Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1550/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  ust. 1,  art. 20  ust. 1 i 3,  art. 30  ust. 1  pkt 7
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant Aleksandra Słomian po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2001r oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że kwoty wydatków poniesionych w roku 2001 przez małżonków P. nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w tym roku i w latach poprzednich, które pochodziłoby z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Dochód w wysokości [...] nie znajduje pokrycia w ujawnionych źródłach. Wobec tego organ ustalił wobec A. P. zobowiązanie podatkowe za 2001 r. w wysokości [...] w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nie ujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach.

Podatnik odwołał się od tej decyzji i zarzucił, że w sprawie doszło do naruszenia:

- art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, przez nie wyjaśnienia sprawy, a w szczególności przez nie przesłuchanie w charakterze strony A. P., a tym samym błędnego zinterpretowania rezultatów działalności gospodarczej w latach od 1993 r. do 1995 r. oraz do zignorowania zezwolenia fitosanitarnego na import warzyw i owoców;

- art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z prowadzeniem przez organ I instancji postępowania dowodowego po upływie terminu wyznaczonego do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powołując przepisy ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U.z2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) wywodził, że o wysokości osiągniętego w danym roku podatkowym przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach decydują dwa czynniki: suma poniesionych przez podatnika w danym roku wydatków, oraz wartość zgromadzonych w tym roku zasobów finansowych, czyli oszczędności. Organ podatkowy na podstawie powyższych przepisów jest uprawniony do porównania wysokości wydatków i wartości opodatkowanych, bądź zwolnionych od podatków zasobów finansowych, jakie podatnik zgromadził w tym roku oraz zasobów, które zgromadził wcześniej. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że A. P. w okresie od 01.07.1993 r. do 01.03.1995 r. prowadził działalność gospodarczą opodatkowaną w formie karty podatkowej. W deklaracji w sprawie uzyskania karty podatkowej z dnia 28.06.1993 r. podatnik podał, iż będzie prowadził handel obwoźny, import w zakresie - warzywa, owoce, a miejscem prowadzenia tej działalności będzie K., targowiska miejskie i teren kraju. Z zaświadczenia z dnia 22.06.1993 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wydanego przez Urząd Miasta w K. wynika, że podatnik mógł wykonywać działalność w formie handlu obwoźnego na terenie targowisk miejskich miasta K. oraz na terenie kraju. Działalność gospodarczą podatnik wykonywał faktycznie przez okres 14 miesięcy (od 23.10.1994 r. do 28.02.1995 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego). Dnia 04.10.1994 r. podatnik zwrócił się do Urzędu Skarbowego w K. z prośbą o zaniechanie wobec niego poboru podatku z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w formie karty podatkowej za miesiąc wrzesień i październik 1994 r., a z dniem 01.03.1995 r. zrezygnował z prowadzenia tej działalności. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej o rozmiarze oraz dochodowości prowadzonej przez Podatnika działalności świadczy złożone przez niego oświadczenie z dnia 30.05.1994 r., w którym stwierdza, iż miesięczne dochody z działalności gospodarczej wynoszą [...] (przed denominacją), co w porównaniu do ówczesnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, kształtującego się na poziomie [...], dowodzi, że nie była to działalność na skalę hurtową. W ocenie organu odwoławczego przedstawione zezwolenia fitosanitarne z dnia 13.07.1993 r. na przywóz owoców i warzyw nie świadczy o wykonaniu importu w takim rozmiarze, gdyż zaświadczenie to nie jest równoznaczne z obowiązkiem przewiezienia takiej ilości towaru. Podatnik w latach 1993 -1995 r. był właścicielem samochodu ciężarowego marki Fiat 258N o ładowności 1200kg, co czyni wątpliwym możliwość przewiezienia określonej w pozwoleniu ilości towarów. Podatnik nigdzie nie wskazał, aby korzystał z usług innych przewoźników. Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej uznał argumenty przedstawione w odwołaniu za chybione. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił także, że w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej (Dz.U. nr 124, poz. 551 ze zm.) opodatkowana w tej formie mogła być m.in. działalność w zakresie detalicznego handlu artykułami spożywczymi, rolnymi i ogrodniczymi, a nie handel hurtowy. Jeżeli więc Podatnik uzyskiwał dochody z handlu hurtowego i nie zgłosił takiej działalności do opodatkowania, przychody te nie mogą być uwzględnione w niniejszej sprawie. Mienie pochodzące z przychodów podlegających opodatkowaniu, lecz nie zgłoszone do opodatkowania nie stanowi pokrycia wydatków, w rozumieniu powołanego przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia zasad wynikających z art. 122 oraz z art. 187 Ordynacji podatkowej, gdyż organ pierwszej instancji zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutu nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania podatnika Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podatnik nie zgłaszał takiego żądania. Zgodnie z art. 199 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody na dokonanie takiej czynności. Z uwagi na obszerny materiał dowodowy dotyczący rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej, w tej sprawie nie zachodziła konieczność przesłuchania podatnika w charakterze strony. Wniosek taki jest tym bardziej uzasadniony, że strona nie skorzystała z możliwości zgłoszenia takiego wniosku, pomimo iż zapoznała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Jeżeli chodzi o zarzut nie zwrócenia się przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. do organów celnych z zapytaniem o dowody dotyczące rozmiaru obrotu przedsiębiorstwa prowadzonego przez Stronę, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ pierwszej instancji wnioskiem z dnia [...] nr [...] wystąpił do Izby Celnej we W. o podanie informacji dotyczącej ilości i wartości odprawianego towaru w latach 1993-1995, przewożonego przez A. P. przez przejścia graniczne w B. i C. Izba Celna we W. pismem z dnia [...] nr [...] poinformowała, że zgodnie z instrukcją kancelaryjną i rzeczowym wykazem Akt Administracji Celnej (Zarządzenie Prezesa GUC nr 2 z dnia 05.02.1988 r. i nr 6 z dnia 27.12.1993 r. ) dokumenty celne zostały zniszczone po okresie ich archiwizacji.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż istotnie w materiale sprawy znajduje się pismo H. W. z dnia [...], które wpłynęło do organu pierwszej instancji dnia 16.05.2006 r., tj. po upływie terminu wyznaczonego podatnikowi do wypowiedzenia się w sprawie zebranych materiałów. Pismo to jednak nie miało znaczenia w sprawie, gdyż informowało ono o faktach znanych podatnikowi, zawartych także w wystąpieniu Pani W. z dnia 28.03.2006 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, a nadto wywodził, iż wydatki poniesione w 2001 r. pokrył z oszczędności zgromadzonych w latach 1994-1995, w których prowadził działalność opodatkowaną w formie karty podatkowej. Zdaniem skarżącego przedłożone przez niego zezwolenia fitosanitarne potwierdzają, iż działalność prowadzona była w znacznym rozmiarze, a uzyskane z niej dochody znacznie przekraczały kwotę (przed denominacją) [...]. Zarzucał także, że organy podatkowe nie przesłuchały go w charakterze strony, a jedynie ograniczyły się do przesłuchania jego pełnomocnika. W skardze podkreślono, że działalność gospodarczą prowadził A. P., a nie jego żona, która była przez organ przesłuchana, chociaż nie znała rzeczywistej skali obrotu. Ponadto podatnik zarzucił, że organ wbrew przepisowi art.136. Ordynacji Podatkowej przyjął za dopuszczalne złożenie zeznania przez pełnomocnika w imieniu strony mimo, iż tego rodzaju czynność wymaga osobistego działania strony. Podtrzymał także zarzut nie zasięgnięcia informacji w organach celnych o skali dokonywanego importu, oraz zarzut prowadzenia postępowania dowodowego po upływie terminu zakreślonego do wypowiedzenia się w sprawie zebranych w postępowaniu dowodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 270 ). Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego, ani takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu w sprawie jest ustalenie przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych. W sprawie nie jest sporna wysokość przychodów uzyskanych przez podatnika w 2001r., ani też wysokość poniesionych w tym roku wydatków. Przedmiotem sporu jest jedynie wysokość oszczędności, jakie podatnik mógł zgromadzić w latach poprzednich, a w szczególności oszczędności z okresu prowadzenia działalności gospodarczej. Organy skarbowe przyjmują przy tym, że działalność ta - jako prowadzona w niewielkim rozmiarze- pozwalała na uzyskanie dochodów poniżej średniej krajowej. Związku z tym organy przyjęły, że jest wątpliwe, aby podatnik mógł zgromadzić w tym okresie znaczne oszczędności. Podatnik z takimi wnioskami nie zgodził się i twierdził, że działalność była prowadzona w zakresie znacznie szerszym, a także iż faktyczny rozmiar tej działalności nie został w istocie prawidłowo ustalony.

Ustawa z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.) stanowi w art. 3 ust. 1, iż osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywające czasowo na tym terytorium w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy), zaś określając w art. 10 ust. 1 katalog źródeł przychodów - zalicza do nich, obok źródeł wcześniej wymienionych - także "inne źródła". Za przychody z tych źródeł uważa m.in. przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nie ujawnionych (art. 20 ust. 1 w jego brzmieniu obowiązującym od 1.01.1998 r.). Wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się według art. 20 ust. 3 tej ustawy, na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tymże roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tak ustalonego przychodu nie łączy się z przychodami (dochodami) z innych źródeł i pobiera od niego podatek w formie ryczałtu w wysokości 75% dochodu (art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Z przedstawionej regulacji wynika, jak to trafnie podkreślono w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, że ustalenie przychodu podlegającego opodatkowaniu, nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nie ujawnionych, wymaga z jednej strony ustalenia wysokości poniesionych przez podatnika wydatków w danym roku podatkowym oraz wartości zgromadzonego przezeń w tym roku mienia, z drugiej zaś strony - ustalenia wielkości mienia zgromadzonego w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tylko takie mienie może być uznane za mienie pokrywające wydatki poniesione przez podatnika w danym roku podatkowym oraz wartość zgromadzonego w tymże roku mienia.

Oczywiste jest, że ustalenia w tym zakresie należą do zadań organu podatkowego, na którym też spoczywa ciężar ustalenia faktów potwierdzających wysokość wydatków poniesionych przez podatnika oraz wartość zgromadzonego przezeń mienia w danym roku podatkowym. O ile więc na podatniku nie spoczywa ciężar dowodzenia tego, jakie w roku podatkowym poniósł wydatki lub jakiej wartości mienie zostało zgromadzone, o tyle na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż wydatki te i wartości znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, a także wykazania, że zgromadzone mienie pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tylko bowiem podatnik jest dysponentem pełnej wiedzy na temat przychodów uzyskanych w danym okresie. "Z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) wynika, że obowiązkiem organów podatkowych dokonujących ustalenia podatku z nieujawnionych przychodów jest ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości kwoty poniesionego wydatku oraz wartości zgromadzonych w tym roku zasobów finansowych." (wyrok SN z 08.01.2003 syng. akt III RN 234/01 OSNP 2004/4/54).

Na gruncie stanu faktycznego, jaki ustalony został w niniejszym postępowaniu podatkowym stwierdzić należy, iż skarżący podatnik nie wykazał w stopniu dostatecznie przekonującym, że poniesione w 2001 r. wydatki znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym przez niego w tymże roku oraz w latach poprzednich, które pochodziłoby z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.

W toku postępowania podatnik twierdził, że działalność gospodarczą, polegającą na imporcie warzyw i owoców, prowadził w znacznym rozmiarze, wykorzystując w całości limity określone w zezwoleniach fitosanitarnych i uzyskując z niej dochody przekraczające [...] (starych) zł miesięcznie. Twierdzenia te jednak pozostają w sprzeczności z dokumentami znajdującymi się w aktach dotyczących opodatkowania podatnika w formie karty podatkowej. Z tych dokumentów wynika, iż podatnik prowadził działalność w zakresie obwoźnego handlu detalicznego, zaś jego dochody wynosiły - zgodnie ze złożonym przez niego oświadczeniem - około [...] ( strych) zł miesięcznie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy podatkowe dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego i prawidłowo ustaliły rozmiar prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Wobec oczywistej sprzeczności wyjaśnień skarżącego z dokumentacją dotyczącą karty podatkowej organy podatkowe kierując się zasadą prawdy obiektywnej, miały podstawy do uznania danych wynikających z tych akt za bardziej wiarygodne. Organy skarbowe w sposób logiczny i spójny wskazały przy tym, że obecne twierdzenia skarżącego nie są poparte innymi dowodami, a przedstawione przez niego zezwolenia fitosanitarne wskazują tylko na możliwość sprowadzenia określonej ilości towarów, nie potwierdzają natomiast, że towar taki faktycznie został sprowadzony. Także możliwości techniczne i organizacyjne jakimi skarżący dysponował przemawiają za przyjęciem, iż podatnik prowadził działalność detaliczną, a nie import towarów na duża skalę.

"Ocena materiału dowodowego zastrzeżona jest dla organu podatkowego. Zasada swobodnej oceny dowodów przez organ prowadzący postępowanie administracyjne (art. 191 Ordynacji podatkowej) wyłącza możliwość odmiennej, niż dokonał to organ orzekający w postępowaniu, oceny wiarygodności i mocy dowodowej dowodów, na których oparł decyzję, chyba że organ ocenił dowody w sposób dowolny." (wyrok NSA O/Z w Lublinie z dnia 10.09.1999 sygn. I SA/Lu 734/98 LEX nr 42717). Ponieważ zdaniem Sądu w niniejszej sprawie dowolność taka nie wystąpiła, nie można twierdzić, że organy skarbowe naruszyły w tym zakresie przepisy procedralne.

Podkreślić przy tym należy, iż skarżący nie zaoferował żadnych dowodów bezpośrednio popierających jego twierdzenia o wysokości dochodu i zgromadzonych oszczędnościach, ograniczając się do wyliczeń o charakterze hipotetycznym. Zgodnie zaś z utrwalonymi poglądami orzecznictwa: "W postępowaniu w sprawie nieujawnionych źródeł przychodów obowiązek wykazania źródeł przychodów ciąży na podatniku." (wyrok NSA z 13.01.2000 r sygn. akt I SA/Ka 960/98 Biul.Skarb. 2000/2/19), "O ile w postępowaniu podatkowym, dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu, zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, to na podatniku ciąży wykazanie, iż wydatki te znajdują pokrycie w określonych źródłach przychodów lub w posiadanych zasobach" (wyrok NSA z 31.07.2001 sygn. akt III SA 643/00 PP 2001/11/63).

Zgodzić się także należy z tezą, że nawet przyjęcie, iż skarżący uzyskiwał dochody z działalności importowej, nie daje podstaw do uznania tych dochodów za pochodzących ze źródeł opodatkowanych. Z decyzji ustającej stawki karty podatkowej jednoznacznie wynika, że stawki te dotyczą obwoźnego handlu detalicznego. Opisywany przez skarżącego zakres działalności nie mieści się w tych ramach, a więc przychody z tego tytułu nie mogły być opodatkowane w formie karty podatkowej. Skoro zaś nie zostały opodatkowane ani w tej, ani też w żadnej innej formie, nie mogą być wskazywane jako źródło pokrycia wydatków poniesionych w 2001 r. "Posiadane wcześniej zasoby majątkowe, z których podatnik chce rozliczyć swoje przychody w świetle art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) muszą pochodzić z ujawnionych źródeł, bez względu na czas nabycia tych zasobów"( wyrok NSA z 07.09.2004 sygn. akt FSK 112/04 LEX nr 147401). Skoro podatnik prowadził działalność w sposób niezgodny z decyzją o stawce karty podatkowej, przychody z tego tytułu są przychodami z nieujawnionego źródła, podlegającymi opodatkowaniu zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organ przeprowadził wszelkie niezbędne dowody. W szczególności - co wynika z akt sprawy- zwrócił się do organów celnych z zapytaniem o ilość sprowadzanych przez skarżącego towarów z za granicy. Ze względu jednak na upływ okresu przechowywania akt organy celne nie mogły udzielić na to zapytanie odpowiedzi. Skarżący, podtrzymując w skardze swój zarzut nie wskazuje jednak do jakich innych organów należało by się zwrócić.

Także nie przesłuchanie podatnika nie stanowi takiego uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 199 Ordynacji podatkowej "Organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody." Nie jest to więc dowód, którego przeprowadzenie byłoby obligatoryjne. Jeśli na podstawie innych dowodów i wyjaśnień strony organ uzna stan faktyczny za dostatecznie wyjaśniony, nie jest zobowiązany do przeprowadzenia takiego dowodu. Podatnik w toku postępowania nie zgłosił wniosku o przeprowadzenie takiego dowodu, chociaż brał udział w całości postępowania, składał wyjaśnienia i przedstawiał swoje stanowisko. Stanowisko podatnika co do rozmiarów prowadzonej działalności i uzyskiwanych dochodów były organom skarbowym znane i znalazło to odzwierciedlenie w treści decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Ponieważ podatnik nie wskazał jakie inne fakty i okoliczności miałyby być udowodnione zeznaniami strony- brak jest podstaw do przyjęcia, że organy nie podjęły wymaganych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego.

Jeżeli natomiast chodzi o zarzut przesłuchania pełnomocnika zamiast strony należy stwierdzić, że takie działanie organu narusza przepis art. 199 Ordynacji podatkowej. Oświadczenia złożone przez pełnomocnika mogą bowiem być jedynie potraktowane jako wyjaśnienia w sprawie, nie zaś jako zeznania złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jednakże - w ocenie Sądu- uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Zeznania małżonki skarżącego nie dotyczą bowiem istoty sporu w niniejszej sprawie. Dotyczą one w istocie roku 2003, zaś w części dotyczącej roku 2001 skupiają się na uzyskanych przychodach i poniesionych wydatkach, a więc kwestiach w sprawie niespornych. Co do źródeł pokrycia wydatków J. P. ograniczyła się do podtrzymania wcześniejszych wyjaśnień złożonych przez skarżącego. Treść tych zeznań nie miała więc wpływu na wynik sprawy.

Na wynik sprawy nie miała również wpływu treść pisemnego oświadczenia H. W. z dnia 15.05.2006 r. Pismo to potwierdza bowiem jedynie fakty wcześniej znane zarówno organowi, jak i stronie, które nie były kwestionowane w toku postępowania.

Ponieważ zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) podstawą uchylenia decyzji może być jedynie takie uchybienie przepisom o postępowaniu, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, nie każde stwierdzone naruszenie procedury prowadzi do automatycznego uwzględnienia skargi. "Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń" (wyrok NSA z 20,09, 2005 sygn. akt FSK 2127/04 LEX nr 173171).

Jak już wyżej wskazano - obydwa wadliwie przeprowadzone dowody dotyczyły kwestii niespornych i dostatecznie wyjaśnionych innymi dowodami. W związku z tym, pomimo naruszenia przez organy - odpowiednio- art. 199 Ordynacji podatkowej i art. 200 Ordynacji podatkowej, uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. Uchybienia te nie mogą zatem stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.

Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów.

Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku