Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 507/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6304 Zwolnienia celne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Matczak Asesor WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" o Nr "[...]" w przedmiocie powstania długu celnego w związku z procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem zwolnienia od cła towaru stanowiącego mienie osób przesiedlających się, oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o nr "[...]", którą określono A. J. kwotę długu celnego z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu, z zastosowaniem zwolnienia od cła towarów stanowiących mienie osób przesiedlających się.

Z akt sprawy wynika, że w dniu "[...]" A. J. dokonała w Oddziale Celnym zgłoszenia do procedury celnej dopuszczenia do obrotu, samochodu osobowego marki "[...]", wnioskując jednocześnie o całkowite zwolnienie pojazdu od cła na podstawie art. 190 § l pkt. 6 lit.a - ustawy Kodeks celny oraz z należnych podatków akcyzowego i od towarów i usług.

Po przyjęciu zgłoszenia organ zwolnił samochód od cła, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie towarów na

podstawie art. 190§1 pkt 6 ustawy Kodeks celny i art.7 ust. l pkt 4 ustawy

o podatku od towarów i usług - z zastrzeżeniem nieodstępowania pojazdu przez okres dwóch lat od dnia dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym.

Postanowieniem z dnia "[...]" zostało wszczęte przez organ celny postępowanie w sprawie kontroli wymienionego zgłoszenia celnego, w toku którego przesłuchana do protokółu w dniu 11.12.2000r. A. J. oświadczyła, że nie użytkuje osobiście powyższego pojazdu. Samochód jest zaś używany przez inną osobę, której danych personalnych nie chciała podać. Wskazała jednocześnie adres pod jakim przechowuje samochód.

W związku z ustaleniami kontroli Urząd Celny wszczął postępowanie karne skarbowe w sprawie o czyn z art. 89§1 Kodeksu karnego skarbowego. Zebrane zaś w tym postępowaniu dowody, w tym umowa zawarta 20.12.2001r. pomiędzy A. J., a J. K. na mocy której zobowiązał się on do odpłatnego przechowania z prawem korzystania z wymienionego samochodu osobowego, zeznania świadków M. i B. S. (teściów strony) z dnia 18.10.2002r., z których wynikało, że A. J. stale przebywa za granicą oraz dowody potwierdzające, iż w dniach 25-28.02.2002r. przedmiotowy pojazd był użytkowany przez J. M. potwierdziły, zdaniem organów celnych, że nie został wykonany obowiązek nieodstępowania, o którym mowa w art. 190§1 pkt 6 Kodeksu celnego.

W oparciu o powyższe ustalenia w decyzji z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził powstanie długu celnego i określił kwotę wynikającą z tego długu w wysokości 48.067,30zł, kwotę podatku akcyzowego – 32.630,80zł i podatku VAT w imporcie towarów, w wysokości 47.967,30zł.

Utrzymując wymienioną decyzję w mocy w związku z wniesionym przez stronę odwołaniem Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż nie jest trafne stanowisko Skarżącej, że skoro zawarty w umowie z dnia 20.12.2001r. zapis o prawie korzystania przez przechowującego nie został wykonany, to organ celny niesłusznie zakwalifikował tę umowę jako umowę przechowania. Jej charakteru, jak wskazał organ, nie zmienił też i nie miał wpływu na ocenę okoliczności sprawy sporządzony w dniu 8 stycznia 2002r. aneks ograniczający prawo korzystania z pojazdu. Na charakter zawartej umowy nie miało również wpływu korzystanie bądź nie z pojazdu przez J. K. Poza sporem jest zaś, że z pojazdu na którym ciążył warunek nieodstępowania korzystał J. M., który dowód rejestracyjny i kartę elektroniczną do pojazdu otrzymał od J. K.

Odnosząc się do istoty sporu w sprawie jaką jest interpretacja terminu "nieodstępowanie" organ celny zwrócił uwagę, że zastrzeżenie nieodstępowania towaru przez okres dwóch lat od dnia dopuszczenia do obrotu, zawarte w art. 190 § 1 pkt 6 Kodeksu Celnego, w brzmieniu obowiązującym w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, jednoznacznie pozbawia osobę korzystającą z ulgi celnej prawa do odstąpienia towaru w określonym czasie. Odstąpienie towaru przed jego upływem jest więc naruszeniem obowiązku wynikającego ze stosowania procedury celnej i w chwili niewykonania obowiązku powoduje powstanie długu celnego. Dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązku nieodstąpienia. Z uwagi na brak ustawowej definicji "nieodstępowania", właściwe jest dla wykładni tego pojęcia zastosowanie ogólnych reguł interpretacyjnych. Dokonanie wykładni językowej pozwala na przyjęcie, iż termin "nieodstępowanie" oznacza nie tylko zakaz przeniesienia prawa własności, ale także odstąpienie "prawa do czegoś" zrzeczenie się "czegoś na czyjąś korzyść". Termin ten ma szeroki zakres i mieści się w nim również przeniesienie posiadania czy krótkotrwałe użytkowanie (czasownik "odstąpić" zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN pod red. Elżbiety Soból. Warszawa 1997r., oznacza: "zrzec się czegoś na czyjąś korzyść, odsprzedać, użyczyć, ustąpić"). Skoro pojęcie to jest szersze od "sprzedaży rzeczy" to również wykładnia celowościowa uzasadnia twierdzenie, iż przez "odstępowanie" rozumieć należy każde oddanie rzeczy we władztwo osób trzecich. Mając na uwadze powyższe przez "warunek nieodstępownia" należy, zdaniem organu, rozumieć nie tylko przeniesienie własności rzeczy na inną osobę, lecz również świadome i dobrowolne jej oddanie do korzystania lub używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia, czy też innej umowy o podobnym charakterze. Przyjęcie takiej wykładni pojęcia "nieodstępowanie" użytego w omawianym przepisie, usprawiedliwione jest wyjątkowym charakterem przepisu, w którym pojęcie to zostało użyte

i związane z tym potrzeby takiej jego interpretacji, która uwzględniać musi zasadę powszechnego pobierania cła od towarów przywożonych z zagranicy

i ścisłego interpretowania wyjątków od tej zasady.

Jak podniósł organ II instancji, konieczność szerokiego rozumienia omawianego zwrotu popiera orzecznictwo administracyjne, czego wyrazem są orzeczenia, które jako przypadki odstępowania towaru traktują nie tylko

przeniesienie własności, ale każdą inna formę przejścia władztwa nad rzeczą na osobę trzecią (wyrok z 29.07.1998r. I SA/KR 1582/97, ONSA 1999/2/64 i wyrok z 21.05.1996r. V S.A. 552 96 Glosa 1997/5/29). Przy tym zastosowaniu wykładni gramatycznej i celowościowej "nieodstępowanie" należy interpretować nie tylko jako przeniesienie własności, ale także, jako przekazanie rzeczy innemu podmiotowi do faktycznego używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy, albo umów o podobnym charakterze.

W tych okolicznościach, zdaniem organu II instancji, Naczelnik Urzędu Celnego właściwie ocenił dowody w sprawie, w szczególności z umowy przechowania, uznając, że A. J. na jej podstawie udzieliła J. K. prawa do korzystania z przechowywanego u niego pojazdu.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, iż na podstawie art. 212§1 pkt l i § 2 Kodeksu celnego wobec przedmiotowego samochodu osobowego marki "[...]" powstał dług celny w przywozie, w związku

z niewypełnieniem obowiązku nieodstępowania towaru. Wysokość tego długu została zaś prawidłowo określona przez organ I instancji.

W złożonej skardze A. J. zarzuciła organowi celnemu naruszenie przepisów art. 2, art. 92 oraz art. 217 Konstytucji poprzez zastosowanie w sprawie § 2 pkt l Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 1999r. w sprawie wypadków, w których nie powstaje dług celny, pomimo, że brak było delegacji ustawowej dla tej regulacji. Zarzuciła także niewłaściwe interpretację zwrotu "nieodstępowanie" i błędne zastosowanie przepisu art. 190 § 1 pkt. 6 Kodeksu celnego, a ponadto dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą błędnym ustaleniem, iż A. J. odstąpiła samochód innej osobie.

Zarzucając organom nieuprawnione zastosowanie § 2 pkt 1

rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 1999 roku w sprawie wypadków, w których powstaje dług celny skarżąca podniosła, iż zgodnie z tym przepisem dług celny w przywozie nie powstaje w wypadku krótkotrwałego użyczenia przez osobę o której mowa w art. 190 § 1 pkt 6 kodeksu celnego, rzeczy stanowiących jej mienie i uprzednio zwolnionych od cła swojemu małżonkowi, rodzicom, dzieciom lub rodzeństwu tej osoby. Przepis ten dotyczył zatem ustalenia podstaw do skorzystania ze zwolnienia celnego oraz zwolnień podatkowych, co zdaniem strony skarżącej, powinno nastąpić w drodze ustawy. Uregulowanie powyższej kwestii w drodze rozporządzenia, a w szczególności zawężenie wykładni zawartego w ustawie zwrotu "nie odstępowanie" spowodowało jego niezgodność z Konstytucją oraz niemożliwość zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca zauważyła również, iż w ustawie kodeks celny nie było

właściwego upoważnienia do regulowania wskazanej wyżej kwestii w drodze

rozporządzenia, co narusza przepis art. 92 Konstytucji RP. W ten sposób nastąpiło niesłuszne zawężenie znaczenia zwrotu "nie odstępowanie"

jedynie do sytuacji w nim przewidzianych. Dokonane przepisem rozporządzenia ograniczenie do kręgu osób najbliższych spowodowało więc bezpodstawne pozbawienie jej praw.

W ocenie strony skarżącej, organ odwoławczy podobnie jak organ

l instancji niesłusznie zakwalifikowały umowę przechowania zawartą między A. S., a J. K. do umów o podobnym charakterze jak umowa najmu, czy darowizny.

Strona podniosła, iż zawarty w umowie z J. K. z dnia 20 grudnia 2001 roku zapis o prawie korzystania przez przechowującego z przedmiotowego pojazdu nie został wykonany, gdyż A. J. S. nie przekazała wymienionemu kluczyków i dowodu rejestracyjnego samochodu. Zapis ten był zaś sformułowany w sposób nieprecyzyjny, tj. odbiegający od ustnych ustaleń stron i celu umowy.

W dniu 08 stycznia 2002 roku przedmiotowa umowa uległa doprecyzowaniu w drodze aneksu, przez ograniczenie sposobu "korzystania" przez J. K. z pojazdu tylko i wyłącznie w interesie skarżącej oraz do sytuacji, gdy zmieniłby on miejsce pobytu (co wiązałoby się z koniecznością zmiany miejsca przedmiotu przechowania), naprawy pojazdu lub dokonania obowiązkowych przeglądów technicznych lub gwarancyjnych, a także siły wyższej – czyli pozwalających na oddanie pojazdu w stanie nie pogorszonym.

W dniu 25 maja 2002 roku J. M. podczas wykonania zleconej mu przez A. J. S. czynności, polegającej na dostarczeniu pojazdu do G., celem przeprowadzenia niezbędnych przeglądów w autoryzowanym serwisie "[...]", zgłosił się na policję, celem wyjaśnienia na prośbę właścicielki pojazdu, czy podczas przejazdu do G. nie popełnił on żadnego wykroczenia. Wówczas to przedmiotowy samochód został zatrzymany.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wskazała, iż zgodnym celem stron w chwili zawarcia umowy (art. 65 § 2 k.c.) było oddanie pojazdu "[...]", będącego własnością A. J. S. jedynie na przechowanie, co potwierdził aneks do umowy usuwający nieprecyzyjność § 6 umowy z dnia 20 grudnia 2001 roku oraz zeznania i wyjaśnienia złożone w sprawie karnej.

Zdaniem strony skarżącej, oddanie samochodu na przechowanie nie stanowiło naruszenia zakazu jego nie odstępowania, gdyż właścicielka pojazdu nie pozbawiła się przez tą umowę faktycznego władztwa nad pojazdem, tj. prawa dysponowania oraz korzystania z niego oraz nie przekazała go przechowawcy.

Bezspornym w przedmiotowej sprawie było to, że właścicielka pojazdu zawierając umowę przechowania nie oddała przechowawcy kluczyków i dowodu rejestracyjnego samochodu, wobec czego nie można było uznać tej umowy za wykonaną i skutkującą przekazaniem władztwa nad przedmiotem przechowania. W ocenie strony skarżącej, koniecznym warunkiem przekazania faktycznego władztwa nad samochodem było przekazanie jego kluczyków

i dokumentów, gdyż dopiero to umożliwiałoby przechowawcy faktyczne korzystanie z przechowywanego pojazdu. Jej zdaniem, fakt iż właścicielka pojazdu nie oddała przechowawcy kluczyków i dokumentów samochodu potwierdzał, że celem umowy było jedynie samo przechowanie pojazdu - takie samo, jak w przypadku oddania go na parking strzeżony. J. K. nie miał zaś prawa korzystać z tego samochodu we własnych celach, a jedynie mógł nim pojechać do stacji obsługi lub na przegląd techniczny, co było zachowaniem w interesie skarżącej. Skarżąca podniosła jednocześnie, iż przepisy kodeksu cywilnego nie wskazują odnośnie umowy przechowania na przejście prawa do faktycznego korzystania z przedmiotu przechowania na przechowawcę.

Istotną okolicznością w przedmiotowej sprawie było też to, że umowa przechowania pojazdu miała charakter odpłatny, tj. właścicielka samochodu zobowiązała się płacić przechowawcy 500 złotych miesięcznie tytułem wykonania umowy, co potwierdzało podobieństwo tej umowy do wstawienia samochodu na parking strzeżony, a nie do umowy najmu czy darowizny.

Argumentem potwierdzającym fakt, że celem stron umowy nie było

przekazanie przechowawcy prawa do faktycznego korzystania z pojazdu oraz że

powyższe nie nastąpiło, był również przebieg samochodu, który potwierdzał, że przechowawca nigdy z niego nie skorzystał. Przebieg samochodu, od chwili przekroczenia granicy polskiej, do czasu jego zatrzymania przez policję, zwiększył się bowiem jedynie o 1672 km i wyniósł 14.006 km. 1672 km stanowiła zaś droga, jaką właścicielka pokonała z miejsca zakupu do O. (900 km), z O. do B. (95 km), z B. do R. (47 km) oraz odległość pokonana przez J. M. z R. do G. (630 km). Dokumentacja w tym zakresie przedstawiona została natomiast we wniosku o wydanie pojazdu z dnia 22 kwietnia 2005 roku oraz aktach karnych.

W tych okolicznościach, zdaniem strony, organ odwoławczy dokonał dowolnej oceny dowodów w sprawie (pomijając m. in. aneks do umowy), skutkujących błędnymi ustaleniami faktycznymi w rzeczonym zakresie.

Skarżąca zwróciła również uwagę, iż w związku z wyjazdem przedmiotowym samochodem do G., J. M. wykonywał jedynie polecenia właścicielki i korzystał z pojazdu z sposób i w celu przez nią ustalonym, wobec czego był on jedynie dzierżycielem samochodu, bez prawa do faktycznego z niego korzystania dla własnych celów. J. M. wykonywał bowiem zadanie zlecone mu telefonicznie przez właścicielkę pojazdu, polegające na dostarczeniu samochodu na badania techniczne w autoryzowanej sieci obsługi. Stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że poza sporem jest, iż J. M. korzystał z pojazdu, na którym ciążył warunek "nie odstępowania" jest więc nieuzasadnione. Wyrażenie "korzystać" oznacza zaś - według skarżącej - używanie rzeczy w sposób, który przynosi korzyści dla używającego.

Bezspornym w okolicznościach sprawy było również to, że J. K. nie miał prawa do pobierania pożytków z samochodu stanowiącego własność A. J. oraz do jego używania oraz tego nie robił.

Jeżeli więc w świetle powołanych w skardze okoliczności, skarżąca nie naruszyła zakazu przewidzianego w przepisie art. 190 § 1 pkt 6 kodeksu celnego, to jej zdaniem, brak było podstaw do wymierzenia z tytułu sprowadzenia do Polski samochodu "[...]" będącego jej własnością w ramach mienia przesiedleńczego, opłat celnych oraz podatków akcyzowego i od towarów i usług.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy pominął przy tym znaczną część wymienionej wyżej argumentacji strony skarżącej, zawartej we wniesionym odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie może spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem ocena przeprowadzonego postępowania podatkowego nie wykazała, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem prawa. Tylko zaś taki wniosek prowadzić mógł do uwzględnienia skargi, w myśl przepisów art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).

Wbrew zarzutom strony skarżącej, w przeprowadzonym postępowaniu nie wystąpiły uchybienia, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, zaś zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego.

- Stan fak-W myśl art. 190 § l pkt. 6 lit.a - ustawy Kodeks celny przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm zwolniony jest od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są rzeczy stanowiące mienie osoby fizycznej, będącej w rozumieniu przepisów prawa dewizowego osobą krajową, przebywającej czasowo za granicą za zgodą władz kraju pobytu przez co najmniej 1 rok, które służyły tej osobie do użytku osobistego lub domowego, z zastrzeżeniem ich nieodstępowania przez okres 2 lat, licząc od dnia dopuszczenia do obrotu,

Na tle wykładni powołanego przepisu istotnego znaczenia w niniejszej sprawie nabiera interpretacja użytego w nim pojęcia "nieodstępowanie".

W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyrok NSA z dnia 21 maja 1996 r., sygn. akt V SA 552/96, wyrok NSA z dnia 28 października 1997 r., sygn. akt V SA 1071/96 (ONSA 1998/1/36) wyrażano poglądy, że termin "nieodstępowanie" ma szeroki zakres i oznacza zarówno zakaz przeniesienia własności, zakaz odstąpienia "prawa do czegoś" i zrzeczenia się "czegoś na czyjąś korzyść", jak też zakaz użyczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielając powyższe poglądy uważa, że mogą być one również uwzględnione przy wykładni mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 190 § l pkt. 6 lit.a - ustawy Kodeks celny z dnia 9 stycznia 1997r.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie poprzez użyte w tym przepisie pojęcie "nieodstępowania" należy rozumieć niedopuszczalność oddania towaru do faktycznego korzystania lub używania innym podmiotom na podstawie umowy najmu, darowizny lub innej umowy o podobnym charakterze. Za taką wykładnią przemawia również to, że powołany przepis stanowi wyjątek od zasady pobierania cła od towarów sprowadzanych z zagranicy, a wobec tego powinien być interpretowany w taki sposób, aby jego stosowanie nie kolidowało z tą zasadą. Wzgląd ten przemawia tym samym za przyjęciem takiego rozumienia zakresu pojęcia "nieodstępowanie", jakie przyjęte zostało

w dotychczasowym orzecznictwie NSA.

Na tle powyższych uwag istota sporu sprowadza się w niniejszej sprawie do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe słusznie przyjęły, że zawarta w dniu 20.12.2001r. umowa przechowania samochodu osobowego marki "[...]" pomiędzy A. J., a J. K. oraz pozostałe ustalenia faktyczne, w tym wyjaśnienia strony z dnia 11.12.2000r., czy dowody których wynika, iż w dniach 25-28.02.2002r. samochód był użytkowany przez J. M., potwierdziły iż obowiązek nieodstępowania, o którym mowa w art. 190§1 pkt 6 Kodeksu celnego, nie został przez stronę wykonany.

W ocenie Sądu, stanowisko organów celnych wobec tych twierdzeń uznać trzeba za prawidłowe, gdyż nie wykracza ono poza granice swobodnej oceny dowodów przysługującej tym organom (art.191 Ordynacji podatkowej) i zostało zajęte po dokładnym wyjaśnieniu całokształtu okoliczności sprawy. Odrzucenie zaś wyjaśnień strony skarżącej zostało w rozpatrywanym przypadku logicznie i przekonywająco uzasadnione. Strona skarżąca nie podważyła przy tym w sposób zasługujący na wiarę, złożonych wyjaśnień z dnia 11.12.2000r. oraz zapisów zawartej umowy przechowania, jednoznacznie wskazujących na prawo do korzystania z pojazdu przez osobę trzecią. Należy przy tym nadmienić, iż wobec szerokiego zakresu terminu "nieodstępowania", nieistotnym na gruncie art. 190 § l pkt. 6 lit.a Kodeksu celnego jest, zdaniem Sądu to, czy w związku z umową dokonano rzeczywistego przekazania pojazdu do korzystania osobie trzeciej. Niedopełnieniem warunku nieodstępowania w tym znaczeniu było bowiem samo wskazanie w treści zawartej umowy na prawo do korzystania z przywiezionej rzeczy przez tę osobę. W tym kontekście nieistotnym dla oceny okoliczności sprawy pozostaje, na tle powołanego przepisu kodeksu celnego, zmiana treści przedmiotowej umowy na podstawie aneksu z dnia 08 stycznia 2002 roku, czy powoływane przez stronę skarżącą inne okoliczności, jak dokonanie wpłat za przechowywanie pojazdu (co zresztą budzi wątpliwości na tle dołączonego do materiałów spraw dowodu wpłaty,

z którego wynika, iż to A. J. otrzymała wpłatę), ilości przejechanych kilometrów na podstawie licznika przebiegu pojazdu, czy nie przekazania faktycznego władztwa nad samochodem osobom trzecim. Niedopełnienie warunku nieodstępowania pojazdu, o którym mowa w art. 190 § l pkt. 6 lit.a ustawy nastąpiło bowiem z chwilą zawarcia umowy z dnia 20.12.2001r..

Sąd w składzie orzekającym nie podzielił ponadto zarzutów skargi odnośnie zastosowania przez organ celny niekonstytucyjnego przepisu § 2 pkt 1

rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 1999 roku w sprawie wypadków, w których powstaje dług celny. Z analizy akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, iż przepis ten powołany został wprost jako podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia. Nie stanowiło zaś takiej podstawy odniesienie się do treści powyższej normy w uzasadnieniu decyzji.

W ocenie Sadu, zebrany materiał dowodowy badanej sprawy jednoznacznie potwierdził, iż organy obu instancji słusznie przyjęły, że strona niewykonała obowiązku wynikającego z objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu, z zastosowaniem zwolnienia od cła towarów stanowiących mienie osób przesiedlających się.

Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń skarżącej.

Skoro więc postępowanie w sprawie przeprowadzone było zgodnie z przepisami procesowymi z zapewnieniem stronie czynnego udziału, to zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu jest bezpodstawny.

Prawidłowo dokonane ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie stanowiły uzasadnioną podstawę wymiaru należności celnych na podstawie powołanych w sentencji przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.