Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1387/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59,  art. 61,  art. 103  ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłat za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...] Wójta Gminy S., skierowano B. G., reprezentowanego przez opiekuna -B. G., do Domu Pomocy Społecznej w G. (DPS), dla osób przewlekle chorych psychicznie. Decyzją Starosty Ś. nr [...], B. G. został umieszczony w DPS od dnia [...] lutego 2016 r. na stałe.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r., nr [...] Wójt Gminy S., ustalił opłatę za pobyt B. G. w domu pomocy społecznej określając jej wysokość, zobowiązanych do uiszczenia (B. G. oraz jego matkę - S. D.) oraz należność za luty i marzec 2016r. Na skutek odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] czerwca 2016r., uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016r. nr [...], Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. , z upoważnienia Wójta Gminy S., ustalił opłatę za pobyt B. G. w Domu Pomocy Społecznej (DPS) na poziomie miesięcznego kosztu utrzymania w DPS w wysokości 3125,50 zł od dnia [...] kwietnia 2016r. i zobowiązał S. D. (skarżącą) - matkę B. G. - do uiszczenia opłaty za pobyt wyżej wymienionego w wysokości 786,12 zł miesięcznie płatnej do 5 dnia każdego miesiąca na wskazany rachunek bankowy, począwszy od [...] lipca 2016r., za miesiąc lipiec organ ustalił opłatę 329,66 zł i zobowiązał do jej spłacenia wraz z opłatą za sierpień, tj. do dnia 5 sierpnia 2016 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przytoczeniu stanu faktycznego w sprawie, zarządzeń Starosty Ś. w sprawie średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca DPS za rok 2015 i 2016 (zarządzenia nr [...]) oraz treści art. 61 ust. 1 i 2, art. 59 ust. 1 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 930 - dalej "u.p.s."), organ wskazał, że B. G. osiąga dochód z tytułu renty i dodatku pielęgnacyjnego w wysokości netto - po odliczeniu bieżących alimentów obciążających ten dochód - 955,56 zł. Wyjaśnił, że kwota 668,89 zł, stanowiąca 70% powyższego dochodu, jaką zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1 u.p.s. mieszkaniec DPS obowiązany jest uiszczać, nie wystarcza na pokrycie całego miesięcznego kosztu pobytu w DPS (wynoszącego 3125,50 zł za rok 2016 zgodnie z zarządzeniem nr [...]). Organ ustalił, że osobami zobowiązanymi do wnoszenia pozostałej części opłaty za pobyt w DPS są ojciec mieszkańca DPS (B. G.) i jego matka (S. D.), przy czym zgodnie z poczynionymi wyliczeniami (z zaznaczeniem m.in., że dochód na osobę w rodzinie skarżącej jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie i wynosił na osobę 2441,35 zł do lutego 2016r. i 2447,30 zł w czerwcu 2016r.) skarżąca winna uiszczać kwotę 733,03 zł miesięcznie od dnia [...] lutego 2016r. i 786,12 zł od miesiąca kwietnia 2016r. w związku ze zmianą średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca od kwietnia 2016r. Organ zaznaczył, że ojciec mieszkańca DPS uiszcza miesięczną kwotę 1670,49 zł na podstawie umowy zawartej z Kierownikiem Ośrodka, skarżąca nie była zaś zainteresowana podpisaniem takiej umowy, co uzasadniało ustalenie przedmiotowej kwoty w drodze decyzji administracyjnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. D. zarzuciła naruszenie art. 64 pkt 2 u.p.s. poprzez jego niezastosowanie i nierozpoznanie wniosku o zwolnienie z opłaty oraz naruszenie zasady z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 - dalej "k.p.a.") poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i przeprowadzenie dowodu ze wskazanych przez siebie dokumentów na okoliczność stanu jej zdrowia i wysokości ponoszonych przez nią wydatków na utrzymanie, istnienia w małżeństwie skarżącej ustroju rozdzielności majątkowej. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że w oświadczeniu z [...] sierpnia 2015 r. podniosła wszystkie okoliczności faktyczne wskazujące na jej trudną sytuację majątkową i zdrowotną. Podniosła, że pismo to nie nosiło tytułu wniosku o zwolnienie z opłaty, lecz z jego treści jednoznacznie takie żądanie wynikało. Przytoczywszy przykłady z orzecznictwa sądowoadministracyjnego o konieczności zbadania szczególnych okoliczności dotyczących adresatów decyzji wydawanych na podstawie u.p.s., skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów świadczących o jej trudnej sytuacji zdrowotnej i majątkowej.

Decyzją z dnia [...] września 2016r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) utrzymało decyzję I instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ potwierdził prawidłowość wyliczenia kwoty obciążającej skarżącą z tytułu pobytu jej syna w DPS i wyjaśnił podstawy jej ustalenia. Zauważył, że ustawodawca, uzależniając w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. od kryterium dochodowego wysokość opłaty wnoszonej przez małżonka, zstępnych, bądź wstępnych mieszkańca DPS, nie zawarł w niej szczególnych przepisów dotyczących metod obliczania dochodu tych osób, w związku z czym przy wyliczaniu dochodu ma zastosowanie art. 8 ust. 3 u.p.s. Organ podkreślił, że omówiony obowiązek wynika z art. 61 ust. 1 u.p.s., a powyższe okoliczności mogą stanowić podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu z obowiązku ponoszenia tej opłaty w całości lub w części, przy czym decyzja w tym przedmiocie, będąca decyzją uznaniową, może być wydana dopiero po określeniu wysokości opłaty miesięcznej za pobyt. SKO podkreśliło, że organ I instancji przesłał skarżącej projekt umowy cywilnoprawnej o ustaleniu wysokości opłaty za pobyt jej syna w DPS, zaś brak woli jej podpisania uzasadniał ustalenie tej opłaty w drodze decyzji administracyjnej. W odniesieniu do zarzutu nierozpatrzenia wniosku o zwolnienie z ponoszenia opłaty organ podniósł, że skarżąca wniosku takiego, po wydaniu decyzji, nie złożyła.

S. D., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając jej naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z porządkiem prawnym, a także naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. poprzez jej przekroczenie i błędne ustalenie, że okoliczności podnoszone przez skarżąca nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania, przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od opłaty od skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że SKO nie rozpoznało twierdzeń i zarzutów odwołania, nie wzięło pod uwagę, iż zawarła ona z mężem umowę o rozdzielności majątkowej, przez co kryterium dochodowe dla rodziny skarżącej wyliczono błędnie; że znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej, na potwierdzenie czego przedstawiła stosowną dokumentację; oraz że organ I instancji ustalił kryterium dochodowe nie na dzień wydania decyzji, ale na miesiąc luty 2016r., w związku z czym wyliczenie dochodu skarżącej oparte było o nieaktualne dane.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ potwierdził prawidłowość obliczenia wysokości odpłatności, jaką zobowiązana została ponosić skarżąca, wskazując ponadto, że rozdzielność majątkowa małżonków nie pozbawia ich statusu rodziny w rozumieniu art. 6 pkt 14 u.p.s. i nie przesądza o samodzielnym prowadzeniu gospodarstwa domowego.

Postanowieniem z 13 września 2017r. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie w związku z przedstawieniem przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z

grudnia 2016r., sygn. akt I OSK 1131/15, zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, dotyczącego wykładni art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. Postanowieniem z dnia

października 2017r., sygn. akt I OPS 2/17, NSA odmówił podjęcia uchwały.

Na wniosek Prokuratora Generalnego z 21 grudnia 2017r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął 11 czerwca 2018r. uchwałę: "Obowiązek wnoszenia przez osoby wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.), opłat za pobyt w domu pomocy społecznej umieszczonej w nim osoby, a w konsekwencji wydanie decyzji o zwrocie kosztów poniesionych zastępczo przez gminę na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 3 tej ustawy, wymaga uprzedniego skonkretyzowania i zindywidualizowania tego obowiązku począwszy od dnia jego powstania w stosunku do każdej ze zobowiązanych osób w decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 tej ustawy lub w drodze umowy zawartej na podstawie art. 103 ust. 2 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ustawy o pomocy społecznej" (sygn. I OPS 7/17)

Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie podjęto postanowieniem z 28 marca 2018r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym zaskarżoną decyzją z [...] września 2016r. rozstrzygnęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, było ustalenie opłaty za pobyt syna skarżącej w domu pomocy społecznej i zobowiązanie skarżącej do uiszczenia tej opłaty począwszy od dnia wydania decyzji I instancji.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 960 ze zm.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej wydaje decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej.

W myśl art. 60 ust. 1 ustawy, pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, z zastrzeżeniem ust. 3 tego

przepisu (zastrzeżenie nieistotne w niniejszej sprawie). Zgodnie zaś z art. 60 ust. 2 in principio średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym

Zgodnie z art. 61 ust. 1 obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności:

mieszkaniec domu, (...),

małżonek, zstępni przed wstępnymi,

gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej

- przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

Wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszonej przez poszczególne podmioty zobowiązane określona została w art. 61 ust. 2 ustawy:

mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70 % swojego dochodu (...);

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2:

a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium,

b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie;

gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości

różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami

wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.

W niniejszej sprawie utrzymana w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem decyzja ustalająca opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej i kierująca obowiązek jej uiszczenia, obok umieszczonego także na jego wstępnych (skarżącą i ojca), wydana została bez uprzedniego zawarcia ze skarżącą umowy z art. 103 ust. 2 u.p.s. Przewidziany w art. 61 ust. 1 u.p.s. obowiązek ponoszenia opłat za pobyt w DPS musi być skonkretyzowany w stosunku do każdej z osób, które miałyby takie opłaty ponosić, bądź to w drodze umowy zawartej na podstawie art. 103 ust. 2 u.p.s., bądź też w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 u.p.s. Odmowa zawarcia umowy przez osobę zobowiązaną do ponoszenia opłat skutkuje wydaniem stosownej decyzji ustalającej wysokość tych opłat. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2017r., sygn. akt I OPS 2/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 maja 2018r., sygn. akt II SA/Łd 154/18 - dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie wzbudziła zastrzeżeń Sądu prawidłowość wyliczenia spornej kwoty obciążającej skarżącą, a więc osobę zobowiązaną na mocy art. 61 ust. 1 pkt 2, obok umieszczonego w DPS jej syna i drugiego z jego rodziców, do pokrywania opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa kwota należności za pobyt umieszczonego w domu pomocy społecznej ustalona została na podstawie zarządzenia Starosty Ś. nr [...] z dnia [...] marca 2016r (publ. Dz.Urz.Woj. [...]. z 2016r., poz. 980) i wyniosła 3 125,50 zł. Kwotę tę zobowiązani zostali ponosić: mieszkaniec domu pomocy społecznej - B. G. w wymiarze 668,89 zł miesięcznie, zgodnie z art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.s.; ojciec mieszkańca - B. G., w wymiarze 1670,49 zł miesięcznie (na podstawie umowy); oraz matka mieszkańca - S. D. (skarżąca) w wymiarze 786,12 zł miesięcznie. Wymiar opłaty przypadającej na skarżącą organ ustalił w oparciu o art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s. wyliczając dochód na osobę w jej rodzinie w wysokości 2447,30 zł (4894,60 zł / 2 osoby) w czerwcu 2016r., kwotę powyżej 300% kryterium na osobę w rodzinie w wysokości 905,30 zł i ustalając 32% różnicy między kwotą 3 125,50 zł a opłatą wnoszą przez mieszkańca DPS i drugą osobę zobowiązaną - ojca mieszkańca, pokrywającego, na podstawie umowy z organem, 68% różnicy między kwotą 3 125,50 zł, a opłatą wnoszą przez mieszkańca DPS i jego matkę. Wyliczoną kwotę organ zobowiązał skarżącą uiszczać od dnia [...] lipca 2016r., tj. od dnia wydania decyzji ustalającej opłatę.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 103 ust. 2 u.p.s. kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala, w drodze umowy z małżonkiem, zstępnymi przed wstępnymi mieszkańca domu, wysokość wnoszonej przez nich opłaty za pobyt tego mieszkańca w domu pomocy społecznej, biorąc pod uwagę wysokość dochodów i możliwości. Umowa taka gwarantuje członkom rodziny osób umieszczanych w domach pomocy społecznej wpływ na ustalenie dogodnych, odpowiadających ich faktycznym możliwościom, warunków i wysokości odpłatności z tego tytułu. Umowa z art. 103 ust. 2 u.p.s. jest instrumentem, za pomocą którego podmiot określony w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., wykazując przemawiające na jego rzecz okoliczności, niejako współuczestniczy z organem w określeniu wysokości kosztów ten podmiot obciążających. Podmiot taki musi jednak wykazać wolę zawarcia takiego kompromisu poprzez przystąpienie do negocjacji w postaci chociażby zajęcia stanowiska wobec przygotowanego przez organ projektu umowy, czy przedstawienia organowi okoliczności uzasadniających zmiarkowanie przedmiotowej kwoty. Umowa, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s., jest bowiem umową cywilnoprawną o charakterze konsensualnym. W niniejszej sprawie skarżąca - działając przez swojego pełnomocnika - nie wyraziła woli ustalenia w drodze umowy wysokości obciążających jej opłat, a więc dobrowolnie zrezygnowała ze środka pozwalającego na dostosowanie tych opłat do jej możliwości finansowych. Skarżąca w nie odniosła się do złożonej przez organ propozycji umowy, zaś w piśmie pełnomocnika z [...] kwietnia 2016 r. wprost oświadczono, że żadnych umów z organem skarżąca zawierać nie chce, przy czym roszczenia w tym przedmiocie należy kierować w stronę ojca B. G. (k. 50 akt adm). W obliczu tego, że skarżąca nie odpowiedziała konstruktywnie na propozycję organu, nie przystąpiła do jakichkolwiek negocjacji, za bezpodstawny uznać należy zarzut względem organu, iż ten naruszył zasady postępowania administracyjnego ustalając przedmiotową opłatę w drodze decyzji administracyjnej. Jak wcześniej wskazano, w obliczu ustawowo określonej odpłatności pobytu w domu pomocy społecznej i braku woli zawarcia z organem przedmiotowej umowy, organ administracji publicznej zobowiązany był ustalić opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej w formie władczego rozstrzygnięcia administracyjnego

Nie zasłużył też na akceptację argument skarżącej, jakoby oświadczenie z [...] sierpnia 2015 r. (k. 40 akt adm.) mogło być uznane za wniosek o zwolnienie z kosztów nałożonych kwestionowaną decyzją. W myśl art. 64 u.p.s. in principio osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można zwolnić, na ich wniosek, częściowo lub całkowicie z tej opłaty. Zasadnicze znaczenie ma tu sposób redakcji powyższego przepisu, wskazujący, że uprawnionym do wnioskowania o zwolnienie z przedmiotowych kosztów w całości lub w części jest osoba już wnosząca opłatę za pobyt w DPS. Uwagę powyższą potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale siedmiu sędziów z dnia 11 czerwca 2018r., sygn. akt I OPS 7/17 (dostępna na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), która to uchwała podjęta została co prawda w związku z zaistniałym w orzecznictwie zagadnieniem dopuszczalności określenia w decyzji o ustaleniu opłaty obowiązku zwrotu kosztów pobytu mieszkańca w DPS zastępczo ponoszonych przez gminę, ma jednak odniesienie do niniejszej sprawy w tym zakresie, że potwierdza konstytutywny względem konkretnej osoby charakter decyzji o ustaleniu obowiązku ponoszenia kosztów pobytu w DPS. Jak stwierdził NSA, decyzją pierwotną - konkretyzującą i indywidualizującą obowiązek opłaty kosztów pobytu mieszkańca w domu pomocy społecznej, jest decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty wydana na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z 61 ust. 1 i 2 u.p.s. Zgodnie zaś z art. 64 u.p.s. wniosek o zwolnienie z kosztów składa "osoba wnosząca opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej", a więc przepis ten dotyczy takich sytuacji, w których ogólny obowiązek ustawowy ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej przekształcił się w konkretne zobowiązanie do wnoszenia opłaty, czyli ustalona została zarówno osoba zobowiązana do wnoszenia opłaty, jak i sama opłata. Popierając powyższy pogląd stwierdzić należy, że decyzja ustalająca opłatę za pobyt w DPS i kierująca obowiązek jej uiszczenia na konkretną osobę nakłada na określony podmiot określony ciężar ze skutkiem ex nunc. Wniosek o zwolnienie z kosztów pobytu mieszkańca w DPS, złożony przed wydaniem takiej decyzji, dotyczy zatem niezindywidualizowanego i nieskonkretyzowanego jeszcze obowiązku, a więc pozostaje w istocie bezprzedmiotowy. Oświadczenie skarżącej z [...] sierpnia 2015r. nie mogło być zatem potraktowane jako wniosek o zwolnienie z kosztów pobytu w DPS, albowiem decyzja w tym przedmiocie wydana została bez mała rok później, tj. [...] lipca 2016r. W związku z tym przed tą datą skarżąca nie mogła być traktowana jako podmiot zobowiązany, a tylko taki podmiot może wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w art. 64 u.p.s.

Reasumując, organ - ustalając kwotę miesięcznych opłat za pobyt syna skarżącej w domu pomocy społecznej - działał w zgodzie z przepisami. Przedmiotowe należności prawidłowo wyliczył według wytycznych z art. 61 u.p.s., przy czym nie miał możliwości, ani tym bardziej obowiązku miarkowania wyliczanej kwoty. W rozpatrywanym przypadku jakakolwiek modyfikacja obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty za pobyt w DPS może nastąpić dopiero w drodze postępowania zapoczątkowanego wnioskiem o zwolnienie w całości lub w części z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej.

Co się zaś tyczy pozostałych zarzutów zawartych w skardze, to wskazać po pierwsze należy, że dochód na osobę w rodzinie skarżącej wyliczony został na podstawie informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2016r., zgodnie z którą wartości powzięte za podstawę wyliczenia przedmiotowej kwoty były aktualne na miesiąc czerwiec 2016r. (k. 65 akt adm.). W odniesieniu do zarzutu błędnego ustalenia dochodu na osobę w rodzinie skarżącej ze względu na istnienie rozdzielności majątkowej między skarżącą a jej mężem, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 6 pkt 4 u.p.s. dochód rodziny stanowi sumę miesięcznych dochodów osób w rodzinie, bez względu na panujące pomiędzy małżonkami stosunki majątkowe małżeńskie małżeńska rozdzielność majątkowa nie zmienia tego, że skarżąca zamieszkuje i gospodaruje wspólnie ze swoim mężem i tym samym stanowią rodzinę w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej (por. WSA w Krakowie z dnia 31 lipca 2014r. sygn. akt III SA/Kr 106/14; WSA we Wrocławiu z 31 lipca 2014r. sygn. akt IV SA/Wr 231/15; WSA w Gliwicach z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/GI 205/15 - dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniosek zgłoszony w piśmie z [...] czerwca 2018r. o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej skarżącej ze stycznia i marca 2018r. podlegał oddaleniu na podstawie art. 106 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."). Obecny stan zdrowia skarżącej pozostaje bowiem bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji z [...] września 2016r.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, nie zaistniały przesłanki do jej wyeliminowania z obrotu prawnego określone w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 1302). Na podstawie art. 151 ww. ustawy, skarga podlegała zatem oddaleniu.