Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2358/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – A.C. pismem z 6 lipca 2016r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2016r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009r. W skardze zawarł wniosek o "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania niniejszej skargi na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a."

Sąd, postanowieniem z 16 września 2016r. przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu ponad 1000 zł, z uwagi m.in. na obciążenie Skarżącego obowiązkiem spłaty kredytów i jego kłopoty zdrowotne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718; zwana dalej: "P.p.s.a.") są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na mocy ww. przepisu Sąd może więc na wniosek strony wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji wydanej w pierwszej instancji, jak i decyzji zaskarżonej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania ww. aktów ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący nie zawarł bowiem żadnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Sam fakt złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania, nie wykazuje ani nie uprawdopodabnia, że konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji na obecnym etapie postępowania. Na okoliczność tą zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 lutego 2016r. I FSK 59/16 (dostępny na www.nsa.gov.pl).

Sąd wyjaśnia ponadto, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

Sąd nie znalazł też argumentów za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania w argumentacji i dokumentach złożonych przy wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z materiałów tych w szczególności wynika, że "(...) Skarżący w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą. Za 2015r. uzyskał z tego tytułu przychód w wysokości 618.590,32 zł (koszty 572.420,74 zł, dochód 46.169,58 zł), zgodnie z PIT-36L. Przychód Skarżącego na 31 lipca 2016r. z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniósł 123.755,50 zł (koszty 123.748,93 zł, dochód 6,57 zł)." Zwrócić jednak należy uwagę, że każdy podatnik ma obowiązek regulowania zaległości podatkowych niezależnie od swojej zamożności. Dodatkowo wskazać też należy, że w orzecznictwie podkreśla się również, że jakkolwiek zapłato zobowiązań podatkowych łączy się z obniżeniem dochodu, nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z: 15 stycznia 204 r., II FSK 2165/13; 15 marca 2013 r., II FSK 410/13). Skarżący w swoim wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie powołał się na takie okoliczności. Nie sposób więc na podstawie nieuzasadnionego wniosku przyjąć, że zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie było zatem podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Pogląd o tożsamej treści został wyrażony wobec Skarżącego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z 24 listopada 2014r. sygn. akt III SA/Wa 3290/14 i przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 lutego 2016 r. I FSK 59/16 (dostępne na www.nsa.gov.pl).

Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.