Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1013/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7,77,107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 1013/09

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną [...] grudnia 2008 r. na podstawie 156 § 1 i art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. nr [...] wydanej [...] sierpnia 2006 r.

W uzasadnieniu organ podał, że kontrolowaną decyzją udzielono S. S. pozwolenia na przebudowę i zmianę użytkowania istniejącej pralni w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym we wsi B. z przeznaczeniem na kotłownię centralnego ogrzewania. Jak wynika z projektu budowlanego planowane roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania pralni miału polegać na:

• rozebraniu istniejącej posadzki z cegły klinkierowej,

• wykonaniu wykopu pod fundament komina o wymiarach 75 x 115 x 45 cm,

• wylaniu fundamentu betonowego pod komin z betonu B 20,

• wykonaniu konstrukcji komina z dwoma kanałami o przekroju 14/25, z których jeden stanowił będzie przewód dymowy, a drugi – przewód wentylacji wywiewnej grawitacyjnej, przy czym konstrukcję komina należy wyprowadzić ponad kalenicę dachu,

• otynkowaniu komina w pomieszczeniu kotłowni oraz w części nad dachem tynkiem cementowo – wapiennym,

• zamontowaniu w połaci dachowej włazu kominowego wraz z ławą kominiarską,

• wydzieleniu w projektowanym pomieszczeniu dobowego składu opału,

• wykuciu otworu drzwiowego w wewnętrznej ścianie konstrukcyjnej w celu wykorzystania pomieszczenia przyległego do kotłowni jako składu opału,

• osadzeniu w wykutym otworze drzwi metalowych.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpiła właścicielka sąsiedniej nieruchomości A. K.

Zdaniem organu kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Jak wynika z zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki budynek, w którym przewidziano zmianę sposobu użytkowania i wykonanie związanych z tym robót budowlanych usytuowany jest w odległości 2 m od granicy z działką A. K.. Odległość komina objętego projektem budowlanym, który ma być wybudowany wynosi 1,28 m od ściany zewnętrznej graniczącej z działką wnioskującej. Grubość ściany wynosi 0,40 m, co oznacza, że komin zaprojektowany został w odległości 3,68 m od granicy działki.

Biorąc pod uwagę treść– Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy - zdaniem organu należy uznać, że roboty budowlane nie naruszają warunków technicznych.

Zdaniem organu zarzuty wnioskującej, że komin wybudowano w innej niż to przewidywał projekt budowlany odległości od granicy działki nie mogą być podstawą do uznania, że kontrolowana decyzja jest obarczona wadą naruszenia prawa, a jedynie mogą stanowić przedmiot postępowania przed organami nadzoru budowlanego.

Odwołanie od tej decyzji złożyła A. K.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] .04.2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia, iż kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że ustalono, iż zaprojektowany przewód kominowy spełnia warunki określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest szczelny, zbudowany z materiałów niepalnych oraz został wyprowadzony ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym ciągiem.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniosła A.K.

W skardze podała, iż w zatwierdzonym projekcie budowlanym podano nieprawdziwą odległość budynku objętego przebudową od granicy z jej działką tj. 2 m, a w rzeczywistości odległość ta wynosi 1,20 m.

Komin kotłowni usytuowano w bliskiej odległości od okien w jej budynku co powoduje nadmierne zadymienie.

Ponadto skarżąca podniosła, że inwestorka wykonała roboty budowlane w przedmiotowej kotłowni i wybudowała komin w październiku 2005 r., o czym skarżąca informowała organ nadzoru budowlanego w piśmie z 28.01.2006 r., a więc przed uzyskaniem pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, oraz wskazała jako dowody decyzję PINB z [...].07.2006 r. i postanowienie z [...].04.2006 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody O. z [...] grudnia 2008 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. wydanej [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących przebudowę istniejącej pralni w budynku mieszkalnym na kotłownię centralnego ogrzewania.

Kontrolowane decyzje zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które jest szczególnym trybem weryfikacji wydanego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia polegającym na ocenie, czy nie jest ono dotknięte którąkolwiek z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Aby dokonać prawidłowej oceny objętego wnioskiem o stwierdzenie jego nieważności – rozstrzygnięcia organ ma obowiązek dokonać wszechstronnego wyjaśnienia sprawy zgodnie z zasadami wyrażanymi w art. 7, art. 77 kpa, które obowiązują także w postępowaniu nadzorczym, a następnie swoje rozstrzygnięcie uzasadnić uwzględniając wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Ustalając fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, organ administracji publicznej obowiązany jest rozważyć wszystkie zarzuty podniesione we wniosku, zwłaszcza wtedy, gdy strona powołuje się na konkretne i ważne dla niej okoliczności, a więc przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że ograny nie wypełniły obowiązków wynikających z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, naruszając te zasady w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim nie oceniły kontrolowanej decyzji pod kątem zarzucanego przez skarżącą naruszenia art. 28 ust. 1 i art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej samowolna zmiana sposobu użytkowania pralni na kotłownię centralnego ogrzewania (a więc i wykonanie niezbędnych robót budowlanych w tym budowa komina) nastąpiła już w październiku 2005 r. Zarzut ten znajduje potwierdzenie w rozstrzygnięciach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie N. tj. postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2006 r. wstrzymującego użytkowanie kotłowni i decyzji z [...] lipca 2006 r. nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego tj. kotłowni na pralnię.

Organy nie odniosły się do zarzutów skarżącej, że pozwolenie na budowę dotyczy już wykonanych robót, nie przeanalizowały faktu wydania i treści rozstrzygnięć organu nadzoru budowlanego pod kątem zapisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego – co jest niezwykle istotne, gdyż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy budowa została już zrealizowana w sposób rażący narusza w/w art. 28 ust. 1 ustawy.

Kwestia powyższa winna być przedmiotem wszechstronnej i szczegółowej analizy organu przy ponownym rozpatrzeni wniosku.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i ar. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.