Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 407/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, 134 par. 1, 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 71 ust. 1 i 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: Art. 55 par. 1 (1), par. 3
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec spr. Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Tadeusz Wołek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr : [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji , II zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 32 zł ( trzydzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego .


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta uznał J. S. za osobę bezrobotną z dniem 17.11.2005r. oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Organ wskazał na okoliczność udokumentowania przez skarżącego lat pracy w Zakładzie A sp. j. w T. od 01.04.1995r. do 21.04.2005r. w ½ wymiaru etatu, a także okoliczność wygaśnięcia stosunku pracy na podstawie art. 53 pkt 1 b ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U.

z 1998 nr 21 poz. 94). Dalej podniósł, że okres 18 miesięcy poprzedzających zarejestrowanie w PUP liczony jest od 16.05.2004r. do 16.11.2005r. Zatrudnienie skarżącego wynosiło w tym okresie 341 dni, przy czym w roku 2004 minimalne wynagrodzenie wynosiło 824 zł brutto a w 2005 849 zł brutto,

w związku z czym powyższy okres zatrudnienia wlicza się do okresu 365 dni, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a w/w ustawy. Oceniając fakt zasądzenia na rzecz skarżącego przez Sąd Okręgowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...], w wyniku rozpoznania apelacji od wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...], odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (3 miesiące) organ wskazał, że odszkodowanie to, zostało przyznane z tytułu rozwiązania stosunku pracy na mocy art. 55 § 1 (1) kp (z winy pracodawcy) nie stanowi odszkodowania z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy, którego okres zasądzenia na mocy art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia wliczany jest do okresu 365 dni wymaganego prawem do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W związku z tym należy stwierdzić, że skarżący posiada udokumentowane i zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku jedynie 341 dni.

Odwołując się od powyższej decyzji J. S. podniósł, że organ I instancji wybiórczo potraktował przepisy Kodeksu pracy i ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy, gdyż nie odniósł się w rozważaniach prawnych do art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy stanowiącego o odszkodowaniu z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę i do art. 55 § 3 Kodeksu pracy brzmiącego w ten sposób, że "rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn określonych w § 1 i 1 (1) (dotyczy rozwiązania z przyczyn leżących po stronie pracodawcy) pociąga za sobą skutki prawne jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem, co przekłada się zdaniem skarżącego na rozumienie pojęcia czasu, za który zasądzono odszkodowanie.

Wojewoda decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podniósł, że Prezydent Miasta prawidłowo dokonał ustaleń fatycznych i prawnych, stwierdzając, że skarżący posiada jedynie 341 dni zaliczane do okresu 365 dni uprawniającego do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia. Odszkodowanie, które uzyskał skarżący jest odszkodowaniem z tytułu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika a nie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy.

W skardze na decyzję Wojewody J. S. powtórzył argumentację z odwołania, dodając, że gdyby pracodawca zgodnie z Kodeksem pracy uznał jego wypowiedzenie z przyczyn określonych w art. 55 § 1 (1) kp

i rozwiązał stosunek pracy z dniem 21.04.2005r. oraz wypłacił za skrócony

3 – miesięczny okres wypowiedzenia wynagrodzenie (do 20.07.2005r.) a nastepnie odnotował to w świadectwie pracy to nie wypłacono by mu zasiłku za ten okres nawet gdyby zarejestrował się w następnym dniu po rozwiązaniu stosunku pracy.

W odpowiedzi Wojewoda, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie

w oparciu o art. 134 § 1 ustawy wskazanej jako pierwsza Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kierując się powyższymi kryteriami należy wskazać, że skarga J. S. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I inst. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy

z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji I inst. Zgodnie z art. 71 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego przepisu. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, w tym określone okresy służby wojskowej, okresy za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego, okresy urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów, inne niewymienione w ust. 1 pkt 2 okresy, za które były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz okresy między innymi pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Zgodnie z postanowieniami art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust 2 pkt 5 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 ustawy zalicza się również okresy, za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, czy w zakresie uregulowanym w powyższym przepisie mieścić się będzie odszkodowanie wypłacone pracownikowi w świetle art. 55 § 1 (1) Kodeksu pracy.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy naruszyły przepisy prawa materialnego. Dokonały nieprawidłowej wykładni i niewłaściwie zastosowały przepisy art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy. Przepis art. 55 Kodeksu pracy określa dwie sytuacje, kiedy pracownik może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia: w § 1, jeżeli zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na zdrowie pracownika, a pracodawca nie przeniesie go w terminie wskazanym w orzeczeniu lekarskim do innej pracy, odpowiedniej ze względu na stan jego zdrowia i kwalifikacje zawodowe, i w § 1(1), gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika. Z zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że zaistniały okoliczności określone w art. 55 § 1(1) Kp. Na mocy orzeczenia Sądu Okręgowego J. S. otrzymał odszkodowanie na podstawie tego przepisu, bowiem pracodawca dopuścił się względem niego naruszenia podstawowych obowiązków.

Zdaniem Sądu prawidłowy kierunek wykładni art. 55 § 1(1) kp w zw. z art. art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy powinien zmierzać do wniosku, iż otrzymanie odszkodowania w oparciu o ten pierwszy artykuł stanowi postawę do jego uwzględnienia przy obliczaniu okresu uprawniającego do zasiłku. Organy przyjęły zbyt wąską wykładnię zacytowanych przepisów, stwierdzając że odszkodowanie z tytułu rozwiązania stosunku pracy na mocy art. 55 § 1 (1) kp nie jest odszkodowaniem z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lecz odszkodowaniem za ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika za pracodawcę. Stanowisko to nie odpowiada znaczeniu istotnego w sprawie przepisu art. 55 § 3 kp, który stanowi, że rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn określonych w § 1 i 11 pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem. W artykule mowa jest o "przepisach prawa" ogólnie, bez zawężania do przepisów prawa pracy. Należy łączyć tę zasadę nie tylko ze skutkiem przyznania odszkodowania z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy oraz z odszkodowaniem przyznanym w sytuacji rozwiązania umowy o pracę przez pracownika wobec naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków. Zasadę tę należy również odnieść do cytowanego wyżej przepisu art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czyli do skutku polegającego na tym, że okres za jaki przyznane zostaje odszkodowanie na gruncie prawa pracy zalicza się do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Odmienna wykładnia ogranicza w sposób nieuzasadniony prawa osoby bezrobotnej.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okres trzech miesięcy, za które zasądzono skarżącemu wyrokiem Sądu Okręgowego odszkodowanie należy doliczyć do okresu zatrudnienia wynoszącego 341 dni,

co w konsekwencji pozwoli przyjąć, że J. S. przysługiwało na dzień 17.11.2005r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Powyższe stanowi podstawę do uchylenia decyzji I i II inst. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż naruszenie prawa przez organy miało wpływ na wynik sprawy – odmówiono bowiem bezzasadnie skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.