Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 641/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 6 lit. b pkt 31art. 193 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.
article: art. 162 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Starosta [...], decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 193 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. nr 25 z 2008r., poz.150 ze zm.), w związku z art. 162 § 1 pkt 1, art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustwy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji z dnia [...], nr znak: [...], którą udzielił A Spółce. z o.o. w Z. pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, uwzględniającego wymagania przewidziane dla zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne i prowadzenie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w/w decyzją z dnia [...] Starosta [...] udzielił A Sp. z o.o. w Z. wskazanego wyżej pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych. Na podstawie tejże decyzji Spółka do dnia 5 września 2012r. w Z. przy ul. A, w części hali o powierzchni 3456 m2, zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym 167/7, w obrębie geodezyjnym [...] Z. prowadziła:

- eksploatację instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, czyściwa i wypełnienia

do materacy, przemiału tworzyw sztucznych, brykietu drzewnego w postaci zespołu

stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie;

- odzysk odpadów innych niż niebezpieczne przy użyciu instalacji, o której mowa powyżej, z zastosowaniem dwóch procesów odzysku: R 15 Przetwarzanie odpadów, w celu przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu oraz R 14 Inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części o których mowa w załączniku nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. nr 185 z 2010r., poz. 1243 ze zm.);

- działalność w zakresie zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne.

Dalej wyjaśniono, iż w dniu 5 września 2012r. miał miejsce pożar budynku produkcyjno - magazynowego należącego do B Spółki z o.o. w Ł., w wyniku którego całkowitemu spaleniu i zniszczeniu uległa m. in. część przywołanej wyżej hali wraz ze zlokalizowaną w niej instalacją do produkcji paliwa alternatywnego, czyściwa i wypełnienia do materacy, przemiału tworzyw sztucznych, brykietu drzewnego eksploatowaną przez A Sp. z o.o. Powyższe zdarzenie zostało potwierdzone zaświadczeniem Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w B. z dnia 8 października 2012r. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 5 września 2012r. ustalił, że nieodpowiedni stan techniczny budynku, powstały w wyniku pożaru grozi zawaleniem, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia osób z niego korzystających. Decyzją z dnia [...], nr [...] organ nadzoru budowlanego nakazał wyłączyć z użytkowania w trybie niezwłocznym budynek byłych Zakładów Przemysłu Bawełnianego C zlokalizowany na działce nr 167/7, w obrębie [...], przy ul. A w miejscowości Z.

Z uwagi na okoliczność, iż wspomniana wyżej decyzja Starosty [...] z dnia [...], udzielająca Spółce A pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych od 5 września 2012r., a więc od dnia pożaru stała się bezprzedmiotowa, Starosta [...] pismem z dnia 9 października 2012r. zawiadomił wszystkie osoby, będące stronami o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia owej decyzji, wskazując na treść art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ wyjaśnił, że bezprzedmiotowość decyzji oznacza jej nierealność z punktu widzenia możliwości osiągnięcia celu i wiąże się ze zmianą stanu faktycznego. W myśl art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. natomiast organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Podkreślono jednocześnie, że pierwsza z wymienionych norm prawnych pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa. Z kolei druga z norm wiąże się z bezprzedmiotowością decyzji, ale właściwy organ stwierdza jej wygaśnięcie gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przywołane niżej przesłanki, tj.:

1) bezprzedmiotowość decyzji z uwagi na fakt, iż miał miejsce pożar, w wyniku którego spłonęła część hali wraz ze zlokalizowaną w niej instalacją;

2) stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przywołany wyżej przepis prawa, a dokładnie art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A Spółka. z o.o. w Z., w jego uzasadnieniu wskazując, iż bezsprzecznym faktem jest zaistnienie zdarzenia losowego w postaci pożaru, jednak, w ocenie Spółki, fakt ten nie może być przesłanką wystarczającą do wydania zaskarżonej decyzji. Strona wskazała, że bezzasadność kwestionowanej decyzji wynika z następujących przesłanek:

- decyzja Starosty [...] z dnia [...], zezwalająca na prowadzenie odzysku odpadów, opierała się miedzy innymi na fakcie, że Spółka posiada instalację, - czyli zespół urządzeń oraz instalację tą użytkuje na określonym terenie (Z. ul. A - działka 167/7), w określonych warunkach (zadaszenie, zamkniecie obiektu - hali). Zatem nadinterpretacją faktów i zapisów decyzji z [...] jest przyjęcie, że Spółka nie posiada lub nie jest w stanie zakupić innych urządzeń w miejsce tych, które uległy zniszczeniu w trakcie pożaru. Nadinterpretacją jest też przyjęcie, że w miejscu spalonej części hali Spółka lub właściciel obiektu nie są w stanie wykonać budowli zadaszającej i zamykającej przestrzeń będącą wcześniej elementami hali. W przypadku wykonania tego w technologii "namiotowej" działanie takie nie wymaga nawet pozwolenia na budowę.

Wskazano, że zgodnie z art. 27 ust 2 ustawy o odpadach na podstawie, którego decyzja z [...]. została wydana - wymagane jest, aby decyzja określała: rodzaj i ilość odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania w okresie roku; miejsce i dopuszczone metody odzysku lub unieszkodliwiania odpadów; dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania wymagań ochrony życia, zdrowia ludzi lub ochrony środowiska; miejsce i sposób magazynowania odpadów; czas obowiązywania zezwolenia. Zatem w ocenie strony procedura uzyskiwania decyzji nie wymaga wykazania się istnieniem konkretnych urządzeń stanowiących instalację na dzień jej wydania, a jedynie ich rodzaj i parametry niezbędne do prowadzenia odzysku w oparciu o dane pozwolenie. Tak, więc oczywistym jest, że wykonywanie działalności w oparciu o decyzję wymaga posiadania określonej infrastruktury, jednak wydanie decyzji (lub jej ważność) nie jest uzależnione od ciągłości posiadania tych samych urządzeń. Bowiem niedopuszczalne jest przyjęcie, że wymiana części lub całości parku maszynowego (na instalację o tych samych parametrach) wymagałoby zmiany decyzji. Zdaniem Spółki analiza wymagań określonych w art. 27 ust. 2 ustawy i porównanie ich z zaistniałą w sprawie sytuacją wskazuje, że A po uzupełnieniu, remoncie, itp. instalacji spełnia ustawowe wymogi wymienione w we wskazanej decyzji.

Nadto, w ocenie Spółki Starosta [...] wydając zaskarżoną decyzję nie dokonał ustaleń w zakresie: możliwości odtworzenia instalacji przez Spółkę, możliwości i sposobu zapewnienia przez Spółkę spełnienia wymogów magazynowania odpadów i wymogów technicznych prowadzenia instalacji, jakie ustalało wydane wcześniej pozwolenie. Poza tym nie ustalił zamiaru Spółki w zakresie kontynuowania działalności, określonej decyzją z [...]. Dodano również, że przywołana przez organ w uzasadnieniu decyzja Powiatowego Inspektora Budowlanego, wyłączająca z użytkowania obiekt, na którym zlokalizowana jest instalacja została zmieniona poprzez decyzje PINB z dnia [...] nr [...], dopuszczającą obiekt warunkowo ponownie do użytkowania, która określa zakres działań jakie należy dokonać w obiekcie jak i możliwość dalszego jego wykorzystania. Wszystkie zalecone prace zostały już wykonane i na dniach winna zostać wydana kolejna decyzja PINB akceptująca wykonanie zaleceń i zapewne zezwalająca na normalne użytkowanie obiektu. Tym samym kategoryczne twierdzenie, że zaistniałe zdarzenie przekreśla pod względem technicznym prowadzenie działalności w tym miejscu jest, w ocenie Spółki, zbyt daleko idące. Podobnie, w ocenie strony, nie występuje w tym przypadku również bezzasadność decyzji, na którą powołuje się organ w uzasadnieniu, bowiem cel (funkcjonowanie instalacji) jest możliwy do osiągnięcia, choć okresowo jej pełne wykonywanie nie następuje. Podkreślono, że tego typu decyzja administracyjna określa jedynie potencjalną możliwość działania, a nie przymus. Trudno też znaleźć uzasadnienie co do zaistnienia drugiej przesłanki - interesu społecznego lub strony, gdyż Spółka nie ma żadnego interesu w wygaszeniu decyzji, zaś interes społeczny przemawia za kontynuowaniem tak pożytecznej dla ochrony środowiska działalności, tym bardziej w obliczu zaistniałego zdarzenia losowego, gdzie wymagane jest dokończenie procesu utylizacji (odzysku) zmagazynowanych już odpadów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję Starosty [...] z dnia [...].

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium przypomniało, iż podstawy wygaśnięcia pozwoleń na korzystanie ze środowiska określone zostały w art. 193 Prawa ochrony środowiska. I tak w myśl art. 193 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, pozwolenie wygasa, jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, z zastrzeżeniem art. 190 ust. 1-3, lub z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe. W takiej zaś sytuacji, zgodnie z art. 193 ust. 3 Prawa ochrony środowiska, organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia, co też zostało uczynione w przedmiotowej sprawie. Jak wskazało Kolegium, stosownie do treści art. 193 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia nie wydaje się, jeżeli prowadzący instalację uzyska nowe pozwolenie. Pozwolenie nadto nie wygasa, jeżeli nastąpiło przeniesienie praw i obowiązków, o którym mowa w art. 190, albo nastąpiło połączenie, podział lub przekształcenie spółek handlowych na podstawie przepisów tytułu IV Kodeksu spółek handlowych albo przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996r. o komercjalizacji i prywatyzacji (tekst jednolity Dz.U. nr 171 z 2002r., poz. 1397, ze zm.), albo na podstawie innych przepisów.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w sprawie niniejszej podstawą wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia było przyjęcie, że stało się ono bezprzedmiotowe, na podstawie art. 193 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, w związku z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium dodało, że z akt wynika, że Spółka A dysponowała pozwoleniem na wytwarzanie odpadów, wydanym jej przez Starostę [...] w dniu 9 listopada 2010r., z którego wynika, że wspomniana działalność (instalacja do produkcji paliwa alternatywnego, czyściwa i wypełnienia do materacy, przemiału tworzyw sztucznych, brykietu drzewnego w postaci zespołu stacjonarnych urządzeń technicznych) zlokalizowana była w części hali o powierzchni 3.456 m2 na działce nr 167/7, w obrębie [...], w Z.. Obiekt był wynajmowany od B Spółki z o.o. w Ł. Bezspornie w dniu 5 września 2012r. miał miejsce pożar, w wyniku którego całkowitemu spaleniu uległ środkowy magazyn budynku, plastikowe odpady, maszyny do przerobu plastikowych odpadów. Wobec tego, że nieodpowiedni stan techniczny budynku stanowił zagrożenie życia i zdrowia osób przebywających w budynku, decyzją Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] wyłączono z użytkowania w trybie niezwłocznym ten budynek. Nadto z pisma organu nadzoru budowlanego z dnia 28 stycznia 2013r. wynika, że budynek nadal nie został włączony do użytkowania. Dodano, że skarżąca Spółka nie posiada tytułu prawnego do terenu, na którym prowadziła wspomnianą działalność, gdyż z informacji przekazanej przez właściciela terenu B wynika jednoznacznie, że z dniem 17 maja 2012r. umowa najmu tegoż terenu przez Spółkę A została rozwiązana, bez zachowania okresu wypowiedzenia. Wobec tego, zdaniem Kolegium, działalność Spółki z przyczyn oczywistych nie może być prowadzona w miejscu wskazanym w pozwoleniu z dnia 9 listopada 2010r., a zatem pozwolenie stało się bezprzedmiotowe.

Powyższą decyzję A Spółka. z o.o. w Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie. Spółka w treści skargi powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu, dodając, iż złożyła do Starosty [...] wniosek o wydanie nowego pozwolenia w tej lokalizacji. Wniosek został złożony w dniu 29 października 2012r. i nie został do dnia dzisiejszego rozpatrzony. Sprawa toczy się w Starostwie [...] za nr [...].

Odnosząc się do posiadania przez Spółkę tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości wskazano, że istotnie firma B wypowiedziała w dniu 17 maja 2012r. umowę najmu, jednak wypowiedzenie to miało jedynie charakter techniczny i strony niezwłocznie po jej wypowiedzeniu podjęły procesowanie celem zawarcia nowej umowy. Prawo do dysponowania nieruchomością w tym okresie potwierdzają regularnie (miesięcznie) wystawiane przez właściciela faktury za najem. Finalnie strony zawarły nową umowę w dniu 15 października 2012r., choć w nieco innej formule i zakresie. Tym samym, zdaniem strony skarżącej, nie można tu mówić o braku tytułu do nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uczestnik postępowania – B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, iż skarżąca Spółka nie dysponuje i w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie dysponowała tytułem prawnym do nieruchomości, na której była prowadzona działalność. Po dacie rozwiązania umowy najmu (17 maja 2012r.) były zawierane jedynie umowy, z których wynikał obowiązek skarżącej Spółki do usunięcia zgromadzonych na terenie nieruchomości odpadów. Tylko w tym zakresie mogła też ona korzystać z nieruchomości, położonej w Z., przy ul. A. Uczestnik podniósł również, iż hala, na terenie której prowadzona była działalność została rozebrana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej normach.

Jak wynika z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego Starosta [...], decyzją z dnia [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji tegoż organu z dnia [...], udzielającej Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w Z. pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne uwzględniającego wymagania przewidziane dla zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne i prowadzenie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie zakładu, położonego w Z., przy ul. A , na działkach o numerach ewidencyjnych 167/6, 167/7, 167/12, ze wskazaniem, że instalacja określona w pozwoleniu znajduje się w części hali o powierzchni 3456 m2, zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym 167/7. Decyzja pozwoleniowa określała nadto rodzaj instalacji, jako instalację do produkcji paliwa alternatywnego, czyściwa i wypełnienia do materacy, przemiału tworzyw sztucznych i brykietu drzewnego w postaci zespołu stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje A Sp. z o.o. z siedzibą w Z.

i położonych na terenie zakładu zlokalizowanego w Z. przy ul. A a dokładnie w części hali o powierzchni 3456 m2, usytuowanej na działce o numerze ewidencyjnym 167/7 w obrębie geodezyjnym [...] Z., którego eksploatacja powoduje emisję.

Powodem stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia było powzięcie przez Starostę [...] informacji, iż hala, w której zlokalizowana była instalacja została zniszczona w wyniku pożaru, nadto zaś, że skarżąca Spółka utraciła tytuł prawny do terenu, w obrębie którego prowadzona była instalacja, wyczerpując tym samym dyspozycję art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie Sądu, konkluzja powyższa jest prawidłowa. Podstawy wygaśnięcia pozwoleń na korzystanie ze środowiska określone zostały w art. 193 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wśród przesłanek wygaśnięcia pozwoleń ustawodawca wymienił m.in., sytuację, na którą powołały się organy, tj. okoliczność, że określony podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 193 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 ust. 2 ustawy o odpadach (stan prawny na dzień 9 listopada 2010r.) w zezwoleniu na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne określa się m.in. miejsce, sposób oraz rodzaj magazynowania odpadów. W tej sprawie skarżąca Spółka uzyskała pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w obrębie instalacji, zlokalizowanej w części hali, położonej w Z., przy ul. A na terenie działki o geodezyjnym numerze 167/7. Tam też, zlokalizowana została instalacja w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit b ustawy Prawo ochrony środowiska, co określone zostało wprost w pkt 2 decyzji pozwoleniowej. Zniszczenie zatem hali, w której instalacja miała być prowadzona i jej faktyczna rozbiórka, w oparciu o decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nadto zaś utrata tytułu prawnego do nieruchomości, na terenie której była zlokalizowane, pozwala na zasadną konkluzję, iż skarżąca przestała być prowadzącym instalację w rozumieniu art. 3 pkt 31 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wszelkie zatem, zawarte w skardze dywagacje, na temat możliwości naprawy/wymiany poszczególnych składników instalacji czy jej odtworzenia w strukturze "namiotowej" pozostają oderwane od rzeczywistości w sytuacji, gdy skarżąca Spółka nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, na terenie której działania te miałyby zostać podjęte. Umowa najmu została bowiem rozwiązana z dniem 17 maja 2012r., zaś żaden znajdujący się w aktach sprawy dokument nie potwierdza, by Spółka dysponowała tytułem prawnym, umożliwiającym jej prowadzenie działalności na terenie nieruchomości, położonej w Z., przy ul. A. "Nieco inna formuła i zakres" porozumienia z dnia 5 czerwca 2012r. dotyczy bowiem jedynie spłaty zadłużenia czynszowego i usunięcia zgromadzonych odpadów. (pismo B Sp. z o.o. w Ł. z dnia 26 września 2012r., pismo skarżącej Spółki z dnia 12 września 2012r., oświadczenie przedstawicieli B Sp. z o.o. w Ł. złożone podczas rozprawy). Brak jest jakichkolwiek postaw do wywodzenia zeń uprawnień do władania terenem dla celów prowadzenia w nim działalności, objętej pozwoleniem.

Powyższe rozważania prowadzą zatem do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...], o których mowa w art. 162 § 1 p kt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany stanu prawnego, ale tylko w przypadku gdy powoduje taki skutek (por. B.Adamiak, J.Borkowski "Kodeks postępowania administracyjengo. Komentarz. Warszawa 2011, str.662). Jednym z elementów stosunku administracyjnoprawnego, nawiązanego na podstawie decyzji z dnia [...] było miejsce prowadzenia przez skarżącą Spółkę działalności polegającej na wytwarzaniu odpadów. Skoro miejsce to (hala) przestało istnieć a skarżąca utraciła tytuł prawny do prowadzenia przedmiotowej działalności w ściśle określonym miejscu – tj. na nieruchomości, określonej w decyzji Starosty [...] z dnia [...], w istocie przesłała być prowadzącym instalację w rozumieniu art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska przez co pozwolenie stało się bezprzedmiotowe. Obowiązkiem organu było zatem stwierdzenie jego wygaśnięcia (art. 193 ust. 3 ustawy), bez potrzeby badania interesu społecznego lub interesu strony, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 in fine. Niezależnie od tego, na marginesie, można jednak wskazać, że za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji pozwoleniowej przemawiać może choćby interes właściciela gruntu - uczestnika postępowania Spółki z ograniczoną odpowiedzialności B z siedzibą w Ł., który nie wyraża zgody na dalsze prowadzenie działalności na terenie nieruchomości, będącej jego własnością. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012r., sygn.akt II OSK 1123/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 czerwca 2012r., sygn.ak II SA/Bd 225/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

KŻ