Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 561/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 25 sierpnia 2023 r. nr 0401-IOV1.603.3.2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Strona wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] grudnia 2019 r. określającą T. sp. z o. o. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za III kwartał 2017 r. oraz za okresy od października 2017 r. do lutego 2018 r. w łącznej kwocie [...]zł, oraz wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: "u.p.t.u.") w związku z wystawieniem przez spółkę faktur VAT z wykazanym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie [...]zł. Złożony wniosek uzasadniony został wystąpieniem przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), tj. brakiem udziału strony w toczącym się postępowaniu.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2019 r.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ustawodawca uzależnił wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. od dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Natomiast z dokonanych w tej sprawie ustaleń bezsprzecznie wynika, że wniosek z dnia [...] marca 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] grudnia 2019 r. został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, o którym mowa w powołanym art. 241 § 2 pkt 1 O.p.

Organ w tym zakresie podał, że Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. prowadził postępowanie podatkowe w zakresie odpowiedzialności Ł. S. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe T. sp. z o. o. Przedmiotowe postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2022 r., która nie została odebrana przez adresata. Naczelnik Kujawko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. poinformował organ pierwszej instancji, iż pismem z [...] grudnia 2022 r. (wpływ do organu podatkowego [...] stycznia 2023 r.) pełnomocnik Ł. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją wydaną w trybie art. 116 O.p. oraz o wstrzymanie jej wykonania. W piśmie tym wniósł także o przeprowadzenie dowodu m.in. z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania prowadzonego przez Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T., a w szczególności z decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że Ł. S. o fakcie wydania decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. dowiedział się dopiero po doręczeniu kopii tejże decyzji, co nastąpiło w dniu [...] stycznia 2023 r. Natomiast z akt sprawy wynika, że pismami z dnia [...] i [...] grudnia 2022 r. pełnomocnik wystąpił do Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. o sporządzenie kopii decyzji z dnia [...] czerwca 2022 r. wraz z jej uzasadnieniem, a w piśmie z dnia [...] stycznia 2023 r. wniósł dodatkowo o doręczenie kopii całych akt postępowania zakończonego ww. decyzją.

W konsekwencji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że decyzja Naczelnika Kujawko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] czerwca 2022 r. orzekająca o odpowiedzialności podatkowej Ł. S., jako osoby trzeciej za zaległości spółki T., jest następstwem wydania przez Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. w zakresie podatku od towarów i usług za III kwartał 2017 r., październik, listopad i grudzień 2017 r. oraz styczeń i luty 2018 r.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy zauważył, że Ł. S. jako organ spółki w związku z toczącym się wobec spółki postępowaniem podatkowym, ponad wszelką wątpliwość posiadał wiedzę o stwierdzonych w toku kontroli skarbowej nieprawidłowościach i o prawnej weryfikacji ustaleń w obszarze VAT, w formie decyzji wobec spółki T.. Zdaniem organu, z chwilą sporządzenia przez pełnomocnika wniosku z dnia [...] grudnia 2022 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] czerwca 2022 r., spółka posiadała już wiedzę o wydanej przez Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzji wymiarowej z dnia [...] grudnia 2019 r. Ponadto, z treści wniosku z dnia [...] grudnia 2022 r., który wpłynął do organu podatkowego dopiero [...] stycznia 2023 r. wynika, że Ł. S. już w dniu [...] stycznia 2023 r. powziął informacje o treści wydanej przez Naczelnika Kujawko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. decyzji z dnia [...] czerwca 2022 r. W związku z powyższym organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, iż wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] grudnia 2019 r. spółka winna złożyć do dnia [...] lutego 2023 r.

W ocenie organu, nieuprawniona jest argumentacja spółki, zgodnie z którą Ł. S. o fakcie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. dowiedział się dopiero po doręczeniu mu kopii wraz z kopią całych akt postępowania, tj. [...] marca 2023 r. Tym samym wniosek z dnia [...] marca 2023 r., nadany w placówce pocztowej w dniu [...] marca 2023 r., został złożony po terminie, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Ustalenie takie powoduje, że prowadzenie postępowania zainicjowanego wnioskiem spółki o wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn formalnych. Brak jest zatem podstaw do badania, czy zaistniała wskazana przesłanka wznowienia, wynikająca z art. 240 § 1 pkt 4 O.p.

Odnosząc się do argumentacji strony odnośnie pobytu Ł. S. od 2017 r. w [...] organ stwierdził, że nie może ona odnieść spodziewanego skutku procesowego. Organ wskazał, że Ł. S. nie dokonał we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym zgłoszenia aktualizacyjnego, informującego o zmianie miejsca zamieszkania, a tym samym nie podał aktualnego adresu, ani innych danych kontaktowych. Przenosząc, jako osoba fizyczna, centrum interesów życiowych i gospodarczych do innego kraju, Ł. S. zobowiązany był do wskazania adresu do korespondencji, na który organ podatkowy mógłby skutecznie doręczać pisma, tym bardziej pełniąc funkcję prezesa zarządu spółki z o. o. Organ podkreślił, że Ł. S. nieprzerwanie pełnił funkcję organu osoby prawnej (prezesa zarządu), ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi. Jako prezes zarządu spółki nie wykazywał żadnego zainteresowania sprawami spółki, ani jakimkolwiek kontaktem z organami podatkowymi. Jest to o tyle istotne, że miał wiedzę o sytuacji podatkowej spółki.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] czerwca 2023 r. i wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2019 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 241 § 2 pkt 1 O.p. przez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania jest zasadny i postępowanie powinno zostać wszczęte, oraz został on złożony z zachowaniem ustawowo wskazanego terminu, a brak jego wszczęcia będzie miał wpływ na wyrządzenie stronie szkody polegającej na prowadzeniu wobec niej postępowania egzekucyjnego na podstawie decyzji, która powinna ulec uchyleniu po przeprowadzeniu postępowania o wznowienie, a organ wydając zaskarżoną decyzję błędnie przyjął, że termin miesiąca wskazany w ww. przepisach w tej konkretnej sprawie należało liczyć inaczej niż od dnia faktycznego doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., podczas gdy skarżąca, aby móc w ogóle złożyć merytorycznie uzasadniony wniosek o wznowienie postępowania musiała posiadać wiedzę o treści wydanej decyzji oraz posiadać wiedzę w jakim terminie i w jakie miejsce decyzja z dnia [...] grudnia 2019 r. została doręczona, gdyż bez tej wiedzy nie mogła określić, czy w ogóle istnieje podstawa do złożenia wniosku o wznowienie postępowania;

- art. 241 § 2 pkt 1 w zw. z § 1 O.p. przez ich błędne zastosowanie i ograniczenie przysługujących skarżącej uprawnień do żądania wznowienia postępowania w sprawie, w której w istocie strona nie posiadała możliwości faktycznego uczestniczenia, ze względu na brak doręczenie decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., a która to decyzja ma bezpośredni wpływ na sytuację faktyczną i materialną zarówno spółki reprezentowanej przez Ł. S., jak i samego Ł. S., na którego może zostać przeniesiona odpowiedzialność za niezapłacone zobowiązania T. o.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił skarżącej pisemne wypowiedzenie się w sprawie, wyznaczając jej 10-dniowy termin.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie uznał, że spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania po upływie terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. i odmówił z tego powodu wznowienia postępowania.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. określił T. spółce z o.o. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za III kwartał 2017 r. i za okres od października 2017 r. do lutego 2018 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z wystawieniem faktur VAT z wykazanym podatkiem od towarów i usług. Decyzję doręczono, w trybie zastępczym określonym w art. 150 O.p., w dniu [...] stycznia 2020 r. Od ww. decyzji spółka nie złożyła odwołania. P. z dnia [...] marca 2023 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] grudnia 2019 r. Złożony wniosek uzasadniony został faktem wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., tj. brakiem udziału strony w toczącym się postępowaniu. Strona wskazała, że prezes spółki – Ł. S. o fakcie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. dowiedział się dopiero po doręczeniu jej kopii, co nastąpiło w dniu [...] marca 2023 r.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast stosownie do art. 241 § 2 pkt 1 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

W ocenie Sądu zwrot normatywny "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji", wobec braku definicji ustawowej, musi być rozumiany zgodnie z jego językowym znaczeniem. Wykładnia językowa przepisów prawa jest wykładnią stosowaną w pierwszej kolejności. Zatem przedmiotowe sformułowanie powinno być interpretowane dosłownie, tj. odnosić się do rzeczywistości, a nie do kwestii formalnych, które nie mogą mieć znaczenia przesądzającego. Niewątpliwie jednak dla ustalenia początku biegu terminu dla wniosku o wznowienie postępowania, wystarczający jest fakt powzięcia wiadomości o wydaniu konkretnej decyzji. Nie jest zaś konieczne zapoznanie się z jej treścią. W przeciwnym bowiem razie to strona decydowałaby, przy braku przeciwnych dowodów, kiedy z decyzją się zapoznała, nawet w przypadku kiedy decyzja została jej doręczona osobiście.

Za uzasadniony przyjąć należy pogląd, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji użyte w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. nie może być ograniczone do uzyskania informacji o dacie wydania decyzji, lecz o treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 487/06). Kryteriów powzięcia wiadomości w rozumieniu art. 241 § 2 pkt 1 O.p. nie spełnia też doręczenie decyzji przez awizo. Wskazać należy, że zgodnie z art. 151 § 1 O.p. osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 150 stosuje się odpowiednio. Przewidziany w art. 150 O.p. zastępczy tryb doręczania może być wykorzystany wyłącznie w razie niemożności bezpośredniego doręczenia pisma adresatowi pod adresem miejsca siedziby. Doręczenie zastępcze opiera się na swoistej fikcji prawnej, że pismo, po spełnieniu przewidzianych w przepisie warunków, zostało doręczone w określonej dacie. Fikcji doręczenia zastępczego nie można odnieść do liczenia terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Przy tym sposobie doręczenia bowiem w żaden sposób nie można wywieść, że strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji i to jeszcze w stopniu pozwalającym na jej zidentyfikowanie. W rezultacie należy przyjąć, że zwrot normatywny "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" użyty w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., nie może być utożsamiany z doręczeniem decyzji w trybie art. 150 O.p. W takiej sytuacji nie można uznać, że strona otrzymała informację pozwalającą zidentyfikować decyzję, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 3189/17).

Podkreślenia jednak wymaga, że organ nie liczy miesięcznego terminu przewidzianego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. od doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. w trybie zastępczym uregulowanym w art. 150 O.p., tj. od dnia [...] stycznia 2020 r. Organ liczy ten termin od dnia [...] stycznia 2023 r.

W tym względzie należy zauważyć, że Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. prowadził postępowanie podatkowe w zakresie odpowiedzialności Ł. S. jako osoby trzeciej, za zaległości podatkowe spółki T.. Przedmiotowe postępowanie zostało zakończone wydaniem, na podstawie art. 116 O.p., decyzji z dnia [...] czerwca 2022 r. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. Ł. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. Wniósł także o przeprowadzenie dowodu m.in. z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania prowadzonego przez Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T., a w szczególności z decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. We wskazanym piśmie z dnia [...] grudnia 2022 r. Ł. S. wskazał, że o fakcie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2022 r. przez Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. dowiedział się dopiero po doręczeniu kopii tejże decyzji, co nastąpiło w dniu [...] stycznia 2023 r. Z akt sprawy wynika, że pismami z dnia 4 i [...] grudnia 2022 r. skarżący wystąpił do Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. o sporządzenie kopii decyzji z dnia [...] czerwca 2022 r.

Podkreślić należy, że decyzja Naczelnika Kujawko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] czerwca 2022 r. orzekająca o odpowiedzialności podatkowej Ł. S. jako osoby trzeciej za zaległości spółki T. jest następstwem wydania przez Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. w zakresie podatku od towarów i usług za III kwartał 2017 r. i za październik, listopad i grudzień 2017 r. oraz styczeń i luty 2018 r. Z decyzji z dnia [...] czerwca 2022 r. wynika, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. ustalono, iż T. sp. z o. o. w badanym okresie w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej, a jedynie wprowadzała do obrotu prawnego faktury stwierdzające czynności, które nie zostały wykonane. Działalność spółki sprowadzała się do wystawiania faktur niedokumentujących rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych. W konsekwencji dokonanych ustaleń organ określił spółce kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych oraz określił wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. (por. str. 3 i 12 decyzji z dnia [...] czerwca 2022 r., k. 50-60 akt sądowych)

Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że Ł. S. jako prezes spółki, powziął wiedzę o ustaleniach w zakresie podatku od towarów i usług wobec spółki T. i o wydanej w stosunku do tej spółki decyzji w dniu [...] stycznia 2023 r., tj. po doręczeniu mu kopii decyzji z dnia [...] czerwca 2022 r. Z tym dniem (3 stycznia

2023 r.) strona uzyskała zatem informacje o wydanej wobec niej decyzji wymiarowej (rozstrzygnięciu, stwierdzonych nieprawidłowościach) umożliwiające sformułowanie żądania wznowienia postępowania.

W związku z powyższym organ zasadnie stwierdził, iż wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] grudnia 2019 r. spółka winna złożyć do dnia [...] lutego 2023 r. Tym samym wniosek z dnia [...] marca 2023 r. (nadany w placówce pocztowej w dniu [...] marca 2023 r.) został złożony po terminie, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. i organ zasadnie, na podstawie art. 243 § 3 O.p., odmówił wznowienia postępowania.

Nie ma racji strona podnosząc, że o fakcie wydania przez organ decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. dowiedziała się po doręczeniu kopii tej decyzji wraz z kopią całych akt postępowania, tj. w dniu [...] marca 2023 r., gdyż dopiero wówczas spółka mogła zapoznać się z treścią tej decyzji, miejscem i czasem jej doręczenie. Zwrot "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" nie oznacza pełnego zapoznania się z treścią decyzji, oznacza natomiast powzięcie wiedzy o sposobie rozstrzygnięcia danej sprawy, niezależnie od źródła, z którego pochodzi ta informacja. Taką informację skarżąca uzyskała w dniu [...] stycznia 2023 r.

W skardze wskazano też, że decyzja z dnia [...] grudnia 2019 r. została doręczona na adres: B. ul. [...], pod którym Ł. S., co najmniej od 2017 r. nie przebywał, a spółka nie wykonywała działalności gospodarczej, oraz nie posiadała biura, w którym mogła być odebrana kierowana do niej korespondencja. Podkreślono, że w drugiej połowie 2019 r. nastąpiło wypowiedzenie umowy o najem biura spółki po ww. adresem, a więc spółka pod tym adresem już nie funkcjonowała.

Należy zauważyć, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia adres, pod którym przebywał (zamieszkiwał) Ł. S.. Istotny jest adres siedziby spółki, bowiem pod tym adresem, zgodnie z art. 151 § 1 O.p., powinna być doręczana korespondencja kierowana do spółki. Z protokołu badania ksiąg podatkowych wynika (t. I, k. 8), że z dniem [...] grudnia 2017 r. do Krajowego Rejestru Sądowego wpisano nowy adres siedziby spółki: B., ul. [...], lok. 205. Ten adres widnieje też w złożonym do akt sądowych (k. 20) odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień [...] listopada 2023 r.). Taki adres Ł. S. podał również we wniosku o przyznanie prawa pomocy (sprawa I SPP/Bd 153/23, k. 2). Prawidłowo zatem organ doręczył decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r. pod wskazanym wyżej adresem. Jak stanowi art. 146 § 1 i § 2 O.p., jeżeli w toku postępowania strona zmieniła adres ma obowiązek zawiadomić o tym organ. W razie niedopełnienia tego obowiązku pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem.

Mając na uwadze, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawnych, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.