Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 277/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2022 r., sygn. IV SA/Wa 1102/22 w sprawie ze skargi P.O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 grudnia 2021 r. nr 901/S/2021 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1102/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) oddalił skargę P.O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 29 grudnia 2021 r. nr 901/S/2021 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P.O. (dalej: Skarżący kasacyjnie), zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1 w zw. z art. 124 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899, dalej: "u.g.n."), poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu i uznanie, że w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, w wyniku którego została wydana decyzja - została spełniona przesłanka przeprowadzenia rokowań;

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1 w zw. z art. 124 ust. 6 u.g.n. poprzez uznanie, że w decyzji wydanej przez organ I instancji, w wyniku którego została wydana decyzja - został w sposób wystarczający określony obszar nieruchomości podlegający ograniczeniu w korzystaniu.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), ponieważ Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.

W rozpoznawanej sprawie powołano jedynie podstawę kasacyjną z art. 174 § 1 p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach środek odwoławczy należy stwierdzić, iż nie został on oparty na usprawiedliwionych podstawach.

Nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych w sprawie, a do tego sprowadza się przedmiotowy zarzut. Uznanie, czy w sprawie miało miejsce wyczerpanie procedury rokowań jest kwestią ustaleń faktycznych, a w tym zakresie nie postawiono w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania i przyjęcia wadliwych ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) przyjął, że udowodniono próbę uzyskania zgody Skarżącego kasacyjnie na założenie linii kablowej. Inwestor wystosował bowiem do właściciela nieruchomości (Skarżącego kasacyjnie), pismo z 19 maja 2021 r., które nie zostało przez niego odebrane w terminie. W związku z powyższym Inwestor, pismem z 21 czerwca 2021 r. wysłał kolejne pismo do Skarżącego kasacyjnie określające zakres zajęcia i proponowane warunki oraz projekt porozumienia. Na powyższe pismo Skarżący zareagował dopiero pismem z 4 sierpnia 2021 r. (już po złożeniu przez Inwestora wniosku z 9 lipca 2021 r. do Starosty, o wydanie decyzji, w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.), odrzucając złożoną mu propozycję. W oparciu o materiał sprawy - Sąd I instancji przyjął też, że Skarżący kasacyjnie jednoznacznie zademonstrował brak zgody na budowę linii kablowej na jego działce. Materiały, w oparciu o które Sąd I instancji dokonał oceny stanu faktycznego w tym zakresie zostały w uzasadnieniu opisane. Na ich podstawie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów o wyczerpaniu warunku rokowań, próba przystąpienia do rokowań nastąpiła skutecznie, a z uwagi na negatywną reakcję właściciela, Inwestor nie miał obowiązku podejmować kolejnych prób pertraktacji. Przeciwko wykładni art. 124 ust. 3 u.g.n. w tym zakresie nie postawiono zarzutu.

Skoro Sąd I instancji zaakceptował ustalenia, że w sprawie doszło do rokowań, to zarzut niewłaściwego zastosowania art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. nie może odnieść skutku. Zarzut niewłaściwego zastosowania dotyczy bowiem etapu subsumpcji i sytuacji braku korelacji między ustaleniami faktycznymi, a przesłankami prawa materialnego.

Z tego też powodu nie mógł odnieść skutku również zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 w zw. z ust. 6 u.g.n. poprzez uznanie, że został w sposób niewystarczający określony obszar nieruchomości podlegający ograniczeniu w korzystaniu.

Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.