Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 443/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 135fa u.o.p.; art. 110 ust. 5 pkt 2 u.o.p.
journal: Dz.U. 2023 poz 171
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.; art. 135 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Starszy Referent Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2024 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 28 marca 2024 r. nr 106/K/24 w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 287 zł (słownie: dwieście osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr 106/K/24 z 28 marca 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej: organ odwoławczy; organ drugiej instancji) po rozpatrzeniu odwołania M.G. (dalej: strona; skarżący) z 27 lutego 2024 r. od decyzji – rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w G. (dalej również: organ pierwszej instancji) nr [...] z 14 lutego 2024 r. wydanego w przedmiocie obniżenia 20% nagrody rocznej przysługującej za służbę pełnioną w roku 2023, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) w związku z art. 110 ust. 1 i 3, ust. 5 pkt 2, ust. 6 i ust. 8-8b ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (aktualny tekst jedn. z 16 stycznia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.; dalej: ustawa o Policji).

W jej uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny i wskazano, że orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z 13 kwietnia 2023 r. wydanym na podstawie art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji skarżący został uznany winnym tego, że: "w dniu 27 lutego 2023 r. w G. zajmując stanowisko detektywa Zespołu dw. z Przestępczością Samochodową Wydziału dw z Przestępczością Przeciwko Mieniu KMP w G. nie wykonał polecenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach wyrażonego w piśmie z dnia 02.11.2022 r. l.dz. [...] w ten sposób, że wysłał niezaszyfrowaną wiadomość zawierającą dane osobowe na zewnątrz, poza domenę Policji tj. na skrzynkę poczty elektronicznej [...] bez wystąpienia i uzyskania stosownej zgody bezpośredniego przełożonego" tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji kwalifikowanego w związku z "ww. pismem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach i pkt 6.2.3 Polityki Ochrony Danych Osobowych Systemu Elektronicznego Poczty Policji SEPP".

Za zarzucany czyn wymierzono skarżącemu karę upomnienia, który w dniu 6 kwietnia 2023 r. złożył pisemny wniosek o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej upomnienia, bez przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Komendant Miejski Policji w G. uwzględnił ww. wniosek strony.

Orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w G. nr [...] z 13 kwietnia 2023 r. skarżący odebrał w dniu 14 kwietnia 2023 r. Strona nie złożyła od niego odwołania, w związku z czym, w myśl art. 135o ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, stało się ono ostateczne z upływem terminu do wniesienia odwołania (tj. w niniejszej sprawie od 22 kwietnia 2023 r.).

W dniu 23 lipca 2023 r. (wpływ do organu pierwszej instancji) skarżący złożył wniosek o zatarcie kary dyscyplinarnej powołując się przy tym na treść art. 135q ust. 3 i ust. 4 ustawy o Policji. Następnie w dniu 26 lipca 2023 r. została wydana przez Komendanta Miejskiego Policji w G. decyzja nr [...] o zatarciu kary dyscyplinarnej upomnienia przed upływem terminu. W jej podstawie organ pierwszej instancji powołał się na treść art. 135q ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135qa ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący pokwitował odbiór ww. decyzji nr [...] w dniu 26 lipca 2023 r.

Organ pierwszej instancji rozkazem personalnym z 14 lutego 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 110 ust. 1, 3, 5, 6, 8, 8a, 8b i 13 ustawy o Policji, obniżył skarżącemu nagrodę roczną za 2023 r. o 20%. Wskazał, że w myśl przepisu art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnym zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym.

W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego organ pierwszej instancji przywołał fakt wydania wobec skarżącego orzeczenia nr [...] z 13 kwietnia 2023 r. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji policjantowi obniża się nagrodę roczną w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej. Art. 110 ust. 6 ustawy o Policji określa z kolei granice obniżenia nagrody rocznej.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego skarżący zarzucił mu naruszenie:

a. art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji polegającego na obniżeniu nagrody rocznej na podstawie faktu ukarania skarżącego karą dyscyplinarną upomnienia, bez stwierdzenia jej w przeprowadzonym i prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym;

b. art. 135q ust. 1 ustawy o Policji, gdyż nie zważa na zatarcie kary dyscyplinarnej przed upływem terminu, który nastąpił w dniu 26 lipca 2023 r. w zw. z decyzją nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w G..

Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją (rozkazem personalnym) z 28 marca 2024 r. nr 106/K/24 utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji z 14 lutego 2024r. nr [...] w przedmiocie obniżenia o 20% nagrody rocznej za rok 2023. W jej uzasadnieniu stwierdził, że obowiązany był do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Z kolei w myśl art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym, przy czym - jak wynika z ust. 6 przywołanego przepisu - obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50%. Zdaniem organu odwoławczego użyte w art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji sformułowanie "obniża się" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu i nie pozostawia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych możliwości stosowania uznania administracyjnego co do samego obniżenia. Wskazał, że zgodnie z art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny, może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości, oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma również znaczenia w sprawie fakt, że orzeczona policjantowi kara uległa zatarciu, bowiem "nie orzeczona kara, a fakt uznania winy funkcjonariusza" wywołuje skutki prawne określone przepisem art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach). W skardze zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, który zezwala na obniżenie nagrody rocznej w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym.

Podnosząc powyższy zarzut strona wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w G. nr [...] z 14 lutego 2024 r. Skarżący ponownie podkreślił, że w jego przypadku przeprowadzono jedynie postępowanie wyjaśniające, w którym dobrowolnie poddał się karze. Tym samym nie zostało stwierdzone przewinienie dyscyplinarne w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Okoliczność ta, zdaniem strony, wyklucza zastosowanie regulacji art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.

W piśmie z 30 kwietnia 2024 r. pełnomocnik strony podtrzymał w całości argumentację podniesioną w skardze, a także wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę z 21 maja 2024 r. wniósł o jej oddalenie, uznając zarzut za bezpodstawny. Zaznaczono, że nie sposób zgodzić się z interpretacją skarżącego, że w przypadku zastosowania art. 135fa ustawy o Policji nie znajduje zastosowania art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.

W piśmie z 17 września 2024 r. skarżący dodatkowo argumentował, że przepis 135fa ust. 1 ustawy o Policji powinien być interpretowany ściśle, ze względu na jego negatywne skutki dla funkcjonariusza. Powołał się również na uzasadnienie wyroku NSA w sprawie III OSK 1136/22 z 17 kwietnia 2024 r., gdzie orzeczono, że warunkiem obniżenia nagrody rocznej jest prawomocnie zakończone postępowanie dyscyplinarnego, co – jak zauważył pełnomocnik strony – nie miało miejsca w przypadku skarżącego.

Na rozprawie w dniu 9 października 2024 r. strona podtrzymała stanowisko prezentowane w skardze, oraz argumentację zawartą w piśmie z 17 września 2024 r. Pełnomocnik organu odwoławczego natomiast akcentował "techniczne aspekty orzekania w sprawach dyscyplinarnych", oraz wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę (karta nr 30 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie strony skarżącej, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.

Na początku rozważań wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy orzekające w sprawie organy administracji mogły obniżyć skarżącemu nagrodę roczną za rok 2023 w oparciu o regulację art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji.

Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (art. 110 ust. 3 ustawy o Policji). Zgodnie z art. 110 ust. 5 ustawy o Policji nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu (pkt 1); popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym (pkt 2); otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 (pkt 3) oraz otrzymania pierwszej lub kolejnej opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 (pkt 4). Obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50% (art. 110 ust. 6 ustawy o Policji).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się przy tym, że prawo do nagrody rocznej uwarunkowane jest należytym wykonywaniem przez policjanta nałożonych na niego obowiązków, w tym dyscypliny służbowej. Uprawnienie to jest jednym z przejawów szczególnego statusu funkcjonariuszy Policji, stanowiąc rekompensatę za trudy i niebezpieczeństwo związane z ich codzienną służb (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 września 2023 r., II SA/Wa 238/23, opublikowano w: centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych; wyrok WSA w Szczecinie z 14 lutego 2019 r., II SA/Sz 1020/18, LEX nr 2629598; wyrok WSA w Poznaniu z 6 października 2022 r., III SA/Po 310/22, LEX nr 3429740; wyrok NSA z 22 kwietnia 2016 r., I OSK 1568/14, LEX nr 2111015).

Natomiast instytucja obniżenia bądź pozbawienia nagrody rocznej cechuje się obligatoryjnością, co oznacza, że organ administracji w momencie stwierdzenia ustawowych przesłanek, zobowiązany jest do podjęcia odpowiedniej decyzji o obniżeniu bądź pozbawieniu nagrody rocznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 listopada 2021 r., II SA/Wa 1837/21, Legalis nr 2696587).

W związku z wyżej czynionymi ogólnymi rozważaniami co do charakteru prawa do nagrody rocznej, oraz okoliczności w jakich dojść może do jej obniżenia lub pozbawienia, zwrócić należy szczególną uwagę na treść art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, która stanowiła podstawę normatywną orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w G. z 13 kwietnia 2023 r. Mianowicie, jak wyraźnie zaznaczono w rubrum ww. orzeczenia, zostało ono wydane "bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego".

Tymczasem zgodnie z art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – rozkazu personalnego: (1) Przełożony dyscyplinarny może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana; (2) W przypadkach, o których mowa w ust. 1, orzeczenie wydaje się po wysłuchaniu policjanta i złożeniu przez niego wyjaśnienia na piśmie oraz wyrażeniu pisemnej zgody na poddanie się karze dyscyplinarnej bez prowadzenia postępowania dyscyplinarnego; (3) Po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia pierwszego przesłuchania w charakterze obwinionego obwiniony może złożyć wniosek o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej; (4) Przełożony dyscyplinarny może uwzględnić wniosek o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej, jeżeli okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a charakter popełnionego przewinienia uzasadnia wymierzenie kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 134 pkt 1 lub 2. Czynności, o których mowa w art. 135i ust. 1-6, nie przeprowadza się; (5) W przypadku uwzględnienia wniosku o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o ukaraniu; (6). Od orzeczenia o ukaraniu obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie składa się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie; (7) Przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne; (8) W przypadku złożenia odwołania przez obwinionego przełożony dyscyplinarny uchyla orzeczenie o ukaraniu, kontynuuje postępowanie dyscyplinarne i wydaje orzeczenie, o którym mowa w art. 135j ust. 1, od którego przysługuje odwołanie w trybie art. 135k; (9) Cofnięcie odwołania, o którym mowa w ust. 6, jest niedopuszczalne.

W tym kontekście, w ocenie Sądu wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, istotny jest fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a nie tylko wydania w stosunku do funkcjonariusza prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego stwierdzającego popełnienie przewinienia dyscyplinarnego. W niniejszej sprawie orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane na podstawie art. 135fa ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji (co wyraźnie wynika z jego treści) i wymierzono karę dyscyplinarną upomnienia za naruszenie dyscypliny służbowej.

Celem postępowania, o którym mowa w art. 135fa ustawy o Policji jest wydanie przez przełożonego dyscyplinarnego orzeczenia bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego (podkreślenie własne Sądu), jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. Ponadto należy mieć na uwadze, że ten tryb nie ma charakteru obligatoryjnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 lipca 2023 r., III SA/Gd 244/23, Legalis nr 2965687).

W związku z brzmieniem art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, który z uwagi na wynikające z tego przepisu skutki dla funkcjonariusza winien być w ocenie Sądu interpretowany ściśle, w rozpatrywanej sprawie nie zaszły podstawy do obniżenia skarżącemu nagrody rocznej za rok 2023. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawodawca wprowadzając z dniem 1 października 2020 r. art. 135 fa do ustawy o Policji nie zmodyfikował art. 110 ust. 5 pkt 2 tej ustawy poprzez wskazanie, że obniżenie nagrody rocznej ma miejsce m.in. w przypadku wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 135fa ust. 1 tej ustawy. Modyfikacja przesłanki obniżenia nagrody rocznej określonej w art. 110 ust. 5 pkt 2 polegała jedynie na tym, że sformułowanie "naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym" zastąpiono sformułowaniem "popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym" (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 lipca 2023 r., III SA/Gd 244/23, Legalis nr 2965687).

Drugim aspektem, na który należy zwrócić uwagę w realiach rozpatrywanej sprawy jest kwestia zatarcia kary dyscyplinarnej. Skarżący, jak wynika z akt administracyjnych nie odwołał się od orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z 13 kwietnia 2023 r., a w dniu 23 lipca 2023 r. (wpływ do organu pierwszej instancji) złożył wniosek o zatarcie kary dyscyplinarnej powołując się przy tym na treść art. 135q ust. 3 i ust. 4 ustawy o Policji. Następnie w dniu 26 lipca 2023 r. została wydana i równocześnie doręczona przez Komendanta Miejskiego Policji w G. decyzja nr [...] o zatarciu kary dyscyplinarnej upomnienia przed upływem terminu (art. 135q ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135qa ust. 1 ustawy o Policji).

Jak stanowi art. 134a ustawy o Policji kara upomnienia i kara nagany oznaczają wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Z art. 135q ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji wynika, że kara dyscyplinarna upomnienia podlega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia tej kary. Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą (zgodnie z art. 135q ust. 1 ustawy o Policji) oraz powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 7 zd. 1 tej ustawy.). Oznacza to, że zatarcie kary dyscyplinarnej niweczy skutki związane z ukaraniem policjanta w tym sensie, że nie jest możliwe powoływanie się na ten fakt (por. m.in.: wyrok WSA w Białymstoku z 26 kwietnia 2022 r., II SA/Bk 182/22, LEX nr 3341406; wyrok NSA z 21 sierpnia 2007 r., I OSK 1628, LEX nr 447375).

Zatarcie skazania wywołuje zatem konsekwencje w sferze prawnej, gdyż tworzy fikcję niekaralności policjanta, wykluczającą możliwość stwierdzenia, że popełnił on określone przewinienie dyscyplinarne.

W ocenie Sądu wskazane regulacje w okolicznościach rozpoznawanej sprawy determinują uznanie, że zatarcie kary dyscyplinarnej wobec strony niweczy skutki związane z jej ukaraniem w tym sensie, że nie jest możliwe powoływanie się na ten fakt również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) i wyprowadzania z tego skutku w postaci utraty prawa do prawa do nagrody rocznej przez skarżącego.

Jak wynika z akt administracyjnych: wcześniejsze zatarcie skazania, mające miejsce przed datą wydania orzeczenia o obniżeniu nagrody rocznej skutkuje brakiem podstaw faktycznych do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej. Skoro bowiem w chwili orzekania przez organ pierwszej instancji (tj. 14 lutego 2023 r.) i przez organ odwoławczy (tj. 28 marca 2024 r.) kara dyscyplinarna upomnienia (orzeczona w dniu 13 kwietnia 2023 r.) uznawana jest za niebyłą, a w aktach osobowych policjanta nie powinno znajdować się orzeczenie o ukaraniu, nie jest w istocie spełniona przesłanka popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, która w świetle art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji stanowi podstawę do obniżenia nagrody rocznej (por. wyrok WSA w Białymstoku z 26 kwietnia 2022 r., II SA/Bk 182/22, Legalis nr 2690613).

Ze względu na naruszenie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji należało uchylić wadliwą decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i wiążą organy Policji stosownie do art. 153 p.p.s.a.

Sąd, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. z 24 sierpnia 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji, na rzecz skarżącego, kwotę 287 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wynoszących 270 zł (wyliczonych od wartości przedmiotu zaskarżenia, mieszczącej się w przedziale od 500 do 1500 zł) i zwrot poniesionego przez skarżącego wydatku w postaci opłaty skarbowej (17 zł).