Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 438/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] czerwca 2013r. nr [...] w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik, listopad 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] czerwca 2013r. nr [...]


UZASADNIENIE

H. B. (dalej zwana: "Skarżącą"), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2013r.

Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz decyzji organu I instancji.

Skarżąca wyjaśniła, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji organów obu instancji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że dane dotyczące jej sytuacji materialnej wynikają z zeznań podatkowych i deklaracji podatkowych będących w posiadaniu organów podatkowych, jak również z akt sprawy. Wysokość zaległości podatkowych wynikającej ze skarżonej decyzji ostatecznej przekracza możliwości płatnicze Skarżącej. Wykonanie zaskarżonej decyzji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji przed wydaniem wyroku doprowadzi do pozbawienia Skarżącej środków utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 §1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę skarżącą, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

Ogólnikowe stwierdzenia Skarżącej, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji organów obu instancji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie stanowi prawidłowego uzasadnienia wniosku. Uzasadnienia takiego nie stanowi również wskazanie, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej doprowadzi do pozbawienia Skarżącej środków utrzymania.

Skarżąca tylko hipotetycznie wskazała na ewentualność, iż w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji nie będzie miała środków na bieżące utrzymanie. Skarżąca nie odniosła się w sposób uprawniający do wstrzymania wykonania decyzji do konkretnych okoliczności, konkretnej sytuacji finansowej, jej możliwości płatniczych. Wskazanie, że jej sytuacja materialna wynika z deklaracji podatkowych i zeznań podatkowych będących w posiadaniu organów podatkowych nie umożliwia Sądowi weryfikacji twierdzeń Skarżącej. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien być uzasadniony i poparty konkretnymi wyjaśnieniami odnoszącymi się do sytuacji materialnej Skarżącej. Skarżąca nadmieniła, że zaległość podatkowa przekracza jej możliwości płatnicze wynikającego z aktualnego dochodu. Jednak Skarżąca nie wskazała we wniosku z czego się utrzymuje, jakie są jej dochody miesięczne, jak te dochody kształtują się na tle jej sytuacji rodzinnej i bieżących wydatków.

Wskazać należy, iż Sąd nie ma obowiązku domyślać się jakimi względami kierowała się Skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu jest warunkiem niezbędnym do możliwości rozważania wstrzymania zaskarżonego aktu albowiem wskazanie na konieczność zbierania dowodów celem obrony swoich praw nie może być uznane za konkretne odniesienie się do sytuacji Skarżącej.

Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty Skarżącej podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne.

Skarżąca nie wskazała, zatem istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jej wnioskiem. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dopatrzył się natomiast z urzędu takich okoliczności. Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.