Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 771/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1a pkt 2 i 12, art. 7, art 18, art. 19 § 4, art. 33, art. 54 § 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku P.M. (dalej: "skarżący") na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o numerach: [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., [...] z dnia [...] maja 1998 r., [...] z dnia [...] maja 1998 r., [...] z dnia [...] lipca 1998 r., [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., [...] z dnia [...] września 1998 r., [...] z dnia [...] października 1998 r., [...] z dnia [...] listopada 1998 r., [...] z dnia [...] grudnia 1998 r., [...] z dnia [...] stycznia 1999 r. oraz [...] z dnia [...] lutego 1999 r., obejmujących należności z tytułu składek za miesiące odpowiednio od lutego do grudnia 1998 r.

W celu realizacji ww. tytułów wykonawczych organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...], dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem (M. w L.). Zawiadomienie to doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] września 2014 r., natomiast skarżący otrzymał je w dniu [...] września 2014 r. M. w L., pismem z dnia [...] września 2014 r. poinformował organ egzekucyjny, że aktualnie na rachunku skarżącego brak jest środków na zaspokojenie zobowiązania wynikającego z zajęcia, jednakże w miarę wpływu środków będą one przekazywane zgodnie z zawiadomieniem o zajęciu.

W dniu [...] października 2014 r. skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym [...] pismo, w którego treści wskazał, iż dotyczy "nr zawiadomienia [...] , z dn. [...]-09-2014 r.". Powołując się na ww. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w M., skarżący wniósł o przekazanie kserokopii określonych dokumentów, udzielenie informacji oraz o załączenie do obecnego postępowania egzekucyjnego akt wcześniejszego postępowania egzekucyjnego w celu "prawidłowego zredagowania i prowadzenia zażalenia na postanowienie urzędu skarbowego izby skarbowej i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w stosunku do wymienionych tytułów wykonawczych, które od lat są nie należne i przedawnione wygasłe i nie wymagalne (...)."

Powyższe pismo zostało zakwalifikowane jako skarga na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu rachunku bankowego skarżącego w M. S.A. i przekazane do rozpatrzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. W odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania treści żądania skarżący wyjaśnił, że jego pismo obejmuje zarówno wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak i zarzuty na prawidłowość czynności egzekucyjnej ze względu na wygaśnięcie i nieistnienie zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi.

Dyrektor IS, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], oddalił skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] i uznał za nieuzasadnioną skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].

Skarżący, powołując się na przysługujące mu prawo wniesienia zażalenia do Ministra Finansów, pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w L. z wnioskiem o wydłużenie terminu do złożenia zażalenia o 3 miesiące ze względu na chorobę. Organ I instancji wezwał stronę do sprecyzowania charakteru pisma i rodzaju środka zaskarżenia, wymieniając przesłanki, które wskazywałyby, że jego pismo może stanowić zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Wobec braku odpowiedzi ze strony skarżącego, ww. pismo z dnia [...] stycznia 2015 r. zakwalifikowano jako zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...].

Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego Minister Finansów, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uzasadniając swoje postanowienie minister wyjaśnił, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619, z późn. zm.), dalej: "u.p.e.a.", tj. egzekucję z rachunku bankowego. Stosując ten środek organ dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego dokonane jest z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty.

Na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie minister uznał, iż zastosowanie ww. środka egzekucyjnego było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Zajęcia dokonano poprzez przesłanie do dłużnika zajętej wierzytelności, tj. banku, zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Zawiadomienie skutecznie doręczono M. w dniu [...] września 2014 r., a skarżącemu w dniu [...] września 2014 r.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się również żadnych uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Wystosowany druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem odpowiadał wzorowi ustalonemu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Ponadto zawiadomienie o zajęciu zawierało wszystkie niezbędne elementy, o których traktuje art. 67 § 2 i art. 80 § 1 i § 3 u.p.e.a. W konsekwencji minister stwierdził że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] dokonując kwestionowanego zajęcia prawa majątkowego nie naruszył zasad prowadzenia egzekucji.

Odnosząc się do zarzutu wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa organ II instancji zaznaczył, iż samo ogólnikowe twierdzenie, iż doszło do naruszenia prawa bez podania okoliczności tego naruszenia nie może mieć wpływu na zasadność kwestionowanego postanowienia.

P.M. zaskarżył ww. postanowienie ministra z dnia [...] stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W obszernym uzasadnieniu skargi podniósł, iż od 18 lat prowadzona jest wobec niego bezprawna egzekucja, bowiem ZUS żąda od niego składek za usprawiedliwiony i nie podważony przez ten organ okres chorobowy, w sytuacji gdy prawidłowo złożył w ZUS zwolnienia lekarskie za cały okres trwania choroby. Wielokrotnie powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt II UK 146/08, w którym wyrażono pogląd, iż udokumentowana i usprawiedliwiona zwolnieniem lekarskim przerwa w prowadzeniu działalności gospodarczej uzasadnia zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku opłacania składek za okres tych przerw oraz z podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Skarżący stwierdził też, iż ciążący na nim obowiązek nigdy nie był wymagalny, nie istniał i nie istnieje po dzień dzisiejszy, a nadto możliwości jego egzekucji uległy przedawnieniu w latach 2008-2009. Dodatkowo zdaniem skarżącego wystawione wobec niego tytuły wykonawcze nie zawierają, a powinny zwierać treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny. Zaznaczył, iż zarówno ZUS, jak i Urząd Skarbowy [...] zdają sobie sprawę, że nie istnieje podstawa prawna do wystawienia przeciwko niemu tytułów wykonawczych.

Skarżący wniósł m.in. o:

1) stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia,

2) uchylenie wszelkich decyzji i postanowień związanych z wystawionymi przeciwko niemu tytułami wykonawczymi,

3) uznanie przez Sąd zawiadomienia z dnia [...] września 2014 r. nr [...] za dowód przekroczenia uprawnień przez ZUS w L., Ministerstwo Finansów, Dyrektora Izby Skarbowej w L. i Naczelnika Urzędu Skarbowego [...],

4) stwierdzenie przez Sąd, że prowadzona wobec niego egzekucja administracyjna jest bezprawna, a jej bezprawność wynika z ww. wyroku SN,

5) stwierdzenie przez Sąd nieuzasadnionej, 18-letniej przewlekłości postępowania,

6) wydania zgody na przekazanie sprawy do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania przez TK związku naruszeń praw człowieka w jego sprawie z bezprawną działalnością ZUS, Ministerstwa Finansów, Dyrektora Izby Skarbowej w L. i Naczelnika Urzędu Skarbowego [...],

7) wszczęcie przez prokuratora postępowania z urzędu na mocy art. 182 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", z uwagi na kolejną, podjętą przez ZUS, próbę wyłudzenia od niego nienależnych temu organowi składek,

8) obciążenie kosztami postępowania ZUS w L., Ministerstwa Finansów, Dyrektora Izby Skarbowej w L. i Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].

W odpowiedzi na skargę minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 j.t.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 j.t., ze zm. dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie egzekucyjne w administracji prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawa ta określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków. Przewiduje również uprawnienia dłużników mające na celu ochronę ich praw. Przy czym uprawnienia te są tylko takie jakie wprost w tej ustawie przewidziano, np. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej ( art. 33 u.p.e.a.) lub skarga na czynności egzekucyjne ( art.54 u.p.e.a.). Przysługują one w trybach i terminach w ustawie przewidzianych, nie konkurując ze sobą. Różne środki zaskarżenia przysługujące dłużnikowi oparte są na innych przesłankach merytorycznych. Brak konkurencji między środkami zaskarżenia przysługującymi dłużnikowi egzekwowanego obowiązku oznacza, że rozpoznanie takiego środka zaskarżenia odbywa się tylko w granicach tego środka, a nie obejmuje całościowych rozważań dotyczących postępowania egzekucyjnego. Ponadto wskazać należy, że w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia przepis art. 54 § 5 u.p.e.a. przewidywał kompetencję organu nadzorczego jako organu I instancji rozstrzygającego skargę na czynności egzekucyjne. Zatem inaczej rozkładały się wówczas uprawnienia poszczególnych organów egzekucyjnych. Wymieniony przepis kompetencyjny został znowelizowany z dniem 1 stycznia 2016r. i obecnie jest to kompetencja organu egzekucyjnego jako organu I instancji. Przepis ten został prawidłowo zastosowany przez organu orzekające w przedmiotowej sprawie.

Przechodząc do rozważań merytorycznych wskazać należy, że w tej sprawie istniała konieczność ustalenia czego dotyczy pismo skarżącego z dnia [...] października 2014r. wszczynające postępowanie. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] listopada 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej w L., jako organ nadzorczy nad organem prowadzącym postepowanie egzekucyjne, zwrócił się do skarżącego z wezwaniem do sprecyzowania rzeczywistej woli co do treści żądania oraz trybu jego rozpatrzenia. Pismo zawierało również szczegółowe wyjaśnienia treści przepisów możliwych do zastosowania w sprawie w związku z żądaniami skarżącego. Było to działanie prawidłowe i zgodne z przepisami prawa gdyż w myśl art. 18 u.p.e.a., jeżeli jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016r. poz. 23 j.t., ze zm., dalej k.p.a.). Słusznie zatem Dyrektor Izby Skarbowej w L. kierując się treścią przepisów art. 7, art.8, art.9 k.p.a. i uznając, że w sprawie zachodzą wątpliwości co do zakresu żądania, wezwał skarżącego do wyjaśnienia jego rzeczywistej woli. Przepisy postępowania administracyjnego nakładają bowiem na organy administracji obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasadą tą koresponduje zasada udzielania informacji, określona w art. 9 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Ponadto w myśl zasady wynikającej z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Należy też przypomnieć, że prawidłowo określone żądanie wyznacza rodzaj i tryb prowadzenia postępowania administracyjnego. To organ ma obowiązek dążenia do ustalenia rzeczywistej woli strony, jeżeli treść i charakter wniesionego przez nią pisma budzi wątpliwości. Zawsze zakres zgłaszanych w postępowaniu żądań i wniosków winien być odczytywany według ich treści.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organu skarżący wskazał, w piśmie złożonym organowi w dniu [...] listopada 2014r., że żądanie z dnia [...].10.2014r. stanowi: "wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na mocy art. 59 § 1 punkt 2 (pkt 2 odpowiedzi), zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne zgłoszone "na mocy art. 33 ustęp 1 (...), ustęp 6 u.p.e.a." (pkt 4 odpowiedzi) oraz "skargę na działanie organu na mocy 227 k.p.a." podnosząc, iż dotyczy ona "uprzedniego działania Urzędu Skarbowego [...] (...) w nawiązaniu do prowadzonego przez tę jednostkę skarbu państwa postępowania egzekucyjnego" (pkt 3 odpowiedzi). Ponadto, w punkcie 1 ww. odpowiedzi skarżący zakwestionował prawidłowość zaskarżonej czynności egzekucyjnej wskazując na wygaśnięcie i nieistnienie zobowiązań objętych tytularni wykonawczymi o numerach: [...], [...], [...]. [...], [...]. [...],[...], [...], [...], [...] oraz [...].

W tych warunkach Dyrektor Izby Skarbowej w L. uznając się jako organ nadzorczy właściwym do rozpoznania w I instancji skargi na czynność egzekucyjną, wydał postanowienie z dnia [...] stycznia 2015r. poprzedzające wydanie zaskarżonego postanowienia w przedmiotowej sprawie. W pozostałym zakresie żądań skarżącego, tj. w zakresie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o wymienione wyżej tytuły wykonawcze oraz zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tych tytułów wykonawczych, Dyrektor Izby Skarbowej w L. przekazał je Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...] celem ich załatwienia zgodnie z właściwością rzeczową – o czym świadczy treść pisma tego organu z dnia [...] listopada 2014r. Skarżący otrzymał odpis tego pisma w dniu [...] grudnia 2014r.

Zatem przedmiotem rozpoznania organów administracyjnych działających w tej sprawie była tylko skarga na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem (M. w L.).

Przedmiot rozpoznania organów administracyjnych znajduje odzwierciedlenie w treści zaskarżonego i poprzedzającego go rozstrzygnięcia. Zakreśla on również zakres kontroli sądowej. Tym samym w przedmiotowej sprawie pozostają poza kontrolą sądu zarzuty skarżącego zawarte w skardze a dotyczące przedawnienie zobowiązań, ich zakresu oraz wniosek dotyczący umorzenia postępowania egzekucyjnego. Żądania te będą przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć organów administracyjnych.

Odnosząc się do zaskarżonego rozstrzygnięcia sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organy działające w sprawie.

Podnieść należy, że skarga na czynność egzekucyjną znajduje oparcie w treści art. 54 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez co sprawa mogła zostać rozpatrzona tylko w tym zakresie. Skarga na czynność administracyjną służy ochronie praw zobowiązanego w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym i ma za zadanie chronić go przed naruszeniami przepisów postępowania egzekucyjnego ze strony organu egzekucyjnego lub egzekutora wykonującego konkretną czynność. Jej istota sprowadza się do zarzutów formalnoprawnych odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora. Przewidziane art. 54 § 1 u.p.e.a. prawo zobowiązanego złożenia skargi na tę czynność ograniczać się musi do jedynie określonych, faktycznych działań organu egzekucyjnego lub niezaskarżalnych zażaleniem aktów wiedzy lub woli tego organu.

W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić jedynie zarzuty wiążące się bezpośrednio z zaskarżoną czynnością. Wniesiona skarga tego warunku nie spełniała. Argumentacja skarżącego nie dotyczy zajęcia prawa majątkowego tylko odnosi się do potrzeby ustalenia nieistnienie zobowiązania. W tych warunkach skarga na wskazaną czynność egzekucyjną nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Według treści przepisu art. 1a pkt 2) u.p.e.a. pod pojęciem czynności egzekucyjnej należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Natomiast wszelkie działania, o których stanowi ten przepis, obejmują działania faktyczne oraz oświadczenia woli lub wiedzy organu egzekucyjnego, od których nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z kolei środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym to konkretne narzędzie, przy użyciu którego dokonuje się egzekucji. Stosownie do art. 1a pkt 12) u.p.e.a. środki egzekucyjne dzieli się na te, które znajdują zastosowanie przy egzekucji należności pieniężnych i na te dla obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jednym ze środków egzekucyjnych z grupy pierwszej dotyczącej należności pieniężnych jest m.in. egzekucja z rachunków bankowych. Tym samym należy stwierdzić, że przewidziane art. 54 § 1 u.p.e.a. prawo zobowiązanego do złożenia skargi na tę czynność ograniczać się musi do jedynie określonych, faktycznych działań organu egzekucyjnego lub niezaskarżalnych zażaleniem oświadczeń woli lub wiedzy organu egzekucyjnego. Skarżący nie przedstawił żadnego zarzutu dotyczącego tej czynności. Analiza akt administracyjnych wykazuje, ze działania organu były zgodne z prawem.

. Zaskarżona czynność egzekucyjna przeprowadzona została zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym zgodnie z treścią art. 7 i art. 1a pkt.12a (zastosowano środek egzekucyjny przewidziany w ustawie) oraz zgodnie z art. 80 wymienionej ustawy (sposób i chwila dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego). Organ egzekucyjny dokonujący tej czynności był do niej upoważniony w świetle treści art. 19 § 4 u.p.e.a.

W tym stanie rzeczy uznając postanowienie za prawidłowe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.