Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1041/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku R.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 listopada 2011 r.; sygn. akt VI SA/Wa 1752/11 w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2011 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1752/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę R.W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...]. Pełnomocnik R.W. wniósł, pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r., skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Następnie, pismem z 26 lipca 2013 r. pełnomocnik wniósł w imieniu skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że w związku z wysokością kary nałożonej zaskarżoną decyzją na skarżącego (50.000,00 zł) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący zaznaczył, że Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zmierza do wyegzekwowania kary pieniężnej przed zakończeniem postępowania wszczętego skargą kasacyjną. Na poparcie wniosku, do pisma została dołączona kopia upomnienia Głównego Inspektoratu Jakości Artykułów Rolno-Spożywczych wzywającego R.W. do uregulowania należności wynikających z zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostałaby wobec skarżącego spełniona którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Wnioskowane przez stronę przyznanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione, przy czym inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na skarżącym. Oznacza to, że wnioskodawca zobowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, jednocześnie uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności Sąd nie jest zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04; z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 455/12), a także w doktrynie ugruntowała się wykładnia, że dla wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania aktu, nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, a uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, zaś twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej, rodzinnej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).

Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotowy wniosek uzasadniony został wyłącznie poprzez wskazanie wysokości kary nałożonej na skarżącego zaskarżoną decyzją (50.000,00 zł), a jedynym przedstawionym dokumentem uzasadniającym żądanie była dołączona do wniosku kopia upomnienia Głównego Inspektoratu Jakości Artykułów Rolno-Spożywczych wzywającego R.W. do uregulowania należności wynikających z zaskarżonej decyzji. Poza ogólnikowym twierdzeniem o możliwości powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków skarżący, nie wykazał zaistnienia po jego stronie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Powołując się w uzasadnieniu wniosku na możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków skarżący winien przynajmniej uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza ogólnikowe i gołosłowne twierdzenia. Przede wszystkim skarżący nie wskazał w treści wniosku jakie szkody i w jakim rozmiarze może spowodować brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a także nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej czy majątkowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

Ponadto należy zaznaczyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia (vide: postanowienie NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 251/12). Nie jest to więc sytuacja, która samoistnie uzasadniałaby zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.