Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 83/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36a ust. 2, art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 50 ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 135, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. i J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. znak: IR.I. [...] w przedmiocie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 83/18

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak [...] Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia 27 października 2017 r. znak [...] uchylającą decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. K., J. P., A. P. i H. P. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego polegającą na dobudowie ganku na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w miejscowości M. w związku z wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej w skrócie jako "PINB w S.") decyzji z dnia 24 sierpnia 2017 r. znak: [...], o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r., t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej w decyzji powoływanej jako "Prawo budowlane", "ustawa - Prawo budowlane").

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji podniósł, że Starosta S. podjął ww. decyzję o uchyleniu pozwolenia na budowę ww. obiektu w oparciu o art. 36a Prawa budowlanego, od której odwołały się M. K. i J. P.. Jak ustalił nadto organ II instancji, M. K., J. P., A. P. oraz H. P. decyzją Wójta Gminy B. z dnia 30 grudnia 2003 r. znak: [...] uzyskali pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego polegającą na dobudowie ganku na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w miejscowości M. W wyniku prowadzonego postępowania przez PINB w S. w dniu 24 sierpnia 2017 r. została wydana decyzja nakazująca sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego rozbudowy o ganek, której podstawą były m.in. przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z decyzji tej wynika, że inwestorzy w sposób istotny odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków określonych w pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego polegającą na dobudowie ganku na ww. działce. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. powyższą decyzją zobowiązał inwestorów do przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych i zmian niezbędnych do wykonania, celem doprowadzenia realizowanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Na podstawie znajdującej się w aktach sprawy organu I instancji notatki służbowej z dnia 27 września 2017 r. ustalono, że decyzji PINB z dnia 24 sierpnia 2017 r. nie wpłynęło odwołanie i w dniu 19 września 2017 r. stała się ona ostateczna.

Następnie organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 36a ust. 2 ustawy – Prawo budowlanego wskazuje, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa wart. 51 ust. 1 pkt 3. Zatem organ I instancji zasadnie uchylił decyzję Wójta Gminy B. udzielającą pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu Wojewoda Świętokrzyski stwierdził, że organ nadzoru budowlanego, stosując art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, oparł się na art. 36a ust. 5 tej ustawy przy ocenie charakteru stwierdzonego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Kwestionowanie zastosowania tego przepisu winno mieć miejsce w przypadku złożenia odwołania od decyzji PINB, z którego to prawa nie skorzystano. Jeżeli strony nie zgadzały się z poprawnością przeprowadzonego pomiaru długości ganka przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego mogły wnieść odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nie skorzystały jednak z tego prawa i w dniu 19 września 2017 r. decyzja PINB w S. stała się ostateczna. Zarzuty, że pomiar został wykonany w sposób nieprofesjonalny i przy pomocy nieatestowanego sprzętu, jak wskazał organ II instancji, nie mogły być rozpatrywane w niniejszej sprawie.

Natomiast, dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji Starosta S. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym zawiadomieniem M. K. oraz J. P. w terminie 7 dni od daty otrzymania ww. pisma mogły zapoznać się z aktami sprawy oraz zgłosić ewentualne zastrzeżenia i wnioski lub dostarczyć organowi nowe materiały dowodowe. Jak wynika z akt sprawy, inwestorki nie przedstawiły w Starostwie Powiatowym w S. żadnych nowych materiałów, wobec powyższego organ I instancji rozpatrzył sprawę w oparciu o wszystkie posiadane dowody i materiały. Wojewoda Świętokrzyski jako organ wyższego stopnia w stosunku do Starosty S.ego, zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, sprawdza jedynie poprawność wydanego rozstrzygnięcia, nie bada zaś okoliczności ustalenia przez organy nadzoru budowlanego rzeczywistych wymiarów obiektu budowlanego. Biorąc zaś pod uwagę brzmienie przepisu art. 36a ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, w sytuacji wydania decyzji przez organ nadzoru budowlanego, której podstawą był przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, organ I instancji nie miał innego wyjścia, jak tylko uchylić decyzję o pozwoleniu na budowę.

M. K. i J. P. wywiodły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego, zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 2 Konstytucji RP, przez niezastosowanie wynikających z Konstytucji zasad "nie działania prawa wstecz" i "poszanowania praw nabytych" i błędne zastosowanie do stanu faktycznego i prawnego z lat 2002 – 2004 przepisów obwiązujących w obecnym stanie prawnym w zakresie ustalenia, co należy uznać za istotne odstąpienie od zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy B. projektu budowlanego, zamiast przepisów obowiązujących na dzień 30 grudnia 2003 r., tj. w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na dobudowanie ganka;

- art. 36a ust. 2, ust. 5 pkt 2, ust. 5a pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że zaistniały okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji z dnia 30 grudnia 2003 r. w związku z niezasadnym ustaleniem, że dokonana zmiana długość ganka była istotna.

Strona skarżąca zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji z dnia 30 grudnia 2003 r.;

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez oparcie decyzji na niezgodnych z prawdą obiektywną ustaleniach stanu faktycznego i prawnego zawartych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 24 sierpnia 2017r., w której nie zebrano w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niedokładnie wyjaśniono stan faktyczny i prawny, w szczególności w zakresie rzeczywistej długości ganka oraz kręgu wszystkich adresatów decyzji, a w konsekwencji niezasadnie przyjęto, że zmniejszenie faktycznej długości ganka w stosunku do projektowanej - w rzeczywistości jedynie o 12 cm, a nie jak błędnie w tej decyzji ustalono o 20 cm - należy uznać za "istotne" odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego, a ponadto skierowano decyzję jedynie do dwóch właścicieli z czterech współwłaścicieli nieruchomości posiadających łącznie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na podstawie tytułu prawnego wynikającego z prawa współwłasności w częściach ułamkowych;

- art. 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia koniecznego postępowania dowodowego w całości tj. wyłącznie w oparciu o dokonany w przybliżeniu i niefachowo pomiar długości ganka podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników PINB w S. w dniu 6 czerwca 2017 r., choć organ zobowiązany jest do oceny danej okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jak również poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie, co skutkowało dokonaniem błędnej oceny prawnej w sprawie, skutkującej wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję uchylającą decyzję Wójta Gminy B. z dnia 30 grudnia 2003 r.;

- art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, poprzez jego błędne zastosowanie na skutek przyjęcia, że roboty budowlane w zakresie ganku wykonane zostały w sposób odbiegający istotnie od zatwierdzonego decyzją z dnia 30 grudnia 2003 r. projektu budowlanego z 2002 r.;

Ponadto skarżące zarzuciły błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na wynik sprawy, w szczególności oparcie się w zaskarżonej decyzji na decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 24 sierpnia 2017r., którą oparto na błędnie wykonanym przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pomiarze zmierzonej (podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 6 czerwca 2017 r.) długości ganka, rzekomo różniącej się w sposób istotny od długości podanej w zatwierdzonym decyzją Wójta Gminy B. z dnia 30 grudnia 2003 r. projekcie budowlanym z 2002 r., w tym przyjęciu przez organ długości jedynie w przybliżeniu rzekomo różniącej się o 20 cm od długości projektowanej, niezgodne z prawdą obiektywną, zgodnie z którą faktyczne odstępstwo (poprzez zmniejszenie jednego z wymiarów) na długości ganka wynosi jedynie 12 cm, co wynika - z załączonego do odwołania od decyzji Starosty S.ego z dnia 27 października 2017 r. jako dowodu w sprawie - skanu projektu rzutu piętra ganka z dnia 9 listopada 2017 r. sporządzonego przez uprawnionego do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej mgr inż. A. B. - znajdującego się w aktach sprawy.

W związku z powyższymi zarzutami skarżące wniosły między innymi o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty S.ego, a także o przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi zdjęć ganku oraz o zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżące podniosły, że organ II instancji uznał wydaną przez siebie decyzję za rodzaj decyzji formalnej, do której wydania był niejako zobowiązany wobec stwierdzenia, że została przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. wydana decyzja z dnia 24 sierpnia 2017 r. Jeśli nawet uznać ten pogląd Wojewody Świętokrzyskiego za częściowo uzasadniony, to w ocenie strony, nie zwalnia to od obowiązku rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej i wydania rozstrzygnięcia zgodnie z zasadą legalizmu. Nie mogą być przy tym przy wydawaniu decyzji ani Wojewoda Świętokrzyski, jak również Starosta S. zwolnieni od obowiązku oceny zgodności z prawem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.. Decyzję tę oparto na błędnych ustaleniach faktycznych, co do zmierzonej przez organ nadzoru budowlanego długości ganka, która w rzeczywistości jest mniejsza od projektowanej zaledwie o 12 cm, nie zaś o 20 cm - jak błędnie przyjął organ, a zatem nie stanowiło to istotnego, w rozumieniu art. 36a ust. 5a pkt 1 Prawa budowlanego, odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, stanowiącego podstawę do uchylenia decyzji Wójta Gminy B.. Zasadny jest stąd - zdaniem skarżących - wniosek o objęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach kontrolą sądową wyniku pomiaru długości ganka.

Ponadto strona podniosła, że chociaż decyzja Wójta Gminy B. zatwierdzająca projekt budowlany ganka została skierowana do wszystkich czterech współwłaścicieli w częściach ułamkowych nieruchomości, której częścią składową jest ganek, tj. M. K., J. P., A. P. i H. P., to decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. dnia 24 sierpnia 2017 r. została wydana jedynie w stosunku do dwóch z czterech współwłaścicieli tj. M. K. i J. P. z naruszeniem prawa z uwagi na okoliczność, że wszyscy czterej współwłaściciele posiadają łącznie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na podstawie tytułu prawnego wynikającego z prawa współwłasności w częściach ułamkowych.

Zaskarżona decyzja została oparta wyłącznie na decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 24 sierpnia 2017 r., w której niezasadnie stwierdzono, na podstawie przeprowadzonej w dniu 6 czerwca 2017 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego kontroli obiektu, że pomiar długości ganka wynosi ok. 410 cm, co w sposób istotny, zdaniem organu, odbiega od - zatwierdzonego obecnie uchyloną decyzją Wójta Gminy B. z dnia 30 grudnia 2003 r. - wymiaru długości ganka wynoszącego 430 cm wskazanego w projekcie budowlanym z 2002 r.

Skarżące podniosły także, że Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 6 czerwca 2017 r. wstrzymał budowę ganku, która to budowa faktycznie nie była prowadzona od zakończenia prac budowlanych w 2004 r., zaś pomieszczenie, które bezpośrednio przystaje do ganku nie było w ogóle używane i było zamknięte na kłódkę. Ponadto Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w toczącym się postępowaniu postępował niezgodnie z zasadami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, w tym odmówiono skarżącym wydania z akt kser dokumentów nawet w wersji uwierzytelnionej. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego przy wizji lokalnej drugiego z ganków położonego od strony wschodniej (w której to budowie inwestorem jest brat skarżących - A. P.) nie sprawdził strychu i projektu, do którego został włączony nowy dach z ganku. A. P. wybudował kolejno dwa ganki (w 2013 r. i 2016 r.), dysponując jednym projektem i jedną decyzją o pozwoleniu na budowę, czego Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego nie zauważył. Inspektorzy nadzoru budowlanego podczas wizji postępowali w sposób stronniczy. Jak wskazały autorki skargi, ich brat A. P. ma dobre kontakty z inspektorami nadzoru budowlanego, który wiedział na trzy tygodnie przed wydaniem decyzji, że zostanie uchylona decyzja o pozwoleniu na budowę ganku z dnia 30 grudnia 2003 r. Pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. w sposób niedopuszczalny sprzyjają więc ich bratu, co w demokratycznym państwie prawnym jest niedopuszczalne. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w S., w związku z kontrolą prowadzonej inwestycji budowlanej dotyczącej tej samej nieruchomości, organ stosował zatem podwójne standardy i różne miary, co do tego co uznaje za istotne, co zaś uznaje za nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Dodatkowo strona podniosła, że ocena architektoniczna budynku mieszkalnego M. (nr [...]) opracowana przez uprawnionego do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno- budowlanej mgr inż. A. B. nie wskazuje na zagrożenie budowlane ze strony ganku, ani też na inne zagrożenia. Wyjaśniły, że przedmiotowy ganek, położony od strony zachodniej budynku, nie został dobudowany do domu, lecz istniał w przeszłości, nieprzerwanie przez cały okres istnienia domu wybudowanego jeszcze w XVIII wieku. Z czasem dach zaczął się obsuwać. Wymusiło to konieczność ratowania dachu i budowy ganku w oparciu o projekt budowlany z 2002 r. i pozwolenie na budowę z dnia 30 grudnia 2003 r. Ganek został w stanie surowym ukończony w 2004 r. Budowa ganka po stronie zachodniej powstrzymała zawalenie się dachu pierwszego piętra budynku. Wówczas zawiadomiono o tym fakcie Urząd Gminy B., który przez kolejne 13 lat nie podejmował żadnych działań kontrolnych w tym zakresie. Ganek nie został do dnia dzisiejszego ostatecznie wykończony.

Ważną okolicznością w niniejszej sprawie jest, zdanie skarżących, to, że do dnia 31 maja 2004 r. istniał stan prawny, w którym nie było wyjaśnione, co należy rozumieć przez istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, dopiero po tym dniu wyjaśnia to art. 36a ust. 5 znowelizowanego Prawa budowlanego. W tej sytuacji dodanie tego ostatniego przepisu nie jest korzystne dla inwestorów, gdyż w wyniku nowelizacji art. 36a ust. 5 ww. ustawy zakres pojęcia "istotne" odstąpienie od projektu budowlanego zmniejszył się w stosunku do dotychczas funkcjonującego. Stosowanie tego przepisu do odstępstw dokonanych przed dniem jego wejścia w życie jest działaniem prawa wstecz.

W niniejszej sprawie w ogóle nie zaistniały zatem okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji Wójta Gminy B. z dnia 30 grudnia 2003 r. Zaskarżona decyzja została bowiem oparta na błędnym ustaleniu, że zmiana długości ganku wprowadzona w projekcie była istotna, w rzeczywistości stwierdzone przez organ zmniejszenie długości ganka należy uznać za nieistotne. W związku z tym, zgodnie z art. 36a Prawa budowlanego, jako nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, a zatem nie powoduje konieczności uchylenia decyzji z dnia 30 grudnia 2003 r. Okoliczność, czy w danej sytuacji inwestor dokonał istotnego bądź nieistotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego wymaga każdorazowo bardzo wnikliwej i wszechstronnej oceny ze strony organu.

Stwierdzenie przez organ odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego nie oznacza automatycznie, że są to zawsze odstępstwa na tyle istotne, iż wymagają opracowania nowego projektu budowlanego zamiennego. W każdym przypadku charakter tego odstąpienia winien być oceniony przez organ prowadzący postępowanie w sposób zindywidualizowany. Obowiązkiem organu jest przeprowadzenie szczegółowych rozważań celem ustalenia, czy stwierdzone odstępstwo ma, w realiach rozpoznawanego przypadku, charakter istotny, czy też nieistotny. Stwierdzenie przez organ odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącego wymienionych w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego parametrów nie musi zostać uznane automatycznie za "istotne odstąpienie" w rozumieniu tego przepisu.

Z kolei zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, polega, w ocenie strony, na przeprowadzeniu przez Wojewodę Świętokrzyskiego postępowania bez rzetelnego, dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i automatycznego przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia błędnych (a przez to niezgodnych z prawdą materialną) ustaleń zawartych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w S..

Natomiast do naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 163 k.p.a. doszło, ponieważ w postępowaniu administracyjnym wydanie decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać, stosownie do art. 7 i art. 77 k.p.a., dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności wymaga, aby w toku postępowania organ podejmował wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz dopuszczał jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. Wyniki oceny materiału dowodowego muszą mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tych wszystkich elementów prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób prawidłowy i zgodny z prawem w niniejszej sprawie, zdaniem skarżących, zabrakło. Wykonany podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w dniu 6 czerwca 2017 r. pomiar długości ganka, ustalony na ok. 410 cm należy uznać za błędny, przeprowadzony w sposób niefachowy i nieprofesjonalny oraz sprzeczny z obowiązującym prawem. Pomiar został wykonany za pomocą urządzenia pomiarowego o nieznanym ateście, homologacji, nazwie producenta, roku produkcji, co podważa wyniki dokonanego pomiaru. Jako dowód w sprawie przedstawiono projekt rzutu piętra ganka z dnia 9 listopada 2017 r. sporządzony przez uprawnionego do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej mgr inż. A. B. Z projektu tego wynika, że zewnętrzny obrys jego długości wynosi obecnie 418 cm, przy czym wobec nieukończenia obróbki budowlanej ganku, długość ta będzie jeszcze zwiększona co najmniej o grubość balustrady, której na dzień dzisiejszy jeszcze nie dobudowano. Zmniejszenie długości wybudowanego ganka o 12 cm od projektowanego, w niczym nie zmniejsza użyteczności ganka, ani warunków bezpieczeństwa korzystania z niego. To nieistotne odstępstwo od projektu było całkowicie niezamierzone. W projektach budowlanych powinno się powierzchnię obliczać według normy [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2018 r. skarżące, ustosunkowując się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, podtrzymały stanowisko zawarte w skardze i przedstawiły uzupełniającą do tej ze skargi argumentację uzasadniającą podniesione w sprawie zarzuty i złożone wnioski, wskazując, że stanowisko Wojewody [...] jest całkowicie merytorycznie niezasadne i błędne z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa.

Na rozprawie w dniu 1 marca 2018 r. pełnomocnik skarżących cofnął wniosek dowodowy zawarty w skardze. Pełnomocnicy skarżących poparli skargę, natomiast pełnomocnik organu i uczestnik A. P. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga J. P. i M. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, podobnie jak decyzji organu I instancji, stanowił art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa – Prawo budowlane"), zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Natomiast stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Przepis art. 36a ust. 2 ustawy – Prawo budowlane przewiduje zatem, że w razie wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy organ architektoniczno-budowlany uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wystąpienia takiego przypadku obliguje, nie zaś uprawnia, organ administracji architektoniczno-budowlanej do uchylenia pozwolenia na budowę.

Sąd zauważa, podzielając w tym zakresie ugruntowane poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych, że wykładnia art. 36a ust. 2 ustawy - Prawo budowlane nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych, bowiem jego brzmienie jest oczywiste. W przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, a organ, który wcześniej wydał pozwolenie na budowę, je uchyla (zob. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 257/10, Lex nr 965216, czy wyroki: WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r., VII SA/Wa 2890/14 i NSA z dnia 24 marca 2017 r., II OSK 683/16, oba dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten znajduje zastosowanie zarówno do robót budowlanych wykonywanych (po uprzednim wstrzymaniu prowadzenia tych robót postanowieniem), jak i do budowy już zakończonej (por. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2010 r., II OSK 15/09; z dnia 7 stycznia 2009r., II OSK 1723/07; z dnia 7 lutego 2012 r., II OSK 2221/10;

z dnia 28 kwietnia 2009 r., II OSK 637/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia 24 sierpnia 2017 r. nałożył na skarżące (inwestorów) obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Rozstrzygnięcie to uzyskało charakter ostateczny. W takim przypadku zastosowanie znajduje cytowany wyżej art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego.

Podkreślenia wymaga, że właściwym organem w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane jest organ nadzoru budowlanego, natomiast organem właściwym do zastosowania art. 36a ust. 2 tej ustawy - organ administracji architektoniczno-budowlanej. Dlatego w niniejszej sprawie organy orzekające w postępowaniu administracyjnym nie miały obowiązku, a nawet prawa, badania zasadności rozstrzygnięcia podjętego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do oceny prawidłowości działań organów nadzoru budowlanego.

Z tych przyczyn organy administracji architektoniczno-budowlanej, w szczególności organ II instancji, nie mogły rozważyć, a zatem także uwzględnić, argumentacji strony skarżącej dotyczącej prawidłowości czy też nieprawidłowości przeprowadzenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. i dokonanych przez ten organ nadzoru budowlanego czynności dowodowych, ani ocenić zgodności z prawem ustalenia kręgu adresatów decyzji z dnia 24 sierpnia 2017 r.

W świetle powyższego również Sąd, dokonując kontroli legalności wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody Świętokrzyskiego, działającego jako organ administracji architektoniczno-budowlanej w trybie art. 36a ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, nie posiada kognicji w świetle art. 135 p.p.s.a. do oceny zgodności z prawem ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Decyzja wydana przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane nie pozostaje w granicach niniejszej sprawy. Dlatego jako całkowicie nietrafne i nie zasługujące na uwzględnienie należy uznać zarzuty skargi wraz z obszerną argumentacją przedstawioną przez skarżące w jej uzasadnieniu i w piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2018 r., a odnoszące się do postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. i podważające legalność decyzji wydanej przez ten organ nadzoru budowlanego. Zarzuty te winny zostać podniesione w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 24 sierpnia 2017r., do złożenia którego strona była uprawniona.

Niewątpliwie na organach administracji publicznej ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ale obowiązek taki dotyczy wyłącznie tych ustaleń faktycznych, które w świetle przepisów prawa materialnego są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, dla jej wyniku. Koniecznym w niniejszej sprawie było jedynie ustalenie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej istnienia przesłanki w postaci wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane. Okoliczności sprawy nie budzą zaś wątpliwości, wobec zresztą niespornego stanowiska stron w tym zakresie korelujących z treścią notatki z dnia 27 września 2017 r. sporządzonej przez pracownika organu – D. W., że ostatecznie i prawomocnie wydano wobec skarżących (inwestorów) decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. Rolą organów administracji architektoniczno-budowlanej było zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę tj. opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy B. z dnia 30 grudnia 2003 r. Temu obowiązkowi rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, podobnie jak w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, czyni zadość.

Z podanych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym naruszenia art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 163 k.p.a., jak również naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym art. 2 Konstytucji oraz art. 36a ust. 2, ust. 5 pkt 2, ust. 5a pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, dlatego na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.