Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2095/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 97 § 1 pkt 4; art. 100 § 1; art. 100 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego T. W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej "Szefem KAS") postanowieniem z [...] września 2023r., znak: [...] zawiesił postępowanie w związku z odwołaniem T. W. (zwany dalej "Skarżącym") z [...] lipca 2023r., uzupełnionego [...] sierpnia 2023r., od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. (zwany dalej "DIAS") z [...] czerwca 2023r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby. W podstawie prawnej powołano art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r., poz. 775, ze zm., zwana dalej "k.p.a.").

W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, że DIAS ww. decyzją z [...] czerwca 2023r. zwolnił Skarżącego ze służby z dniem otrzymania decyzji, w związku z orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych skład orzekający w G. (zwana dalej "CKL") z [...] maja 2023r. nr [...] m.in. orzekł o trwałej niezdolności Skarżącego do służby w Służbie Celno-Skarbowej. Skarżący natomiast w odwołaniu od ww. decyzji zarzucił DIAS błędne ustalenie stanu faktycznego i wskazał, że w obiegu funkcjonują dwa orzeczenia CKL o tych samych numerach. Na jedno z nich powołał się DIAS w ww. decyzji, a w drugim – zdaniem Skarżącego "najprawdopodobniej prawidłowym" - uchylono orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w G. i skierowano sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Szef KAS w wyniku postępowania wyjaśniającego uzyskał od CKL informację (pismo CKL z 17 lipca 2023r.), że sprawę drugiego z ww. orzeczeń CKL skierowano 13 sierpnia 2023r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej "Ministrem"), w celu rozważenia możliwości stwierdzenia nieważności tegoż orzeczenia CKL. DIAS przy piśmie z 25 sierpnia 2023r. przekazał kopię skargi Skarżącego z 7 lipca 2023r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie CKL z [...] maja 2023r., nr [...], stwierdzające trwałą niezdolność Skarżącego do służby w Służbie Celno-Skarbowej i kopię odpowiedzi CKL na tę skargę. CKL w ww. odpowiedzi na skargę wskazała, że wobec Skarżącego omyłkowo wydano dwa orzeczenia o odrębnej treści. W związku z tym zwrócono się do Ministra o ewentualne rozpoczęcie procedury o stwierdzenie nieważności orzeczenia. CKL wniosła o umorzenie postępowania sądowego i o zawieszenie postępowania do czasu podjęcia decyzji przez Ministra.

Szef KAS w związku z tym uznał, że w sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.), gdyż brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji bądź innego rozstrzygnięcia w prowadzonej przez organ sprawie. Skoro ustalono, że obecnie w sprawie określenia zdolności do służby Skarżącego funkcjonują dwa orzeczenia CKL z tej samej daty ([...] maja 2023r.) i o tym samym nr ([...]), lecz o odmiennej treści: w jednym orzeczono o całkowitej niezdolności Skarżącego do służby w Służbie Celno-Skarbowej, w drugim uchylono orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. z [...] lipca 2022r. nr [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, to rozstrzygnięcie Ministra doprowadzi do wyjaśnienia zagadnienia wstępnego i ustalenia, które z ww. orzeczeń pozostaje w obrocie prawnym, co pozwoli na nadanie odwołaniu Skarżącego dalszego biegu. Zdaniem Szefa KAS kwestie dotyczące bytu prawnego stosunku służbowego Skarżącego mogą zostać podjęte przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę w postępowaniu odwoławczym co do istoty.

Zdaniem Szefa KAS istnienie w obrocie prawnym dwóch ww. orzeczeń CKL uniemożliwiło rozpatrzenie odwołania Skarżącego od ww. decyzji DIAS z [...] czerwca 2023r. w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Służbie Celno-Skarbowej, w której jako przyczynę zwolnienia wskazano niezdolność funkcjonariusza do pełnienia służby, stwierdzoną orzeczeniem CKL. Dopiero rozstrzygnięcie organu nadrzędnego nad CKL - Ministra, do którego zwrócono się ze stosownym wystąpieniem, doprowadzi do wyjaśnienia zagadnienia wstępnego i ustalenia, które z orzeczeń CKL w zakresie zdolności Skarżącego do służby pozostaje w obrocie prawnym, a w konsekwencji umożliwi nadanie dalszego biegu ww. odwołaniu.

W związku z tym Szef KAS postanowił o zawieszeniu postępowania odwoławczego do czasu wyjaśnienia kwestii związanych ze spornymi orzeczeniami CKL.

2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 października 2023r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego D. D. wniósł o uchylenie ww. postanowienie i zobowiązanie Szefa KAS do dalszego prowadzenia sprawy i wydania decyzji oraz zasądzenie od Szefa KAS na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, z uwagi na naruszenie:

a) art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. - przez niepodjęcie wszelkich czynności koniecznych do wyjaśnienia sprawy i wydania decyzji, pominięcie słusznego interesu obywatela w niezwłocznym wydaniu decyzji, niezastosowanie się do zasad: proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania strony, w sytuacji rażąco nieprawidłowej decyzji DIAS i niezebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie;

b) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - przez nieprawidłowe przyjęcie, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ;

c) art. 100 § 1 i 2 k.p.a. – przez ich niezastosowanie i nierozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez Szefa KAS we własnym zakresie, gdy zawieszenie postępowania może spowodować niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, gdy organ nie wystąpił do Ministra o rozpatrzenie zagadnienia wstępnego.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że Szef KAS nie wyjaśnił i nie ustalił pomimo posiadania wiedzy w tym zakresie, że DIAS nie miał podstawy do wydania decyzji, w związku z posiadaną wiedzą o dwóch orzeczeniach CKL. Szef KAS nie ustalił też czy Minister prowadzi postępowanie i na jakim etapie jest to rzekome postępowanie; nie wskazał jego sygnatury. Pominął również słuszny interes Skarżącego, który przy daleko idących zaniedbaniach CKL i DIAS został rażąco naruszony. Szef KAS nie powinien zawieszać postępowanie, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., lecz stwierdzić nieważność ww. decyzji DIAS, przeprowadzając postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, bo w obrocie prawnym istniały dwa odmienne orzeczenia CKL, na podstawie których wydano decyzję DIAS. Skarżący wskazał na wyrok NSA z 20 lutego 2018r. sygn. akt I OSK 804/16 i uznał, że zagadnieniem wstępnym nie było postępowanie przed Ministrem. Zdaniem Skarżącego niezastosowanie przez Szefa KAS art. 100 § 1 i 2 k.p.a., spowodowało, że Skarżący jest w bardzo trudnej sytuacji finansowej i życiowej w związku z nieprawidłową decyzją DIAS i postanowieniem Szefa KAS o zawieszeniu postępowania. Szef KAS nie dokonał czynności mających na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem i nie wskazał, że wystąpił do Ministra o uchylenie ww. orzeczenia CKL, choć zawiesił postępowanie.

3. Szef KAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 czerwca 2024r. dopuścił w sprawie, z urzędu, na mocy art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") potwierdzone za zgodność z oryginałem dowody ze sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1570/23 w postaci: dwóch zarządzeń Sędzi WSA w Warszawie z 3 czerwca 2024r. i 11 marca 2024r. oraz odpowiedzi ww. Ministra z 14 marca 2024r. na ww. zarządzenia.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga ma uzasadnione podstawy.

2. Sąd na wstępie zauważa, że rozpoznał złożoną skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sąd stwierdza ponadto, że Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny kontroluje w związku z tym zaskarżone postanowienie w aspekcie jego zgodności z prawem i może je wzruszyć, jeśli zachodzi jedna z wad wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 P.p.s.a. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przez organ administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Tym samym Sąd administracyjny nie ocenia postanowienia pod kątem jego (słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie kontroli dokonywanej z punktu widzenia legalności. W związku z tym Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracyjny nie naruszył m.in. prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Warto też wskazać, że istota kontroli sądowoadministracyjnej sprowadza się do kontroli na podstawie akt (art. 133 § 1 P.p.s.a). Odstępstwem od tej reguły jest możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Celem postępowania dowodowego uzupełniającego (art. 106 § 3 P.p.s.a.) jest realizacja kontroli działania administracji publicznej, w tym sprawdzenie, czy stan faktyczny został przez te organy ustalony prawidłowo.

3. Sąd, mając na względzie ww. przepisy uznał, że zaskarżone postanowienie nie było prawidłowe, zarówno, z uwagi na brak poczynienia prawidłowych ustaleń w sprawie, jak i błędne, w związku z tym, zastosowanie przepisów prawa materialnego stanowiących jego podstawę prawną tegoż postanowienia - art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 i 2 k.p.a.

Sąd wskazuje, że, mając na względzie podnoszone przez Skarżącego w skardze zarzuty, jak również biorąc pod uwagę stanowisko prezentowane przez Szefa KAS w uzasadnieniu ww. postanowienia, zwrócił się do ww. Ministra o wyjaśnienie istotnych w sprawie kwestii rzekomego wydania przez CKL w tym samym dniu dwóch odmiennych w treści orzeczeń dotyczących tej samej osoby i ewentualnego postępowania o stwierdzenie nieważności jednego z ww. orzeczeń CKL (ww. zarządzenia Sędzi WSA w Warszawie z 3 czerwca 2024r. i 11 marca 2024r.). Minister w odpowiedzi z 14 marca 2024r. wyjaśnił, że nie wszczął postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia CKL z [...] maja 2023r. nr [...] i nie wydał decyzji administracyjnej. Minister podniósł ponadto, że CKL nie zwracała się do Ministra o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia CKL, a jedynie pismem z 13 lipca 2023r. zwróciła się "o rozważenie wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu stwierdzenie nieważności orzeczenia [...] z dnia [...] maja 2023r." Minister załączył też kopię tego pisma CKL, a także wskazał, że skoro uzyskał informację, że Skarżący złożył do WSA w Warszawie skargę na orzeczenie CKL [...], to do czasu zakończenia postępowania przed Sądem, wstrzymał się z podejmowaniem dalszych czynności w sprawie.

Sąd z urzędu dopuścił ww. dowody z dokumentów, na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a., przyjmując, że łącznie spełnione są dwa warunki przewidziane w tym przepisie: było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowodowało nadmiernego przedłużenia postępowania. Dowody te podważają ponadto prawidłowość stanowiska Szefa KAS wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu o występowaniu w sprawie obligatoryjnej przesłanki zawieszenia postępowania (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.), jak również zajścia przesłanki z art. 100 § 1 k.p.a. Wprawdzie Szef KAS poczynił przed wydaniem zaskarżonego postanowienia ustalenia faktyczne i wziął pod rozwagę pismo CKL z 13 sierpnia 2023r., z którego wynikało, że w odniesieniu do drugiego, omyłkowo wydanego z ww. orzeczeń CKL z [...] maja 2023r. nr CKL [...] doszło do skierowania przez CKL do Ministra pisma z 17 lipca 2023r. z prośbą o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności tegoż orzeczenia CKL, ale Szef KAS ani nie wystąpił do Ministra w celu uzyskania informacji, czy ww. impuls - zainicjowany działaniem CKL - spowodował rzeczywiście wszczęcie przez Ministra postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzenia nieważności jednego z dwóch ww. orzeczeń CKL i ewentualnie, na jakim etapie jest to postępowanie; ani nie wystąpił do Ministra o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, stosownie do art. 100 § 1 k.p.a.

Przedwczesne i tym samym nieprawidłowe było wydanie przez Szefa KAS zaskarżonego postanowienia oraz przyjęcie, że w sprawie można mówić o zagadnieniu wstępnym, które, gdy nie zostanie rozstrzygnięte będzie, stanowiło bezwzględną przeszkodę do wydania decyzji przez Szefa KAS, bądź innego rozstrzygnięcia w prowadzonej przez Szefa KAS sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby. Przez zagadnienie wstępne z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. rozumie się bowiem zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd, i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji (por. W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s. 127–128). Od zagadnienia wstępnego zależy sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia (wyrok NSA z 14 lipca 2020r. sygn. akt I OSK 2660/19, LEX nr 3058625). Treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji (wyrok NSA z 21 lipca 1992r. sygn. akt III SA 1041/92, LEX nr 1689123). W doktrynie podnosi się ponadto, że rozstrzygnięcie to może dotyczyć uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne, zarówno o charakterze materialnym, jak i procesowym (G. Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w kodeksie postępowania administracyjnego, PiP 2002, nr 7, s. 63). Nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. kwestia, która powinna być rozstrzygnięta przed wszczęciem postępowania. Dla przykładu, materialnoprawna kwestia ustalenia w drodze ostatecznej decyzji środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, ponieważ wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może być złożony dopiero od dnia, w którym decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia stała się ostateczna (wyrok WSA w Opolu z 26 lutego 2014r. sygn. akt II SA/Op 10/14, LEX nr 1440660).

Również toczące się postępowanie sądowoadministracyjne zmierzające do oceny prawidłowości decyzji nie stanowi podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie, w której została wydana zaskarżona decyzja. Orzeczenie Sądu administracyjnego wydane w takiej sytuacji nie rozstrzyga zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jakkolwiek może ono wywrzeć istotny wpływ na ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji (organ administracji jest związany oceną prawną sądu administracyjnego – art. 153 P.p.s.a.). W istocie jest to rozstrzygnięcie następcze, ponadto nie dotyczy ono kwestii ubocznej dla prowadzonego postępowania, ale kwestii podstawowej dla rozstrzyganej sprawy, to jest kwestii legalności decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym, które zakończyło się przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego (zob. uzasadnienie wyroku WSA w Bydgoszczy z 14 maja 2013r. sygn. akt II SA/Bd 142/13, LEX nr 1617924).

Warto też wskazać, że kwestia prejudycjalna ma charakter materialnoprawny, a nie procesowy, skoro w wyniku jej zaistnienia lub ujawnienia się nie może być rozstrzygnięta sprawa administracyjna (W. Jakimowicz, O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, Sam. Teryt. 2003, nr 10, s. 29).

Zdaniem Sądu w świetle ww. rozważań oraz okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie nieprawidłowe było powoływanie się przez Szefa KAS w zaskarżonym postanowieniu - w kontekście wystąpienia zagadnienia prawnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - na funkcjonowanie w obrocie prawnym dwóch orzeczeń CKL z tej samej daty i o tym samym numerze, lecz o odmiennej treści, jak również przyjęcie przez Szefa KAS, że rozstrzygnięcie Ministra doprowadzi do wyjaśnienia zagadnienia wstępnego i ustalenia, które z ww. orzeczeń pozostaje w obrocie prawnym, co pozwoli na nadanie odwołaniu Skarżącego dalszego biegu. Skoro bowiem Szef KAS przed zawieszeniem postępowania w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w związku z ww. orzeczeniem CKL o niezdolności funkcjonariusza do służby nie ustalił:

- czy przed Ministrem doszło do wszczęcia postępowania o usunięcie z obrotu prawnego (stwierdzenie nieważności) orzeczenia CKL o uchyleniu orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. z [...] lipca 2022r. nr [...] i o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ;

- czy CKL wydała w tej samej dacie – [...] maja 2023r. - dwa orzeczenia o tym samym numerze ([...]) i czy drugie z tych orzeczeń, co do którego CKL twierdzi, że omyłkowo je wydała, zawierało elementy niezbędne, w tym podpisy z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania orzeczenia;

- czy doszło do doręczenia Skarżącemu przez CKL ww. orzeczenia z [...] maja 2023r. o uchyleniu orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. z [...] lipca 2022r. nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, i czy w związku z tym można mówić o funkcjonowaniu w obrocie prawnym tego orzeczenia w kontekście art. 110 § 1 k.p.a.

- to należało uznać, że przedwczesne i nieprawidłowe było zastosowanie przez Szefa KAS art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym kontekście na uwzględnienie zasługiwały też podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. - przez niepodjęcie wszelkich czynności koniecznych do wyjaśnienia sprawy i naruszenie tym samym zasady zaufania do organu administracyjnego.

W ocenie Sądu rację ma także Skarżący, wskazując w skardze, że oczekiwanie przez Szefa KAS na potrzebę podjęcia działań procesowych przez Ministra, w sytuacji, gdy Szef KAS samodzielnie nie wystąpił do tego organu o podjęcie takich działań, zaś dopuszczone przez Sąd z urzędu dowody wskazują, że Minister nie wszczął i nie prowadzi postępowania o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia CKL - narusza art. 100 § 1 k.p.a. Powołanie się przez Szefa KAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że CKL w piśmie z 13 sierpnia 2023r. wskazała, że wystąpiła pismem z 17 lipca 2023r. do Ministra "o rozważenie możliwości" stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia CKL – co stanowić mogło jedynie impuls do działania Ministra i nie obligowało do podjęcia jakichkolwiek działań z tego zakresu - nie oznaczało wypełnienia przesłanki z art. 100 § 1 k.p.a. Szef KAS, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., miał obowiązek – na mocy art. 100 § 1 k.p.a. – równocześnie z zawieszeniem wystąpić do właściwego organu – ww. Ministra – o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Do momentu, kiedy nie dojdzie przed ww. Ministrem do wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia CKL z [...] maja 2023r., nie można mówić o istnieniu zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., tym bardziej, że Szef KAS samodzielnie w postępowaniu odwoławczym nie ustalił ww. okoliczności wskazanych przez Sąd, a w szczególności czy ww. orzeczenie CKL z [...] maja 2023r. o uchyleniu m.in. orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w G. z [...] lipca 2022r. nr [...] weszło do obrotu prawnego, a nie stanowiło jedynie niepodpisany projekt orzeczenia, który nie wiąże. Wadliwości te były też istotne w kontekście art. 100 § 2 k.p.a., powoływanego w skardze, jako naruszony.

4. Sąd, mając powyższe na względzie uznał za zasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia Szefa KAS, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). Sąd o kosztach postępowania sądowego (punkt drugi sentencji) orzekł na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r., poz. 1935), Skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego.