Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 502/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 § 1, art. 46, art. 46 § 1 pkt 4, art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 48 § 3, art. 28 § 1, art. 29, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3, art. 58 § 3, art. 232 § 1 pkt 1, art. 232 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Dębkowski po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2020 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić Stronie skarżącej O. sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

O. sp. z o.o. z siedzibą w W., zwana dalej "Skarżącą", "Stroną", "Spółką" reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę z dnia

19 stycznia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego

w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2020 r.

oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 24 lutego 2022 r. pełnomocnik Skarżącej została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania

w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, jak również do złożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżącej przedłożyła pismo z dnia 10 marca 2022 r., załączając do niego nieuwierzytelniony odpis pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej

od pełnomocnictwa.

Pismem nadanym w dniu 21 marca 2022 r., pełnomocnik Skarżącej zwróciła się do tutejszego Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, załączając do niego uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa,

odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, zaświadczenia lekarskie oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Odpis wyżej wymienionego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Skarżącej (do rąk upoważnionego pracownika) w dniu 6 lipca

2022 r. (dowód doręczenia znajduje się w aktach sprawy).

Strona nie wniosła zażalenia na powyższe postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje:

Z treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.) wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Wspomniane wymagania zostały określone w art. 46 p.p.s.a., którego § 1 pkt 4 stanowi, że każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w przypadku podpisania skargi przez pełnomocnika ustalenie, czy skarga nie jest dotknięta brakiem formalnym możliwe jest jedynie wtedy, gdy przedstawione zostało pełnomocnictwo procesowe, które w myśl

art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt sprawy

przy pierwszej czynności procesowej. Przepis art. 46 § 3 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

Nadto na pełnomocniku ciąży obowiązek wykazania, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo jest umocowana do reprezentowania strony.

W przypadku wniesienia skargi przez podmiot podlegający rejestracji

w Krajowym Rejestrze Sądowym, to w celu udokumentowania należytej reprezentacji strony skarżącej zobowiązany jest do przedłożenia dokumentu, z którego wynikałoby to umocowanie (art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a.). Właściwym dokumentem w takim przypadku będzie odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny w dniu udzielenia pełnomocnictwa.

W sytuacji dostrzeżenia braków formalnych skargi przewodniczący wzywa stronę (pełnomocnika) do ich usunięcia w terminie 7 dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę,

gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że pierwszą czynnością w postępowaniu sądowoadministracyjnym było wniesienie skargi, a zatem na pełnomocniku ciążył obowiązek wykazania prawidłowego umocowania do działania w imieniu Spółki. Skarżąca jest osobą prawną, dlatego też do skargi należało dołączyć pełnomocnictwo procesowe podpisane przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, ewentualnie uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa, jak również dokument potwierdzający umocowanie tych osób do działania w imieniu osoby prawnej, tj. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Tymczasem wraz ze skargą nie przedłożono wymaganych dokumentów. Wobec niedołączenia wymienionych dokumentów pełnomocnik Strony została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni

od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie wystosowane przez tutejszy Sąd wyraźnie wskazywało, jakie dokumenty należy przedłożyć celem usunięcia braków. Z akt sprawy wynika, że powyższe wezwanie skutecznie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej (do rąk upoważnionego pracownika) w dniu 4 marca 2022 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 11 marca 2022 r. W odpowiedzi

na wezwanie pełnomocnik Skarżącej wraz z pismem nadanym w dniu 11 marca

2022 r. przedłożyła jedynie nieuwierzytelnione pełnomocnictwo oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od niego, które w istocie nie mogło czynić zadość wezwaniu. Dopiero do pisma nadanego w dniu 21 marca 2022 r. zawierającego wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi dołączyła m.in. wymagane dokumenty, tj. uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa procesowego, odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.

Bezspornym jest, że Pełnomocnik Spółki uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r. odmówił przywrócenia terminu do ich uzupełnienia. Powyższe postanowienie

nie zostało zaskarżone.

Z powyżej przytoczonych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Zaś o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd w punkcie drugim sentencji postanowienia orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.