Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2502/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego na 2014r. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] maja 2016r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...] lutego 2015r., ustalającą dla T.K., J.K. i J.S. wymiar podatku rolnego na 2014r.

Od powyższej decyzji Skarżąca – B.N. – pismem z 10 lipca 2016r. - wniosła skargę, do której dołączyła odpis skrócony aktu zgonu T.K. zmarłego 16 lipca 2015r.

Na podstawie zarządzenia z 16 marca 2017r. Skarżąca, pismem z 20 marca 2017r., została wezwana do przedstawienia w terminie 30 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialnego poświadczenia dziedziczenia po zmarłym T.K., celem wykazania interesu prawnego strony skarżącej w sprawie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca pismem z 8 maja 2017r. odpowiedziała, że nie posiada dokumentów, o które jest wzywana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi może zatem być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu, są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna).

Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja materialna wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. A zatem interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 450/08, CBOSA).

Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. jest więc podmiot, który ma interes w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 stycznia 2008r., sygn. akt VI SA/Wa 1958/07, CBOSA).

W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, B.N. nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] lutego 2015r. miała zostać poddana kontroli instancyjnej na skutek odwołania wniesionego przez T.K. a nie B.N. T.K. był stroną postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. i do niego została skierowana decyzja tego organu. B.N. natomiast nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją i decyzja ta nie była do niej skierowana.

Ponadto Skarżąca nie wykazała istnienia swojego interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją.

Podkreślenia wymaga fakt, że wyłącznie postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, ewentualnie umowa notarialna dotycząca potwierdzenia dziedziczenia stanowi wyłączny dowód tego kto jest spadkobiercą. Sąd wielokrotnie zwracał się do Skarżącej o przedłożenie notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia lub postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po T.K., jednak takie dokumenty nie zostały Sądowi dostarczone.

W odpowiedzi na pierwsze wezwanie z dnia 5 września 2016r. Skarżąca nadesłała jedynie odpis skrócony aktu zgonu T.K. oraz odpis aktu małżeństwa Skarżącej. W odpowiedzi na drugie wezwanie Sądu z dnia 17 października 2016r. o udzielenie informacji czy było prowadzone i czy zakończyło się postępowanie po zmarłym T.K. Skarżąca wyjaśniła, że postępowanie takie nie było prowadzone. Na kolejne wezwanie Sądu z dnia 24 listopada 2016r. o nadesłanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłym T.K., Skarżąca nie odpowiedziała, natomiast w odpowiedzi na ostatnie wezwanie Sądu z dnia 16 marca 2017r. wzywające do przedstawienia w terminie 30 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialnego poświadczenia dziedziczenia Skarżąca odpowiedziała, że dokumentów takich nie posiada.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że skarga B.N. jest niedopuszczalna, albowiem nie posiadała ona legitymacji do jej wniesienia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.