Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1417/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 145 par 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 września 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/198/2023 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 kwietnia 2023 r. nr GKD.II.6220.16.2021, działając na podstawie art. 71 ust.1 i ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 4, art. 75 ust,1 pkt 4, art. 82, art. 84 ust. 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zmianami), § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zmianami), art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 28 lipca 2021 r. V. Sp. z o.o. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia p.n. "Zakład Odzysku Energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w C." planowanego do realizacji na działce ozn. nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej C. — miasto, obręb K. Burmistrz Miasta C. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

W punkcie I decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. W punkcie II określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W punkcie III określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności dotyczące projektu budowlanego. W punkcie IV decyzji stwierdzono, że nie określa się wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, ponieważ planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do grupy zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.). W punkcie V stwierdzono, że nie określa się wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko, ponieważ dla planowanego przedsięwzięcia nie przeprowadzono postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, zaś w punkcie VI wskazano, że nie stwierdza się konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej. W punkcie VII decyzji nałożono obowiązek monitorowania oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W punkcie VIII orzeczono o braku konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a w punkcie IX stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko i określono elementy tej oceny. W punkcie X nałożono na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w celu porównania ustaleń zawartych w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia pn. "Zakład Odzysku Energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w C.", określając zakres tej analizy. Zgodnie z punktem XI decyzji charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Towarzystwo [...] z siedzibą w O. oraz E. Z..

Decyzją z dnia 15 września 2023 r. znak: SKO.OŚ/4170/198/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie działając na podstawie przepisów art. 59, art. 71, art. 77, art. 80, art. 82, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz.U. 2023, poz. 1094 z późniejszymi zmianami), § 3 ust.1 pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019.1839) oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa: w punkcie I uchyliło decyzję organu I instancji w części, tj. w zakresie wskazania w wyrzeczeniu decyzji, iż ustala się środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Zakład Odzysku Energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w C." planowanego do realizacji na działce ozn. nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej C. - miasto, obręb K. - i w tym zakresie orzekło o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "Zakład Odzysku Energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w C." planowanego do realizacji na działce ozn. nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej C. - miasto, obręb K., utrzymując w mocy decyzje w pozostałym zakresie. W punkcie II Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania E. Z..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 29 lipca 2021 r. na wniosek V. Sp. z o.o., ul. [...], [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Zakład Odzysku Energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w C." planowanego do realizacji na działce ozn. nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej C. - miasto, obręb K.. W ramach przedsięwzięcia przewidziano zastosowanie instalacji składającej się z jednej linii technologicznej do termicznego przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne o kodach: 19 12 12, 19 12 10, które stanowić będą wysokokaloryczną frakcję palną pochodzącą z obróbki zmieszanych odpadów komunalnych w instalacjach mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów. Planowana wydajność maksymalna instalacji to 2,95 Mg/h, co przy uwzględnieniu maksymalnego rocznego czasu pracy na poziomie 8 760 h/rok będzie; równe maksymalnej rocznej masie spalanych odpadów na poziomie 25 842 Mg/rok. Przy nominalnym czasie pracy na poziomie 8 000 h/rok wydajność wyniesie 23 600 Mg/rok.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej "ustawą" - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1) oraz powołał treść przepisów art. 59 i art. 3 ust. 88 ww. ustawy. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). Ustawa przewiduje przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ale tylko w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został w wymagany prawem sposób stwierdzony (tj. na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). W celu prawidłowego ustalenia zakresu przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień zarówno art. 71, jak i art. 72 ustawy. Organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Takie postępowanie przeprowadza się dla tych przedsięwzięć, które wymienione są aktualnie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019, poz. 1839).

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji w sentencji decyzji błędnie wskazał przedsięwzięcie jako "przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko", dlatego należało uchylić decyzję w tej części i wskazać prawidłową kwalifikację jako "przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". W uzasadnieniu decyzji oraz w załączniku do decyzji kwalifikacja jest prawidłowa, a zatem ten błąd ma charakter omyłki.

Ww. przedsięwzięcie organ odwoławczy zakwalifikował do przedsięwzięć wyszczególnionych w rozporządzeniu w § 3 ust. 1 pkt 82 - instalacje związane

z przetwarzaniem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach, odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. W takim wypadku zatem konieczne było wydanie decyzji.

Organ wyjaśnił, że w związku z tym, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, stosownie do art. 63 ust. 1 ww. ustawy nałożono postanowieniem znak: GKD-II. 6220.16.2021 z dnia 11 stycznia 2022 r., po analizie uwarunkowań wyszczególnionych w ww. przepisie i po zasięgnięciu, zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt. 1, 2 i 4 tej ustawy, opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. , Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K..

Pismem znak: GKD-II.6220.16.2021 z dnia 24 marca 2022 r. zwrócono się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o uzgodnienie w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 planowanego przedsięwzięcia, a także wystąpiono do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. o wydanie opinii w trybie art. 77 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 78 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., po uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień, postanowieniem znak: 00.4221.19.2022.MSI z dnia 30 września 2022 r. uzgodnił planowane przedsięwzięcie, szczegółowo wskazując w opinii warunki jego realizacji.

Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii sanitarnej znak: NZ.90831.3.1.2022 z dnia 28 kwietnia 2022 r. wydanej w oparciu o art. 77 ust. 1 pkt 2 i art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy i zweryfikowanej pismem znak: NZ.90831.3.1.2022 z dnia 24 sierpnia 2022 r. uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia formułując szczegółowe zalecenia.

Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. w opinii znak: KR.ZZŚ.2.435.260.2021JC/PK z dnia 29 grudnia 2021 r., wyraził w trybie art. 64 ust. 1 pkt. 4 opinię, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, przy uwzględnieniu

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazanych przez ten organ warunków. Jednocześnie Dyrektor stwierdził, że z uwagi na rodzaj, charakterystykę

i lokalizację planowanej inwestycji, nie przewiduje się negatywnego wpływu tego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych oraz obszarów chronionych, o których mowa w art. 56, art. 59 i art. 61 ustawy Prawo wodne.

Odnośnie stron postępowania, Kolegium wskazało na przepis art. 74 ust. 3a ww. ustawy. Wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się mapa ewidencyjna z zaznaczonym kolorem niebieskim terenem, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie oraz z zaznaczonym kolorem pomarańczowym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie został wyznaczony w odległości 100 m od granic tego terenu.

Kolegium wskazało, że 17 maja 2023 r. wpłynęło odwołanie E. Z.. Badając interes prawny odwołującego, Kolegium podzieliło ustalenia Burmistrza Miasta C., że działka nr [...] (obręb K. której współwłaścicielem jest E. Z., położona jest w odległości ok. 300 m od terenu planowanego przedsięwzięcia. Z kolei z ustaleń Raportu wynika, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska, jak również nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu przedmiotowej działki. E. Z. nie jest więc stroną postępowania, postępowanie odwoławcze z jego wniosku należało umorzyć.

W dalszej części decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania, podzielając stanowisko Inwestora zawarte w piśmie z dnia 31 lipca 2023 r.

Na powyższą decyzję Towarzystwo [...] w O. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Strona skarżąca podniosła, że organy administracji w swych rozstrzygnięciach odwoływały się do Krajowego planu gospodarki odpadami 2022 przyjętego uchwałą nr 88 Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2016 r. oraz do uchwały nr 57 Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. zmieniającej uchwałę w sprawie Krajowego planu gospodarki odpadami 2022 (M. P. z 2021 r. poz. 509), które to akty utraciły ważność w związku

z opublikowaniem i wejściem w życie Krajowego planu gospodarki odpadami 2028 przyjętego uchwałą Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2023 r. (M.P. 2023 r. poz. 702).

Podniesiono nadto, że w raporcie OOŚ brakuje informacji nt. emisji do powietrza benzo(a)pirenu w wyniku eksploatacji planowanego Przedsięwzięcia. Benzo(a)piren został pominięty chociażby na stronie 164 raportu w tabeli 36: Prognozowane stężenia zanieczyszczeń w spalinach za kotłem oraz ich stopnie redukcji do dopuszczalnych. Tymczasem, jak wynika z informacji na stronie internetowej https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC9181839/ (i wielu innych) benzo(a)piren powstaje podczas spalania m.in. drewna i innych materiałów organicznych czyli materiałów, które będą przetwarzane termicznie w przedmiotowej instalacji. Także w Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r. ustanawiająca konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do spalania odpadów znalazł się obowiązek okresowego monitorowania emisji benzo(a)pirenu z minimalną częstotliwością raz w roku. Fakt ten stanowi kolejne potwierdzenie emisji benzo(a)pirenu przez spalarnie odpadów.

Strona skarżąca wskazała, że Benzo(a)piren został uwzględniony w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 24 września 2020 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów. Na stronie 69 w tabeli pod pozycją nr 1 wskazano pył, dla którego został określony standard emisyjny. W skład pyłu wchodzi pył zawieszony PMIO, pył zawieszony PM2,5 i właśnie benzo(a)piren. Wykonawca raportu tendencyjnie wybrał do analizy dwa pierwsze zanieczyszczenia, pomijając benzo(a)piren. Wynika to z faktu, że na terenie całej strefy, w której zaplanowano realizację inwestycji występowały bardzo wysokie przekroczenia wartości docelowej benzo(a)pirenu (o czym piszą autorzy raportu na str. 340).

Zdaniem strony skarżącej nawet gdyby przyjąć, że dla benzo(a)pirenu nie określono standardu emisyjnego, to raport środowiskowy ma z założenia szerszy charakter niż jedynie przeanalizowanie parametrów wynikających wprost z przepisów prawa. Wynika to z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko, która w ramach ocen oddziaływania na środowisko nakazuje określić, przeanalizować oraz ocenić bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia m.in. na zdrowie ludzi (art. 62 ust. 1 pkt 1a).

W sytuacji gdy już w chwili obecnej średnioroczne stężenie benzo(a)pirenu

w C. znacznie przekracza poziom docelowy, definiowany jako ,,poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym czasie za pomocą ekonomicznie uzasadnionych działań technicznych i technologicznych; poziom ten ustala się w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość" (art. 3 pkt 28 POŚ), zaś ochrona powietrza polega m.in. na "zmniejszaniu i utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej poziomów docelowych (...) lub co najmniej na tych poziomach" (art. 85 pkt 3 POŚ), każdy dodatkowy przyrost w powietrzu ilości tego silnie rakotwórczego i mutagennego związku, powodowany przez emisję z nowych źródeł, musi wpłynąć negatywnie zarówno na środowisko, jak na zdrowie mieszkańców miasta.

Wpływ ten nie musi być duży, ale powinien zostać określony, przeanalizowany

i oceniony, np. w oparciu o różnego rodzaju poradniki metodyczne podające tzw. wskaźniki emisji dla spalarni odpadów - a właściwym miejscem do tego rodzaju dyskusji jest właśnie raport środowiskowy. Wydaje się również, że wynikający z art. 85 pkt 3 POŚ obowiązek zmniejszania i utrzymania poziomów substancji w powietrzu poniżej poziomów docelowych, odniesiony do benzo(a)pirenu, dla którego obecne przekroczenie poziomu docelowego w C. jest wysokie, wymaga od organów administracji publicznej jednoczesnego podjęcia, wraz z wydaniem pozwolenia budowlanego dla rzeczonej spalarni odpadów, odpowiednich kroków mających na celu przynajmniej uniemożliwienie dalszego wzrostu stężenia tej substancji w mieście. W przeciwnym przypadku rzeczony zapis art. 85 pkt 3 POŚ staje się czysto iluzoryczny.

Strona skarżąca zauważyła, że na stronie 131 decyzji organu I instancji wskazano, że planowane przedsięwzięcie nie obejmuje waloryzacji i stabilizacji żużli i popiołów paleniskowych. Sytuacja taka oznacza, że pozostałości ze spalania powstające w planowanej spalarni nie będą się nadawały do wykorzystania i będą trafiać do tzw. pseudorekultywacji, czyli na wysypiska odpadów (co jest z oczywistych względów nieakceptowalne). Tymczasem raporcie OOŚ wskazano, że ma on m.in. obejmować "11. Sposób zagospodarowania odpadów poprocesowych,

w szczególności żużli i popiołów. Należy opisać miejsce ich magazynowania oraz wyjaśnić czy przewiduje się sezonowanie żużli lub czy prowadzone będą inne procesy przed ich przekazaniem do odbiorcy." Jest to przy tym jedyne miejsce w raporcie, w którym pojawia się słowo "sezonowanie". To kolejne potwierdzenie jego niekompletności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Odpowiedź na skargę przedstawił również uczestnik postępowania V. sp. z o.o. z siedzibą w T. G., wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2497) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Przedmiot sądowej kontroli stanowi decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Zakład Odzysku Energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w C." planowanego na działce nr [...] obr. K. w C..

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie Dz. U. 2023 r. poz. 1094; dalej u.i.o.ś.) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W nawiązaniu do tej regulacji rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1838, dalej: r.p.z.o.ś.) określono dwie grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pierwsza grupa) oraz przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko (druga grupa). Planowane przedsięwzięcie należy do drugiej grupy przedsięwzięć, jako wymienione w § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia – instalacje związane z przetwarzaniem odpadów (w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach), inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47 rozporządzenia, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Prawidłowo zatem organ odwoławczy doprowadził do sprecyzowania w zaskarżonej decyzji rodzaju przedsięwzięcia w wydanej przez ten organ decyzji.

Z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. wynika, że dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Z tego z kolei przepisu wynika, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie takie kryteria, jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.

Postanowieniem z 11 stycznia 2022 r., nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w uwzględnieniu stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K..

W odpowiedzi na powyższe inwestor przedłożył w dniu 14 lutego 2022 r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzupełniony w dniu 21 marca 2022 r.

Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia 30 września 2022 r. uzgodnił planowane przedsięwzięcie, określając warunki jego realizacji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z 1 czerwca 2022 r. uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia, określając zalecenia co do tego przedsięwzięcia. Natomiast Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. w piśmie z 24 marca 2022 r. stwierdził, że aktualna pozostaje wydana przez niego opinia z 29 grudnia 2021 r., w której wyraził stanowisko, zgodnie z którym z uwagi na rodzaj, charakterystykę i lokalizację planowanej inwestycji, nie przewiduje się negatywnego wpływu tego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych oraz obszarów chronionych, o których mowa w art. 56, art.59 i art. 61 ustawy Prawo wodne. W piśmie z 1 kwietnia 2022 r. organ ten poinformował, że w sprawie wydana została opinia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (pismo z 29 grudnia 2021 r.), dlatego brak jest podstawy prawnej do wydania uzgodnienia realizacji ww. przedsięwzięcia.

W toku postępowania zwrócono się również do Starosty C. odnośnie tego, czy realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia, dla którego organ wydał pozwolenie zintegrowane 25 kwietnia 2006 r., będzie wymagała zmiany obowiązującego pozwolenia zintegrowanego poprzez uwzględnienie w nim planowanej instalacji i czy instalacja ta będzie stanowiła wówczas instalację, o której mowa w art. 201 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W odpowiedzi Starosta C. stwierdził, że brak jest podstawy prawnej do wyrażania opinii w rybie art. 77 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś.

Wydana po przeprowadzeniu postępowania decyzja zawiera wymagane prawem elementy. Określa m.in.

- rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia.

- istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

- wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia

w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust.1 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności w projekcie budowlanym.

Podkreślić należy, że w decyzji nałożono na inwestora obowiązek monitorowania oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a także stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Nałożono również na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej.

W ocenie sądu uzasadnienie decyzji środowiskowej spełnia wymogi art. 85 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. a także art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: – ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1, – wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4, tj. stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18.

Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Burmistrz Miasta C. dokonał analizy przedsięwzięcia oraz przedłożonego raportu, wykazując, że uwzględniono w nim należycie wpływ przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji określono m.in. uwarunkowania lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zauważyć trzeba, że obszar, na którym planowane jest przedsięwzięcie, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a obecnie stanowi teren Ciepłowni "[...]", zagospodarowany istniejącymi obiektami technologicznymi ciepłowni oraz towarzyszącą infrastrukturą.

W decyzji przeanalizowano sposób wypełnienia obowiązku, o którym stanowi art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. w zakresie wariantów planowanego przedsięwzięcia (s. 32-33 decyzji). Przywołano również stanowisko dr. inż. T. P., profesora AGH, posiadającego specjalistyczną wiedzę dotyczącą przedmiotu postępowania, który potwierdził poprawność raportu i jego przydatność w postępowaniu.

W uzasadnieniu decyzji zawarte zostały szczegółowe informacje o przeprowadzonym postępowaniu z udziałem społeczeństwa. Przywołano zgłoszone w toku postępowania liczne uwagi, zastrzeżenia, wnioski, pytania i wątpliwości, do których organ odniósł się szczegółowo i wnikliwie, uwzględniając stanowisko autorów raportu oraz ww. specjalisty.

Analiza powyższego doprowadziła Sąd do przekonania, że w przeprowadzonym postępowaniu należycie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, uwzględniając wymogi art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Dokonano właściwej wykładni i zastosowania norm prawa materialnego stanowiących podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy odniósł się należycie do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu.

Odnosząc się już do zarzutów skargi, sąd stwierdza, że okazały się one niezasadne.

W ocenie sądu niezasadne są w szczególności zarzuty dotyczące niekompletności i wadliwości raportu o oddziaływaniu na środowisku. Towarzystwo zarzuciło nieuwzględnienie Krajowego planu gospodarki odpadami 2028 przyjętego uchwałą Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2023 r. opublikowaną w Monitorze Polskim z dnia 12 lipca 2023 r., poz. 702 oraz brak informacji na temat emisji do powietrza benzo(a)pirenu w wyniku eksploatacji planowanego przedsięwzięcia.

Co się tyczy nieuwzględnienia Krajowego planu gospodarki odpadami 2028, zauważyć należy, że jest on podejmowany uchwałą Rady Ministrów. W świetle art. 87 ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 Konstytucji RP uchwała Rady Ministrów nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego. Przymiot powszechnego obowiązywania aktu prawnego oznacza, że normy w nim zawarte mogą wiązać każdy podmiot "mogą wiązać każdy podmiot pozostający pod władzą publiczną RP; mogą być także podstawą decyzji i innego rodzaju władczych rozstrzygnięć wobec jednostki lub innego podmiotu podobnego (np. osoby prawnej)" (P. Radziewicz, komentarz do art. 87, w: P. Tuleja, "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz", WKP 2023). Zasadniczo więc uchwała nie jest skierowana do podmiotów niebędących organami władzy publicznej, natomiast może się zdarzyć taka sytuacja, że ustawodawca odsyła do takiego rodzaju aktu, nadając mu określone znaczenie prawne. Z takim przypadkiem mamy do czynienia np. w art. 186 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym odmawia się udziela pozwolenia jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W odniesieniu do przesłanek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach takiego wyraźnego odniesienia jednak nie ma.

Niezależnie od tego należało zwrócić uwagę, że przedłożony w sprawie raport sporządzony był przed uchwaleniem Krajowego planu odpadów 2028, a nadto z okoliczności sprawy nie wynika, by brak nawiązania do tego planu skutkował naruszeniem wymogów odnoszących się do raportu, zwłaszcza art. 66 ust. 1 pkt 11a u.i.o.ś. Przepis ten wymaga, by raport zawierał odniesienie się do celów środowiskowych wynikających z dokumentów strategicznych istotnych z punktu widzenia realizacji przedsięwzięcia. Takim dokumentem może być plan gospodarowania odpadami, co uzasadnia nawiązania w raporcie do Krajowego planu gospodarowania odpadami 2022.

W ocenie sądu uchwalenie nowego krajowego planu gospodarki odpadami nie uzasadniało w okolicznościach sprawy żądania aktualizacji raportu, czy też uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości przez organ odwoławczy, jak słusznie zauważa uczestnik postępowania, jednym z kierunków działań w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów oraz kształtowania systemu gospodarki odpadami dla odpadów komunalnych, w tym odpadów ulegających biodegradacji wskazanych w Krajowym planie gospodarowania odpadami 2028 (pkt 11), jest zmniejszenie ilości kierowanych do składowania odpadów komunalnych oraz pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych, które nie nadają się do przygotowania do ponownego użycia lub recyklingu, przez zagospodarowanie tych odpadów godnie z hierarchią sposobów postępowania z odpadami w innych procesach odzysku, w tym przez termiczne przekształcanie z odzyskiem energii. Taki cel wskazano również w raporcie w odniesieniu do Krajowego planu gospodarowania odpadami 2022.

W ocenie sądu nie wykazano, by raport nie obejmował wszystkich znajdujących zastosowanie do przedsięwzięcia poziomów dopuszczalnych i standardów emisyjnych substancji. Co się tyczy benzo(a)pirenu, uwzględniono odnoszące się do tej substancji rozporządzenie Ministra Środowiska z 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w środowisku, które określa docelowe poziomy dla niektórych substancji w powietrzu. W Załączniku nr 2 do tego rozporządzenia określono poziomy docelowe dla niektórych substancji w powietrzu, zróżnicowane ze względu na ochronę zdrowia ludzi i ochronę roślin, termin ich osiągnięcia, oznaczenie numeryczne tych substancji, okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów, oraz dopuszczalne częstości przekraczania tych poziomów. Poziom docelowy, zgodnie z art. 3 pkt 28(b) Prawa ochrony środowiska, jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym czasie za pomocą ekonomicznie uzasadnionych działań technicznych i technologicznych; poziom ten ustała się w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość". Poziomy docelowe określają zatem cel, do którego należy dążyć.

Dla planowanego przedsięwzięcia kluczowe były standardy emisyjne i poziomy dopuszczalne dla instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów, określone w Załączniku nr 7 rozporządzenia w sprawie standardów emisyjnych instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów. Załącznik ten nie wymienia benzo(a)pirenu. Natomiast w tabeli 36 na stronie 164 raportu przedstawiono stężenia zanieczyszczeń w spalinach za kotłem oraz ich stopnie redukcji do poziomów dopuszczalnych (mających określony dopuszczany standard emisyjny).

Słusznie zauważa uczestnik w odpowiedzi na skargę, że analogicznie jak dla benzo(a)pirenu w przypadku metali ciężkich: ołów (Pb), arsen (As), kadm (Cd) oraz nikiel (Ni), określa się ich całkowitą zawartość (stężenie) w pyle zawieszonym PM 10. Wymienione metale ciężkie zostały jednak uwzględnione w Załączniku nr 7 rozporządzenia, w sprawie standardów emisyjnych wraz z wyznaczonymi dopuszczalnymi standardami emisyjnymi. Wobec tego prawidłowo w raporcie uwzględniono określone dla metali ciężkich dopuszczalne standardy emisyjne, wyznaczono dopuszczalne ładunki emisji oraz przeprowadzono analizę ich oddziaływania na powietrze atmosferyczne.

Co się zaś tyczy zarzutu nieobjęcia inwestycją waloryzacji i stabilizacji żużli i popiołów paleniskowych, sąd wskazuje, że może on być traktowany jako pewien postulat, formułowany przez stronę skarżącą w stosunku do przedsięwzięcia, który jednak dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia. Skoro inwestor nie miał prawnego obowiązku objęcia przedsięwzięciem waloryzacji żużla, należy przyjąć jako wystarczające, wobec całokształtu okoliczności sprawy, wyjaśnienie inwestora, zgodnie z którym żużle i popioły pochodzące z procesu spalania będą przekazywane wykwalifikowanym podmiotom.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń prawa materialnego lub procesowego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie stwierdzono też istnienia przepisu prawa, który uzasadniałby odmowę wydania decyzji. Dlatego skargę należało oddalić.

Wobec przedstawionych okoliczności sprawy sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.