Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 751/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIE Dnia 20 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bronisław Szydło Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz Protokolant - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłacenia wyrównania odprawy związanej ze zwolnieniem ze służby - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 118 ust. 2 w zw. z art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 171, poz. 1399 ze zm.), odmówił R. J. wypłaty kwoty 1021,30 zł tytułem wyrównania odprawy wypłaconej w związku ze zwolnieniem ze służby w Straży Granicznej. W uzasadnieniu podał, że skarżący został zwolniony ze służby w Straży Granicznej w dniu [...] grudnia 2001 r. na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy o Straży Granicznej i w zw. z treścią art. 118 ust. 1 funkcjonariusz w tej sytuacji otrzymuje 50% odprawy. Wysokość zaś odprawy, w myśl art. 119 ust. 1 ustawy, równa się wysokości 3 – miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Ponadto odprawa podlega zwiększeniu o 20 % za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, zaś za pełny rok liczy się okres służby przekraczający 6 miesięcy. Wypłacona zatem skarżącemu odprawa w kwocie 4085,20 zł została naliczona w następujący sposób. Otóż jego staż służby wynosił 9 lat, 6 miesięcy i 16 dni, co sprawiło, że odprawa stanowiła równowartość czteromiesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku (2042,60 zł). Zatem ową kwotę należało pomnożyć o 400%, co daje kwotę 8170,40, a następnie pomnożyć o 50% (obniżenie na podstawie art. 118 ust. 2 ustawy). W konsekwencji należna skarżącemu odprawa, stanowi kwotę zawartą w sentencji decyzji. Brak jest zatem podstaw do wypłaty wyrównania.

W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. do Komendanta Głównego Straży Granicznej, skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu zarzucając jej naruszenie art. 118 ust. 2 w zw. z art. 119 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o Straży Granicznej poprzez zsumowanie odprawy i dodatków, a następnie pomniejszenie jej o 50%. W uzasadnieniu stwierdził, że należało mu się 50% odprawy trzymiesięcznej oraz już bez pomniejszenia 20% wzrost uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej pracy. Z tego też powodu należy mu się 1021,30 zł wyrównania. Reasumując, art. 119 ust. 1 ustawy, nie daje możliwości zmniejszenia o połowę wzrostu wysokości z tytułu wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej pracy.

Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz powołane już w podstawie prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej przepisy ustawy o Straży Granicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. W uzasadnieniu – poza argumentami przytoczonymi już w powyższej decyzji – podał, że skarżący na ostatnio zajmowanym stanowisku otrzymywał uposażenie zasadnicze w wysokości 1300,00 zł. Z tytułu wysługi lat zwiększenie tego uposażenia wynosiło 182,00 zł, a ponadto otrzymywał dodatek służbowy w wysokości 65,20 zł i dodatek za stopień chorążego w wysokości 495,40 zł. Łączna kwota uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym wynosiła 2042,60 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu natomiast powołał się na argumenty zawarte już w odwołaniu i dodał, że obniżeniu o 50% podlega tylko odprawa trzymiesięczna (300% uposażenia wynoszącego 2042,60), co daje kwotę 3063,90, a kwota 2042,60 z tytułu wzrostu odprawy w związku z przepracowaniem ponad 5 lat, nie podlega obniżeniu o 50%. Zatem suma tych składników wynosi 5106,50 zł. Ponieważ organ wypłacił mu tytułem odprawy kwotę 4085,20 zł, przeto należna mu niedopłata wynosi 1021, 30 zł.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej o oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący został zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 171, poz. 1399 ze zm.) i do dnia zwolnienia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, otrzymywał uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości 2042,60 zł (1300,00 zł uposażenia zasadniczego, 182,00 zł z tytułu wysługi lat, 65,20 zł dodatku służbowego i 495,40 zł dodatku za stopień chorążego).

Stosownie do treści art. 112 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie związane ze zwolnieniem ze służby. Do świadczenia tego – na podstawie art. 118 ust. 1 pkt 1 ustawy – zalicza się między innymi odprawę.

Jej wysokość natomiast, według art. 119 ust. 1 ustawy, równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Zatem dla skarżącego kwota odprawy wynosi 6127,80 zł (2042,60 pomnożone przez 3).

Ponadto, stosownie do dalszej części uregulowania zawartego w powyższym przepisie, odprawa ulega zwiększeniu o 20 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, przy czym okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok. W sprawie bezspornym i niekwestionowanym jest, że staż skarżącego w służbie wynosił 9 lat, 6 miesięcy i 16 dni. Zatem za ponad 5-letnią nieprzerwaną wysługę lat, miał on "wypracowane" jeszcze kolejne 5 lat. W tej sytuacji więc, odprawa uległa zwiększeniu o kwotę 2042,60 zł (20% pomnożone przez 5, co daje 100% z kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym). Łącznie zatem wysokość odprawy wynosi 8170,40 zł.

Jednakże w sytuacji skarżącego, który został zwolniony ze służby w Straży Granicznej na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy, funkcjonariusz otrzymuje zgodnie z treścią art. 118 ust. 2 ustawy, 50% odprawy. Stąd też kwota należnej R. J. odprawy, wynosi 4085,20 zł (8170, 40 podzielone przez 2). Organ administracji publicznej zatem nie naruszył prawa, wypłacając skarżącemu należną odprawę w tej właśnie wysokości.

Reasumując, wbrew zarzutowi podnoszonemu przez skarżącego, żaden przepis ustawy nie reguluje rozdzielenia pomniejszenia odprawy o 50% tylko w stosunku do tej jej części, która należy się funkcjonariuszowi za wysługę 5 lat nieprzerwanej służby. Pod pojęciem odprawy bowiem, należy rozumieć odprawę, o której mowa w art. 118 ust. 1 pkt 1, zaś art. 119 ust. 1, reguluje jedynie jej wysokość w zależności od wysługi lat. Natomiast przepis art. 118 ust. 2 ustawy jednoznacznie stanowi, że odprawę – nie zaś jej część – pomniejsza się o 50%.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.