Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 774/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Związku Działkowców Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 maja 2010 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu uczestniczce M. W. do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej


UZASADNIENIE

W dniu 8 stycznia 2011 r. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 16 listopada 2010 r., którym po rozpoznaniu skargi Związku Działkowców Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 maja 2010r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Skarga kasacyjna została wniesiona przez skarżącą osobiście. Na mocy pełnomocnictwa z dnia 30 października 2010 r., skarżąca była reprezentowana w sprawie przez swojego męża A. W.. Pismem z dnia 3 marca 2011 r. skarżąca ponownie udzieliła A. W. pełnomocnictwa, wskazując, że obejmuje ono reprezentowanie jej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy na wniosek M. W. zwolnił ją z kosztów sądowych i ustanowił dla niej adwokata. Zarządzeniem z dnia 13 maja 2011 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. wyznaczył na pełnomocnika dla uczestniczki adw. A. C.. Skarżąca została powiadomiona o treści zarządzenia w dniu 26 maja 2011 r.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2011 r. Sąd odrzucił osobistą skargę kasacyjną M. W.. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi uczestniczki A. W. w dniu 1 lipca 2011 r.

W dniu 8 lipca 2011 r. (data stempla pocztowego) M. W. reprezentowana przez A. W. wniosła zażalenie na ww. postanowienie.

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2011 r. Sąd odrzucił zażalenie na odrzucenie skargi kasacyjnej, z uwagi na niesporządzenie go przez osobę o której mowa w art. 175 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi A. W. w dniu 15 września 2011 r.

W dniu 22 września 2011 r. (data stempla pocztowego) adw. A.C., w imieniu M. W. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 6 czerwca 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podniósł, że nie zostało mu doręczone postanowienie o odrzuceniu osobistej skargi kasacyjnej uczestniczki, jak i postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 6 czerwca 2011 r. mimo, że w czasie ich wydawania był już pełnomocnikiem uczestniczki. Podniósł, że skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez M. W., a pełnomocnictwo udzielone przez nią mężowi obejmowało jedynie postępowanie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, zatem po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji wygasło. Argumentował, że fakt ustanowienia go pełnomocnikiem z urzędu przesądzał o woli uczestniczki posiadania profesjonalnego pełnomocnika. Nadto podał, że w dniu 20 września 2011 r. A. W. poinformował go o wydaniu wyżej opisanych orzeczeń, wskazując, że był przekonany, iż z chwilą ustanowienia pełnomocnika z urzędu, wszelkie pisma będą przekazywane temu pełnomocnikowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie art. 87 § 2 i § 4 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie.

Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że w chwili doręczania przez Sąd postanowienia z dnia 6 czerwca 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej uczestniczka była reprezentowana przez dwóch pełnomocników, tj. swojego męża A. W. (na mocy pełnomocnictw udzielonych w dniach 30 października 2010 r. i 3 marca 2011 r.) oraz ustanowionego przez sąd - adw. A. C..

Stosownie do treści art. 67 § 4 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Z kolei w myśl art. 76 § 3 p.p.s.a. jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich. W orzecznictwie i doktrynie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła kilku pełnomocników, obowiązana jest wskazać, któremu z nich należy doręczać pisma. Przyjmuje się, że dopiero wtedy, gdy strona w treści udzielonego pełnomocnictwa procesowego lub w inny jednoznaczny sposób nie wskazała, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń, to wyboru dokonuje sąd (por. postanowienia NSA w Warszawie z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 1043/10, z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 257/08).

Wbrew poglądowi wyrażonemu we wniosku o przywrócenie terminu, pełnomocnictwo udzielone A. W. nie wygasło z chwilą wydania wyroku przez sąd I instancji, albowiem w piśmie z dnia 3 marca 2011 r. M. W. wyraźnie wskazała, że umocowanie obejmuje również działanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Po ustanowieniu pełnomocnika z urzędu – adw. A. C. uczestniczka nie wypowiedziała pełnomocnictwa udzielonego mężowi, co więcej już po zawiadomieniu jej o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu w dalszym ciągu w postępowaniu przed sądem, była reprezentowana przez męża, który w jej imieniu złożył zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że przepisy prawa nie różnicują pełnomocników w zależności od daty ich ustanowienia, czy też profesjonalnego przygotowania. Skoro więc M. W. była reprezentowana w sprawie równolegle przez dwóch pełnomocników i nie wskazała w sposób jednoznaczny, któremu z nich należy dokonywać doręczeń przesyłek sądowych, to Sąd był uprawniony do wyboru pełnomocnika w osobie A. W. i doręczenia mu postanowień z dnia 6 czerwca 2011 r. i 28 sierpnia 2011 r. Wniosek adw. A. C. o doręczenie postanowienia, czy też przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na odrzucenie osobistej skargi kasacyjnej byłby więc uzasadniony tylko wtedy, gdyby sąd - przed wydaniem zarządzenia o doręczeniu - został zawiadomiony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa A. W., co się jednak nie stało.

Trudno także nie wskazać, że pełnomocnik uczestniczki – A. W. dopuścił się zaniedbań w prowadzeniu w sprawy. Mężowi uczestniczki został doręczony odpis postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej wraz z pouczeniem, że zażalenie na to postanowienie musi być sporządzone przez osobę posiadającą wymagane ustawą kwalifikacje. W sytuacji więc, gdy dla uczestniczki ustanowiony został adwokat z urzędu (o czym pełnomocnik z racji bliskich relacji osobistych z M. W. musiał wiedzieć) uzasadnione było skontaktowanie się z nim w celu ustalenia, czy strona korzystać będzie ze środka zaskarżenia. Niepodjęcie nawet próby porozumienia się w tej kwestii z pełnomocnikiem profesjonalnym skutkuje niemożnością ustalenia braku winy w niedotrzymaniu terminu.

Na marginesie wskazać jedynie należy, że w dniu 8 czerwca 2011 r. od wyroku z dnia 16.11.2010 r. wniesiona została skarga kasacyjna sporządzona przez ustanowionego dla M. W. z urzędu pełnomocnika – adw. A. C..

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.