Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 406/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 pkt 5 i 14
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skarg Wojewody [...] i Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 26 lutego 2019 r., nr V.122.2019 w sprawie zmiany uchwały z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie określenia kryteriów na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego do publicznych przedszkoli oddala skargi.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 28 lutego 2017 r., nr XLVI.570.2017 Rada Miasta [...], działając na podstawie art. 131 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1148 ze zm.; dalej jako p.o.), określiła kryteria na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego do publicznych przedszkoli.

Następnie uchwałą z dnia 26 lutego 2019 r., nr V.122.2019 Rada Miasta [...] zmieniła powyższą uchwałę z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie określenia kryteriów na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego do publicznych przedszkoli, nadając nowe brzmienie § 3 i § 4 uchwały zmienianej. I tak zgodnie z:

§ 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały § 3 uchwały zmienianej otrzymał brzmienie: Na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego do publicznych przedszkoli określa się następujące kryteria oraz przyznaje się następującą liczbę punktów za ich spełnianie: 1) dziecko obojga rodziców pracujących, uczących się w trybie dziennym, prowadzących gospodarstwo rolne lub działalność gospodarczą. Kryterium stosuje się również do pracującego zawodowo lub uczącego się w trybie dziennym rodzica samotnie wychowującego dziecko - 20 punktów; 2) dziecko jednego rodzica pracującego, uczącego się w trybie dziennym, prowadzącego gospodarstwo rolne lub działalność gospodarczą. Kryterium stosuje się do rodziców wspólnie wychowujących dziecko - 5 punktów; 3) dziecko posiadające rodzeństwo: a) kontynuujące edukację przedszkolną we wskazanym we wniosku publicznym przedszkolu w roku szkolnym, na który prowadzona jest rekrutacja, albo b) kontynuujące edukację w szkole lub innej jednostce oświatowej w zespole edukacyjnym, do którego należy publiczne przedszkole wskazane we wniosku w roku szkolnym, na który prowadzona jest rekrutacja, albo c) dziecko posiadające rodzeństwo wspólnie ubiegające się o przyjęcie do tego samego publicznego przedszkola w roku szkolnym, na który prowadzona jest rekrutacja -15 punktów; 4) wybrane przedszkole publiczne znajduje się we wniosku: a) na l preferencji - 50 punktów, b) na II preferencji – 10 punktów, c) na lII preferencji - 2 punkty; 5) dziecko, u którego stwierdzono alergię pokarmową o szerokim zakresie eliminacyjnym produktów, ubiegające się o przyjęcie do publicznego przedszkola specjalizującego się w żywieniu dzieci z alergiami - 30 punktów; 6) dziecko poddane obowiązkowym szczepieniom ochronnym określonym w rozporządzeniu ministra w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych lub dziecko, u którego lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego - 150 punktów;

§ 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały § 4 uchwały zmienianej otrzymał brzmienie:

1. Spełnianie kryteriów, o których mowa w § 3: 1) pkt 1 i 2 potwierdza się odpowiednio: a) zaświadczeniem pracodawcy o zatrudnieniu lub o wykonywaniu pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej, b) zaświadczeniem szkoły/uczelni o pobieraniu nauki w trybie dziennym, c) zaświadczeniem o prowadzeniu gospodarstwa rolnego, d) wydrukiem z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub Krajowego Rejestru Sądowego; 2) pkt 3 i 6 potwierdza się oświadczeniami złożonymi pod rygorem odpowiedzialności karnej. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia"; 3) pkt 5 potwierdza się zaświadczeniem lekarza specjalisty o stwierdzony u dziecka alergii pokarmowej o szerokim zakresie eliminacyjnym produktów spożywczych. 2. W przypadku nieprzedłożenia dokumentów potwierdzających spełnienie kryteriów rozpatrując wniosek, nie uwzględnia danego kryterium.

Uchwała ta stała się przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., które wywiedli Wojewoda [...] oraz Prokurator Rejonowy .

Wojewoda w skardze z dnia [...] kwietnia 2019 r. wniósł o stwierdzenie nieważności całości zaskarżonej uchwały, zarzucając jej naruszenie:

- art. 131 ust. 4 p.o. przez określenie na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego do publicznych przedszkoli kryterium poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, podczas gdy kryterium to nie uwzględnia przesłanek ustawowych zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzic albo rodzice samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnych potrzeb społecznych;

- art. 32 oraz art. 70 Konstytucji RP przez różnicowanie w sposób nieuzasadniony dzieci ubiegających się o miejsce w przedszkolu w kontekście realizacji ustawowego obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, oraz przyznanie pierwszeństwa w rekrutacji do przedszkoli tym dzieciom, które zostały poddane obowiązkowym szczepieniom, co powinno zostać potraktowane jako naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz równego dostępu do nauki;

- art. 5 ust. 14 pkt 1 lit. b w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przez wprowadzenie warunku przyjęcia dziecka do przedszkola polegającego na przedłożeniu oświadczenia, że dziecko poddane zostało obowiązkowym szczepieniom ochronnym lub zostało z tego obowiązku zwolnione z przyczyn zdrowotnych, co w istocie ma na celu wyegzekwowanie obowiązku poddania dzieci szczepieniom, a więc obowiązku wynikającego z ustawy o chorobach zakaźnych, podczas gdy ustawa p.o. nie uprawnia do ustalania kryteriów naboru do przedszkola służących temu celowi;

- art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) w zw. z art. 51 Konstytucji RP, przez nałożenie obowiązku podawania i przetwarzania informacji o odbytych obowiązkowych szczepieniach dziecka na etapie rekrutacji do przedszkola, podczas gdy nie zachodzi przesłanka z ust. 2 tego rozporządzenia, uprawniająca do tego rodzaju czynności, co prowadzi także do naruszenia konstytucyjnego prawa do prywatności.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda w pierwszej kolejności przywołał treść art. 131 p.o. i wskazał, że przyjęcie do przedszkoli publicznych (bądź oddziałów przedszkolnych), w określonych przypadkach, powinno być poprzedzone pewnego rodzaju postępowaniem konkursowym, którego celem jest wyłonienie spośród nadliczbowej grupy kandydatów, tych najbardziej potrzebujących oraz "lokalnie i społecznie pożądanych". Pomocne w tym procesie mają być kryteria rekrutacyjne ustalone przez organ prowadzący oraz przyporządkowana im określona wartość punktowa, plasująca danego kandydata na danym miejscu w tym "konkursie". Motywem przewodnim przy ustalaniu tych kryteriów, zgodnie z art. 131 ust. 4 p.o., powinny być: potrzeby dziecka i jego rodziny (zwłaszcza konieczność pogodzenia przez rodziców lub rodzica samotnie wychowującego obowiązków zawodowych z obowiązkami rodzinnymi) oraz lokalne potrzeby społeczne. Wojewoda zauważył, iż generalnie gmina - jako podmiot samodzielny - posiada pewną dowolność w ustalaniu kryteriów rekrutacyjnych do przedszkoli publicznych. W związku z tym może ona swobodnie ustalić, jakie grupy podmiotów (charakteryzujące się jakimi cechami) i w jakich przypadkach, będą korzystały z pierwszeństwa przyjęcia do przedszkoli publicznych. Niemniej w całej tej dowolności organ prowadzący nie może pomijać powyżej wskazanych przesłanek ustawowych. Tymczasem, w opinii skarżącego kryterium poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym czy też promowania tych dzieci, wobec których odroczono obowiązek szczepienia w żaden sposób nie spełnia przesłanek ustawowych. Trudno bowiem uznać, że oświadczenie o odbyciu obowiązkowych szczepień przez dziecko lub ich długotrwałe odroczenie ma na celu uwzględnienie potrzeb dziecka ubiegającego się o miejsce w przedszkolu, czy też potrzeb jego rodziny. W ocenie Wojewody kwestia ta nie może być też rozpatrywana w kategorii lokalnych potrzeb społecznych. Rada Miasta nie wykazała bowiem ani w treści uchwały ani w uzasadnieniu do niej, by przyjmowanie do gminnych przedszkoli jedynie dzieci zaszczepionych oraz dzieci, którym obowiązek poddania się obowiązkowemu szczepieniu długotrwale odroczono związane było z koniecznością realizacji potrzeb występujących lokalnie - na terenie miasta [...]. Uzasadnienie do uchwały wskazuje jedynie na zagrożenie dla zdrowia innych dzieci mających kontakt z dziećmi niezaszczepionymi, jednak to zagrożenie nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione. Co więcej z punktu widzenia zasad rekrutacji do przedszkola na pierwszym etapie, budzi uzasadnione wątpliwości, bowiem wprowadzone przez Radę kryterium dotyczące szczepień obowiązkowych będzie miało zastosowanie dopiero w drugim etapie postępowania rekrutacyjnego. Dzieci przyjmowane w pierwszym etapie nie są oceniane w kontekście spełnienia obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, ponieważ ustawowe przesłanki określone w art. 131 ust. 1 p.o. nie odnoszą się do kwestii szczepień ochronnych. Uchwalona przez Radę regulacja nie gwarantuje zatem, że do przedszkoli zostaną przyjęte wyłącznie zaszczepione dzieci. A zatem - w przekonaniu organu nadzoru - przedmiotowa uchwała w sposób nieuzasadniony różnicuje dzieci ubiegające się o miejsce w przedszkolu, w kontekście realizacji ustawowego obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, co powinno zostać potraktowane jako naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wynikającej z art. 32 Konstytucji RP oraz zasady równego dostępu do nauki - art. 70 Konstytucji RP.

Wojewoda podkreślił, iż Rada wskazała także na inny motyw kwestionowanej uchwały, mianowicie na potrzebę rozszerzenia instrumentów nacisku na rodziców do poddania dziecka obowiązkowemu szczepieniu. W uzasadnieniu do uchwały Rada wprost wskazała, iż istniejące ramy prawne egzekwowania tego obowiązku nie są w jej przekonaniu wystarczające. Tymczasem materia dotycząca szczepień ochronnych została uregulowania w ustawie o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz w wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych.

Wojewoda zwrócił również uwagę na zakaz przetwarzania danych dotyczących zdrowia, jakimi niewątpliwie są informacje o odbytych obowiązkowych szczepieniach dziecka.

Z kolei Prokurator Rejonowy w skardze z dnia [...] maja 2019 r. zarzucił zaskarżonej uchwale istotne naruszenie prawa, tj. art. 131 ust. 4 i 6 p.o. polegające na przekroczeniu granic upoważnienia ustawowego, wyrażonego w tych przepisach, przez określenie w § 1 ust. 1 pkt 6 zaskarżonej uchwały, kryterium różnicującego przyjęcie dzieci do przedszkoli publicznych, prowadzonych przez miasto [...], do którego określenia Rada Miasta nie była upoważniona. W konsekwencji Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 1 ust. 1 pkt 6 oraz § 1 ust. 2 pkt 2 w zakresie kryterium różnicującego przyjęcie dzieci do przedszkoli prowadzonych przez miasto [...], odnoszącego się do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, określonym w rozporządzeniu ministra w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych lub długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego wobec dziecka oraz w zakresie wymogu złożenia oświadczenia potwierdzającego spełnienie powyższego kryterium pod rygorem odpowiedzialności karnej.

W uzasadnieniu skargi Prokurator podkreślił, iż ustawodawca w art. 131 ust. 4 p.o. wskazał czym powinien kierować się organ określając kryteria na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego stanowiąc, iż kryteria te powinny uwzględniać zapewnienie jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzice albo rodzic samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnych potrzeb społecznych. Organ prowadzący winien również określić dokumenty niezbędne do potwierdzenia tych kryteriów. W ocenie Prokuratora kryterium określone w § 1 ust. 1 pkt 6 zaskarżonej uchwały wymogów tych nie spełnia, bowiem w żaden sposób nie zapewnia realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, ani też społecznych potrzeb lokalnych. Uchwała w istocie stanowi narzędzie do egzekwowania obowiązku szczepień ochronnych i tym samym, pośrednio wkracza w materię już uregulowaną ustawowo, a ponadto narusza konstytucyjną zasadę równości różnicując dzieci ubiegające się o miejsce w przedszkolu, bowiem w przypadku dzieci przyjmowanych w pierwszym etapie postępowania rekrutacyjnego nie jest brane pod uwagę kryterium poddania dziecka szczepieniom ochronnym, tak jak ma to miejsce w drugim etapie rekrutacji. Tym samym uchwała nie gwarantuje, że do przedszkoli przyjęte zostaną tylko dzieci zaszczepione, a tym samym przesądza o całkowitym braku racjonalnego uzasadnienia takiej regulacji.

Prokurator zauważył również, że ciążący na rodzicach obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest obowiązkiem prawnym, którego przestrzeganie zabezpieczone zostało przymusem administracyjnym, przez stosowne uregulowania ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zaniechanie poddania się obowiązkowym szczepieniom pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej, rodzi odpowiedzialność przewidzianą w art. 151 § 1 i § 2 kodeksu wykroczeń.

W odpowiedziach na skargi Prezydent Miasta [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skarg w całości.

W uzasadnieniach wskazał, iż jednym z zadań własnych gminy jest zapewnienie porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli (art. 7 ust. 1 pkt 14 u.s.g.). Chcąc zagwarantować realizację tych zadań wszystkie działania prewencyjne muszą być ukierunkowane na zaspokajanie potrzeb generalnych, takich jak m.in. ochrona członków wspólnoty przed niebezpieczeństwami wynikającymi z zewnątrz, zarówno naturalnymi, jak i spowodowanymi przez inne jednostki lub zbiorowości ludzkie. Samorząd gminny, w tym rada gminy, ma więc obowiązek podejmować wszelkie działania mające na celu ochronę członków wspólnoty samorządowej przed choćby potencjalnymi niebezpieczeństwami, które mogą być spowodowane przez inne jednostki. Jednym z takich potencjalnych zagrożeń, w ocenie organu, jest dopuszczanie dzieci, które nie posiadają ochrony wynikającej z obowiązkowych szczepień, do korzystania z publicznych, prowadzonych przez gminę, przedszkoli. W związku z tym Rada była zobligowana do podjęcia wszelkich możliwych, w ramach przyznanych kompetencji, kroków w celu zapewnienia bezpieczeństwa zarówno dzieciom uczęszczającym do publicznych przedszkoli, jak i nauczycielom pracującym w tych przedszkolach. Stąd podjęcie zaskarżonej uchwały było konieczne i uzasadnione.

Organ zauważył przy tym, że rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, w § 2 określa, że obowiązkiem szczepień ochronnych są objęte następujące choroby zakaźne: błonica, gruźlica, inwazyjne zakażenie Haemophilius influenzae typu b, inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae, krztusiec, nagminne zakażenie przyusznic (świnka), odra, ospa wietrzna, ostre nagminne porażenia dziecięce (poliomyelitis), różyczka, tężec, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wścieklizna. Obecnie szczególne zagrożenie epidemiologiczne związane jest z wzrastającym poziomem zachorowalności na odrę. Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego podaje, że od października 2018 r. systematycznie rośnie liczba rejestrowanych zachorowań na odrę. Przez siedem i pół miesiąca zarejestrowano 1164 zachorowań. W ciągu poprzedzających 7,5 miesięcy zarejestrowano 98 zachorowań.

W ocenie organu zaskarżona uchwała nie narusza również art. 32 oraz art. 70 Konstytucji RP. Równość w rozumieniu konstytucyjnym nie ma charakteru abstrakcyjnego i absolutnego, nie oznacza identyczności (tożsamości) praw wszystkich jednostek. Równość funkcjonuje w pewnym kontekście sytuacyjnym, odniesiona musi być do zakazów lub nakazów albo nadania uprawnień określonym jednostkom w porównaniu ze statusem innych jednostek. Równość nie oznacza jednakowej sytuacji faktycznej i prawnej wszystkich, ale polega na "jednakowym uzdolnieniu do rozmaitych praw" (post. TK z 24 października 2001 r., SK 10/01). Z kolei celem normy zawartej w art. 70 Konstytucji RP jest stworzenie każdemu realnych szans kształcenia na różnych poziomach (wyr. TK z 5 czerwca 2014 r., K 35/11). Ustalone kryterium poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu, jako przesłanka uwzględniana przy rekrutacji do publicznych przedszkoli, w żaden sposób nie narusza prawa do równego traktowania, czy też prawa do nauki. Wychowanie przedszkole co do zasady nie jest obowiązkowe, stanowi swego rodzaju pomoc publiczną udzielaną rodzicom w zakresie opieki nad dzieckiem, w celu umożliwienia im pracy zarobkowej. Ponadto ustawa p.o. w wprowadza bezpośrednio kryteria różnicujące dostęp do przedszkoli publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.).

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów u.s.g., w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, Lex nr 25639).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny była uchwała Rady Miasta z dnia 26 lutego 2019 r., nr V.122.2019, która wprowadziła regulację polegającą na przyznaniu podczas rekrutacji do przedszkoli na tzw. drugim etapie postępowania rekrutacyjnego 150 pkt dziecku poddanemu obowiązkowym szczepieniom ochronnym określonym w Rozporządzeniu ministra w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych lub dziecku, u którego lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, po przedstawieniu stosownego oświadczenia o odbyciu obowiązkowych szczepień lub długotrwałym odroczeniu.

Zgodnie z art. 1 pkt 1 p.o. system oświaty zapewnia w szczególności realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju. System oświaty obejmuje przedszkola, w tym z oddziałami integracyjnymi lub specjalnymi, przedszkola integracyjne i specjalne oraz inne formy wychowania przedszkolnego (art. 2 pkt 1 p.o.). Rekrutację przeprowadza się w oparciu o zasadę powszechnej dostępności (art. 13 ust. 1 pkt 3 p.o.). Przyjmowanie dzieci do publicznych przedszkoli regulują art. 130 p.o. i następne. Do przedszkola publicznego przyjmowane są dzieci zamieszkałe na terenie danej gminy (art. 131 ust. 1 p.o.). W przypadku większej liczby kandydatów przeprowadza się postępowanie rekrutacyjne (art. 131 ust. 2 p.o.) wg wskazanych w tym przepisie kryteriów.

Należy wskazać, że materialnoprawną podstawą do działania rady gminy w zakresie określenia kryteriów obowiązujących na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego do publicznych przedszkoli stanowił art. 131 ust. 4 p.o. Zgodnie z jego treścią kryteria powinny być określane przez organ prowadzący, z uwzględnieniem zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzice albo rodzic samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnych potrzeb społecznych. Z przepisu tego wynika, że organ dysponuje dość znaczną swobodą w tym zakresie, ale nie jest ona nieograniczona. Rada gminy nie może bowiem zawierać w uchwale będącej aktem prawa miejscowego, dowolnych, arbitralnych zapisów, gdyż jest zobowiązana do działania na podstawie i w granicach prawa, co wynika z zasady legalizmu określonej w art. 7 i 194 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu oceniając zgodność z prawem zaskarżonej uchwały należy odwołać się nie tylko do wykładni językowej art. 131 ust. 4 p.o. Należy uwzględnić dyrektywy wykładni systemowej i funkcjonalnej (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2011 r., II FPS 8/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA; M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 291 i n.; L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 74-83). Żaden przepis prawa nie jest bowiem oderwaną jednostką, lecz występuje w pewnym kontekście systemowym - jest częścią określonego aktu normatywnego, który z kolei jest częścią określonej gałęzi prawa przynależącej do systemu prawa polskiego. Wykładając więc dany przepis prawa, należy brać pod uwagę jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna) oraz do przepisów zawartych w innych ustawach (wykładnia systemowa zewnętrzna). Należy mieć również na uwadze aby rezultat wykładni był zgodny z zasadami przewidzianymi w Konstytucji. W orzecznictwie wskazuje się, że Konstytucja ma przede wszystkim znaczenie dla właściwej, prokonstytucyjnej wykładni ustaw, co m.in. oznacza, że gdy na gruncie logiki możliwe będzie przyjęcie kilku różnych sposobów wykładni ustawy, organ stosujący prawo będzie musiał dać pierwszeństwo takiemu wynikowi wykładni, który najpełniej będzie odpowiadać treściom wyrażonym przez przepis Konstytucji (zob. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2019 r., I OSK 202/19, CBOSA).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 i 14 u.s.g. do zadań własnych gminy należy międzyinnymi ochrona zdrowia i bezpieczeństwa obywateli. Nadto Sąd miał w szczególności na uwadze takie zasady (wartości) konstytucyjne jak: zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji), jak też konstytucyjne prawa: do ochrony zdrowia (art. 68), do nauki (art.70) a także ochronę praw dziecka (art. 72 Konstytucji). W doktrynie wskazuje się, że w przypadku zaistnienia kolizji zasad konstytucyjnych nieuniknione jest wartościowanie praw i wolności, które zawsze jednak powinno następować in concreto, w związku z konkretnym unormowaniem o charakterze wykonawczym wobec Konstytucji, nigdy in abstracto (zob. A.Kustra, glosa do wyroku TK z 30 października 2006 r., P 10/06, Państwo i Prawo 2007/5).

W świetle danych publikowanych przez wyspecjalizowane organy jest faktem powszechnie znanym, że następuje wzrost zachorowań na groźne choroby min. na odrę z uwagi na zwiększającą się liczbę rodziców, którzy odmawiają poddania dzieci ustawowemu obowiązkowi szczepień ochronnych, co powoduje realne zagrożenie dla zdrowia innych członków społeczeństwa, w tym dla dzieci zaszczepionych w przedszkolu. Podkreślić należy, że obowiązek szczepień wynika bezpośrednio z przepisów prawa, tj. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2019, poz. 1239). Przepis art. 5 ust. 1 lit. b ustawy stanowi, że "Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 i 1524). Osoby, określone na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi" (ust. 1). Obowiązek szczepienia jest egzekwowany w trybie egzekucji administracyjnej i art. 115 Kodeksu wykroczeń.

Zgodnie z art. 68 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (art. 68 ust. 3 Konstytucji). Profilaktyka przed chorobami epidemiologicznymi jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych (art. 68 ust. 4 Konstytucji). Obowiązek poddania dziecka obowiązek szczepieniom ochronnym realizuje wskazywane wyżej powinności państwa względem jednostki oraz ogółu społeczeństwa (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., II OSK 934/16, CBOSA). Nie powinno budzić zatem wątpliwości, że przepis prawa nakładający obowiązek szczepień ochronnych posiada bardzo silne umocowanie aksjologiczne.

Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zasada równości z zasady równości, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji, wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa, charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości Podmioty różniące się mogą być natomiast traktowane odmiennie. Ocena każdej regulacji prawnej z punktu widzenia zasady równości musi być zatem poprzedzona dokładnym zbadaniem sytuacji prawnej podmiotów i przeprowadzeniem analizy, tak gdy chodzi o ich cechy wspólne, jak też cechy różniące (zob. wyroki TK z: 9 marca 1988 r., U 7/87, 6 maja 1998 r.,37/97, 20 października 1998 r., K 7/98, 17 maja 1999 r., P 6/98, 4 stycznia 2000 r., K 18/99, 18 grudnia 2000 r., K 10/0028 maja 2002 r., P 10/01; 13 grudnia 2007 r., sygn. SK 37/06, 18 marca 2014 r., SK 53/12, www.trybunal.gov.pl). Tylko tożsame traktowanie podmiotów znajdujących się w różnej sytuacji prawnej uzasadnia domniemanie istnienia nierówności w prawie(por. wyrok TK z 11 lipca 2000 r. K 30/99, z 18 stycznia 2000 r. K 17/99, z 5 listopada 1997 r. K 22/97, z 9 maja 2005 r. SK 14/04). W doktrynie wskazuje się, że uszczegółowieniem zasady równości jest zasada równego, powszechnego dostępu do nauki. Równość dostępu do wykształcenia należy postrzegać jako szczegółową manifestację ogólnej zasady równości (zob. L. Garlicki, M. Zubik, uwaga 8 do art. 32, w: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz t. II. Warszawa 2016). Równość dostępu oznacza, że każdy musi mieć jednakową szansę podjęcia nauki w szkole każdego szczebla i każdego typu, a zakazane są wszelkie prawne zróżnicowania o arbitralnym bądź dyskryminacyjnym charakterze (zob. wyrok TK z 22 czerwca 2015 r., SK 29/13). W szczególności art. 33 ust. 2 Konstytucji zakazuje różnicowania dostępu do wykształcenia ze względu na płeć (zob. orzeczenie TK z 3 marca 1987 r., P 2/87). Różnicowanie prawa do nauki jest niedopuszczalne z uwagi na pozycję zawodową rodziców czy miejsce ich zatrudnienia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 25 maja 2000 r., I PKN 652/99, OSNAPiUS 2001/23/688). W doktrynie na gruncie prawa oświatowego z 1991 r. zwrócono uwagę, że odmienności upoważniające do nierównego traktowania podczas rekrutacji do przedszkoli powinny być obiektywne, realne, dostrzegalne, musi istnieć związek między różnicą cech jednostek a różnicą traktowania i muszą być sprawiedliwe, tj. zgodne z przyjętym systemem normatywnym (zob. A.Jakubowski, glosa do wyroku TK z dnia 8 stycznia 2013 r., K 38/12, PPP 2013/10).

W ocenie Sądu rodzice (opiekunowi) odmawiający poddania dzieci ustawowemu obowiązkowi szczepień ochronnych niejako same je różnicują, a tym samym dzieci zaszczepione i niezaszczepione nie posiadają identycznej cechy wspólnej. Rodzice którzy odmawiają wykonania ustawowego obowiązku szczepień ochronnych dziecka nie mogą wymagać by były traktowane na równi z tymi, którzy przestrzegają obowiązków ustawowych. Nie mogą oni oczekiwać, że takie zachowanie będzie "premiowane" podczas drugiego etapu rekrutacji do przedszkola. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że jest to ich wybór sprzeczny z prawem i rodzący określone konsekwencje ustawowe. Nie mogą zarzucać, że są dyskryminowane a przestrzegające obowiązków faworyzowane. Nie mogą też mówić o ograniczaniu lub uniemożliwianiu korzystania z ich praw, wymaganiu realizowania nieznanych prawu obowiązków. Dodatkowo w sytuacji gdy Konstytucja gwarantuje ochronę zdrowia obywateli i w tym celu państwo wprowadza obowiązek ustawowy szczepień ochronnych oraz ogranicza wolność obywateli dla jej realizacji. Odstępując od wykonania tego obowiązku obywatel naraża się nie tylko na konsekwencje prawne wynikające z regulacji ustawowych wprowadzonych w tym celu ale także świadomie ogranicza swoje prawa w innym zakresie wykluczając się z grupy, która ten obowiązek spełnia. Wychodząc z założenia konstytucyjnego, iż wszyscy są równi wobec prawa, trzeba stwierdzić, że dotyczy to także sytuacji kiedy wypełniają oni ciążące na nich obowiązki ustawowe. Niewypełnienie takich obowiązków nie może uprzywilejowywać kogokolwiek w stosunku do tych, którzy ustawowe obowiązki wypełniają, gdyż to właśnie prowadziłoby do nierówności. Dodatkowo w sytuacji gdy Konstytucja gwarantuje ochronę zdrowia obywateli i w tym celu państwo wprowadza obowiązek ustawowy szczepień ochronnych oraz ogranicza wolność obywateli dla jej realizacji. Odstępując od wykonania tego obowiązku obywatel naraża się nie tylko na konsekwencje prawne wynikające z regulacji ustawowych wprowadzonych w tym celu ale także świadomie ogranicza swoje prawa w innym zakresie wykluczając się z grupy, która ten obowiązek spełnia. W istocie przyjęte przez gminę kryterium dotyczące wykazania obowiązku szczepienia jest realizacją konstytucyjnej zasady przestrzegania prawa (art. 82) a prawo wyboru potwierdzenia spełnienia tego obowiązku w formie oświadczenia nie stoi w sprzeczności z zasadą prywatności z art. 51 pkt 1 Konstytucji. Nie stanowi też nakazu ujawnienia czy wyłączenia ochrony danych aktem prawa miejscowego, gdyż gwarantuje ją art. 160 p.o. (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2019 r., III SA/Gl 489/19, CBOSA).

W ocenie Sądu, uchwała uwzględniająca w procesie rekrutacji do przedszkoli kryterium poddania obowiązkowym szczepieniom nie jest aktem dyskryminującym dzieci, których rodzice nie złożyli stosownego oświadczenia. Cechy dyskryminacyjne to cechy osobiste, indywidualne adresatów normy, jak płeć, pochodzenie społeczne, kolor skóry, na które nie mają wpływu i są od nich niezależne. Kwestia szczepienia do nich nie należy, gdyż wynika z obowiązku ustawowego a odmowa jego wykonania z przyczyn innych niż wskazane w ustawie wprowadza zróżnicowanie kandydatów wbrew woli ustawodawcy i nie ma charakteru racjonalnego. Nie jest też bezpodstawnym nierównym traktowaniem podmiotów podobnych, gdyż wszyscy są równi wobec prawa również w sferze obowiązków ustawowych. Dobór tego kryterium jest zatem sugerowany przez Konstytucję jak i ustawę (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2019 r., III SA/Gl 489/19, CBOSA).

Zdaniem Sądu nie można tracić z pola widzenia, że równość w rozumieniu konstytucyjnym nie ma charakteru abstrakcyjnego i absolutnego, nie oznacza identyczności (tożsamości) praw wszystkich jednostek. Równość funkcjonuje w pewnym kontekście sytuacyjnym, odniesiona musi być do zakazów lub nakazów albo nadania uprawnień określonym jednostkom w porównaniu ze statusem innych jednostek. Równość nie oznacza jednakowej sytuacji faktycznej i prawnej wszystkich (zob. postanowienie TK z 24 października 2001 r, SK 10/01). Unormowana w art. 32 Konstytucji zasada równości nie może oznaczać identyczności. Dyskryminacja rozumiana jest jako zróżnicowane traktowanie osób znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., I OSK 607/11, CBOSA). Zważyć również trzeba, że zastosowanie zasady równości powinno uwzględniać dekodowane z art. 2 Konstytucji wartości związane ze sprawiedliwością społeczną (por. orzeczenia TK z 9 marca 1988 r., U 7/87, z 6 kwietnia 1993 r., K 7/92, wyrok z 20 października 1998 r., K 7/98). Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie zwracał uwagę, że różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów podobnych ma więc znacznie większe szanse uznania za zgodne z konstytucją, jeżeli pozostaje w zgodzie z zasadami sprawiedliwości społecznej lub służy urzeczywistnianiu tych zasad. Zostaje ono natomiast uznane za niekonstytucyjną dyskryminację (uprzywilejowanie), jeżeli nie znajduje podtrzymania w zasadzie sprawiedliwości społecznej. W tym sensie zasady równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej w znacznym stopniu nakładają się na siebie (zob. wyroki TK z 16 grudnia 1997 r., K. 8/97, z 13 kwietnia 1999 r., K. 36/98).

W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości, że w szeroko rozumianym interesie publicznym (społecznym) leży zapobieganie epidemii chorób zakaźnych poprzez obowiązkowe szczepienie dzieci. Przyjęcie nieszczepionych dzieci do przedszkola stwarza realne zagrożenie również dla dzieci które zostały zaszczepione, jak i dla bezpieczeństwa mieszkańców miasta [...]. Szczepienia ochronne stanowią bowiem prewencję nie tylko jednostek, lecz całego społeczeństwa, gdyż chronią wszystkich przed chorobami zakaźnymi. Ochrona zdrowia jest ściśle związana z ochroną życia, a prawo do życia z godnością człowieka. Prawo do ochrony zdrowia to przede wszystkim prawo do zachowania życia i jego ochrony, gdy jest zagrożone (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r., II GSK 1954/16, CBOSA).

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości, gdyż ta zasada winna być w realiach niniejszej sprawy rozpatrywana w kontekście konstytucyjnej zasady szczególnej ochrony zdrowia dzieci (art. 68 ust. 3 Konstytucji), która jest realizowana m.in. w drodze obowiązkowych szczepień ochronnych, co z kolei pozostaje w zgodzie z wartościami leżącymi u podstaw zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Sąd ważąc wartości konstytucyjne w rozpoznawanej sprawie uznał, że należy uwzględnić przede wszystkim wartości związane z ochroną zdrowia dzieci zaszczepionych i innych członków lokalnej społeczności.

W ocenie Sądu Rada Miasta określając przedmiotowe kryterium naboru kandydatów do publicznych przedszkoli wraz z wysokością punktów możliwych do uzyskania za spełnienie tegoż kryterium (150) nie przekroczyła delegacji ustawowej określonej w art. 131 ust. 4 p.o. Określenie przez organ prowadzący nabór do przedszkoli publicznych punktacji na takim poziomie oznacza, że wybór kandydata do przedszkoli prowadzony jest z jednorodnej grupy, co w konsekwencji eliminuje realne niebezpieczeństwo epidemiologiczne związane z przyjęciem do przedszkoli dzieci niezaszczepionych. Uprawniony jest zatem wniosek, że wprowadzona w zaskarżonej uchwale regulacja zapewnia realizację potrzeb dziecka (kandydata ubiegającego się o miejsce w przedszkolu publicznym), jak i lokalnych potrzeb społecznych w zakresie ochrony zdrowia.

Z powyższych względów Sąd uznał, że Rada Miasta podejmując zaskarżoną uchwałę nie dopuściła się wadliwego zastosowania normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia zaskarżonego, a wprowadzona regulacja nie prowadzi do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji). Nadto zdaniem Sądu wprowadzone kryterium na drugim etapie rekrutacji do publicznych przedszkoli nie zastępuje narzędzi do wyegzekwowania ustawowego obowiązku szczepienia dzieci. Wskazać trzeba, że inną kwestią jest nałożenie grzywny na podstawie art. 119 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w celu przymuszenia rodziców do wykonania ustawowego obowiązku poddania dzieci obowiązkowym szczepieniom ochronnych, a czym innym przyznanie w trakcie drugiego etapu rekrutacji do przedszkoli publicznych dodatkowych punktów za złożenie oświadczenia o spełnieniu ustawowego obowiązku szczepień ochronnych lub o lekarskim badaniu kwalifikacyjnym stanowiącym podstawę do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego. Są to bowiem odrębne regulacje prawne mające inny cel i podstawę prawną.

Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała nie narusza ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018, poz. 1000 – dalej u.o.d.o.) czy art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), Dz. Urz. UE L.2016.119.1 – dalej jako rozporządzenie 2016/679. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przyjęcie następuje na wniosek opisany w art. 149 ust. 1 pkt 1-6 p.o. oraz art. 150 ust. 1 pkt 1-6 p.o. Zawiera on m.in. imię, nazwisko, datę urodzenia oraz numer PESEL kandydata, a w przypadku braku numeru PESEL - serię i numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość; imiona i nazwiska rodziców kandydata, a w przypadku kandydata pełnoletniego - imiona rodziców; adres miejsca zamieszkania rodziców i kandydata, a w przypadku kandydata pełnoletniego - adres miejsca zamieszkania kandydata; adres poczty elektronicznej i numery telefonów rodziców kandydata, a w przypadku kandydata pełnoletniego - adres poczty elektronicznej i numer telefonu kandydata, o ile je posiadają; wskazanie kolejności wybranych publicznych przedszkoli. Ustawodawca wskazał również dokumenty jakie winny być do niego załączone na potwierdzenie spełnienia przyjętych kryteriów naboru np. określonych w art. 131 ust. 4 p.o. i jaką mają czy mogą mieć formę (oświadczenia, zaświadczenia, dokumenty lub ich kopie). Wniosek zawiera dane osobowe, które są gromadzone we wyłącznie dla potrzeb postępowania rekrutacyjnego prowadzonego przez komisję rekrutacyjną na zasadach określonych w art. 160 p.o. Do publicznej wiadomości podawane są tylko wynika postępowania rekrutacyjnego (art. 158 ust. 1 p.o.). Powyższe dowodzi, że ustawodawca przewidział ochronę danych wrażliwych zawartych we wniosku i zezwolił na ich przetwarzanie dla celów postępowania rekrutacyjnego. Nadto należy wskazać, że przepisy u.o.d.o. stosuje się do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zakresie określonym w art. 2 i art. 3 rozporządzenia 2016/679, w którym zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że w realiach rozpoznawanej sprawy byłyby to dane dotyczące zdrowia dziecka czy przestrzegania obowiązków ustawowych, przyjmując że zdrowie i zaświadczenie/oświadczenie o szczepieniach jest taką informacją, to zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. a rozporządzenia zakaz ich gromadzenia i przetwarzania nie ma zastosowania. Oświadczenie ma na celu potwierdzenie wykonania obowiązku ustawowego i weryfikację przynależności kandydata do grupy kandydatów podobnych. Nadto Rada Miasta daje opiekunowi prawnemu prawo wyboru w złożeniu oświadczenia a ograniczenie prawa do ochronnych danych wrażliwych nie ma charakteru bezwzględnego, co potwierdza art. 160 p.o. Może zostać ograniczone przez samego zainteresowanego lub organ władzy, gdy jest to niezbędne i proporcjonalne i nie narusza istoty praw podstawowych (art. 23 rozporządzenia 2016/679). Wskazać również należy na treść art. 9 ust. 2 lit. i rozporządzenia 2016/679, który wyłącza z kategorii danych osobowych przetwarzanie danych niezbędnych ze względów związanych z interesem publicznym w dziedzinie zdrowia publicznego (...), które przewidują odpowiednie środki ochrony praw i wolności osób, których dane dotyczą, w szczególności tajemnice zawodową. Niezależnie od tego czy środki te wprowadza prawo Unii czy prawo krajowe. Interesem publicznym jest tym samym nie tylko objęcie dziecka wychowaniem przedszkolnym ale także zapobieganie epidemiom chorób zakaźnych a w konsekwencji realizacji potrzeb dziecka w zakresie ochrony jego zdrowia i zdrowia innych dzieci w przedszkolu (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2019 r., III SA/Gl 489/19, CBOSA).

Z podniesionych względów Sąd uznał, że zaskarżona uchwala nie narusza prawa i w konsekwencji wniesione skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegały oddaleniu.