Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 217/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg Z. B., K. R., K. M., M. B., M. T. R. i Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym w gminie 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, 2. odrzuca skargi Z. B., K. R., K. M., M. B., M. T. R., 3. zwraca skarżącym Z. B., K. R., K. M., M. B., M. T. R. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwoty po 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 26 czerwca 2012 r., nr XV/114/12, podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r., Nr 130, poz. 871), Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym D. w gminie B.

W skardze na powyższą uchwałę Wojewoda wniósł o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając naruszenie przepisów art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 7 lit. c i art. 20 ustawy oraz art. 16 ust. 7 i art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej Upzp. Zdaniem skarżącego Wojewody zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, co stosownie do treści art. 28 ust. 1 Upzp, uzasadniało domaganie się stwierdzenia jej nieważności w całości. W ocenie organu nadzoru ustalenia MPZP D. są sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków rozwoju Gminy, przyjętego uchwałą Rady Gminy z dnia 30 kwietnia 2001 r., nr XXIV/111/01 (dalej "Studium"), co stanowi naruszenie art. 20 Upzp.

Wojewoda wskazał na treść art. 15 ust. 2 pkt 1 Upzp oraz § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587, dalej "rozp. MI z 2003") i zarzucił, że zaskarżona uchwała narusza te przepisy, poprzez zaniechanie obowiązkowego wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu oraz brak wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów dla zabudowy przemysłowej. Skarżący organ nadzoru zarzucił dalej, że w planie miejscowym brak jest postanowień odnoszących się do stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień, mimo że – zgodnie z postanowieniami Studium − takie strefy winny zostać ustalone.

Wojewoda podniósł także zarzuty dotyczące strefy ochronnej elektrowni wiatrowych. Organ stwierdził, że odległość pomiędzy linią zabudowy, a granicą strefy ochronnej elektrowni wiatrowych jest różna (miejscami jest to tylko 50 m), a sposób jej ustalenia nie został poparty dowodem wynikającym z przeprowadzenia rzetelnej analizy uciążliwości elektrowni, co naruszać ma przepis art. 15 ust. 3a Upzp. Zdaniem Wojewody brak w planie obowiązkowego rozmieszczenia terenów pod wiatraki stwarza w opisanej sytuacji dodatkowe zagrożenie polegające na wystąpieniu uciążliwości poza granicą strefy i granicami planu, co jest niedopuszczalne.

Wątpliwości skarżącego organu budzi także ustalenie w planie odległości minimalnej elektrowni wiatrowej od zabudowań mieszkalnych na 400 m, w świetle uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (w zaskarżonym wyroku nie wskazano, że chodzi o Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego) z dnia 12 października 2012 r., który zalecił zmienić ustalenia dotyczące minimalnej odległości farmy wiatrowej od zabudowań mieszkalnych z 400 m na 500 m. W planie miejscowym wedle skarżącego organu nadzoru brak jest także ustaleń w zakresie ochrony ładu przestrzennego i krajobrazu kulturowego, które w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 Upzp wskazane są jako elementy obowiązkowe zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda zarzucił, że z przesłanej mu dokumentacji prac planistycznych wynika, że w zakresie wynikającym z art. 17 pkt 7 lit. c Upzp (w brzmieniu sprzed 1 października 2010 r.) odsyłającym do art. 58 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 marca 1985 o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263 ze zm.), brak jest uzgodnień z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym odnośnie do projektu planu w zakresie uwarunkowań i przebiegu trasy linii 110 kV, to jest w zakresie higieny radiacyjnej.

W skardze podniesiono także niespójność tekstu planu miejscowego z jego rysunkiem, a mianowicie nie została zachowana opisana w § 5 ust. 2 pkt 7 uchwały "minimalna odległość elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, która nie może być mniejsza niż 400 m", co stanowi naruszenie nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Zdaniem Wojewody, z analizy porównawczej uchwały wyłożonej do publicznego wglądu z treścią uchwały podjętej na sesji w dniu 26 czerwca 2012 r. wynika, że dokonano szeregu zmian planu miejscowego w stosunku do projektu tego planu podlegającego wyłożeniu do publicznego wglądu, dotyczących opłat w następującym zakresie: w rozdziale 3, w § 5 ust. 4 pkt 1 w wyłożonym projekcie było 30% − Rada Gminy zmieniła na 20%, w § 6 ust. 4 w wyłożonym projekcie było 30% − Rada zmieniła na 20%, w rozdziale 4, w § 16 w wyłożonym projekcie było 30% − Rada Gminy zmieniła na 1%. Wojewoda zarzucił nadto, że do publicznego wglądu został wyłożony rysunek planu w innej skali niż projekt rysunku planu przedstawiony do uchwalenia Radzie. Dokonywanie tych zmian bez powtórzenia w niezbędnym zakresie czynności proceduralnych stanowi istotne naruszenie trybu w rozumieniu art. 28 Upzp.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy − reprezentowana przez Wójta Gminy − wniosła o oddalenie skargi Wojewody, stwierdzając, że zarzuty w niej zawarte są bezzasadne. Wbrew zawartym w niej wywodom zaskarżony plan jest zgodny z ustaleniami Studium, które wiążą organ planistyczny. Określono w nim rejony potencjalnej lokalizacji wież elektrowni wiatrowych, zaś w planie miejscowym precyzyjnie wskazano granice terenów przeznaczonych pod lokalizację tych elektrowni. W Studium za dopuszczalne określono ustalenie szczegółowej lokalizacji elektrowni wiatrowych na etapie projektu budowlanego, co w zaskarżonej uchwale usankcjonowano. Przeznaczenie poszczególnych terenów zostało w planie miejscowym jednoznacznie określone. Zarzuty skargi dotyczące braku ustalenia stref ochronnych dróg publicznych, wód powierzchniowych i terenów leśnych uznano za bezzasadne. Rysunek planu został sporządzony w prawidłowej skali. Na obszarze planu nie występują budynki mieszkalne. Co się tyczy szerokości strefy ochronnej elektrowni wiatrowych, to brak jest przepisów określających jej szerokość, odległość 400 m dotyczy odległości od budynku mieszkalnego, co będzie przedmiotem ustalania przy lokalizowaniu poszczególnych elektrowni. Jedynie co do niewielkiej części obszaru objętego planem przeznaczonego pod elektrownie wiatrowe odległość linii zabudowy jest mniejsza niż 400 m, przy czym obszar planu przylega do terenów nie podlegających ochronie akustycznej. Projekt planu zyskał pozytywne uzgodnienia właściwych organów. Zmniejszenie wysokości opłat planistycznych nie wymagało ponowienia czynności planistycznych. Wyłożono projekt planu do publicznego wglądu w skali 1:2000.

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., II SA/Gd 785/12 WSA w Gdańsku oddalił wniosek Stowarzyszenia "A." o dopuszczenie do udziału w tej sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Zażalenie Stowarzyszenia na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 1067/13.

Skargę na tę samą uchwałę Rady Gminy − MPZP D. wniosło, działające przez pełnomocnika – adw. A. T., Stowarzyszenie "A." wskazując, że działa na podstawie art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym, dalej Usg, w imieniu i z upoważnienia następujących osób: A.A.-Z.Z. Do skargi dołączono upoważnienia, jakie osoby wymienione w skardze udzieliły Stowarzyszeniu. Sprawa z powyższej skargi WSA w Gdańsku została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 481/13, przy czym jako podmiot wnoszący ją określono "Grupę mieszkańców gminy", pobierając jeden wpis od skargi.

Postanowieniem z dnia 10 października 2013 r., II SA/Gd 481/13, sąd I instancji zarządził połączenie tej sprawy ze sprawą ze skargi Wojewody na tę samą uchwałę (sprawa o sygn. akt II SA/Gd 785/12), do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, zarządzono dalsze prowadzenie połączonych spraw pod sygn. akt II SA/Gd 785/12.

W skardze tej zawarty został wniosek o uchylenie zaskarżonej uchwały wraz ze stwierdzeniem jej niezgodności z prawem, taki sam wniosek skierowano wobec uchwały Rady Gminy Nr XXX/197/10 z 22 czerwca 2010 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 16 ust. 1 i 2, art. 17 pkt 4, 9, 12, 13 i art. 21 Upzp. Zarzucono także, iż uchwalony plan narusza Studium, a jego projekt sporządziła osoba nieuprawniona.

Przed wniesieniem skargi Stowarzyszenie "A." reprezentujące mieszkańców, którzy udzielili mu upoważnienia, wezwało Radę Gminy pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. (w piśmie błędnie określono rok wpisując "2012") do uchylenia szeregu uchwał, w tym zaskarżonej uchwały. W wezwaniu oznaczone zostały imiennie osoby − właściciele działek położonych w gminach T. i B., którzy upoważnili Stowarzyszenie do występowania w ich imieniu.

Stowarzyszenie wyjaśniło, że występuje w imieniu i z upoważnienia wymienionych w niej osób. Stowarzyszenie wskazało na naruszenie interesu prawnego osób, które udzieliły mu pełnomocnictwa odnośnie szeregu uchwał, przy czym w odniesieniu do zaskarżonej uchwały powołało się na interes prawny dwóch osób – K. M. i Z. B. − właścicieli działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego planem. Stowarzyszenie wyjaśniło, że w wyniku realizacji ustaleń planu miejscowego, na przedmiotowe działki zostaną wprowadzone uciążliwości związane z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych. Zgody na wprowadzenie tych uciążliwości K. M. i Z. B. nie udzielili, tymczasem ustalenia planu miejscowego nie wyłączają z uciążliwości ich działek. Sama natomiast "Grupa mieszkańców gminy", jak stwierdziło w skardze reprezentujące ją Stowarzyszenie, działa w interesie społecznym rozumianym jako ochrona środowiska, życia człowieka (w tym zdrowia) oraz walorów krajobrazowych, przyrodniczych i kulturowych gminy. Stowarzyszenie stwierdziło, że członkowie Grupy mieszkańców opierają swój interes prawny na normach prawa określonych w art. 140 i art. 144 k.c., art. 112 ustawy - Prawo ochrony środowiska, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.), art. 20, art. 21 ust. 1, art. 31, art. 64 ust. 2 i 3, art. 74 ust. 1 i 2 oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ust. 2, art. 36 i art. 37 ustawy, art. 112 i art. 124 u.g.n.

W odpowiedzi na te skargę Rada Gminy (reprezentowana przez wójta) wniosła o jej oddalenie podnosząc, że w skardze brak jest jednoznacznego określenia kręgu podmiotów będących skarżącymi w niniejszej sprawie, bowiem treść skargi dotyczy różnych uchwał. Powołując się na przepis art. 101 ust. 1 Usg wskazano, że zaskarżoną uchwałą nie naruszono interesu prawnego skarżących, ci zaś powołują się na interes faktyczny, nadto mający wyłącznie hipotetyczny charakter. Działki K.M. i Z. B. położone są poza obszarem objętym planem miejscowym. Zdaniem Rady, opisane w skardze okoliczności nie stanowią naruszenia interesu prawnego skarżących, w imieniu i z upoważnienia których skargę wniosło Stowarzyszenie.

Wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 785/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skarg Wojewody i "Grupy mieszkańców gminy reprezentowanych przez A." na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 czerwca 2012 r. nr XV/114/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym D. w gminie B., w pkt I. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, w pkt II. oddalił skargę "Grupy mieszkańców gminy reprezentowanej przez Stowarzyszenie "A.".

Sąd stwierdził, że Rada przy uchwalaniu zaskarżonego planu miejscowego, w sposób istotny naruszyła ustaloną przepisami art. 17 Upzp procedurę uchwalania planu miejscowego. Na etapie wyłożenia do publicznego wglądu projekt planu w odniesieniu do rysunku dla części terenów zawierał inne przeznaczenie, niż to ostatecznie w planie miejscowym przewidziano, a zmiany w tym zakresie nie zostały wprowadzone w wyniku zgłoszonych uwag. Ponadto rysunek projektu planu sporządzono w skali 1:4000, zaś rysunek uchwalonego planu składający się z dwóch arkuszy wykonano w innej skali − 1:2000. Wedle wyjaśnień organu gminy nie zachować się miał rysunek projektu planu, który był wyłożony do publicznego wglądu, miał on mieć jednak prawidłową skalę 1:2000, a był sporządzony w formacie A3 w postaci tzw. sekcji, do akt dołączono także tzw. rysunek poglądowy wykonany w pomniejszonej skali. Sąd I instancji stwierdził, że przedłożone przez Radę rysunki zawierają granice obszarów, takie jak rysunek przedstawiony przez Wojewodę, czyli różnią się od uchwalonego rysunku planu. Sąd wojewódzki zauważył również, że z rysunku planu o pomniejszonej skali (wg Rady jedynie "poglądowego") w żaden sposób nie wynika, że jest to poglądowy, dodatkowy rysunek, sporządzony i wyłożony dla ułatwienia zapoznania się z właściwym projektem rysunku planu. Za niesporne sąd a quo uznał, że po wyłożeniu projektu planu dokonano korekty przeznaczenia obszaru oznaczonego symbolem 01.EW/R oraz zmieniono w ten sposób granice konturów oznaczonych symbolami 05.R i 06.R. Zapewnienia Rady, że został wyłożony do wglądu rysunek projektu planu w prawidłowej skali nie zmieniają faktu, że takiego rysunku nie ma w aktach sprawy, za nieprawidłowe uznano sporządzenie go w sekcjach, gdy następnie uchwalony rysunek planu to dwa arkusze. Rysunek projektu planu wyłożony do wglądu − w ocenie sądu wojewódzkiego − winien być w takiej samej postaci, jak następnie rysunek poddany pod głosowanie Rady. Powołując się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2010 r., II OSK 1735/09) stwierdzono, że brak rysunku wyłożonego projektu planu uniemożliwia ocenę zgodności z prawem procedury planistycznej oraz samej uchwały, braków w tym względzie nie można uzupełnić poprzez wydruk dokumentów czy złożenie zapewnień przez projektantów planu. W ocenie sądu I instancji dokonywanie istotnych zmian w części opisowej przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez powtórzenia w niezbędnym zakresie czynności proceduralnych, podobnie jak dokonywanie takich zmian w części graficznej planu, stanowi istotne naruszenie trybu w rozumieniu art. 28 Upzp. Z treści art. 17 Upzp wynika, że projekt planu jest niewątpliwie najważniejszym elementem dokumentacji prac planistycznych, dokonywanie jakichkolwiek zmian w części opisowej lub graficznej uchwalonego planu w stosunku do jego projektu wyłożonego do publicznego wglądu, poza przypadkami ujętymi w art. 17 pkt 13 i art. 19 Upzp jest niedopuszczalne. Zmiana treści rysunku planu pozostała poza wiedzą zainteresowanej społeczności lokalnej, którą pozbawiono możliwości wnoszenia uwag, takiego działania nie sposób usprawiedliwić brakiem kwestionowania powyższego trybu przez zainteresowane osoby.

Sąd I instancji uznał również, że Wojewoda zasadnie zarzucił, iż błędnie nie powtórzono wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu także z tego względu, że po wyłożeniu projektu planu dokonano w nim zmian również w części tekstowej, dotyczących wysokości stawek procentowych służących do naliczania jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości terenu w momencie zbywania nieruchomości przez obecnego właściciela. Zmiana stawki procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości już po etapie wyłożenia uchwały do publicznego wglądu jest, w przekonaniu tegoż sądu, zmianą istotną i należało w związku z tym ponowić w niezbędnym zakresie czynności zgodnie z art. 19 Upzp.

Badając pozostałe zarzuty skargi organu nadzoru sąd I instancji uznał, że nieprawidłowo co do zasady w części graficznej planu wyznaczono linie zabudowy w liniach rozgraniczających tereny EW/R i R. Godząc się z tym, że fundament elektrowni wiatrowej oraz urządzenia i instalacje technologiczne (np. łopaty wirnika) mogą być zlokalizowane poza linią zabudowy, faktycznie dopuszcza się przenikanie zagospodarowania z obszaru EW/R na obszar oznaczony symbolem R, co oznacza naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 Upzp oraz § 4 pkt 1 oraz § 7 pkt 7 rozp. MI z 2003.

Sąd wojewódzki uznał również, że plan miejscowy jest sprzeczny z poprzedzającym go Studium w zakresie dotyczącym ustalenia stref ochronnych elektrowni wiatrowych tj. terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych ( § 4 ust. 8 zaskarżonej uchwały). Przywołując ustalenia judykatury podkreślono, że plan miejscowy winien być zgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a tak − w ocenie WSA w Gdańsku − nie jest w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do ustaleń zawartych w Studium sąd ten wskazał, że obowiązkiem Rady było wziąć pod uwagę akustyczne oddziaływanie elektrowni wiatrowych i ustalić ten obszar, a następnie wprowadzić w nim zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych. Co się tyczy powoływania przez Radę przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm., dalej "rozp. MŚ z 2007") w tym aspekcie, że obejmuje ono ochroną akustyczną tylko oznaczone tereny, jak i że nie posługuje się kryterium odległości od źródła hałasu, to stwierdzono, że nie zmienia to ustaleń Studium i obowiązku uwzględnienia jego ustaleń. Rada powinna w planie ustalić strefę oddziaływania elektrowni wiatrowych, strefa ta winna mieścić się w granicach obszaru objętego planem. Rada podjęła w tym zakresie próbę takiego unormowania, ale nie uczyniła tego poprawnie. W treści § 4 ust. 8 planu miejscowego znajduje się odniesienie do terenu oznaczonego symbolem 03.EW/R, którego na rysunku planu brak. Odległość obszaru przeznaczonego pod budowę wież wiatrowych (EW/R) do granic planu jest różna – od ok. 200 m do ponad 600 m. Rada nie wyjaśniła dlaczego zakres strefy ochronnej elektrowni jest różny w poszczególnych częściach planu, a niewątpliwie – zdaniem tegoż sądu − winna była to uczynić, ponieważ wprowadzając tę strefę w sposób zasadniczy ograniczyła prawo własności wszystkich osób posiadających nieruchomości na terenie objętym ustaleniami planu. Odnosząc się do znajdującej się w aktach mapy dotyczącej ochrony akustycznej to wynika z niej, że elektrownie wiatrowe powinny być lokalizowane w odległości nie mniejszej niż 400 m od zabudowy. To nakazywało wprowadzenie w planie strefy ochronnej o takiej samej szerokości wokół terenów przeznaczonych pod elektrownie wiatrowe, przy czym jak wynika ze Studium strefa ta winna w całości zawierać się w granicach planu. Plan narusza takie ustalenia Studium, przeto dopuszczono się naruszenia przepisu art. 20 ust. 1 Upzp.

W ocenie sądu I instancji zaskarżona uchwała narusza również postanowienia Studium dotyczące wytycznych do ustaleń planów w zakresie konieczności ustalenia "obowiązku przeprowadzenia minimum rocznego przedinwestycyjnego monitoringu ornitologicznego, określającego główne trasy przelotu ptaków podczas wędrówek wiosennych oraz jesiennych, trasy przelotów ptaków na poziomie lokalnym ze szczególnym uwzględnieniem ptaków lęgowych (...)" (k. 110 Studium). W planie nie wskazano, że czas trwania takiego monitoringu powinien wynosić minimum rok, nie uwzględniono także zakresu monitoringu, co oznacza że treść § 4 ust. 2 pkt 10 zaskarżonej uchwały narusza ustalenia Studium.

Zdaniem sądu wojewódzkiego, nie są natomiast zasadne pozostałe zarzuty skargi Wojewody. Dotyczą one braku wskazania w planie konkretnych miejsc dopuszczalnej lokalizacji poszczególnych wież elektrowni wiatrowych, ustalenia obszaru o symbolu mieszanym EW/R, braku wyznaczenia stref ochronnych i postanowień odnoszących się do dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień, braku ustaleń w planie w zakresie ochrony ładu przestrzennego oraz krajobrazu kulturowego, braku uzgodnienia projektu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym w zakresie uwarunkowań i przebiegu trasy linii 110 kV.

W świetle powyższych wywodów WSA uznał, że Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła procedurę planistyczną w sposób powodujący konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości, jako że uchwała została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania planu oraz z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania.

Sąd I instancji oddalił natomiast skargę "Grupy mieszkańców reprezentowanej przez A. na przedmiotową uchwałę, a to z tego względu, że strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, iż określony w zaskarżonej uchwale sposób zagospodarowania terenu będzie wywierał wpływ na uprawnienia lub obowiązki wszystkich członków skarżącej "Grupy mieszkańców", zarówno tych posiadających nieruchomości w bliższym sąsiedztwie granic planu, jak i tych, których działki znajdują się w znacznej odległości od jego granic. Eksponując konieczność wykazania przez skarżącego uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 Usg naruszenia własnego interesu prawnego lub uprawnienia oraz obficie przywołując ustalenia judykatury w tym względzie, WSA w Gdańsku podkreślił, że z woli wnoszącego skargę, jako skarżących określono 17 (w rzeczywistości 18) osób tworzących "Grupę mieszkańców gminy", co nakazywało zbadać interes prawny tak określonego podmiotu. Stwierdzono dalej, że w zaskarżonej uchwale sposób zagospodarowania terenu nie będzie wywierał wpływu na uprawnienia lub obowiązki wszystkich członków skarżącej "Grupy". Żadna z nieruchomości należących do członków skarżącej "Grupy mieszkańców" nie podlega ograniczeniom przewidzianym w zaskarżonej uchwale, jako działki objęte ustaleniami planu. Sąd I instancji uznał zatem, że skarżąca "Grupa mieszkańców gminy" nie wykazała, aby posiadała własny, indywidualny interes prawny w związku z zaskarżoną uchwałą i aby taki interes prawny został kwestionowaną uchwałą naruszony. W konsekwencji stwierdzono, że działanie skarżącej "Grupy mieszkańców gminy" stanowi z jednej strony krytykę polityki przestrzennej organów samorządu terytorialnego, a z drugiej jest przejawem skargi będącej actio popularis.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli "Grupa mieszkańców reprezentowana przez Stowarzyszenie "A." oraz Gmina B.

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. WSA w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną "Grupy mieszkańców gminy reprezentowanej przez Stowarzyszenie "A.", postanowienie to stało się prawomocne.

Działająca przez pełnomocnika Gmina zaskarżyła ww. wyrok w zakresie pkt 1., opierając skargę kasacyjną na następujących podstawach:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

1. naruszenie przepisów art. 141 § 4, art. 147 § 1 i art. 151 Ppsa w zw. z art. 133 § 1, § 2 i § 3 P.p.s.a., w zw. z art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a., w zw. z art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r., Nr 43, poz. 296 ze zm.), w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną, dokonaną z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięcie niektórych dowodów, a w konsekwencji błędne ustalenie, że wyłożona do publicznego wglądu mapa stanowiąca załącznik graficzny do projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego została sporządzona w innej, nieprzewidzianej treścią Upzp skali (ok. 1:4000) niż mapa stanowiącą załącznik graficzny (rysunek) uchwalonego planu (1:2000) oraz, że w niniejszej sprawie brak jest projektu planu w skali 1:2000, który był wyłożony do publicznego wglądu, pomimo że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że rysunek projektu planu został wyłożony do publicznego wglądu we właściwej skali 1:2000, a Rada Gminy przedłożyła ten rysunek Sądowi w toku postępowania w sprawie, a w konsekwencji bezzasadne uwzględnienie skargi Wojewody i stwierdzenie nieważności planu miejscowego z tej przyczyny, pomimo braku podstawy do takiego rozstrzygnięcia;

2. naruszenie przepisów art. 141 § 4, art. 147 § 1 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 17 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6 ppkt a, b, c, 7 ppkt a, b, c, d, e, f, g, h, i, 8, 9, 10, 11, 12, 13 i 14 Upzp, w zw. z § 12 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19 i 20 rozp. MI z 2003 oraz art. 16 ust. 1 Upzp, § 5 i § 8 ust. 1 powyższego rozporządzenia, w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne uznanie, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który był wyłożony do publicznego wglądu, jest elementem dokumentacji planistycznej i powinien się w tej dokumentacji znajdować, oraz że rysunek planu powinien być wyłożony do publicznego wglądu w takiej samej postaci, jaka następnie zostanie poddana pod głosowanie radzie gminy, a zatem niewłaściwe było wyłożenie rysunku planu nawet w tej samej skali, ale w wielu sekcjach w formacie A3 w sytuacji, gdy następnie uchwalono plan z rysunkiem składającym się z dwóch arkuszy o numerach od 1 do 2, a w konsekwencji nieuzasadnione uwzględnienie skargi Wojewody i stwierdzenie nieważności planu miejscowego z tej przyczyny, pomimo braku podstawy do takiego rozstrzygnięcia;

3. naruszenie przepisów art. 141 § 4, art. 147 § 1 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 Upzp w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne ustalenie, że plan miejscowy jest sprzeczny ze Studium, w zakresie strefy ochronnej elektrowni wiatrowych oraz w zakresie monitoringu przedinwestycyjnego (przedrealizacyjnego), pomimo że plan miejscowy jest w pełni zgodny ze Studium, w tym w zakresie wyznaczenia strefy ochronnej elektrowni wiatrowych oraz regulacji dotyczącej monitoringu przedinwestycyjnego (przedrealizacyjnego), a w konsekwencji nieuzasadnione uwzględnienie skargi Wojewody i stwierdzenie nieważności planu miejscowego z tej przyczyny, pomimo braku podstawy do takiego rozstrzygnięcia;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez:

naruszenie przepisów art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 10 w zw. z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że zmiana projektu planu polegająca na zmianie przebiegu linii rozgraniczającej tereny oznaczone symbolami R i EW/R na R, oraz zmiana projektu planu miejscowego polegająca na zmniejszeniu stawek opłaty planistycznej wymagała ponowienia czynności planistycznych w zakresie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, a brak takiego ponowienia stanowił istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego uzasadniające stwierdzenie jego nieważności;

2. naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 i 6 Upzp, § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozp. MI z 2003 w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegającą na przyjęciu, że linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania nie mogą się pokrywać z liniami zabudowy, co doprowadziło do nieprawidłowego uznania, że w planie nie zostały wyznaczone wyraźne granice między terenami o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że linie rozgraniczające mogą mieć dokładnie taki sam przebieg, jak linie zabudowy (mogą pokrywać się z tymi liniami), a w niniejszej sprawie prawidłowo określono w planie granice i przeznaczenie terenów, w tym terenów oznaczonych symbolem EW/R i R i stwierdzenie nieważności planu miejscowego z tej przyczyny, pomimo braku podstawy do takiego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 2516/14 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Sąd II Instancji skupił się na legitymacji Grupy mieszkańców gminy reprezentowanej przez Stowarzyszenie A. do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 Usg. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści art. 101 ust. 2a Usg, z którego wynika, że skargę na uchwałę organu gminy wnosi się w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców, którzy na to wyrażą pisemną zgodę, nie można wywodzić, że podmiotem skarżącym uchwałę jest bliżej nieokreślona grupa mieszkańców gminy, a podstawą jej wniesienia jest naruszenie jakiegoś grupowego interesu tych mieszkańców. Osoba, która wnosi skargę na uchwałę rady gminy w imieniu grupy mieszkańców gminy powinna wykazać naruszenie swojego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą oraz interesu prawnego każdego z mieszkańców gminy, w imieniu których wniesiona została skarga (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2010 r., II OSK 959/10 LEX nr 694960). Nie oznacza to jednak w ocenie Sądu II instancji, że wniesienie skargi, skoro nastąpiło z wykorzystaniem konstrukcji zawartej w art. 101 ust. 2a Usg, kreuje w istocie szczególny podmiot, mogący być skarżącym, w postaci bliżej nieokreślonej grupy mieszkańców, którzy udzielili na wniesienie skargi do sądu administracyjnego innemu podmiotowi swej zgody na piśmie. Uznał sąd kasacyjny, że grupa mieszkańców gminy reprezentowana przez Stowarzyszenie "A." jest podmiotem, który nie ma zdolności sądowej. Za skarżących należało potraktować zatem wszystkie osoby fizyczne, które zostały wskazane w skardze, jako udzielające zgody na wniesienie skargi w ich imieniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznanie przez WSA w Gdańsku skargi podmiotu oznaczonego jako "Grupa mieszkańców gminy reprezentowanych przez Stowarzyszenie A." oznaczało dopuszczenie się przez orzekający w sprawie ten sąd nieważności postępowania.

Dalej wskazał NSA na wadliwość dopuszczenia do reprezentacji strony postępowania sądowego przez stowarzyszenie. Stowarzyszenie "A., które miało reprezentować "Grupę mieszkańców gminy" jest organizacją społeczną, zarazem posiada osobowość prawną. Art. 35 § 1 p.p.s.a. nie wymienia wśród podmiotów mogących być pełnomocnikami w postępowaniu sądowoadministracyjnym ani organizacji społecznej, ani osoby prawnej. Z tych przyczyn NSA doszedł do wniosku, że skargi w imieniu osób skarżących, tworzących ową "Grupę", w myśl art. 101 ust. 2a Usg, nie mogło wnosić rzeczone Stowarzyszenie. Ta okoliczność przesądziła, że ziściła się dodatkowa przesłanka nieważności postępowania, albowiem strony – osoby fizyczne, które udzieliły Stowarzyszeniu upoważnienia do ich reprezentowania we wniesieniu skargi, zostały pozbawione możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.).

Z racji dopatrzenia się przesłanek nieważności postępowania za przedwczesne uznał Sąd kasacyjny rozpatrywanie zarzutów wniesionej skargi kasacyjnej.

Zobowiązano Sąd I instancji do prawidłowego oznaczenia skarżących – mieszkańców tworzących grupę osób wspólnie skarżących miejscowy plan D., wezwania ich o uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, a także wniesienie wpisów od skargi.

Mając na względzie powyższe wskazania zawarte w cytowanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając po raz kolejny skargę zgłoszoną przez "Grupę mieszkańców", zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Gd 217/16, za skarżących uznał wszystkie osoby fizyczne, które zostały wskazane w skardze, jako udzielające zgody na wniesienie skargi w ich imieniu. W konsekwencji, wszystkie ww. osoby wezwał do uiszczenia wpisów sądowych od skargi, a także do uzupełnienia braków formalnych, poprzez jej podpisanie, bądź nadesłanie odpisu skargi z 16 maja 2013 r., zawierającego własnoręczny, oryginalny podpis, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W postanowieniu z 4 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. oraz 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargi B. B.-W.W.

W konsekwencji, przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie należało uczynić skargi wniesione przez M. T. R., Z. B., K. M., K. R. i M. B. Z treści znajdujących się w aktach pism wynikało, że żadna spośród wskazanych wyżej osób nie jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w granicach objętych postanowieniami niniejszego planu.

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017 r. sąd oddalił wniosek Stowarzyszenia "A. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Odnośnie do skargi złożonej przez osoby, będące właścicielami nieruchomości, znajdujących się poza granicami przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. M. T. R., Z. B., K. M., K. R. i M. B. wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Wniesione w rozpoznawanej sprawie skargi na uchwałę w przedmiocie planu ma swoją podstawę we wskazanym wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g.

Skuteczne wniesienie skargi w trybie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki warunkujące dopuszczalność skargi:

1. zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej,

2. skarżący uprzednio wezwał organ uchwałodawczy gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia,

3. zachowany został termin do wniesienia skargi wynikający z art. 53 § 2 p.p.s.a.,

4. skarżący wykazał swój interes prawny we wniesieniu skargi i jego naruszenie unormowaniami zaskarżonej uchwały.

W niniejszej sprawie trzy pierwsze warunki dopuszczalności skargi zostały spełnione. Natomiast, dokonując oceny naruszenia interesu prawnego skarżących M. T. R., Z. B., K. M., K. R. i M. B. w pierwszej kolejności należało wyjaśnić, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., II SA/Wa 1928/04, wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej.

Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca M.T.R., Z.B., K. M., K. R. i M.B. powinni wykazać, że zaskarżoną uchwałą posiadany przez nich interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, przy czym naruszenie to winno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania posiadania interesu prawnego lub uprawnienia i faktu jego naruszenia prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarżący nie zdołali wykazać, że zaskarżona uchwała narusza ich własny, indywidualny interes prawny.

Sytuacja faktyczna i prawna skarżących wskazuje na to, że są oni właścicielami działek:

- M. T.R. o nr [..]-[..] obr. T., [.].-[.] obr. T., [..]-[.] obr. N., [..] obr. T.,

- K. M. o nr [..]-[..] obr. T.,

- Z. B. o nr [..]-[..] obr. T.,

- K. R. o nr [..] obr. T.,

- M. B. o nr [..] obr. T.

Wszystkie te działki pozostają poza granicami niniejszego planu, który odnosi się do obrębu D. w gminie B. W ocenie skarżących, naruszenie ich interesu wiąże się z naruszeniem przysługującego im prawa własności na skutek stałych immisji (wstrząsy, drgania, hałas, efekt migotania cienia, fale elektromagnetyczne) tworzonych przez zaplanowane elektrownie wiatrowe.

Należy zauważyć, że z dyspozycji art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko ten, kto zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17).

Zastosowanie w art. 101 u.s.g. konstrukcji interesu prawnego, znajdującego umocowanie w prawie materialnym, analogicznej do konstrukcji interesu prawnego przyjętego w art. 28 k.p.a., stwarza podstawę do sprecyzowania cech (właściwości) tego interesu na podstawie ustaleń poczynionych w doktrynie procesu administracyjnego. Oczywiście, przenoszenie tych cech na grunt art. 101 u.s.g. powinno odbywać się na zasadzie "odpowiedniości", ze względu na odmienną sytuację, z jaką mamy tutaj do czynienia. O ile w art. 28 k.p.a. chodzi o interes prawny, wyrażający się w bezpośrednim oddziaływaniu na sytuację prawną określonego podmiotu decyzji wydanej w wyniku prowadzonego postępowania, o tyle tutaj istotą rzeczy jest naruszenie istniejącego interesu prawnego (uprawnienia) w wyniku uchwały (zarządzenia) podjętej przez organ gminy.

W ocenie Sądu wskazana przez skarżących argumentacja nie potwierdziła, ażeby doszło do naruszenia ich interesu prawnego postanowieniami kwestionowanej uchwały.

Przede wszystkim wskazać należy, że w niniejszym stanie faktycznym skarżący dążą do wyeliminowania z porządku prawnego zapisów planu, które nie odnoszą się do ich nieruchomości. W tej sytuacji, powoływanie się na naruszenie prawa własności na skutek immisji nie może zostać uwzględnione. W kontekście brzmienia art. 101 ust. 1 u.s.g. i wymogu materialnoprawnie ugruntowanego interesu prawnego bądź uprawnienia skarżący nie legitymują się uprawnieniem, które kształtowałoby interes umożliwiający skuteczne zakwestionowanie zaskarżonej uchwały. Nie mają uprawnień rzeczowych do nieruchomości, które znajdowałyby się na terenie objętym planem, a ich twierdzenia o wystąpieniu immisji w zakresie hałasu, drgań, efektu migotania cienia, oddziaływania elektromagnetycznego nie potwierdzają się, mając charakter wyłącznie hipotetycznych spekulacji, kształtujących co najwyżej interes faktyczny nie podlegający ochronie w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g

Należy podkreślić, że dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie. Skarga wniesiona przez M. T. R., Z. B., K. M., K. R. i M. B. nie spełnia tych warunków. W konsekwencji, skutkowało to odrzuceniem ich skargi, na podstawie wyżej cytowanego art. 58 ust. 5a P.p.s.a. Jednocześnie, sąd orzekł o zwrocie od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpisu w kwocie 300 zł na rzecz skarżących, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie, z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.

Do rozpoznania pozostała zatem skarga Wojewody i analiza sformułowanych w niej zarzutów doprowadziła Sąd do wniosku, że są one częściowo uzasadnione.

Na wstępie należy nadmienić, że w aktualnym stanie prawnym obowiązującym sąd wojewódzki orzekający ponownie, uległ zmianie przepis art. 28 ust. 1 Upzp, stanowiący zakres kontroli sądowej w przypadku studium i planu miejscowego. Stosownie do treści tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zmiana art. 28 ust. 1 u.p.z.p. dokonana została przez art. 41 pkt 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2015 r., poz. 1777), z mocą obowiązującą od dnia 15 listopada 2015 r., na podstawie art. 54 tej ustawy. W doktrynie i orzecznictwie pojęcie "zasad sporządzania" wiąże się z merytorycznym opracowaniem aktu planistycznego, a więc z zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), na którą wskazuje się w art. 15 ust. 2 i 3 Upzp, przy czym obecnie tylko "istotne" a nie każde naruszenie zasad sporządzania planu prowadzić może do stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części. Natomiast jako "istotne naruszenia trybu" rozumie się takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte rozwiązania planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzenia aktu planistycznego.

Rozważając zatem ponownie zasadność skargi wojewody, należy podkreślić, że kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarga wojewody jako organu nadzoru wynika z unormowań zawartych w art. 91 i nast. u.s.g. Według treści art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem.

Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały, czy też naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów. Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 (art. 91 ust. 1 u.s.g.). Po upływie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, natomiast może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.).

W takim właśnie trybie, wynikającym z art. 93 ust. 1 u.s.g., odbywa się ponowiona kontrola sądu w niniejszej sprawie ze skargi wojewody jako organu nadzoru. Przy czym należy podkreślić, że przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. określający przesłanki nieważności uchwał o studium i planie miejscowym stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g. Tak więc wyrok sądu administracyjnego stwierdzający nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być wydany w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., naruszenia zasad lub naruszenia trybu sporządzania planu, przy czym każde z tych naruszeń musi mieć w aktualnym stanie prawnym charakter "istotny". W konsekwencji takie naruszenia prawa, które nie zostały wymienione w powołanym przepisie u.p.z.p. należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności takiej uchwały.

Za trafny należało uznać zarzut dotyczący istotnego naruszenia procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz istotnego naruszenia zasad jego sporządzania.

W ocenie organu nadzoru ustalenia MPZP D. są sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków rozwoju Gminy B., przyjętego uchwałą Rady Gminy B. z dnia 30 kwietnia 2001 r., nr XXIV/111/01 (dalej "Studium"), co stanowi naruszenie art. 20 Upzp.

Za zasadne Sąd uznał również stanowisko dotyczące niezgodności postanowień planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 9 Upzp studium określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Oznacza to, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przestrzennego przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. W ocenie Sądu, zaskarżony plan częściowo nie spełnia tak rozumianego wymogu zgodności z ustaleniami studium.

Zaskarżona uchwała była procedowana w oparciu o Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B., które zostało przyjęte uchwałą nr XXIV/11/01 Rady Gminy B. z dnia 30 kwietnia 2001 r., zmienionego uchwałą z dnia 22 czerwca 2010 r. W studium tym zostały określone wytyczne do ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sporządzanych dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych, a w szczególności:

- objęcia ochroną przed oddziaływaniem zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu (wyznaczenia tzw. "obszaru oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowych") form użytkowania określonych w rozporządzeniu właściwego ministra w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku,

- ustalenia, że strefa oddziaływania zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu (granice tzw. "obszaru oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowych") dla form użytkowania określonych w rozporządzeniu właściwego ministra w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, winna zawierać się w granicach obszaru objętego planem,

- ustalenia w nich zakazu lokalizacji budynków mieszkalnych w granicach strefy oddziaływania zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu (tzw. strefa "obszaru oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowych"),

- ustalenia minimalnej odległości elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie mniejszej niż 400 m.

Wytyczna dotycząca ustalenia w planie minimalnej odległości wynoszącej 400 m oznacza, że taki parametr powinien zostać określony w planie dla przyszłej zabudowy w postaci elektrowni wiatrowej. Jednakże studium wytyczyło także wymogi dla ustalania przeznaczenia terenu poprzez wyznaczenie strefy oddziaływania elektrowni wiatrowej jako obszaru oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowych, z zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych, która to strefa powinna zawierać się w granicach terenu przeznaczonego pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Z tego zapisu studium wynika zatem bezspornie, że - pomimo iż obowiązek wprowadzenia w planie strefy ochronnej elektrowni związanej z ograniczeniami w zabudowie sformułowany został na gruncie ustawowym w treści art. 15 ust. 3a ustawy, który nie miał zastosowania do przedmiotowego planu - uchwalając plan Rada powinna była wziąć pod uwagę akustyczne oddziaływanie elektrowni wiatrowych i mając je na uwadze ustalić obszar tego oddziaływania, a następnie w obszarze tym wprowadzić zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych. Obowiązek taki wynikał z treści art. 9 ust. 4 Upzp, który przesądza o wiążącym charakterze zapisów studium przy sporządzaniu miejscowych planów.

W planie w § 4 ust. 2 pkt 4 postanowiono, że dopuszczalny zasięg oddziaływania zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu dla form użytkowania, określonych w rozporządzeniu właściwego ministra w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, winien być zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co należy udokumentować przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.

Z kolei w § 4 ust. 8 postanowiono, że ustala się granice lokalizacji wież elektrowni wiatrowych jako terenu przeznaczonego pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW - zgodnie z rysunkiem planu, tożsame z liniami rozgraniczającymi terenów 01.EW/R, 02.EW/R 03/EW/R oraz granice ich stref ochronnych, tożsame z granicami - oznaczonymi na rysunku planu - terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych. Z części graficznej planu miejscowego wynika, że strefy ochronne wież wiatrowych, tożsame z granicami - oznaczonych na rysunku planu - terenów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych objętych zakazem lokalizacji budynków mieszkalnych (tj. budynków przeznaczonych na mieszkania w budynku wielorodzinnym, budynku jednorodzinnym oraz w zabudowie zagrodowej - vide § 3 ust. 2 pkt 6 uchwały), znajdują się na całym obszarze uchwalonego planu (w tym na wszystkich terenach oznaczonych symbolem R). Należy przy tym zauważyć, że od granic obszarów przeznaczonych pod budowę wież wiatrowych (EW/R) do granic planu odległości są bardzo różne, od ok. 200m w części południowej planu do ponad 600m w części zachodniej planu. Gdyby zatem uznać, że strefa ochronna elektrowni wiatrowych winna mieć 400 m szerokości, to – jak wynika z części graficznej planu - parametr ten nie jest spełniony na całym jego obszarze. Rada Gminy sama przyznała w odpowiedzi na skargę, że w przypadku większości terenu przeznaczonego pod elektrownie wiatrowe odległość linii zabudowy od obszaru objętego planem wynosi powyżej 400 m, a jedynie w odniesieniu do niewielkiej części obszaru objętego planem odległość ta jest mniejsza. Okoliczność naruszenia parametru dotyczącego zachowania odległości terenów związanych z lokalizacją wież wiatrowych od terenów przeznaczonych pod lokalizację budynków mieszkalnych, przewidzianego w treści Studium, jest zatem bezsporna. Miejscowy plan narusza zatem ustalenia Studium w tym zakresie, a w konsekwencji zarzut skargi dotyczący niezgodności postanowień planu z zapisami Studium okazał się uzasadniony, co oznacza naruszenie art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 Upzp i stanowi istotne naruszenie zasad sporządzenia planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 Upzp

Kolejny zarzut Wojewody dotyczy art. 15 ust. 2 pkt 1 Upzp oraz § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587, dalej "rozp. MI z 2003"), gdzie organ zarzuca, że zaskarżona uchwała narusza te przepisy, poprzez zaniechanie obowiązkowego wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu oraz brak wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów dla zabudowy przemysłowej.

Badając ten zarzut skargi Wojewody, Sąd uznał, że nieprawidłowo w części graficznej planu wyznaczono linie zabudowy co do zasady w liniach rozgraniczających tereny EW/R i R. Określone w ustaleniach planu (w tym na rysunku planu) linie rozgraniczające powinny bowiem wyznaczać granice terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tymczasem z § 3 ust. 2 pkt 5 uchwały wynika, że linie zabudowy określone w ustaleniach zaskarżonego planu (w tym na rysunku planu) są to nieprzekraczalne granice usytuowania lica budowli lub ścian zewnętrznych budynków; równocześnie dla elektrowni wiatrowych linia ta dotyczy wieży elektrowni wiatrowej nie dotyczy natomiast fundamentu oraz urządzeń i instalacji technologicznych (w tym m. in. wirnika z łopatami). W uchwale dopuszczono zatem możliwość przekroczenia linii zabudowy, zwłaszcza przez elektrownie wiatrowe. Co za tym idzie Rada - ustalając linie zabudowy pokrywające się z liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania, nie wyznaczyła wyraźnych granic między tymi terenami. Faktycznie bowiem dopuszczono przenikanie zagospodarowania z obszaru o symbolu EW/R na różniący się od niego teren oznaczony symbolem R. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 Upzp wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu przedstawia się w szczególności sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4 (a więc m. in. wartości podlegających uwzględnieniu w toku procedury planistycznej oraz przesłanek wyważenia interesu publicznego i prywatnego). Biorąc pod uwagę opisane wyżej uchybienie związane z brakiem prawidłowego wyznaczenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania, stanowiące o naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podniesiony zarzut w tym zakresie uznać należy za zasadny.

Wojewoda podniósł także zarzuty dotyczące strefy ochronnej elektrowni wiatrowych. Organ stwierdził, że odległość pomiędzy linią zabudowy, a granicą strefy ochronnej elektrowni wiatrowych jest różna (miejscami jest to tylko 50 m), a sposób jej ustalenia nie został poparty dowodem wynikającym z przeprowadzenia rzetelnej analizy uciążliwości elektrowni, co naruszać ma przepis art. 15 ust. 3a Upzp. Zdaniem Wojewody brak w planie obowiązkowego rozmieszczenia terenów pod wiatraki stwarza w opisanej sytuacji dodatkowe zagrożenie polegające na wystąpieniu uciążliwości poza granicą strefy i granicami planu, co jest niedopuszczalne.

W ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny, gdyż nie można dopatrzyć się sprzeczności przedmiotowego planu z ustaleniami studium poprzez brak wskazania w planie konkretnych miejsc dopuszczalnej lokalizacji poszczególnych wież siłowni wiatrowych. Analiza studium, w szczególności w zakresie wytycznych do ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego odnoszących się do parków wiatrowych (Rozdział 3.6.8 "Energetyka wiatrowa") pozwala przyjąć, że badana uchwała jest w tym zakresie zgodna z ustaleniami studium. Określone na rysunku studium rejony potencjalnej lokalizacji wież elektrowni wiatrowych stanowią jedynie oznaczenie informacyjne. Wprawdzie stwierdza się w studium, że szczegółowe rozmieszczenie punktowych terenów w obszarze nastąpi na etapie sporządzenia planów miejscowych, nie wynika jednak z tego konieczność ustalenia w planie miejsc poszczególnych wież. Ponadto w studium w wytycznych dla ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sporządzanych dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych (str. 112 studium) dopuszczono ustalenie szczegółowej lokalizacji poszczególnych wież wiatrowych oraz towarzyszącej infrastruktury, wchodzących w skład projektowanego parku wiatrowego, na etapie projektu budowlanego. Zasadne jest tym samym wyjaśnienie pełnomocnika rady, że plan określa jedynie potencjalne tereny lokalizacji siłowni wiatrowych. Szczegółowa lokalizacja nie może być utożsamiana ze wskazaniem punktowego umiejscowienia poszczególnych wież.

W planie miejscowym wedle skarżącego organu nadzoru brak jest także ustaleń w zakresie ochrony ładu przestrzennego i krajobrazu kulturowego, które w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 Upzp wskazane są jako elementy obowiązkowe zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem składu orzekającego jest to zarzut chybiony. Zaskarżona uchwała zawiera szereg postanowień związanych z wymogami zachowania ładu przestrzennego (w szczególności zakaz zabudowy terenów rolnych, zakaz zalesiania) oraz z wymogami ochrony krajobrazu kulturowego, wprowadzając zakaz lokalizacji obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe w otulinie Parku Krajobrazowego "[..]". Wyznaczona też została strefa częściowej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej oraz ograniczonej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej, w związku z ujęciem stanowisk archeologicznych w wojewódzkiej ewidencji zabytków (zob. Rozdział 2, § 4 uchwały). Zarzut wojewody o braku postanowień kształtujących ład przestrzenny jest więc niezrozumiały, nie można ustalić jakich postanowień organowi nadzoru brakuje, mimo że jak sam przyznaje, zaskarżona uchwała zawiera takie postanowienia. Sąd wojewódzki orzekający ponownie stoi na stanowisku, że postanowienia dopuszczające typ zabudowy bądź zakazujące jakiejś zabudowy mieszczą się wśród zasad kształtujących ład przestrzenny, skoro niniejszy plan obejmuje przestrzeń niezabudowaną.

Chybiony jest zarzut, że w kontrolowanym planie nie wyznaczono "stref ochronnych" dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień. Przede wszystkim taki obowiązek nie wynika ze studium, nie został zawarty wśród wytycznych do miejscowych planów sporządzanych dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych. Niemniej zalecenia studium, z których wojewoda wywodzi konieczność wyznaczenia wymienionych stref ochronnych, odnoszą się do takich uwarunkowań przestrzennych lokalizacji elektrowni wiatrowych, których skutkiem jest ograniczenie obszarowe polegające na wyłączeniu z możliwości lokalizacji tych elektrowni. Tak więc skoro według planu miejscowego nie jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowej w trasach przebiegu dróg publicznych, na terenach lasów planowanych zalesień oraz wód powierzchniowych, co wynika z rysunku planu, a także z treści postanowień § 4 ust. 2 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały, gdzie mowa jest między innymi o granicach lokalizacji wież elektrowni nie można mówić o sprzeczności w tym zakresie ze studium.

Trzeba też zauważyć, że w planie ustalono obowiązujące zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego dla całego obszaru objętego planem (Rozdział 2, § 4 ust. 2 pkt 2 zaskarżonej uchwały), przewidujące, że w granicach obszaru objętego planem obowiązuje zakaz przeznaczania gruntów rolnych do zalesienia. Także ograniczenia w zainwestowaniu w odniesieniu do dróg publicznych zostały w kontrolowanym planie szczegółowo zapisane w Rozdziale 4 uchwały zatytułowanym "Ustalenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji infrastruktury technicznej". Zalecenie studium, aby uwzględnić w tworzonym planie trasy przebiegu dróg publicznych stanowiących ciągi ruchu turystycznego wraz ze strefą ochronną przedpola widokowego zostało w kontrolowanej uchwale uwzględnione np. poprzez zakaz lokalizacji obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe Parku "[..]" (§ 4 ust. 2 pkt 11 lit a zaskarżonej uchwały).

Niemniej zważywszy na charakter studium, które nie jest przepisem prawa miejscowego, lecz aktem kierownictwa wewnętrznego, jego ogólne zalecenia powinny być realizowane w planie w taki sposób, by można było ocenić zgodność planu ze studium. Wspomniane wytyczne do planów zawarte w studium jednoznacznie wskazują jedynie na obowiązek wyznaczenia strefy ochronnej akustycznej oraz strefy odległości elektrowni wiatrowej od zabudowań (minimalnej, 400 m) i w tym właśnie zakresie, jak już o tym była mowa, plan nie realizuje zaleceń studium, co oznacza brak zgodności uchwały ze studium.

Następnie za chybiony sąd orzekający ponownie uznał zarzut organu nadzoru dotyczący braku w planie ustaleń w zakresie ochrony ładu przestrzennego oraz krajobrazu kulturowego. Zaskarżona uchwała zawiera szereg postanowień związanych z wymogami zachowania ładu przestrzennego (np. zakaz zabudowy terenów rolnych, zakaz zalesiania) oraz z wymogami ochrony krajobrazu kulturowego np. poprzez zakaz lokalizacji obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe w otulinie Parku Krajobrazowego "[..]". Wyznaczona też została strefa częściowej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej oraz ograniczonej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej, w związku z ujęciem stanowisk archeologicznych w wojewódzkiej ewidencji zabytków (zob. Rozdział 2, § 4 ust. 3 uchwały). Wojewoda zarzuca brak postanowień kształtujących ład przestrzenny, mimo że jak sam przyznaje, zaskarżona uchwała zawiera takie postanowienia. Sąd orzekający w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że postanowienia dopuszczające typ zabudowy bądź zakazujące jakiejś zabudowy mieszczą się wśród zasad kształtujących ład przestrzenny, skoro niniejszy plan obejmuje przestrzeń niezabudowaną.

Wojewoda zarzucił, że z przesłanej mu dokumentacji prac planistycznych wynika, że w zakresie wynikającym z art. 17 pkt 7 lit. c Upzp (w brzmieniu sprzed 1 października 2010 r.) odsyłającym do art. 58 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 marca 1985 o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263 ze zm.), brak jest uzgodnień z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym odnośnie do projektu planu w zakresie uwarunkowań i przebiegu trasy linii 110 kV, to jest w zakresie higieny radiacyjnej.

Zarzut jest niezasadny, gdyż jak wynika z treści uchwały, na obszarze objętym planem dopuszczono lokalizację linii elektroenergetycznych WN (110 kv), jak o tym mowa w § 6 ust. 1 pkt 5, § 7 ust. 1 pkt 3. W § 14 ust. 2 ustalono zaś minimalne odległości elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w pobliżu tras istniejących i projektowanych linii 110 kv od tej linii elektroenergetycznej. Niemniej brak takiego uzgodnienia (co jest niesporne), nie narusza prawa, bowiem nie było ono wymagane, jak słusznie twierdzi się w odpowiedzi na skargę. Pozostaje w istocie niesporne, że w aktach planistycznych znajduje się pozytywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 sierpnia 2010 r. nr [..] dotycząca proponowanego zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko, wydana na podstawie art. 53 i art. 58 pkt 3 ustawy środowiskowej oraz postanowienie z dnia 25 sierpnia 2011 r. pozytywnie uzgadniające przedłożony projekt planu miejscowego, podjęte na podstawie art. 17 pkt 7c i art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 ust. 2 wspomnianej ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków, art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263), w związku z art. 54 ust. 1 i 3 i art. 58 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227, ze zm.). Nowela z dnia 25 czerwca 2010 r. weszła w życie z dniem 21 października 2010 r., a jej przepis art. 4 ust. 2 przewiduje, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to w niniejszej sprawie, że w szczególności w zakresie kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej w procedurze planistycznej stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej (w stanie prawnym aktualnym z daty podjęcia procedury planistycznej) organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwym w sprawach opiniowania i uzgadniania w ramach strategicznych ocen oddziaływania na środowisko jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania wewnętrznego gmin.

Niewątpliwie zatem w zakresie wynikającym z ustawy środowiskowej zarówno Prognoza oddziaływania na środowisko sporządzona na etapie kontrolowanego planu jak i projekt niniejszego planu zostały zaopiniowane i uzgodnione przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

Wojewoda zarzucił również brak powtórnego wyłożenia projektu planu wskutek zmian dotyczących wysokości opłaty stawki procentowej. Stosownie do treści art. 19 ust. 1 Upzp., jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Zgodnie z ust. 2 przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu ponowienie czynności odbywa się jedynie w "niezbędnym zakresie". Zarzut ten również jest bezzasadny. Niesporne jest, że obniżenie stawki planistycznej nie nastąpiło wskutek uwzględnienia uwag po wyłożeniu projektu planu, lecz z inicjatywy rady gminy. W tym względzie sąd uwzględnił stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 19 października 2015 r., wydanym w analogicznej sprawie dotyczącej uchwały Rady Gminy z dnia 26 czerwca 2012 r. nr XV/113/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w południowej części obrębu geodezyjnego C. w gminie B., według którego kryterium dla ponowienia określonych czynności powinien być stopień modyfikacji treści projektu uchwały w stosunku do projektu uchwały sprzed uwzględnienia uwag (str. 21 uzasadnienia wyroku NSA z 19 października 2015 r., sygn. akt II OSK 279/14, według numeracji w aktach niniejszej sprawy). Uwzględniając charakter dokonanej zmiany, polegającej na obniżeniu stawek planistycznych uznał NSA, że brak czynności polegającej na ponowieniu wyłożenia planu nie stanowił istotnego naruszenia trybu uchwalania planu, po myśli art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Mimo tego, że większość zarzutów skargi nie została uwzględniona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ocenił, że Rada Gminy B. podjęła w dniu 26 czerwca 2012 r. uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym D. w gminie B. z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego. Uzasadnia to stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 Upzp.