Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 4852/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk – Wiśniewska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1402/20 w sprawie ze skargi T. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 11 sierpnia 2020 r. nr 2401-IEW1.4121.5.2020 UNP: 2401-20-145980 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. F. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1402/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi T. F. oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 11 sierpnia 2020 r. nr 2401-IEW1.4121.5.2020 w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości z tytułu niewypłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł T. F., zaskarżając wyrok w całości. Pełnomocnik skarżącego na podstawie:

1. art. 174 § 2 P.p.s.a zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a) naruszenie przepisów art. 151 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie przez Sąd I instancji wniesionej skargi i odmowę uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, a tym samym zaaprobowanie dokonanych przez Organ I i II instancji ustaleń, pomimo dokonania przez Organy podatkowe błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie przez Organy oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy i nieobiektywny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, dokonywanie dowolnych ocen materiału dowodowego oraz rozstrzyganie istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść strony; w tym m.in. poprzez uznanie, iż:

- spełnione zostały przesłanki uzasadniające obciążenie Skarżącego odpowiedzialnością solidarną za zaległości podatkowe M. Sp. z o. o. w W., podczas gdy Organy nie wykazały tych przesłanek w sposób wyczerpujący oraz nie udowodniły ich zaistnienia,

- brak dostępu do dokumentów Spółki i niemożność zapoznania się z sytuacją finansową Spółki nie stanowi przesłanki braku winy, Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, w której pełnił funkcję członka zarządu,

- Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki M. Sp. z o, o. do dnia 23 marca 2015 r., podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż Skarżący pełnił funkcję członka zarządu jedynie ok. 3 tygodnie, oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym działań mających na celu ustalenie zaistnienia przesłanek zwalniających Skarżącego z odpowiedzialności jako członka zarządu Spółki, w tym złożenia przez Skarżącego skutecznej rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu, jak i uznania braku winy Skarżącego w kwestii niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki z uwagi na brak faktycznej możliwości prowadzenia spraw Spółki i brak wiedzy co do sytuacji finansowej Spółki, co w konsekwencji doprowadziło do tego, iż pomimo niezgodności ustaleń Organów ze stanem faktycznym, kwestia skutecznego złożenia przez Skarżącego rezygnacji z pełnionej funkcji, jak i braku winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nie zostały w żaden sposób wyjaśnione przez Sąd I instancji, a wszelkie działania (i zaniechania) organów w tym zakresie dokonywane były z całkowitym brakiem uwzględnienia interesu obywateli (Skarżącego),

b) naruszenie przepisów art. 133 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wydanie przedmiotowego orzeczenia nie na podstawie akt sprawy i zgromadzonego materiału w sprawie, a poprzez fragmentaryczne odniesienie się do zgromadzonego materiału oraz dokonanie błędnej oceny dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, co w konsekwencji prowadziło do oddalenia przedmiotowej skargi i odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji, podczas gdy, dokonując prawidłowej analizy zgromadzonego materiału w sprawę, należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie winno być odmienne,

c) naruszenie przepisów art. 106 § 3 P.p.s.a. i art. 113 § 1 P.p.s.a. i 133 § 1 P.p.s.a. w zw. 2 art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 180 Ordynacji podatkowej i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia całości okoliczności faktycznych sprawy, niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy i pomięcie przez Sąd I instancji przy rozstrzyganiu sprawy złożonego wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadków tj. B. M. oraz B. K. których przedmiotem były okoliczności mające istotne znaczenia dla sprawy w sytuacji, gdy okoliczności te nie były stwierdzone wystarczająco innymi dowodami,

d) naruszenie przepisów art. 151 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 121 i art 124 Ordynacji podatkowej przez oddalenie skargi rozpatrywanej przez Sąd I instancji pomimo, że Organy wydający zaskarżone decyzje zaniechały wskazania, którym dowodom dały wiarę i oparły na nich swoje rozstrzygnięcie, a którym odmówiły mocy dowodowej wraz ze wskazaniem przyczyny,

e) naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny, niezawierający wyczerpującego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia jej wyjaśnienie,

2. art. 174 pkt 1 Ustawy zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na jego niewłaściwym, zastosowaniu w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny wskazuje na brak podstaw do zastosowania ww. przepisów i orzeczenia solidarnej ze Spółką i innym członkiem zarządu odpowiedzialności podatkowej Skarżącego.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasadzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COViD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429), w brzmieniu obowiązującym od 15 kwietnia 2023 r, z uwagi na brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy stacjonarnej, a także na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, w niezmienionym składzie orzekającym, sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 1634 z zm., dalej jako: P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa procesowego, które zdaniem strony mają istotny wpływ na wynik sprawy, oraz przepisów prawa materialnego. W zakresie naruszenia przepisów postępowania Skarżący zakwestionował ustalenia dotyczące okresu pełnienia przez siebie funkcji członka zarządu spółki oraz uznania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. W jego ocenie Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że pełnił funkcję członka zarządu do 23 marca 2015 r., ponieważ oświadczenie o rezygnacji z funkcji złożył około 3 tygodnie po jej objęciu w dniu 13 stycznia 2015 r. Natomiast brak dostępu do dokumentacji spółki i niemożność zapoznania się z sytuacją finansową jest przesłanką braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Z kolei w zakresie prawa materialnego Skarżący zarzucił naruszenie art. 116 § 1 O. p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik powołując się na art. 118 § 1 O.p. wskazał, że w sprawie doszło do przedawnienia, bowiem decyzja została wydana w stosunku do Skarżącego w dniu 30 grudnia 2019 r., natomiast doręczono ją w 2020 r.

W pierwszej kolejności rozważań należy odnieść się do zarzutu przedawnienia zaległości podatkowej Spółki. Zgodnie z art. 118 § 1 O.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Z kolei zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 O.p.). W sprawie zaległość podatkowa Spółki dotyczy niewypłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2014 r. Zatem co do zasady pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania z tego tytułu upływał będzie z dniem 31 grudnia 2020 r. Natomiast wydanie decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej dotyczącej Skarżącego z dnia 30 grudnia 2019 r. miało miejsce na rok przed upływem ustawowego terminu przedawnienia pierwotnego zobowiązania. Ponadto, słusznie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że art. 118 § 1 O.p. nie wskazuje na konieczność doręczenia decyzji wydanej w związku z art. 116 § 1 O.p. a jedynie na wydanie decyzji. Natomiast przywołany przez Skarżącego wyrok w tym zakresie, dotyczy odmiennego stanu faktycznego i nie odnosi się do sytuacji, która ma miejsce w analizowanej sprawie. Zatem zarzut przedawnienia zobowiązania pierwotnego Spółki należy uznać za nietrafiony.

Dalej, zarzuty dotyczące braku możliwości orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, nie są zasadne. Stosownie do art. 116 § 1 O.p. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z zm., dalej jako: O.p.) w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2015 r., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Ponadto art. 116 § 2 O. p. stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego materiał dowodowy potwierdza prawidłowość ustaleń poczynionych w tym zakresie przez organy podatkowe.

Skarżący uchwałą nr 3 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 13 stycznia 2015 r. został powołany na członka zarządu. Pismem z dnia 18 marca 2015 r. oświadczył, iż rezygnuje z funkcji w zarządzie i wskazał, że oświadczenie wywiera skutek prawny z dniem 23 marca 2015 r. Natomiast w skardze strona podnosi, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu jedynie około 3 tygodnie i skutecznie w tym czasie złożył rezygnację. Sąd pierwszej instancji wskazał na sprzeczność w narracji Skarżącego i słusznie powziął wątpliwość co do skuteczności wskazanej przez niego rezygnacji. Za nielogiczny uznał fakt złożenia oświadczenia z dnia 13 marca 2015 r. po uprzednim ustąpieniu z funkcji, a także podejmowania po tym czasie aktywnego działania z zakresu prowadzenia spraw Spółki. Skarżący bowiem działając w imieniu Spółki pismem z dnia 6 marca 2015 przedłożył formularz zmian danych Spółki do właściwego sądu rejestrowego - Sądu Rejonowego K. w K., Wydziału [...] Gospodarczego KRS. Co świadczy o faktycznym wykonywaniu przez niego obowiązków członka zarządu. Co więcej Skarżący poza powoływaniem się na okoliczność wcześniejszego złożenia rezygnacji, nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego podnoszoną okoliczność. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji za organem podatkowym przyjął, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w okresie od 13 stycznia 2015 r. do 23 marca 2015 r.

W skardze kasacyjnej Skarżący nie kwestionował terminu płatności ww. zobowiązania Spółki, który upływał 20 stycznia 2015 r. ani terminu wynikającego z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r. , poz. 233, dalej jako: u.p.u.n.). Przepis stanowił, że dłużnik jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka na dzień objęcia przez Skarżącego funkcji członka zarządu była niewypłacalna. Oprócz zaległości względem organu podatkowego nie regulowała zobowiązań względem ZUS (brak uregulowanych składek na ubezpieczenia społeczne za okres 05/2014-01/2016, FUZ za okres 08/2014-01/2016 i FpiFGŚP za okres 06/2014-01/2016) względem Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (za okresy 07-08 i 12/2014, 01-07/2015), a także względem Prezydenta Miasta K. (za okres od 14 września 2018 r. do 14 października 2018 r. i wobec A. M. C. A. M. (termin płatności upłynął z dniem 31 grudnia 2014 r.). Terminy płatności najstarszych zaległości przypadały na dzień 15 czerwca 2014 r. oraz 20 czerwca 2014 r. Stan niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.u.n. nastąpił w dniu 21 czerwca 2014 r. Stąd Skarżący obejmując funkcję członka zarządu z dniem 13 stycznia 2015 r., winien w terminie dwóch tygodni złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości tj. 27 stycznia 2015 r.

Dalej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie zasadnie przyjęto, że Skarżący nie wykazał, by niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p.). Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślił, że nie został dopuszczony przez prezesa zarządu J. Z. do prowadzenia spraw Spółki, poza tym został wprowadzony w błąd co do aktualnej sytuacji gospodarczej Spółki i nie miał dostępu do pełnej dokumentacji Spółki. Przyjęcie stanowiska Skarżącego, że prezes zarządu blokował wgląd do dokumentacji Spółki i tym samym uniemożliwiał Skarżącemu należytego wykonywania funkcji członka zarządu, nie może stanowić o braku winy, jako przesłanki zwalniającej go z odpowiedzialność na podstawie art. 116 § 1 O.p. Skarżący jako członek zarządu Spółki miał bowiem prawo i obowiązek prowadzenia jej spraw. Z takiej odpowiedzialności nie mogła zwolnić go postawa prezesa zarządu. Decyzja o pozostaniu członkiem zarządu i kontynuowaniu podjętej funkcji zależna była od woli Skarżącego. Za przesłankę wyłączającą odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki nie może zostać uznany konflikt personalny w zarządzie spółki (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2016r., sygn. akt II FSK 3851/13), czy też brak należytej współpracy pomiędzy członkami zarządu. Obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości ciąży na każdym członku zarządu, niezależnie od charakteru wewnętrznych stosunków w zarządzie i ewentualnych konfliktów pomiędzy jego członkami (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2010r., sygn. akt II FSK 1667/09). Ponadto w przypadku wskazywania przez osobę trzecią na istnienie przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 116 § 1 O.p., członek zarządu spółki nie może powoływać się na nieznajomość stanu jej finansów jako przyczynię niezgłoszenia wniosku o upadłość lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn.. akt II FPS 3/09). Zatem słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że Skarżący wykazał brak swojej winy w niezgłoszeniu, we właściwym czasie, wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Ponadto Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie jej zaległości podatkowych w całości lub w znacznej części. Zatem trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że nie wystąpiły przesłanki uwalniające Skarżącego, jako członka zarządu od odpowiedzialności za te zaległości.

W związku z powyższym za niezasadne należy uznać naruszenie art. 151, art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 122, art. 187, art. 180, art. 188 O.p. W zakresie odwołania się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do nieprzeprowadzenia dowodów z zeznań świadków na okoliczność wykazania faktycznego okresu pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu oraz na okoliczność niemożności prowadzenia przez niego spraw Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli zastosowania przez organy podatkowe art. 191 O.p., gdyż organy podatkowe ustaliły wszystkie fakty i okoliczności, które były niezbędne dla załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Zebrały wszystkie dostępne dowody i rozpatrzyły je w sposób wyczerpujący, niezależnie od tego, czy potwierdzały one tezy organu czy twierdzenia Skarżącego (art. 187 § 1 O.p.). Ocena była zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy, tj. stwierdzenia, że stan ten podpada pod hipotezę określonej normy prawnej o charakterze materialnoprawnym. Tak też ocenił to Sąd pierwszej instancji mając na względzie przepis 116 § 1 pkt 1 lit. a i b O.p. oraz art. 116 § 2 O.p. Skarżący w żaden sposób nie wykazał by świadkowie mogli mieć znaczenie dla podważenia ustalonego okresu pełnienia przez niego funkcji członka zarządu oraz braku winy w niezłożeniu wniosku. Zgromadzony materiał dowodowy pozwolił więc ustalić stan faktyczny i dokonać jego prawidłowej subsumcji. W związku z tym za niezasadny jest zarzut naruszenia art. 106 § 3, art. 113 § 1 i art. 133 P.p.s.a. Art. 106 § 3 P.p.s.a. pozwala na przeprowadzenie przez sąd dowodów z dokumentów tylko jako dowodu uzupełniającego i tylko w celu zbadania legalności decyzji. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art.133 § 1 P.p.s.a.), nie ustala stanu faktycznego sprawy samodzielnie. Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną (art. 113 § 1 P.p.s.a.). Z kolei sporządzone w sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada w pełni wymogom z art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał w nim, jaki stan faktyczny został przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania podatkowego, odnosząc się w sposób kompleksowy do przesłanek odpowiedzialności osób trzecich, wynikających z art. 116 O.p., analizując je i oceniając przez pryzmat okoliczności faktycznych ustalonych w tym zakresie przez organy podatkowe w sprawie. Fakt, iż Skarżący nie zgodził się z tak wyrażoną oceną Sądu pierwszej instancji, nie może być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Tym samym zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego należy uznać za niezasadny. Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał na niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1 O.p. Jego zdaniem Sąd pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego będących następstwem wybiórczej i nieobiektywnej oceny materiału dowodowego. Zważywszy na to, że Skarżącemu nie udało się podważyć stanu faktycznego zaaprobowanego przez Sąd pierwszej instancji, nie sposób uznać, by Sąd nieprawidłowo zastosował art. 116 § 1 O.p. Należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący dowolnie uznaje za prawidłowy.

Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Kierując się art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od T. F. na rzecz DIAS kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika organu (radcy prawnego), który sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną.

|Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA |

|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Bogusław Dauter |Dominik Gajewski |