Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 456/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 u.d.i.p.; art. 6 u.d.i.p.; art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.; art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 151 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi K. H. (H.) na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 25 marca 2024 r. K. H. (dalej: strona, skarżący; strona skarżąca) wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej: organ) o udzielenie w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019, poz.1429 ze zm.; dalej u.d.i.p.) informacji publicznej w następującym zakresie, a mianowicie:

1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

2. Na jakiej ustawowej podstawie prawnej tworzona jest lista osób uchylających się od obowiązkowych szczepień ochronnych?

3. Jakie są statystyki szczepień wykonanych u osób narodowości ukraińskiej za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

4. Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

W związku z brakiem ustosunkowania się przez organ do ww. żądania strona pismem z 25 kwietnia 2024 r. zatytułowanym jako "skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji" wnosiła o: [1] zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; [2] o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; [3] o wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935) dalej: p.p.s.a.), jak również o: [4] zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., wykonując czynności naruszył art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), jak i przepisy dotyczące udostępniania informacji publicznej. Strona dalej argumentowała, że nie dostała wyczerpującej odpowiedzi na jej pismo z 25 marca 2024 r., gdyż organ administracji publicznej nie udostępnił w pełni żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona następnie sprecyzowała, że organ nie udzielił jej odpowiedzi co do punktów: 1,3, 4, 6, 8, 9, 11, a co do punktu 12 to wskazała, że "Organ nie dzielił wyczerpującej odpowiedzi".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej na wypadek braku uznania podstaw od odrzucenia skargi o oddalenie skargi w całości, jak również o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazywał, że pismem nr [...] z 11 kwietnia 2024 r. udzielił skarżącemu informacji w odniesieniu do poszczególnych punktów wniosku, jednocześnie wyjaśniając, że udostępnienie informacji publicznej może nastąpić wyłącznie w zakresie wynikającym z kompetencji należących do organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, określonych na podstawie art. 5 pkt 3 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 416) zgodnie, z którym do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych należy ustalanie zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie. W zakresie wniosku strony o udzielenie informacji publicznej organ szczegółowo wyjaśniał, że:

1. Odpowiedź co do pkt 1 wniosku strony nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Zadane pytanie dotyczy wiedzy medycznej.

2. Udzielił szczegółowej odpowiedzi co do pkt 2 wniosku (raport o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień ochronnych).

3. Udzielił odpowiedzi co do pkt 3 wniosku, a mianowicie: "PPIS w B. nie prowadzi odrębnych statystyk dotyczących szczepień osób narodowości ukraińskiej".

4. Odpowiedź co do pkt 4 wniosku strony nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie ustalają listy przeciwwskazań do szczepień.

5. Udzielił szczegółowej odpowiedzi co do pkt 5 wniosku: "W ciągu ostatnich 5 lat Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. nałożył 1 grzywnę, w związku z nie zgłoszeniem rozpoznanego przypadku niepożądanego odczynu poszczepiennego".

6. Odpowiedź co do pkt 6 wniosku strony nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p.

7. Na pytanie zawarte w pkt 7 wniosku udzielił następującej odpowiedzi: Na terenie działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w ciągu ostatnich 5 lat odnotowano 4 ciężkie niepożądane odczyny poszczepienne: 2 po szczepieniu preparatem szczepionkowym [...] i 2 po szczepieniu preparatem szczepionkowym [...].

8. Odpowiedź co do pkt 8 wniosku strony nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p.

9. Odpowiedź co do pkt 9 wniosku strony nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Wyjaśniono przy tym, że: "O zgodności zapisów aktu prawnego z Konstytucją RP może rozstrzygać wyłącznie Trybunał Konstytucyjny, a nie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B.".

10. Na pytanie zawarte w pkt 10 wniosku organ udzielił następującej odpowiedzi: "W przypadku gdy w wyniku szczepienia ochronnego, u osoby, u której zostało przeprowadzone to szczepienie, wystąpiły działania niepożądane przysługuje jej świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych. Świadczenie kompensacyjne jest przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta".

11. Odpowiedź co do pkt 11 wniosku strony nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Wyjaśniono, że "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. nie prowadzi badań w tym zakresie".

12. Na pytanie zawarte w pkt 12 wniosku organ udzielił następującej odpowiedzi: "Na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 17 ust 10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (jedn. tekst Dz. U z 2023 r., poz. 1284 z późn. zm.) uwzględniając dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia wydane zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077). Szczegółowych informacji na temat działalności Światowej Organizacji Zdrowia należy szukać na stronie internetowej tej organizacji. Odpowiedź na drugą część pytania nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (jedn. tekst Dz. U. z 2022 r., poz. 902). Obowiązek szczepień ochronnych w Polsce wynika z przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (jedn. tekst Dz. U z 2023 r., poz. 1284 z późn. zm.) oraz przepisów wykonawczych".

W związku z treścią pisma nr [...] z 11 kwietnia 2024 r. organ sformułował w odpowiedzi na skargę wniosek o jej odrzucenie, gdyż "udzielił odpowiedzi na przesłany wniosek o udzielenie informacji publicznej w terminie i w zakresie swoich możliwości kompetencyjnych". Organ przy tym powołał się na stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 10 sierpnia 2020 r., II SA/Op 208/20, gdzie argumentowano, że: "Działanie pozytywne (udostępnienie informacji) nie podlega kognicji sądu administracyjnego".

W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzuceniu skargi, organ dalej argumentował, że nie zachodzi zarzucana w skardze bezczynność, gdyż w piśmie z 11 kwietnia 2024 r. adresowanym do strony skarżącej udzielił wyczerpującej odpowiedzi na wszystkie pytania przedstawione w jej wniosku złożonym w trybie informacji publicznej. Następnie organ powołał się na stanowisko prezentowane w doktrynie i orzecznictwie przedmiotu, że nie jest w bezczynności w sytuacji, gdy odpowiada na wniosek, nawet jeśli odpowiedź na wniosek nie satysfakcjonuje wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (aktualny tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Zatem informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a także czy żądana informacja stanowi informację publiczną. W przypadku negatywnej odpowiedzi na którekolwiek z powyższych pytań, adresat nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, a zatem jeśli tego nie czyni, nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności.

Zatem, przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie o udostępnienie informacji publicznej obowiązkiem sądu było w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym tamże orzecznictwem).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z przepisu tego wynika więc, że organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie jest wyłącznie organ władzy publicznej, lecz każdy podmiot wykonujący zadania publiczne, tj. zadania realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służące zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach, lub dysponujący majątkiem publicznym (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, Legalis nr 553728).

Bezsporne w kontrolowanej sprawie jest to, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 u.d.i.p. i zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych. Do organów władzy publicznej niewątpliwie należą państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, którzy – jako organy rządowej administracji zespolonej w województwie – wykonują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 416) (zob. art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.i.s.).

Od podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p. "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne") nie można żądać jednak innych informacji, niż te z zakresu wykonywania zadań publicznych czy gospodarowania mieniem publicznym. Stanowiłoby to bowiem nadmierną ingerencję w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą ponad standard konstytucyjny. Zatem nie każda informacja będąca w dyspozycji organu administracyjnego bądź odnosząca się do jego funkcjonowania jest informacją publiczną i podlegającą udostępnieniu przez ten podmiot w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tymczasem żądane informacje, w zakresie objętym skargą na bezczynność, nie wykazują – zdaniem Sądu – tej cechy.

Ustawodawca przy tym zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Z kolei, sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, Legalis nr 553728). Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna" czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka lub innego podmiotu. Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy osób fizycznych, dotyczące problemu lub kwestii, która nie ma znaczenia dla większej ilości osób czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takich indywidualnych spraw jest jedynie realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, którego sprawa dotyczy. Wobec tego informacja odnosząca się do takich kwestii nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinna być udostępniana w trybie u.d.i.p., chociażby znajdowała się w dyspozycji organów. Podobnie, nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie, jak również formułować wniosków o udzielenie porady prawnej.

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, żądanie strony skarżącej sformułowane we wniosku z 25 marca 2024 r. nie mieści się w ww. rozumieniu informacji publicznej, jak również samo w sobie nie sprzyja osiąganiu celów określonych wprost w Konstytucji RP lub ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wniosek dotyczący udzielenia przez organ informacji z zakresu wiedzy medycznej (Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki? Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak to w jakiej formie?), procedury postępowania w indywidualnej sprawie związanej z obowiązkiem szczepień (w jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności?), indywidualnej porady prawnej (Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywoływać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz decydowania o swoim życiu osobistym?) wbrew oczekiwaniom strony skarżącej nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie można również skutecznie zarzucać organowi administracji bezczynności w trybie u.d.i.p. w takim zakresie, w jakim nie posiada on w ogóle żądanej informacji, o które występuje strona (np. Jakie są statystyki szczepień wykonywanych u osób narodowości ukraińskiej za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?).

Zakres przedmiotowy ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej tymczasem wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. m.in.: wyrok WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SAB/Bk 19/21, Legalis nr 2561118; wyrok WSA w Gdańsku z 22 lipca 2020 r., II SA/Gd 124/20, Legalis nr 2420545; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 grudnia 2016 r., II SA/Go 652/16, Legalis nr 1594216). Tymczasem z żądaniem udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie tylko subiektywny (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2019 r., I OSK 1889/17, Legalis nr 1922496; wyrok NSA z 20 września 2018 r., I OSK 1359/18, Legalis nr 1827423).

Również w doktrynie przedmiotu wskazuje się, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma bowiem służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji (por. M. Adamczyk, Dostęp do informacji publicznej w praktyce jednostek organizacyjnych prokuratury w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, Studia Prawnoustrojowe, nr 50, 2020 r., s. 8). Tymczasem treść wniosku strony z 25 marca 2024 r. zatytułowanego jako "wniosek o udostepnienie informacji publicznej" odnosi się w istocie do pisma organu z 18 marca 2024 r. ("wezwanie do szczepienia do poradni POZ") i stanowi polemikę strony z przyjętymi w niej wskazaniami organu administracji, co do obowiązku szczepień. Powyższe konkluzje wynikają wprost z treści wniosku strony skarżącej z 25 marca 2024 r. i zawartej tam argumentacji. Sąd nie dostrzegł, aby w jakikolwiek sposób strona formułując wniosek z 25 marca 2024 r. realizowała szeroko rozumiany interes publiczny, a raczej kierowała się własnym przekonaniem co do potrzeby (celowości) szczepień i tym samym kierowała się co najwyżej prywatnym interesem do pozyskania określonych informacji (wiedzy). Powyższe dodatkowo zaświadcza, że organ nie pozostawał w bezczynności w trybie u.d.i.p. Równocześnie Sąd dostrzega, że treść skargi dotyczyła nie jak przekonywał organ w odpowiedzi na skargę jedynie "działania pozytywnego – udostępnienia informacji publicznej", lecz bezczynności w precyzyjnie określonym przez stronę skarżącą zakresie (por. część wstępna uzasadnienia skargi). Dlatego też brak było podstaw do uwzględnienia wniosku organu o odrzucenie skargi a limine, co faktycznie prowadziłoby do pozbawienie strony skarżącej konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu, również w zakresie w jakim może ona podnosić zarzut co do bezczynności organu administracji w trybie u.d.i.p.

Odnosząc się natomiast do żądania organu dotyczącego zasądzenia od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania należy wskazać, że nie mogło być ono uwzględnione z uwagi na obowiązującą przed wojewódzkim sądem administracyjnym zasadę ograniczonej odpowiedzialności za wynik sprawy. Zasada ta oznacza, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona (art. 200 p.p.s.a.).

Podsumowując, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa (art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem; jak również art. 6 k.p.a.), bowiem nie miały one w sprawie zastosowania. Z bezczynnością organu mającego udzielić informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminach przewidzianych w art. 13 u.d.i.p. organ czynności nie podejmie, względnie nie wyda decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji lub nie poinformuje strony o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej, ale o ile organ w ogóle jest do tego zobowiązany, a żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.