 Ordynacji podatkowej, a nawet zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji (art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej).

W tzw. przepisach ochronnych zawiera się główne przesłanie, a więc cel i sens wprowadzenia instytucji interpretacji podatkowych. Główną funkcją tych przepisów jest zagwarantowanie pewności prawnej, stabilnych reguł działania podatników w sferze podlegającej przepisom podatkowym oraz przede wszystkim uchronienie ich od negatywnych konsekwencji wynikających z możliwych zmian w wykładni tych przepisów przez organy podatkowe. Formalnym wyrazem tych gwarancji są właśnie uregulowania zawarte we wskazanych wyżej przepisach, które określają przypadki i zakres udzielonej podatnikowi ochrony w przypadku zmiany stanowiska organów podatkowych co do oceny prawnej zdarzeń przedstawionych we wnioskach o wydanie interpretacji podatkowych. Organ wydający interpretację uznając w określonym zakresie stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, jeżeli wnioskodawca zastosował się do tej interpretacji, udziela wnioskodawcy ochrony prawnej w zakresie określonym we wspomnianych przepisach tj. art. 14k – 14n Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt 2050/13, wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 914/12).

Organ II instancji – w wyniku wskazanych wyżej błędnych ustaleń – nie dokonał oceny w jakim zakresie stronie przysługuje ochrona i czy wpłynie to na wynik postepowania podatkowego.

Ponownie rozpatrując sprawę, organy podatkowe zastosują wskazania wynikające z niniejszego wyroku. W kontekście stwierdzonych naruszeń postępowania podatkowego, przedwczesnym byłoby odnoszenie się do merytorycznej oceny zawartej w zaskarżonej decyzji. W szczególności organy podatkowe rozważą zakres przysługującej stronie ochrony wynikającej z uzyskanej interpretacji podatkowej wobec stwierdzonej tożsamości stanu faktycznego przedstawionego we wniosku ze stanem faktycznym rodzącym skutki podatkowe.

W uwzględnieniu powyższych okoliczności, Sąd w oparciu o art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).