Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 595/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do złożenia skargi

SENTENCJA

Dnia 22 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. i W. M. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi B. W. i W. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia solidarnie odpowiedzialności na członków zarządu za zaległości spółki z o.o. w podatku akcyzowym za grudzień 2003 roku oraz za styczeń-grudzień 2004 roku i styczeń-grudzień 2005 roku oraz w opłacie paliwowej za okres od października 2004 roku do grudnia 2005 roku p o s t a n a w i a: odmówić skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] B. W. i W. M. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie przeniesienia solidarnie odpowiedzialności na członków zarządu za zaległości spółki z o.o. w podatku akcyzowym.

Do skargi załączyli wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podali, iż o tym, że ww. decyzję uznano im za doręczoną w drodze podwójnego awiza dowiedzieli się w dniu 14 maja 2010 roku w Izbie Celnej w Ł. . W ocenie skarżących nie ponoszą oni winy w niezachowaniu terminu do zaskarżenia decyzji organu odwoławczego, gdyż awiza nie zostały im oddane przez domowników. Nadto wskazali, że w tym okresie listonosz obsługujący rejon, w którym zamieszkują skarżący, był chory i korespondencję doręczano w czasie innym niż zazwyczaj.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z przywołanych przepisów wynika, że Sąd może przywrócić termin kiedy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi; wniesienie wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie wykazano dostatecznie okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminowi. Stwierdzenia wnioskodawców zawarte w skardze, a w szczególności to, że nie ponoszą oni winy w niezachowaniu terminu zaskarżenia decyzji organu odwoławczego, gdyż awiza nie zostały im oddane przez domowników, nie mogą być uznane za wystarczające do przywrócenia terminu. Zauważyć bowiem należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2002 roku, V SA 793/02, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 55832). Podnosi się także, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W tym kontekście wskazać należy, iż nie można niewątpliwe uznać, iż skarżący działali z należytą staranności i troską o swoje interesy, skoro żadne z nich nie odebrało awiza zwłaszcza, że jak sami wskazali we wniosku – wiedzieli, iż decyzja zostanie im doręczona przez Pocztę Polską. Z kolei okoliczność podnoszona przez skarżących, iż z informacji uzyskanych w Urzędzie Pocztowym wynikało, że nie ma dla nich żadnych przesyłek, jest bez znaczenia dla rozpoznawanego wniosku. Kwestie te mogą być przedmiotem ewentualnej reklamacji złożonej we właściwym trybie na poczcie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Ż.K.