Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 592/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: § 12, § 13, § 57, § 60 ust. 1, § 235
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151, art. 133 § 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych [...] i D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 919/22 w sprawie ze skarg [...] i D. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz [...] kwotę 1587 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz D. K. kwotę 1587 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 919/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] (zwanej dalej "Wspólnotą") i D. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Grodzieskiego (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] ([...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem, zbiornikiem na wody deszczowe, budowę wewnętrznej instalacji gazowej i wentylacji mechanicznej na terenie działki nr [...] , obręb [...] w Grodzisku Mazowieckim, wraz z nadwieszeniem na terenie działek nr [...] i [...] .

Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Dnia [...] maja 2019 r. [...] sp. z o.o. sp.k. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę dla wyżej opisanej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., po uprzednim dwukrotnym uchyleniu dotychczasowych rozstrzygnięć przez Wojewodę, Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę.

Od decyzji Starosty odwołania złożyli: Wspólnota, D. K., T. K. oraz M. K..

Jak zaznaczono wyżej, Wojewoda zaskarżone pozwolenie na budowę utrzymał w mocy. Wyjaśnił między innymi, że zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 3497, dalej "plan") działka nr [...] położona jest na terenie 2MW-U. Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 4 planu, tereny MW-U stanowią zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi. Ustalenia szczegółowe dla terenu 2MW-U określa § 17 planu. Są to przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługi; przeznaczenie towarzyszące: urządzenia budowlane, garaże, budynki gospodarcze, zieleń urządzona, urządzenia sportowe, place zabaw, parkingi oraz przeznaczenie dopuszczalne: drogi wewnętrzne. W ocenie organu, inwestycja [...] sp. z o.o. sp.k. jest zgodna z wymogami planu dotyczącymi funkcji zabudowy. Ponadto jest zgodna z ustaleniami szczegółowymi dla terenu 2MW-U (§ 17 ust. 4 planu). Wojewódzki Inspektor dodał, że posadowienie budynku odpowiada także wymogom linii zabudowy. Ściany frontowe budynku od strony ul. [...] (2KD-D) i ul. [...] (3 KD-L) zostały usytuowane w całości przy obowiązującej linii zabudowy.

Zdaniem Wojewody przedłożony projekt zagospodarowania terenu należało ocenić jako zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Za sporządzenie projektu budowlanego odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu. Oświadczenie znajduje się na s. 1 projektu budowlanego i zostało podpisane przez: mgr inż. arch. J. Z. i mgr inż. arch. R. P.

Skargi od powyższej decyzji złożyła Wspólnota i D. K..

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 919/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił obie skargi.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest obszerne i szczegółowe. Naczelny Sąd Administracyjny zrelacjonuje je w tym miejscu w istotnym dla zarzutów skarg kasacyjnych zakresie.

Sąd pierwszej instancji stwierdził w szczególności, że zaskarżona decyzja jest zgodna z planem. Dotyczy to między innymi posadowienia budynku zgodnie z obowiązującą linią zabudowy. Jak wynika z "Projektu zagospodarowania działki" znajdującego się na s. 37 projektu budowlanego, ściany frontowe budynku, to jest ściany budynku od strony ul. [...] (2KD-D) i ul. [...] (3 KD-L) zostały usytuowane w całości przy obowiązującej linii zabudowy. Sąd uznał, że nie jest zrozumiały argument skarżących, że: "budynek skarżącej Wspólnoty wyznacza pierzeję, która jest prostopadła do ul. [...] , a nie jak chciałby inwestor - równoległa do tej ulicy. Obowiązująca w tym obszarze linia zabudowy opiera się na pierzei północ-południe, podczas gdy projektowany budynek w części wzdłuż ulicy [...] byłby o pierzei wschód-zachód". Sąd zaznaczył, że takie twierdzenia nie wynikają z planu, zgodnie z którym oznaczenia graficzne na rysunku planu są obowiązującymi ustaleniami planu: pierzeje (por. § 2 ust. 2 pkt 7 planu); ilekroć w planie jest mowa o: pierzei – należy przez to rozumieć usytuowanie lica zewnętrznych ścian budynków bez uwzględnienia: gzymsów, a także balkonów i wykuszy wystających poza obrys budynku nie więcej niż 1,5 m, z obowiązkiem stykania się ze sobą fasad sąsiednich budynków i z dopuszczeniem cofnięcia lica parteru zabudowy w głąb działki budowlanej na głębokość nie większą niż 1,5 m (por. § 4 ust. 1 pkt 6 planu); zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu: nakazuje się kształtowanie pierzei, co najmniej w miejscach wskazanych na rysunku planu (por. § 17 ust. 1 pkt 4 lit. e planu).

W ocenie Sądu twierdzenie skarżących, że zabudowa pierzejowa możliwa jest wyłącznie prostopadle do ul. [...] , nie znajduje uzasadnienia w przepisach planu (ani w treści ani w części graficznej). Zabudowa pierzejowa nie oznacza bowiem wyłącznie "ciągłości elewacji frontowych" (jak twierdzą skarżący), ale może być również wyznaczona poprzez nowe budynki, gdyż plan nakazuje "kształtowanie pierzei" (por. § 17 ust. 1 pkt 4 lit. e planu), a nie wyłącznie "kontynuację pierzei" i to w ściśle określonym kierunku. "Kształtowanie" oznacza, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, możliwość wprowadzenia takiej zabudowy, która dopiero będzie stanowić ową "pierzeję" – zgodnie z miejscem wyznaczonym w planie.

Analizując poszczególne zagadnienia poruszone w zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że organy prawidłowo przyjęły, iż inwestycja nie narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.), gdyż budynek zlokalizowany w obowiązującej linii zabudowy, w odległości 1,5 m od granicy z działki nr [...], a także w granicy z działkami o nr [...] , [...], [...] , z tym, że wedle § 12 ust. 2 r.w.t.: "sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy - jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość". Natomiast z planu wynika, że dopuszcza się sytuowanie zabudowy ze ścianą bez otworów przy granicy sąsiedniej działki budowlanej lub w odległości 1,5 m od tej granicy (§ 7 ust. 1 pkt c planu).

W ocenie Sądu nie doszło też do uchybienia § 13 r.w.t. (dotyczącego przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 57 r.w.t (dotyczącego nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 r.w.t (dotyczącego m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). Na s. 32-34 znajduję się informacja o spełnieniu wymogów wynikających z wymienionych przepisów, ponadto na s. 47-54 projektu budowlanego znajduję się analiza nasłonecznienia i przesłaniania w formie graficznej, które zostały wykonane przez osobę posiadającą odpowiednie uprawienia. Sąd pierwszej instancji zarazem stanowczo stwierdził, że "są bezzasadne i w zasadzie gołosłowne (nie zawierają żadnego przeciwdowodu)" zarzuty skarżących wskazujące na to, że "projekt nie pozwala na dokonanie jednoznacznej oceny przesłaniania nasłonecznienia pomieszczeń w sąsiadującym budynku", szczególnie ze względu na to, że "budynek przy ul. [...] posiada dodatkową izolację termiczną zewnętrzną, co znacząco zwiększyło grubość ścian i ma kluczowy wpływ na analizę przesłaniania".

Finalnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy w sposób prawidłowo zbadały zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi – stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w sprawie, z uwagi na datę wszczęcia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę miało zastosowanie brzmienie ustawy ogłoszone w tekście jednolitym Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej "P.b.").

Skargi kasacyjne od opisanego wyżej wyroku wniosły: Wspólnota i D. K. .

Wspólnota zarzuciła naruszenie:

1. § 4 ust. 1 pkt. 6 planu poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji pominięcie, iż nakazuje on kształtowanie pierzei "z obowiązkiem stykania się ze sobą fasad sąsiednich budynków". Zdaniem Wspólnoty ma to kluczowe znaczenie, gdyż projektowany budynek nie ma możliwości stykania się z fasadą jakiegokolwiek sąsiedniego budynku wzdłuż ul. [...] , a tym samym nie może kształtować pierzei;

2. art. 35 P.b. w zw. z § 12 ust. 6 pkt 2 r.w.t., poprzez zaprojektowanie tarasu na dachu parterowej części budynku, który to taras wraz ze ścianami stanowiącymi jego podpory zaprojektowany został w ostrej granicy działki budowlanej nr [...],

3. art. 35 P.b. w zw. z § 60 r.w.t. poprzez zaniechanie wymogu złożenia analizy nasłonecznienia przeprowadzonej dla obu dat równonocy. Wymagany czas nasłonecznienia musi być wykazany w dniach równonocy, a tymczasem wskazany w projekcie stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku dzień 21 września - dniem równonocy nie jest;

4. art. 35 P.b. w zw. z § 235 r.w.t. w zakresie wymogów stawianych ścianom zewnętrznym i oddzielenia pożarowego. Wymagań tych nie spełnia rozwiązanie zaprojektowane w południowo-wschodnim narożniku, osie A-12, to jest przy granicy z działką nr [...] 3. Brak spełnienia warunku nie jest nadto wykazany w rejonie osi C-12, a także w rejonie osi G-1 oraz G-7 przy granicy z działką nr [...].

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez bezpodstawne oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a prawidłowe rozpoznanie sprawy skutkowałoby uwzględnieniem tejże skargi.

6. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez orzekanie na podstawie niekompletnych akt sądowych, bowiem w aktach nie było informacji o doręczeniu lub braku doręczenia pełnomocnikowi skarżącej stanowiska innych uczestników. Stanowisko to doręczone zostało przez Sąd dopiero po wydaniu wyroku, co uniemożliwiło pełnomocnikowi skarżącej zajęcie stanowiska w tym przedmiocie.

Wskazując na powyższe Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zwróciła się także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

D. K. w swej skardze kasacyjnej zarzuciła z kolei naruszenie:

1. § 4 ust. 1 pkt. 6 planu – w tożsamy sposób, jak opisała to Wspólnota;

2. art. 35 P.b. w zw. z § 12 ust. 6 pkt 2 r.w.t. w tożsamy sposób, jak opisała to Wspólnota;

3. art. 35 P.b. w zw. z § 60 r.w.t. poprzez zaniechanie złożenie do projektu budowlanego analizy nasłonecznienia przeprowadzonej dla obu dat równonocy. Wymagany czas nasłonecznienia musi być wykazany w dniach równonocy, a tymczasem w projekcie, stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku, w ogóle zabrakło jakiejkolwiek analizy nasłonecznienia dla budynku parterowej oficyny połączonej z kamienicą na działce skarżącej nr [...]. Znajduje się tylko niczym niepoparte stwierdzenie "nie zachodzi przesłanianie". Dodatkowo analiza dla budynku przy ul. [...] analiza wykonana jest na dzień 21 września, który dniem równonocy nie jest;

4. art. 35 P.b. w zw. z § 235 r.w.t. w tożsamy sposób, jak opisała Wspólnota;

5. art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U. 1995 nr 36 poz. 175) w zw. z art. 140, art. 144 i art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez dopuszczenie na działce inwestora nr [...] usytuowania nowej zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącej nr [...], w zbliżeniu 1,5 metra do granic jej działki, co stanowi naruszenie interesu prawnego skarżącej. Nowoprojektowana zabudowa będzie usytuowana niemalże po całej długości południowej granicy działki nr [...] przesłaniając parterową oficynę połączoną z budynkiem mieszkalnym w typie zabudowy kamienicznej, ograniczając całkowicie dostęp promieni słonecznych, a także w sposób niedopuszczalny zaburzając chroniony planem ład przestrzenny zabytkowej części miasta;

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej i bezpodstawne oddalenie skargi, w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a prawidłowe rozpoznanie sprawy skutkowałoby uwzględnieniem skargi;

7. art. 133 § 1 P.p.s.a. w tożsamy sposób, jak w przypadku Wspólnoty;

8. art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez przeprowadzenie nieprawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, gdyż w trakcie tej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął istotną część zarzutów skargi;

9. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia wyroku w zakresie motywów, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody, względnie jej uchylenia, poprzez odstąpienie w uzasadnieniu wyroku od szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz pominięcie istotnej części materiału dowodowego, w szczególności pominięcie sposobu aktualnego zagospodarowania działki skarżącej nr [...], na której znajduje się parterowa oficyna mieszkalna zwrócona oknami i drzwiami w stronę działki Inwestora. Skarżąca podniosła, że projektowana inwestycja, w tym czterokondygnacyjny budynek, ma być w zbliżeniu 1,5 metra od granicy jej działki. Przy czym cała ściana nowoprojektowanej inwestycji od strony działki skarżącej ma być ścianą ślepą, a na dachu garażu projektowanej inwestycji ma być taras (dziedziniec). Pozostawi to wzdłuż działki skarżącej 1,5 metrowy pasek terenu, który dodatkowo ma być zadrzewiony. Będzie to teren zbyt wąski, aby zapewnić możliwość prawidłowego utrzymania i konserwacji projektowanego budynku, dodatkowo wyłączona będzie możliwość dostępu dla służb ratowniczych do prowadzenia akcji ratowniczej.

Wskazując na powyższe D. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wystąpiła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne są usprawiedliwione, choć nie wszystkie podniesione w nich zarzuty okazały się skuteczne.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 20[...] r., poz. 1634 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Rozpoznanie skarg kasacyjnych należy rozpocząć od przedstawienia stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego co do dwóch zbliżonych zarzutów Wspólnoty i D. K. , które okazały się zasadne.

Obie skarżące kasacyjnie zarzuciły zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 35 P.b. w zw. z § 60 r.w.t.

W tym miejscu należy wtrącić pewną uwagę dotyczącą kompletności tak postawionego zarzutu przez pryzmat wymogów skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). W treści tego rodzaju środka zaskarżenia należy sformułować stosowne podstawy wyrażające się we wskazaniu naruszenia prawa materialnego bądź naruszeniu przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, jak już wyżej zaznaczono, orzeka w granicach skargi kasacyjnej. Należy więc oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – nie tylko ogólnych jednostek redakcyjnych przepisów objętych zarzutami (artykułów, paragrafów – w przypadku rozporządzeń), ale też podjednostek redakcyjnych, tak aby możliwe było zidentyfikowanie regulacji, której zdaniem skarżącego kasacyjnie, uchybić miał Sąd pierwszej instancji.

Stosownie do przedstawionych wymogów – zarzut naruszenia art. 35 P.b. ocenić należy jako zasadniczo niekompletny. Jest to bowiem rozbudowany przepis, składający się łącznie z kilkudziesięciu podjednostek redakcyjnych, natomiast autorka skarg kasacyjnych nie wskazała w samym zarzucie, która z nich została naruszona. Zważając jednak, aby konstytucyjne prawo do sądu skarżących kasacyjnie nie doznało nieuzasadnionego uszczerbku (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które jest integralną częścią tego środka zaskarżenia, na stronie 6, wyjaśniono, że zarzut naruszenia art. 35 P.b. dotyczy ust. 1 pkt 2 tego artykułu (gdy chodzi o powiązanie z przepisami techniczno-budowlanymi). Sąd przyjął więc, że do tych właśnie podjednostek redakcyjnych zarzut naruszenia art. 35 P.b. się odnosi.

Podobne zastrzeżenia, co do precyzji zarzutu, można mieć w kwestii wskazania przez autorkę skargi kasacyjnej tylko § 60 r.w.t., bez wymienienia ustępów, których zarzut dotyczy. I w tym przypadku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak precyzji nie uniemożliwia rozpoznania skargi kasacyjnej w tym zakresie. § 60 zawiera wprawdzie trzy ustępy, jednak zasadnicza regulacja znajduje się niewątpliwie w ust. 1 tego paragrafu, a i do tej właśnie regulacji, cytując fragmenty przepisu, autorka skargi kasacyjnej kilkukrotnie się wprost odnosiła. Skądinąd także Sąd pierwszej instancji opierał swoje wywody na treści § 60 ust. 1 r.w.t., a skarga kasacyjna właśnie ich dotyczy. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że może przyjąć, iż bez wątpliwości zarzut skargi kasacyjnej dotyczyć miał § 60 ust. 1 r.w.t.

Zaznaczyć wypada, że skarżące w skargach kasacyjnych wskazują także na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 151 P.p.s.a. Innymi słowy, skarżące kasacyjnie uważają, że Sąd pierwszej instancji nie powinien był oddalać skargi (art. 151 P.p.s.a.), ale powinien zidentyfikować naruszenia prawa po stronie organu i uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Poczyniwszy ustalenia co do zakresu podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że istotnie Sąd pierwszej instancji w toku prowadzonej kontroli legalności uchybił art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 60 ust. 1 r.w.t. nie stwierdzając po stronie organu naruszenia prawa w tym zakresie. Naruszenie to natomiast okazało się istotne i powinno skłonić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Skarżące kasacyjnie podnoszą, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie zawiera wymaganej analizy nasłonecznienia okien pokoi w ich budynkach, zweryfikowanej w dniach równonocy. Wspólnota podnosi (s. 5 skargi kasacyjnej tej skarżącej), że w projekcie zabrakło tak podstawowej informacji, jak pomiary wewnętrznego lica ściany w budynku przy ul. [...]. Uniemożliwia to weryfikację analizy nasłoneczniania, stwierdzenie, iż analiza ta jest prawidłowa i wypełnia wymagania prawne stawiane projektom budowlanym. Z kolei D. K. zaznacza (s. 6 skargi kasacyjnej tej skarżącej), że w odniesieniu do jej budynku analizę nasłonecznienia skwitowano stwierdzeniem, że "nie zachodzi przesłanianie". Jej zdaniem w tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji zlekceważył jednak, że w sprawie konieczne było zbadanie zabudowy obydwu sąsiadujących ze sobą bezpośrednio działek i wykonanie studium projektowego obydwu budynków. Odrębnie skarżąca zwróciła też uwagę, że zawarta w projekcie analiza nasłonecznienia nie odnosi się do oficyny kamienicy mieszkalnej, która znajduje się na jej działce.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko obu skarżących jest w omawianym zakresie trafne. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Oznacza to potrzebę sprawdzenia wzajemnych relacji w zakresie lokalizacji budynków pod kątem między innymi wymogów z § 60 r.w.t. Inwestor powinien bowiem zapewnić takie zagospodarowanie terenu, aby nie ograniczyć wymaganego prawem czasu nasłonecznienia nie tylko przyszłych własnych pomieszczeń, ale i pomieszczeń w budynkach w otoczeniu.

Zgodnie z § 60 ust. 1 r.w.t. pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne – w godzinach 7.00-17.00. Można w tym miejscu uzupełniająco dodać, że normatyw czasowy określony w tym przepisie może ulec skróceniu do 1,5 godziny w odniesieniu do zabudowy śródmiejskiej (§ 60 ust. 3 r.w.t.) i z tej ostatniej regulacji inwestor w niniejszej sprawie też skorzystał.

W projekcie budowlanym przedłożonym przez [...] sp. z o.o. sp.k., na rysunkach nr 12-18 zamieszczono szczegółową analizę nasłonecznienia. Problematykę tę rozważono także w części opisowej projektu budowlanego na stronach 32-34. W tej ostatniej części, stanowiącej opis techniczny, wyjaśniono, że do projektowanego budynku zbliżone są budynki: mieszkalno-usługowy pod adresem ul. [...], na działce nr [...] oraz budynek mieszkalny wielorodzinny pod adresem [...], na działce [...] 6. W odniesieniu do obu budynków projektant wskazał, że ustalono, iż zapewniony jest dostęp do światła słonecznego w wymaganym zakresie. W przypadku budynku na działce [...] zaznaczono, że "sprawdzono nasłonecznienie w odniesieniu do wyższej części projektowanego budynku, dostęp do świata słonecznego jest zapewniony w wymaganym zakresie. Dokonano analizy w budynku z mieszkaniami wielopokojowymi jednostronnymi", natomiast co do budynku na działce [...] 6: "Zbadano dostęp do światła słonecznego, warunek zapewnienia naturalnego oświetlenia zostaje spełniony jako dla mieszkań wielopokojowych jednostronnych. Zwymiarowano wszystkie otwory okienne pomieszczeń na stały pobyt ludzi. Ustalono ich dokładne położenie w ścianie budynku istniejącego, zwróconej w stronę projektowanego budynku"; "W projektowanym budynku zapewniono dostęp do światła dziennego sprawdzony dla lokali mieszkalnych, wielopokojowych, czyli wymagających przepisowego min 1,5 godzinnego dostępu do światła dziennego. Odległości pomiędzy ścianami własnymi oraz ścianami budynków sąsiednich istniejących są prawidłowe".

Najpewniej z uwagi właśnie na cytowane, stanowcze stwierdzenia projektanta, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał zarzutów skarżących kasacyjnie dotyczących nasłonecznienia i skwitował, że skoro przedłożona analiza nasłonecznienia została "wykonana przez osobę posiadającą odpowiednie uprawienia", to w tym kontekście stanowisko skarżących można uznać za "bezzasadne i w zasadzie gołosłowne (nie zawierają żadnego przeciwdowodu)".

Odnosząc się do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgadza się zasadniczo z tezą, iż treść projektu budowlanego sporządzonego przez osobę lub osoby posiadające wymagane ku temu uprawnienia nie może być w sposób dowolny podważana. Autorzy projektu budowlanego, wykonujący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie są odpowiedzialne za wykonywanie tych funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość (art. 12 ust. 6 P.b.). Do projektu budowlanego dołącza się także oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 P.b.; w obecnym brzmieniu P.b.: art. 34 ust. 3d ust. 3 P.b.). Profesjonalny charakter projektu budowlanego nie oznacza jednak, że można zwolnić organ z obowiązku jego rzetelnej kontroli. Należy w szczególności oczekiwać takiej weryfikacji projektu, gdy strony zgłaszają do projektu racjonalne i ważkie, z punktu widzenia przepisów techniczno-budowlanych, zarzuty, a zarzutów tych nie można odeprzeć merytorycznie w oparciu o dane projektu względnie wyjaśnienia projektanta.

Jak już zaznaczono, projekt budowlany przedstawiony przez [...] sp. z o.o. sp.k. zawiera i to dość obszerne opracowanie problematyki nasłonecznienia budynków otaczających inwestycję na działce [...] . Zastrzeżenia Wspólnoty i D. K. dotyczące projektu w tym zakresie mogłyby być uznane za nieistotne, gdyby nie to, że akurat w przypadku nasłonecznienia obu budynków skarżących mamy do czynienia – w każdym razie tak zdaje się wynikać z projektu – z sytuacją, gdy dostęp bezpośredniego światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych w dniach równonocy został określony na poziomie minimalnego normatywu wynikającego z § 60 ust. 1 r.w.t., dodatkowo zmniejszonego do 1,5 h w oparciu o wyjątek dla zabudowy śródmiejskiej (§ 60 ust. 3 r.w.t.).

Graficzna analiza ograniczenia nasłonecznienia okien pokoi mieszkalnych budynków przy ul. [...] i [...] ze względu na nowoprojektowaną zabudowę została przedstawiona na rysunku nr [...] i [...] projektu "Analiza nasłonecznienia (budynki sąsiednie)" i odnosi się odpowiednio do równonocy jesiennej i wiosennej. Dotyczy ona okien istniejących budynków zwróconych na zachód, przy czym projektowany budynek przesłaniać będzie promienie słoneczne skierowane do tych okien: w równonoc jesienną od 14.30 (15.30 w przypadku budynku [...]), a w równonoc wiosenną od 13.45 (14.45 w przypadku budynku [...]). Zarazem dostrzec trzeba, że jako początkowe godziny, w których słońce będzie operować w omawianych pomieszczeniach przyjęto odpowiednio godziny: 12.15 i 13.00 (14.00 i 13.15 w przypadku budynku [...]). Z tak podanych danych wynika, że dostęp bezpośrednich promieni słońca do zachodnich okien pokoi mieszkalnych budynków skarżących zapewniony jest w minimalnym zakresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poważne wątpliwości budzi podstawa przyjęcia początkowych godzin nasłonecznienia wymienionych pomieszczeń. Nie wymaga specjalistycznej wiedzy stwierdzenie, że "nasłonecznienie pomieszczeń" nie jest zapewnione już od momentu, gdy promienie słońca z boku zaczynają padać na samą elewacje budynku. § 60 ust. 1 r.w.t. stanowi o nasłonecznieniu pomieszczeń (pokoi), a nie elewacji, co oznacza, że wymaga on, aby promienie słońca w dniach równonocy wpadały do pomieszczeń (pokoi) i dopiero od tego momentu należy obliczać określony w tym przepisie normatyw godzinowy. Z uwagi na charakterystykę omawianej normy techniczno-budowlanej można mówić więc o istnieniu tzw. kąta stałego zacienienia (liczonego w stosunku do płaszczyzny elewacji). Dopiero od momentu przekroczenia go, promienie słońca, z uwagi grubość muru i szerokość okna, wpadać będą bezpośrednio do środka pomieszczenia.

W przypadku spornej inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, projektant założył, że nasłonecznienie zachodnich okien pokoi mieszkalnych budynków skarżących następować będzie od w dniach równonocy od godziny 12.15 i 13.00 (14.00 i 13.15 w przypadku budynku [...]), lecz założenie takie opiera się na wykreśleniu początkowej linii padania słońca promieni słońca pod tak niewielkim kątem w stosunku do płaszczyzny zachodniej ściany, że powstać mogą uzasadnione wątpliwości, czy osiągają one wnętrze pomieszczeń (padając od boku okien). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z tego też powodu należy uznać za zasadny zarzut skarżących dotyczący niedostatecznej weryfikacji projektu zagospodarowania działki przez organ pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi – art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 60 ust. 1 r.w.t. W toku postępowania nie wyjaśniono dokładnie, od której godziny nasłonecznienie zachodnich okien jej budynku powinno być obliczane.

Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że powyższe rozważania nie mają na celu podważyć merytorycznej prawidłowości projektu przedłożonego przez [...] sp. z o.o. sp.k. Sąd nie przesądza również, że przyjęte założenia dotyczące godzin nasłonecznienia okien budynków skarżących są błędne. Zwraca natomiast uwagę, że nie wyjaśniono w toku postępowania, na jakiej podstawie wyznaczono początkowe godziny, od których nasłonecznienie pomieszczeń (pokoi) w budynkach skarżących jest zapewnione, a w tym kontekście dokonana przez organ architektoniczno-budowlany weryfikacja projektu (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.) jawi się jako niewystarczająca. Skarżące podnosiły w tym zakresie zastrzeżenia, których nie można odeprzeć w oparciu o dane zawarte w projekcie. W ocenie Sądu pozytywne zweryfikowanie projektu wymaga uzupełniającej wypowiedzi projektanta dotyczącej podstaw przyjęcia określonych kątów i godzin początkowych nasłonecznienia okien w dni równonocy, zwłaszcza w kontekście zarzutów Wspólnoty dotyczących parametrów wnęk okiennych w jej budynku (kwestię tę podnoszono już w skardze – s. 10).

Naczelny Sąd Administracyjny przy tym jeszcze raz zaznacza, że precyzyjne dane w tym zakresie nie byłyby aż tak istotne, gdyby nie to, że wedle analiz na rysunkach [...] i [...] czas nasłonecznienia okien w budynkach w otoczeniu inwestycji zapewniono w minimalnym, określonym prawem zakresie i do tego pomniejszonym do 1,5 h zgodnie z § 60 ust. 3 r.w.t. Inwestor korzysta więc ze swoich praw w maksymalnym zakresie, czego korelatem jest najdalej idące uszczuplenie zakresu nasłonecznienia okien pomieszczeń (pokoi) budynków sąsiednich. Nieznacznie więc nawet błędne założenia stanowiące podstawy obliczeń, jeżeli nie zostaną zweryfikowane, mogą prowadzić do zaaprobowania zabudowy o parametrach naruszających § 60 ust. 1 r.w.t. Analiza nasłonecznienia w konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy wymaga więc szczegółowego sprawdzenia.

Uzupełniająco Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że weryfikacji wymaga też kwestia podniesiona w skargach kasacyjnych dotycząca dat równonocy. Skarżące kasacyjnie mają rację, że na rysunkach analizy nasłonecznienia odnotowano, że dni równonocy przyjmowano wedle dat [...] marca i [...] września, gdy tymczasem obecne brzmienie § 60 ust. 1 r.w.t. nie odwołuje się już do ścisłych dat kalendarzowych.

Wreszcie należy dokładnie sprecyzować i wyjaśnić, czy w oficynie kamienicy D. K. (ul. [...]) znajdują się pomieszczenia mieszkalne i czy posiadają otwory okienne zwrócone w kierunku inwestycji. W oparciu o materiał dowodowy nie można tego jednoznacznie wykluczyć. Pełnomocnicy skarżących kasacyjnie obecni na rozprawie tej kwestii także nie umieli wyjaśnić (zaznaczali, że okno takie jest, ale pokryte ociepleniem).

Pozostałe zarzuty skarg kasacyjnych nie są usprawiedliwione.

Wspólnota i D. K. twierdzą, że naruszono § 4 ust. 1 pkt 6 planu. Przepis ten zawiera definicję "pierzei". Należy przez to rozumieć "usytuowanie lica zewnętrznych ścian budynków bez uwzględnienia: gzymsów, a także balkonów i wykuszy wystających poza obrys budynku nie więcej niż 1,5 m, z obowiązkiem stykania się ze sobą fasad sąsiednich budynków i z dopuszczeniem cofnięcia lica parteru zabudowy w głąb działki budowlanej na głębokość nie większą niż 1,5 m". Skarżące starają się przekonać w swej argumentacji, że zabudowa w obrębie terenu 2MW/U może powstać tylko w taki sposób i w takich miejscach, że zachowana zostanie ciągłość fasad sąsiednich budynków. Przyjmując takie założenie skarżące akcentowały, że zabudowa nie mogła zostać zaprojektowana wzdłuż ul. [...] , gdyż w jej osi nie może ona ani kontynuować, ani kształtować pierzei – nie ma bowiem możliwości stykania się z fasadą jakiekolwiek sąsiedniego budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z poglądem skarżących. Sformułowanie o obowiązku "stykania się ze sobą fasad sąsiednich budynków" dotyczy sytuacji, gdy takie budynki na sąsiedniej działce, przyległej do ulicy, istnieją i przylegają zarazem do granicy działki sąsiedniej. Innymi słowy fasady "wypełniające" front działki od strony drogi publicznej należy zgodnie z planem kontynuować na sąsiednich działkach. Analizowanego sformułowania nie można natomiast rozumieć w taki sposób, że inwestor nie może realizować zabudowy w obowiązującej linii zabudowy, z fasadą od strony drogi publicznej, tylko dlatego, że na sąsiedniej działce nie ma stycznej fasady innego budynku. Abstrahując od faktu, że prowadziłoby to do znacznego i trudnego do pogodzenia z planem ograniczenia możliwości zabudowy działek (jak same skarżące zauważają, przy braku stycznej pierzei sąsiedniego budynku, zabudowa byłaby niedopuszczalna). Takiej interpretacji spornego przepisu przeczy również – co zresztą trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji – treść § 17 ust. 1 pkt 4 lit. e planu stanowiący o "kształtowaniu" pierzei, a nie wyłącznie o jej "kontynuacji". Projektowana przez [...] sp. z o.o. sp.k. zabudowa kształtuje właśnie pierzeję ul. [...] i [...]. W tym zakresie inwestycja nie narusza więc § 4 ust. 1 pkt 6 planu.

Zarzut naruszenia art. 35 P.b. w zw. z § 12 ust. 6 pkt 2 r.w.t. poprzez zaprojektowanie tarasu na dachu parterowej części budynku w ostrej granicy działki budowlanej nr [...] 3 jest bezzasadny. W tym miejscu należałoby poczynić uwagę techniczną, podobną jak ta, która dotyczyła wcześniejszego zarzutu, to jest, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżąca miała na myśli art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.

Istotne jest jednak to, że wbrew Wspólnocie, tarasu nie zaprojektowano do ostrej granicy działki. Wynika to jednoznacznie z rysunku 03 projektu – Rzut I piętra, gdzie zaznaczono obszar na odcinku 1,5 m od granicy działki [...] jako "przestrzeń dachu wyłączoną z użytkowania". Balustradę zaprojektowano natomiast przed tym elementem (patrząc od strony tarasu), co gwarantuje brak dostępu osób do tej przestrzeni.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia § 235 (także powiązany z § 35 P.b., a właściwie z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.) podniesiony przez obie skarżące kasacyjnie. W tym przypadku Naczelny Sąd Administracyjny nie może nawet przejść do merytorycznej jego oceny. § 235 r.w.t. składa się z czterech kolejnych ustępów, a przy tym każdy z nich zawiera odmienne regulacje. Autorka skarg kasacyjnych nie doprecyzowała, którą jednostkę redakcyjną tekstu prawnego ma na myśli i nie wynika to z żadnej treści skarg kasacyjnych. Naczelnul. y Sąd Administracyjny związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie może natomiast w tym zakresie czynić dowolnych domniemań. Zupełnie na marginesie Sąd sygnalizuje, że ściany projektowanego budynku od strony granic sąsiednich działek – tak na rysunku projektu zagospodarowania działki, jak i na dalszych rzutach budynku – mają oznaczenie klasy odporności ogniowej.

Nieusprawiedliwiony jest też kolejny zarzut obu skarżących kasacyjnie, dotyczący naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Skarżące twierdzą, że nie doręczono ich pełnomocnikowi stanowiska innych uczestników postępowania. W skardze kasacyjnej nie wykazano jednak, że miało to jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Gdy chodzi zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 P.p.s.a. podniesiony przez obie skarżące kasacyjnie, to wyjaśnić należy, że są to regulacje określające podstawy prawne orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny. Przepisy te mają charakter wynikowy. Wykazanie, że doszło do ich naruszenia wymaga powiązania z innymi przepisami, w szczególności dotyczącymi działania organów administracji, co w rezultacie może prowadzić do uzasadnionej konkluzji, że skargę należało uwzględnić (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.) względnie oddalić (art. 151 P.p.s.a.). Jak zaznaczono, w niniejszej sprawie jedynie powiązanie tych regulacji z naruszonymi przez organ: § 35 ust. 1 pkt 2 P.b. i § 60 ust. 1 r.w.t. pozwalało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył też art. 151 P.p.s.a.

Skarga kasacyjna D. K. zawiera nadto zarzut naruszenia art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zw. z art. 140, art. 144 i art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez dopuszczenie na działce inwestora nr [...] usytuowania nowej zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącej nr [...], w zbliżeniu 1,5 metra do granic jej działki, co stanowi naruszenie interesu prawnego skarżącej. Skarżąca w argumentacji skargi kasacyjnej eksponowała nadmierny zakres ingerencji w jej prawo własności – przesłonięcie jej działki na całej długości, ograniczenie dostępu promieniu słonecznych, jak również zauważyła, że zaburzony zostaje przyjętymi rozwiązaniami ład przestrzenny zabytkowej części miasta.

Odnosząc się do powyższego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że wprawdzie rozumie oczekiwania skarżącej, którą niepokoją przede wszystkim gabaryty projektowanej zabudowy powstającej w najbliższym sąsiedztwie, lecz nie znajduje podstaw – w każdym razie, w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej – aby można było z powodów opisanych przez D. K., odmówić inwestorowi pozwolenia na budowę, względnie żądać modyfikacji projektu. [...] sp. z o.o. sp.k. skorzystała z wynikającego z planu prawa realizacji zabudowy 1,5 m od granicy działki. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała, iżby budynek na długości działki nr [...] naruszał przepisy techniczno-budowlane, czy inne przepisy prawa administracyjnego. Natomiast intensywność zabudowy projektowanej przez inwestora, w każdym razie w indywidualnych okolicznościach tej sprawy, nie dają podstaw do stwierdzenia naruszenia praw osób trzecich ze skutkiem w sferze prawa budowlanego (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), w tym przypadku prawa własności skarżącej. Wpływ pośredni projektowanej zabudowy, rozpatrywany w stosunkach sąsiedzkich, może być przedmiotem sporu przed sądem powszechnym.

Z tych samych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. D. K. łączy zarzut naruszenia tych regulacji z pominięciem w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji części jej zarzutów (zawartych uprzednio w skardze). Jednak motywując na s. 11 i 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia dwóch pierwszych z wymienionych przepisów, skarżąca nie wykazała, jakie konkretnie argumenty i dowody zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominięte i jaki miało to wpływ na wynik sprawy.

Gdy chodzi natomiast o naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., to wprawdzie na stronie 12 i 13 autorka skargi kasacyjnej wyjaśnia, z jakich powodów

projektowana zabudowa nie powinna być dopuszczona w kontekście założeń planu (akcentując, że Sąd pierwszej instancji się do tego nie odniósł), jednak w żadnym miejscu jej wywodu nie został przywołany jakikolwiek naruszony przepisy prawa, w tym chociażby przepis planu. Naczelny Sąd Administracyjny związany zarzutami skargi kasacyjnej nie może natomiast przez pryzmat zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przechodzić na poziom ogólnego badania zagadnień wyłaniających się w sprawie i bez powiązania ich z zarzutami naruszenia przepisów prawa, oceniać ich znaczenia. W tym miejscu można dodać, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku, poza wywodem dotyczącym § 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 60 ust. 1 r.w.t., nie budzi zastrzeżeń. W płaszczyźnie proceduralnej uzasadnienie wyroku jest przejrzyste i kompletne. Zgłoszone w skardze kasacyjnej braki w zakresie rozpoznania niektórych zagadnień nie zostały natomiast powiązane z żadnymi przepisami.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając niektóre zarzuty skarg kasacyjnych Wspólnoty i D. K. za usprawiedliwione, w punkcie 1. sentencji wyroku orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarazem rozpoznał skargę i orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego konieczne okazało się bowiem dokładniejsze zweryfikowanie projektu (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.) pod kątem wymogów nasłonecznienia pomieszczeń zabudowy sąsiadującej (§ 60 r.w.t.), co może wymagać pozyskania dodatkowych wyjaśnień od projektanta. Uzupełniającego sprawdzenia projektu budowlanego w tym zakresie może dokonać Wojewoda.

Wyrok w powyższym zakresie wydano na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w punktach 2. i 3. sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200, 205 § 2 oraz 209 P.p.s.a. Na zasądzone od organu na rzecz Wspólnoty i D. K. koszty postępowania złożyły się odrębnie poniesione przez skarżące:

– kwoty wpisów od skargi wynoszące po 500 zł i ustalone na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 535 z późn. zm.) (k. 40 akt sądowych),

– kwoty wpisów od skargi kasacyjnej wynoszące po 250 zł ustalone na podstawie § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia (k. 250, 253, 267 i 268 akt sądowych),

– opłaty kancelaryjne za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w wysokości 100 zł (k. 197, 197 akt sądowych),

– wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym przysługujące w kwotach 480 i 240 zł odpowiadające stawkom wynagrodzenia określonym w § 14 ust. 1 lit. c i ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.) oraz

– opłata skarbowa od pełnomocnictwa wynosząca 17 zł (potwierdzenie uiszczenia na k. 63 i 247 akt sądowych).