Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1352/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Nr XC/2449/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 czerwca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" I. stwierdza nieważność § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b w zakresie słów: "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" i § 14 ust. 1 pkt 5 zaskarżonej uchwały; II. w pozostałym zakresie oddala skargę; III. zasądza od Gminy Miasta Krakowa na rzecz strony skarżącej P. Sp. z o.o. w W. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. Sp. z. o. o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XC/2449/22 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 czerwca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " (Dz. Urz. Woj. Małop. poz. 4796, dalej "Uchwała" lub "mpzp") w części tj. § 7 ust. 8 pkt 1 lit, a) i b) w zakresie słów "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" Uchwały oraz § 14 ust. 1 pkt 5 Uchwały, zarzucając naruszenie:

1/ art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i: a/ wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na całym terenie objętym mpzp;

2/ art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania na całym terenie obowiązywania Uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3/ art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym Uchwałą, jak również przyjęciem uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej;

4/ art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części.

W uzasadnieniu spółka podniosła, że P. jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa UKE pod nr 92. Stosownie do treści art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju, przedsiębiorca telekomunikacyjny w sprawach telekomunikacji, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Postanowienia uchwały w zaskarżonej części dotyczą telekomunikacji, bowiem odnoszą się wprost do lokalizowania urządzeń z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n. wchodzących w skład stacji bazowych telefonii komórkowej.

Uchwała w zaskarżonej części, stanowi, że

• § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a) i b) Uchwały

" 8. Zasady odnoszące się do lokalizowania urządzeń i obiektów budowlanych:

1) odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury

telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):

a) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach

oznaczonych symbolami MN.l, MN. 2, MN. 3, MN. 4, MN. 5, MN. 6, MN. 7, MN. 8, MN/U.1,

MN/U.2, MN/U.3, MN/U.4, MN/U5, MW.l, MW.2, MW.3, MW.4, MW.5, MW.6, MWn.1,

MW/U.1, MW/U.2, MW/U.3, MWi/U.1, U/KU1, U/KU.2, ZP.1, ZP.2, ZP.3, ZP.4, ZP.5, ZP.6, ZP.7, ZP/US.1, ZPz.1, ZPz.2, ZPz.3, ZPz.4, ZPi.1, ZPi.2, ZPi.3, ZPi.4, Uo.1, Uo.2,

b) przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej należy uwzględnić wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz (...), "

• § 14 ust. 1 pkt 5 Uchwały:

Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się (...):

5) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i

telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych;

Spółka podniosła, że art. 46 ust. 1 Megaustawy wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowania takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Przedmiotowe: zakaz lub rozwiązanie, są prawnie dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli istnieje konkretny przepis prawa, który je wprowadza. Innymi słowy, omawiany przepis statuuje preferencje planistyczne dla inwestycji telekomunikacyjnych na terenach objętych planem, czyli ogranicza władztwo planistyczne gminy w zakresie w jakim kształtuje ona zasady lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W konsekwencji w planie nie można ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Co do § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a) i b) Uchwały nie ma żadnego przepisu odrębnego, zgodnie z którym lokalizacja wolnostojących masztów antenowych byłaby sprzeczna. Obszar objęty Uchwałą położony jest w dużej odległości poza ścisłym centrum Krakowa, obejmuje tereny o przeznaczeniu usługowym i mieszkalnym, w przeważającej części zabudowane budynkami wielorodzinnymi.

Tym samym brak jest racjonalnych, technicznych, czy prawnych przesłanek, aby połowę tego obszaru wyłączyć z możliwości lokalizowania wolnostojących masztów antenowych. Wręcz przeciwnie tego typu tereny stanowią naturalnie optymalny obszar do posadowienia wolnostojących masztów antenowych, które bez większego wpływu na tkankę miejską, mogą spełniać swoją rolę w propagacji sygnału radiowego. Nie można także tracić z pola widzenia, że pozostały teren, na którym rzekomo możliwa byłaby lokalizacja masztów wolnostojących stanowi w połowie drogi (wewnętrzne, publiczne, itp.), ciągi piesze, tereny rolnicze i ogródki działkowe. Innymi słowy teren obejmujący ¼ planu z przyczyn obiektywnych nie nadaje się dla tego typu inwestycji jakimi są maszty wolnostojące. Pominięcie w § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a) terenów drogowych w katalogu gruntów, na których zakazano lokalizacji masztów, nie zmienia obiektywnej kwalifikacji dróg jako bezużytecznych dla celów telekomunikacji i nie powoduje, że należy je uznać za przeznaczone dla lokalizacji na nich masztów wolnostojących. Nie można także pomijać tego, że maksymalna wysokość zabudowy na terenach U, czyli tych, na których uchwałodawca lokalny zezwolił na stawianie masztów wolnostojących, mieści się w granicach między 10 a 14 m, czyli jest to wysokość, która jest niższa niż istniejąca zabudowa na innych, także sąsiadujących terenach Uchwały. Oznacza to, że taki maszt byłby w całości bezużyteczny z punktu widzenia pracy sieci telekomunikacyjnej, a zaspokojenie dostępu do usług świadczonych w technologii mobilnej zerowe.

Po drugie rozwiązanie zezwalające na lokalizowanie stacji bazowych (anten i masztów) z zastrzeżeniem, że ich wysokość nie przekracza maksymalnej wysokości wyznaczonej mpzp dla tych terenów jest zezwoleniem pozornym.

Twórcy Uchwały zdają się nie rozumieć lub ignorować fakt, że kryterium wysokości ma dla infrastruktury telekomunikacyjnej w technologii mobilnej krytyczne znaczenie. Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Uchwała w zaskarżonej części eliminuje lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, tak, aby możliwe było ich poprawne działanie zgodnie z przeznaczeniem, gdyż z jednej strony zakazuje lokalizowania wolnostojących masztów antenowych na 3/4 terenu, zaś z drugiej w istocie wyłącza możliwość zlokalizowania stacji bazowych w innej formie, to jest na budynkach, nie pozwalając w praktyce na prawidłową pracę BTS jako elementu sieci telekomunikacyjnej. Wyłączenie lokalizowania stacji bazowych w formie instalacji na budynkach lub budowlach wynika z wprowadzonego nakazu uwzględniania przez takie konstrukcje maksymalnych wysokości zabudowy. W zależności od zakwalifikowania terenu i jego przeznaczenia. Uchwała ustala różne wysokości zabudowy. Analizując jednak istniejące na dzień dzisiejszy obiekty budowlane na poszczególnych terenach objętych Uchwałą w większości wyczerpują one już dopuszczalną mpzp wysokość zabudowy. W praktyce zatem nie ma obiektywnie możliwości posadowienia na nich dodatkowej konstrukcji, tak, aby nie przekroczyć zakreślonej przepisami granicy zabudowy.

Ponadto co do drugiego zakwestionowanego przepisu podkreślono, iż całkowicie niedopuszczalne w akcie prawnym są również postanowienia opisane § 14 ust. 1 pkt 5 Uchwały jako blankietowe i niespełniające standardów przyzwoitej legislacji, a przez to otwierające pole do dowolnych interpretacji (czy wręcz nadinterpretacji) przez osobę rozstrzygającą wniosek inwestora. Zdaniem P. niezrozumiałe, nadmiarowe, niedopuszczalne i niezgodne z art. 46 Megaustawy jest opisowe określenie zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej (§ 14 ust. 1 pkt 5) - zarówno telekomunikacyjnej, jak i elektroenergetycznej. Plan nakazuje, aby lokalizacja obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji następowała z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy czym nie wyjaśnia co pod pojęciem tego nakazu się mieści. Ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie

obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. Nie są to przepisy lokalne, tworzone przez samorządy, ale ustawy i rozporządzenia, które obowiązują wszystkich adresatów zawartych w nich norm.

W szczególności zastosowanie mają art. 121 i 122 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 122 PoŚ dwa rozporządzenia wykonawcze - Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) i Rozporządzenie z dnia 17 lutego 2020 r. Ministra Klimatu w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r., poz. 258 ze zm.). Skoro zatem przepisy rangi ustawowej i akty wykonawcze (rozporządzenia) regulują daną materię w sposób bezwzględnie obowiązujący, to brak jest przesłanek, aby w akcie prawa miejscowego ustalać niejasne i nie wiadomo do czego się odnoszące zasady związane z tą tematyką.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozległe tereny zabudowy usługowej, stanowiącej 27. 02 % powierzchni obowiązującego planu umożliwiają realizację urządzeń i obiektów z zakresu telekomunikacji. W terenach tych maksymalna wysokość zabudowy została określona na poziomie od 9 m do 20 m. a w terenie U. 12 nawet 37 m w strefie zmiany wysokości. Zatem dopuszczenie lokalizacji nowych inwestycji z zakresu łączności publicznej na innych budynkach niż budynki mieszkalne (zarówno jednorodzinne jak i wielorodzinne), mieszkaniowo - usługowe, usługowe z zakresu oświaty, kultury i zdrowia oraz w terenach zieleni urządzonej stwarza odpowiednie warunki dla zaspokojenia potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych (art. 1 ust. 10).

Parametr wysokości zabudowy nie jest tożsamy z parametrem wysokości budynku, albowiem zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 18 uchwały przez wysokość zabudowy należy rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach ustawy Prawo budowlane, mierzoną od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych. Ustalenie maksymalnej wysokości zabudowy zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u. p. z. p. jest obowiązkowym elementem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 9 ust. 4, 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 u. p. z. p. w brzmieniu obowiązującym

w dacie uchwalenia skarżonego planu miejscowego, istniał prawny wymóg zgodności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z wytycznymi Studium. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta Krakowa nr CXII/ 1700/ 14 z dnia 9 lipca 2014 r., w strukturalnej jednostce urbanistycznej nr [...] wskaźnik maksymalnej wysokości zabudowy

- mieszkaniowej i usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) do 9 m,

- mieszkaniowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW) do 13 m, a usługowej do 9 m.

- mieszkaniowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) do 36 m. a dla terenu położonego u zbiegu ulicy [...] i ulicy [...] - 25m, usługowej - do 15 m, a w rejonie ul. [...] - do 20 m.

Ustalone w planie miejscowym "[...]" maksymalne wysokości zabudowy są zgodne z maksymalnym parametrem określonym w Studium:

w zakresie zabudowy mieszkaniowej.

• dla terenu: MWn. 1 - 13 m

• dla terenów MW.l, MW.2. MW/U.2. MW/U.3 - 25 m, MW.4, MW.5, MWi/U.l -36 m

• dla terenów MN/U.3. MN/U.5. MN.4-MN.7 - 9 m

w zakresie zabudowy usługowej.

• dla terenu MW/U. 1 - MW/U.3 -15 m

• dla terenów MN/U. 1 - MN/U.5 - 9 m

Niższe parametry dla zabudowy mieszkaniowej zostały ustalone jedynie dla terenów MW.3 (35 m), MW.6 (30 m), MW/.U.l (31 m) Wynikają one z wysokości istniejącej zabudowy, która w związku z wyznaczoną na rysunku planu obowiązująca linią zabudowy nie będzie mogła być nadbudowywana.

Ustalona dla terenów MN/U.l, MN/U.2. MN/U.4, MN.l, MN.2, MN.3, MN.8 wysokość zabudowy mieszkaniowej na poziomie 10 m wynika z położenia tych terenów w Terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW), gdzie dopuszczona jest maksymalna wysokość zabudowy do 13 m. Jednak ze względu na sąsiedztwo niższej zabudowy istniejącej w tym rejonie w terenach MN/U.l, MN/U.2, MN/U.4, MN.l, MN.2. MN.3 obniżono parametr wysokości zabudowy. Natomiast dla terenu MN.8 obniżono maksymalną wysokość zabudowy ze względu na zastosowaną zasadę stopniowego zwiększania wysokości zabudowy w kierunku wschodnim- od 10 m (MN.8) poprzez 13 m (MWn.l), 15 m (Uo.2) do 25 m (MW.l, Mw.2) i 36 m (MW.4).

Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Wprowadzenie zapisów dotyczących maksymalnej wysokości urządzeń telekomunikacyjnych leżało w gestii prawodawcy lokalnego, a zatem nie naruszył on przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zarówno samo ograniczenie lokalizowania anten wyłącznie do budynków usługowych, jak i obowiązek zachowania ustalonej maksymalnej wysokości zabudowy mieszczą się w granicach władztwa planistycznego gminy i - przy uwzględnieniu wskazanych wyżej uwarunkowań lokalnych - brak jest podstaw do stwierdzenia ich nieważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania.

Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

W kwestii legitymacji czynnej do wniesienia skargi wskazać należy, iż Strona Skarżąca trafnie może wywodzić swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t j. Dz. U. z 2023 r. poz. 733 ze zm.) cyt.: Przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. W sprawie będącej przedmiotem skargi nie zachodzą wątpliwości, iż Strona Skarżąca posiada status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego ze względu na prowadzoną przez nią działalność. Nadto, skarga wniesiona na uchwałę Rady Miasta Krakowa dotyczy wyłącznie tej części kwestionowanego aktu, w jakim odnosi się on do lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji, co spełnia także dyspozycję płynącą z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej: u.g.n.). Mając zatem na uwadze tę okoliczność, jak również fakt, iż art. 48 ustawy szerokopasmowej stanowi lex specialis względem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm., dalej: u.s.g.). Reasumując - strona skarżąca posiada legitymację czynną w sprawie będącej przedmiotem skargi, czego organ nie kwestionował.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu może być wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej "u.p.z.p.") władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w ww. ustawie. Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z mocy przywołanego przepisu, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu (procedur) jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części.

Natomiast pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy dostrzec należy, że formalny proces sporządzania i uchwalania uchwały był prawidłowy i nie był zresztą kwestionowany przez stronę skarżącą.

Przystępując do merytorycznej oceny zaskarżonych postanowień uchwały wskazać należy, iż skarga okazała się częściowo zasadna.

W skardze zakwestionowano postanowienia miejscowego planu w następującym brzmieniu:

• § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a) i b) Uchwały

" 8. Zasady odnoszące się do lokalizowania urządzeń i obiektów budowlanych:

1) odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):

a) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach oznaczonych symbolami MN.1, MN. 2, MN. 3, MN. 4, MN. 5, MN. 6, MN. 7, MN. 8, MN/U.1,

MN/U.2, MN/U.3, MN/U.4, MN/U5, MW.1, MW.2, MW.3, MW.4, MW.5, MW.6, MWn.1, MW/U.1, MW/U.2, MW/U.3, MWi/U.1, U/KU1, U/KU.2, ZP.1, ZP.2, ZP.3, ZP.4, ZP.5, ZP.6, ZP.7, ZP/US.1, ZPz.1, ZPz.2, ZPz.3, ZPz.4, ZPi.1, ZPi.2, ZPi.3, ZPi.4, Uo.1, Uo.2,

b) przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej należy uwzględnić wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz (...), "

• § 14 ust. 1 pkt 5 Uchwały:

Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się (...):

5) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych;

Powoływany przez skarżącą przepis art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2023.733 t.j.) brzmi następująco:

Art. 46.

1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

1a. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

3. W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, 1846, 2185 i 2747).

Wskazać w tym miejscu należy, że na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto od dnia 25 października 2019 r., (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815)) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt I OSK 579/21, publikowane w internetowej bazie orzeczeń cbois), dokonując wykładni aktualnego brzmienia art. 46 cyt. ustawy wyjaśnił, że wprowadzona w art. 46 zmiana przez dodanie ust. 1a nie oznacza całkowitej dowolności w posadowieniu urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości.

Podzielając przywołany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie należy rozumieć w ten sposób, że pozbawia on całkowicie gminę prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej, w tym telefonii komórkowej. Rzecz jednak w tym, by zakazy i ograniczenia, jako wyjątki od zasady dopuszczalności lokalizowania obiektów i urządzeń z zakresu łączności publicznej, formułowane były ściśle i precyzyjnie, tak aby adresaci regulacji mogli na jej podstawie ustalić, czy na danym obszarze określone zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane, czy też nie, ewentualnie pod jakimi warunkami. Plan miejscowy nie może natomiast wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Przystępując do analizy zakwestionowanego § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a) i b) Uchwały należy przytoczyć jego treść, która jest następująca:

" 8. Zasady odnoszące się do lokalizowania urządzeń i obiektów budowlanych:

1) odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):

a) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach

oznaczonych symbolami MN.1, MN. 2, MN. 3, MN. 4, MN. 5, MN. 6, MN. 7, MN. 8, MN/U.1,

MN/U.2, MN/U.3, MN/U.4, MN/U5, MW.1, MW.2, MW.3, MW.4, MW.5, MW.6, MWn.1, MW/U.1, MW/U.2, MW/U.3, MWi/U.1, U/KU1, U/KU.2, ZP.1, ZP.2, ZP.3, ZP.4, ZP.5, ZP.6, ZP.7, ZP/US.1, ZPz.1, ZPz.2, ZPz.3, ZPz.4, ZPi.1, ZPi.2, ZPi.3, ZPi.4, Uo.1, Uo.2,

b) przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej należy uwzględnić wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz (...), "

W ocenie Sądu zakazu wynikającego z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, zapis § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a) uchwały nie narusza. Gmina w ramach uprawnień planistycznych z uwagi m.in. na potrzebę zapewnienia ładu architektonicznego ma możliwość wprowadzenia pewnych ograniczeń, co do rodzaju dopuszczalnej zabudowy z zakresu łączności publicznej. Wskazać jednak należy, iż ograniczenie to nie może spowodować w efekcie zupełnego braku możliwości lokalizacji i prawidłowego funkcjonowania urządzeń z zakresu łączności publicznej na terenie objętym planem. W ocenie Sądu wyeliminowanie lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej na wskazanej części w/w obszaru planu nie spowoduje takiego skutku, że zakaz ten spowoduje brak możliwości lub brak prawidłowego działania urządzeń łączności publicznej w obszarze planu. Pamiętać bowiem należy, że zapis § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a) kwestionowanej Uchwały, nie eliminuje całkowicie możliwości lokalizacji urządzeń z zakresu łączności publicznej, gdyż z postanowień uchwały wynika gdzie (na jakich obszarach) i na jakich zasadach mogą być one lokalizowane.

Są to m.in. wszystkie tereny o symbolu U. Co więcej, podkreślić należy, iż w przypadku przedmiotowego planu tereny o symbolach U.1 - U.18 stanowią znaczną część powierzchni całego planu. Zatem wyeliminowanie wolnostojących masztów antenowych w wyżej wskazanych terenach (określonych w § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a) kwestionowanej uchwały), nie spowoduje na obszarze planu tego skutku, że sieć łączności publicznej nie będzie mogła prawidłowo funkcjonować. Dlatego też w ocenie Sądu żądanie wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a), nie znajduje uzasadnionych podstaw prawnych.

Przechodząc natomiast do analizy zasad lokalizacji urządzeń z zakresu łączności publicznej zawartych w § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b) uchwały zauważyć należy, że istotny mankament, związany z treścią tej normy, tkwi w treści zapisu, który nakazuje uwzględnianie przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. Nakaz ten dotyczy wszystkich terenów wyznaczonych w miejscowym planie, w tym terenów U.1 – U.18, gdzie maksymalna dopuszczalna wysokość waha się od 9 do 164 metrów (por. § 27 uchwały). Niewątpliwie określenie maksymalnej wysokości zabudowy określonego rodzaju zabudowy ma związek z cechami tej zabudowy i może nie być adekwatny do obiektów z zakresu łączności publicznej, których wysokość często przekracza 40 metrów. Ze względów technologicznych i funkcjonalnych anteny sektorowe i radioliniowe, stanowiące ogniwo infrastruktury telekomunikacyjnej, powinny być montowane na konstrukcjach wsporczych (masztach) na odpowiedniej wysokości i co do zasady ponad istniejącą zabudową. Może być też tak, że ze względu na istniejące zagospodarowanie i zabudowę na danym obszarze lokalizacja obiektów telekomunikacyjnych w ogóle nie będzie możliwa, jeśli na danym terenie istniejąca zabudowa osiągnęła już maksymalną dopuszczoną w planie wysokość. Oznacza to faktycznie zakaz lokalizacji inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej i na takim obszarze.

Z tych też względów należało wyeliminować z treści § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b), w zakresie słów : "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" albowiem narusza on art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Co się tyczy treści § 14 ust. 1 pkt 5 Uchwały, który stanowi:

"Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się (...):

5) zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych", należy wskazać, że również skarga w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Słuszny jest generalnie zarzut dotyczący nielegalności zapisu zamieszczonego w § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały, statuującego jako ogólną zasadę obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczącą całego obszaru planu – "zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych".

Zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem aktem prawa powszechnie obowiązującego, z czym wiąże się konieczność respektowania przez prawodawcę lokalnego nakazu przestrzegania zasad poprawnej legislacji. Wynika on z wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawnego. Nakaz ten jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasady prawidłowej legislacji nakazują, aby przepisy prawa były formułowane w sposób precyzyjny i jasny oraz poprawny pod względem językowym. Warunek jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy mogą oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw.

Trafnie w judykaturze zwraca się uwagę, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wypracowano stanowisko, zgodnie z którym naruszenie zasad techniki prawodawczej może prowadzić do uznania danego aktu prawnego, w całości lub w części, za niezgodny z Konstytucją, jednak tylko wtedy, gdy naruszenie to jest poważne i powoduje naruszenie którejś z zasad konstytucyjnych, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającej z niego zasady poprawnej legislacji, a także zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP) wymagającej, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia: 24 lutego 2003 r., K 28/02, OTK-A 2003; 29 października 2003 r., K 53/02, OTK-A 2003; 12 grudnia 2006 r., P 15/05, OTK-A 2006). W przywołującym powyższy pogląd wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2018 r., II OSK 2498/16, zasadnie przeto spostrzeżono, iż stąd tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego. W judykaturze dominuje stanowisko, wedle którego powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. Zawsze bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności (por. motywy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r., II OSK 1077/09).

Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że przepis § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały jest niejasny. W uchwale planistycznej nie zawarto definicji użytego w nim określenia. Nie wiadomo zatem co jest desygnatem pojęcia "nakaz ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych". Jak zasadnie wskazała strona skarżąca, ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. W szczególności zastosowanie mają art. 121 i 122 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 122 tej ustawy rozporządzenia wykonawcze.

Zauważyć zatem należy, że stosownie do art. 121 ustawy - Prawo ochrony środowiska ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach, 2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Z kolei przepis art.122 ustawy stanowi upoważnienie ustawowe dla ministra do określenia, w drodze rozporządzenia, zróżnicowanych dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności poprzez wskazanie: 1) zakresów częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujących oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych, 2) dopuszczalnych wartości parametrów fizycznych, o których mowa w pkt 1, dla poszczególnych zakresów częstotliwości, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych.

Zgodnie z ustawowym upoważnieniem rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określiło zatem wyłącznie dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności.

Kwestionowany przepis uchwały odnosi się do całego obszaru planu, tak więc w zestawieniu z podanymi wyżej przepisami ustawowymi w żaden sposób nie można odczytać jego treści, a wręcz może być mylący. Pozwala bowiem na stosowanie określonych cytowanym rozporządzeniem dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową - w całym obszarze planu.

Nadto, wskazać należy, że w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) ustalono wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego. W myśl § 4 pkt 3 powołanego rozporządzenia, w zakresie ustaleń dotyczących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego projekt ten powinien zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające m.in. z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 72 ust.1pkt 6) ustawy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. Wymagania te określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych (ust.4). Zgodnie zaś z definicją zawartą w § 2 pkt 4) rozporządzenia sformułowanie "nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów" oznacza określenie sposobów zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy. Zatem określenie użyte w § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały "nakaz uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych" nie może odnosić się do wymaganej przepisami treści planu miejscowego.

Tak więc posłużenie się tym pojęciem w § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały nie spełnia wymogów poprawnej legislacji, a naruszenie to należy uznać za istotne (por. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2024 roku, sygn. II SA/Kr 1373/23).

Reasumując, w przedmiotowej sprawie ze względów wskazanych wyżej należało stwierdzić nieważność § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b), w zakresie słów : "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz", a także § 14 ust. 1 pkt 5 skarżonej uchwały, o czym orzeczono w punkcie I wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do wyeliminowania pozostałych kwestionowanych przez stronę skarżącą postanowień zaskarżonej uchwały, oddalając skargę w pozostałym zakresie jak w punkcie II wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w/w ustawy zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 797 zł., na którą składa się zwrot wpisu od skargi w wysokości 300 zł., wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł. oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.