Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 488/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 27,
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 7, 5, art. 92b. art. 92c ust. 1,
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art.151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 kwietnia 2024 r. nr BP.500.10.2023.0165.RZ9.555676 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 17 kwietnia 2024 r.

nr BP.500.10.2023.0165.RZ9.555676 utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 9 grudnia 2022 r.

nr WITD.DI.0152.WI/XIII0474/21/22/KP o nałożeniu S. J., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "K. - M. " S. J., kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł.

Organ wskazał, że przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy PUH "K.-M." S. J. w K.. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów

i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także regulacji dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami. Kontrolą objęto okres od 20.04.2021 r. do 20.04.2022 r. Przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał średnio 6 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem 6.05.2022 r. Do kontroli strona okazała zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

nr [...]. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

1. lp. 5.1- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin

w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 50 złotych, za czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny (2 kierowców: W. S., P. B.; łącznie: 100zł).

2. lp. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł (R. J. – 2 razy; W. S. – 8 razy; P. B. – 8 razy; łącznie 3500 zł).

3. lp. 5.4 - przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, o czas do mniej niż 10 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 250 zł (R. J. – 4 razy; łącznie 1000 zł). 4. lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego — zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 150 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 350 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 550 złotych (R. J. – 3 razy; O. P. – raz; P. B. – raz; łącznie 1150 zł).

5. lp. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych,

o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, karą w wysokości 250 złotych, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, karą w wysokości 350 złotych, międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godzinach od 2200 do 600, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca: o czas do mniej niż godzina i 30 minut — karą

w wysokości 50 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin — karą

w wysokości 100 złotych (R. J. – raz; W. S. – 10 razy; P. B. – 9 razy; łącznie 6600 zł).

W zakresie ww. naruszeń organ wskazał na przepisy Rozporządzenia (WE)

nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 (dalej rozporządzenie nr 561/2006). Ustaleń dokonał na podstawie analizy danych cyfrowych z kart kierowców oraz urządzenia rejestrującego, tachografów cyfrowych po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku). Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Kolejne stwierdzone przez organ naruszenie w firmie przewoźnika to lp. 6.3.16 - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego — za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowane jest karą w wysokości 500 złotych. Organ wskazał tu na przepisy rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 32 ust. 1-3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r., w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE)

nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1); dalej rozporządzenie nr 165/2014. Organ ustalił, na podstawie dokumentów zgromadzonych podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, że przedsiębiorca nie okazał danych cyfrowych z karty kierowcy C. G.

z 12 dni września – łącznie 6000 zł.

Konsekwencją naruszenia wskazanych wyżej przepisów jest ponadto lp. 6.3.8 — niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę kierowcy — za każdy wpis, sankcjonowane karą w wysokości 50 złotych. Zgodnie bowiem

z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014, kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku analizy danych cyfrowych z kart kierowców prawidłowo stwierdzono braki wpisów manualnych, związane z symbolem kraju

w których, kierowca rozpoczyna dzienny okres pracy. Przedmiotowe naruszenie popełnili R. J. 5.10.2021 r. O. P. 3.09.2021 r., 28.09.2021 r., 01.12.2021 r., W. P. 18.09.2021 r., 6.10.2021 r., 4.11.2021 r., 8.12.2021 r.; W. S. 15.09.2021 r., 12.10.2021 r. Łącznie kara pieniężna wyniosła 600 zł.

W zakresie naruszenia określonego w lp. 6.3.11 - niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, organ stwierdził, że analiza danych cyfrowych kierowcy W. P. z dni: od 18 do 20.09.2021r., a także przedstawionego do kontroli oświadczenia kierowcy wykazała bezspornie, że kierowca logując kartę do tachografu nieprawidłowo posługiwał się selektorem tachografu, ponieważ zamiast czynności "odpoczynek", wprowadził czynność "inne prace". Sytuacja ta miała miejsce w okresie od 18.09.2021 r. godz. 08:08 do 20.09.2021 r. godz. 10:29. Kara pieniężna wyniosła łącznie 300 zł (za każdy dzień 100 zł).

Organ stwierdził ponadto naruszenie określone w lp. 9.1 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego — za każdy pojazd 2000 zł. Obowiązki w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów wynikają z art. 81 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wskazał, że analiza dowodu rejestracyjnego, danych z systemu CEPIK ciągnika samochodowego marki DAF o numerze rejestracyjnym [...] wykazała, że w okresie od 12.12.2021 r. do 24.02.2022 r. nie posiadał on aktualnych badań technicznych. Analiza danych cyfrowych z tego pojazdu wykazała, że okresie objętym kontrolą wykonywane nim były przewozy drogowe pomimo braku okresowego badania technicznego. Dane cyfrowe potwierdzają, że pojazd w tym czasie prowadzony był przez kierowcę W. P.. Organ ustalił również, że ciągnik samochodowy marki DAF

o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od 14.07.2021 r. do 15.04.2022r. nie posiadał aktualnych badań technicznych. W okresie objętym kontrolą wykonywane nim były przewozy drogowe pomimo braku okresowego badania technicznego. Pojazd w tym czasie prowadzony był przez kierowcę O. P.. Kara za powyższe wynosi łącznie 4000 zł.

Organ stwierdził, że przedsiębiorca nie zgłosił zmian danych w wymaganym terminie 28 dni, w wykazie pojazdów zgłoszonych do zezwolenia Nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z kopii faktury VAT nr 168/2021

z 24.12.2021 r. wynika, że przedsiębiorca zbył pojazd o nr rej. [...] Natomiast jak wynika z pisma z Urzędu Miasta w Kielcach z 27.04.2022 r. pojazd ten nadal widnieje jako zgłoszony do posiadanej przez przedsiębiorcę licencji. Obowiązki aktualizacyjne w powyższym zakresie wynikają z ustawy z 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201) dalej "u.t.d." Konsekwencją powyższego jest treść lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną

w wysokości 800 zł, sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę.

Organ wskazał ponadto, że analiza dowodów w szczególności: danych cyfrowych z kart kierowców, danych cyfrowych z tachografów zainstalowanych

w pojazdach, danych z systemu opłat drogowych e-toll oraz przesłuchań świadków oraz strony wykazała, że kierowca W. S. wykonując przewozy drogowe

w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy pojazdem o nr rej. WND 99770, w następujących dniach oraz godzinach posługiwał się kartą kierowcy S. J.: 4.10.2021 r. od godz. 06:24 - do godz. 08:28; 11.10.2021 r. od godz. 06:42 - do godz. 08:46; 18.10.2021. r. od godz. 06:45 - do godz. 08:51; 25.10.2021 r. od godz. 06:31 - do godz. 08:36; 2.11.2021r. od godz. 06:33 - do godz. 08:36; 8.1 1.2021r. od godz. 06:38 - do godz. 08:45; 17.11.2021 r. od godz. 13:26 - do godz. 14:17; 27. 11. 2021 r. od godz. 06:43 - do godz. 08:46; 29.11.2021 r. od godz. 06:37 - do godz. 08:40; 13.12.2021 r. od godz. 09:11 - do godz. 11:11. Stosownie do art. 27 rozporządzenia (UE) 165/2014 karta kierowcy jest imienna. Kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą lub kartą, której okres ważności upłynął. Według lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, sankcjonowane jest karą w wysokości 3000 zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.16. strona nie zgadza się ze stwierdzeniem, że nie przedstawiono do kontroli dowodów wskazujących na fakt porzucenia pracy przez kierowcę C. G.. Strona podaje, że kierowca ten 1.09.2021 r. złożył wypowiedzenie umowy o pracę z miesięcznym terminem wypowiedzenia. Opisując okoliczności odejścia z pracy kierowcy przedsiębiorca wyjaśniał, że kierowca bez jego wiedzy i pozwolenia przyprowadził pojazd z miejsca zamieszkania gdzie wykonywał odpoczynek tygodniowy, na bazę firmy do miejscowości L.. Przedsiębiorca twierdzi, że usiłował się skontaktować z kierowcą jednak ten tego unikał. W dniu 06.10.2021r. zostało wysłane wraz z innymi dokumentami pismo wzywające kierowcę do przedstawienia swojej karty kierowcy do odczytu. W ocenie strony zeznania kierowcy są wątpliwe i fałszywe. Organ wskazał, że wziął pod uwagę inne dowody, aniżeli zeznania tego kierowcy. Wskazał na inny kluczowy dowód

w sprawie a mianowicie świadectwo pracy wystawione przez przedsiębiorcę

w 30.09.2021 r. Przedsiębiorca dokumentem tym poświadczył, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem ze strony pracownika. Co więcej wskazano, że kierowca wykorzystał 20 dni urlopu za 2021 r. Nadto w okresie 13-26, 27-30.09.2021 r., przebywał na zwolnieniu lekarskim. Wobec powyższego zarzut nagłego porzucenia pracy przez kierowcę jest chybiony.

W odwołaniu strona nie wskazała na żadne okoliczności, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. Okoliczności uzasadniające tych przepisów powinien wykazać sam przedsiębiorca. W ocenie organu samo wysłanie pisma z prośbą o przekazanie danych z karty kierowcy, po wypowiedzeniu przez niego umowy o pracę, nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności administracyjnej za stwierdzone naruszenia. Organ wskazał, że stosownie do art. 10 rozporządzenia 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. I w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (UE) nr (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowania przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dodać również trzeba, że aby doszło do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ zgodził się ponadto ze stroną, że dowód przeprowadzony przez organ I instancji 21.10.2022 r., w postaci przesłuchań świadków, został przeprowadzony bez obecności pełnomocnika strony, bowiem zawiadomienie o terminie i godzinie przeprowadzenia dowodów, pełnomocnik odebrał 25 października 2022 r. Wobec powyższego organ odwoławczy orzekł na podstawie innych dowodów, z pominięciem zeznań świadków. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie innych, bezspornych dowodów jak np. dane cyfrowe

z kart kierowców czy też z pojazdów, dokumenty urzędowe.

Na powyższą decyzję S. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący nie zgadza się z naruszeniem określonym w lp. 6.3.16 załącznika

nr 3 do u.t.d. Okazał do kontroli wszystkie dane, które posiadał. Zarzucił, że kontrolujący nie dokonali wnikliwej analizy materiału dowodowego m.in. przesłuchań w charakterze świadka skarżącego, jak również pracownika J. K., dołączonych w wyjaśnieniach dokumentów m.in. bilingów telefonicznych oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru pism skierowanych do C. G. w tym pisma które zobowiązuje kierowcę do umożliwienia odczytu z karty kierowcy danych cyfrowych za przedmiotowy okres. Skarżący podniósł, że przesłuchania

w charakterze świadków 21.10.2021 r. C. G., J. K. oraz E. G.-K. zostały przeprowadzone bez możliwości udziału strony postępowania jak również pełnomocnika przedsiębiorstwa przez co kontrolujący pozbawił mnie prawa czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości zadawania pytań świadkom. W dniu 30 sierpnia 2021 r. do organu wpłynęło pismo od pełnomocnika strony z wnioskiem o przesłuchanie w charakterze świadka J. K., E. G.-K., oraz ponownie C. G.. Pełnomocnik wnioskował

o wyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Przesłuchania odbyły się 21 października 2021 r., natomiast "Zawiadomienie" dotyczące w/w przesłuchań zostało odebrane przez pełnomocnika 25 października 2022 r.

W zakresie naruszenia określonego w lp. 6.3.3. dotyczącego posługiwania się przez kierowców W. S. i P. B. kartą innego kierowcy skarżący wskazał, że organ nie przedstawił na jego poparcie żadnych dowodów. Nie potwierdzają tego zeznania ww. kierowców. Zeznania te są spójne i logiczne. Organ zaniechał przesłuchania w tym zakresie C. G.. Ponadto kontrolujący oparł się tylko na zeznaniach tego kierowcy, które są bardzo wątpliwe i fałszywe. Organ całkowicie pominął zbieżne i logiczne dowody z przesłuchania skarżącego, J. K., E. G. – K. , P. B. i W. S..

Skarżący kwestionuje ponadto naruszenia skutkujące nałożeniem kary

w wysokości 6600 zł, które dotyczą norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków. Naruszenia te zostały stwierdzone w sposób nierzetelny oraz budzący szereg wątpliwości. Pobrane dane cyfrowe z kart w/w kierowców w żaden sposób nie odzwierciedlają ustaleń organu I instancji i nie stanowią żadnego dowodu, gdyż dane te w żaden sposób nie wskazują na naruszenia dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie, przed tut. sądem 12 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował, że zarzuca naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 10, art. 79 § 1 i 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo że uchybienia proceduralne winny skutkować uchyleniem decyzji; art. 7, 77 ust. 1 kpa i art. 80 kpa poprzez pominięcie dowodów w postaci zeznań świadków J. K., E. G.-K. i C. G.; art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie umorzenia postępowania w zakresie nieudostępnienia w trakcie kontroli danych kierowcy C. G., pomimo że z okoliczności sprawy i zgromadzonych dowodów wynika, ze skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia a naruszenie to nastąpiło wskutek okoliczności i zdarzeń, których nie mógł przewidzieć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że

w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja w przedmiocie kary pieniężnej nałożonej na skarżącego w związku ze stwierdzonym podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącego obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 przewiduje m.in. odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki

i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Stosownie zaś do art. 92a ust. 5 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć:

1. 15 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2. 20 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w ww. okresie;

3. 25 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w ww. okresie;

4. 30 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w ww. okresie;

5. 40 000 złotych – dla podmiotu wykonującego inne czynności związane

z przewozem drogowym.

W niniejszej sprawie istotne jest, że suma kar za stwierdzone naruszenia wyniosła 30.500 zł. Poza sporem w sprawie jest, że skarżący w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniał 6 kierowców. W konsekwencji organ prawidłowo, stosownie do treści art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d., nałożył na skarżącego karę w wysokości 15.000 zł.

Skarżący kwestionuje ustalenia organu w zakresie naruszenia określonego

w lp. 6.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. (posługiwanie się przez 2 kierowców P. B. i W. S. kartą nie będącą ich własną – 6000 zł) oraz związane z powyższym naruszeniem, naruszenie określone w l.p. 5.11 załącznika do u.t.d. dotyczące przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez ww. kierowców.

Skarżący nie kwestionuje natomiast naruszenia l.p. 6.3.11. (nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych

i przechowywanych danych z karty kierowcy C. G. za 12 dni – 6000 zł). Twierdzi natomiast, że odczytanie danych z karty tego kierowcy było niemożliwe, ponieważ, kierowca porzucił pracę i nie odpowiadał na telefony skarżącego oraz pisemne wezwanie do przedstawienia karty do odczytu. W tym zakresie przedsiębiorca zarzuca naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony

w postępowaniu przez uniemożliwienie mu udziału w przesłuchaniu 21 października 2021 r. C. G., J. K. i E. G. – K..

Sąd stwierdza, że organ dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie stwierdzonych naruszeń przepisów wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Ustaleń tych dokonał na podstawie prawidłowo zgromadzonego i rozpatrzonego materiału dowodowego (m.in. dokumentacja przedstawiona podczas kontroli, wykresówki, dane z tachografów, kart kierowców, zeznania skarżącego z 30 września 2022 r., kierowców: W. S. z 19 sierpnia 2022 r. i P. B. z 17 sierpnia

2022 r., C. G. z 20 lipca 2022 r., danych z systemu opłat drogowych

e-toll, faktura VAT nr [...] z 24 grudnia 2021 r. dokumentująca sprzedaż pojazdu o nr rej. [...], pismo Urzędu Miasta w Kielcach z 27 kwietnia 2022 r.). Prawidłowo następnie, stosownie do wykazu naruszeń zawartego w załączniku nr [...] do ustawy o transporcie drogowym nałożył kary za te naruszenia. Powyższe okoliczności zostały szczegółowo przedstawione i omówione przez organ

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, których ocenę dokonaną przez organ należy

w pełni zaakceptować, jako spełniającą wymogi z art. 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów

w postaci zeznań świadków J. K., E. G.-K. i C. G. należy wskazać, że organy nie mają obowiązku poszukiwania i gromadzenia dowodów tak długo, aż zostanie zebrany materiał dowodowym potwierdzający wersję wydarzeń przedstawianych przez stronę postępowania. Zdaniem sądu w sprawie zebrano wystarczający materiał dowodowy potwierdzający stwierdzone naruszenia.

Sąd stwierdza, wbrew zarzutom zawartym w skardze, że prawidłowe są ustalenia organu w zakresie naruszeń określonych w l.p. 6.3.3. i lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Kara określona w pierwszej z ww. pozycji stanowi konsekwencję naruszenia obowiązku wynikającego z przepisów art. 27 rozporządzenia (UE) 165/2014. Stosownie do powołanej regulacji karta kierowcy jest imienna. Kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą lub kartą, której okres ważności upłynął. Z akt sprawy wynika natomiast, że kierowcy W. S. oraz P. B. posługiwali się kartą skarżącego – S. J.. Organ ustalił, że w trakcie realizowanych przez wskazanych kierowców przewozów występują bardzo liczne przypadki,

w których pojawia się karta kierowcy S. J., ponadto

w sytuacji gdy karta jest wyjmowana tachografu jednego pojazdu zaraz potem pojawia się w tachografie drugiego pojazdu. Sytuacja ta dotyczyła dwóch pojazdów

o nr rejestracyjnym [...], którym przewozy wykonywał kierowca W. S. oraz o nr rejestracyjnym [...], którym przewozy wykonywał kierowca P. B.. Sytuacje takie występowały bardzo regularnie, a karta kierowcy S. J. występowała na przemian w obydwu pojazdach. Na podstawie danych Elektronicznego Systemu Poboru Opłat ustalono, że pojazdami tymi wykonywane były przewozy po tych samych trasach w tych samych dniach

i godzinach. Okoliczność, że wyżej wymienieni kierowcy w czasie realizacji przewozów posługiwali się kartą kierowcy S. J. potwierdza dodatkowo to, że w czasie kiedy ich karty wyjęte były z tachografu po ponownym ich zalogowaniu w tachografie dokonywali wpisu manualnego w postaci odpoczynku podczas gdy w rzeczywistości w tym czasie używali cudzej karty kierowcy.

Stanowisko organu potwierdzają ponadto zeznania kierowców (podczas przesłuchiwania których obecny był pełnomocnik strony) oraz skarżącego.

W złożonych 18 sierpnia 2022 r. zeznaniach P. B. zeznał, że wykonując przewozy drogowe, w dniach w których w użyciu była karta kierowcy S. J. dojeżdżał on samochodem osobowym w umówione miejsca do których pojazdem o nr rejestracyjnych [...], przyjeżdżał przedsiębiorca S. J.. W tym miejscu następowała zamiana, kierowców, pojazd ciężarowy przejmowany był przez P. B., zaś S. J. wracał samochodem osobowym. Zdaniem sądu organ prawidłowo, zgodnie z art. 80 k.p.a. ocenił przedstawiony przez kierowcę schemat postępowania, jako niewiarygodny. Analiza zapisów z tachografów pojazdów, którymi wykonywali przewozy wykazuje bowiem inny stan faktyczny. Wynika to z faktu, że po wyjęciu karty kierowcy S. J. pojawiała się ona zaraz potem w tachografie pojazdu

o nr rejestracyjnym [...], którym przewozy wykonywał W. S.. Logiczny zatem jest wniosek organu, że tym samym nie jest możliwe aby przedsiębiorca wracał pojazdem osobowym podczas gdy analiza danych cyfrowych wykazała, że przesiada się na inny pojazd ciężarowy, co ma istotne znaczenie dla sprawy, gdyż obydwa pojazdy poruszały się jednocześnie w tych samych dniach

i godzinach po tych samych trasach. Ponadto, karta wyjęta z jednego pojazdu była zaraz potem logowana w tachografie drugiego. K. P. Basąg nie mógł zatem nie wiedzieć, że przedsiębiorca przesiadał się na inny pojazd ciężarowy, a nie jak zeznał wracał samochodem osobowym. Z kolei 19 sierpnia 2022 r. W. S. zeznał, że wykonując przewozy drogowe, w dniach w których w użyciu była karta kierowcy S. J. dojeżdżał on samochodem ciężarowym nr rejestracyjnym [...], w umówione miejsca gdzie samochodem osobowym dojeżdżał skarżący i następowała zamiana kierowców. Pojazd osobowy przejmowany był przez W. S., zaś skarżący udawał się samochodem ciężarowym do kolejnego miejsca zamiany pojazdów. Organ prawidłowo ocenił, że pomimo ustalonego faktu, że pojazdy poruszają się, kierowcy przedstawiają odmienne stany rzeczy, które się ze sobą nie pokrywają, a wręcz kolidują. Przesłuchany 30 września 2022 r. przedsiębiorca S. J. po zapoznaniu go z zeznaniami kierowców W. S. i P. B., zeznał że je potwierdza. Biorąc pod uwagę fakt, że zeznania kierowców wzajemnie się wykluczały, z ich zeznań i przedsiębiorcy wynikło, że poruszał się on jednocześnie dwoma pojazdami, przeprowadzone dowody przesłuchań organ prawidłowo, zgodnie z art. 80 k.p.a., ocenił jako niewiarygodne.

Konsekwencją ustaleń organu w powyższym zakresie jest stwierdzenie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowców W. S. (3450 zł) i P. B. (2900 zł). Posługiwanie się bowiem przez tych kierowców kartą innego kierowcy powodowało, że w dniach,

w których w użyciu była cudza karta kierowcy, W. S. i P. B. symulowali wykonywanie przerw oraz odpoczynków, co dawało im możliwość przejechania większej liczby kilometrów oraz wykonania większej ilości kursów.

Oceniając przedstawione wyżej postępowanie organu należy wskazać, że

w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać

i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Natomiast zgodnie

z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zdaniem sądu, organy ustalając stan faktyczny kierowały się zasadami wynikającymi z przywołanych regulacji. Wbrew twierdzeniom skargi, jak wyżej wykazano zgromadziły obszerny materiał dowodowy, rozpatrzyły go i oceniły.

W konsekwencji uprawnione stało się twierdzenie, że kierowcy W. S.

i P. B. posługiwali się kartą innego kierowcy przez co przekroczyli w tych dniach maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Okoliczność posługiwania się przez ww. kierowców kartą skarżącego w trakcie realizacji zleconych przez przedsiębiorcę przewozów wyłączała możliwość zastosowania w sprawie przepisu art. 92b u.t.d. Stosownie do powołanej regulacji nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów (...), a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów. Nadto, liczba stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń jednoznacznie dowodzi niezapewnienia przez przedsiębiorcę wymaganej dyscypliny pracy i braku bieżącej kontroli nad pracownikami. Dodatkowo kierowcy W. S., P. B. oraz skarżący, przesłuchiwani wyjaśnili, że ich wynagrodzenie uzależnione było od ilości wykonanych kursów (zleceń).

Z kolei art. 92c u.t.d. odnosi się generalnie do wszystkich naruszeń, za które grozi przewidziana w art. 92a ust. 1 kara. Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa

w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wprowadza zatem wymogi bardziej rygorystyczne niż art. 92b ust. 1 u.t.d. Do tego by uwolnić się od odpowiedzialności nie wystarczy już by podmiot wykonujący przewozy wykazał właściwą dyscyplinę pracy i poprawny system wynagradzania. Musi on bowiem wykazać okoliczności wskazujące, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (obie przesłanki spełnione muszą być kumulatywnie). Tylko wówczas postępowania

w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza.

W niniejszej sprawie skarżący wskazywał na takie okoliczności w zakresie naruszenia określonego w l.p. 6.3.16, polegającego na nieokazaniu danych podczas kontroli z karty kierowcy C. G. (kara w wysokości 6000 zł). Skarżący wyjaśniał bowiem, że odczyt z tej karty był niemożliwy z uwagi na jej nieudostępnienie przez kierowcę, pomimo starań skarżącego o jej zwrot (telefony, wezwanie pisemne). W ocenie organu jednak skarżący nie wykazał, że C. G. porzucił pracę i nie udostępnił karty, ponieważ m.in. otrzymał świadectwo pracy od skarżącego. Zdaniem sądu organ w powyższym zakresie naruszył przepisy postępowania poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia czy kierowca faktycznie nie oddał do odczytu swojej karty, w tym ponownego przesłuchania świadków C. G., J. K., E. G. – K. z udziałem skarżącego. Ustalenie, że kierowca nie porzucił pracy nie jest jednoznaczne z tym, że nie unikał udostępnienia swojej karty.

Sąd ponadto z urzędu stwierdził, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie ujął kary za posługiwanie się kartą skarżącego przez kierowcę P. B. (3000 zł). Jednocześnie jednak nie zakwestionował ustaleń organu I instancji w tym zakresie oraz ustaleń dotyczących przekroczenia przez tego kierowcę maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (kara w wysokości 2900 zł). Powyższe narusza art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wskazane naruszenia nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy,

tj. wysokość nałożonej kary, przez co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie mogły spowodować uwzględnienia skargi. Taka ocena wynika stąd, że suma kar za stwierdzone naruszenia wyniosła 30.500 zł, wymienione wyżej uchybienia organu łącznie dotyczą zaś kwoty 11.900 zł. Różnica tych kwot wynosi natomiast 18.600 zł, tj. powyżej określonego przez ustawodawcę w art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. limitu

i nałożonej przez organ kary – 15.000 zł.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.