Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 216/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Rektor [...] Uniwersytetu [...] w K. utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z [...] r. o skreśleniu skarżącego P. G. z listy studentów kierunku [...] studiów stacjonarnych jednolitych magisterskich.

Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia było nieuzyskanie zaliczenia roku w określonym terminie.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z póżn. zm.) oraz § 22 ust. 1 pkt. 3 Regulaminu Studiów w [...] Uniwersytecie [...] w K. (t.j. Załącznik Nr [...] do Uchwały Nr [...] Senatu [...] z [...] r.) w związku z art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1668 z późn. zm.).

Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów pismem z [...] r. z powodu niezaliczenia na roku III w roku akademickim [...] [...] I oraz braku wniosku o powtarzanie roku bądź wpis warunkowy na rok IV w terminie zgodnym z Regulaminem studiów.

Z decyzji z [...] r. wynika, że powodem skreślenia był fakt, że skarżący w roku akademickim [...]/[...] nie zaliczył [...] I, a jednocześnie nie złożył wniosku o powtarzanie roku ani wpis warunkowy na 4 rok w terminie zgodnym z Regulaminem studiów. Nadto student do dnia wydania decyzji nie przedstawił żadnych wyjaśnień.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła, że decyzja została wydana przez niewłaściwy organ, jednak na etapie skargi zarzutu tego już nie powieliła. Nadto podniosła, że decyzja została wydana przed rozstrzygnięciem sporu o właściwość oraz z naruszeniem art. 7, 8 i 77 § 1 Kpa, gdyż organ nie rozważył wszystkich okoliczności faktycznych.

W uzasadnieniu skarżący przytoczył przepisy Statutu [...], z których z jednej strony wynika, że skreślenie studenta, który nie zaliczył roku jest kompetencją Dziekana, z drugiej Dziekan wydaje decyzje w indywidualnych sprawach studentów, w tym decyzje administracyjne, ale czyni to na podstawie upoważnienia udzielonego przez Rektora. Sprawia to, że w zakresie decyzji indywidualnych w sprawach dotyczących studentów następuje zbieg uprawnień i nie jest jasne czy w zakresie takich decyzji Dziekan działa w imieniu własnym, czy też w imieniu Rektora i z jego upoważnienia.

Zdaniem strony skutkuje to powstaniem sporu o właściwość i organ powinien zaczekać z wydaniem decyzji w jego sprawie do jego rozstrzygnięcia.

Następnie w 19 punktach skarżący opisał szczegółowo kolejne kroki podejmowane przez niego na Katedrach prowadzących przedmioty, których nie zaliczył – dot. nieprawidłowości w procesie dydaktycznym, które skutkowały pozbawieniem go możliwości przystąpienia do pierwszego terminu egzaminu, a wielu okoliczności nie pamiętał dokładnie i musiał je ustalać i weryfikować, w tym zwrócić się do operatora telekomunikacyjnego o przedstawienie rejestru wykonywanych połączeń, co było czasochłonne. Wyraził też pogląd, że podejmując decyzję o skreśleniu z listy studentów z powodu niezaliczenia roku organ musi zbadać, czy całość procesu prowadzącego do tego niezaliczenia była prowadzona zgodnie z prawem. Musi zatem zweryfikować prawidłowość przeprowadzania egzaminów i zaliczeń cząstkowych i innych okoliczności, od których zależy niezaliczenie przedmiotu. Jeśli doszło do niedopuszczenia studenta do egzaminu powinien zbadać, czy tryb ten zastosowano zgodnie z prawem i bez naruszania praw studenta i powinien to uczynić z urzędu, niezależnie od tego, że on sygnalizował nieprawidłowości w tym zakresie odnośnie [...] z [...]. Za niedopuszczalne uznał, aby brak było drogi administracyjnej, a następnie kontroli sądowej, z jakiej może skorzystać student w celu przeprowadzenia kontroli prawidłowości procesu dydaktycznego. Kontrola taka musi być dopuszczalna, bo jest niezbędna dla realizacji konstytucyjnego prawa studenta do nauki. Jest to tym bardziej istotne, że zaliczenia zarówno cząstkowe, jak i końcowe są decyzją uznaniową danego nauczyciela, co wskazuje na ryzyko błędów i zaniechań, a także nierównego traktowania studentów. Niedopuszczalne jest zatem skreślenie z listy studentów na skutek niezaliczenia roku, jeżeli nastąpiło ono z powodu deliktu popełnionego przez uczelnię. Dlatego przed podjęciem decyzji o skorzystaniu przez stronę z przysługujących jej uprawnień do uniknięcia takiego skreślenia, uważa za konieczne rzetelne ustalenie stanu faktycznego, nie może bowiem zgodzić się na naruszanie jego praw. Opisał także perturbacje, jakie miały miejsce na wcześniejszych latach studiów, związane z zaliczaniem innych egzaminów, co spowodowało, że rozpoczął studia na III roku dopiero w połowie listopada i musiał nadrabiać zaległości, wskutek czego przez cały rok akademicki był w stresie i zniechęcił się, co wynikało z poczucia naruszania jego praw studenta.

Zaskarżoną decyzją Rektor utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji.

W zakresie właściwości wyjaśnił, że decyzje administracyjne wydaje Rektor, w imieniu którego działa Dziekan i tak było w przypadku strony.

Odnośnie meritum sprawy organ podniósł, że warunkiem zaliczenia roku jest uzyskanie pozytywnych wyników z wszystkich zaliczeń i egzaminów, a tego warunku skarżący nie spełnił. Decyzja została podjęta w wyniku braku działań skarżącego, o których mowa w § 18 ust. 10 Regulaminu. Student [...] r. przesłał e-mail z prośbą o wstrzymanie wszczęcia postępowania o jego skreślenie, jednak w żaden sposób nie uwiarygodnił przesłanek mogących świadczyć o omyłkowym wystawieniu ocen niedostatecznych z ww. przedmiotów. W toku postępowania skarżący także miał możliwość wyjaśnienia sytuacji, czego nie uczynił. Zgodnie z § 14 ust. 20 w przypadku uzyskania oceny niedostatecznej na egzaminie, studentowi przysługuje prawo do dwóch egzaminów poprawkowych z każdego przedmiotu. W stosunku do studenta, który nie zaliczył roku studiów Dziekan podejmuje decyzję o warunkowym wpisie na następny roku studiów z jednoczesnym powtarzaniem niezaliczonych przedmiotów. Od wszystkich decyzji studentowi przysługuje odwołanie do kierownika ćwiczeń, kierownika katedry i dziekana, a po wyczerpaniu tych możliwości student ma dalsze możliwości odwoławcze przewidziane prawem. Wnioskodawca posiadał wiedzę o dostępnych w tym zakresie możliwościach, bowiem skorzystał m.in. warunkowego wpisu na drugi rok studiów (Decyzja z [...] r., Znak [...]). Nadto miał uprawnienie do złożenia wniosku o powtarzanie roku bądź o warunkowy wpis na 4 rok, ale z tego uprawnienia nie skorzystał.

W skardze na tę decyzję strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

• nie przeprowadzeniu w sposób należyty postępowania wyjaśniającego i dowodowego w sprawie, a w następstwie wydanie decyzji nie uwzględniającej stanu faktycznego, w szczególności poprzez nie wyjaśnienie zgłoszonych nieprawidłowości w dokumentach zaliczenia oraz nieprawidłowości w procesie uzyskania zaliczenia;

• nie ustosunkowaniu się do okoliczności faktycznych zgłaszanych przez skarżącego; nieprawidłowym wszczęciu postępowania.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji;

- uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji z [...] r. Rektora [...] Uniwersytetu [...] w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi w pierwszej instancji;

- zasądzenie od Rektora zwrotu kosztów postępowania;

- wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżący wycofał zarzut wydania decyzji przez niewłaściwy organ oraz że została ona wydana przed rozstrzygnięciem sporu o właściwość, podtrzymał natomiast zarzut niewłaściwego wszczęcia postępowania. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania o skreślenie go z listy studentów (pismo z [...] r.) było oznaczone jako pismo Dziekana i nie wskazano w nim, że organem prowadzącym postępowanie jest Rektor, ani że Dziekan działa w jego imieniu. W pozostałym zakresie argumentował podobnie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie, które wpłynęło do Sądu [...] r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Odnośnie zaliczenia z [...] stwierdził, że nie doszło do sytuacji, że go nie uzyskał, wręcz przeciwnie – uzyskał je jeszcze w [...] r., ale na skutek pomyłki nie zostało to odnotowane w "wirtualnym dziekanacie", potem było niemożliwe do wyjaśnienia z powodu nieobecności nauczyciela akademickiego, a w późniejszym czasie skarżący skoncentrował się na uzyskaniu zaliczenia z [...]. W dalszej części pisma szeroko omówił rzekome zaniedbania po stronie uczelni, które uniemożliwiły mu zaliczenie obu egzaminów. Wskazał, że każdy z terminów wyznaczonych na egzamin z [...] kolidował z inną ważną sprawą lub egzaminem, a późniejsze próby ustalenia kolejnego terminu nie powiodły się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie naruszył przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - dalej powoływana jako "ustawa" (Dz. U. z 2018r. poz. 1668) oraz przepisy Regulaminu Studiów w [...] Uniwersytecie [...], przyjętym uchwałą Senatu tej uczelni [...] z [...] r.

Zgodnie z art. 108 ustawy:

Ust.1 Studenta skreśla się z listy studentów w przypadku;

1. niepodjęcia studiów,

2. rezygnacji ze studiów,

3. niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego,

4. ukarania kara dyscyplinarną wydalenia z uczelni.

W myśl zaś ust. 2 student może być skreślony z listy studentów w przypadku;

1. stwierdzenia braku udziału w obowiązkowych zajęciach,

2. stwierdzenia braku postępów w nauce,

3. nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie,

4. niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów.

Przywołana treść ust. 1 jak i ust. 2 art. 108 ustawy wskazuje, iż regulacja ta obejmuje różne tryby skreślenia z listy studentów. I tak w ust. 1 art. 108 organ jest zobowiązany do dokonania skreślenia z listy studentów w przypadkach tam określonych, zaś na mocy ust. 2 art. 108 organ może dokonać takiego skreślenia, o ile zaistnieje któraś z przesłanek w nim wskazanych. Oznacza to, iż w myśl tego przepisu decyzja w przedmiocie skreślenia ma charakter uznaniowy, a nie obligatoryjny, lecz takie uregulowanie wynika z poszanowania przez ustawodawcę zasady autonomii uczelni. Pozostawienie tej kwestii do swobodnego uznania organów uczelni umożliwia uwzględnienie różnych nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających studentowi wywiązania się z jego podstawowych obowiązków z przyczyn od niego niezależnych.

Analogiczne regulacje zawiera Regulamin studiów w § 22 ust. 1 i 2.

Stosownie zaś do § 18 ust. 1 Regulaminu, warunkiem zaliczenia roku przez studenta roku studiów jest uzyskanie:

1) do końca sesji poprawkowej semestru letniego – pozytywnych wyników z wszystkich zaliczeń i egzaminów, obowiązujących zgodnie z programem studiów w danym roku studiów (...),

2) do końca semestru letniego - zaliczenia praktyk obowiązujących w danym roku studiów.

Z powyższego wynika, że Regulamin nałożył na skarżącego obowiązek uzyskania zaliczenia z przedmiotu określonego planem studiów, a z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący na dzień wydania decyzji nie zaliczył dwóch spośród tych przedmiotów; okoliczności tej nie kwestionuje nawet sam skarżący. Tym samym wystąpiła sytuacja niezaliczenia roku i jest to fakt obiektywny.

Konsekwencje niezaliczenia roku określa § 18 ust. 2 w zw. z ust. 3, który stanowi, że w stosunku do studenta, który nie zaliczył roku studiów, Dziekan podejmuje decyzję o:

1) wyrażeniu zgody na powtarzanie roku (...) albo

2) warunkowym wpisie na następny rok studiów z jednoczesnym powtarzaniem niezaliczonych przedmiotów albo

3) skreśleniu z listy studentów.

Z ust. 3 wynika zaś, że decyzje, o których mowa w pkt. 1 i 2 podejmuje na wniosek studenta, którego to wniosku skarżący nie złożył, co także jest niesporne.

Skoro skarżący mając pełną świadomość tego, że jednego z tych przedmiotów nie zaliczył, a co do drugiego nie udowodnił, że go zaliczył, nie wystąpił ani z wnioskiem o wpis warunkowy na kolejny rok, ani z wnioskiem o powtarzanie roku, to de facto nie pozostawił organowi uczelni żadnej możliwości odmiennego załatwienia jego sprawy. W ocenie Sądu nie jest możliwe dokonanie wpisu na kolejny rok studiów z jednoczesnym pozostawieniem "w zawieszeniu" niezaliczonych przedmiotów. Zatem należy uznać za prawidłowe stanowisko organów obu instancji, że w takiej sytuacji istnieje podstawa do podjęcia, na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy oraz § 22 ust. 2 pkt 3 Regulaminu decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów z powodu nieuzyskania zaliczenia roku w określonym terminie.

W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji jest kompletne i w sposób wystarczający przedstawia ustalenia stanu faktycznego, jak również ich odniesienie do obowiązujących przepisów zarówno ustawy, jak i Regulaminu. Podkreślić należy, że ustalenia te w zakresie faktu niezaliczenia jednego z przedmiotów [...] są niesporne – student nie zaliczył tego przedmiotu ani w pierwszym terminie, ani w dwóch następnych.

Istnieje spór co do zaliczenia z [...], które wg skarżącego uzyskał on jeszcze w [...] r., ale w żaden sposób twierdzenia tego nie udowodnił. Powoływał się na fakt braku dostępu do "wirtualnego dziekanatu", a potem na nieobecność nauczyciela akademickiego, który mógłby ten fakt potwierdzić. Jednak skoro rzekome zaliczenie tego przedmiotu miało mieć miejsce w maju, to do egzaminu z tego przedmiotu było dość czasu na wyjaśnienie istniejących wątpliwości. Przecież w danej katedrze pracuje nie tylko nauczyciel akademicki prowadzący zajęcia, lecz także kierownik ćwiczeń czy kierownik katedry, z którymi można załatwiać sprawy bieżące nawet jeśli nie było to możliwe z osobą prowadzącą zajęcia z powodu jej nieobecności.

Wreszcie zauważyć trzeba i to, że już po wszczęciu postępowania, mając świadomość możliwych jego konsekwencji, skarżący nadal nie podjął żadnych działań ani w kierunku wyjaśnienia powodów niewpisania zaliczenia z [...], które rzekomo uzyskał, ani złożenia któregoś z wniosków wskazanych w § 18 ust. 2 pkt 1 albo 2 Regulaminu. Ograniczył się jedynie do przesłania e-maila z prośbą, aby nie procedować w przedmiocie skreślenia z listy, którym w oczywisty sposób organ nie był związany; w przeciwnym razie ukończenie jakiegokolwiek postępowania administracyjnego byłoby niemożliwe. Skoro student przedsięwziął jedynie takie kroki, to podjął ryzyko tego, że postępowanie może skończyć się dla niego niekorzystnie.

Podnieść też należy, że niezależnie od okoliczności uzyskania (w żaden sposób nie potwierdzonej) lub nieuzyskania zaliczenia z [...] bezsporne jest, że nie zaliczył [...] w żadnym z trzech terminów i już ta okoliczność jest wystarczająca do wydania decyzji o skreśleniu z listy studentów niezależnie od kwestii zaliczenia z [...].

Odnośnie zaliczenia [...] skarżący sam pisze na str. 5 pisma z [...] r., adresowanego do Kierownika Katedry [...] (w aktach administracyjnych, brak numeracji stron akt), że pierwsze dwa terminy poprawkowe nałożyły się na dni, w których podejmował czynności w związku z toczącymi się postępowaniami administracyjnymi i sądowymi, w których był stroną, zaś w czasie "tygodnia poprawkowego" odbywał blok kliniczny z [...] i zajęcia z [...]. Również [...] był zmuszony podjąć czynności w celu uchylenia się od egzekucji z rachunku bankowego będącego skutkiem zajęcia komorniczego.

Powyższe wyjaśnienia przeczą tezie, jakoby kłopoty skarżącego spowodowane były przyczynami leżącymi po stronie uczelni; wręcz przeciwnie – wskazują one, że to skarżący miał problemy z dostosowaniem się do harmonogramu zajęć i zaliczeń obowiązującego przecież w jednakowym stopniu wszystkich studentów.

Na marginesie, odnośnie zajęć z [...] zauważyć należy, że w aktach sprawy (poz. 10) znajduje się korespondencja e-mailowa, z której wynika, że skarżący praktycznie nie uczestniczył w zajęciach z przedmiotu [...] w "A", "B" i w "C" – odrobił 1 dzień ćwiczeń i 1 dzień seminariów i brakujących zajęć nie uzupełnił. Uczestniczył tylko w ćwiczeniach w "D", "E" i "F".

W zakresie prawidłowości postępowania dowodowego Sąd podziela stanowisko organu, że jakkolwiek ciężar ustalenia faktów spoczywa głównie na organie, to jednak strona we własnym interesie winna współdziałać z organem w celu zgromadzenia dowodów na poparcie swych twierdzeń. Natomiast tezy skarżącego o niewłaściwej organizacji procesu dydaktycznego albo pozostają nieudowodnione, albo ze zgromadzonych dowodów wynikają tezy przeciwne, jak to było w przypadku wyżej opisanych zaliczeń z [...], gdzie to skarżący nie dostosował się do żadnego z terminów.

Co do zarzutu niewłaściwego wszczęcia postępowania, Sąd go nie podziela.

Uzasadniając go skarżący podniósł, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania było oznaczone jako pismo Dziekana i nie wskazano w nim, że działa on z upoważnienia Rektora, natomiast strona na każdym etapie musi mieć wiedzę, kto postępowanie prowadzi.

Odnośnie tego zauważyć należy, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania jest obligatoryjnym elementem postępowania administracyjnego, poprzedzającym wydanie decyzji. Stanowi ono formę gwarancji procesowych strony, a jego funkcją jest zapewnienie stronie możliwości wzięcia aktywnego udziału w postępowaniu w celu umożliwienia przedstawienia własnego stanowiska, złożenia dowodów lub wniosków o ich przeprowadzenie przez organ. Odnosząc te wyjaśnienia do stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, że pismo z [...] r. zawiadamiające o wszczęciu postępowania w przedmiocie skreślenia z listy studentów zostało podpisane przez Dziekana Wydziału [...], a w nagłówku pisma widnieje pieczęć Dziekanatu tego Wydziału. Nie można zatem twierdzić, że skarżący nie wiedział gdzie i z kim winien kontaktować się w swej sprawie. Pismo to zostało odebrane przez skarżącego w placówce pocztowej [...]r. Z tym dniem nastąpił skutek wszczęcia postępowania, a skarżący powziął o tym wiedzę, zatem zrealizowany został wyżej wskazany cel zawiadomienia – strona dowiedziała się o możliwości działania w sprawie. Skarżący nie wykazał zaś, że na skutek tego, że nie wiedział, czy Dziekan działa w imieniu własnym, czy w imieniu Rektora pozbawiony był możliwości działania w postępowaniu lub że jego argumenty nie zostały wzięte pod uwagę tylko z tego powodu. Tym samym zarzut ten uznać należy za chybiony.

Zarzutu braku właściwości organów do wydania decyzji również okazała się niezasadny. Stosownie do § 41 ust. 2 Regulaminu, decyzje w indywidualnych spawach studentów wydaje Rektor, w imieniu którego działa Dziekan. Tak właśnie było z przypadku decyzji I instancji; w drugiej decyzję wydał osobiście Rektor, który wszak przez fakt udzielenia umocowania do działania Dziekanowi, nie traci kompetencji do wydawania decyzji i z tego prawa skorzystał. Zgodnie z ust. 3 od decyzji administracyjnych podjętych w sprawach studenta na podstawie Regulaminu studentowi przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy składany do Rektora za pośrednictwem właściwego Dziekana.

W kwestii sporu o właściwość Sąd zauważa, że twierdzenie o jego istnieniu jest zupełnie gołosłowne. Spór taki może mieć charakter pozytywny (gdy dwa organy uważają się za właściwe do załatwienia sprawy), jak i negatywny (gdy żaden nie uważa się za właściwy). W przedmiotowej sprawie żadna z tych sytuacji nie miała miejsca – zarówno Dziekan, jak i Rektor byli zgodni co do swych kompetencji i trybu załatwienia sprawy skarżącego i domniemany spór kompetencyjny istnieje tylko w pismach strony. Notabene strona w skardze już go nie podtrzymuje.

Podsumowując: skarżący miał świadomość możliwości uniknięcia skreślenia z listy studentów poprzez złożenie wniosku o powtarzanie roku albo wpis warunkowy, bo już tej możliwości korzystał składając [...] . wniosek o wpis warunkowy na III rok studiów, po tym, jak [...] r. zostało wobec niego wszczęte poprzednie postępowanie o skreślenie z listy studentów, jednak z możliwości tej nie skorzystał. Wówczas organy uczelni wyraziły zgodę zarówno na indywidualną organizację studiów w semestrze zimowym roku [...]/[...], jak i na warunkowy wpis na III rok studiów, co wskazuje, że władze uczelni starają się wychodzić naprzeciw studentom i co również nie potwierdza tezy o niewłaściwej organizacji procesu dydaktycznego.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.