Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 993/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 113 ust. 1, art. 124 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 7 i art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 roku sprawy ze skargi spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta ograniczył sposób korzystania z niezbędnej części nieruchomości gruntowej, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków w obrębie G. gm. K., działka nr [...] o powierzchni 10,52000 ha, stanowiącej własność J. i W.J., w ten sposób, że udzielił zezwolenia Spółce A, zwanej dalej "wnioskodawcą" lub "Spółką", na założenie i przeprowadzenie przez wyżej wymienioną nieruchomość ziemnej (kablowej) linii elektroenergetycznej 0,4 kV w celu zasilania w energię elektryczną sąsiedniej działki nr [...]. Określono długość przejścia projektowanej linii elektroenergetycznej przez ww. nieruchomość na 26 m, również niezbędną powierzchnię zajęcia na czas budowy linii (pas gruntu o szerokości maksymalnie 4 m) wynoszący 104 m², natomiast niezbędna powierzchnia zajęcia przez pas technologiczny projektowanej linii elektroenergetycznej wynosi 4 m² (po 2 m po obu stronach kabla), co daje łącznie powierzchnię 104 m². Czas trwania prac związanych z budową ziemnej linii elektroenergetycznej 0,4 kV na przedmiotowej nieruchomości określono na okres 7 dni od dnia rozpoczęcia prac na nieruchomości. Zobowiązano także inwestora do poinformowania właścicieli nieruchomości oraz Starosty o dniu rozpoczęcia prac, nie później niż 7 dni przed wejściem na działkę. Inwestor został zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu na niej opisanych prac. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo będzie powodowało nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania przysługującego właścicielowi nieruchomości. Odszkodowanie będzie odpowiadać wartości poniesionych szkód.

W uzasadnieniu podał organ, że wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2013 r. Spółka zwróciła się o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z opisanej wyżej działki stanowiącej własność pp. J. i W.J. poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez wskazaną nieruchomość ziemnej (kablowej) linii elektroenergetycznej 0,4 kV w celu zasilania w energię elektryczna działki nr [...]. Wskazano, że planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K. uchwalonym w dniu [...] dnia 1998 r. przez Radę Miejską w K. uchwałą nr [...]. Z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że inwestor przeprowadził próby polubownego ustalenia warunków udostepnienia nieruchomości i uzyskania zgody na realizację inwestycji, które zakończone zostały wynikiem negatywnym. W toku postępowania wyjaśniającego organ potwierdził spełnienie przesłanek do wydania decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z uwagi na okoliczność, że w obecnej sytuacji zasilanie w energię elektryczną budynku mieszkalnego na działce nr [...] odbywa się za pomocą linii-przyłącza "prowizorycznego" wybudowanego ze środków własnych gminy K., gdyż dotychczasowe przyłącze elektroenergetyczne na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w I. sygn. akt [...] z dnia [...] zostało usunięte.

Starosta wskazał w uzasadnieniu, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm) dalej: u.g.n. Planowane wyżej przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego, bowiem zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania energii elektrycznej, o których mowa w art. 124 u.g.n. obejmuje także przyłącza do sieci elektroenergetycznej, a wobec braku zgody właścicieli działki nr [...] na wykonanie takiego przyłącza do działki nr [...] nie ma możliwości innego zaspokojenia i realizacji publicznego obowiązku budowy takiego przyłącza. Inny sposób zasilenia posesji nr [...] w energię elektryczną wymagałby wybudowania nowej linii elektroenergetycznej o długości ok. 500 m.

W złożonym odwołaniu W. i J.J. nie zgodzili się z powyższą decyzją. Wywiedli, że nieruchomość nr [...] stanowi ich własność od 12 lutego 1988 r. i nie jest obciążona służebnością urządzeń elektroenergetycznych ani przesyłowych. Na działce posadowione są budynki mieszkalne i gospodarcze i chcą z nieruchomości korzystać w pełni przy prowadzeniu swojego 29,35 ha gospodarstwa. Wydana przez Starostę decyzja jest skrajnie nieodpowiedzialna i sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, gdyż ingeruje w prawo własności. Nadto decyzja nie zobowiązuje inwestora do jednorazowego i corocznego wynagrodzenia za udostępnienie i korzystanie z ich nieruchomości. Wydana decyzja utrudni i ograniczy rozbudowę ich gospodarstwa. Z załączonego projektu, który został sporządzony bez konsultacji z nimi przewiduje się podłączenie przyłącza do słupa [...], który usytuowany jest w środku podwórka i który oni chcą usunąć, gdyż utrudnia rozbudowę ich gospodarstwa. Podnieśli, że Sąd Rejonowy w I. w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] wskazał wprawdzie, że istnieje możliwość wykonania nowego przyłącza ziemnego ze słupa energetycznego nr [...], ale nie wskazał, że budowa nowego przyłącza do działki nr [...] ma być wykonana od słupa nr [...] zlokalizowanego na ich działce nr [...]. Wskazali, ze Starosta dysponował notatką z dnia 11 lutego 2014 r., z której wynika, że nie wyrazili zgody na przebieg przyłącza zaproponowany przez Spółkę, który jest dla nich nie do przyjęcia, tak samo jak dla Spółki nie do przyjęcia była ich propozycja wybudowania przyłącza kablowego ziemnego od słupa nr [...], który usytuowany jest poza budynkiem gospodarczym i podwórzem, ogrodem w odległości 150 m od działki nr [...], a nie 500 m. Zarzucili, że Spółka nie miała obowiązku składania wniosku o wydanie decyzji dot. ograniczenia sposobu korzystania z ich nieruchomości. Wskazali, że Spółka w notatce z dnia 11 lutego 2014 r. żądała od nich ustanowienia służebności przesyłowych dla istniejących i niedoprojektowanych urządzeń energetycznych na działce nr [...], a na takie żądania nie wyrazili zgody. Spółka od 1988 r. korzystała i nadal korzysta z ich działek nr [...], gdzie zlokalizowanych jest 11 słupów, utrudniając im prowadzenie gospodarstwa i nie ponosi żadnych kosztów z tym związanych, a nie chce wybudować linii energetycznej od słupa [...]. Jeśli właściciel działki [...] chce mieć prąd to niech sam płaci, gdyż ma gospodarstwo, z którego ma dochody. Podnieśli, że w dniach 15, 17 i 30 lipca były niezapowiedziane wizyty Spółki na działce celem wymuszenia podpisu na wykonanie projektu przyłącza, a nie ustalenie warunków udostepnienia nieruchomości. W dniu 11 lutego 2014 r. odbyło się jedno zapowiedziane przez Spółkę spotkanie, po którym wydana została skarżona decyzja. Celem tego spotkania były negocjacje w sprawie budowy przyłącza lecz zaproponowane przez nich rozwiązanie okazało się nie do przyjęcia dla Spółki, zaś propozycja Spółki była dla nich nie do przyjęcia.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił w całości decyzję Starosty z [...] i orzekł odmówić Spółce A ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, oznaczonej nr [...] w obrębie G., gm. K. stanowiącej własność pp. J. i W.J.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczący ograniczenia praw do nieruchomości dla celów publicznych ma charakter uregulowania szczególnego musi być interpretowany dosłownie. Ponieważ jest instytucją prawną ingerującą w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego ustawodawca określił przesłanki, które muszą zostać spełnione do jego zastosowania. I tak ograniczenie właściciela w korzystaniu z nieruchomości może nastąpić tylko w celu zrealizowania celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wystąpienie z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości musi być poprzedzone rokowaniami z właścicielem o uzyskanie zgody na wykonanie prac, przy czym rokowania przeprowadza podmiot występujący z wnioskiem. Należy do wniosku dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Wojewoda uznał, że organ I instancji trafnie przyjął, że planowana przez Spółkę inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. - uchwalonego [...] 1998 r. uchwałą [...], jak również nie budzi wątpliwości, że inwestor zamierza zrealizować cel publiczny określony w art. 6 u.g.n. W pkt 2 tego przepisu wyjaśniono, że celem publicznym jest budowa i utrzymanie m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z tego też powodu budowa przyłącza do sieci elektroenergetycznej umożliwiającej pobór odbiorcy końcowemu, stanowi realizację celu publicznego.

Organ odwoławczy uznał jednak, że organ I instancji nieprawidłowo stwierdził aby Spółka przeprowadziła rokowania z właścicielami działki nr [...] o wyrażenie zgody na przeprowadzenie przez ich nieruchomość przyłącza do sieci elektroenergetycznej budynku położonego na działce nr [...], celem dobrowolnego udostepnienie nieruchomości. W przedłożonej dokumentacji brak jest bowiem dokumentów jednoznacznie potwierdzających prowadzenie korespondencji pomiędzy inwestorem a właścicielami nieruchomości. Brak jest jednoznacznego dokumentu potwierdzającego złożenie konkretnej oferty za udostepnienie nieruchomości ich właścicielom. W aktach znajdują się natomiast sprzeczne ze sobą dokumenty sporządzone jednostronnie przez obie strony postepowania. I tak sporządzona notatka służbowa z dnia 30 lipca 2013 r. stwierdza, że właściciele działki nr [...] zgodnie oświadczyli, iż nie wyrażają zgody na budowę przyłącza od słupa energetycznego do działki nr [...], ale na notatce brakuje podpisu pp. J. Także inne notatki służbowe: z dnia 15 i 17 lipca 2013 r. sporządzone zostały przez osobę reprezentująca firmę Przedsiębiorstwo A nie posiadającą pełnomocnictwa do reprezentowania inwestora. Zaś z pisma pp. J. z 18 września 2013 r. wynika, że Spółka nie kontaktowała się z nimi i nie otrzymała ich podpisu ani zgody na korzystanie z działki. W dniu 30 lipca 2013 r. podczas wizyty na posesji przedstawiciele Spółki nie podjęli żadnych negocjacji, nie przedstawili żadnych konkretnych warunków. Wprawdzie przepis art. 124 u.g.n. nie określa wymogów dla przeprowadzenia rokowań, to jednak należy przyjąć, że jest to taka sytuacja, gdy jedna strona przedstawia warunki związane z wykonaniem zadania, zaś druga sprzeciwia się ograniczeniu swojego prawa własności lub w ogóle odmawia podjęcia rozmów tym temacie. Takie rokowania musza być udokumentowane, a w niniejszej sprawie brak jest takich jednoznacznych dokumentów.

W złożonej do tut. Sądu skardze Spółka wniosła o uchylenie decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postepowania według norm przepisanych. Decyzji zarzucono naruszenie: art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż organ odwoławczy dokonał niewłaściwej wykładni przepisu uznając, że skarżąca nie wypełniła obligatoryjnej przesłanki przeprowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości oraz naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Wskazano, że organ nie podjął ciążących na nim obowiązków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie do przyjęcia jest argumentacja, że inwestor nie przedstawił dokumentów (notatki służbowe sporządzone w dniach 15,17 i 30 lipca 2013 r. oraz 11 lutego 2014 r.), gdyż wynika z nich niezbicie, że podejmowano próby polubownego ustalenia warunków udostepnienia nieruchomości i uzyskania zgody na budowę ziemnej linii elektroenergetycznej. Fakt, iż druga strona notorycznie odmawia podjęcia rokowań nie może obciążać inwestora. Jednak z uwagi na zapis ustawowy podjęto rokowania, natomiast brak jest samych reguł takiego postępowania. Przez cały czas właściciele unikali podjęcia rzeczywistych rozmów, unikając złożenia jakiegokolwiek podpisu pod rokowaniami. Brak jest natomiast instrumentów prawnych do przymuszenia kogoś do przeprowadzenia realnych rozmów, bądź negocjacji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Wojewoda uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł odmówić Spółce A ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, oznaczonej nr [...] w obrębie G., gm. K. stanowiącej własność pp. J. i W.J. w celu założenia i przeprowadzenia przez ww. nieruchomość ziemnej (kablowej) linii elektroenergetycznej 0,4 kV do zasilania w energię elektryczną sąsiedniej działki nr [...].

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.); zwanej dalej w skrócie u.g.n. Zgodnie z jej art. 124 ust. 1 starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie zaś do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że udzielenie przez starostę zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne, zostało uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie zaś, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Wymaga jednoczesnego podkreślenia, że z istoty omawianej decyzji, która, jest rodzajem wywłaszczenia wynika, że istotne jest precyzyjne i jednoznaczne określenie przez wydający tę decyzję organ administracji, zarówno przebiegu inwestycji przez nieruchomość, jak również zakresu dokonanego przez organ ograniczenia właściciela (użytkownika wieczystego) w jego prawie korzystania z nieruchomości.

Przytoczone rozważania oznaczają, że warunkiem wydania zezwolenia jest przeprowadzenie negocjacji z właścicielem nieruchomości. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 u.g.n. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. W orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac wymienionych w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Okoliczność, że właściciel nie zajmuje jednoznacznego stanowiska, wskazując na brak zgody, bądź też ewentualne przyszłe rozważenie takiej sytuacji pod określonymi warunkami, nie ma znaczenia o tyle, że w postępowaniu z art. 124 ust. 1 u.g.n. mamy do czynienia z dwiema stronami - właścicielem i podmiotem ubiegającym się o dostęp do nieruchomości, a zatem chodzi o zawarcie między stronami stosownej umowy. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań w jakiejkolwiek formie będącej wynikiem postępowania drugiej strony, nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1307/05, dostępny w Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wyjaśnić również trzeba, że zgodnie z art. 124 ust. 2 u.g.n. zezwolenie na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i innych urządzeń może być udzielone z urzędu lub na wniosek organ wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Przepis ten stanowi wyjątek od przyjętej w art. 113 ust. 1 u.g.n. zasady, wedle której nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Postępowanie o udzielnie zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., wszczynane jest z urzędu, gdy podmiotem realizującym inwestycję celu publicznego jest któraś z jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa. W innych przypadkach, postępowanie wszczynane jest na wniosek podmiotu, który realizuje inwestycję celu publicznego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, ponieważ wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2013 r. inwestor – Spółka A wystąpiła do Starosty, w trybie art. 124 u.g.n., o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...].

W ocenie Sądu, w tej sprawie trafnie uznano, że inwestycja polegająca na założeniu (wybudowaniu) i przeprowadzeniu przez nieruchomość obejmującą działkę nr [...] ziemnej (kablowej) linii elektroenergetycznej 0,4 kV w celu zasilania w energię elektryczną sąsiedniej działki nr [...] o długość przejścia projektowanej linii - 26 m, niezbędnej powierzchni zajęcia na czas budowy linii (pas gruntu o szerokości maksymalnie 4 m) wynoszący 104 m², natomiast niezbędna powierzchnia zajęcia przez pas technologiczny projektowanej linii wynosi 4 m² (po 2 m po obu stronach kabla), co daje łącznie powierzchnię 104 m² - stanowi inwestycję celu publicznego, o czym wprost przesądza art. 6 pkt 2 u.g.n. W świetle powołanego przepisu nie budzi wątpliwości cel publiczny planowanej inwestycji, polegającej na umieszczeniu przewodów kablowej linii elektroenergetycznej służących do przesyłania energii elektrycznej do nieruchomości pozbawionej takiego zasilania.

Nie budzi także wątpliwości, że inwestycja ta jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. - § 22 ust. 2 pkt 1, § 41, § 53 ust. 3 pkt 1 i 7 -zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] 1998 r. Zgodnie z treścią planu miejscowego, ww. działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem "T-7"tj. tereny rolne, w których dopuszcza się zabudowę zagrodową oraz m.in. elementy liniowe oraz sieci infrastruktury technicznej, jak również w minimalnej części symbolem "C-10" tj. tereny rolne szczególnie chronione, w których dopuszcza się także elementy infrastruktury technicznej.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska organu odwoławczego uwzględniającego zarzuty właścicieli, którym ograniczono decyzją organu I instancji sposób korzystania z działki nr [...] obręb [...], co do braku przeprowadzenia prawidłowych rokowań, poprzedzających wydanie spornej decyzji. Podkreślić jeszcze raz należy, że przepis 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów co do ich formy i treści rokowań, zatem strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich przez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. I OSK 357/11, dostępny CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Wojewoda stwierdził, że w aktach sprawy brak jest dokumentów jednoznacznie potwierdzających prowadzenie korespondencji z właścicielami nieruchomości, podczas, gdy z powołanego wyżej przepisu art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wynika obowiązek prowadzenia korespondencji. Zarzucono brak korespondencji pomiędzy inwestorem a pp. J., z której wynikałoby, że wnioskodawca występował do właścicieli o wyrażenie zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości i przedłożenie konkretnej oferty.

Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym sprawę, Wojewoda nie dokonał pełnej i właściwej oceny przedłożonych do wniosku Spółki materiałów sprawy, w tym nie rozważył i nie ocenił przedstawionych notatek służbowych ze spotkań z pp. J.J. w dniu 15 lipca 2013 r. oraz p. W.J. w dniu 17 lipca 2013 r. przez pracownika biura projektowego [...] upoważnionego do prowadzenia m.in. takich rokowań, co wynika z zakresu pełnomocnictwa udzielonego temu podmiotowi. Z treści tych spotkań wynika, że projektant w dniu 15 lipca 2013 r. przedstawił wykonanie przyłącza kablowego 0,4 kV od słupa oznaczonego nr [...] znajdującego się na działce [...] do sąsiedniego gospodarstwa działka nr [...] lecz otrzymał odpowiedź, że na chwilę obecną właściciele działki nr [...] nie wyrażają zgody na żadne z proponowanych rozwiązań, jak i na żadne inne, w przyszłości (nie na chwilę obecną) jako miejsce ewentualnego wykonania przyłącza kablowego do gospodarstwa swojego i sąsiada wskazują słup nr [...]. Właścicielka nie pozwoliła wykonać jakichkolwiek zdjęć w swoim gospodarstwie, jak również ewentualne kolejne wizyty w przedmiotowej sprawie uznała za bezcelowe, nie udało się uzyskać od właścicielki jakiegokolwiek oświadczenia w formie pisemnej. Z treścią tej notatki koresponduje treść kolejnej spisanej ze spotkania z W.J. w dniu 17 lipca 2013 r., gdzie projektant w porozumieniu z inwestorem zaproponował wymianę istniejącego przyłącza napowietrznego z jednoczesną likwidacją słupa nr [...], nowe przyłącze kablowe zostałoby ułożone od słupa nr [...], po jego wymianie, po wcześniejszym ustaleniu trasy kabla. Wyjaśniono, że cała inwestycja związana z ewentualną przebudową wykonana zostałaby na koszt przedsiębiorstwa energetycznego [...] w zamian za wyrażenie zgody na ułożenie przyłącza kablowego do gospodarstwa p. R. Podjęto również próbę uzyskania numeru telefonu oraz próbę umówienia spotkania, w którym uczestniczyliby przedstawiciele Spółki A, biura projektowego oraz przedstawicieli Gminy K., na co uzyskano odpowiedź, że na chwilę obecną właściciele nie wyrażą zgody na żadne z zaproponowanych rozwiązań, jak i na żadne inne, nie uzyskano numeru telefonu, ani nie umówiono spotkania, przy czym rozmowa przebiegała w nieprzyjemnej atmosferze, świadczącej o zaognionym konflikcie sąsiedzkim trwającym od kilku lat.

Wojewoda do przedstawionych dowodów nie odniósł się merytorycznie stwierdzając jedynie, że osoba przeprowadzająca te spotkania nie przedstawiła pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki, co nie stanowi żadnej przeszkody uniemożliwiającej ocenę tych dokumentów, zwłaszcza, że w przypadku wątpliwości, czy projektant biura w dacie odbytych spotkań, z których sporządził notatki z uwagi na fakt, że właściciele nie chcieli złożyć żadnego podpisu pod takim dokumentem, winien wystąpić do inwestora z pytaniem, czy osoba ta działała w trakcie odbytych spotkań w imieniu Spółki z uprawnieniem do przedstawienia propozycji inwestora. Poza tym organ odwoławczy pominął w podjętej ocenie, czy doszło skutecznie do rokowań, fakt przedstawienia kolejnych notatek służbowych sporządzonych w dniu 25 lipca oraz 30 lipca 2013 r. przez uprawnionego Dyrektora Rejonu Dystrybucji Spółki, w których udokumentowano, że w związku z pozyskaną od biura projektowego informacją o trudnościach w uzyskaniu zgody od właścicieli działki nr [...] m. G., przez którą ma przebiegać trasa przyłącza kablowego do budynku mieszkalnego na działce nr [...], w dniu 22 lipca 2013 r. zwrócono się telefonicznie do Burmistrza Miasta i Gminy z prośbą o pomoc w zorganizowaniu spotkania, w którym uczestniczyliby przedstawiciele urzędu, inwestora i biura projektowego oraz właściciele działki nr [...] celem przeprowadzenia negocjacji dot. budowy przyłącza od słupa na działce nr [...] oraz zostaną poinformowani czy p. J. wyrażają wolę takiego spotkania. W dniu 25 lipca 2013 r. przedstawiciele Burmistrza telefonicznie poinformowali, że pp. J. nie życzą sobie żadnego spotkania w sprawie przyłącza, informacja ta została następnie potwierdzona przez Sołtys wsi G. Natomiast z notatki z dnia 30 lipca 2013 r. wynika, że pomimo braku woli spotkania z przedstawicielami urzędu i inwestora w dniu 30 lipca 2013 r. na posesji pp. J. odbyło się takie spotkanie dotyczące omówienia warunków realizacji trasy przyłącza do sąsiedniej nieruchomości [...], gdzie właściciele nieruchomości zgodnie oświadczyli, że nie wyrażają zgody na budowę przyłącza od słupa energetycznego znajdującego się na ich nieruchomości

Z powyższych dokumentów niezbicie wynika, że ze strony inwestora podejmowane były liczne kroki, celem dobrowolnego wyrażenia zgody przez właścicieli działki nr [...] na przebieg przyłącza elektroenergetycznego do działki sąsiedniej, lecz stanowczy wyrażany za każdym razem sprzeciw przedstawionym propozycjom, co najmniej dwóm dot. przebiegu trasy oraz realizacji przyłącza od innego słupa tj. nr [...], świadczy że wolą właścicieli pp. J. nie było wyrażenia zgody i to bez jakichkolwiek warunków wstępnych pozwalających na dalsze negocjacje, gdyż każdorazowo oświadczali, że nie wyrażają obecnie na proponowane trasy przyłącza linii kablowej zgody i zbędne są dalsze spotkania w tej sprawie. Zatem całkowicie pozbawione słuszności było w toku postępowania twierdzenie właścicieli działki [...], że nikt z nimi się nie kontaktował oraz nie przedstawiał propozycji do wyrażenia zgody. Nieprzejednana postawa właścicieli nieruchomości była wyrażana także w toku postępowania wyjaśniające, gdzie podczas dwóch zarządzonych rozpraw administracyjnych nie stawili się, ani nie przedstawili swoich jakichkolwiek oczekiwań. Dopiero w dniu 11 lutego 2014 r. zgodzili się na spotkanie, z którego również sporządzono notatkę służbową, gdyż właściciele odmówili podpisania wzajemnych oczekiwań, stwierdzili, iż wyrażą zgodę na budowę przyłącza kablowego od słupa nr [...] poprzez działkę nr [...] poza obszarem zabudowanym do działki [...] i żądają z tego tytułu jednorazowego wynagrodzenia w kwocie 80.000 zł, na co przedstawiciele inwestora oświadczyli, że żądania właścicieli działki są nieuzasadnione ekonomicznie i nie do przyjęcia. Jednorazowe wynagrodzenie, które można zaproponować za budowę przyłącza to kwota 2.200 zł. Strony nie przystały na wzajemne propozycje.

Przedstawione dokumenty jednoznacznie świadczą, że w tej sprawie inwestor prowadził negocjacje w przedmiocie uzyskania zgody właścicieli na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Pierwotnie właściciele nie chcieli pod żadnymi warunkami wyrazić zgody, zaś później, po wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości strony postawiły sobie wzajemnie warunki, których nie chciały zaakceptować, dlatego nie zawarły umowy, na podstawie której inwestor uzyskałby dostęp do nieruchomości. W tym stanie rzeczy za zasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 124 ust. 3 u.g.n. i tej oceny nie może zmienić argument o braku posiadania pełnomocnictwa do prowadzenia rokowań przez projektanta - pracownika upoważnionego biura projektowego, gdyż w tym zakresie organ odwoławczy mógł przeprowadzić uzupełniające postępowanie wyjaśniające w trybie art. 136 kpa, celem ustalenia czy Spółka - inwestor takiego upoważnienia dla wskazanej osoby udzieliła.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 i art. 77 § 1 kpa. w związku z art. 124 ust. 3 u.g.n. w zakresie uznania, w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy sprawy, że inwestor nie przedstawił dokumentów świadczących o przeprowadzonych rokowaniach z właścicielami nieruchomości nr [...] obręb G. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni zarówno dokonaną przez Sąd ocenę prawną, jak również ewentualnie uzupełni postępowania we wskazanym zakresie oraz oceni całość zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd oceny.

Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy ppsa uchylił decyzję organu II instancji. Wstrzymano wykonywanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 ustawy ppsa.. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 i art. 205 § 2 ustawy ppsa.

.