Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 550/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Lotnicze prawo
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 104 § 1 i 2, art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 87 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze Dz.U. z 2022 r. poz. 1235
article: art. 3 § 1, art. 174, art. 176, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 837/20 w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo od wymogów dotyczących powierzchni ograniczających wyznaczonych dla lotniska wojskowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 listopada 2020 r., sygn. VII SA/Wa 837/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie), po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 lutego 2020 r., nr 2/DI/20, w przedmiocie umorzenia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W stanie faktycznym sprawy spółka zwróciła się do Ministra Obrony Narodowej o wydanie zgody na odstępstwo od wymogów dotyczących powierzchni ograniczających wyznaczonych dla lotniska wojskowego O., dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P., na działce ewidencyjnej nr [...], obręb P., zlokalizowanej przy ul. [...] w Kosakowie.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 3 grudnia 2019 r, nr 14/MON/DI, umorzył postępowanie przed organem I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pismem z dnia z dnia 8 listopada 2019 roku Szef Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych zaopiniował pozytywnie wniosek spółki, akceptując lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki [...] przy ul. [...] w Kosakowie zaznaczając, że maszt antenowy wymaga oznakowania przeszkodowego graficzno-kolorystycznego oraz świetlnego oraz dokonania pisemnego zgłoszenia do Szefostwa Służb Ruchu Lotniczego. Nadto pismem z dnia 30 października 2019 roku Dowódca 43 Bazy Lotnictwa Morskiego zaopiniował wniosek wskazując, że planowana lokalizacja przedmiotowego obiektu znajduje się w zasięgu powierzchni ograniczających wyznaczonych dla lotniska wojskowego Oksywie i będzie stanowić zagrożenie dla ruchu statków powietrznych, a obiekty budowlane nie mogą powodować powstania nowych lub powiększania już istniejących przeszkód lotniczych. W opinii wskazano ponadto, że budowa stacji bazowej we wspomnianej lokalizacji będzie stanowić przeszkodę bezpośrednio oddziaływającą na tor lotu statków powietrznych w procedurze podejścia do lotniska Oksywie.

Organ stwierdził, że opinia Dowódcy 43 Bazy Lotnictwa przesądziła o odmowie wyrażenia zgody na powstanie obiektu stałego o charakterze trwałym, którego wysokość przekracza wysokość powierzchni ograniczającej wewnętrznej lotniska Oksywie. Nadto Minister Obrony Narodowej w przedmiotowej decyzji wskazał, że nie została spełniona przesłanka o której mowa w art. 87 ust. 4 Prawa lotniczego (ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze t.j. - Dz. U 2020 poz. 1970 ze zm.), tj. lokalizacja obiektu nie została uzgodniona z instytucją zapewniającą służbę ruchu lotniczego na lotnisku Oksywie.

Organ stanął na stanowisku, że wobec tego nie może wyrazić zgody na odstępstwo o wymogów dotyczących powierzchni ograniczającej wyznaczonych dla lotniska wojskowego O. dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. na działce ewidencyjnej nr [...], obręb P., zlokalizowanej przy ul. [...] w Kosakowie należało umorzyć wszczęte postępowanie administracyjne.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ zaznaczył, iż w myśl art. 87 ust. 3 pkt 2) Prawa lotniczego zgody na powstanie obiektu stałego o charakterze trwałym, którego wysokość przekracza wysokość wyznaczoną przez powierzchnie ograniczające przeszkody, udziela w drodze decyzji administracyjnej Minister Obrony Narodowej, w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych. Organ wskazał, iż wykładnia językowa przepisu art. 87 ust. 3 Prawa lotniczego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że zamiarem ustawodawcy było uregulowanie we wskazanej formie jedynie takich dokumentów, które zawierają pozytywne stanowisko organu, jako wyjątek od ustanowionej reguły, skoro zatem nie istnieje przepis prawa materialnego dający organowi prawo do rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach strony w formie decyzji, wszczęte postępowanie należy umorzyć, jako bezprzedmiotowe.

W dniu 19 grudnia 2019 roku spółka złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy podnosząc, że występowała do Szefostwa Służb Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP w celu uzgodnienia odstępstwa dopuszczalnej wysokości ograniczającej wysokość zabudowy i zgodę taką otrzymała (Pismo Szefostwa Służb Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP nr 4424/18 z dnia 42.7.2018). Nadto wskazała, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej będzie niższa od już istniejących obiektów budowlanych, zatem nie ma możliwości powiększenia już istniejącej przeszkody. Ponadto spółka zwróciła uwagę na istniejący maszt telefonii komórkowej T., który jest usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, a którego wysokość przewyższa o jeden metr projektowaną jej konstrukcję. Wskazała również na znajdujące się w strefie powierzchni ograniczających dwa ośmiopiętrowe budynki mieszkalne, na których dachach zostały umieszczone konstrukcje masztowe.

Minister Obrony Narodowej decyzją z 18 lutego 2020 r., utrzymał w mocy swoją decyzję z 3 grudnia 2019 r.

Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że po ponownej analizie, w jego ocenie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do podniesionych zarzutów podkreślił, że mając na uwadze opinię Dowódcy 43 Bazy Lotnictwa, która jest spójna z pozostałą częścią materiału dowodowego, to na zarządzającym lotniskiem spoczywa odpowiedzialność za zachowanie bezpieczeństwa w ruchu lotniczym, nie tylko w odniesieniu do samego terenu lotniska, ale również terenu bezpośrednio przyległego. Stąd negatywna opinia zarządzającego lotniskiem, wobec pozytywnej opinii wydanej przez Szefa Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, przesądziła o braku możliwości udzielenia zgody wobec planowanej inwestycji. Organ odnosząc się do przepisów proceduralnych i zastosowanej formy rozstrzygnięcia podzielił je i przyjął za swoje

WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółki na decyzję Ministra Obrony Narodowej z 18 lutego 2020 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd stwierdził bowiem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) w związku z art. 87 ust. 3 pkt 2) Prawa Lotniczego.

Sąd I instancji podkreślił, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie wskazuje się na konieczność odróżnienia rozstrzygnięcia, w przypadku bezprzedmiotowości postępowania od rozstrzygnięcia co do zasadności żądania. Zaistnienie więc np. bezzasadności wniesionego żądania, nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., lecz oznacza jedynie niezasadność żądania.

W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty (por. wyrok NSA z 22 listopada 2019 r. o sygn. akt II GSK 3210/17, Lex nr 2772152). Wyłącznie wówczas, gdy żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem jako bezprzedmiotowe powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Nie znajduje natomiast uzasadnienia w przepisach K.p.a. wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym. W szczególności, brak przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego przez stronę nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., lecz oznacza bezzasadność żądania strony.

W okolicznościach niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ powinien przede wszystkim ocenić, czy żądanie strony podlega uwzględnieniu w oparciu o obowiązujące przepisy prawa zawarte w Prawie lotniczym.

Minister Obrony Narodowej w zaistniałej sytuacji, po zebraniu materiału dowodowego, zobowiązany był merytorycznie rozstrzygnąć o zasadności żądań spółki, czego w zaskarżonej decyzji nie uczynił. Wbrew stanowisku Ministra brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Organ dokonał merytorycznego rozpoznania wniosku i uznał, że zaistniała przesłanka negatywna uniemożliwiająca wyrażenie zgody dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.

Wadliwym było stwierdzenie w niniejszej sprawie bezprzedmiotowości, albowiem niewątpliwie przedmiot postępowania, jak też podstawa prawna postępowania istnieją, jak również nie można stwierdzić braku sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.

Rozstrzygnięcie Ministra Obrony Narodowej o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania a uchybienie to niewątpliwie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a w konsekwencji zarówno decyzja o umorzeniu postępowania przed organem I instancji, jak i decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a i c P.p.s.a.

Na marginesie swoich rozważań Sąd dodał, że z art. 92 ust. 2 Prawa lotniczego (regulacji wydanych na jego podstawie) jednoznacznie wynika, iż przyczynę wydania przez Ministra Obrony Narodowej decyzji odmawiającej udzielenia przedmiotowej zgody może stanowić jedynie stworzenie przez obiekt zagrożenia dla ruchu statków powietrznych, które oceniane jest przez organ. Wyrażana w toku tego postępowania opinia nie jest wiążąca, zatem podlega ocenie. Ocenie takiej powinna podlegać opinia Dowódcy 43 Bazy Lotnictwa zwłaszcza w zakresie wpływu konieczności wprowadzenia zmian w obecnie wytyczonych torach lotu na zagrożenie dla ruchu statków powietrznych. Opinię tę należało ocenić również w kontekście zarzutu strony skarżącej co do braku wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu powietrznego wobec już istniejących w tym obszarze przeszkód.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł Minister Obrony Narodowej

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. art. 174 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.) zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 3 pkt 2) ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U 2020 poz. 1970 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym uznaniu, że istnieje podstawa prawna zapisana w przepisach prawa materialnego do wydania przez Ministra Obrony Narodowej decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na powstanie obiektu stałego o charakterze trwałym, którego wysokość przekracza wysokość wyznaczoną przez powierzchnie ograniczające przeszkody podczas gdy hipoteza normy prawnej zapisanej w art 83 ust. 3 pkt 2 Prawa lotniczego nie uprawnia organu do wydania indywidualnego i wiążącego aktu administracyjnego w związku z ustalonym w sprawie stanem faktycznym,

2. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. poprzez dokonanie w sposób niewłaściwy kontroli legalności działań administracji publicznej i niezasadne uchylenie decyzji organów obydwu instancji z powodu niezasadnego przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania ze skutkiem mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 K.p.a., podczas gdy w ocenie organu przepis ten miał zastosowanie a postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania decyzji o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo;

3. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 151 P.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka przewidzianego w ustawie - art. 151 P.p.s.a i nie zdecydował o oddaleniu skargi strony, a tym samym o utrzymaniu w mocy zaskarżonych aktów administracji pomimo tego, że decyzje organów administracji obu instancji odpowiadały prawu.

Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Oprócz tego organ zwrócił się o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę, że Sąd nie wskazał wprost istnienia podstawy prawnej do wydania decyzji o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo. Tymczasem choć istniała podstawa prawna do prowadzenia postępowania, to w toku prowadzenia postępowania odpadła podstawa prawna do wydania decyzji administracyjnej.

W ocenie organu ustawodawca bardzo wyraźnie wskazał rozstrzygnięcie, jakie podjąć może Minister Obrony Narodowej w kontekście ustanowienia odstępstwa od zasady, o której mowa w art 83 ust. 1 Prawo lotnicze. Poprzez proste porównanie norm i użytych zwrotów, dokonane w kontekście całego aktu prawnego, jakim jest ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze wyraźnie widać, że intencją ustawodawcy było zastrzeżenie formy decyzji administracyjne jedynie dla rozstrzygnięcia zawierającego zgodę Ministra Obrony Narodowej na powstanie obiektu, o którym mowa w art. 83 ust. 3 Prawo lotnicze.

Zastosowana przez ustawodawcę technika legislacyjna nie budzi wątpliwości co do nieobjęcia dyspozycją normy art. 83 ust. 3 sytuacji odmowy zgody na powstanie obiektu trwałego, którego wysokość przekracza wysokość wyznaczoną przez powierzchnie ograniczające przeszkody. Z domniemania racjonalności ustawodawcy wywodzić należy, że skoro w innych jednostkach redakcyjnych tego samego aktu prawnego wskazał on wprost na dopuszczalne formy rozstrzygnięcia, to celowym działaniem było ograniczenie zakresu działania art 83 ust 3.

Jako przykłady regulacji wskazujących na negatywne, merytoryczne załatwienie sprawy w formie decyzji, skarżący kasacyjnie wymienił następujące przepisy Prawa lotniczego: art. 48 ust. 9, art. 49 ust. 9, art. 59 ust. 4,

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Niezbędnym warunkiem skuteczności tego rodzaju zarzutu jest wskazanie przez jego autora wzorca kontroli, w odniesieniu do którego należałoby ocenić prawidłowość zaprezentowanej wykładni konkretnych regulacji.

Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.

W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.

W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie organ sformułował trzy zarzuty, skierowane pod adresem wyroku WSA w Warszawie. W pierwszym z nich zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, w dwóch zaś kolejnych, naruszenie przepisów postępowania w stopniu, mającym jego zdaniem istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw.

I tak, jeżeli chodzi o zarzut oznaczony w skardze kasacyjnej nr 3, to w tym wypadku zauważyć należy, że Minister Obrony Narodowej organ podniósł uchybienie przez Sąd I instancji przepisom P.p.s.a., tj.: art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1) lit. c oraz art. 151, poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej i nieoddalenie skargi, pomimo tego, że decyzje organów obu instancji odpowiadały prawu.

Mając na względzie zarówno postać przedmiotowego zarzutu, jak i treść zawartych w nim stwierdzeń zauważyć należy, że zarzut ten został nieprawidłowo skonstruowany. Przede wszystkim bowiem opiera się on jedynie na przepisach ustrojowych i wynikowych, tj. takich, które regulują wyłącznie zakres kompetencji sądów administracyjnych oraz sposób orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego (określających uprawnienia orzecznicze tego sądu). Zgodnie zaś z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju regulacje, bez powiązania z tymi przepisami prawa materialnego czy procesowego, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej.

Z naruszeniem art. 3 § 1 P.p.s.a., tj. regulacji ustrojowej, możemy mieć do czynienia jedynie wówczas, gdyby sąd w ogóle nie dokonał oceny legalności danego aktu administracyjnego lub czynności, bądź gdyby przeprowadził jego kontrolę z punktu widzenia zupełnie innego kryterium niż zgodność z prawem. Artykuł 3 § 1 P.p.s.a. nie jest bowiem przepisem, który regulowałby postępowanie przed sądem administracyjnym. Wskazuje on jedynie na cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji, a żadna z jego jednostek redakcyjnych nie odnosi się, przynajmniej wprost, do sposobu procedowania sądu administracyjnego.

Tak więc, na gruncie niniejszej sprawy, nie mamy do czynienia z naruszeniem art. 3 § 1 P.p.s.a., gdyż Sąd pierwszej instancji dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, z rezultatem której organ się nie zgadza, formułując dalsze zarzuty kasacyjne. Już więc tylko z tego względu, jego twierdzenia co do uchybienia art. 3 § 1 P.p.s.a. nie są zasadne.

Również nie można zgodzić się z Ministrem Obrony Narodowej, że WSA w Warszawie dopuścił się naruszenia regulacji art. 145 § 1 pkt 1) lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. W tym względzie należy bowiem w pierwszej kolejności zauważyć, że strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie wymienionych przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14 - dost. w CBOiS). Sam zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. bez wskazania konkretnie, do jakiego naruszenia prawa doszło, nie może być podstawą wniesienia prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej.

Tak więc mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że omawiany zarzut, z uwagi na niewłaściwy sposób jego sformułowania (faktyczne niewskazanie naruszonych przez Sąd I instancji regulacji) uznać należało za nieskuteczny. Z uwagi na jego postać i charakter nie sposób się bowiem do niego merytorycznie odnieść.

Również nie znajduje uzasadnionych podstaw drugi z procesowych zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie przez WSA w Warszawie, że w sprawie doszło do naruszenia tej ostatniej regulacji, wobec niezasadnego, zdaniem organu przyjęcia, że prowadzone w sprawie postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do twierdzeń Ministra Obrony Narodowej oraz argumentacji przytoczonej na ich poparcie, już na wstępie należy zaznaczyć, że w zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia z sytuacją, w której spełnione zostałyby przesłanki wyrażenia zgodny na odstępstwo od wymogów dotyczących powierzchni ograniczających wyznaczonych dla lotniska wojskowego Oksywie, dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W związku z tym wobec niezaistnienia tych przesłanek, a także braku w art. 87 ust. 3 pkt 2) Prawa lotniczego wyraźnego wskazania podstawy do wydania odmownej decyzji, organ uznał za celowe umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić. WSA w Warszawie słusznie bowiem stwierdził, że bezzasadności wniesionego żądania, nie można utożsamiać z bezprzedmiotowością postępowania, w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Bezzasadność żądania strony musi być bowiem wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty.

Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wyłącznie wtedy, gdy żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji. Postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem jako bezprzedmiotowe powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Z taką sytuacją na gruncie niniejszej sprawy nie mamy jednak do czynienia. W przedmiotowej sprawie organ winien był wydać merytoryczne rozstrzygnięcie, tj. ustosunkować się, co do istoty, do skierowanego do niego przez spółkę żądania.

W związku z tym, że twierdzenia organu o bezprzedmiotowości postępowania nie znajdują uzasadnionych podstaw, odnoszący się do tej problematyki zarzut skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadny.

Również jako niezasługujący na uwzględnienie uznać należało ten zarzut skargi kasacyjnej, w którym Minister Obrony Narodowej zarzucił WSA w Warszawie naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 87 ust. 3 pkt 2) Prawa lotniczego, w związku przyjęciem, że istnieje podstawa prawna do odmowy udzielenia zgody na powstanie obiektu stałego o charakterze trwałym, którego wysokość przekracza wysokość wyznaczoną przez powierzchnie ograniczające przeszkody.

Odnosząc się do tych stwierdzeń zauważyć należy, że wskazany przez organ przepis zawiera przede wszystkim materialnoprawną podstawę do wyrażenia zgody na odstąpienie od określonych przepisami prawa ograniczeń oraz normę kompetencyjną, zawierającą upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wyrażenia tego rodzaju zgody (w formie decyzji administracyjnej), w odniesieniu do lotnisk wpisanych do rejestru lotnisk wojskowych. Nie odnosi się on wprost do prawnej formy odmownego załatwiania wniosków o wyrażenie tego rodzaju zgód. W tym jednak zakresie zastosowanie znajdzie przepis art. 104 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W myśl zaś art. 104 § 2 K.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.

W niniejszym przypadku mamy niewątpliwie do czynienia z rozstrzygnięciem sprawy co do istotny, w związku z uznaniem niezasadności żądania spółki, tak więc w świetle regulacji art. 104 § 1 i § 2 K.p.a. sprawa winna być rozstrzygnięta w formie decyzji. Stwierdzona przez organ bezzasadność żądania, nie może być także utożsamiana z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, o czym wyżej mowa.

W związku z powyższym nie sposób jest mówić o tym, że uznając zasadność stanowiska spółki i uchylając wydane w sprawie decyzje, WSA w Warszawie dokonał błędnej wykładni art. 87 ust. 3 pkt 2) Prawa lotniczego.

Mając więc na względzie niezasadność podniesionych przez Ministra Obrony Narodowej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił jego skargę kasacyjną.