Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1396/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją wydaną z upoważnienie Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., wymierzono G. sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 252 zł, za zajęcie bez zezwolenia w dniu [...] lipca 2013 r., pasa drogowego drogi wojewódzkiej - ul. [...] na odcinku [...] i umieszczenia w nim 9 jednostronnych tablic reklamowych każda o pow. 0,49 m2, funkcjonujących na płotkach wygrodzeniowych pomiędzy obydwoma jezdniami.

Decyzja wydana została na podstawie art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.), na podstawie uchwały Nr XXXIV/1023/2008 z dnia 29 maja 2008 r. Rady m. st. Warszawy w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie § 1 i § 4 uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...] lipca 2013 r. podczas patrolowania przez pracowników Pogotowia Drogowego, stwierdzono nielegalne zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej - ul. [...] na odcinku [...], przez firmę G. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dziewięcioma reklamami funkcjonującymi na płotkach wygrodzeniowych pomiędzy jezdniami. Podczas kontroli dokonano obmiaru powierzchni ekspozycyjnej reklam, wykonano dokumentacje fotograficzną oraz sporządzono stosowny protokół.

Zarząd Dróg Miejskich zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2014 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nielegalnego zajęcia pasa drogowego.

Poinformowano zainteresowany podmiot, że, przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 10 K.p.a., może zapoznać się z dokumentacją i wypowiedzieć się co do niej, w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa, natomiast pismem z dnia [...] marca 2014 r. poprosiła o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów i przesłanie ich na nowy adres spółki.

Organ po zapoznaniu się z ww. wnioskiem zwrócił uwagę na fakt, że zgodnie z art. 73 § 2 k.p.a. strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. W sprawie niniejszej strona w żaden sposób nie uzasadniła swojego żądania. Organ podał, że nic nie stało na przeszkodzie żeby z aktami sprawy strona, zgodnie z zawiadomieniem, zapoznała się w siedzibie organu.

Odnośnie meritum sprawy organ I instancji podał, że art. 40 ust. 1 oraz ust. 2 pkt. 3 ustawy o drogach publicznych wskazują, że umieszczenie w pasie drogowym reklam wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze administracyjnej. Ustęp 8 ww. artykułu wskazuje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, jako właściwy do ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 40 ust. 12 ustaw}' z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.) cyt. "za zajęcie pasa drogowego: bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6".

Organ podał, że z analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie, wynika, że strona w dniu [...] lipca 2013r. zajmowała bez zezwolenia pas drogowy ul. [...] na ode. [...] poprzez umieszczenie dziewięciu reklam na płotkach wygrodzeniowych pomiędzy jezdniami. W związku z powyższym zarządca drogi zobowiązany był wymierzyć stosowną karę pieniężna.

W opisanym wyżej przypadku, wysokość kary za samowolne zajęcie pasa drogowego, stanowi iloczyn powierzchni umieszczonych bez zezwolenia reklam oraz dziesięciokrotnej opłaty.

Jeżeli powierzchnia jest mniejsza niż 1 m2 przyjmuje się pow. 1 m2.

W niniejszej sprawie 9 reklam x 1 m2 daje wielkość 9 m2 x 28 zł co daje wysokość kary 252 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia przez jeden dzień.

Od powyższej decyzji G. sp. z o.o. wniosła odwołanie, w którym wskazano, że w toku postępowania strona wnioskowała o wydanie jej uwierzytelnionych kopii z akt sprawy, jednak nie otrzymała odpowiedzi na ten wniosek.

Wobec tego Spółka uznała, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i powinna zostać uchylona. Spółka ponownie wniosła o przekazanie jej uwierzytelnionych kopii z akt sprawy lub uwierzytelnionych wszelkich dokumentów, na podstawie których wydano decyzję.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2015r. nr [...] działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 kpa, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856, z późn. zm.), oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 40 ust. 6, ust. 10 i ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że art. 39 ustawy z dnia 21 marca 198.5 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 260) wprowadza generalną zasadę zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności niezwiązanych z ruchem drogowym w tym lokalizowania obiektów i urządzeń niezwiązanych z ruchem drogowy.

Wyjątek od tej zasady został ustanowiony w art. 40, który stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (...). Wskazano także, że za zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 stosuje się takie stawki jak za zajęcie 1 m2.

Kolegium podkreśliło, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty.

Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że w dniu [...] lipca 2013 r. w pasie drogowym ulicy [...], na ramach prętowych zlokalizowanych w pasie zieleni dzielącym obydwie jezdnie, na odcinku pomiędzy [...] a [...], pracownicy ZDM ujawnili 9 banerów reklamowych o powierzchni 0,495 m2 każdy należących do G. sp. z o.o. z siedzibą w W., umieszczonych tam bez zgody zarządcy drogi.

W tej sytuacji wymierzenie kary było obligatoryjne. Kolegium podkreśliło także, że Skarżąca nie zaprzeczyła temu, że nośniki należą do niej. Jedynym zarzutem odwołania jest to, że organ I instancji nie przekazał mimo złożonego wniosku uwierzytelnionych kopii dowodów zebranych w sprawie Skarżącej. Jednak sygnalizowane przez stronę naruszenie art. 73 kpa - w ocenie Kolegium - pozostało bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

Kodeks postępowania administracyjnego nie nakazuje bowiem bezwzględnego uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych lub procesowych w toku postępowania.

Organ kierując do Strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania, (pismo z dnia [...].02.2010 r.) pouczył Stronę o uprawnieniu wynikającym z art. 10 kpa, wskazał także gdzie oraz kiedy i jak Strona może z tego uprawnienia skorzystać ( w ciągu 7 dni od otrzymania zawiadomienia, w siedzibie organu, po uprzednim telefonicznym ustaleniu terminu spotkania).

Art. 73 § 2 kpa daje Stronie prawo żądania uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt tylko wtedy, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem Strony. Zatem to na Stronie ciąży obowiązek wykazania, iż w danym przypadku ten ważny interes nastąpił.

Strona zarówno w piśmie z dnia [...].03.2014 r., jak i w złożonym odwołaniu domagała się przekazania jej takich odpisów, ale w żadnym zakresie nie uzasadniła swojego ważnego interesu.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, G. sp. z o.o. z siedzibą w W.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 73 § 2 oraz art. 8 i art. 9 k.p.a.

Skarżąca podała, że nieprzekazanie na wniosek zainteresowanej uwierzytelnionych dokumentów zgromadzonych w sprawie naruszyło interes strony uniemożliwiając jej obronę jej praw i zapoznanie się z dokumentacją sprawy.

Powyższe działanie organu zadaniem skarżącej stało w sprzeczności z zasadą budzenia zaufania do władzy publicznej.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organy administracji w sposób prawidłowy zaś interpretacja przepisów prawa i sposób ich zastosowania nie budzi zastrzeżeń Sądu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w sprawie niniejszej miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi jest decyzją związaną. W przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej niezależnie od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej.

Wymierzenie kary jest niezależnie od tego czy zajmujący pas miał świadomość, że na zajęcie pasa drogowego powinien mieć zezwolenie. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest faktyczne zajęcie pasa drogowego.

Sąd stwierdza, że dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w tym przepisie znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego. Zbędne jest badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, ponieważ nie mają one wpływu ani na poniesienie przez podmiot odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.

Zaistnienie przesłanek z art. 40 ust. 12 u.d.p. jest co do zasady wystarczające, aby określony podmiot poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu zajmującego pas, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.

W niniejszej sprawie bezsprzecznie ustalono, że G. sp. z o.o. z siedzibą w W. dokonała zajęcia bez zezwolenia w dniu [...] lipca 2013 r., pasa drogowego drogi wojewódzkiej – ul. [...] na odcinku [...] i umieściła w nim 9 jednostronnych tablic reklamowych każda o pow. 0,49 m2, funkcjonujących na płotkach wygrodzeniowych pomiędzy obydwoma jezdniami.

Sąd stwierdza, że strona zajmująca pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązana jest uiścić karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej jako iloczyn metrów kwadratowych powierzchni zajętego pasa drogowego, wynoszącą łącznie 9 m2 oraz liczby dni zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia, tj, w niniejszej sprawie 1 dzień.

Stawki opłaty za każdy dzień zajęcia 1 m2 powierzchni pasa drogowego, wynikają ze stosownego przepisu prawa.

W związku z powyższym, należy uznać, że organ administracji działający w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił, że kara za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wynosi: 252 zł i wynika z następującego wyliczenia: 9 m2 x 28 zł.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Kolegium Odwoławcze przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszyło powołanych wyżej przepisów prawa materialnego jak też przepisów postępowania.

Odnośnie zarzutu strony, że organ I instancji nie dostarczył na jej wniosek odpisów dokumentów zgromadzonych w sprawie należy stwierdzić, że jest on bezzasadny.

Organ I instancji kierując do Strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania, (pismo z dnia [...].02.2010 r.) pouczył Stronę o uprawnieniu wynikającym z art. 10 kpa, wskazał także gdzie oraz kiedy Strona może z tego uprawnienia skorzystać i zapoznać się z aktami sprawy w siedzibie organu.

Art. 73 § 2 kpa daje stronie prawo żądania przekazania uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt tylko wtedy, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Zatem to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż w danym przypadku ten ważny interes nastąpił.

Strona zarówno w piśmie z dnia [...].03.2014 r., jak i w odwołaniu Spółka domagała się przekazania jej takich odpisów, ale w żadnym zakresie nie uzasadniła swojego ważnego interesu w tym zakresie.

Należy zauważyć, że siedzibą Spółki jak też organów obu instancji orzekających w sprawie jest W. – w tej sytuacji nie można stwierdzić, że niechęć udania się przedstawiciela Spółki do siedziby organu celem zapoznania się z aktami uniemożliwiło skarżącej zapoznanie się z dokumentacją sprawy i to z winu organu.

Sąd stwierdza, że okoliczności sprawy, zostały rzetelnie ustalone w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego i na ich podstawie wydana została prawidłowa decyzja.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.