Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 846/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zaliczka alimentacyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 1, 1a, 2, 9
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 16, art. 72, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 451 par. 1-3
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu należności wypłaconych tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 104 K.p.a., art. 1025 § 1 pkt 1 i 2 K.p.c., art. 27 ust. 1, ust. 1a, ust. 2 – 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. – Dz.U. z 2009r., nr 1, poz. 7 ze zm.), Prezydent Miasta Ł. orzekł o zwrocie przez E.B. świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., nr [...] na rzecz A.B. w okresie od 1 października 2009r. do 30 września 2010r. w wysokości 2.400,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi na dzień wydania decyzji w kwocie 321,33 zł, co łącznie stanowi kwotę 2.721,33 zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] przyznane zostały świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz A.B. na okres od 1 października 2009r. do 30 września 2010r. w kwocie 200 zł miesięcznie. Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] orzeczono o zwrocie należności w kwocie 2.400,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości 217,90 zł z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną A.B. świadczeń z funduszu alimentacyjnego we wskazanym wyżej okresie. Od powyższej decyzji E.B. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. przedstawiając dowody, iż w grudniu 2009r., styczniu i marcu 2010r. komornik sądowy wyegzekwował od niego kwotę w łącznej wysokości 2.069,83 zł. Decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Następnie organ pierwszej instancji wskazał, że Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ż. – M. A. K., po potrąceniu kosztów egzekucyjnych, przekazała do dnia wydania tej decyzji na konto organu właściwego wierzyciela kwotę w łącznej wysokości 3.052,56 zł. W dniu 19 maja 2010r. na konto organu właściwego wierzyciela wpłynęła także kwota 25,00 zł. Powyższe wpłaty w łącznej wysokości 3.077,56 zł zostały zaliczone na poczet spłaty zadłużenia:

- z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych A.B. w okresie od 1 października 2008r. do 30 września 2009r. i E. B. okresie od 1 października 2008r. do 31 lipca 2009r. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] – kwota 1.291,22 zł;

- z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionej A. B. w okresie od 1 października 2008r. do 30 września 2009r. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [....] – kwota 1.786,34 zł.

Po uwzględnieniu wskazanych wpłat ustalono, że według stanu na dzień 28 kwietnia 2011r. kwota zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych A.B. w okresie od 1 października 2008r. do 30 września 2009r. i E. B. w okresie od 1 października 2008r. do 31 lipca 2009r. wynosi 3.230,77 zł wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości 912,58 zł, co łącznie stanowi kwotę 4.143,35 zł. Natomiast kwota zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionego A.B. w okresie od 1 października 2009r. do 30 września 2010r. wynosi 2.400,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości 321,33 zł, co łącznie stanowi kwotę 2.721,33 zł.

W odwołaniu od tej decyzji E.B. zakwestionował ustalenie, iż została wydana decyzja ostateczna stanowiąca podstawę do wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz zarzucił, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił prawomocnych wyroków o sygn. akt [...], sygn. akt [...] i sygn. akt [...]. E.B. zakwestionował także prawidłowość ustaleń, co do wysokości kwoty, do zwrotu, której został zobowiązany. Wskazał przy tym, że organ pierwszej instancji zgodnie z wyrokiem sygn. akt [..] odliczył kwotę 600 zł od kwoty wypłaconej w okresie od 1 października 2009r. do 30 września 2010r. na rzecz E. B., lecz nie wyjaśnił, dlaczego nie pomniejszył zadłużenia za wymieniony okres o kwotę 2.069,83 zł, którą w tym okresie zajął komornik.

Decyzją z dnia [...]., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w okresie od 1 października 2009r. do 30 września 2010r. wypłacono z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej - A.B. łącznie kwotę 2.400 zł (po 200 zł miesięcznie). Świadczenie powyższe przyznano w oparciu o prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] sygn. akt [...] w związku z bezskutecznością egzekucji świadczeń zasądzonych wskazanym wyrokiem. W powyższym okresie Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ż. przekazał na konto organu wierzyciela kwotę 3.052,56 zł. Dodatkowo w dniu 19 maja 2010r. E.B. wpłacił kwotę 25 zł. Łącznie w okresie tym na konto organu wierzyciela wpłynęła kwota 3.077,56 zł. Kwota ta nie zmniejszyła jednakże zadłużenia E.B. z tytułu zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych w okresie świadczeniowym 2009/2010. W całości bowiem została rozliczona w poczet zaległych długów powstałych w związku z wypłatą świadczeń dzieciom dłużnika w poprzednim okresie świadczeniowym (2008/2009). Kwotę 1.291,22 zł zaliczono na poczet zadłużenia z tytułu świadczeń wypłaconych na rzecz A.B. i E. B. Pozostałą zaś kwotę, tj. 1.786,34 zł zaliczono na poczet zadłużenia z tytułu wypłaty świadczeń na rzecz E.B. E.B. zobowiązany jest do zwrotu całej kwoty wypłaconej w okresie od 1 października 2009r. do 30 września 2010r. na rzecz osoby uprawnionej – A.B., tj. kwoty 2.400 zł wraz z należnymi odsetkami. Na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji odsetki te wynosiły 321,33 zł. Łączna kwota do zwrotu wynosiła zatem 2.721,33 zł.

W skardze na powyższą decyzję E.B. zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do podnoszonego zarzutu braku podstawy do wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W świetle wyroku Sądu Rejonowego w Ż. A.B. i E. B. nie byli osobami uprawnionymi do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Nadto E.B. zakwestionował prawidłowość ustaleń, co do wysokości kwoty, do zwrotu której został zobowiązany wskazując, iż nierzetelnie zostały rozliczone dokonywane przez niego w okresie od 1 października 2009r. do 30 września 2010r. wpłaty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne jest zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sprawując tę kontrolę sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie, o czym stanowi art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z treści art. 135 p.p.s.a. wynika natomiast uprawnienie sądu do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie ze wszystkich przyczyn w niej wskazanych.

Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. – Dz. U. z 2009r., nr 1, poz. 7 ze zm.) dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. W myśl art. 27 ust. 2 tej ustawy organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Kwota podlegająca zwrotowi odpowiada łącznej kwocie wypłaconej osobie uprawnionej. Może być ona pomniejszona jedynie o kwoty przekazane w okresie świadczeniowym organowi przez komornika. Stosownie bowiem do art. 27 ust. 9 ustawy w okresie, w którym osoba uprawniona otrzymuje świadczenia z funduszu alimentacyjnego komornik sądowy przekazuje wyegzekwowane od dłużnika kwoty zaliczone na poczet alimentów organowi właściwemu wierzyciela do wysokości wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami (vide: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 330/11 – opub. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt sprawy wynika, że wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Ż. zasądził od skarżącego na rzecz A. B., E.B. i A.B. renty alimentacyjne w kwotach po 200 zł miesięcznie na rzecz każdego z nich. Natomiast wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w B. zobowiązał skarżącego do łożenia na rzecz małoletnich E. B. i A.B. alimentów w wysokości po 200 zł miesięcznie na rzecz każdego z nich w miejsce alimentów ustalonych w wyroku Sądu Rejonowego w Ż. w sprawie sygn. akt [...]. W zaświadczeniu z dnia 25 listopada 2009r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ż. potwierdził bezskuteczność egzekucji alimentów od skarżącego na rzecz A.B. prowadzonej na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [..].., sygn. akt [...] w wysokości po 200 zł miesięcznie. Podstawę prowadzonej w stosunku do skarżącego egzekucji alimentów stanowił zatem wyrok sądu powszechnego. Okoliczność, iż egzekucja ta okazała się bezskuteczna, co potwierdził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ż. we wskazanym zaświadczeniu, stanowiła z kolei podstawę wydania przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji z dnia [...]. o przyznaniu na rzecz uprawnionego A.B. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 200 zł miesięcznie w okresie świadczeniowym od 1 października 2009r. do 30 września 2010r. Decyzja ta stanowiła podstawę wypłaty na rzecz uprawnionego A.B. świadczeń z funduszu alimentacyjnego we wskazanym okresie. Z akt sprawy nie wynika, aby decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Uzyskanie przez tę decyzję przymiotu ostateczności w rozumieniu art. 16 K.p.a. oznacza związanie nią organu administracji orzekającego o zwrocie przez dłużnika alimentacyjnego wypłaconych na jej podstawie świadczeń łącznie z ustawowymi odsetkami. W tej sytuacji wydana przez Prezydenta Miasta Ł. na podstawie cytowanych wyżej art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów decyzja z dnia [...]. stanowiła jedynie konsekwencję wypłacenia na rzecz uprawnionego A.B. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie decyzji z dnia [...] Należy także zauważyć, że ze znajdującego się w aktach sprawy wyroku Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...], sygn. akt [...] wynika, iż wyrokiem tym uchylony został wprawdzie obowiązek alimentacyjny ciążący na skarżącym, ale wyłącznie wobec A. B. na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Ż. z dnia [...], sygn. akt [...] oraz E. B. na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...], sygn. akt [...] od dnia [...]. W wyroku tym nie orzeczono natomiast o uchyleniu obowiązku alimentacyjnego ciążącego na skarżącym względem A.B..

Z tych też względów sąd nie podzielił podnoszonego przez skarżącego zarzutu braku podstawy do wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionego A.B. oraz uznał stanowisko organów administracji w tym zakresie za trafne.

Zastrzeżenia natomiast wzbudza prawidłowość ustaleń organów administracji, co do mających podlegać zwrotowi wysokości kwoty wypłaconych świadczeń oraz odsetek.

W tym miejscu przypomnieć trzeba, że art. 27 ust. 1a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów określając sposób naliczania odsetek wprost stanowi, że są one naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. Zasady zarachowania zapłaty i kolejności spłaty długów są natomiast uregulowane w art. 451 § 1 – 3 K.c. W myśl art. 451 § 1 K.c. dłużnik mający względem tego samego wierzyciela kilka długów tego samego rodzaju może przy spełnieniu świadczenia wskazać, który dług chce zaspokoić. Jednakże to, co przypada na poczet danego długu, wierzyciel może przede wszystkim zaliczyć na związane z tym długiem zaległe należności uboczne oraz na zalegające świadczenia główne. Jeżeli dłużnik nie wskazał, który z kilku długów chce zaspokoić, wierzyciel może wystawiając pokwitowanie zaliczyć otrzymane świadczenie na poczet jednego z tych długów, o czym stanowi art. 451 § 2 K.c. W braku zaś oświadczenia dłużnika lub wierzyciela – stosownie do art. 451 § 3 K.c. spełnione świadczenie zalicza się na poczet najdawniej wymagalnego długu. Zawsze zatem konieczne jest w takiej sytuacji ustalenie, na poczet którego długu (za który miesiąc) uiszczona przez dłużnika kwota powinna zostać zaliczona. Dopiero bowiem wówczas będzie możliwa ocena, jaka kwota wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń wraz z odsetkami powinna podlegać zwrotowi, skoro w świetle przytoczonego wyżej art. 27 ust. 1 i ust. 9 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów kwota wypłaconych świadczeń alimentacyjnych podlegająca zwrotowi może być pomniejszona o kwoty przekazane w okresie świadczeniowym organowi przez komornika.

Powyższe regulacje prawa materialnego jednoznacznie przesądzają o zakresie niezbędnych ustaleń jakie winien poczynić, a następnie uzewnętrznić w uzasadnieniu decyzji organ administracji, do jakich należy nie tylko globalna wysokość wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń, lecz nadto wysokość dokonanych w okresie świadczeniowym wpłat do funduszu w rozbiciu na poszczególne wpłaty i wypłaty oraz wskazanie dat poszczególnych operacji. Dopiero poczynienie takowych ustaleń i przedstawienie ich przez organ administracji w uzasadnieniu decyzji pozwoli stronie (a także organowi odwoławczemu i sądowi administracyjnemu) na dokonanie faktycznej kontroli ich prawidłowości, a także na zweryfikowanie prawidłowości naliczenia przez organ odsetek. Oczywistym przy tym jawi się, iż to już w decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie art. 27 ust. 2 omawianej ustawy winny zostać wyliczone odsetki należne na dzień jej wydania, wraz ze wskazaniem na podstawie jakiej stopy procentowej, w jakiej wysokości, od jakich kwot i od jakich dat odsetki te są naliczane. Brak powyższych elementów w uzasadnieniu decyzji organów orzekających uniemożliwia stronie skuteczną ochronę swych praw oraz zrozumienie podstaw nałożonych na nią obowiązków (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Po 199/10 – Lex nr 585370, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Po 541/10 - opub. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uzasadnień wydanych w rozpatrywanej sprawie decyzji organów obu instancji tymczasem wynika wyłącznie, że kwota w wysokości 2.400 zł, do zwrotu, której został zobowiązany skarżący odpowiada kwocie wypłaconych na rzecz uprawnionego A.B. świadczeń w okresie od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r., zaś przekazana w tym okresie przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż. na konto organu wierzyciela kwota w wysokości 3.052,56 zł oraz dokonana przez skarżącego wpłata w wysokości 25 zł zostały zaliczone w całości na poczet należności z tytułu świadczeń wypłaconych dzieciom skarżącego w poprzednim okresie świadczeniowym (2008/2009).

Organy administracji nie wskazały jednakże podstawy tego rodzaju ustaleń. Nie wyjaśniły także, według jakich stóp procentowych ustalona została wysokość odsetek mających podlegać zwrotowi, od jakich dat były one naliczane i od jakich kwot, a zatem uniemożliwiły weryfikacje tych wyliczeń przez sąd.

Tego rodzaju uzasadnienia nie odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a., w myśl którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie nie tylko przy ocenie prawidłowości decyzji przez organ wyższego stopnia, ale także daje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji możliwość polemiki ze stanowiskiem organu i to zarówno, jeśli idzie o ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, jak i dokonaną przez organ wykładnię przepisów prawa będących podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 – 10 K.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (por. np. wyroki NSA: 25 listopada 2009r., sygn. akt I OSK 558/09 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 16 marca 1998r., sygn. akt II SA 96/98 – Lex nr 41681; z dnia 28 października 1998r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; z dnia 13 grudnia 1988r., sygn. akt II SA 497/88 – ONSA 1989, nr 2, poz. 68, Lex nr 10079; z dnia 8 maja 1998r., sygn. akt I SA/Lu 380/97 – niepubl.).

Zdaniem sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, w jaki sposób wskazane przez organy administracji kwoty zostały ustalone, a w szczególności w jaki sposób, od jakich dat i na podstawie jakich stóp procentowych odsetki w wysokości 321,33 zł zostały wyliczone. Ze znajdujących się w aktach sprawy informacji o wynagrodzeniu i składkach ubezpieczeniowych (RMUA) skarżącego za listopad i grudzień 2009r. oraz luty 2010r. wynika wyłącznie, iż kwota zajęć komorniczych w tych miesiącach wyniosła 2069,83 zł. W aktach sprawy nie została udokumentowana dokonana przez skarżącego wpłata w wysokości 25 zł oraz to kiedy i jakie kwoty zostały przekazane organowi właściwemu wierzyciela przez komornika sądowego. Nie udokumentowano również wskazywanej w uzasadnieniach wydanych w rozpatrywanej sprawie decyzji okoliczności, iż kwoty te zostały zaliczone na poczet należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych dzieciom skarżącego w okresie świadczeniowym 2008/2009. Znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa z dnia 28 kwietnia 2011r. o stanie zadłużenia na koncie dłużnika alimentacyjnego, sporządzona przez referenta M. M. z Wydziału Finansowo – Księgowego, w świetle art. 75 § 1 K.p.a. nie jest natomiast tego rodzaju dokumentem, który służy wyjaśnieniu merytorycznemu sprawy. Jest formą adnotacji sporządzonej przez pracownika w trybie art. 72 K.p.a. Wobec powyższego do adnotacji tej nie stosuje się przepisów dotyczących dowodów (por. teza 2 wyroku NSA z dnia 4 czerwca 1982r.; sygn. akt I SA 258/82; LexPolonica nr dok. 296974 oraz wyrok NSA z dnia 23 września 2010r., sygn. akt I OSK 1597/09 – Lex nr 7450094). Notatka służbowa nie może zatem stanowić podstawy ustaleń faktycznych odpowiadających wymaganiom postępowania dowodowego prowadzonego w oparciu o art. 75 i dalsze K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007r., sygn. akt I OSK 877/06 – Lex nr 342121).

Z akt sprawy poza tym nie wynika, aby skarżącemu umożliwiono w toku postępowania zapoznanie się z aktami sprawy, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., który to przepis stanowi o ciążącym na organach administracji publicznej obowiązku zapewnienia stronom czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Przedstawione braki świadczą także o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niedostateczną i przedwczesną ocenę stanu faktycznego sprawy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, ze względu na naruszenie wymienionych wcześniej przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawione wyżej rozważania, w szczególności ustalą i udokumentują w należyty sposób wysokość przekazanych przez komornika sądowego kwot wyegzekwowanych od skarżącego oraz dokonaną przez niego wpłatę w okresie, który osoba uprawniona otrzymywała świadczenia z funduszu alimentacyjnego, a następnie precyzyjnie ustalą, czy i w jakiej kwocie skarżący zobowiązany jest do zwrotu wypłaconych świadczeń wskazując jednocześnie podstawę tych ustaleń. Poza tym wskażą daty, w jakich dokonywano wypłaty tych świadczeń oraz od jakich dat i od jakich konkretnie kwot naliczono odsetki.

m.ch.