Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1001/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1. art. 87 par. 1-4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Mi. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...].

W dniu 13 lutego 2012 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów, w którym skarżący podał, że niewłaściwie zrozumiał treść zarządzenia. Ponadto wskazał, iż nie stać go na korzystanie pomocy prawnej, a nie wszystkie terminy prawne są dla niego zrozumiałe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Jednakże aby możliwe było przywrócenie terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie trzech przesłanek: strona winna złożyć wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.), oraz powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

Oceniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odpisów skargi, Sąd doszedł do przekonania, iż wniosek ten został złożony we wskazanym terminie, a zarazem złożono wymagane odpisy skargi. Tym samym spełnione zostały dwie przesłanki warunkujące przywrócenie terminu.

Należy jednak stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu.

Podnieść bowiem należy, że kryteria oceny postawy osoby, która nie dokonała czynności procesowej w terminie, są bardzo rygorystyczne, gdyż wymaga się od niej szczególnej staranności. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu zachodzi jedynie w sytuacji, w której strona nie mogła usunąć przeszkody uniemożliwiającej dochowanie tego terminu nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 1999 r., III SA 7432/98; postanowienia tego Sądu z dnia 25 września 1998 r., I SA/Łd 575/98 i z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Palestra 2004, z. 1, s. 225, a nadto postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05).

Wnioskodawca czyni zatem zadość wymogom staranności osoby należycie dbającej o swoje interesy, o ile w związku z uchybieniem terminu nie dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 220/08). Innymi słowy brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem.

Uwzględniając powyższe nie można uznać zachowania skarżącego jako niezawinione.

Należy bowiem zauważyć, że pismo wzywające do nadesłania odpisów skargi zostało jasno i wyraźnie zredagowane. Wskazano w nim dokładnie jaki obowiązek spoczywa na skarżącym. Został on również pouczony w jakim terminie należy dokonać przedmiotowej czynności oraz wskazano skutki nieusunięcia tego braku.

Dlatego też nie sposób uznać, że wezwanie to było napisane w sposób umożliwiający niewłaściwe zrozumienie jego treści. Zarówno treść wezwania, jak i wskazanie (wytłuszczonym drukiem) skutków niewykonania wezwania było jednoznaczne i nie mogło pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie.

Dodać przy tym należy, że niewłaściwe zrozumienie wyczerpującego i jasnego wezwania nie możne być uznane za brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności, której wezwanie dotyczyło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 597/08).

Zdaniem Sądu, zachowanie minimum elementarnej staranności procesowej pozwoliłoby skarżącemu na uzupełnienie omawianego braku skargi w terminie. W razie jakichkolwiek wątpliwości dotyczących obowiązku złożenia odpisów skargi, skarżący mógł bowiem zwrócić się w tej kwestii z pytaniem do Sądu, czego jednak nie uczynił. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08).

Biorąc powyższe pod uwagę nie można przyjąć, iż skarżący dochował szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej rozumianej jako kryterium braku winy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.