Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 951/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w J.G., M. M., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r. , Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na terminalu internetowym poza kasynem gry, wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżąca podała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, ponieważ wykonanie kwestionowanej decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej.

W pierwszej kolejności podkreślono, że zaskarżona decyzja jest rażąco nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie których nałożono na Spółkę karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek i podmiotów będących adresatami decyzji.

Następnie skarżąca wywodziła, że osiągane – przez nią i przez jej męża, z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe – miesięczne dochody nie dają jej możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty [...] zł, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Skarżąca wskazała, że w 2014 r. osiągnęła dochód w wysokości [...] zł, natomiast jej mąż w kwocie [...] (na dowód czego dołączyła zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2014). Dodatkowo podkreśliła, iż obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, natomiast jej mąż, w maju 2015 r., uległ ciężkiemu wypadkowi, w konsekwencji czego doszło do obniżenia ich wspólnych miesięcznych dochodów. Podała ponadto, że znaczna część dochodów przeznaczana jest na wydatki związane z leczeniem i rehabilitacją jej męża. Skarżąca oświadczyła także, że obecnie jest zatrudniona w Fundacji FENIKS jako opiekunka osób niepełnosprawnych na pół etatu. Po odliczeniu kosztów dojazdu do pracy w kwocie około [...] zł miesięcznie, zostaje jej [...] zł wynagrodzenia. Podkreśliła, że obecnie miesięczny dochód jej i jej męża wynosi około [...] zł, z czego spłaca raty w wysokości [...] zł.

W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może istotnie wpłynąć na jej sytuację finansową, jak również spowodować znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z treści cytowanych przepisów wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA ż dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 138/04, nie publ.).

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca szczegółowo uzasadniła, dlaczego (w jej ocenie), w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności, Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy, gdyż - w świetle przedstawionych przez skarżącą argumentów (opisanych szczegółowo w stanie faktycznym niniejszego postanowienia), wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zapłata kwoty [...] zł mogłaby być znacznym utrudnieniem oraz mogłoby to zagrozić bytowi materialnemu skarżącej.

Na marginesie podkreślić nadto należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi.

W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji