Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 263/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, art. 53 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 111
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W dniu 9 lutego 2018 r. L.G. złożyła osobiście w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, na opisaną wyżej decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2017 r. Jednocześnie z dokonaniem tej czynności podniosła, że odwołania od w/w decyzji Wójta oprócz niej wnieśli również T. i J.W., zaś skarżone rozstrzygniecie dotyczy jedynie jej odwołania.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Kolegium, działając na podstawie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.), uzupełniło decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] przez wskazanie, że zapadła ona w wyniku odwołania wniesionego przez L.G., J.W. oraz T.W. Postanowienie to doręczono L. G w dniu 19 lutego 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.

W myśl zaś art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Rozpoznanie tego żądania, zarówno uwzględniające jak i odmawiające, następuje w drodze postanowienia (art. 111 § 1b k.p.a). Jak natomiast wynika z art. 111 § 2 k.p.a., w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.

Dokonując wykładni przepisów art. 53 § 1 P.p.s.a. oraz art. 111 § 2 k.p.a. stwierdzić należy, że w przypadku wystąpienia przez stronę postępowania administracyjnego do organu odwoławczego w terminie określonym w art. 111 § 1 k.p.a. z wnioskiem o uzupełnienie (lub sprostowanie) decyzji, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., biegnie dopiero od dnia doręczenia stronie postanowienia organu w przedmiocie wniosku o uzupełnienie (lub sprostowanie), bez względu na sposób jego rozpoznania. Wtedy dopiero ponownie otwiera się dla stron postępowania administracyjnego, wobec uruchomienia przez jedną z nich trybu określonego w art. 111 § 1 k.p.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej. Zgłoszenie wniosku, o którym mowa w art. 111 § 1 k.p.a., w terminie w nim określonym, powoduje bowiem przerwanie dotychczasowego biegu terminu do wniesienia skargi aż do dnia doręczenia postanowienia rozstrzygającego w przedmiocie wniosku, kiedy termin ten rozpoczyna bieg na nowo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r. II OSK 1089/14 oraz wyrok z dnia 20 października 2015 r. II OSK 1222/15; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzeczenie w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie ma bowiem bytu samodzielnego, lecz jest ściśle związane z aktem objętym wnioskiem, gdyż może wywrzeć wpływ na jego treść. Może zatem mieć także wpływ na ewentualną decyzję strony co do wystąpienia ze skargą i samą treść takiej skargi, zwłaszcza jeżeli uwzględnić wymagania formalne tego pisma procesowego określone w art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten wymaga bowiem określenia w skardze naruszenia prawa lub interesu prawnego zaskarżanym aktem. Z tej też przyczyny w przypadku zgłoszenia przez stronę postępowania administracyjnego wniosku o uzupełnienie decyzji termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg dopiero od dnia doręczenia stronom postanowienia rozstrzygającego o takim żądaniu i do tego czasu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 111 § 2 k.p.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wymaga ścisłej wykładni. Zgodnie z jego treścią przyjąć zatem należy, że termin do wniesienia skargi biegnie dopiero od dnia doręczenia postanowienia określonego w art. 111 § 1b k.p.a., a wcześniej zdziałane czynności uznać należy za bezskuteczne (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2016 r. II SA/Rz 1207/15 i postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2016 r. II OZ 1323/16).

W rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi, zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a., rozpoczął bieg po doręczeniu stronom postanowienia SKO w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., a zatem w odniesieniu do skarżącej – w dniu 19 lutego 2018 r. Skarga została zaś złożona w siedzibie organu przed doręczeniem tego postanowienia, tj. w dniu 9 lutego 2018 r. Wobec zatem przedwczesnego dokonania czynności procesowej w postaci wniesienia skargi, należało uznać ją za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 k.p.a.