Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 918/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przekazania roszczenia o wydanie świadectwa służby i innych dokumentów według właściwości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. Wydział [...], po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy Z. M. przeciwko Komendantowi Głównemu Policji o wydanie świadectwa służby i innych dokumentów oraz o zadośćuczynienie, w dniu [...] grudnia 2007 r. wydał postanowienie, sygn. akt [...], którym w pkt II sentencji zmienił postanowienie Sądu Okręgowego – Sądu Pracy z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...], dotyczące roszczeń o wydanie świadectwa służby i innych dokumentów, w ten sposób, że wskazał, aby przekazać te roszczenia do rozpoznania Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Powyżej określony organ, działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2008 r. wydał postanowienie nr [...] o przekazaniu roszczenia o wydanie świadectwa służby i innych dokumentów Komendantowi Głównemu Policji. W jego uzasadnieniu podał, że nie może wykonać postanowienia Sądu, gdyż nie jest właściwy do wydania przedmiotowych dokumentów. Właściwym w sprawach osobowych wnioskodawcy do dnia zwolnienia ze służby w Policji pozostawał Komendant Główny Policji, który jest dysponentem jego akt osobowych.

W wyniku złożonego przez Z. M. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2008 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie poprzedzające.

Odnosząc się do argumentów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że z § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261), wynika, iż świadectwo służby wydaje przełożony właściwy w sprawach osobowych lub osoba przez niego upoważniona. Ponadto wskazał, iż z § 8 zarządzenia nr 678 Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych (Dz. Urz. KGP Nr 11, poz. 71), wynika, że po zwolnieniu policjanta ze służby jego akta osobowe przekazuje się do właściwego, dla ostatniego miejsca pełnienia przez niego służby, archiwum Policji. Natomiast z przepisów zarządzenia nr 28 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 września 2005 r. w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych i składnic oraz zasad postępowania z materiałami archiwalnymi i dokumentacją niearchiwalną w resorcie spraw wewnętrznych i administracji (Dz. Urz. MSWiA z 2005 r. Nr 4, poz. 29), wynika, że działalność archiwalną w resorcie spraw wewnętrznych i administracji prowadzi sieć archiwów, którą tworzy, m.in. Główne Archiwum Policji, którego działalność nadzoruje Komendant Główny Policji. Zatem w gestii tego organu leży rozważenie możliwości wydania wnioskodawcy dokumentów, znajdujących w Głównym Archiwum Policji, po uzyskaniu ewentualnej zgody Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (§ 39 ust. 1 instrukcji stanowiącej załącznik do powołanego zarządzenia).

Postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2008 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł on o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie wydania przedmiotowych dokumentów oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego, dokumenty o których wydanie wnosi, stanowią zasoby archiwalne, którymi dysponowanie podlega rygorom ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Z mocy art. 19 i art. 29 tej ustawy, organem uprawnionym do ich udostępnienia jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję (postanowienie), w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję.

Utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy decyzji (postanowienia) organu I instancji jest orzeczeniem o charakterze merytorycznym i stanowi konsekwencję stwierdzenia przez organ odwoławczy, że rozstrzygnięcie to jest prawidłowe, lub że wprawdzie jest ono dotknięte wadą, ale niekwalifikowaną (nieistotną), albo że w sprawie zachodzą okoliczności, powodujące zastosowanie zakazu reformationis in peius. Innymi słowy rozstrzygnięcie organu odwoławczego przybiera taką postać w sytuacji, gdy ocena tego organu, co do istoty sprawy jest taka sama jak rozstrzygnięcie organu I instancji. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego przybierze postać uchylenia decyzji (postanowienia) organu I instancji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, gdy organ odwoławczy uzna, iż zaskarżona decyzja (postanowienie) jest sprzeczna z prawem - zawiera istotne wady - lub jest niecelowa.

Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.

Na wstępie należy wskazać, że ze stwierdzenia zawartego w pkt II sentencji postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia [...] grudnia 2007 r. nie wynikał bezwzględny obowiązek dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie żądanych dokumentów. Sąd przesądził jedynie o tym, że nie jest właściwy w sprawie.

Zgodnie z art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie (wniosek) wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że niezbędnym warunkiem jego zastosowania jest precyzyjne ustalenie treści tego podania (wniosku). Organ, do którego podanie (wniosek) wpłynęło, zobowiązany jest precyzyjnie ustalić przedmiot żądania, organ właściwy rzeczowo, miejscowo i instancyjnie. Jeżeli te ustalenia wykażą, że w sprawie właściwy jest inny organ, to organ, do którego wniesiono podanie (wniosek), zobowiązany jest niezwłocznie przekazać je do organu właściwego.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podał, iż przekazanie wniosku skarżącego do innego organu, tj. Komendanta Głównego Policji, wynika z przytoczonych w jego uzasadnieniu przepisów prawa.

Dokonana przez Sąd analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że przekazanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosku skarżącego o wydanie przedmiotowych dokumentów Komendantowi Głównemu Policji było uzasadnione.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący był funkcjonariuszem Policji do dnia [...] grudnia 2004 r.

W dniu wydania zaskarżonego postanowienia obowiązywało zarządzenie nr 28 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 września 2005 r. w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych i składnic akt oraz zasad postępowania z materiałami archiwalnymi i dokumentacją niearchiwalną w resorcie spraw wewnętrznych (Dz. Urz. MSWiA Nr 4, poz. 29), które następnie zostało uchylone zarządzeniem nr 45 tego organu z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie postępowania z materiałami archiwalnymi i dokumentacją niearchiwalną w archiwach wyodrębnionych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji lub przez niego nadzorowanych (Dz. Urz. MSWiA Nr 9, poz. 42). Obowiązywało również zarządzenie nr 678 Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych (Dz. Urz. KGP Nr 11, poz. 71).

Zgodnie z § 22 zarządzenia nr 28 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, komórki organizacyjne prowadzące akta osobowe przekazują do właściwych archiwów (składnic akt) akta osobowe funkcjonariuszy (...) bezpośrednio po ich zwolnieniu. W przypadku akt osobowych skarżącego, właściwym archiwum do którego należało przekazać jego akta osobowe, było Główne Archiwum Policji, nad którym bezpośredni nadzór sprawuje Komendant Główny Policji (§ 4 ust. 2 pkt 1 zarządzenia), który właściwy jest do podjęcia decyzji o wydaniu skarżącemu żądanych dokumentów, o ile znajdują się one w zasobach archiwalnych powyżej określonego archiwum i do ich wydania nie jest wymagana zgoda innego organu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał, że nie są one zasadne, a co najmniej przedwczesne. Nic nie stoi bowiem na przeszkodzie, aby w przypadku nieuzyskania od Komendanta Głównego Policji żądanych dokumentów wystąpić z żądaniem o ich wydanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, czy też do innego organu. Nie można również wykluczyć sytuacji, że wówczas będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 673 z późn. zm.), na które wskazuje skarżący w skardze.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.