Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 182/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 469/06 postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 1 lutego 2007 r. J. J. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 469/06. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę J. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia

2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Jako podstawę skargi o wznowienie postępowania J. J. wskazał wykrycie środków dowodowych mogących mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jednym z tych środków, zdaniem skarżącego, jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 248/05. J. J. podaje,

że w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 469/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż w świetle art. 78 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10 poz. 55 ze zm.) wystarczającą przyczyną wypowiedzenia stosunku służbowego jest zmniejszenie stanu etatowego jednostki wojskowej i nie ma znaczenia prawnego, że zajmowane przez skarżącego stanowisko nie zostało zlikwidowane. Zdaniem skarżącego takie stanowisko Sądu różni się od stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 19 kwietnia

2006 r. sygn. akt I OSK 248/05, który został wydany, jego zdaniem, w sprawie o analogicznym charakterze, jak sprawa z jego skargi. Jak wskazuje skarżący Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do treści art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdził, iż wyznaczenie na inne stanowisko służbowe pozostaje w ścisłym związku ze zmniejszeniem stanu etatowego jednostki, jednak tylko wówczas, kiedy dotychczasowe stanowisko zostaje zlikwidowane.

Zdaniem skarżącego środkiem dowodowym, z którego nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, jest także interpelacja poselska nr [...] z dnia [...] września 2006 r. "w sprawie naruszenia warunków terminów zwolnienia żołnierzy zawodowych ze służby wojskowej w związku z likwidacją etatów w latach 2003 - 2004", skierowana do Ministra Obrony Narodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż w sprawie tej nie zachodzą przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z powodu nieważności:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1), a także gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2).

Można również żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3).

Z analizy treści powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie.

Oceniając podnoszone przez J. J. w skardze o wznowienie okoliczności, należy stwierdzić, że nie stanowią one podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 271-273 powołanej ustawy. Samo sformułowanie podstaw wznowienia w sposób odpowiadający wskazanym wyżej przepisom ustawy nie oznacza bowiem oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z jej uzasadnienia wnika, że podnoszona podstawa nie zachodzi.

Skarżący wskazując na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 248/05, jako środek dowodowy mogący mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy, a z którego nie mógł skorzystać

w poprzednim postępowaniu, stawia w istocie zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2006 r. sygn. akt II SA 469/06. Abstrahując od zasadności tego zarzutu należy stwierdzić, że nie może on stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Nie można bowiem zastosować trybu wznowienia postępowania do usunięcia wady polegającej na wadliwym zastosowaniu przez sąd przepisu prawa materialnego, jeżeli prawidłowo został ustalony stan faktyczny sprawy (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., str. 552).

Dodatkowo należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 190 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzki sąd administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, jedynie w sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego zostaje uchylone w całości lub części i sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Związanie wykładnią prawa dotyczy jednak wyłącznie tej konkretnej sprawy i reguła ta nie ma zastosowania do innych spraw rozpatrywanych przez wojewódzki sąd administracyjny.

Odnosząc się do kolejnego z powoływanych przez skarżącego dowodów, tj. interpelacji poselskiej nr [...] z dnia [...] września 2006 r., należy stwierdzić, że nie może ona stanowić środka dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a przez to nie może mieć wpływu na ostateczny wynik sprawy. Pomijając okoliczność, iż interpelacja ta została złożona po wydaniu orzeczenia w sprawie, w której skarżący żąda wznowienia postępowania, to należy zauważyć, że zgodnie z art. 133 powołanej ustawy sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W związku tym, informacje zawarte w interpelacji poselskiej oraz w odpowiedzi na nią nie stanowiące części akt postępowania administracyjnego w sprawie zawisłej przed sądem administracyjnym, nie mogą mieć wpływu na treść orzeczenia sądu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.