Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 251/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 06 września 2006r. przy udziale sprawy ze skargi J . i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] w przedmiocie nieuznania zastrzeżeń i wniosków do uproszczonego planu urządzenia lasu I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...], znak [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 200zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu oraz kwotę 255zł (dwieście pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska /-/B. Kamieńska


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 29.12.2003 r. Prezydent Miasta P. , na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach (Dz. U. Nr 56 poz. 679 z 2000 r.), nie uznał zastrzeżeń i wniosków w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu o pow. 3,0636 ha, położonego w P. obręb C. , złożonych przez właścicieli lasu J. i R. K. .

W uzasadnieniu podano, iż sporządzenie planu urządzenia lasu zlecił Zarząd Zieleni Miejskiej. Projekt planu sporządził specjalista z Komisji Gospodarczej Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa w P.. W planie urządzenia lasu ujęte są zadania wynikające z zasad hodowlanych i ochronnych lasu. Ze wskazań gospodarczych zaplanowane są cięcia pielęgnacyjne i sanitarne. Powierzchnia linii wysokiego napięcia została w planie zaznaczona jako wydzielenie bez wskazań gospodarczych. Jest to zgodne z jedną z uwag J. i R. K.. Wymienione w zastrzeżeniach wydzielenie "2b" o pow. 0,11 ha stanowi powierzchnię leśną, co potwierdza zapis w ewidencji gruntów i jako powierzchnia leśna winna być zagospodarowana zgodnie z planem urządzenia lasu. Zgodnie z zapisem ewidencyjnym gruntów jak i stanem faktycznym nieruchomość J. i R. K. o pow. 3,0636 ha jest częścią kompleksu leśnego przy ul. [...] w P..

W dniu [...]12.2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania J. i R. K. , wydało decyzję utrzymującą w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy stan postępowania. Odnosząc się do meritum sprawy organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach przepisy ustawy, w tym określone w niej zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej, stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności. Pismem z dnia [...].09.2003 r. właściciele lasu J. i R. K. zostali poinformowani o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu opracowanego dla ich nieruchomości oraz o możliwości zapoznania się z projektem i złożenia uwag i wniosków. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut odwołujących się o niezapełnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu. Organ I instancji odniósł się do zgłoszonych uwag w zaskarżonej decyzji, nie miał powodu do gromadzenia dodatkowych dowodów. Zarzut odwołania, że niecelowe jest dokonywanie odnowy lasu w związku z chęcią odwołujących się przekwalifikowania gruntu leśnego na grunt pod zabudowę, jest także niezasadny. Zmiana przeznaczenia gruntu leśnego na budowlany wymaga bowiem zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w drodze uchwały Rady Miasta P., co jest procesem długotrwałym, a odwołujący się nie wykazali, by poczynili jakiekolwiek kroki w tym zakresie.

Od powyższej decyzji skargę złożyli J. i R. K. domagając się jej uchylenia.

Skarżący zarzucili naruszenie przepisów art. 19 ust. 2, art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach oraz art. 7, art. 8, art. 10 i art. 138 § 1 pkt 1kpa.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż postępowanie wszczęte wniesionymi przez nich zastrzeżeniami stanowi odrębne postępowanie od postępowania w przedmiocie uchwalenia uproszczonego planu urządzenia lasu. Zaniechanie gromadzenia dowodów w tym postępowaniu i zaniechanie poinformowania skarżących o wynikach tego postępowania nie było prawidłowe. Skarżący zakwestionowali twierdzenie organów, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach. Jedynie część jej powierzchni pokryta jest roślinnością leśną, pozostały obszar obsadzony jest jedynie pojedynczymi drzewami, część była i jest nadal ogrodem (wydzielenie b/011). Skarżący chcą wykorzystać nieruchomość na inne cele, w tym budowlane, w związku z tym w dniu 01.02.2005 r. złożyli w Urzędzie Miasta P. wniosek o opracowanie dla nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Podkreślić należy, iż w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) sąd administracyjny rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego poprzedzała decyzja wydana przez Prezydenta Miasta P., z upoważnienia którego działał T. L. - Dyrektor Zarządu Zieleni Miejskiej w P..

Podstawą działania T. L. w imieniu Prezydenta Miasta P. było upoważnienie udzielone mu w dniu 20.11.2002 r. w oparciu o przepis art. 268a kodeksu postępowania administracyjnego (karta 26 akt).

Jednocześnie – jak wynika z pisma Urzędu Miasta P. Wydział Organizacyjny z dnia [...].07.2006 r. – T. L. w dniu [...].11.2002 r. nie był pracownikiem Urzędu, ponieważ od dnia [...].01.2000 r. do chwili obecnej pozostaje na stanowisku dyrektora miejskiej jednostki organizacyjnej Zarząd Zieleni Miejskiej (karta 60 akt).

Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 ze zm.) – decyzję w sprawie uznania bądź nieuznania zastrzeżeń i wniosków zgłoszonych do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wydaje starosta.

Natomiast zgodnie z art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w miastach na prawach powiatu – jak jest w niniejszej sprawie – funkcje i zadania starosty wykonuje prezydent miasta.

Prezydent miasta może upoważnić do wydawania w jego imieniu decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej swojego zastępcę lub innych pracowników urzędu gminy (art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym). Uregulowanie to jest analogiczne do treści art. 268a kodeksu postępowania administracyjnego.

Z treści tych przepisów wynika jednoznacznie, iż wspomniane upoważnienie może być skutecznie udzielone wyłącznie zastępcy wójta (prezydenta miasta) bądź osobie mającej status pracownika urzędu gminy (urzędu miasta). Upoważnienie udzielone osobie nie mającej statusu zastępcy prezydenta miasta lub innego pracownika urzędu gminy (urzędu miasta) jest nieważne i nie wywiera żadnych skutków prawnych.

Podkreślić przy tym należy, iż stosownie do treści art. 33 ust. 1 i ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 1 pkt 3 i art. 4 pkt 2a ustawy z dnia 22.03.1990 r. (Dz. U. Nr 142 poz. 1593 z 1991 r.) o pracownikach samorządowych – w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia upoważnienia T. L. – kierownik gminnej jednostki organizacyjnej nie był pracownikiem urzędu gminy, jego pracodawcą była gminna jednostka organizacyjna, a wójt (prezydent miasta) jedynie wykonywał wobec niego czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za pracodawcę samorządowego.

Stanowisko powyższe potwierdza zresztą przywołane już wyżej pismo Urzędu Miasta P. z dnia [...].07.2006 r., będące odpowiedzią na pytanie Sądu skierowane do Prezydenta Miasta P. z dnia 28.06.2006 r. (karta 58 akt).

W tych okolicznościach uznać należy upoważnienie udzielone przez Prezydenta Miasta P. T. L. w dniu [...].11.2002 r. za nieskuteczne. T. L. nie był już wówczas i do chwili obecnej nie jest pracownikiem Urzędu Miasta P. (urzędu gminy), jest zaś kierownikiem gminnej jednostki organizacyjnej(Zarządu Zieleni Miejskiej).

Jednocześnie pomimo wezwania Sądu organ I instancji nie przedłożył stosownej uchwały Rady Miasta P. wydanej w trybie art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, z której wynikałoby upoważnienie do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej dla dyrektora Zarządu Zieleni Miejskiej, z czego należy wnioskować, iż taka uchwała nie została podjęta.

Decyzja organu I instancji z dnia [...].12.2003 r. wydana została i podpisana przez osobę nie mającą ważnego i skutecznego upoważnienia do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej w imieniu Prezydenta Miasta P..

Stanowi to rażące naruszenie przepisów art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 6 i art. 104 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego i jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Tym samym również zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego , która sanuje rażące naruszenie prawa przez organ I instancji.

Z tych względów należało stwierdzić nieważność decyzji organów obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy postępowanie powinien prowadzić właściwy organ administracji publicznej.

Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) orzeczono jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o przepis art. 200 wskazanej ustawy, przy czym koszty zastępstwa adwokackiego ustalono zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o treść art. 152 ustawy.

/-/E. Podrazik /-/B. Kamieńska /-/A. Łaskarzewska

brak podpisu Sędziego spowodowany

jest jego nieobecnością

/-/A. Łaskarzewska