Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 456/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 36a ust. 1 i ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 12 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1439/09 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2009 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1439/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco:

Starosta Garwoliński decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zmienił ostateczną decyzję Starosty Garwolińskiego Nr [...] w zakresie treści projektu budowlanego budynku usługowego z częścią mieszkalną w ten sposób, że zatwierdził projekt zamienny budynku usługowego z częścią mieszkalną zlokalizowanego na działce Nr [...] położonej w Garwolinie przy ul. [...] i zezwolił na budowę wg powyższego projektu, z zachowaniem warunków określonych w decyzji Starosty Garwolińskiego Nr [...].

W dniu 13 lutego 2009 r. J. i U. B., właściciele działki nr [...], wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, podnosząc zarzut rażącego naruszenia art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690, ze zm.).

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Garwolińskiego. W uzasadnieniu wskazał, że projekt budowlany zamienny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Garwolina. Przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie oznaczonym symbolem "MU-2", gdzie przewidziano koncentrującą zabudowę intensywną o charakterze małomiasteczkowym, o wysokości zabudowy od 2 do 4 kondygnacji, przy czym kategorią rozstrzygającą ilość kondygnacji powinno być sąsiedztwo istniejącej zabudowy. Na tym terenie obowiązuje ponadto zabudowa zwarta wytwarzająca pierzeje, realizowana wzdłuż linii rozgraniczających, z możliwością realizacji zabudowy zajmującej całą szerokość działki. Usytuowanie przedmiotowej inwestycji zgodne jest z § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, bowiem projektowana budowa będzie przylegała do budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich o nr [...] i nr [...] i części działki nr [...], co jest zgodne w z ww. przepisami.

Organ I instancji stwierdził ponadto, że zarzut naruszenia art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego jest słuszny, bowiem nie jest dopuszczalne orzekanie w trybie tego przepisu w zakresie pozwolenia na budowę innego obiektu, aniżeli objęty pierwotnym pozwoleniem. Jednak skarżący, którzy byli stroną toczącego się w przedmiotowej sprawie postępowania, wiedząc o wydanej decyzji Starosty Garwolińskiego, nie skorzystali z przysługującego im prawa do wniesienia odwołania od decyzji na etapie toczącego się postępowania administracyjnego, a ponadto w omawianym przypadku naruszenie art. 36a ust. 1 nie może zostać uznane za "rażące naruszenie prawa", ponieważ przeprowadzenie postępowania administracyjnego w trybie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego doprowadziłoby do zatwierdzenia tego samego projektu.

Po rozpatrzeniu odwołania J. i U. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego i stwierdził nieważność decyzji Starosty Garwolińskiego z [...] sierpnia 2008 r..

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zatwierdzony decyzją Starosty Garwolińskiego Nr [...] projekt budowlany przewiduje rozbudowę istniejącego budynku usługowego z częścią mieszkalną w granicy z działkami nr [...],[...] oraz [...]. Z planu zagospodarowania działki wynika, że rozbudowany budynek będzie przylegał ścianami bez otworów okiennych lub drzwiowych do usytuowanych w granicy budynków na działkach nr [...] i [...]. Natomiast w granicy działki nr [...], przy której planowana jest przedmiotowa inwestycja nie znajduje się żaden budynek. Wprawdzie na nieruchomości [...] znajduje się budynek mieszkalny oraz garaż, zlokalizowane w granicy, to jednak obiekty te są umiejscowione w innej części działki i rozbudowany budynek do nich nie przylega. W ocenie organu odwoławczego takie usytuowanie przedmiotowej rozbudowy w granicy z działką nr [...] nie spełnia warunku wynikających z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Z tego względu projektowana inwestycja jest niezgodna z ww. przepisem, co stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarówno oczywistość, jak i ciężar gatunkowy naruszenia przepisu oraz skutki społeczno-gospodarcze i ekonomiczne wywołane tym naruszeniem powodują, że badana w trybie nadzoru decyzja Starosty Garwolińskiego z dnia [...] sierpnia 2008 r., nie jest możliwa do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Usytuowanie przedmiotowej inwestycji w granicy z działką nr [...] spowoduje bowiem obniżenie wartości tej nieruchomości, jak również znacznie pogorszy warunki korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie dowodu z dokumentu w postaci wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Garwolina dla działki o nr ewid. [...] oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że nowy budynek wybudowany na działce nr [...] będzie przylegał jedynie do budynków usytuowanych na sąsiednich działkach nr [...] i [...], natomiast nie będzie przylegał do żadnego budynku w granicy z działką nr [...], podczas gdy w rzeczywistości w granicy działek [...] i [...] znajduje się budynek U. i J. B., do którego nowo wybudowany budynek przylega na długości ok. 1,80 m. Ponadto w ocenie skarżącej organ odwoławczy naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie niniejszej doszło do rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy przesłanki takiego stanu rzeczy nie zostały spełnione.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że skarga nie mogła być uwzględniona ponieważ decyzja Starosty Garwolińskiego z dnia [...] sierpnia 2008 r., została wydana z rażącym naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do istoty trybu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej oraz do skutków jakie wywołuje decyzja administracyjna rażąco naruszająca prawo.

Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego.

Sąd wskazał, że decyzja Starosty o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego zapadła w trybie art. 36a Prawa budowlanego, który w sposób negatywny definiuje pojęcie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, poprzez wskazanie co takim odstępstwem nie jest. A zatem przeprowadzenie postępowania w trybie art. 36a Prawa budowlanego możliwe jest jedynie w przypadkach opisanych w sposób negatywny. Tymczasem z porównania dwóch projektów budowlanych, stanowiących załączniki do decyzji Starosty Garwolińskiego z dnia [...] sierpnia 2006 r. o pozwoleniu na budowę oraz z dnia [...] sierpnia 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego wynika, że projekty te dotyczą dwóch zupełnie różnych obiektów budowlanych, usytuowanych w zupełnie innym miejscu na działce nr [...], położonej w Garwolinie przy ul. [...].

Projekt budowlany zatwierdzony decyzją pierwotną dotyczy budowy budynku mieszkalno-usługowego, natomiast "projekt zamienny" dotyczy budowy zupełnie nowego budynku o funkcji garażowej.

W ocenie Sądu projekt dobudowania przez inwestora do budynku mieszkalno-usługowego nowego budynku o funkcji garażu nie może świadczyć o zmianie charakterystycznych parametrów tego pierwszego, o jakich mowa w art. 36a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego (tj. kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość i szerokość).

Sąd Wojewódzki uznał, że projekt zamienny przedstawia budowę zupełnie nowego obiektu budowlanego, na który zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymagane jest uzyskanie odrębnej decyzji pozwolenia na budowę. Dodatkowo wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (art. 36a ust. 3). Z tego względu projekt budowlany zamienny powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, a ponadto przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ winien sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto w ocenie Sądu, jak wynika z akt sprawy i dokumentów istniejących w dacie wydawania badanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na budowę "budynku garażowego" niewątpliwie decyzja ta jest sprzeczna z wymaganiami jakie stawia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w wersji obowiązującej na datę wydania decyzji.

I tak zgodnie z ww. rozporządzeniem sytuowanie budynków w ostrej granicy było dopuszczalne jeżeli: wynikało to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie było możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Ponadto, jeżeli na sąsiedniej działce: bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Wbrew ustaleniom zawartym w decyzji Starosty Garwolińskiego, usytuowanie nowo projektowanego obiektu naruszało ww. przepis rozporządzenia. Plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał realizację zabudowy zajmującej całą szerokość działki tylko wzdłuż linii rozgraniczających. Przedmiotowy budynek usytuowany w krańcu działki nie wiąże się z realizacją planowej idei pierzei wzdłuż ulicy.

Ponadto plan zagospodarowania działki przewidywał, iż budynek o funkcji garażowej będzie przylegał ścianami bez otworów okiennych lub drzwiowych do usytuowanych w granicy budynków na działkach nr [...] i [...]. Natomiast wg tego dokumentu w granicy działki nr [...], przy której planowana jest przedmiotowa inwestycja nie znajduje się żaden budynek. Wprawdzie na nieruchomości [...] znajduje się budynek mieszkalny oraz garaż, zlokalizowane w granicy, to jednak obiekty te są umiejscowione w innej części działki i rozbudowany budynek do nich nie przylega.

Zdaniem Sądu powyższe ustalenia świadczą o tym, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja, w sposób rażący narusza dyspozycję w szczególności art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, ale także art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W konsekwencji, kierując się treścią art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J. B.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa przez przyjęcie, iż decyzja Starosty Powiatu

Garwolińskiego, zmieniająca decyzję o pozwoleniu na budowę zawiera

uchybienia mające charakter rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności w/w decyzji,

art. 145 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi, przez błędne przyjęcie, iż budynek położony na

działce nr [...] nie będzie przylegał do żadnego budynku w granicy z działką nr

[...], podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

wynika, iż w granicy działek [...] i [...] znajduje się budynek, do którego

nowo wybudowany przylega na długości ok. 1,80 m.

II. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. art. 36a ust. 1 oraz ust. 5 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) polegające na przyjęciu, iż zmiany w projekcie budowy na działce nr [...] wymagają zatwierdzenia w drodze nowej decyzji o pozwoleniu na budowę a nie jak zostało to przyjęte w drodze decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w trybie art. 36a ust. 1 ustawy Prawa budowlanego.

Wskazując na powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny powielił błąd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przyjmując, iż budynek znajdujący się na działce nr [...] nie przylega w żadnym punkcie do budynku znajdującego się na działce nr [...]. Tymczasem z dokumentacji geodezyjnej, wynikało, iż nowy budynek sytuowany na działce nr [...] przylegać będzie nie tylko do budynków położonych na działkach [...] i [...], ale także do budynku położonego na działce nr [...] i to na odcinku ok. 1,80 m. Wprawdzie mapa geodezyjna wykonana została w sposób nieprecyzyjny, jednak w sposób niewątpliwy można na jej podstawie ustalić przebieg granic i sposób usytuowania budynków. Dlatego za nieuprawnione i niezrozumiałe uznał pełnomocnik twierdzenie Sądu zawarte w uzasadnieniu jakoby budynek mieszkalny i garaż usytuowany na nieruchomości [...], zlokalizowany w granicy, nie przylegał do nowego budynku położonego na działce nr [...].

Następnie pełnomocnik stwierdził, że wbrew twierdzeniom Sądu redakcja przepisu art. 36 a ust. 1 Prawa budowlanego, jak i następnych ustępów rodzi bardzo poważne wątpliwości interpretacyjne. Wiążą się one głównie z tym, że ustawodawca tak naprawdę nie wyjaśnia, jakie odstąpienia mają charakter istotny a jakie nieistotny oraz kiedy powstaje konieczność uzyskania nowego pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, a kiedy wystarczy uzyskanie decyzji zmieniającej dotychczasowe pozwolenie.

Wskazał też, że z uwagi na charakter odstąpień będących przedmiotem niniejszej sprawy wystarczająca była decyzja zmieniająca, wydana w trybie art. 36a ust. 1. Z projektów budowlanych wynika, iż zmiana w planowanej inwestycji polegać miała na dobudowaniu do wcześniej zaprojektowanego budynku, części garażowej. Powyższe świadczy o zmianie charakterystycznych parametrów, o jakich mowa w art. 36a ust. 5 pkt. 2 Prawa budowlanego (tj. kubatura powierzchnia zabudowy, wysokość, długość i szerokość), nie jest to, bowiem odrębny budynek, lecz zwiększenie powierzchni dotychczasowego. Według pełnomocnika nieuprawnione jest więc twierdzenie Sądu, iż projekty budowlane dotyczą dwóch zupełnie odrębnych obiektów, co prowadzi do wniosku, iż o rażącym naruszeniu prawa w przedmiotowej sprawie nie może być mowy. Pełnomocnik wskazał ponadto, że analiza akt sprawy w żaden sposób nie pozwala na przyjęcie kwalifikowanego naruszenia prawa, nawet gdyby przyjąć, iż organ administracyjny wydał decyzję o zmianie pozwolenia na budowę w trybie art. 36a Prawa budowlanego wówczas, gdy przepisy wymagały decyzji w trybie art. 28 tej ustawy.

Autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę, że gdyby w niniejszej sprawie inwestor, stwierdzając potrzebę uzyskania nowego pozwolenia na budowę, wystąpił o nie, zamiast ubiegać się o zatwierdzenie projektu zamiennego, doprowadziłoby to do powstania obiektu tożsamego z obiektem objętym wnioskiem o zmianę pozwolenia, ponieważ przedmiotowy budynek odpowiada wymogom zawartym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Garwolin. Niezależnie, więc od przeprowadzonej procedury, skutek byłby identyczny.

Na zakończenie pełnomocnik zaznaczył, że utrzymanie w mocy wyroku doprowadziłoby do uznania inwestycji za samowolną, co w efekcie narażałoby inwestora na szkodę. Wskazał, że organ administracji powinien czuwać nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu błędnego stosowania prawa, a skoro sam narusza prawo, to nie powinien skutków tego przerzucać na stronę postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. B. i U. B. wnieśli o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Skarga oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

W ramach zarzutów proceduralnych autor skargi kasacyjnej niesłusznie zakwestionował przyjęte przez Sąd Wojewódzki ustalenie, że nowo wybudowany budynek nie będzie przylegał do żadnego budynku w granicy z działką sąsiednią, oznaczoną numerem [...].

Zaznaczyć należy, że w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że takie ustalenie wynika z planu zagospodarowania działki, uwzględnionego przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt zamienny.

Niewątpliwa w świetle materiału dowodowego, którym dysponowały organy obu instancji, ocena Sądu była prawidłowa.

Stwierdzone usytuowanie przedmiotowego budynku ma istotne znaczenie w kontekście regulacji § 12 ust. 4 pkt 2 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którą: "Jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany (...)."

Zastrzec w tym miejscu trzeba, że użyte w cyt. przepisie sformułowanie "przylegającej do istniejącej ściany" należy rozumieć w ten sposób, że ściany obu budynków usytuowanych przy granicy będą stykać się całą powierzchnią.

Wymóg ten nie jest zatem spełniony w sytuacji, gdy nowy budynek przylega tylko do niewielkiego fragmentu ściany budynku istniejącego.

W rezultacie Sąd Wojewódzki prawidłowo stwierdził, że nowo wybudowany budynek nie przylega do żadnego budynku znajdującego się na działce o numerze [...].

Wbrew temu co próbowała wykazać strona skarżąca w postępowaniu sądowym, nie można było przyjąć w konkretnym stanie faktycznym, że stykanie się określonych budynków na długości 1,8 m spełniało wskazany wyżej warunek "przylegania" ścian budynków zlokalizowanych przy granicy sąsiednich działek. Oznacza to, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodziły przesłanki dopuszczające usytuowanie spornego budynku bezpośrednio przy granicy z działką o nr [...].

Skoro więc w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. organ administracji zatwierdził projekt przewidujący taką właśnie lokalizację nowego budynku, to dopuścił się rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zw. z przepisem § 12 ust. 4 pkt 2 cyt. rozporządzenia.

Zarówno organ drugiej instancji, jak też Sąd Wojewódzki przedstawiły przekonującą argumentację co do przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] sierpnia 2008 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Dodatkowo trafnie Sąd podniósł, że w sprawie nie zaistniała również sytuacja, aby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwalały na usytuowanie ściany nowego budynku bezpośrednio przy granicy sąsiadujących nieruchomości. Zgodzić się należało z Sądem, iż przedmiotowa zabudowa nie stanowi realizacji planu miejscowego stanowiącego, m.in. że: "obowiązuje zabudowa zwarta wytwarzająca pierzeje (...)". Dlatego decyzja zatwierdzająca projekt zamienny nie mogła znaleźć oparcia również w przepisie § 12 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia.

Wobec powyższego nietrafny okazał się zarzut co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Słusznie natomiast zarzucono w skardze kasacyjnej, iż Sąd Wojewódzki naruszył przepis art. 36a ust. 1 i ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie. Zauważyć jednak należy, że istota tego naruszenia jest zasadniczo inna niż przedstawił to pełnomocnik strony. Mianowicie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja w sposób rażący naruszyła dyspozycję art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż rozpatrywany projekt dotyczył nowego obiektu budowlanego, wymagającego uzyskania odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem niedopuszczalne było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny.

Natomiast organ drugiej instancji jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 2008 r. wskazał wyłącznie rażące naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku ze wskazaną regulacją rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji z [...] czerwca 2009 r. przedmiotem oceny przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego było wyłącznie zagadnienie dopuszczalności usytuowania przedmiotowej inwestycji w granicy z działką sąsiednią oznaczoną nr [...].

Skoro kontrola sądowa potwierdziła stanowisko organu co do zaistniałej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, to niezasadnym było rozważanie przez Sąd Wojewódzki innej jeszcze kwalifikowanej wadliwości decyzji.

Nie ma więc potrzeby szerszego merytorycznego odnoszenia się do tej kwestii w postępowaniu kasacyjnym.

Należało bowiem przyjąć, że ocena Sądu Wojewódzkiego, wyrażona w zakresie dotyczącym naruszenia przez organ art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, pozostawała bez wpływu na wynik sprawy.

Decydująca dla jej rozstrzygnięcia była bowiem pozytywna weryfikacja przez Sąd tej podstawy nieważności decyzji, którą stwierdził organ administracji.

Odnosząc się jeszcze do treści skargi kasacyjnej, należy zwrócić uwagę na chybiony zarzut dotyczący art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowiącego, iż Sąd Wojewódzki uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa.

Mianowicie Sąd Wojewódzki nie mógł tego przepisu naruszyć, gdyż w niniejszej sprawie nie miał on zastosowania.

Jak zostało stwierdzone wyżej, Sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem prawidłowo oddalił skargę dochodząc do wniosku, że kontrolowana decyzja wydana została zgodnie z prawem.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.