Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 203/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 6, art. 58 § 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 40
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
article: art. 9 ust. 1, ust. 4, ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2, art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w R. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - postanawia – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") jest uchwała nr [...] Rady Miasta [...] (dalej: "Rada" lub "organ") z dnia [...] września 2023 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...].

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz.40 z późn. zm.; dalej: "u.s.g.") oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.p.").

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Spółka, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego, zarzuciła Radzie naruszenie:

1. art. 11 pkt 8 i art. 12 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez:

- odmienne od wnioskowanych uregulowanie kwestii podnoszonych w Uwagach do projektu Studium;

- nieuwzględnienie postulatów podnoszonych w Uwagach do projektu Studium, w sytuacji, gdy na obszarze funkcjonalnym, tj. A.M.U.1 znajdują się budynki przekraczające maksymalną wysokości zabudowy wskazaną w Studium;

- wydanie Studium z pominięciem faktu, że postulowane w Uwagach zmiany spełniają warunek kontynuacji funkcji miesząc się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu;

- działanie wbrew zasadzie zaufania do władzy publicznej przez odstąpienie od pierwotnie ustalonych warunków zagospodarowania przestrzennego;

2. art. 14 pkt 2 ust. 6 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic władztwa gminy realizowanego przy uchwalaniu studium w zakresie ustalenia wskaźników maksymalnej nadziemnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej wysokości zabudowy;

3. art. 2, art. 11, art. 12 oraz art. 14 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez:

- bezzasadne ograniczenie wolności i równości podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej przez Skarżącą;

- naruszenie zasady przyjaznej interpretacji przepisów, zasady pogłębiania zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz zasady pewności prawa;

- przekroczenie władztwa w zakresie dopuszczalnego naruszenia prawa własności nieruchomości z uwzględnieniem charakteru wydanej uchwały z uwagi na uniemożliwienie korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z wymienionych w treści skargi dokumentów.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę do sądu administracyjnego przysługuje każdemu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem oraz wyjaśniła, że przedmiotową uchwałą objęta została stanowiąca jej własność nieruchomość. W kontekście powyższego Skarżąca podała, że decyzją o warunkach zabudowy z dnia 15 listopada 2022 r. ustalono warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: Rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku handlowo-usługowego na budynek o funkcji handlowo-usługowo-mieszkalnej wielorodzinnej z częścią o funkcji budynku zamieszkania zbiorowego, częścią biurową wraz z garażami na wielu kondygnacjach (podziemny, nadziemny) i urządzeniami budowlanymi na działkach nr: [...] oraz łącznikiem komunikacyjnym z istniejącą kładką dla pieszych na części działki nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...], dla C. Sp. z o.o. W ramach wydanej decyzji Prezydent Miasta [...] ustalił w szczególności wskaźnik nadziemnej intensywności zabudowy na poziomie 9,0 oraz możliwość rozbudowy i nadbudowy budynku do wysokości 55 m. W związku z powyższym interes prawny Spółki wyraża się w naruszeniu jej praw w treści Studium, w którym ustalono wskaźnik nadziemnej intensywności zabudowy na poziomie: 1,0 dla zabudowy usługowej oraz 1,25 dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz wskaźnik wysokości zabudowy na poziomie 20 m. Takie ustalenia Studium skutkują brakiem możliwości przeprowadzenia planowanej inwestycji. Po wydaniu zgodnego z jej treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, całość procedury administracyjnej poprzedzającej wydanie decyzji będzie nieważna, a zaplanowana modernizacja budynku zostanie skutecznie zablokowana.

Skarżąca wyjaśniła, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostało poprzedzone wielomiesięcznymi rozmowami, konsultacjami i analizami grona specjalistów w zakresie możliwości "rewitalizacji" architektonicznej nieruchomości objętych Studium, które odbywały się z udziałem władz Miasta [...] oraz przy czynnym udziale Architekta Miasta [...] Zaakceptowane wówczas postulaty Spółki nie znalazły odzwierciedlenia w uchwalonym Studium. Utrzymanie w mocy tej uchwały będzie skutkowało wydaniem miejscowego planu niweczącego plany inwestycyjne w przedmiocie rozbudowy budynku handlowo-usługowego.

Skarżąca podniosła, że organ przyjmując warunki odmienne od ówcześnie ustalonych w procedurze wydawania decyzji o warunkach zabudowy postąpił niezgodnie z przyjętą praktyką, biorąc pod uwagę również istniejące już budynki, na które wskazywano w analizie urbanistycznej. Dysproporcja między już istniejącymi budynkami, zaplanowanymi inwestycjami, które zostały zaakceptowane w ramach wymaganej procedury, a treścią Studium przesądza o braku spójności w sporządzaniu wskaźników Studium w oderwaniu o zastanego i planowanego stanu zagospodarowania przestrzennego. Przyjęcie ustalonych w uchwale parametrów, w szczególności nadziemnej intensywności zabudowy oraz wysokości zabudowy narusza interes prawny Skarżącej wynikający z przysługującego jej prawa własności nieruchomości objętej ustaleniami Studium. Zdaniem Spółki zaskarżona uchwała istotnie ogranicza jej prawo, uniemożliwiając rozwój planowanej inwestycji w obrębie działek [...] obr. [...].

W odpowiedzi na skargę Rada w pierwszej kolejności wniosła o jej odrzucenie, zaś w razie nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, Rada wskazała, że wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzależnione jest od wykazania nie tylko indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, ale także od zaistniałego w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszenia tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę i ponadto powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej skarżącego. Rada zaznaczyła, że ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę, zaś w jej ocenie Spółka nie sprostała temu obowiązkowi. Organ wyjaśnił, że uprawnienie do zaskarżenia studium do sądu administracyjnego wywodzi się z możliwego naruszenia interesu prawnego poprzez docelową zmianę przeznaczenia i zagospodarowania terenu, biorąc pod uwagę charakter tego aktu, którego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

W kontekście powyższego Rada wskazała, że w poprzednio obowiązującym studium wymienione nieruchomości przeznaczone były pod usługi centrotwórcze: publiczne lokalne i ponadlokalne, komercyjne, zabudowę mieszkaniową a także parkingi. W chwili obecnej nieruchomości te w nowo uchwalonym Studium znajdują się w obszarze wielofunkcyjnym A.MU.1, który to obszar wskazany jest pod zabudowę usługową oraz mieszkaniową. Zaznaczyła również, że uchwalone Studium nie niweczy ani nie unieważnia wydanej na rzecz inwestora decyzji o warunkach zabudowy, a w związku z tym sytuacja prawnoplanistyczna nieruchomości stanowiących własność Spółki nie uległa zmianie i nie pogorszyła się, co skutkuje brakiem interesu prawnego do złożenia skargi.

W argumentacji za oddaleniem skargi, Rada wskazała, że decyzja o warunkach zabudowy nie musi być zgodna ze Studium, a uchwalenie zaskarżonego Studium nie uniemożliwia Spółce realizacji zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z wydaną decyzją. Rada zaznaczyła również, że ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne. Tym samym Rada uprawniona była do tego, aby w treści Studium określić limit wysokości zabudowy, gdyż jest to wskaźnik urbanistyczny. Organ wyjaśnił, że studium w swojej treści nie reguluje wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, co jest zarezerwowane dla regulacji planów miejscowych, a odnosi się ogólnie do wskaźników urbanistycznych. W ocenie organu bezzasadny jest również zarzut dotyczący ustalenia innej niż w decyzji intensywności zabudowy, ponieważ ustalone w Studium wskaźniki w zakresie nadziemnej intensywności zabudowy nie obowiązują dla zabudowy śródmiejskiej, w której położone są nieruchomości Skarżącej. W kwestii odmiennego ustalenia wysokości zabudowy w Studium i w decyzji o warunkach zabudowy organ wskazał, że w tym drugim przypadku przy ustalaniu parametrów zabudowy, w tym jej wysokości, organ bierze pod uwagę jedynie zabudowę w tzw. obszarze analizowanym, podczas gdy ustalenia studium muszą być czynione w kontekście potrzeb i możliwości rozwoju przestrzennego całego miasta. Organ nadmienił również, że Studium było także przedmiotem analizy i obrad Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej i uzyskało opinię pozytywną, przy czym podkreśliło, że rola tej komisji jest stricte doradcza, a jej ustalenia nie są wiążące dla organu. Rada zwróciła także uwagę, odwołując się do części tekstowej Studium, że w przypadku sporządzania planu miejscowego, w granicach którego znajduje się teren zainwestowany w sposób inny, niż określony w studium, dopuszcza się ustalenie w sporządzonym planie miejscowym przeznaczenia lub zasad zagospodarowania tego terenu, adekwatnych do istniejącego zainwestowania, co zostało całkowicie pominięte przez Skarżącą.

Podsumowując powyższe Rada wskazała, że na mocy obecnie obowiązujących przepisów wydana decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją bezterminową, a realizacja wskazanego w tej decyzji zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależniona od zgodności ze studium. Zaskarżona uchwała nie stanowi przeszkody do uzyskania przez Skarżącą pozwolenia na budowę na mocy decyzji z dnia 15 listopada 2022 r. Podkreśliła, że w tym zakresie uchwalone Studium inwestora nie ogranicza, tym bardziej, że na spornym terenie Rada Miasta [...] nie przewiduje uchwalenia planu miejscowego, a obecnie obowiązujące Studium straci moc 31 grudnia 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Nie budzi wątpliwości, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jako akt planowania wewnętrznego, który określa politykę przestrzenną gminy, stosownie od art. 9 ust. 1 u.p.z.p. jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności natomiast Sąd jest zobowiązany zweryfikować przesłanki, warunkujące dopuszczalność skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie kluczowe znaczeniem ma przesłanka, zawarta w art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., zgodnie z którym, sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g. który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko zgodnie z którym, osoba lub podmiot skarżący uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, strona winna udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 27.06.2023 r., I OSK 810/22, LEX nr 3621452. por. również wyroki NSA: z 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, Nr 1, poz. 2; z 20 stycznia 2010 r., I OSK 1016/09; z 23 lutego 2012 r., II OSK 2451/11; z 27 marca 2013 r., I OSK 2620/12; z 17 stycznia 2018 r., I OSK 1722/17; por. też wyrok NSA z 17 stycznia 2019 r., II OSK 467/17). W orzecznictwie podkreśla się, że naruszenie interesu prawnego wnoszącego skargę musi mieć co do zasady charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny (por. np. wyroki NSA: z 23 lutego 2012 r., II OSK 2451/11; z 17 stycznia 2018 r., I OSK 1722/17; por. też wyrok NSA z 17 stycznia 2019 r., II OSK 467/17), a także aktualny (por. wyroki NSA: z 19 listopada 2021 r., II GSK 2242/21; z 30 marca 2022 r., III FSK 4805/21). Podkreśla się również, że do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje ani sama zarzucana sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały (zarządzenia), ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki NSA: z 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA 2005, nr 1 poz. 2; z 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; z 7 marca 2018 r., II OSK 1213/16; dostępne w CBOSA).

Choć studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), tj. źródłem prawa powszechnie obowiązującego (por. art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), lecz "tylko" aktem kierownictwa wewnętrznego (por. wyrok NSA z 8 października 2015 r., II OSK 340/14), to jednak może dojść do sytuacji, w której jego ustalenia będą naruszyć interes prawny indywidualnego podmiotu. Należy bowiem pamiętać o bezpośrednim, normatywnym powiązaniu treści studium oraz uchwalanego na bazie jego ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustanowionym przez ustawodawcę w przepisie art. 9 ust. 4 u.p.z.p. (w brzmieniu, które miał zastosowanie do zaskarżonej uchwały), zgodnie z którym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (zob. wyrok NSA z 7 grudnia 2006 r., II OSK 839/06; por. też postanowienie NSA z 1 października 2021 r., II OSK 1880/21, wyrok NSA z 15 września 2016 r., II OSK 3086/14, i tam przywołane dalsze orzeczenia NSA; por. też wyroki NSA: z 26 lutego 2019 r., II OSK 65/17; z 8 maja 2019 r., II OSK 1544/17).

W ocenie Skarżącej jej interes prawny wyraża się w naruszeniu jej praw w treści Studium, w którym to ustalono wskaźnik nadziemnej intensywności zabudowy na poziomie: 1,0 dla zabudowy usługowej oraz 1,25 dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz wskaźnik wysokości zabudowy na poziomie 20 m w sposób sprzeczny z ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji na działkach, stanowiących własność Skarżącej. Na mocy bowiem decyzji o warunkach zabudowy z 15 listopada 2022 r. ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku handlowo – usługowego a w szczególności ustalono wskaźnik nadziemnej intensywności zabudowy na poziomie 9,0 oraz możliwość rozbudowy i nadbudowy budynku do wysokości 55 m.

Jak argumentowała Skarżąca, sprzeczne wyniki procedur organów administracji publicznej obejmujących tożsamy obszar miasta wiążą się z brakiem możliwości przeprowadzenia planowanej inwestycji - co więcej po utrzymaniu zaskarżonej uchwały i wydaniu zgodnego z jej treścią miejscowego planu zagospodarowania całość procedury administracyjnej poprzedzającej wydanie decyzji będzie nieważna a zaplanowana modernizacja zaniedbanego położonego w centrum miasta budynku zostanie skutecznie zablokowana.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej Spółki wskazać należy, że zarówno ustalenia, zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, jaki zapisy, zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie są nawzajem uwarunkowane. Ustalenia zawarte w studium nie są w żaden sposób uzależnione od treści funkcjonujących w obrocie prawnym decyzji ustalających warunki zabudowy. Ostateczne decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w żaden sposób nie wiążą organu planistycznego podczas uchwalania studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji i decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest wydawana w oparciu o treść studium, ale w oparciu o przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czyli przede wszystkim charakter istniejącego zagospodarowania terenu w obszarze sporządzanej analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Oznacza to, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę, które nie pozostają w zgodzie z ustaleniami studium, jest prawnie dopuszczanie. Innymi słowy, do czasu, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w planie miejscowym, nie wiążą powszechnie i nie mogą tworzyć materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, w tym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do argumentacji Skarżącej przyznać należy, że art. 9 ust. 4 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) stanowił, że ustalenia studium są wiążące dla rady gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jednak w ocenie Sądu sam ten przepis nie kształtuje sytuacji właścicieli nieruchomości w i konsekwencji nie może stanowić o naruszeniu interesu prawnego. Uchwalenie miejscowego planu nie jest obligatoryjne, a w sytuacji jego braku to decyzje o warunkach zabudowy, dla których studium jako akt polityki o charakterze wewnętrznym nie może stanowić podstawy prawnej, determinują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Skoro zatem teren należący do Skarżącej objęty jest decyzją o warunkach zabudowy, to można wystąpić o pozwolenie na budowę zgodnie z przyjętymi w tej decyzji uwarunkowaniami, na co nie mogą mieć wpływu ustalenia studium, które nie jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego (zob. wyrok NSA z 3.07.2012 r., II OSK 936/12, LEX nr 1392967).

Należy również uwzględnić, że zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. właściwy organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, chyba że została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Ustawodawca przewidział więc ochronę prawa inwestora do zagospodarowania nieruchomości w sposób zgodny z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy, nawet jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak ochrona ta jest udzielana na etapie uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę.

Zatem w przypadku braku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to decyzja o warunkach zabudowy stanowi podstawę do zagospodarowania terenu zgodnie z warunkami w niej ustalonymi, w przypadku Skarżącej – zgodnie z ostateczną decyzją SKO w [...] z [...] lutego 2023r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [....] z [...] listopada 2022r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla opisanego w skardze zamierzenia inwestycyjnego.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie mając charakteru aktu prawa powszechnie obowiązującego nie może stanowić materialnoprawnej podstawy decyzji administracyjnej, jak również nie może wpływać na byt prawy ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, wydanej przed jego uchwaleniem

Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd stwierdził, że Skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego, warunkującego możliwość merytorycznego rozpoznania skargi i z tej przyczyny skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.