Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1601/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 27 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [..] maja 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] , mocą której odmówiono J. S. przyznania zasiłku celowego na miesiąc luty 2010 r. z przeznaczeniem na: zakup [..] w wys. [...] zł, na [...] w wys. [...] zł, na zakup [...] na kwotę [..] zł.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że J. S. w lutym 2010 r. złożyła do Kierownika MOPS w S. wnioski: w dniu [..] lutego 2010 r. o przyznanie zasiłku celowego na zakup [...] w wys. [...] zł, w dniu [...] lutego 2010 r. na [..] w wys. [...] zł oraz zakup [...] w wys. [...] zł.

W trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że J. S. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiada prawo własności domu jednorodzinnego, w którym zamieszkuje, niemniej warunki mieszkaniowe są trudne. Ustalono także, że J. S. nigdzie nie pracuje, bowiem posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, jedynym źródłem jej utrzymania jest zasiłek stały w wysokości [...] zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. Ponadto J. S. systematycznie korzysta z innych form wsparcia finansowego (zasiłek celowy, na dożywanie) świadczonych przez ośrodek pomocy społecznej.

Burmistrz S. decyzją z dnia [..] lutego 2010 r. odmówił przyznania J. S. wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż wysokość zasiłku celowego uzależniona jest od aktualnej sytuacji życiowej i materialnej osoby ubiegającej się o pomoc, zasadności zgłoszonej potrzeby a także od wysokości posiadanych środków i możliwości MOPS. Ponadto organ przedstawił stronie wysokość środków jakimi dysponował w danym okresie na powyższe cele, powołał się na brak współpracy z pracownikiem socjalnym oraz stwierdził, iż w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej wniosek nie mieści się w granicach obligujących organ do jego przyznania. Ponadto organ wskazał na brak współpracy wnioskującej z pracownikiem socjalnym.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. opisała swoją trudną sytuację życiową oraz zarzuciła, że decyzja jest błędna i została wydana z naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozpoznając sprawę stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1, art. 3 i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i podkreślił, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Spełnienie kryteriów przez ubiegającego się o zasiłek celowy nie oznacza tym samym, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości przez niego określonej. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Decyzja taka nie może jednak być rozstrzygnięciem dowolnym. Ustawa o pomocy społecznej daje wskazówki co do zasad udzielania pomocy osobom potrzebującym, stanowiąc w art. 3 ust. 3 i 4, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podkreśliło, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż J. S. oprócz zasiłku stałego w kwocie [..] zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w wys. [..] zł na miesiąc luty 2010 r. MOPS przyznał zasiłek celowy w wysokości [..] zł i świadczenie pieniężne w wysokości [..] zł na zakup artykułów żywnościowych. Dokonując analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie organ I inst. w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił stronie podstawy wydania decyzji odmownej.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż J. S. na miesiąc luty 2010 r. złożyła kilkanaście wniosków z prośbą o udzielenie pomocy materialnej na łączną kwotę [...] zł. W ocenie Kolegium żądanie zaspokojenia przez Organ I instancji potrzeb na w/w kwotę jest całkowicie bezzasadne, albowiem dokonując analizy możliwości finansowych Ośrodka na powyższy cel na luty 2010 r. Kolegium stwierdziło, iż stanowią one kwotę [...] zł na osobę/rodzinę, gdyż na miesiąc luty 2010 r. na zasiłki celowe fakultatywne dysponował kwotą [..] zł miesięcznie dla średnio [...] rodzin. Kolegium podkreśliło, że organ załatwiając sprawę dotyczącą przyznania zasiłku celowego powinien kierować się interesem obywatela, interesem społecznym oraz własnymi środkami. Niemniej jednak uznanie nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wyjaśniło, że uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, czyli uzupełniający własne środki, możliwości i uprawnienia osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Nie oznacza to zatem, że pomoc społeczna winna pokrywać wszystkie potrzeby osób i rodzin wnioskujących o udzielenie pomocy. Możliwość zaspokojenia potrzeb jest zdeterminowana posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi. Nie może ona bowiem dać więcej niż posiada. Udzielenie zasiłku celowego w kwocie wyższej niż przewidziana na każdego wnioskującego, znacznie zmniejszyłoby zdolność MOPS w S. do świadczenia tej pomocy innym potrzebującym. Ponadto organ wskazał, iż przyznanie zasiłku celowego na w/w żądania byłoby naruszeniem art. 39 ust. 1 wskazanej ustawy, gdyż zaspokoiłoby potrzeby nie będące niezbędnymi w rozumieniu powyższego przepisu.

W świetle powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. S.. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła swoją trudną sytuację zdrowotną i materialną oraz zarzuciła, że decyzja jest błędna i została wydana z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Na wstępie podkreślić należy, że rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.).

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Zaznaczyć trzeba, że zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1). Nie oznacza to jednak, że pomoc społeczna ma zaspokajać wszystkie potrzeby i oczekiwania osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej. Zwłaszcza, że możliwości finansowe ośrodków pomocy społecznej nie są nieograniczone, a liczba osób wymagających wsparcia jest znaczna i stale rośnie.

Stosownie do treści art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Z powołanego przepisu wynika – jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Oznacza to, co już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sam fakt spełniania ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego. Z przepisów ustawy o pomocy społecznej, regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.

Zaznaczyć trzeba, że uznanie administracyjne obejmuje również prawo do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalić w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Jak bowiem wskazano możliwości finansowe organów odpowiedzialnych za udzielenie pomocy nie są nieograniczone, a liczba osób wymagających wsparcia jest znaczna i stale rośnie. Tym samym organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb ubiegających się o pomoc. Rozpoznający wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć ponadto na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, ale również interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej.

Z analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. w lutym 2010 r. na zasiłki celowe dysponował łączną kwotą [...] zł. Powyższa wysokość środków finansowych oraz liczba osób objętych pomocą tego ośrodka pozwoliły na przyznanie w tym miesiącu zasiłku celowego w wysokości około [..] zł na jedno gospodarstwo domowe. Z akt sprawy wynika jednocześnie, że J. S. na miesiąc luty 2010 r. MOPS przyznał zasiłek celowy w wysokości [..] zł i świadczenie pieniężne w wysokości [..] zł na zakup [..].

Z powyższego wynika zatem, że skarżąca objęta jest stałą opieką Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., a w miesiącu lutym 2010 r. otrzymała świadczenie w formie zasiłku celowego w wysokości przewyższającej średnią miesięczną wysokość zasiłku celowego przewidzianą w tym okresie przez Ośrodek na pomoc osobom ubiegającym się o to świadczenie. Ponadto Kolegium zauważyło, że łączna wysokość pomocy udzielonej przez MOPS w S. na miesiąc luty 2010 r. wynosi kwotę [..] zł, a więc jest wyższa niż najniższa emerytura. Słusznie zatem organy orzekające w sprawie odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącej. Przy czym podkreślić należy, że o odmowie przyznania wnioskowanych przez J. S. świadczeń w miesiącu lutym 2010 r. decydowały nie tylko potrzeby skarżącej i fakt przyznania jej już określonej pomocy, ale również możliwości finansowe ośrodka i potrzeby innych osób. Zdaniem Sądu w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy, a w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśniono motywy podjętego rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały w granicach uznania administracyjnego i nie można im zarzucić niezgodności z prawem. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i podlega oddaleniu.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.