Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 324/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2005r. w części nakładającej karę w wysokości 100 złotych za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia; 2. stwierdza, iż w uchylonej części decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. w pozostałej części oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr z 2004 r.204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., nałożono na przedsiębiorcę p. J. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "D. .", z siedzibą w T., karę pieniężną w kwocie 7.000,00 zł.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż w dniu [...] lipca 2005 r. w powiecie p. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd ciężarowy marki [...], nr rej [...] firmy "D.". W trakcie kontroli odbywał się krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne ww. przedsiębiorstwa z ładunkiem oleju opałowego (UN 1202) na trasie T. – M.. Do kontroli kierowca okazał wszystkie posiadane dokumenty, tj. prawo jazdy, zaświadczenia o kwalifikacjach, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z ubezpieczeniem OC, oryginał zaświadczenia na wykonywanie krajowego przewozu drogowego na potrzeby własne, wymagane wykresówki, zaświadczenie o szkoleniu ADR kontrolowanego kierowcy, świadectwo dopuszczenia pojazdu typu FL, fakturę VAT nr [...] na przewożony ładunek. Ze względu na charakter wykonywanego przewozu pojazd poruszał się oznakowany tablicami barwy pomarańczowej UN 1202. Kontrolowany pojazd poddano dokładnym oględzinom. W ich wyniku stwierdzono, że w pojeździe został zainstalowany tachograf marki [...] typ [...]. Na urządzeniu tym brak oznaczenia przewidzianego dla wyposażenia elektrycznego towarzyszącego zgodnie z normą EN 50020, tzn. oznaczenia (Ex) lub pomarańczowego kwadratu na tarczy prędkościomierza. Nie stwierdzono obecności ogranicznika prądu, tzw. STB w skrzyni akumulatorów. Wobec powyższego uznano, że pojazd nie spełnia warunków określonych w świadectwie dopuszczenia typu "FL". Poza tym kierowca nie okazał do kontroli kart opłaty za przejazd po drogach krajowych, wypisu z zaświadczenia na przewozy własne, dokumentu przewozowego zgodnego z ADR. W toku dalszych czynności kontrolnych stwierdzono, że wykresówka z dnia [...] lipca 2005 r. była zapisywana zbyt długo. Ponadto przedstawione do kontroli wykresówki nie były przeznaczone, ani zatwierdzone dla ww. przyrządu kontrolnego.

W związku ze stwierdzonymi naruszeniami nałożono na przedsiębiorcę kary za:

- używanie nieprawidłowych wykresówek: zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony i przeznaczony do danego typu przyrządu kontrolnego – za obie wykresówki. Wysokość kary pieniężnej – 200 zł. Naruszenie dotyczyło art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z dnia 31 grudnia 1985 r.). Wysokość kary ustalono na podstawie lp. 1.11.10 ust. 2 lit. c załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

- brak na wykresówkach imienia lub nazwiska kierowcy – dotyczy obu wykresówek. Wysokość kary pieniężnej – 100 zł. Naruszenie dotyczyło art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z dnia 31 grudnia 1985 r.). Wysokość kary ustalono na podstawie lp. 1.11.11 ust. 4 lit a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

- nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego – wykresówka z danego dnia była zbyt długo zapisywana – za każdą wykresówkę. Wysokość kary pieniężnej – 100 zł. Naruszenie dotyczyło art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z dnia 31 grudnia 1985 r.). Wysokość kary ustalono na podstawie lp. 1.11.9 ust. 2 lit c załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

- wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego dokumentu przewozowego. Wysokość kary pieniężnej – 2.000,00 zł. Naruszenie dotyczyło pkt 8.1.2.1(a), 5.4.0, 5.4.1 Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 94, poz. 1629) oraz art. 28 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671). Wysokość kary ustalono na podstawie lp. 1.6.1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

- wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nie odpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu. Wysokość kary pieniężnej – 1.500,00 zł. Naruszenie dotyczyło pkt 8.1.2.2(a), 9.1.2 Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. oraz art. 9 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Wysokość kary ustalono na podstawie lp. 1.6.2.8 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

- wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia. Wysokość kary pieniężnej – 100 zł. Naruszenie dotyczyło art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wysokość kary ustalono na podstawie lp. 1.1.8 załącznika do powyższej ustawy;

- wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wysokość kary pieniężnej – 3.000,00 zł. Wysokość kary ustalono na podstawie lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył przedsiębiorca domagając się jej uchylenia w części orzekającej o wymierzeniu kary pieniężnej za: - brak w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia (100 zł), gdyż kierowca okazał do kontroli oryginał tego dokumentu; - wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego dokumentu przewozowego (2.000,00 zł), gdyż dokumentem tym była wspomniana faktura VAT; - wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nie odpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu (1.500,00 zł, a według zainteresowanego – 3.000,00 zł), gdyż okoliczność ta nie została w jakikolwiek sposób udokumentowana. To, że kontrolujący nie odnaleźli tego urządzenia, a kierowca nie potrafił go wskazać, nie przesądza o tym, że urządzenia tego nie było. Organ administracji nie wykazał w sposób dostateczny występowania rozbieżności między stanem faktycznym a stanem wynikającym ze świadectwa dopuszczenia.

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 8, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671), lp. 5.4.1.1.1, lp. 9.2.2.3.1 Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 94, poz. 1629), art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr z 2004 r.204, poz. 2088, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.600,00 zł, tj. 100,00 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia, 2.000,00 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego dokumentu przewozowego oraz 1.500,00 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nie odpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu, tzn. za naruszenia objęte odwołaniem, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu, po przypomnieniu stanu sprawy i przywołaniu przepisów prawnych powołanych w podstawie prawnej decyzji odniesiono się kolejno do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. I tak, odnosząc się do stwierdzenia przedsiębiorcy, iż kierowca okazał podczas kontroli oryginał zaświadczenia o wykonywaniu przewozów drogowych na potrzeby własne, jak również wymagany dokument przewozu w postaci faktury VAT nr [...], stwierdzono, że wyjaśnienie powyższe nie może stanowić podstawy odwołania. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, kierowca przedsiębiorcy wykonującego przewóz na potrzeby własne obowiązany jest do posiadania i okazywania na żądanie uprawnionych organów wypisu z zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne. W przepisie tym jest mowa nie o oryginale ww. dokumentu, względnie poświadczonej nawet notarialnie jego kopii, lecz o urzędowym wypisie, wydawanym w trybie i przez organ wskazany w ustawie. Oryginał samego zaświadczenia nie jest wypisem, o którym mowa w art. 87 ust. 2 powołanej ustawy.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że ustawodawca w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych wskazał elementy (informacje) konieczne, które muszą zostać zawarte w dokumencie przewozowym. Elementy te to: numer rozpoznawczy, nazwa i ilość przewożonego towaru niebezpiecznego. Brak któregokolwiek z tych elementów (informacji) w dokumencie oznacza, iż dokument taki nie stanowi dokumentu przewozowego w rozumieniu ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Brak natomiast w dokumencie jednego z elementów (z wyłączeniem numeru rozpoznawczego, nazwy i ilości przewożonego materiału niebezpiecznego) wskazanych w lp. 5.4.1.1.1 Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) oznacza, że dokument taki jest dokumentem przewozowym nieprawidłowo sporządzonym.

Organ odwoławczy uznał również za niezasadny zarzut skarżącego, według którego skoro pojazd posiadał świadectwo dopuszczenia, to oznaczało, iż spełniał wszystkie wymogi i posiadał ogranicznik prądu (względnie nawet jego brak nie dyskwalifikował pojazdu). Jednak zgodnie z lp. 9.2.2.5.2 umowy ADR połączenia akumulatora z wyposażeniem elektrycznym, które po użyciu głównego wyłącznika akumulatora pozostaje nadal zasilane, powinny być zabezpieczone przed przegrzaniem za pomocą bezpieczników topikowych, wyłączników automatycznych lub ograniczników prądu. Z treści podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowcę protokołu kontroli wynika, iż w zatrzymanym do kontroli pojeździe zainstalowane było urządzenie – tachograf marki [...] typ [...], które nie jest przeznaczone i przystosowane do montażu w pojazdach przewożących materiały niebezpieczne, ponieważ nie zawiera wymaganego ogranicznika prądu. Zarzut nie udokumentowania stwierdzonego podczas kontroli naruszenia jest bezpodstawny, bowiem w aktach sprawy znajduje się zarówno protokół kontroli podpisany przez kierowcę, jak i protokół oględzin pojazdu, który również został podpisany przez kierowcę. Z treści obu dokumentów jednoznacznie wynika, iż w pojeździe zainstalowany został tachograf, który nie spełnia wymagań przewidzianych dla urządzeń rejestrujących instalowanych w pojazdach przewożących towary niebezpieczne.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył zainteresowany przedsiębiorca motywując to naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego (art. 145 pkt 1 lit a) i c) ppsa), które miało istotny wpływ na wynika sprawy, polegającym na niewłaściwej wykładni względnie niewłaściwym zastosowaniu : - art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż kierowca przedsiębiorcy wykonującego przewóz na potrzeby własne obowiązany jest do posiadania i okazywania na żądanie uprawnionych organów wypisu z zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne, a okazanie oryginału takiego dokumentu względnie nawet poświadczonej notarialnie kopii nie jest wystarczające z punktu widzenia obowiązków określonych powołaną ustawą ; - art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych poprzez przyjęcie, iż okazanie w czasie kontroli faktury VAT zawierającej określenie rodzaju towaru niebezpiecznego, jego ilości i nazwy nie jest równoznaczne z okazaniem dokumentu przewozowego (co jest sprzeczne z wykładnią celowościową powołanych w tej kwestii przepisów); - art. 68 § 1 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dokumencie w postaci protokołu z dnia 11 lipca 2005r., który nie odzwierciedla w pełni wykonanych czynności w nim opisanych, a w szczególności nie udokumentowanych w sposób jednoznaczny co do tego, które z ustaleń uczestniczący w czynności kierowca potwierdza, a którym zaprzecza; ten zarzut sprowadza się do niedostatecznego udokumentowania wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nie odpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie powtarzając w zasadzie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odwołując się do powołanych tam przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że w części zasługuje ona na uwzględnienie, a w pozostałej części powinna zostać oddalona.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r., na mocy której nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 7.000,00 zł.

W wyniku dokonanej w dniu [...] lipca 2005 r. kontroli drogowej pojazdu ciężarowego firmy "D." stwierdzono szereg naruszeń przepisów regulujących transport drogowy, w tym również transport drogowy towarów niebezpiecznych. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze przedsiębiorca zakwestionował nałożenie kary pieniężnej za następujące naruszenia: - brak w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia; - wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego dokumentu przewozowego; - wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nie odpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu.

Odnosząc się do pierwszego zakwestionowanego naruszenia, polegającego na braku w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia należy zauważyć, że kierowca okazał do kontroli oryginał tego dokumentu, co organy orzekające w sprawie uznały, na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie tego przepisu. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 ustawy "podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawionego organu kontroli (...) wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10", tzn. zgodnego z wzorem ustalonym przez Ministra właściwego do spraw transportu, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie dokonały nadinterpretacji tego przepisu, opierając się wyłącznie na literalnym brzmieniu art. 87 ust. 2 ustawy. Biorąc pod uwagę każdy inny rodzaj wykładni na podstawie powołanego przepisu można żądać od kierowcy posiadania i okazywania co najmniej wypisu zaświadczenia. Nie sposób bowiem traktować nawet formalny, sporządzony zgodnie z odpowiednim wzorem, wypis zaświadczenia jako ważniejszy od oryginału zaświadczenia, a okazanie oryginału zaświadczenia uznawać za niespełnienie wymagania dotyczącego okazania wypisu zaświadczenia. Potwierdza to zresztą przywołany w art. 20 ust. 2 ustawy przepis art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 221/98/WE z dnia 2 października

1998 r. określającej szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń nr 84/92/EWG i nr 12/98/WE w sprawie dokumentów wymaganych w międzynarodowym transporcie osób wykonywanym autobusami i autokarami (Dz. Urz. WE L 268 3 października 1998 r.), zamieszczony w Rozdziale III "Zaświadczenia", w myśl którego w każdym pojeździe dokonującym przewozu, który wymaga zaświadczenia, przez okres trwania podróży, znajduje się zaświadczenie lub poświadczona za zgodność z oryginałem kopia, które okazuje się na żądanie właściwych urzędników. Jak widać, odpowiednie przepisy europejskie traktują oryginał zaświadczenia na równi z kopią (wypisem zaświadczenia). Należy więc uznać, że również na gruncie art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym okazanie oryginału zaświadczenia jest wypełnieniem zawartego w tym przepisie wymogu okazania wypisu zaświadczenia. Tym samym nałożenie na przedsiębiorcę kary za okazanie oryginału zaświadczenia zamiast wypisu zaświadczenia było wynikiem niewłaściwej interpretacji prawa, zwłaszcza odpowiednich przepisów prawa unijnego, i w tym zakresie należało zaskarżoną decyzję uchylić.

Pozostałe dwa zarzuty, dotyczące 1) wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego dokumentu przewozowego, 2) pojazdem nie odpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu, nie są, zdaniem Sądu, uzasadnione.

Przedstawiona przez przedsiębiorcę faktura VAT nie zawiera bowiem kompletu informacji wymaganych przez umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 94, poz. 1629), co oznacza, że nie została właściwie sporządzona, a zatem nie może być traktowana jako dokument przewozowy wymagany przez przepisy unijne przy przewozie towarów niebezpiecznych. Należy też przypomnieć, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych kierujący pojazdem przewożącym towary niebezpieczne, oprócz dokumentów wymaganych odrębnymi przepisami i wiążącymi umowami międzynarodowymi, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie organów lub osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli: 1) dokument przewozowy, zawierający dane określone w umowie ADR; 2) instrukcje pisemne na wypadek awarii dotyczące wszystkich przewożonych towarów niebezpiecznych, zgodne z zakresem, formą i językiem określonymi przez umowę ADR; 3) zaświadczenie ADR. W tej sytuacji, uwzględniając wskazane przez organ orzekający naruszenie przepisów pkt 8.1.2.1(a), 5.4.0, 5.4.1 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), Sąd uznał za uzasadnione nałożenie kary za to naruszenie.

Zarzut wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nie odpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu dotyczył w istocie braku posiadania przez kontrolowany pojazd ogranicznika prądu; ogranicznik taki jest wymagany przez umowę ADR. Zarzut ten ma aspekt techniczny i formalny, proceduralny, związany ze sposobem przeprowadzenia kontroli. Badając kontrolowany pojazd od strony technicznej organ kontrolujący stwierdził, iż w zatrzymanym do kontroli pojeździe zainstalowane było urządzenie – tachograf marki [...] typ [...], które nie jest przeznaczone i przystosowane do montażu w pojazdach przewożących materiały niebezpieczne, ponieważ nie zawiera wymaganego ogranicznika prądu. W tej sytuacji zarzut skarżącego, że zainteresowani (kierowca i organ kontroli) nie potrafili po prostu znaleźć wspomnianego ogranicznika jest z założenia bezzasadny, gdyż przy tym typie tachografu ogranicznik prądu nie mógł być w ogóle zamontowany. Zarzuty skarżącego są więc w tej kwestii w sposób oczywisty bezzasadne. Natomiast strona formalna sprawy sprowadza się do stwierdzenia, iż w aktach sprawy znajduje się zarówno protokół kontroli podpisany przez kierowcę, jak i protokół oględzin pojazdu, który również został podpisany przez kierowcę. Z treści obu dokumentów jednoznacznie wynika, iż w pojeździe zainstalowany został tachograf, który nie spełnia wymagań przewidzianych dla urządzeń rejestrujących instalowanych w pojazdach przewożących towary niebezpieczne. W konsekwencji należało i ten zarzut odrzucić.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zarzutu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z zaświadczenia, w pozostałej zaś części na podstawie art. 151 powołanej ustawy skargę oddalił.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.