Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 444/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2009 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego P. T. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji - organ II instancji - decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.,) - ustawa o broni i amunicji – po rozpatrzeniu odwołania – skarżącego – P. T. od decyzji - organu I instancji - Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2008 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ I instancji ustalił, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] maja 2008 r. (sygn. akt [...]) skarżący uznany został winnym popełnienia czynu z art. 217 § 1 k.k. (naruszenie nietykalności cielesnej człowieka - przestępstwo przeciwko czci i nietykalności cielesnej) i skazany został na karę grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł. Postępowanie co do czynu zarzucanego skarżącemu z art. 270 § 1 k.k. (fałszowanie dokumentów - wymierzonego przeciwko wiarygodności dokumentów) umorzono na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2008 r. (sygn. akt [...]), który zmienił w nim podstawę prawną umorzenia postępowania co do czynu z art. 270 § 1 k.k. na art. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. oraz podstawę prawną orzeczenia przepadku dowodu rzeczowego z art. 44 § 1 k.k. na art. 100 k.k.

Organ I instancji ustalił, iż skarżący został objęty procedurą "Niebieskiej Karty" ze względu na stosowaną przez niego przemoc w rodzinie, bowiem uznano, że stosował wobec teściowej przemoc zarówno psychiczną, jak i fizyczną, tj. groził jej, ciągnął ją za włosy oraz podbił jej lewe oko. W związku z powyższym, skarżący został uznany za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. co do której istnieje obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji nie znalazł podstaw do jej zmiany lub uchylenia, dlatego też utrzymał ją w mocy. Organ II instancji przyjął, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób posiadających pozwolenie na posiadanie broni należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ II instancji wskazał, że skarżący dopuścił także przestępstwa p-ko dokumentom, które to postępowanie zostało umorzone ale już wcześniej był za takie przestępstwo skazany. Skazanie to uległo zatarciu ale fakt lekceważącego stosunku skarżącego do prawa pozostał i z tego powodu należy brać go pod uwagę przy ocenie postawy życiowej.

Skargę na tę decyzję wniósł skarżący wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, iż skazanie prawomocnym wyrokiem sądu jego mocodawcy za wyżej wymienione przestępstwo w powiązaniu z innymi okolicznościami uzasadnia obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;

oraz

2. przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewykazanie w przeprowadzonym postępowaniu i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji istnienia rzeczywistego związku między skazaniem jego mocodawcy za wyżej wymieniony czyn, a zaliczeniem go do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Organ podtrzymał stanowisko. Wskazał, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcia, uwzględnił w ocenie całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również pozytywne opinie środowiskowe o skarżącym i uznał, że nie dają one podstaw do zachowania prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej, co zdaniem organu II instancji znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonym według wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Wskazał, że wydając decyzję kierował się dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 u.o.b.i.a., zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa, m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Tych wymogów nie spełniają wspomniane wyżej decyzje administracyjne.

Istota postępowania prowadzonego w trybie art. 138 k.p.a., zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, polega na ponownym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy w pełnym zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno kontrolę legalności rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, jak i ocenę przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy (por. przykładowo wyroki NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2000 r. w sprawie II SA 1599/99, z dnia 15 października 1999 r. w sprawie IV SA 1654/97 czy z dnia 11 czerwca 1999 r. w sprawie IV SA 2498/98). Innymi słowy organ odwoławczy nie może ograniczyć się do stwierdzenia prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez organ pierwszej instancji lecz jest obowiązany rozpoznać sprawę ponownie, weryfikując prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Decyzja ostateczna o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji nie jest bowiem decyzją zatwierdzającą decyzję zaskarżoną, gdyż do zatwierdzenia decyzji nie mają zastosowania przepisy o odwołaniu. W związku z tym organ odwoławczy obowiązany jest ocenić prawidłowość decyzji zaskarżonej nie tylko w granicach zarzutów wskazanych w odwołaniu, lecz również pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego ze wskazaniem na jakich przepisach i dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie i dlaczego ewentualnie innym dowodom odmówił uznania, wyjaśniając również dlaczego konkretny przepis miał zastosowanie w sprawie (art. 107 § 3 k.p.a.). Dlatego organ odwoławczy powinien rozpatrzyć sprawę w świetle całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) dokonując jego oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 80 k.p.a. Zdaniem sądu należy rozważyć cechy osobowości skarżącego. Z tego też powodu nie można ogólnikowo stwierdzić, że opinie są zniweczone przez popełnienie przestępstwa i umorzenie postępowania karnego lub objęcia specjalną procedurą policyjną (niebieską kartą). Nie można także twierdzić, że fakty z życia skarżącego wobec jego postępowania obecnie mogą wpływać na jego obecne zachowanie. Jeżeli pozwolenie na broń wydawane jest po wnikliwym sprawdzeniu przez Policję czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to cofnięcie takie pozwolenia wymaga zachowania stosownej procedury sprawdzającej czy zachodzą opisane przesłanki.

Uzasadniona obawa, której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywalnych zachowań posiadacza broni, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jeżeli skarżący jest pod specjalnym nadzorem Policji w związku z objęciem go procedurą "niebieskiej karty" to organy mają możliwość oparcia się o jego przewidywalne zachowania a nie tylko o stanowisko sądów w konkretnych sprawach karnych.

Rozpoznając ponowie sprawę organy wskażą przewidywalne zachowania skarżącego uzasadniające obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji a nie zacytują tylko stanowiska sądów w konkretnych sprawach karnych.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.