Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1841/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 141 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak /spr./ po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...]spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1054/17 w sprawie ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1054/17 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą

w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (łącznie

8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych) na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.). Zgodnie z art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: (1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; (3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa – w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych (pkt 3). Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowalnego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu (nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000), oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie

z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dalszej kolejności Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak przy tym wynika z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie spór dotyczy oceny przez organy architektoniczno-budowlane zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy oraz minimalnej powierzchni działek po podziale nieruchomości. W opinii organów administracji przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami § 6 ust. 4 pkt 1 lit. e oraz § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a tiret drugi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]"

w [...], zatwierdzonego uchwałą nr XXXIX/204/01 Rady Miasta Luboń z dnia 25 października 2001 r. (Dz. U. Woj. Wlkp. z 2001 r., nr 147, poz. 3019) z uwagi na fakt, że inwestor zaprojektował zabudowę każdej z działek dwoma budynkami bliźniaczymi. Z kolei w opinii skarżącej spółki zapisy te nie precyzją ilości budynków na danej działce i odnoszą się do zabudowy bliźniaczej rozumianej jako kompleks dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, a nie do poszczególnego segmentu budynku bliźniaczego. Zapisy planu miejscowego nie zakazują lokalizacji więcej niż jednego budynku na jednej działce.

Sąd wyjaśnił, że teren inwestycji oznaczony jest na załączniku graficznym do planu miejscowego symbolem 11 MN, który zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności. Na mocy § 6 ust. 4 pkt 1 lit. a i e dopuszczono na tym terenie możliwość realizacji budynków mieszkalnych wolnostojących, bliźniaczych i w zabudowie atrialnej do II kondygnacji, realizowanych jako budynki parterowe z poddaszem użytkowym, przy czym wskaźnik intensywności zabudowy atrialnej nie może przekroczyć 40 % powierzchni działki,

a dla pozostałej zabudowy (w tym bliźniaczej) 30% powierzchni działki. Ponadto

w § 6 ust. 5 planu ustalono zasady i warunki podziału na działki budowlane

w odniesieniu do poszczególnych rodzajów zabudowy. Jak wynika z § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a, dopuszczono zmianę powierzchni i układu granic pokazanych na rysunku planu, z tym zastrzeżeniem, że powstałe po podziale nieruchomości w zabudowie wolnostojącej nie mogą być mniejsze niż 700 m2, bliźniaczej nie mogą być mniejsze niż 500 m2, szeregowej nie mogą być mniejsze niż 250 m2, a atrialnej nie mogą być mniejsze niż 600 m2.

Zdaniem Sądu słusznie wskazuje skarżąca spółka, że plan miejscowy obowiązujący na terenie projektowanej inwestycji w istocie nie nakłada wprost ograniczeń co do ilości budynków na jednej działce budowlanej. Niemniej jednak

z § 6 ust. 5 pkt 2 uchwały określającego zasady i warunki podziału na działki budowlane w odniesieniu do poszczególnych rodzajów zabudowy, a także z rysunku planu można wywieźć, że intencją Rady Miasta Luboń było ograniczenie zabudowy działki budowlanej do jednego budynku i w tym zakresie należy przyznać rację organowi odwoławczemu, choć zapisy planu w istocie mogły budzić uzasadnione wątpliwości inwestora.

Sąd wskazał, że § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a tiret drugi planu miejscowego odnosi się do nieruchomości w "zabudowie bliźniaczej", które nie mogą być mniejsze niż 500 m2. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest w ocenie Sądu odpowiedź na pytanie, czy zapis ten odnosi się do pojedynczego segmentu budynku w zabudowie bliźniaczej, czy też całego budynku (obydwu segmentów). Zdaniem Sądu sformułowanie to należy interpretować przez pryzmat pozostałych zapisów znajdujących się w tej jednostce redakcyjnej. W szczególności należy zwrócić uwagę na zapis odnoszący się do zabudowy szeregowej, zgodnie z którym powstałe po podziale nieruchomości w zabudowie szeregowej nie mogą być mniejsze nić 250 m2. W tym przypadku – z uwagi na wyznaczoną powierzchnię – oczywistym jest, że zapis ten odnosi się do nieruchomości zajętej pod pojedynczy segment szeregowca, a nie cały szeregowiec, albowiem budynki szeregowe tworzą ciągi od trzech do kilkunastu obiektów. Mając na względzie założenie o racjonalności prawodawcy lokalnego Sąd uznał, że tożsamą wykładnię należy zastosować również w stosunku do zabudowy bliźniaczej, a także pozostałych wymienionych w § 6 ust. 5 lit. 2 planu miejscowego. Wniosek ten potwierdza również wrysowanie budynków w części graficznej planu miejscowego. Co prawda rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest opisany w tekście planu, tym niemniej część graficzna może stanowić wskazówkę interpretacyjną dla części tekstowej uchwały. Sąd zauważył, że w myśl § 7 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587) projekt rysunku planu miejscowego może zawierać w razie potrzeby oznaczenie elementów informacyjnych niebędących ustaleniami tego projektu. Wrysowanie budynków w części graficznej powołanej uchwały Sąd uznał za taki element informacyjny, posiłkowo ukierunkowujący wykładnię przepisów poruszanego aktu prawa miejscowego. W tym kontekście Sąd zauważył, że załącznik graficzny uchwały przypisuje do każdej działki tylko jeden obiekt budowlany. Na terenie oznaczonym 11MN wskazano projektowane granice podziału działek wraz

z projektowaną zabudową atrialną. Każdy z budynków znajdujących się w zabudowie atrialnej znajduje się na odrębnej działce. Na terenie 10MN wskazano z kolei zabudowę szeregową, przy czym każdy z segmentów szeregowca znajduje się na odrębnej działce. Na terenach oznaczonych symbolami 1MN, 2MN, 6MN i 8MN ukazano budynki mieszkalne wolnostojące – każdy na jednej działce, a na terenach oznaczonych symbolami 4MN i 7MN wskazano przykładową zabudowę bliźniaczą, przy czym segmenty bliźniaków są posadowione każdy na odrębnej działce (k. 41 akt adm. organu I instancji). Powyższe stoi przy tym w zgodzie z założeniem planu, że tereny oznaczone na załączniku graficznym do planu symbolami od 1 MN do 12 MN przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności (zob. § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a planu miejscowego).

W ocenie Sądu organy słusznie uznały, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a tiret drugi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:

1/ na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) § 6 ust. 5 pkt 2 lit a) tiret drugie uchwały Nr XXXIX/204/01 Rady Miasta Luboń

z dnia 25 października 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej "[...]" w [...] poprzez jego błędną, rozszerzającą wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że złożony przez skarżącą projekt budowlany zakłada pobudowanie domów jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z naruszeniem przewidzianych uchwałą w sprawie MPZP wymagań dotyczących minimalnej powierzchni działki (min. 500 m2 dla każdego z budynków), podczas gdy ww. przepis nie odnosi się do minimalnej powierzchni działki przypadającej na każdy z budynków planowanych na nieruchomości i nie precyzuje ilości możliwych zabudowań na danej działce budowlanej, bowiem ograniczenie to odnosi się do działki jako całości

i w konsekwencji dotyczyć winno zabudowy bliźniaczej zlokalizowanej na każdej

z działek rozumianej w przedmiotowej sprawie jako kompleks dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, a nie do poszczególnych budynków;

2) § 6 ust. 4 pkt 1 lit. e) uchwały Rady Miasta Luboń w sprawie MPZP poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, że planowana przez skarżącą inwestycja, zgodna ze złożonym projektem budowlanym, zakłada przekroczenie wskaźnika powierzchni zabudowy wynoszącego 30%, gdy tymczasem prawidłowa subsumpcja ustalonego stanu faktycznego winna prowadzić do wniosku, że przedłożony projekt budowlany i planowana inwestycja spełnia wymóg określony

w ww. przepisie, bowiem powierzchnia planowanej zabudowy jest niższa niż 30%;

3) § 7 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 nr 164 poz. 158) poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, że przez elementy informacyjne w załączniku graficznym do uchwały w sprawie MPZP (wpływające na treść norm prawnych ustalanych na podstawie uchwały w sprawie MPZP) należy rozumieć również budynki wrysowane

w części graficznej, w sytuacji gdy taka interpretacja stoi w sprzeczności

z przepisami uchwały w sprawie MPZP (i ich literalną wykładnią), a które to przepisy nie określają możliwej maksymalnej ilości obiektów budowlanych posadowionych na przedmiotowych działkach;

4) art. 35 ust. 4 i art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) w zw. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017 r. poz. 459) polegające na ich niezastosowaniu i w efekcie nieuprawnionym ograniczeniu prawa własności skarżącej kasacyjnie, poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji, w sytuacji gdy skarżąca kasacyjnie spełniła wszystkie obowiązki warunkujące uzyskanie ww. pozwolenia;

2/ na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 7, 7a, 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, będące wynikiem dokonania nieprawidłowej, rozszerzającej

i niekorzystnej dla skarżącej - interpretacji uchwały w sprawie MPZP, z pominięciem dyrektyw wykładni wynikających z art. 7a k.p.a. i niewłaściwego uznania, iż organy architektoniczno - budowlane dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie przedłożonego projektu budowlanego oraz jego niezgodności z uchwałą w sprawie MPZP, co doprowadziło do nieuzasadnionego nieuwzględnienia skargi;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne, lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zwłaszcza poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi oraz oparcie argumentacji jedynie na załączniku graficznym do uchwały

w sprawie MPZP, w sytuacji gdy stan sprawy wymagał dokonania wnikliwej wykładni przepisów uchwały i wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia zawartego

w sentencji wyroku.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła:

1/ na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, alternatywnie - na wypadek uznania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszył jedynie przepisy prawa materialnego - na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi;

2/ na podstawie art. 203 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka wskazała, że Sąd dokonał bezpodstawnie rozszerzającej wykładni przepisów uchwały w sprawie MPZP, nie podejmując rozważań w kwestii wykładni literalnej stosownych zapisów planu, która powinna znaleźć zastosowanie w pierwszej kolejności. Choć zdaniem spółki literalna interpretacja § 6 ust. 5 pkt 2) lit. a) tiret drugie uchwały w sprawie MPZP prowadzi do jednoznacznych ustaleń, że powyższe uregulowanie nie zakazuje umieszczenia na każdej z działek zabudowy bliźniaczej rozumianej jako kompleks dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej to w przypadku nieprecyzyjności zapisów

w planie organy administracyjne nie mogą stosować wykładni rozszerzającej.

Z uwagi na fakt, że postanowienia planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, takie działanie na tle art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej może przesądzać o naruszeniu powszechnie obowiązującej zasady legalizmu, zgodnie z którą organy władzy publicznej nie mogą podejmować działań bez podania podstawy prawnej, a mogą czynić tylko to, co im prawo nakazuje lub pozwala.

Spółka wskazała, że przy wykładni postanowień MPZP, należy mieć na względzie maksymalną ochronę uprawnień właścicielskich. Mając na względzie ochronę prawa własności określoną Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140 k.c., niedopuszczalna jest sytuacja, gdy nadmiernie ogranicza się uprawnienia właściciela terenu.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania spółka wskazała, że Sąd nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, natomiast ograniczył się do pobieżnego rozpatrzenia projektu budowlanego z pominięciem istotnej dokumentacji skompletowanej na potrzeby niniejszego postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. Ponadto Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak szczegółowego i precyzyjnego sporządzenia uzasadnienia w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji było negatywne dla strony. Obowiązkiem sądów w ramach prowadzonych postępowań sądowoadministracyjnych jest ponowne rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz zajęcie stanowiska wobec przedstawionych dowodów i wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez wskazane w niej naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Za prawidłową uznać należy przyjętą przez organy i Sąd wykładnię § 6 ust. 5 pkt 2 lit. "a" tiret drugie planu miejscowego. Nie można zgodzić się z interpretację inwestora, jakoby wskazana w tym przepisie minimalna powierzchnia działki dla zabudowy bliźniaczej, dotyczyła całego budynku ("bliźniaka"), a nie jego pojedynczych segmentów. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że za odrzuceniem takiego stanowiska przemawiają dyrektywy wykładni systemowej, a także

i celowościowej. Analizując powyższy przepis z uwzględnieniem całej treści § 6 nie sposób nie zauważyć, że przyjęcie – jak domaga się tego inwestor – że ww. powierzchnia 500 m2 dotyczy całego "bliźniaka", prowadziłoby do pozbawionych logiki wniosków, iż – po pierwsze - dla realizacji takiego obiektu (bliźniaka), składającego się w z dwóch budynków mieszkalnych, wystarczająca jest działka

o mniejszej powierzchni, niż wymagana w przypadku pojedynczego, wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (na taki budynek potrzebna jest działka

o powierzchni min. 700 m2) oraz – po drugie (co wskazał Sąd I instancji) – że budynek w zabudowie szeregowej, który teoretycznie może się składać nawet

z kilkunastu segmentów, może zostać zrealizowany na działce o pow. jedynie 250 m2. Uznać jednak należy, że prawodawca w przepisie tym dążył do odwrotnych skutków, tj., do zagwarantowania tym większej powierzchni zabudowy, im bardziej złożony po względem ilości odrębnych lokali mieszkalnych, miałby powstać na danej działce – zwłaszcza gdy wziąć pod uwagę, iż przepisy te dotyczą obszaru o "niskiej intensywności" zabudowy. Ich celem było zatem zachowanie owej "niskiej" intensywności.

Jakkolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu określone

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą być interpretowane rozszerzająco, to jednak niedopuszczalne jest również "naciąganie" przepisów planu na korzyść inwestora w sposób prowadzący do przyjęcia na danym terenie nielogicznych i niespójnych zasad zabudowy terenu.

Stwierdzenie niezgodności projektu budowlanego z § 6 ust. 4 pkt 1 lit. "e", stanowi bezpośrednią konsekwencję (prawidłowej) wykładni wykładnię § 6 ust. 5 pkt 2 lit. "a" tiret drugie – skoro przepis ten określa powierzchnię zabudowy dla każdego segmentu bliźniaka, to tym samym konieczne jest sporządzenie bilansu dla każdej

z pojedynczych działek przeznaczonych pod dany segment, z którego wynikać będzie, że wskaźnik powierzchni zabudowy w obrębie każdej z tych pojedynczych działek nie przekracza 30%. Takiego bilansu inwestor, pomimo wezwania, nie przedstawił.

W konsekwencji uznania prawidłowej wykładni powyżej opisanych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonanej przez Sąd

I instancji bezzasadne są pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia prawa materialnego.

Pozbawione podstaw są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. ponieważ przepis ten (nakazujący rozstrzyganie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść inwestora) ma zastosowanie tylko, gdy przedmiotem postępowania jest nałożenie obowiązku lub odebranie uprawnienia, natomiast przedmiotem niniejszej sprawy jest uzyskanie uprawnienia (pozwolenia na budowę). Poza tym, wbrew stanowisku skarżącej spółki, w sprawie nie zachodziły wątpliwości co do treści normy prawnej, skoro jej odkodowanie było możliwe przy zastosowaniu wykładni systemowej i celowościowej.

Nie mógł uzasadniać uchylenia wyroku Sądu I instancji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., regulujący wymagania odnoszące się do uzasadnienia wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy. Zgodnie z przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wymóg zwięzłego przedstawienia zarzutów

i wyjaśnienia podstawy prawnej nie oznacza, że sąd ma obowiązek szczegółowo analizować wszystkie zarzuty skargi, nawet te pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd I instancji dostatecznie wyjaśnił podstawy rozstrzygnięcia. Sporządzone uzasadnienie niewątpliwie w dostatecznym zakresie prezentuje stanowisko Sądu

I instancji, pozwala na jego poznanie i kontrolę, wobec czego postawiony zarzut nie mógł odnieść skutku.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842).