Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 165/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 15 § 1 pkt 4, art. 15 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 102 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska, Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.), Sędzia del. WSA Iwona Bogucka, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Lubelskiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Lubelskim a Naczelnikiem Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku [...] s.c. [...]o przyznanie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu marki [...] nr rej. [...] postanawia: wskazać Starostę Lubelskiego jako organ właściwy w sprawie


UZASADNIENIE

Starosta Lubelski pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w sprawie przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz jego dozór w okresie od daty jego usunięcia tj. od 4 czerwca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2002 r. poprzez orzeczenie, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie jest Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie.

Wnioskodawca podał, że Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie działając na podstawie art. 65 i 19 kpa przekazał Staroście Lubelskiemu wniosek [...] s.c. [...] z dnia 16 listopada 2011 r. o przyznanie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi ww. pojazdu i jego dozór od daty usunięcia do dnia 30 czerwca 2002 r. W uzasadnieniu powołano się na treść art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), dalej Prawo o ruchu drogowym, wskazując, że jeżeli ww. spółka cywilna złożyła wniosek o przyznanie kosztów w dniu 16 listopada 2011 r., a więc po wejściu w życie nowelizacji art. 130a ust. Prawa o ruchu drogowym, która dodawała ust. 10h, to właściwym dla wydania decyzji w przedmiocie kosztów jest Starosta Lubelski. W ocenie Starosty, stanowisko to nie znajduje uzasadnienia. Starosta wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2008 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję w przedmiocie kosztów wydaje starosta. Przepis ten jednak, został wprowadzony na mocy art. 1 pkt 10lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. Prawo o ruchu drogowym. Rozpoznawany wniosek o przyznaniu wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych wydatków koniecznych dotyczy wydatków za okres, kiedy powołane w piśmie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego przepisy jeszcze nie obowiązywały.

Odpowiedź na wniosek złożył Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie wskazując, że w obowiązującym stanie prawnym art. 130a Prawa o ruchu drogowym w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest jedyną normą prawną regulującą kwestie zwrotu wydatków związanych z przechowaniem pojazdów usuniętych z drogi. W wyniku nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokonanej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym zadania związane z pojazdami usuniętymi z dróg publicznych wykonują starostowie jako ich zadania własne (art. 130a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym). Wskazując na powyższe, Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie wniósł o wskazanie Starosty Lubelskiego jako właściwego w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl regulacji art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) - sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art.15 § 1 pkt 4 tej ustawy właściwym w tych sprawach jest Naczelny Sąd Administracyjny.

Przez spór kompetencyjny, o którym mowa w art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) lub też każdy z organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny).

W niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wymagał spór kompetencyjny pomiędzy Starostą Lubelskim a Naczelnikiem Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie Zaistniały spór jest negatywny, bowiem żaden z organów nie uważa się za właściwy do rozpatrzenia zgłoszonego w sprawie administracyjnej żądania. Do sporu doszło w sprawie z wniosku [...] s.c. [...]z dnia 16 listopada 2011 r. o zwrot wydatków za jego przechowywanie i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu i w trybie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym.

Do dnia 10 września 2010r. przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odnoszono także do pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Oznaczało to w istocie, że organ egzekucyjny przyznaje wynagrodzenie i zwrot wydatków z tego tytułu. Przepisy te nie precyzowały podmiotu, który jest obowiązany do ich zapłaty. Dotychczas koszty te obciążały właściwe organy skarbowe, a pojazdy takie przechodziły na własność Skarbu Państwa. W wyniku nowelizacji Prawa o ruchu drogowym dokonanej mocą ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, po. 1018) zadania z tego zakresu wykonują starostowie jako ich zadania własne (art. 130a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym), m.in. zabezpieczając pojazdy i kierując do sądów wnioski o nabycie ich własności (art. 130a ust. 10 tej ustawy), wykonują orzeczenia sądów (art. 130a ust. 10f tej ustawy) i wydają decyzje o zapłacie kosztów przechowania pojazdów (art. 130a ust. 10h tej ustawy). Tym samym, obowiązujące obecnie przepisy wprowadziły jako regułę kompetencje starostów w wymienionych sprawach. Oznacza to tym samym, że organ ten jest również organem właściwym w sprawach z zakresu zapłaty wynagrodzenia i zwrotu wydatków z tytułu dozoru pojazdów usuniętych z drogi w omawianym trybie (zob. postanowienia: z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 96/11, z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OW 152/11, z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OW 177/11, z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OW 226/12 CBOSA).

Uwzględniając powyższe regulacje wskazać należy zatem, że organem właściwym do rozpoznania wniosku [...] sc. [...] jest Starosta Lubelski. Postępowanie zainicjowane żądaniem przechowawcy z dnia 16 listopada 2011r. zostało wszczęte już po nowelizacji art. 130a Prawa o ruchu drogowym i dodaniu do niego ust. 10h w obowiązującym brzmieniu. Z normy tej jednoznacznie wynika kompetencja starosty do rozpoznawania spraw tego rodzaju.

W przepisach przejściowych brak jakiejkolwiek normy, która przyznawałaby prawo innemu organowi do rozpoznawania żądań przechowawcy za okres sprzed wejścia w życie zmian z dnia 22 lipca 2010r. , za wyjątkiem art. 13, który w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma zastosowania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 15 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.