Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2176/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5c
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez A. S. (dalej: "skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") z [...] sierpnia 2018 roku, znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2018 roku, znak: [...], którą to decyzją Wojewoda [...] wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez skarżącego zamiaru wykonania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych polegających na budowie zbiornika wodnego małej retencji - zbiornik ziemny otwarty o objętości 25 tys. m3, zapobiegający okresom suszy na własnych polach uprawnych, w miejscowości R., gm. D., na działce o nr ew. [...], obr. [...] R.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z 4 sierpnia 2016 r. skarżący zgłosił Staroście [...] zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie zbiornika wodnego małej retencji - zbiornik ziemny otwarty, o objętości 25 tys. m3, zapobiegający okresom suszy na własnych polach uprawnych, w miejscowości R., gm. D., na działce o nr ew. [...], obr. [...].

Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] Starosta [...] wniósł sprzeciw w sprawie ww. zgłoszenia.

Decyzją z [...] lutego 2017 r. znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...].

Wyrokiem z 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 426/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności. Sąd uznał, że z uwagi na treść i przedmiot zgłoszenia, potwierdzone w odwołaniu, zgodnie z art. 82 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy do rozpoznania sprawy był wojewoda. Sąd wskazał również, że pełnienie funkcji retencyjnej nie wyklucza funkcji melioracyjnej, zatem o ile określony w zgłoszeniu zbiornik wodny pełnić ma funkcję określoną w art. 70 ust. 1 Prawa wodnego, to może być urządzeniem melioracji wodnej podstawowej. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący konsekwentnie wywodzi funkcję melioracyjną urządzenia, co jednak w toku postępowania nie zostało ani wykazane, ani zweryfikowane przez organy. Gdyby nawet nie stanowiło ono takiego urządzenia, to z pewnością należy zaliczyć go do obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich w rozumieniu art. 82 ust. 3 pkt 2 in fine Prawa budowlanego. Z tych też względów według sądu właściwym organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w sprawie planowanych robót budowlanych, polegających na wykonaniu objętego zgłoszeniem zbiornika wodnego małej retencji (funkcji retencyjnej), jest Wojewoda [...] (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016r. sygn. II OW 46/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2015r. sygn. II SA/Łd 291/15, dostępne w CBOSA). Sąd wskazał, że starosta winien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia niejednoznacznego wniosku lub, kierując się treścią zgłoszenia dotyczącego zbiornika wodnego o wskazanej funkcji i rozmiarach jako urządzenia melioracji wodnych, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., niezwłocznie przekazać sprawę do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. W sytuacji gdy zgłaszający wywodzi, że zamierza wykonać urządzenie melioracji wodnych szczegółowych, które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej winien wyjaśnić na podstawie jakich przepisów i dowodów uznał, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane nie dotyczą tej kategorii urządzeń i dlaczego. W ocenie sądu skoro formalnie sprawa zgłoszenia nie została przekazana organowi właściwemu, to nie rozpoczął biegu termin jej załatwienia w rozumieniu art. 30 ustawy Prawo budowlane. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] winien niezwłocznie przekazać zgłoszenie Wojewodzie [...], zawiadamiając jednocześnie o tym skarżącego. Następnie właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, po wezwaniu na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego do uzupełnienia ewidentnych braków zgłoszenia i innych dokumentów (np. pozwolenia wodnoprawnego wraz z operatem wodnoprawnym - art. 122 ust. 1 pkt 3 P.w., projektu budowlanego, ewentualnie orzeczenia właściwego organu czy planowane zamierzenie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko), powinien rozstrzygnąć uwzględniając ocenę prawną i wskazania wyrażone w uzasadnieniu wyroku. Kwalifikując charakter objętych zgłoszeniem robót budowlanych, polegających na budowie zbiornika wodnego ziemnego małej retencji o objętości 25 tys. m3, po ustaleniu sposobu wykonania, trybu poboru wody do zbiornika i ewentualnych powiązań technologicznych oraz organizacyjnych z innymi instalacjami, organ powinien uwzględnić właściwe przepisy ustaw: Prawo budowlane, Prawo wodne oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko.

Pismem z 26 marca 2018 r. Starosta [...] przekazał zgłoszenie skarżącego Wojewodzie [...]. Pismo wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego 29 marca 2018 r.

Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2018 roku, znak: [...], nałożył na skarżącego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia poprzez: przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką o nr ew. [...], obr. [...], na cele budowlane; przedłożenie precyzyjnego opisu, zakresu i sposobu wykonania planowanych robót budowlanych oraz podania trybu zasilania zbiornika w wodę, w tym powiązań z innymi instalacjami; przedłożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia lub dokumentu potwierdzającego brak takiej potrzeby, wydanej inwestorowi przez właściwy organ; przedłożenie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dla przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego wydanej przez właściwy organ wraz z operatem wodnoprawnym; wskazanie w zgłoszeniu zamierzenia budowlanego określonego nazwą w decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym oraz nowego terminu rozpoczęcia robót budowlanych. Postanowienie zostało nadane pocztą 11 kwietnia 2018 r. i doręczone skarżącemu 14 kwietnia 2018 r.

Decyzją z [...] maja 2018 r., znak: [...], Wojewoda [...] wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że inwestor nie uzupełnił braków wskazanych w postanowieniu z [...] kwietnia 2018 roku, znak: [...].

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego GINB decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie wypełnił nałożonego postanowieniem Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, zaś konieczność wezwania inwestora do uzupełnienia zgłoszenia wynikała z wiążącego w rozpoznawanej sprawie wyroku WSA w Bydgoszczy z 8 listopada 2017 roku, sygn. akt II SA/Bd 426/17. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 i 5c ustawy Prawo budowlane istniała w sprawie potrzeba uzupełnienia zgłoszenia co najmniej w zakresie określenia zakresu i sposobu wykonywania robót, terminu ich rozpoczęcia, oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nadto powziętych przez organ wątpliwości co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy organ odwoławczy wskazał, iż z analizy akt postępowania administracyjnego oraz treści skargi wynika, że skarżący świadomie uchyla się od konkretnego i pełnego określenia charakteru, celu i funkcji urządzenia (zbiornika wodnego) oraz zakresu planowanych robót budowlanych, posługując się pojęciami ogólnymi, nie precyzując jednoznacznie rzeczywistego celu i sposobu użytkowania oraz tego czy np. projektowany obiekt będzie funkcjonalnie powiązany z innymi obiektami, w tym z funkcjonującą biogazownią (okoliczność taka wynika z treści pisma wójta przedłożonego w postępowaniu odwoławczym). W ocenie organu odwoławczego, skarżący pominął po pierwsze to, że urządzenia melioracji wodnych służą ochronie gruntów nie tylko przed powodzią, ale również regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy, co wiąże się bezpośrednio ze wskazywaną przez zgłaszającego funkcją ochrony gruntów ornych przed suszą. Po wtóre skarżący nie dostrzega, iż zarówno urządzenia melioracji wodnych podstawowych, jak i szczegółowych są zaliczane do takowych - właśnie jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Gdyby bowiem uwzględnić stanowisko strony skarżącej, to o ile sporny obiekt nie będzie spełniał celu określonego w art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne i z tej przyczyny wadliwie organ odwoławczy uznał je za urządzenie melioracji wodnych podstawowych, to analogicznie, brak byłoby podstaw do uznania go za urządzenie melioracji wodnych szczegółowych. A tak wszakże określono wprost wykonanie robót budowlanych w zgłoszeniu, gdzie wskazano, że planowany zbiornik wodny małej retencji jest urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych, który nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane). Skarżący zgłosił zamiar wykonania zbiornika wodnego małej retencji, służącego melioracji gruntów rolnych, a w odwołaniu stanowczo zaprzeczył, że planuje wykonać staw. Tego rodzaju urządzenie jest wymienione przez ustawodawcę wprost w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne jako urządzenie melioracji wodnych podstawowych. Skarżący ani w zgłoszeniu, ani w odwołaniu oraz skardze nie przedłożył jakichkolwiek dowodów potwierdzających prawidłowość jego kwalifikacji objętego zgłoszeniem obiektu budowlanego, jako urządzenia wodnego melioracji szczegółowych, zwolnionego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jest związany wskazaniami zawartymi w wyroku WSA z 8 listopada 2017 r., zgodnie z którymi kwalifikując charakter objętych zgłoszeniem robót budowlanych, po ustaleniu sposobu wykonania, trybu poboru wody do zbiornika i ewentualnych powiązań technologicznych oraz organizacyjnych z innymi instalacjami, organ zobowiązany był uwzględnić właściwe przepisy ustaw: Prawo budowlane, Prawo wodne oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko. Z uwagi na powyższe, chybione są zarzuty odwołania kwestionujące zasadność żądania przez organy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albo dokumentu potwierdzającego, że taka decyzja nie jest wymagana. Organ odwoławczy uznał też za nietrafioną argumentację odwołania w kwestii upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, wyjaśniając, że zgodnie z art. 30 ust. 5 zd. 2 ustawy Prawo budowlane właściwy organ w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia może w drodze decyzji wnieść sprzeciw. W myśl art. 30 ust. 5d ustawy Prawo budowlane nałożenie w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. Przerwanie terminu oznacza, że rozpoczyna on swój bieg na nowo od dnia uzupełnienia zgłoszenia lub bezskutecznego upływu terminu na jego uzupełnienie. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 6a ustawy Prawo budowlane za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. Zgłoszenie wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego 29 marca 2018 r. (przekazane przez Starostę [...] na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przy piśmie z 26 marca 2018 r., znak: [...]). Następnie Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia. Postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. zostało nadane 11 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego placówki nadawczej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia). Skarżący odebrał to postanowienie [...] kwietnia 2018 r., zatem termin na uzupełnienie braków upłynął 27 kwietnia 2018 r. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2018 r. wniósł sprzeciw w sprawie przedmiotowego zgłoszenia. Decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2018 r., została nadana w dniu 14 maja 2018 r. (numer nadawczy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji), a zatem w terminie określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB z [...] sierpnia 2018 r., skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1. art. 30 ust. 5 zdanie 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że Wojewoda [...] wniósł sprzeciw w terminie określonym w tym przepisie;

2. art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie nieuzasadnionego postanowienia zobowiązującego skarżącego do dokonania określonych czynności w sytuacji, kiedy nie było podstaw do wzywania, a rzekome braki formalne, albo miały charakter iluzoryczny albo nie miały umocowania w normie prawnej albo były niewykonalne dla skarżącego; postanowienia to otworzyło organowi II instancji możliwość wniesienia sprzeciwu w sytuacji, kiedy nie było podstaw do żądania uzupełnienia zgłoszenia;

3. art. 63 ust. 3 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędne przyjęcie, że postanowienie w przedmiocie potrzeby dokonania oceny oddziaływania na środowisko jest równoznaczne z przedłożeniem dokumentu, z którego wynika, że decyzja środowiskowa nie jest wymagana, żądanego przez Wojewodę [...];

4. art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne z dnia 2001 roku, poprzez błędne przejęcie, że wskazywana przez skarżącego funkcja ochrony gruntów ornych przed suszą, przesądza o tym, że jest to urządzenie melioracji podstawowych, podczas gdy norma prawna używa sformułowania "regulacja stosunków wodnych w celu....", a zatem poprzez pominięcie sformułowania "regulacja stosunków wodnych";

5. art. 7a k.p.a. oraz art. 76a k.p.a., poprzez ich niezastosowanie.

W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji – sprzeciwu Wojewody [...].

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu GINB z [...] sierpnia 2018 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy są rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez te organy, w wyniku stwierdzenia przez WSA w Bydgoszczy wyrokiem z 8 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 426/17 nieważności wcześniejszych decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wykonania robót budowlanych.

W tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle powołanego przepisu poddane ponownej kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcie należy uznać za niezgodne z prawem wówczas, gdy nie uwzględnia wytycznych i oceny sądu przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Związanie organu i sądu polega też na tym, że ani organ ponownie rozpatrujący sprawę, ani sąd nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Ich bezwzględnym obowiązkiem jest natomiast podporządkowanie się mu w pełnym zakresie. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego, wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, sąd administracyjny powinien we właściwy sposób dokonać kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne co do dalszego postępowania zawarte we wcześniejszym wyroku.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy orzekający skład WSA jest więc związany oceną prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA w Bydgoszczy z 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 426/17. Oznacza to przesądzenie kwestii, że z uwagi na określony przez skarżącego przedmiot zgłoszenia właściwy do rozpoznania sprawy jako organ I instancji był wojewoda na podstawie art. 82 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i że skoro formalnie sprawa zgłoszenia nie została przekazana organowi właściwemu, to nie rozpoczął biegu termin jej załatwienia w rozumieniu art. 30 ustawy Prawo budowlane. Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest także wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA w Bydgoszczy w co do konieczności wezwania skarżącego na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, przez właściwy do rozpatrzenia sprawy organ administracji architektoniczno-budowlanej po przekazaniu temu organowi zgłoszenia, do uzupełnienia ewidentnych braków zgłoszenia i innych dokumentów (np. pozwolenia wodnoprawnego wraz z operatem wodnoprawnym - art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, projektu budowlanego, ewentualnie orzeczenia właściwego organu czy planowane zamierzenie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko). Dokonanie takiej oceny prawnej wyłącza możliwość ponownego prowadzenia postępowania w tym zakresie przez skład WSA orzekający w rozpoznawanej sprawie. Tym samym nieskuteczne są zarzuty skargi dotyczące niewystąpienia braków zgłoszenia, które uzasadniałyby wydanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków, albowiem ta kwestia została już przesądzona we wcześniejszym orzeczeniu sądu. W myśl art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia przerywa termin do wniesienia sprzeciwu.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, który stanowi, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowalnej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy stwierdzić, że ponownie rozpoznając sprawę organy administracji architektoniczno-budowalnej zastosowały się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z 8 listopada 2017 r. i w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie w trybie art. 30 Prawa budowlanego, wzywając skarżącego postanowieniem do uzupełnienia braków zgłoszenia przez złożenie brakującej dokumentacji. Jak przesądził to już sąd we wcześniejszym orzeczeniu zgłoszenie było obarczone ewidentnymi brakami, jak niedołączenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, który to wymóg wprost określa art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, jak również było niejednoznaczne, ponieważ przewidywało budowę zbiornika wodnego celem zapobiegania okresom suszy na polach uprawnych, którą to budowlę skarżący zakwalifikował jako urządzenie melioracji wodnych szczegółowych. Tymczasem art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (obowiązującej w dacie zgłoszenia) zalicza zbiorniki wodne do urządzeń melioracji wodnych podstawowych jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1 tj. regulacja stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz ochronie użytków rolnych przed powodziami. Natomiast art. 73 powołanej ustawy Prawo wodne, który w sposób wyczerpujący definiuje urządzenia melioracji wodnych szczegółowych, w ogóle nie wymienia zbiorników wodnych. Zatem przedstawiony przez skarżącego w zgłoszeniu opis zamierzenia budowlanego odpowiadał raczej definicji ustawowej urządzeń melioracji wodnych podstawowych niż przyjętej przez skarżącego kwalifikacji zbiornika wodnego jako urządzenia melioracji wodnych szczegółowych. Ustalenie, czy opisany w zgłoszeniu zbiornik wodny jest urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych, które korzysta ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę a podlega tylko obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, czy też jest budowlą podlegającą rygorom pozwolenia na budowę, miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia organu co do istnienia przesłanek do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Budowa zbiornika wodnego, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wymaga pozwolenia na budowę. Ponadto zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, na wykonanie urządzeń wodnych jest wymagane pozwolenie wodnoprawne. Zbiornik wodny jest urządzeniem wodnym zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. b powołanej ustawy Prawo wodne. Stwierdzony przez WSA w Bydgoszczy brak jednoznacznego określenia przedmiotu zgłoszenia wymagał więc przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego celem ustalenia rzeczywistego charakteru zamierzenia budowlanego na gruncie prawa budowlanego i prawa wodnego i w związku z tym złożenia przez inwestora wskazanych w postanowieniu dokumentów. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że skarżący po otrzymaniu postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków nie podjął żadnych czynności. Tym samym zaistniały przesłanki obligujące organ administracji architektoniczno-budowalnej do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego

Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.