Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 58/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu T. W. uiszczony wpis w kwocie [...]zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

T. W. reprezentowany przez S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (nr [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie skargi przez sąd musi być każdorazowo poprzedzone zbadaniem dopuszczalności jej wniesienia, co w szczególności oznacza konieczność ustalenia przez sąd, czy przed wniesieniem skargi doszło do wyczerpania środków zaskarżenia.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Dodać jeszcze należy, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Stosownie do art. 37 § 2 k.p.a.: "Ponaglenie zawiera uzasadnienie". W myśl zaś art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1), bądź do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2).

Z treści cytowanych przepisów jasno wynika, że uprzednie wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek dopuszczalności złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ. Zarazem nie ulega wątpliwości, że obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia odnosi się do strony wnoszącej skargę do sądu administracyjnego, a więc że obowiązek ten nie może być zrealizowany – niejako "w zastępstwie" – przez inny podmiot. Innymi słowy, między podmiotem wnoszącym ponaglenie, a podmiotem wnoszącym następnie skargę do sądu administracyjnego musi zachodzić tożsamość.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wypada stwierdzić w pierwszej kolejności, że jest poza sporem, iż skargę w tej sprawie wniósł T. W. – wyraźnie zostało to oświadczone w skardze, z treści której zarazem jasno wynika, że w niniejszym postępowaniu sądowym S. W. działa jako pełnomocnik T. W. (k. 4-7 akt sądowych).

Nie ulega również wątpliwości, że ponaglenie w tej sprawie – nazwane błędnie "zażaleniem na przewlekłość i bezczynność postępowania" – wniósł uprzednio S. W. w imieniu własnym (k. 8 akt sądowych). P. to nie zawierało bowiem żadnej wzmianki, z której wynikałoby, iż wnoszący je S. W. działa jako pełnomocnik innej osoby (w szczególności T. W.); nie załączono też do tego pisma żadnego pełnomocnictwa. Ubocznie wypada zaznaczyć, iż Sądowi wiadomym jest z urzędu – z licznych spraw zawisłych przed tut. Sądem, w których po stronie skarżącej działa S. W. (tylko w 2018 r. było to ponad 170 spraw) – że w sytuacji, gdy jego zamiarem jest dokonanie czynności procesowej w imieniu innej osoby (zwykle członka rodziny: żony H., synów T. lub F.), to wyraźnie ów zamiar S. W. manifestuje (np. przez opatrzenie swego nazwiska w piśmie procesowym dopiskiem "Pełnomocnik..." z podaniem imienia i nazwiska mocodawcy lub przez załączenie do pisma dokumentu pełnomocnictwa), czego w przypadku ww. ponaglenia ("zażalenia") nie uczynił. Godzi się jeszcze zauważyć, że tak właśnie owo ponaglenie – jako wniesione imieniem własnym przez S. W. – zostało też odczytane przez rozpatrujące je SKO w P., czemu organ ten dało wyraz w rubrum załatwiającego to ponaglenie postanowienia z [...] grudnia 2018 r. (k. 9 akt sądowych).

Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż pismem z dnia [...] marca 2019 r. S. W. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie czy przed wniesieniem skargi T. W. złożył stosowne ponaglenie, pod rygorem uznania, iż takiego ponaglenia nie złożył.

Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] kwietnia 2019 r. Termin do uzupełnienia braków skargi upływał zatem w dniu [...] kwietnia 2019 r. W tym czasie strona skarżąca nie nadesłała brakującego ponaglenia ani żadnych wyjaśnień.

W konsekwencji należało uznać, że wniesienie przez T. W. przedmiotowej skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta nie zostało poprzedzone wymaganym środkiem zaskarżenia (ponagleniem), a więc że było ono niedopuszczalne "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie ww. przepisu, skargę odrzucił (pkt 1 sentencji postanowienia). O zwrocie kwoty uiszczonego wpisu (pkt 2 sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.