Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 891/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6048 Status zakładu pracy chronionej
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia NSA Joanna Kabat -Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Anna Wróblewska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2276/07 w sprawie ze skargi DGP D. G. P. - Spółki z o.o. w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej I oddala skargę kasacyjną; II zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz DGP D. G. P. - Spółki z o.o. w L. 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2276/07 po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.Sp. z o. o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej - uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody D. z dnia [...] lipca 2007 r.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., stwierdził utratę z dniem 30 czerwca 2005 r. statusu zakładu pracy chronionej przez D. Sp. z o.o. w L. przyznanego od dnia [...] czerwca 2005 r. na mocy decyzji Wojewody D. z dnia [...] czerwca 2005 r., zmienionej decyzjami z dnia [...] maja 2005 r. oraz z dnia [...] stycznia 2007 r.

W uzasadnieniu organ podał, że w związku z pismem Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. z dnia [...] marca 2007 r., informującym, że pracodawca od grudnia 2005 r. prowadzi działalność gospodarczą w K. a na użytkowane pomieszczenia nie posiada decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie spełniania przez skarżącą warunków, określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. - o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji zawodowej). Organ I instancji przyjął, że skarżąca powinna spełniać warunki, określone w art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji od dnia 1 lutego 2005 r. Organ wskazał, że w tym dniu została zatrudniona w K. na stanowisku praczki osoba legitymująca się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, zaś przedłożone przez skarżącą dokumenty oraz oświadczenie z dnia 30 maja 2007 r. - w ocenie organu - nie potwierdzają, że niepełnosprawni pracownicy skarżącej mieli w należyty sposób zapewnioną opiekę doraźną i specjalistyczną.

W toku postępowania skarżąca wyjaśniła, że niepełnosprawni pracownicy zatrudnieni w pralni działającej przy Wojewódzkim Szpitalu w K. mają zapewnioną opiekę doraźną zagwarantowaną przez zarząd tego szpitala, świadczoną w ramach umowy o świadczenie usług pralniczych. Pracownicy pralni mają prawo korzystać z usług Niepublicznego Z. O.i Z.-P. L. "S." Sp. z o.o. z siedzibą w G. e, a zakład ten gwarantuje zgodnie z umową sprawowanie profilaktycznej opieki zdrowotnej, zapewnia doraźną i specjalistyczną opiekę lekarską, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne oraz wykonywanie badań z reżimu sanitarno - epidemiologicznego. W ocenie organu I instancji, materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdzał, że od dnia 1 lutego 2005 r. skarżąca nie spełnia wymogów określonych w art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, tj. nie zapewniała zatrudnionym pracownikom niepełnosprawnym doraźnej i specjalistycznej opieki medycznej poradnictwa i usług rehabilitacyjnych.

Ponadto organ podniósł, że zgodnie z art. 30 ust. 4 pkt 1 ustawy o rehabilitacji pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany poinformować wojewodę o każdej zmianie dotyczącej spełniania warunków i realizacji obowiązków, o których mowa w art. 28 i 33 ust. 1 i 3 ustawy o rehabilitacji w terminie 14 dni od daty tej zmiany. W ocenie organu I instancji z materiału dowodowego wynika, że skarżąca zawierając umowę z W. S. Z. im. L. P. w K. nie wystąpiła jednocześnie z wnioskiem do Wojewody D. o zmianę decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej i tym samym nie dopełniła obowiązku, tj. nie powiadomiła Wojewody D. o uruchomieniu nowego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Organ podkreślił, że warunkiem posiadania statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej jest stałe spełnianie wszystkich warunków i obowiązków określonych w art. 28 ustawy o rehabilitacji, co obejmuje także obowiązek wyrażony w art. 28 ust. 1 pkt 2 – 3 tej ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła D. Sp. z o. o.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, stwierdza na wniosek pracodawcy Państwowa Inspekcja Pracy (z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o rehabilitacji w stosunku do osób zatrudnionych w dozorze i ochronie mienia). Z powyższych przepisów wynika, że jednym z bezwzględnych warunków jakie pracodawca musi spełniać, by posiadać status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej jest uzyskanie pozytywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy w kwestii przystosowania obiektów i pomieszczeń użytkowanych przez zakład pracy. Minister Pracy i Polityki Społecznej uznał, że skarżąca nie spełniła obowiązków, o których mowa w art. 28 i 33 ust. 1 i 3 ustawy o rehabilitacji w terminie 14 dni od daty zmiany oraz nie dokonała obowiązku poinformowania Wojewody Dolnośląskiego o rozpoczęciu działalności w nowych pomieszczeniach, tj. w pralni szpitalnej zlokalizowanej w K. Organ wskazał, że skarżąca rozpoczynając działalność powinna była posiadać stosowną decyzję Państwowej Inspekcji Pracy o spełnianiu warunków, o których mowa w przepisie art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji. Minister Pracy i Polityki Społecznej nie mógł uwzględnić decyzji Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] czerwca 2007 r., która stwierdza, iż obiekt w K. spełnia wymogi nałożone na pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej ustawą o rehabilitacji, gdyż skarżąca z wnioskiem o jej wydanie wystąpiła do Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. po wszczęciu postępowania przez Wojewodę D.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając skargę D. Sp. z o.o. uznał, że podlega ona uwzględnieniu.

Sąd I instancji podniósł, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 28 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 w związku z art. 66 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którymi pracodawca uzyskuje status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej między innymi jeżeli obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich, a także zapewniona jest doraźna i specjalistyczna opieka medyczna, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne. Niespełnianie powyższych warunków i obowiązków stanowi, zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji, przesłankę do stwierdzenia utraty przyznanego statusu zakładu pracy chronionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja stwierdzająca utratę statusu zakładu pracy chronionej naruszała wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa. Została ona podjęta bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym organ naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ w pierwszej kolejności powinien dokonać oceny wszystkich umów łączących skarżącą ze szpitalem, w kontekście korzystania przez nią z pomieszczeń, w których znajduje się pralniczy ciąg technologiczny, a w razie wątpliwości związanych z ich interpretacją rozważyć uzupełnienie postępowania dowodowego. W postępowaniu administracyjnym należało ustalić, czy status skarżącej wobec tych pomieszczeń legitymuje ją do wystąpienia z wnioskiem do Państwowej Inspekcji Pracy o wydanie decyzji. Zdaniem WSA należy odróżnić sytuację, w której skarżąca na podstawie umowy najmu zajmuje pomieszczenia w Zespole Opieki Zdrowotnej w G., od sytuacji, gdy pomieszczenia pralni są jej jedynie udostępniane. W związku z tym organ powinien rozważyć, w oparciu o zgromadzone dowody, czy skarżąca świadcząca usługi na rzecz szpitala, co jest niewątpliwie wykonywaniem działalności gospodarczej w określonym zakresie, nie czyni tego w pomieszczeniach, którymi włada inny podmiot.

W ocenie Sądu, przy przyjęciu, że pomieszczenia, z których skarżąca korzysta winny odpowiadać warunkom określonym w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, organ powinien w tym zakresie ustalić stan faktyczny, a nie jedynie poprzestać na konstatacji, że warunki te nie zostały spełnione, albowiem nie została przedłożona decyzja Państwowej Inspekcji Pracy.

Zdaniem WSA, w wypadku, gdy status taki został już nadany, a pomimo braku decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, wszystkie warunki określone w powołanym powyżej przepisie są spełnione, to stwierdzenie utraty statusu zakładu pracy chronionej tylko z uwagi na nie legitymowanie się taką decyzją obejmującą cały okres działalności, byłoby nieproporcjonalne do wagi stwierdzonego braku formalnego.

Sąd I instancji odnosząc się do stanowiska organu, że "poważne wątpliwości budzą również zapewnienia strony, iż w pralni szpitalnej w K., przy ul. P. spełniony był warunek określony w art. 28 ust. 1 pkt 3" , wskazał, że organ wydając decyzję musi ustalić niewątpliwy stan faktyczny. Jeżeli dowody przedłożone przez stronę budzą wątpliwości lub są niewystarczające, organ z własnej inicjatywy obowiązany jest poszukiwać dowodów, tak aby doprowadzić do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością.

Sąd zauważył, że w rozpoznawanej sprawie organ przyjął, że umowa zawarta w dniu [...] maja 2007 r. z P. A. - wspólnikiem spółki cywilnej A. na pełny zakres opieki medycznej dla pracowników D. Sp. z o.o. w L. wykonujących usługi w K., nie ma żadnego wpływu na wydanie rozstrzygnięcia dotyczącego okresu wcześniejszego. Organ nie wziął jednak pod uwagę oświadczenia złożonego przez lekarza, z którego wynika, że na zasadzie umowy ustnej od marca 2005 r. świadczył usługi medyczne dla pracowników skarżącej, a umowa ta została potwierdzona na piśmie w dniu 25 maja 2007 r. Dokument zawierający powyższe oświadczenie został dołączony do odwołania, a organ II instancji, który rozpoznaje ponownie sprawę w jej całokształcie, nie dokonał oceny tego dowodu, naruszając tym samym przepis art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Umowa pisemna o świadczenie usług medycznych jest najbardziej pożądana ze względów dowodowych. Nie znaczy to jednak, że ustalenie świadczenia tego typu usług nie jest możliwe w oparciu o inne dowody, zwłaszcza, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ w pierwszej kolejności winien zatem dokonać oceny przedstawionego przez skarżącą dowodu i ewentualnie rozważyć potrzebę zgromadzenia innych dowodów, w tym także dowodu z przesłuchania w charakterze świadka P. A. na okoliczność zakresu wykonywanej usługi. Przed dokonaniem tych czynności uznanie, że wymagana ustawą pomoc i opieka nie były zapewniona, jest co najmniej przedwczesne, zwłaszcza w kontekście złożonych przy skardze oświadczeń pracowników skarżącej, zatrudnionych przy świadczeniu usług pralniczych w K. Minister Pracy i Polityki Społecznej wydając zaskarżoną decyzję nie znał tych oświadczeń, a zatem nie mogły być one przedmiotem badania w toku postępowania administracyjnego. Mają one jednak w sprawie istotne znaczenie wobec uznania przez organ, że ani Wojewódzki Szpital w K., ani też Niepubliczny Z. O. Z. P. L. "S." Sp. z o.o. w G. nie zapewniały pracownikom skarżącej pracującym w K. doraźnej i specjalistycznej opieki medycznej, poradnictwa i usług rehabilitacyjnych.

Sąd wskazał, że osoby niepełnosprawne muszą mieć zapewnioną możliwość korzystania z opieki i rehabilitacji zawsze w razie potrzeby i w zależności od rodzaju niepełnosprawności, przy czym nie chodzi o opiekę świadczoną dla ogółu ludności przez publiczną służbę zdrowia. Pracodawca korzystający ze statusu zakładu pracy chronionej może realizować tę opiekę między innymi poprzez zawarcie umowy ze specjalistyczną placówką świadczącą opiekę medyczną i rehabilitacyjną. Sąd zauważył, że skarżąca zawarła taką umowę w dniu [...] lutego 2003 r. z przychodnią w G. Sąd stwierdził, że odległość dzieląca G. i K. nie ma znaczenia, gdyż istotne jest nie to czy korzystanie z medycznej pomocy specjalistycznej wiązało się z jakimiś niedogodnościami, lecz czy pomoc ta była świadczona. Jak wskazują złożone przez pracowników oświadczenia nie mieli oni żadnych zastrzeżeń w zakresie dostępu do usług medycznych. W ocenie Sądu, zdyskredytowanie tych oświadczeń, jako budzących wątpliwości co do wiarygodności jest nieuzasadnione. Jak już wskazano powyżej, wbrew twierdzeniom organu, za dowodu zapewnienia dostępu do usług medycznych nie stanowią wyłącznie umowy z pielęgniarkami świadczącymi doraźną pomoc bądź z przychodniami. Dowodem może być wszystko, co służy wyjaśnieniu sprawy. Dlatego też organ winien rozważyć celowość dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków, pracowników skarżącej, którzy są najlepiej zorientowani co do sposobu i zakresu świadczonych na ich rzecz usług medycznych.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego i jego ocena dokonana przez organy są niewystarczające i tym samym naruszające prawo i dlatego też zaskarżona decyzja oraz decyzja, którą utrzymała ona w mocy zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) .

Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia, a także rozpoznania sprawy w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o rehabilitacji.

W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że przepis art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, który uzależnia uzyskanie statusu zakładu pracy chronionej od uprzedniego uzyskania pozytywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy, należy odnieść także do utrzymania tego statusu. Rozszerzenie działalności na nowe miejsce pracy skutkuje tym samym obowiązkiem uzyskania opinii o spełnianiu warunków, wynikających z przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Poprzez sformułowanie użyte w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji - "obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy" - należy rozumieć każdy obiekt i pomieszczenie będące w użytkowaniu zakładu pracy chronionej, bez względu na to, czy jest to obiekt, pomieszczenie własne czy też użytkowane na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia. Z przepisu tego w sposób oczywisty wynika również wymóg posiadania w odniesieniu do tych wszystkich użytkowanych przez zakład pracy pomieszczeń, stosownej decyzji Państwowej Inspekcji Pracy.

Minister Pracy i Polityki Społecznej zauważył także, że przez wymienione w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji "obiekty i pomieszczenia" nie można rozumieć tylko obiektów i pomieszczeń, w których zlokalizowany jest oddział, lecz każdy obiekt i pomieszczenie będące w użytkowaniu zakładu pracy chronionej. Tym samym, bez względu na tytuł prawny, jaki przysługuje wobec zajmowanego obiektu czy pomieszczenia, każde z nich musi spełniać określone wymogi, a pracodawca, w celu posiadania statusu zakładu pracy chronionej musi przedłożyć wojewodzie stosowną decyzję Państwowej Inspekcji Pracy.

Zdaniem Ministra, nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż w przypadku uprzedniego nadania statusu zakładu pracy chronionej oraz braku decyzji Państwowej I inspekcji Pracy w odniesieniu do jednego z obiektów (w tym przypadku do użytkowanej przez D. D. pralni), przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków określonych w przepisach, stwierdzenie utraty statusu zakładu pracy chronionej tylko z uwagi na nie legitymowanie się taką decyzją, obejmującą cały okres działalności, byłoby nieproporcjonalne do wagi stwierdzonego braku formalnego. Zgodnie bowiem z ustawowym zapisem zawartym w art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji, wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie nie spełniania warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2, lub odpowiednio art. 28 ust. 1 pkt 1-3, art. 29 lub 30 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków.

Minister Pracy i Polityki Społecznej zauważył, iż nie może mieć znaczenia, że Państwowa Inspekcja Pracy w dniu [...] czerwca 2007 r. wydała skarżącej pozytywną decyzję dotyczącą użytkowanych pomieszczeń pralni. Strona winna legitymować się taką decyzją już w momencie zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych w nowym miejscu pracy tj. 1 lutego 2005 r. Skarżąca jako pracodawca posiadający nieprzerwanie od 28 czerwca 1999 r. status zakładu pracy chronionej, przyznany decyzją Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych doskonale wiedziała, jakie wymogi musi spełniać, by powyższy status utrzymać.

Wnoszący skargę kasacyjną podniósł także, że skarżąca powinna przedłożyć spójne dowody potwierdzające faktyczne zagwarantowanie opieki medycznej i usług rehabilitacyjnych. Zapewnienia Strony o spełnieniu powyższego obowiązku, bez jego należytego udowodnienia są niewystarczające. Brak dowodu potwierdzającego, że umowa o świadczenie opieki medycznej była zawarta, nie rodzi po stronie organu administracji obowiązku udowodnienia tezy przeciwnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną D. Sp. z o. o. z siedzibą w L. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. oznacza, iż to podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia determinują zakres jego kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny, poza wypadkami nieważności postępowania, która w tej sprawie nie występuje, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych – poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej – wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta tylko na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o rehabilitacji. Oparcie skargi kasacyjnej jedynie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oznacza między innymi to, że strona wnosząca skargę kasacyjną zgadza się z tym, że w toku postępowania przed właściwymi organami doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta uwaga jest o tyle istotna, że kontroli instancyjnej został poddany wyrok Sądu I instancji wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Powołany przepis stanowi podstawę uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia w wypadku stwierdzenia naruszenia innych, niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, przepisów procesowych, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Minister Pracy i Polityki Społecznej nie zakwestionował oceny zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie dochowania wymaganej prawem procedury. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika co prawda, że jej autor nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji co do potrzeby i zakresu uzupełnienia materiału dowodowego i jego rozpatrzenie, jednak nie znalazło to wyrazu w postaci skorzystania z podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony do uzupełniania za stronę ani podstaw kasacyjnych, ani ich uzasadnienia.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie prawa materialnego zarówno przez jego błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia przepisu to niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumpcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

W związku z zarzutem naruszenia art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o rehabilitacji Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 14 października 2005 r., sygn. akt FSK 568/04 (ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67), że nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym jakie normy postępowania naruszył sąd I instancji. Minister Pracy i Polityki Społecznej zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o rehabilitacji nie dostrzegł, że stosowanie prawa materialnego możliwe jest tylko wówczas, gdy stan faktyczny został ustalony i oceniony w sposób nie budzący wątpliwości.

Jeżeli natomiast chodzi o zarzut błędnej wykładni art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o rehabilitacji zauważyć należy, że skuteczne skorzystanie przez stronę z zarzutu naruszenia prawa materialnego w tej formie, wymaga nie tylko przedstawienia wykładni, która zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowa, ale także wskazania na czym polegał błąd w wykładni prawa materialnego, którego dopuścił się sąd I instancji. Podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił na czym polegał błąd w wykładni art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o rehabilitacji, którego miał dopuścić się Sąd I instancji, poprzestając na przedstawieniu własnej wykładni wymienionych przepisów.

W związku z tak sformułowanym zarzutem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia Sąd I instancji w ogóle nie dokonał wykładni art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o rehabilitacji. Zaskarżony wyrok zawiera rozważania WSA dotyczące wyłącznie wyników kontroli legalności zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie dochowania wymaganej prawem procedury.

W tym stanie rzeczy tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej jest nieusprawiedliwiony.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).