Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 484/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145  par. 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz -Nowak, , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi W.. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego użytkowania obiektu 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. K. kwotę 1014 (jeden tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej jako: "MWINB", "organ odwoławczy") Nr [...] z dn. 2 czerwca 2023 r. na podstawie której ww. organ po rozpoznaniu odwołania A. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Nr [...] z dnia 20 stycznia 2020 r., nakazującej Wiesławowi Królikowi wykonanie robót budowlanych:

podwyższenia pomieszczeń do wysokości 3,30 m,

wyodrębnienia szatni,

wyodrębnienia jadalni,

wyodrębnienia umywalni,

zapewnienia wewnętrznego wzajemnego przejścia pomiędzy pomieszczeniami warsztatowymi zgodnie z rysunkami nr A2-A11 oceny stanu technicznego budynków gospodarczych wykorzystywanych jako warsztat ślusarski na działce o nr ewid. gr. [...] w W. złożonej dnia 12.11.2019 r., w terminie 180 dni licząc od daty uprawomocnienia się decyzji (po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.07.2022 r" sygn. akt II OSK 1378/22) – uchylił powyższą decyzję w całości i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane [tekst jednolity: Dz.U z 2003 r., poz. 2016 ze zm. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.05.2004 r.) nakazał W. K. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku użytkowanego jako warsztat ślusarski oznaczonego symbolem 4G w ocenie technicznej stanu technicznego budynków gospodarczych wykorzystywanych jako warsztat ślusarski z sierpnia 2019 r. autorstwa T. C., do stanu poprzedniego, tj. do funkcji stodoły. Jednocześnie zobowiązał inwestora Wiesława Królika poinformowanie PINB w G. o wykonaniu ww. obowiązków.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie jest sposób użytkowania dwóch budynków znajdujących się na działce nr ew. [...] w W.( budynku inwentarskiego oraz stodoły – pozwolenie na budowę nr [...] z 24 grudnia 1970 roku) oraz ustalenie czy nastąpiła samowolna zmiana użytkowania, a jeśli tak to w jakim zakresie. Organ pierwszej instancji ustalił, że obecny właściciel W. K. legitymował się zezwoleniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia 20 kwietnia 1973 roku na wykonywanie rzemiosła – ślusarstwo produkcyjne – w zakładzie znajdującym się w W. przy ul. T. [...] ( obecnie [...]) na rzecz jego ojca J. K.. Organ odwołał się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 1989 roku, syg. akt II SA/Wa 143/89 gdzie Sąd wskazywał, że ,, dla wydania zezwolenia na prowadzenie w konkretnym lokalu działalności rzemieślniczej przez organ, który jest właściwy do wyrażania zgody w trybie art. 44 ustawy z dnia 24 października 1974 roku –prawo budowalne( DZ.U z 1974 roku, nr 38, poz. 229 dalej prawo budowlane z 1974 roku) na zmianę użytkowania tego lokalu, nie jest konieczne wydawanie odrębnej decyzji o wyrażaniu takiej zgody. Wydając zezwolenie na prowadzenie w określonym lokalu działalności rzemieślniczej organ ten wyraża tym samym zgodę na zmianę dotychczasowego sposobu użytkowania tego lokalu i może dwie omawiane kwestie rozstrzygnąć w jednej decyzji.

Organ pierwszej instancji w toku postępowania administracyjnego, po uchyleniu jego decyzji z dn. 20 stycznia 2020 r. został zobowiązany do uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie:

- przesłuchania stron a także świadków wskazanych przez strony celem ustalenia czy działalność ślusarsko – produkcyjna, na którą poprzedni właściciel uzyskał zezwolenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. nr [...] z dnia 20 kwietnia 1973 roku była prowadzona w jednym budynku czy obejmowała dwa budynki,

- ustalenia kiedy zostały wykonane okna znajdujące się na budynku ,, stodoły’’ usytuowanego w granicy od strony działki nr [...], celem ustalenia czy nakaz nałożony zaskarżoną decyzją powinien być rozszerzony o zamurowanie otworów okiennych naruszających warunki techniczne,

- ustalenia liczby pracowników warsztatu ślusarskiego zlokalizowanego na działce ew. [...], celem potwierdzenia, czy obecna działalność jest zgodna z zakresem wskazanym w zezwoleniu z 20 kwietnia 1973 roku, co do liczby zatrudnionych osób, czy też nastąpiła intensyfikacja sposobu użytkowania w zakresie zatrudnionych pracowników.

Organ na podstawie zeznań świadków ustalił, iż działalność rzemieślnicza prowadzona przez J. K., a następnie przez W. K. była tylko w budynku inwentarskim( starej obory), a budynek stodoły był wykorzystywany do przechowywania płodów rolnych i nie był obiektem gdzie była wykonywana działalność rzemieślnicza.

Następnie organ wskazał, że na etapie postepowania odwoławczego przedstawiono kopię odpisu decyzji z 4 sierpnia 1983 roku, znak [...] Urzędu Miasta i Gminy w W. zezwalającej W. K. na wykonywanie rzemiosła nr [...] w zakładzie znajdującym się w W. przy ul. T. [...].

Zdaniem organu odwoławczego ujawniona na etapie postępowania odwoławczego dokumentacja z 1983 roku rodzi konieczność ponownego przeanalizowania zakresu udzielonego pozwolenia( czy obejmowało ono część obiektu, której nie dotyczyło zezwolenie z 1973 roku – stodołę). Powyższych czynności nie może dokonać za organ pierwszej instancji organ odwoławczy ponieważ nastąpiłyby to z naruszeniem dwuinstacyjności postępowania administracyjnego i decyzją Nr [...] z dn. 28 grudnia 2021 r. MWEINB uchylił decyzję PINB w G. z dn. 20 stycznia 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 59/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw Pana W. K. na w/w decyzję MWINB. Następnie wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1378/22 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w/w wyrok oraz zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego Nr [...]. Z uwagi na powyższe MWINB wskazał, że koniecznym jest ponowne rozparzenie odwołania A. B. od decyzji organu powiatowego Nr [...] z dnia 20.01.2020 r.

Orzekając, po rozpatrzeniu środka zaskarżenia, o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązując inwestora Wiesława Królika do przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku użytkowanego jako warsztat ślusarski do stanu poprzedniego, tj. do funkcji stodoły, organ odwoławczy wskazał na następującą argumentację:

Przede wszystkim MWINB podniósł, że skarżone rozstrzygnięcie winno zostać uchylone z uwagi na zastosowanie niewłaściwych przepisów prawa materialnego. W tym miejscu należy bowiem wskazać (w ślad za uzasadnieniem decyzji Nr [...] z dnia 28.12.2021 r.), że stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadnia konieczność przeprowadzenia postępowania naprawczego w oparciu o przepisy art. 50 — 51 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 31.05.2004 r., w tym do zbadania inwestycji z przepisami planistycznymi. Przepis art. 71 a Prawa budowlanego został wprowadzony przez art. 1 pkt 32 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888 z póżn. zm.), która weszła w życie 31.05.2004 r. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy zmieniającej, przepisów art. 71 a nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części dokonanej przed dniem 31.05.2004 r. będzie miał zastosowanie tryb przewidziany w art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.05.2004 r., tj. "W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części".

W ocenie MWINB okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób umożliwiający wydanie decyzji merytorycznej przez organ wojewódzki w ramach niniejszego postępowania ll-go instancyjnego, zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku NSA z dnia 14.07.2022 r., sygn. akt II OSK 1378/22 (wydanym w niniejszej sprawie).

Analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie (w tym w ramach prowadzonego postępowania uzupełniającego przez organ wojewódzki) wykazała, że zezwolenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. Nr [...] z dnia 20.04.1973 r. na wykonanie rzemiosła - ślusarstwo produkcyjne - w zakładzie znajdującym się w W. przy ul. T. [...] (obecnie [...] - numer porządkowy zmieniony zawiadomieniem z dnia 15.07.1996 r. - karta nr [...] akt organu I instancji) na rzecz J. K. (poprzedniego właściciela), a także decyzja Urzędu Miasta i Gminy w W. z dnia 4 sierpnia 1983 r., znak: [...] zezwalająca na wykonanie rzemiosła Nr [...], w zakładzie znajdującym się w W. przy ul. T. [...] na rzecz W. K. nie obejmowały budynku stodoły, a co za tym idzie inwestor dokonał samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku stodoły ok. 2000 - 2004 r.

W tym miejscu, wg. organu odwoławczego, należy wskazać, że na okoliczność jaki zakres posiadało zezwolenie na wykonanie rzemiosła Nr [...] z dnia 20.04.1973 r. (tj. czy ograniczało się do jednego budynku, czy też obejmowało również budynek stodoły) organ powiatowy przesłuchał pod groźbą odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wskazanych przez strony świadków, o co wnioskował wielokrotnie Pan A.. B... Z zeznań jednoznacznie wynika, że działalność prowadzona przez poprzednika prawnego obecnego właściciela i jednocześnie adresata zezwolenia na wykonywanie rzemiosła z 1973 r. obejmowała jedynie budynek inwentarski/gospodarczy (w ocenie stanu technicznego oznaczony symbolem 3G), zaś sporna stodoła (w ocenie stanu technicznego oznaczona symbolem 4G), wyłączona była spod takiej działalności rzemieślniczej w zakresie ślusarstwa. O powyższym świadczą zeznania: Pani M. B. z dnia 21 września 2020 r. "Pan J. K. działał "pracował-spawał" w pomieszczeniu które znajdowało się w budynku obory, a stodoła była używana jak w każdym gospodarstwie, trzymano tam siano, wóz i narzędzia gospodarskie", Pana A. B. z dnia 21 września 2020 r. ,,(...)Nie prowadził działalności w stodole", Pana M. L. z dnia 14 września 2020 r. "działalność ślusarsko — produkcyjna (...) ograniczała się do budynku gospodarczego z lok. w granicy działki. Stodoła była użytkowana zgodnie z przeznaczeniem", Pani K. C. z dnia 14 września 2020 r. "działalność ślusarsko — produkcyjna (...) pierwotnie ograniczała się do budynku gospodarczego zlok. w granicy działki, w stodole nie prowadzono działalności, były tam snopki i siano", Pana S. C. z dnia 14 września 2020 r. "działalność ślusarsko — produkcyjna (...) ograniczała się do budynku gospodarczego, a nie prowadzono jej w stodole. W stodole był wóz, sieczkarnia, siano itp" Wobec tak licznych i szczegółowych wyjaśnień, o których mowa powyżej, złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań w zakresie charakteru stodoły na etapie zezwolenia z lat 70-tych tut. organ uznał za niewiarygodne zeznania Pana A. K. (urodzonego w 1992 r.), który odmiennie od w/w wskazał że działalność prowadzona była od tamtych lat także w stodole.

Powyższe ustalenia na etapie postępowania odwoławczego prowadza do wniosku, że jakkolwiek poprzedni właściciel legitymował się zezwoleniem na wykonywanie rzemiosła, które za przywołanym orzeczeniem sądowym uznać należy za tożsame ze zgodą na zmianę sposobu użytkowania, tak nie wykonywał tej działalności w stodole (której obecnie odpowiadają częściowo zabudowania będące przedmiotem postępowania - część oznaczona symbolem 4G). A zatem w sytuacji braku szczegółowej dokumentacji dotyczącej wydanego zezwolenia z 1973 r. przyjąć należy, że ograniczało się do budynku inwentarskiego/gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewid. gr. [...] w W. (oznaczonego obecnie symbolem 3G). Nie ulega bowiem wątpliwości, że zezwolenie z roku 1973 musiało dotyczyć jednego z budynków usytuowanych na nieruchomości przy ul. T. [...] (obecnie nr [...]) w W., inaczej bowiem nie byłoby wydane. Postępowanie wyjaśniające w tym zakresie przeprowadzone przez tut, organ prowadzi do wniosków jak wyżej, czyli że zgoda obejmowała budynek inwentarski/gospodarczy, usytuowany obecnie w W. przy ul. T. [...] (według oceny obiekt oznaczony symbolem 3G) i dlatego w tym zakresie nie ma podstaw aby nakładać obowiązek w ramach postępowania z zakresu nadzoru budowlanego.

MWINB odniósł się do okoliczności, że na etapie postępowania odwoławczego przedstawiono kopię odpisu z dnia 5 czerwca 1984 r. decyzji Urzędu Miasta i Gminy w W. z dnia 4 sierpnia 1983 r., znak: [...] zezwalającej na wykonanie rzemiosła Nr [...], w zakładzie znajdującym się w W. przy ul. T. [...] na rzecz W. K.. W tym celu PINB w G. w dniu 7 września 2021 r. przesłuchał pod groźbą odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań m. in. A. P., który wyjaśnił, że "stodoła była użytkowana zgodnie z przeznaczeniem do 2000 roku. W drugim budynku gospodarczym były zwierzęta (krowa i koń) oraz część spawalnicza. W 2000 r. W. K. zaczął remontować budynek stodoły, wykonał sklepienie z cegły i otwory okienne. Wykonał również wejście na "powstały" strych od strony działki [...]. Około 2 lata temu wymienił eternit na blachę na omawianej stodole Wg mojej wiedzy do dziś nie ma pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynków, ponieważ droga dojazdowa jest za wąska. Dołączam kopię odwołania od decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia 20.12.2004 r., który jeszcze w 2004 r. dał odmowę ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejących budynków gospodarczych. (.. .) Działalność w budynku stodoły rozpoczęła się ok. 2000 r. Ponadto działka na której prowadzona jest działalność leży w otulinie Parku Krajobrazowego Dolina Rzeki P. i D. i na terenie obszaru Natura 2000". W dniu 7 września 2021 r. zeznania złożyli także Pani M. B.: "W budynku stodoły rozpoczęto działalność w latach 2004-2005. Najpierw przed 2004 r. było wybijanie okien, remonty w budynku, a prowadzenie działalności odbywało się pomiędzy stodołą Pana K. a naszą stodołą (...)", Pan A. B. "Jeżeli prowadził działalność to ślusarstwo razem z ojcem w kuchni letniej, nie w stodole. Po wykonaniu otworów okiennych w 2000-2001 w stodole i po przeprowadzeniu remontu stodoły zaczął działalność gospodarczą w stodole w 2003 — 2004 r. Wcześniej do 2004 r. prace ślusarskie tj. spawanie, malowanie odbywały się na wolnym powietrzu między naszymi stodołami. Budynek gospodarczy (stodoła) Pan W. K. chciał rozbudować w 2004 r. (w załączeniu decyzja [...] Burmistrza W. z 01.08.2004 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku inwentarsko — składowego oraz rozbudowie budynku gospodarczego (stodoły) z przeznaczeniem na część socjalno — biurową oraz magazyn elementów lekkich (.. .)".

Jakkolwiek w dniu 31 sierpnia 2021 r. do PINB w G. pełnomocnik W. K. przedłożył oświadczenia 10 świadków, z których wynika, że już w latach 80-tych XX w. prowadzona była działalność ślusarsko — produkcyjna w oparciu o decyzję Urzędu Miasta i Gminy w W. z 4 sierpnia 1983 r. także w stodole, niemniej jednak MWINB odmówił wiarygodności tym oświadczeniom, bowiem przeczą im spójne oświadczenia świadków przesłuchanych przez PINB w G. pod groźbą odpowiedzialności karnej złożone na okoliczność zezwolenia z 1973 r. i decyzji z 1983 r. Ponadto w ocenie tut. organu o rozpoczęciu działalności ślusarskiej w spornej stodole po 2000 r. przesądzają liczne próby uzyskania decyzji o warunkach zabudowy podejmowane przez obecnego właściciela W. K., które spotykały się z odmową organów architektoniczno-budowlanych.

Mając na względzie powyższe ustalenia dowodowe, MWINB stwierdził, że dokonano samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku stodoły na warsztat ślusarski (obiekt 4G). Zatem należało przeprowadzić postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 31.05.2004 r.

W ocenie MWINB w omawianej sprawie w zakresie budynku oznaczonego symbolem 4G (samowolnie zmienionego na warsztat ślusarski) brak jest możliwości zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania oraz brak jest możliwości doprowadzenia tej części obiektu do stanu zgodnego z przepisami (brak możliwości zastosowania do tej części art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.05.2004 r.) z uwagi na brak wykazania przez Pana W. K. zgodności w/w inwestycji z przepisami. Należy bowiem zauważyć, że z uwagi na fakt, że nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania, organ winien przed nałożeniem obowiązków zbadać zgodność sposobu użytkowania m.in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku dokonać oceny zachowania ładu przestrzennego w oparciu o wydane decyzje o warunkach zabudowy, z przepisami, a nie ograniczyć się jedynie do rozwiązań przewidzianych w ocenie technicznej. Urząd Miejski w W. przy piśmie z dnia 20 października 2021 r. wyjaśnił, że dla przedmiotowej nieruchomości nie obowiązuje aktualnie plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast przy piśmie z dnia 9 listopada 2021 r. Urząd Miejski w W. przekazał dokumentację związaną z wydawanymi dla w/w działki decyzjami o warunkach zabudowy. Warto w tym miejscu wskazać, że w decyzjach negatywnych w zakresie ustalenia warunków zabudowy organy odpowiedzialne za kształtowanie ładu przestrzennego wielokrotnie podnosiły zbyt małą szerokość dojazdu do w/w działki jako przeszkodę w ustaleniu warunków zabudowy dla planowanych przez W. K. działań inwestycyjnych.

Ponadto w piśmie z dnia 08.12.2022 r., znak: [...] Urząd Miejski w W. wskazał, iż działka nr ewid. [...] w W. nie jest objęta aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Burmistrz W. nie prowadził postępowania o ustalenie warunków zabudowy po dniu 20.10.2021 r. dot. w/w nieruchomości oraz że informacje zawarte w piśmie z dnia 20.10.2021 r. dotyczące wydania warunków zabudowy są nadal aktualne. Zatem stan faktyczny omawianej sprawy w zakresie budynku znaczonego symbolem 4G uniemożliwia zalegalizowanie samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania, a to stanowi o konieczność wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w brzemieniu obowiązującym przed dniem 31.05.2004 r., tj. obowiązek przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania jako budynku gospodarczego stodoły.

Jednocześnie MWINB wskazał, że z uwagi na ustalony stan faktyczny w ramach niniejszego postępowania administracyjnego brak jest podstaw prawnych do nałożenia obowiązków wykonania robót budowlanych odnośnie do budynku oznaczonego w w/w dokumentacji symbolem 3G, celem doprowadzenia w/w budynku do stanu zgodnego z obecnie obowiązującymi przepisami. Jak już wcześniej wskazano, w/w budynek 3G posiadał zezwolenie na zmianę jego sposobu użytkowania na warsztat ślusarski w formie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. Nr [...] z dnia 20.04.1973 r., jak również w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku oznaczonego symbolem 4G nie były wykonywane w nim roboty budowlane.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( pismem z dn. 6 lipca 2023 r.) wniósł W. K. ( dalej jako: "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I/ rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art 105 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji PINB w G. w całości i nieumorzenie postępowania w całości, podczas gdy postępowanie jest w całości bezprzedmiotowe, naruszenie to skutkowało bezzasadnym wydaniem decyzji nakładającej na Skarżącego obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego,

2) art 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygniecie niedajacych się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść W. K. w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na niego określonych obowiązków; naruszenie to skutkowało bezzasadnym wydaniem decyzji nakładającej na Skarżącego obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego,

3) art 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków R. K., A. O., M. G., B. S., R. P., B. J., P. J., G. K., S. W. i Z. Ż., mimo że złożyli oni pisemne oświadczenia wskazujące na fakt, iż posiadają wiedzę w zakresie okoliczności, których dotyczyło postępowanie dowodowe prowadzone w sprawie; naruszenie to skutkowało błędnym ustaleniem okoliczności faktycznych w sprawie,

4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co skutkowało błędnym ustaleniem okoliczności faktycznych w sprawie,

5) art 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli; naruszenie to skutkowało bezzasadnym wydaniem decyzji nakładającej na Skarżącego obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego,

6) art 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, związane z dowolnością w wydaniu decyzji; naruszenie to skutkowało bezzasadnym wydaniem decyzji nakładającej na Skarżącego obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego,

7) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i poczynienie w sprawie ustaleń sprzecznych z treścią materiału dowodowego, a także uznanie za wiarygodne zeznań świadków sprzecznych z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie; naruszenie to skutkowało bezzasadnym wydaniem decyzji nakładającej na Skarżącego obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego,

II/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 71 ust 3 w zw. z art 50 - 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed dniem 31 maja 2004 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego mimo braku ustalenia daty rzekomej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku stodoły i w konsekwencji arbitralne uznanie, iż zastosowanie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym uprzednio: naruszenie to skutkowało bezzasadnym wydaniem decyzji nakładającej na Skarżącego obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego,

2) art 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust 4 w zw. z art 71 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed dniem 31 maja 2004 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego mimo braku zachowania terminu 2 miesięcy od daty wydania postanowienia o wstrzymaniu użytkowania obiektu budowlanego, w szczególności wobec braku wydania ww. postanowienia; naruszenie to skutkuje nieważnością zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej,

3) art 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed dniem 31 maja 2004 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego mimo że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego ani jego części, w rozumieniu ww. przepisu; naruszenie to skutkowało bezzasadnym wydaniem decyzji nakładającej na Skarżącego obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego.

Skarżący w oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności obydwu kwestionowanych decyzji.

Ponadto w treści skargi zawarto wnioski dowodowe o dopuszczenie wskazanych dowodów z załączonych do skargi dokumentów oraz wniosek o zobowiązanie organu, w przypadku uwzględnienia skargi, do przeprowadzenia dowodów z zeznań wskazanych w treści skargi osób na okoliczności sprawy, w szczególności na okoliczność stałego prowadzenia działalności gospodarczej w obydwu budynkach zlokalizowanych na nieruchomości skarżącego, a wcześniej jego ojca, w tym w budynku stodoły od początków działania zakładu rzemieślniczego.

W treści skargi zawarto również wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W obszernym uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego będący jej autorem, przytoczył argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów z uwzględnieniem faktów i okoliczności odnoszących się do przedmiotu sprawy. W szczególności zostało wyeksponowane, że postępowanie w przedmiotowej sprawie powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 kpa jako w całości bezprzedmiotowe ze względu na fakt dysponowania przez skarżącego zezwoleniem ówczesnych organów administracji architektoniczno-budowlanej z dn. 20.04.1973 r. i z dn.4.08.1983 r. na wykonywanie rzemiosła w miejscu zamieszkania. W konsekwencji zarówno PINB w G., jak i MWINB, w przedmiotowej sprawie podejmują niedopuszczalną próbę zawężenia zakresu ww. zezwolenia, która nie tylko nie znajduje oparcia w okolicznościach sprawy, ale także nie leży w zakresie ich kompetencji wyznaczonych treścią norm prawnych.

W sprawie stanowisko w piśmie procesowym z dn. 7 listopada 2023 r. zajął uczestnik postępowania Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Ww. piśmie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części orzekającej o nakazie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczego do funkcji stodoły oraz o umorzenie postępowania administracyjnego w tym zakresie. Wg. oceny Rzecznika naruszenie przepisów, tak prawa materialnego, jak i postępowania, miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 71 ust.3 ustawy Pr. Budowlane w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2004 r. przejawiającym się w nakazaniu skarżącemu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku wykorzystywanego jako warsztat ślusarski, tj. do funkcji stodoły, w sytuacji gdy skarżący ani jego ojciec nie zmienił sposobu użytkowania tego budynku bez wymaganego zezwolenia, a zatem postępowanie w sprawie powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę MWINB, przedkładając akta sprawy, wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty można uznać za trafne.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Jednocześnie też, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na zasadzie natomiast art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie odpowiada ona wymogom prawa.

Tak jak to już wskazano wyżej, przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób użytkowania dwóch budynków znajdujących się na nieruchomości nr ew. [...] w W. ul. T. [...] stanowiących własność skarżącego W. K. ( budynku inwentarskiego oraz stodoły – pozwolenie na budowę nr [...] z 24 grudnia 1970 roku) oraz ustalenie czy nastąpiła samowolna zmiana użytkowania, a jeśli tak to w jakim zakresie.

W ocenie MWINB wyrażonym w decyzji będącej przedmiotem obecnej kontroli sądowej, analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie (w tym w ramach prowadzonego postępowania uzupełniającego przez organ wojewódzki) wykazała, że zezwolenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. Nr [...] z dnia 20.04.1973 r. na wykonanie rzemiosła - ślusarstwo produkcyjne - w zakładzie znajdującym się w W. przy ul. T. [...] (obecnie [...] - numer porządkowy zmieniony zawiadomieniem z dnia 15.07.1996 r. - karta nr 318 akt organu I instancji) na rzecz Pana J. K. (poprzedniego właściciela), a także decyzja Urzędu Miasta i Gminy w W. z dnia 4 sierpnia 1983 r., znak: [...] zezwalająca na wykonanie rzemiosła Nr [...], w zakładzie znajdującym się w W. przy ul. T. [...] na rzecz Pana W. K. nie obejmowały budynku stodoły, a co za tym idzie inwestor dokonał samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku stodoły ok. 2000 - 2004 r. Jednocześnie w treści ww. decyzji organ odwoławczy wskazał, że na okoliczność jaki zakres posiadało zezwolenie na wykonanie rzemiosła Nr [...] z dnia 20.04.1973 r. (tj. czy ograniczało się do jednego budynku, czy też obejmowało również budynek stodoły) organ powiatowy przesłuchał pod groźbą odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wskazanych przez strony świadków, o co wnioskował wielokrotnie Pan A. B.. Z zeznań jednoznacznie wynika, że działalność prowadzona przez poprzednika prawnego obecnego właściciela i jednocześnie adresata zezwolenia na wykonywanie rzemiosła z 1973 r. obejmowała jedynie budynek inwentarski/gospodarczy (w ocenie stanu technicznego oznaczony symbolem 3G), zaś sporna stodoła (w ocenie stanu technicznego oznaczona symbolem 4G), wyłączona była spod takiej działalności rzemieślniczej w zakresie ślusarstwa.

Powyższe, w ocenie MWINB, uzasadnia przyjęcie stanowiska, że jakkolwiek poprzedni właściciel legitymował się zezwoleniem na wykonywanie rzemiosła, które za przywołanym orzeczeniem sądowym NSA uznać należy za tożsame ze zgodą na zmianę sposobu użytkowania, tak nie wykonywał tej działalności w stodole (której obecnie odpowiadają częściowo zabudowania będące przedmiotem postępowania - część oznaczona symbolem 4G). A zatem w sytuacji braku szczegółowej dokumentacji dotyczącej wydanego zezwolenia z 1973 r. przyjąć należy, że ograniczało się do budynku inwentarskiego/gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewid. gr. [...] w W. (oznaczonego obecnie symbolem 3G). Nie ulega bowiem wątpliwości, że zezwolenie z roku 1973 musiało dotyczyć jednego z budynków usytuowanych na nieruchomości przy ul. T. [...] (obecnie nr [...]) w W., inaczej bowiem nie byłoby wydane. Postępowanie wyjaśniające w tym zakresie przeprowadzone przez tut, organ prowadzi do wniosków jak wyżej, czyli że zgoda obejmowała budynek inwentarski/gospodarczy, usytuowany obecnie w W. przy ul. T. [...] (według oceny obiekt oznaczony symbolem 3G) i dlatego w tym zakresie nie ma podstaw aby nakładać obowiązek w ramach postępowania z zakresu nadzoru budowlanego.

Powyższe zostało uzasadnione przeprowadzeniem postępowania dowodowego na okoliczności zakresu udzielonego pozwolenia, tj. czy obejmowało ono część obiektu, której nie dotyczyło zezwolenia z 1973 r., czy też w kontekście uzyskanego przez W. K. zezwolenia z 1983 r. obejmowało także stodołę oznaczoną na dokumentacji technicznej symbolem 4G. Przeprowadzone dowody z zeznań A. P. i M. B. doprowadziły do ustalenia, że "W. K. prowadził działalność ślusarstwo razem z ojcem w kuchni letniej, nie w stodole. Po wykonaniu otworów okiennych w 2000-2001 w stodole i po przeprowadzeniu remontu stodoły zaczął działalność gospodarczą w stodole w 2003 — 2004 r. Wcześniej do 2004 r. prace ślusarskie tj. spawanie, malowanie odbywały się na wolnym powietrzu między naszymi stodołami. Budynek gospodarczy (stodoła) Pan W. K. chciał rozbudować w 2004 r. ale nie uzyskał zgody na zmianę warunków zagospodarowania posesji z UG w W.. W konsekwencji odnosząc powyższe ustalenia do stanu prawnego, MWINB skonkludował, że w zakresie budynku oznaczonego symbolem 4G (samowolnie zmienionego na warsztat ślusarski) brak jest możliwości zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania oraz brak jest możliwości doprowadzenia tej części obiektu do stanu zgodnego z przepisami (brak możliwości zastosowania do tej części art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.05.2004 r.) z uwagi na brak wykazania przez Pana W. K. zgodności w/w inwestycji z przepisami. Należy bowiem zauważyć, że z uwagi na fakt, że nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania, organ winien przed nałożeniem obowiązków zbadać zgodność sposobu użytkowania m.in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku dokonać oceny zachowania ładu przestrzennego w oparciu o wydane decyzje o warunkach zabudowy, z przepisami, a nie ograniczyć się jedynie do rozwiązań przewidzianych w ocenie technicznej. Jednocześnie MWINB podniósł, że działka nr ewid. [...] w W. nie jest objęta aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Burmistrz W. nie prowadził postępowania o ustalenie warunków zabudowy po dniu 20.10.2021 r. dot. w/w nieruchomości oraz że informacje zawarte w piśmie z dnia 20.10.2021 r. dotyczące odmowy wydania warunków zabudowy są nadal aktualne. Zatem stan faktyczny omawianej sprawy w zakresie budynku znaczonego symbolem 4G uniemożliwia zalegalizowanie samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania, a to stanowi o konieczność wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w brzemieniu obowiązującym przed dniem 31.05.2004 r. – tj. nałożenie obowiązku przywrócenia poprzedniego stanu użytkowania ww. budynku do funkcji stodoły.

W ocenie Sądu przyjęcie tego rodzaju stanowiska przez MWINB jest dowolne i zostało podjęte z istotnym naruszeniem przepisów postępowania art. 7, 77, 80 kpa mającym wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy nie ustalono w sposób wiarygodny, że w odniesieniu do ww. budynku w sposób samowolny skarżący dokonał samowolnej zmiany sposobu użytkowania tego budynku.

Sąd uznaje za celowe wskazanie, że wydanie decyzji z art. 51 ust. 1 u.p.b. wymaga uprzedniego zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny (zob. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.). Wymaga również uwzględnienia właściwych przepisów stanowiących podstawę przeprowadzanych przez organ ocen i dokonania ich prawidłowej wykładni (zob. art. 6 i art. 7 in princ. k.p.a.).

W ocenie Sądu MWINB dokonując oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego naruszył wyrażoną w art. 80 kpa zasadę swobodnej oceny dowodów oraz określoną w art. 81a kpa zasadę rozstrzygania na korzyść strony wątpliwości interpretacyjnych.

Sąd stwierdza, że MWINB prawidłowo przyjął, że zarówno ojciec skarżącego J. K., jak i sam skarżący W. K. legitymizowali się zezwoleniami na wykonywanie rzemiosła, które należy uznać za tożsame ze zgodą na zmianę sposobu użytkowania nieruchomości.

Powyższe zezwolenia zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dn. 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła ( DZ U nr 23 poz.164). W odniesieniu do uregulowań tej ustawy i ich relacji do przepisów prawa budowlanego, NSA w wyroku z dn. 17 maja 1989 r. sygn.. II SA/Wa 143/89 wskazał, że "dla wydania zezwolenia na prowadzenie w konkretnym lokalu działalności rzemieślniczej przez organ, który jest właściwy do wyrażania zgody w trybie art. 44 ustawy z dnia 24 października 1974 roku –prawo budowalne( DZ.U z 1974 roku, nr 38, poz. 229 dalej prawo budowlane z 1974 roku) na zmianę użytkowania tego lokalu, nie jest konieczne wydawanie odrębnej decyzji o wyrażaniu takiej zgody. Wydając zezwolenie na prowadzenie w określonym lokalu działalności rzemieślniczej organ ten wyraża tym samym zgodę na zmianę dotychczasowego sposobu użytkowania tego lokalu i może dwie omawiane kwestie rozstrzygnąć w jednej decyzji." Powyższe orzeczenie jest zresztą znane organom ponieważ jego teza jest przytaczana w treści decyzji, w tym również decyzji MWINB.

MWINB wykonując zgodnie z wyrokiem NSA z dn.14.07.2022 r. sygn.. II OSK 1378/22 uzupełniające postępowanie dowodowe i rozstrzygając że w sprawie należy zastosować art. 51 ust.1 pkt.1 p.b. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dn. 16 kwietnia 2004 r. – dokonał tego rozstrzygnięcia w sposób jednostronny z naruszeniem powyższych przepisów postępowania, a w konsekwencji także ww. przepisów p.b. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, MWINB wykonując wytyczne Sądu, powinien mieć na względzie, że na podstawie przepisów przywoływanej ustawy o wykonywaniu i organizacji rzemiosła, zezwolenie na wykonywanie rzemiosła mogło być wydane na wskazane przez rzemieślnika konkretne obiekty ( budynki, lokale), albo teren niezbędny do wykonywania działalności, co do którego rzemieślnik występujący o wydanie uprawnienia wskazał tytuł prawny.

W rozpoznawanej sprawie należy mieć na względzie, że w dokumencie z 1973 r. ( a także wcześniejszych przedłożonych przez skarżącego z 1953 r. i z 1968 r.) wystawionych na rzecz J. K. nie wskazano konkretnego obiektu, budynku, ale nieruchomość ( posesja przy ul. T. [...]) na której ma być prowadzona działalność rzemieślnicza. Podobnie jest to wskazane w odniesieniu do zezwolenia na rzecz skarżącego W. K.. W tej sytuacji należało przyjąć, że przedmiotowe zezwolenia na prowadzenie działalności rzemieślniczej zastępowało zgodę na zmianę przeznaczenia wszystkich obiektów na tej nieruchomości. Odmienne stanowisko organu w tej kwestii narusza przywołane przepisy art. 80 i 81a kpa.

Wskazane powyżej fakty i okoliczności , z uwzględnieniem ich dokumentacyjnego utrwalenia i udowodnienia, powodują, że stanowisko MWINB zawarte w kontrolowanej decyzji nie może zostać uznane za zgodne z prawem. Cała argumentacja MWINB dotycząca zagadnienia budynku tzw. "stodoły" i wskazująca, że stan faktyczny omawianej sprawy w zakresie budynku znaczonego symbolem 4G ("stodoła") uniemożliwia zalegalizowanie samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania, a to stanowi o konieczność wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w brzemieniu obowiązującym przed dniem 31.05.2004 r. – nie wytrzymuje krytyki i jest nie do zaakceptowania jako stanowisko wyprowadzone z całości zebranego materiału dowodowego, prawidłowo rozważonego i ocenionego. Określając wprost, jest to stanowisko jednostronne, które opiera się na wybiórczym materiale dowodowym ocenionym w sposób subiektywny, pomijające przeciwne twierdzenia oraz fakty i okoliczności.

Sąd dostrzega finalnej wadliwości tego stanowiska, które jest rezultatem naruszeń przepisów postępowania oraz w konsekwencji przepisów prawa materialnego. Niewątpliwym naruszeniem przepisów postępowania są wadliwości w postępowaniu dowodowym w zakresie przeprowadzonych dowodów osobowych z ograniczeniem tych czynności do przeprowadzenia zeznań osób związanych z rodziną B. ( uczestników postępowania), z nieuwzględnieniem i zaniechaniem przeprowadzenia zeznań osób wskazanych przez skarżącego, w sytuacji gdy na okoliczności sposobu funkcjonowania zakładu rzemieślniczego skarżącego obiektywnie większą wiedzę oraz rozeznanie posiadają właśnie wskazane przez skarżącego osoby jego kontrahentów, klientów, a nie członków rodziny B.., którzy mogą wskazać na powyższe okoliczności tylko wybiórczo ponieważ albo nigdy nie byli na posesji skarżącego, albo z powodu konfliktu z nim mogą podawać informacje niekorzystne dla skarżącego. Konsekwencją tego jest także dostrzegalne naruszenie przepisów prawa materialnego przez MWINB, który w sposób całkowicie dowolny, wbrew ustaleniom faktycznym wskazującym, że na podstawie zezwolenia z 1973 r. była prowadzona działalność zakładu ślusarskiego na posesji skarżącego, jednostronnie przyjmuje, że ta działalność była prowadzona tylko w jednym budynku zlokalizowanym, na posesji, a o odniesieniu do budynku oznaczonego na planie technicznym 4G ( dawna stodoła) przyjmuje, że takiej działalności nie było i skarżący dokonał samowolnej zmiany sposobu użytkowania tego budynku i nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania z wręcz nadinterpretowaną argumentacją o konieczności zastosowania przepisu art. 51 ust.1 pkt.1 p.b. do dn. 31.05.2004 r. W całej argumentacji MWINB, w odniesieniu do przedłożonych zezwoleń na prowadzenie działalności rzemieślniczej z 1973 r. i z 1983 r. ( ze skwapliwym powoływaniem się na rozumienie takich zezwoleń w kontekście cyt. wyroku NSA z 1989 r.) nie pada ani jeden rzeczowy argument dlaczego MWINB wywodzi, że te zezwolenia upoważniały skarżącego oraz jego ojca ( poprzednika prawnego) do prowadzenia działalności rzemieślniczej tylko w budynkach wg. subiektywnego przekonania MWINB ( budynku 3G inwentarskim , a nie również 4G dawnej stodoły), gdy ww. zezwolenia w swojej treści wskazywały tylko adres posesji uprawnionych osób , a nie określały obiektów w których działalność rzemieślnicza jest dozwolona.

Sąd pragnie wyeksponować, że zarówno zezwolenie z 1973 r., jak i z 1983 r. na prowadzenie działalności rzemieślniczej, nie wskazują konkretnego budynku do prowadzenia tej działalności, określając jedynie miejsce jej prowadzenia ( całą nieruchomość). Sąd rozumie to w ten sposób, że działalność tę można było prowadzić w jednym budynku, bądź w przypadku powiększenia zakresu usług lub produkcji w obu. W tej sytuacji, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, nie ma znaczenia czy sposób użytkowania ww. budynków zmieniono równocześnie, czy w jakimś odstępie czasowym. Z dokonanych ustaleń w sprawie, w ocenie Sądu, wynika, że zmiany sposobu użytkowania budynków dokonano przed wejściem w życie nowelizacji Prawa budowlanego wprowadzającej art. 71a u.p.b., a powyższe umożliwia organowi w takich sytuacjach na podstawie art. 51 ust.1 pkt.2 u.p.b. nałożyć obowiązek doprowadzenia obiektów do stanu zgodnego z prawem przez określenie czynności lub wykonanie określonych robót budowlanych, co zostało w sprawie dokonane przez PINB decyzją z dn. 20.01.2020 r.

Skoro sformułowane wyżej uwagi wskazują, że orzekający MWINB nieprawidłowo przeprowadził zarówno ustalenia w zakresie stanu prawnego, jak i faktycznego, to w konsekwencji nie mógł prawidłowo dokonać subsumcji i wyprowadzić z tych ustaleń prawidłowych konsekwencji prawnych. W przedmiotowej sprawie, celem ustalenia jaka norma obowiązuje bądź obowiązywała, i to w zakresie przepisów prawa budowlanego, jak i mającej wpływ na wynik sprawy oceny cyt. przepisów ustawy z dn. 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła, konieczne było ustalenie okoliczności faktycznych, tj. przybliżonej daty zmiany sposobu użytkowania budynków na posesji skarżącego dla celów działalności rzemieślniczej. Nie jest natomiast prawidłowe dokonywanie takich ustaleń jak uczynił to MWINB w sposób wybiórczy, w oderwaniu od okoliczności stanu faktycznego. Z tego powodu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 6, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa materialnego ustawy prawo budowlane oraz ustawy o wykonywaniu i organizacji rzemiosła. Tym samym Sąd zobligowany był do jej uchylenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. ( pkt. 1 sentencji wyroku)

W zakresie uzupełnionego postępowania organ będzie zobowiązany do ponownego zweryfikowania stanowiska skarżącego w powiązaniu ze stanowiskiem złożonym w sprawie przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców ( to w kontekście interpretacji ustawy o wykonywaniu i organizacji rzemiosła), ewentualnego uzupełnienia dowodów osobowych z przesłuchania osób wnioskowanych przez skarżącego. W oparciu o powyższe MWINB dokona ponownej kompleksowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy i w przypadku braku innych ustaleń umorzy postępowanie nadzorcze w zakresie nadzoru budowlanego jako bezprzedmiotowe.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205§2 p.p.s.a.