Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 708/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Rudnicka asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 708/05

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania A. H. od decyzji Prezydenta miasta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., wydanej w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją Prezydenta miasta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. orzeczono w przedmiocie odmowy przyznania A. H. dodatku mieszkaniowego. Podstawą odmowy przyznania tego dodatku było przekroczenie powierzchni normatywnej przypadającej na członków gospodarstwa domowego (w omawianym przypadku na 1 członka gospodarstwa domowego).

Od powyższej decyzji odwołał się A. H., który podniósł, że zgodnie z przepisami dodatek mu nie przysługuje. Wniósł o dofinansowanie utrzymania powierzchni normatywnej lokalu o pow. 35 m² przypadającej na jedną osobę. Odwołujący podniósł, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie i całokształt sprawy wskazało, że odwołanie A. H. nie może zostać uwzględnione, ponieważ organ pierwszej instancji nie naruszył prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia.

Organ powołał przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), zgodnie z którym normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego w przypadku 1 osoby nie może przekraczać 35 m². Dopuszcza się przekroczenie powierzchni lokalu o 30 %, tj. 45,50 m².

W przypadku A. H. powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu wynosi [...] m², w tym powierzchnia pokoi i kuchni [...] m².

Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:

1) 30 % albo,

2) 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %.

Organ podniósł, że z załączonego do akt sprawy wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego potwierdzonego przez Zarząd Nieruchomości Komunalnych W. [...], podpisanego przez wnioskodawcę wynika, że powierzchnia użytkowa lokalu, który zajmuje wnioskodawca wynosi [...] m² Łączna natomiast powierzchnia pokoi i kuchni w zajmowanym lokalu wynosi [...] m².

Wobec powyższego zajmowana przez A. H. powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego przekracza powierzchnię normatywną o znacznie więcej niż 30 %. Dopuszczalne przekroczenie w przypadku wnioskodawcy wynosi 45,50 m². Zajmowany przez niego lokal przekracza tę wielkość. Udział natomiast kuchni i pokoi w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60 %, ponieważ wynosi [...] %. Z uwagi na powyższe, brak jest, zdaniem organu, możliwości przyznania A. H. dodatku mieszkaniowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wykazał istnienie przesłanek uzasadniających odmowę przyznania odwołującemu się dodatku mieszkaniowego, zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ podkreślił, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych uzależniają przyznanie dodatku mieszkaniowego od spełnienia przez zainteresowaną osobę określonych warunków. Niewystąpienie zaś któregokolwiek z nich powoduje, że dodatek nie może być przyznany.

Z kolei okoliczności dotyczące trudnej sytuacji materialnej i zawodowej nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie prawidłowości wydanych w tej sprawie decyzji. Dodatek mieszkaniowy nie jest bowiem świadczeniem uznaniowym, a możliwość jego przyznania, a także jego wysokość uzależnione są jedynie od spełnienia ściśle określonych ustawowych przesłanek. Organ wykazał, że odwołujący się nie spełnił wszystkich przesłanek warunkujących przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie złożył A. H.

Podkreślił w jej uzasadnieniu, że skoro nie przysługuje mu dodatek mieszkaniowy, to ma prawo do dofinansowania utrzymania powierzchni normatywnej, tj. 35 m² na jedną osobę.

Skarżący podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niezgodne z treścią jego odwołania, bowiem nie kwestionuje tego, że nie przysługuje mu dodatek mieszkaniowy. Skarżący wskazał również na swoją trudną sytuację finansową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że rozpatrywał odwołanie A. H. odnosząc się do jego treści oraz, że przeprowadził wnikliwą analizę wyliczeń sporządzonych przez organ pierwszej instancji w celu obliczenia normatywnej powierzchni, warunkującej przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ dodał, że A. H. skierował do Kolegium odwołanie od decyzji, z którego wynikało, że nie jest zadowolony z odmowy przyznania mu dodatku mieszkaniowego. Kolegium starało się wyjaśnić skarżącemu, że dodatek mieszkaniowy mu nie przysługuje, nawet jeżeli zastosuje się przepis art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, tj. zwiększy się ustawową normatywną powierzchnię użytkową lokalu o 30%.

Organ podniósł, że przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie przewidują innej, aniżeli dodatki mieszkaniowe, formy pomocy pieniężnej związanej z dofinansowaniem opłaty za mieszkanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna aktów lub czynności organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia, w toku rozpoznawania danej sprawy przez sąd, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd dokonuje oceny aktu lub czynności według stanu faktycznego i prawnego na datę jego wydania (lub podjęcia czynności).

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasada, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego skarżący złożył w dniu [...] listopada 2004 r. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Na rozprawie w dniu [...] września 2005 r. skarżący potwierdził, że przedmiotem jego wniosku do organu pierwszej instancji było przyznanie dodatku mieszkaniowego (k [...] akt administracyjnych). Wniosek ten został rozpoznany przez organ pierwszej instancji – decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r.

Następnie w dniu [...] grudnia 2004 r. A. H. złożył odwołanie od tej decyzji wskazując zarówno numer zaskarżonej decyzji, datę i treść rozstrzygnięcia oraz adresując go do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Wobec tak precyzyjnego określenia przedmiotu zaskarżenia i adresata pisma słusznie organ drugiej instancji przyjął, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Co prawda, w treści odwołania skarżący wskazał, że wnosi o dofinansowanie powierzchni normatywnej, to jednakże biorąc pod uwagę fakt, że odwołanie złożono w ustawowym terminie, że wskazuje ono dokładnie o jaką decyzję chodzi i zawiera zwrot "niniejszym wnoszę odwołanie od decyzji", jak również biorąc pod uwagę, że przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) nie przewidują "definiowania utrzymania powierzchni normatywnej", to słusznie organ drugiej instancji rozpoznał odwołanie.

Z przyczyn wyżej wskazanych nie sposób bowiem przyjąć aby odwołanie to było nowym wnioskiem w sprawie.

Zdaniem sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek ten przysługuje, gdy powierzchnia lokalu nie przekracza powierzchni normatywnej o 30 % lub 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 %.

Skarżący samodzielnie zajmuje lokal mieszkalny o pow. [...] m² (w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi [...] m²).

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy normatywna powierzchnia lokalu dla jednej osoby wynosi 35 m².

Z kolei biorąc pod uwagę treść przepisu art. 5 ust. 5 ustawy, wskazać należy, że zajmowana przez skarżącego powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego przekracza powierzchnię normatywną o znacznie więcej niż 30 % (dopuszczalne przekroczenie wynosi 45,50 m²), jak również udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60 %, bowiem wynosi [...] %.

W tej sytuacji brak jest podstaw do przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego.

Słusznie organ wskazał, że przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych nie przewidują instytucji "definiowania powierzchni normatywnej".

Pojęcie powierzchni normatywnej zawiera powołany wyżej przepis art. 5 ust. 1 ustawy. Jednakże wprowadzona tym przepisem definicja powierzchni normatywnej ma służyć wyliczeniu, czy osobie ubiegającej się o dodatek świadczenie to przysługuje. Dlatego istotne jest, ile osób zamieszkuje w lokalu i jaka jest jego powierzchnia. W tym celu ustawodawca wprowadził rozróżnienie powierzchni normatywnej dla ilości zamieszkałych w lokalu osób (np. 35 m² dla 1 osoby, 40 m² dla 2 osób, 65 m² dla 5 osób itd.). Chodziło więc o takie sytuacje, aby nie przyznawać dodatku mieszkaniowego osobom samodzielnie (lub wraz z rodziną) zajmującym duże lokale. Nie taki jest bowiem cel tej ustawy.

Podnoszona przez skarżącego jego trudna sytuacja osobista, finansowa, kłopoty z opłaceniem czynszu, obawa przez eksmisją, nie mają wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Reasumując, uznać należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).