Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2385/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na postanowienie Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu do zwrotu podatku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] , przedłużył "A" sp. z o.o. w W. termin zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym za luty 2014 r. w kwocie 312.712 zł (zadeklarowanej w deklaracji VAT-7), do czasu zakończenia postępowania podatkowego wszczętego wobec tej spółki postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2014 r.

W podstawie prawnej organ powołał art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. - dalej zwana w skrócie O.p.) i art. 87 ust. 2 zd. drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej zwana w skrócie ustawa VAT).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] r. do organu podatkowego wpłynęła deklaracja spółki dotycząca podatku od towarów i usług

VAT-7 za luty 2014 r. wraz z wnioskiem o zwrot na rachunek bankowy, w trybie art. 87 ust. 6 ustawy VAT, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w terminie 25 dni, w wysokości 312.712 zł. Termin zwrotu przypadał na dzień 31 marca 2014 r.

Następnie organ przywołał treść art. 87 ust. 2 ustawy VAT i wyjaśnił, że zgodnie z jego treścią zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej ( ... ).

Dalej Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wskazał, że w "A" Sp. z o.o. w W. w 2014 r. została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2014 r. W trakcie tej kontroli organ podatkowy stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT za w/w miesiąc. W związku z tym organ, na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy VAT, wydał w dniu 28 marca 2014 r. postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku wykazanego w w/w deklaracji do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Kontrola została zakończona w dniu 3 grudnia 2014 r. podpisaniem protokołu kontroli, a podatnik nie skorzystał z prawa do złożenia korekty deklaracji uwzględniającej ustalenia kontroli.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2014 r. i w trakcie tego postępowania, na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy VAT, z uwagi na trwającą weryfikacją rozliczenia podatku VAT za luty 2014 r., przedłużył spółce termin zwrotu podatku naliczonego nad należnym za luty 2014 r. w kwocie 312.712 zł do czasu zakończenia tego postępowania.

W dniu [...] r. r. do organu wpłynęło złożone przez spółkę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w którym spółka podniosła, że w dniu 3 grudnia 2014 r. w sposób formalny została zakończona kontrola podatkowa, a zatem wcześniejsze postanowienie z dnia 28 lutego 2014 r., o przedłużeniu zwrotu różnicy podatku nie stanowiło już podstawy dla organu podatkowego do wstrzymywania zwrotu podatku. Przywołując tezy zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 621/14 oraz z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt FSK 272/14 spółka wskazała, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku wydane w związku z weryfikacją rozliczenia podatnika w jednym z postępowań wskazanych w art. 87 ust. 2 ustawy VAT wywiera skutki do czasu zakończenia tego postępowania, a w sytuacji wszczęcia innego postępowania organ powinien wydać nowe postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu. Postanowienie wskazuje rodzaj postępowania w ramach którego następuje weryfikacja podatku, a więc na podstawie regulacji dotyczącej czasu trwania danego postępowania podatnik uzyskuje wiedzę co do tego, kiedy może się spodziewać zwrotu podatku (lub rozstrzygnięcia co do tego zwrotu). Kiedy więc dane postępowanie - wskazane w postanowieniu o przedłużeniu - zostaje zakończone, podatnik ma prawo oczekiwać, że nastąpi rozstrzygnięcie co do zwrotu podatku. Uznanie, że w sytuacji, gdy wszczęte zostało nowe postępowanie, to rozciąga się na nie skutki postanowienia wydanego w ramach innych czynności bądź postępowania, a więc nie powiadamia się podatnika o przedłużeniu zwrotu do czasu zakończenia nowego trybu weryfikacji, naruszałoby wskazaną funkcję gwarancyjną i godziłoby w zasadę zaufania do działalności organów.

Wskazując na wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1781/14 spółka stwierdziła, że nie można przedłużyć terminu zwrotu różnicy podatku, który już wcześniej upłynął.

Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu poinformował spółkę, że w wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, nie znalazł brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w w/w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za luty 2014 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosząc zarzuty naruszenia art. 125 § 1 O.p. oraz art. 87 ust. 2 ustawy VAT. Powtarzając argumenty zgłoszone uprzednio w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa spółka przywołała wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1781/14 i wskazała, że nie można przedłużyć terminu zwrotu różnicy podatku, który już wcześniej upłynął, co czyni zaskarżone postanowienie bezprzedmiotowym.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu zaakcentował, że w każdej sytuacji, gdy organ podatkowy dokonuje weryfikacji zasadności zwrotu w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, może przedłużyć termin zwrotu podatku na rachunek bankowy podatnika. Do czasu upływu terminu zwrotu podatku za luty 2014 r., tj. do dnia 31 marca 2014 r., kontrola podatkowa nie została zakończona. Przedłużając wówczas termin zwrotu organ wskazał, że przedłużenie następuje do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Organ dodał, że skutkiem kontroli podatkowej może być korekta deklaracji złożona przez podatnika która kończy proces weryfikacji rozliczenia lub wszczęcie postępowania podatkowego w wyniku którego zostanie wydana decyzja wymiarowa również kończąca weryfikację rozliczenia za dany okres. Ponieważ korekta nie została złożona, organ wszczął postępowanie podatkowe i na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy VAT ponownie przedłużył, w ramach tejże procedury, termin zwrotu podatku. Takie stanowisko znajduje oparcie w orzeczeniach NSA z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I FSK 621/14 oraz z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 272/14, które z resztą spółka przywołała w składanych pismach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy postanowienie wydane w dniu 24 sierpnia 2015 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2014 r. do czasu zakończenia postępowania podatkowego w sprawie zbadania prawidłowości rozliczenia podatnika za ten okres ma uzasadnione podstawy faktyczne i prawne.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Z kolei art. 87 ust. 2a ustawy VAT stanowi, że w przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku. Jeżeli wniosek wraz z zabezpieczeniem został złożony na 13 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, lub później, zwrotu dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia tego zabezpieczenia. (art. 87 ust. 2a ustawy VAT).

W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka nie złożyła wniosku o zwrot różnicy podatku na warunkach i w terminie wynikającym z art. 87 ust. 2a oraz ust. 4a-f ustawy VAT, tj. po złożeniu zabezpieczenia majątkowego w przewidzianych formach.

Jak wskazano wyżej, z treści art. 87 ust. 2 ustawy VAT wynika, że organ podatkowy może weryfikować zasadność zwrotu podatku w różnych formach. W związku z tym postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może zostać wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, w toku postępowania kontrolnego, postępowania podatkowego bądź kontroli podatkowej. Jeśli tego rodzaju postępowanie zostanie wdrożone, wówczas termin zwrotu nadwyżki podatku jest przedłużany do czasu zakończenia tego postępowania.

W omawianej sprawie zasadność zwrotu była weryfikowana w ramach kontroli podatkowej wszczętej postanowieniem Naczelnika Urzędu z dnia 25 marca 2014 r., a zakończonej protokołem doręczonym dnia 3 grudnia 2014 r. (kontrolą objęty był miesiąc styczeń i luty 2014 r., gdzie organ stwierdził, że wykazana przez spółkę w deklaracji VAT-7 za styczeń 2014 r. nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 319.844 zł w przeważającej części (318.752,40 zł) wynika z faktur zakupu wystawionych przez "B" Sp. z o.o. dotyczących nabycia trumien, które jednocześnie zostały sprzedane w ramach WDT do firmy "C" w Czechach; w celu ustalenia rzetelności transakcji w styczniu i lutym 2014 r. organ podatkowy podjął czynności sprawdzające w "B" Sp. z o.o. oraz zamierzał wystąpić do czeskich organów podatkowych o informacje w sprawie transakcji z firmą "C" oraz "D" ), a następnie postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia 27 lutego 2005 r. Nie jest w sprawie sporne, że postępowanie podatkowe nie zostało zakończone do dnia wydania zaskarżonego postanowienia z dnia 24 sierpnia 2015 r.

W tym zakresie działania organu podatkowego uznać należy za prawidłowe. Wybór trybu weryfikacji zwrotu podatnikowi nadwyżki podatku od towarów i usług pozostawiono organom podatkowym, które mogą tego dokonać zarówno w trybie czynności sprawdzających - na podstawie przepisów art. 274b O.p. w związku z art. 87 ust. 2 ustawy VAT - jak też w trybie kontroli podatkowej, czy wdrożonego postępowania podatkowego, gdyż te tryby nie są względem siebie konkurencyjne (zobacz: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 102/09, wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 października 2014 r. I SA/Łd 782/14).

W każdym z tych trybów przesłanką przedłużenia terminu zwrotu VAT jest wymóg dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu podatku. To organ podatkowy podejmuje decyzję, czy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach wskazanych w powyższym przepisie czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego czy postępowania kontrolnego. Oczywiście ocena, czy potrzeba taka występuje nie może być dowolna, ale musi opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego sprawy. Muszą zatem wystąpić okoliczności, które wskazują, że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika (zasadności zwrotu). Nie chodzi tu jednak o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi, gdyż na tym etapie postępowania organ decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu.

W niniejszej sprawie okoliczności uzasadniające wymóg dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku wystąpiły, gdyż istniała potrzeba weryfikacji transakcji ze spółką "B" oraz z czeskimi kontrahentami.

Trzeba zwrócić uwagę także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 października 2008 r., sygn. K 16/07, w którym Trybunał uznał art. 87 ust. 2 ustawy VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.) za zgodny z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny rozważał także zgodność tej regulacji z prawem unijnym. Powołując się na orzecznictwo TSUE, uznał, że prawo unijne dopuszcza przedłużenie terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku. Trybunał nie zakwestionował więc instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku wskazując m.in. na cel jej przyjęcia, którym jest "możliwość kontroli przez organy podatkowe, że wykazywana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym jest zgodna z rzeczywistością. Regulacja ta ma służyć zwalczaniu oszustw podatkowych i nadużyć. Kwestionowany przepis powinien być traktowany jako jeden z instrumentów równoważenia praw podatnika i interesów Skarbu Państwa." (por. także pkt 32 wyroku TS z 25 października 2001 r. w sprawie C-78/00 Komisja WE przeciwko Republice Włoskiej, Zb. Orz. 2001, s. 1-2001).

Natomiast prawa podatnika są w tym zakresie odpowiednio chronione zarówno przez możliwość zaskarżenia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, jak i możliwość zakwestionowania bezczynności organu czy przewlekłości postępowania. Ponadto przed nieuzasadnionym przedłużaniem terminu zwrotu chronią podatnika przepisy gwarancyjne zawarte w art. 87 ust. 2 ustawy VAT, zgodnie z którymi, jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty (art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy VAT). Odsetki przysługują wówczas, gdy zwrot jest zasadny. Stąd też będą one przysługiwać w każdym przypadku, gdy podatnik otrzymuje zwrot nadwyżki podatku z urzędu skarbowego, nawet jeśli w wyniku postępowania kontrolnego wysokość nadwyżki podlegającej zwrotowi jest obniżana. Przepis stanowi bowiem, że odsetki przysługują w razie zasadności zwrotu, a nie w razie zasadności zwrotu w żądanej wysokości. Zasadny ma być zatem sam zwrot, a nie jego wysokość. Oczywiście podstawą naliczania odsetek w tym przypadku będzie kwota faktycznie zwracana, a nie kwota żądana przez podatnika.

Sąd podziela pogląd, że do przedłużenia terminu zwrotu podatku wystarczy powzięcie przez organ wątpliwości co do zasadności zwrotu (np. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 610/13, czy I FSK 676/13 z 28 marca 2014 r.), przy czym postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu wywiera skutki do czasu zakończenia danej procedury (np. kontroli podatkowej), a w sytuacji wszczęcia innej procedury, innego postępowania weryfikacyjnego (np. postępowania podatkowego), organ powinien wydać nowe postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika w nowej procedurze. Wykładnia taka jest zgodna z art. 87 ust. 2 ustawy VAT, który wiąże weryfikację rozliczenia podatnika z konkretnym rodzajem postępowania, w ramach którego weryfikacja ta jest dokonywana (czynności sprawdzające, kontrola podatkowa, postępowanie podatkowe, postępowanie kontrolne). Przedłużenie terminu zwrotu podatku następuje więc nie tyle do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, ile do czasu zakończenia tej weryfikacji dokonywanej w ramach postępowań wymienionych w powołanym przepisie. Jeśli weryfikacja rozliczenia następowałaby poza wymienionymi postępowaniami, nie mogłaby być podstawą przedłużenia terminu zwrotu podatku na podstawie art. 87 ust. 2 w/w ustawy. Przedłużenie terminu zwrotu podatku musi więc wiązać się z konkretną procedurą postępowania weryfikacyjnego (która powinna być wskazana w postanowieniu, co w niniejszej sprawie miało miejsce) i obowiązuje do czasu zakończenia weryfikacji w tej właśnie procedurze. Pogląd ten zdaje się potwierdzać stanowisko pełnomocnika spółki zawarte w piśmie z dnia [...] r.

Za taką interpretacją przemawiają także argumenty wynikające z wykładni systemowej i celowościowej powyższego przepisu. Wskazane w art. 87 ust. 2 ustawy VAT postępowania w ramach których nastąpić ma weryfikacja realizowane są na podstawie odmiennych przepisów, inne są zasady ich wszczęcia, inne kompetencje organów, inny zakres kontroli, a przede wszystkim inaczej regulowane są terminy ich realizacji. Skoro zatem każde z postępowań wymienionych w art. 87 ust. 2 ustawy VAT jest odrębnie regulowane, to zmiana postępowania, w ramach którego następuje weryfikacja rozliczenia podatnika wymaga wydania nowego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT. Wydanie takiego nowego postanowienia ma podstawowe funkcje gwarancyjne dla podatnika. Celem przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku jest umożliwienie organom podatkowym zweryfikowania prawidłowości złożonego przez podatnika rozliczenia, jednak podatnik musi być o tym przedłużeniu odpowiednio powiadomiony i może kwestionować przedłużenie jako wpływające na jego prawa i obowiązki. Wydanie postanowienia o przedłużeniu zwrotu podatku służy więc zarówno organom podatkowym, jak i podatnikowi, realizując funkcje gwarancyjne (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 22 kwietnia 2002r., sygn. FPS 5/02 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 października 2008 r., K 16/07). Jak wskazuje się w orzecznictwie, istotą postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu jest poinformowanie podatnika o wydłużeniu terminu do dokonania zwrotu (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014r., sygn. I FSK 536/14). Postanowienie takie daje więc podatnikowi wiedzę nie tylko co do samego przedłużenia terminu zwrotu, ale także co do tego, kiedy weryfikacja rozliczenia powinna się zakończyć, a w związku z tym powinien nastąpić zwrot podatku. Postanowienie wskazuje bowiem rodzaj postępowania, w ramach którego następuje weryfikacja podatku, a więc na podstawie regulacji dotyczącej czasu trwania danego postępowania, podatnik uzyskuje wiedzę co do tego, kiedy może się spodziewać zwrotu podatku (lub rozstrzygnięcia co do tego zwrotu). Kiedy więc dane postępowanie - wskazane w postanowieniu o przedłużeniu - zostaje zakończone, podatnik ma prawo oczekiwać, że nastąpi rozstrzygnięcie co do zwrotu podatku. Organ jest oczywiście uprawniony, aby dokonywać dalszej weryfikacji rozliczenia w ramach kolejnych (innych) postępowań wskazanych w art. 87 ust. 2 ustawy VAT, jeśli w ramach dotychczas zakończonego postępowania nie wyeliminowano wątpliwości co do rozliczenia podatnika, jednak winien powiadomić podatnika o tym, że dalszemu przedłużeniu ulega termin zwrotu podatku w związku z koniecznością dalszej weryfikacji w innym postępowaniu. Sytuacja, w której możliwe byłoby wszczynanie kolejnych postępowań weryfikujących rozliczenia podatnika, a podatnik nie byłby powiadomiony o tym, że zwrot podatku został przedłużony do czasu zakończenia kolejnego trybu weryfikacji oraz nie miałby żadnej możliwości polemizowania z zasadnością przedłużenia w związku z wszczęciem kolejnego postępowania, pozostawałaby w sprzeczności z funkcjami gwarancyjnymi powyższej regulacji (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. I FSK 621/14).

Odnosząc się do twierdzenia spółki, że nie można przedłużyć terminu zwrotu różnicy podatku, który już wcześniej upłynął wyjaśnić trzeba, że art. 87 ust. 2 ustawy VAT dotyczy weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach postępowań wymienionych w powołanym przepisie, tj. czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub postępowania kontrolnego. Jeżeli więc dana procedura, w ramach której dokonywana jest weryfikacja rozliczenia podatnika została zakończona, a nie została wszczęta nowa procedura weryfikacji, to uprzednio wydane postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku traci aktualność, gdyż nie jest dokonywana weryfikacja rozliczenia podatnika w ramach jednego z postępowań wskazanych w powyższym przepisie. Dochodzi wówczas do możliwości powstania przerwy czasowej pomiędzy postępowaniami weryfikacyjnymi, w czasie której nie obowiązuje żadne postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT. Powyższe nie oznacza jednak, że organ bezpowrotnie traci możliwość przedłużenia terminu zwrotu w ramach kolejnej procedury. Postanowienie o przedłużeniu zwrotu podatku rozciąga się bowiem na weryfikację rozliczenia podatnika dokonywaną w każdym kolejnym postępowaniu wymienionym w art. 87 ust. 2 ustawy VAT, a zakazu kolejnego procedowania w tym zakresie nie można – wbrew zarzutom skargi – wyprowadzić z treści w/w przepisu .

W konsekwencji Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i nie naruszył przepisów prawa procesowego, w tym wskazanego w skardze art. 125 O.p. To, że organy podatkowe prowadząc postępowanie podatkowe, muszą działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, nie oznacza, że okoliczności faktyczne mają być badane w sposób pobieżny. Szybkość postępowania nie może być realizowana kosztem wnikliwości.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę, jako niezasadną oddalił.