Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 22/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 2 , art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1 i  ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: § 3 ust. 1 pkt 31, pkt 55 lit. b, pkt 58 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skarg J. W. i Ł. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 12 października 2022 r. nr SKO.4170/53/2022 w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: "Kolegium "/"organ II instancji"), decyzją z 12 października 2022 r. nr SKO.4170/53/2022, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "K.p.a."), art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej: "ustawa środowiskowa") oraz § 3 ust. 1 pkt 31, pkt 55 lit. b i pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, dalej: "rozporządzenie"), po rozpatrzeniu odwołania Ł.H., J.W., K.S., J.S., B.W., J.K., A.K. i T.S. od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent"/"organ I instancji") z dnia 31 maja 2022 r., nr SR - II.6220.4.2022, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa szesnastu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo - handlową, garażami podziemnymi i naziemnymi, zespołami miejsc postojowych, zbiornikami retencyjnymi, stacjami transformatorowymi, murami oporowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w [...] przy ul. [...]", na działkach nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] (dalej: "Inwestycja") - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że od decyzji Prezydenta stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny na środowisko dla opisanej na wstępie inwestycji odwołujący, w jednobrzmiących odwołaniach zarzucili naruszenie art. 7 oraz art. 77 K.p.a., a także art. 37 ust. 1 i art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium odwołań nie uwzględniło i stwierdziło, że przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Należy ją bowiem zakwalifikować do grupy przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 31, § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 58 lit.b rozporządzenia. Wskazało, że Prezydent trzema pismami z dnia 28 stycznia 2022 r. wystąpił odpowiednio do: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ"), Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (dalej: "Dyrektor Zarządu Zlewni") oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS") o wyrażenie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

RDOŚ pismem z 9 lutego 2022 r. wezwał Prezydenta o uzupełnienie wniosku o szczegółowo wskazane dokumenty, natomiast Dyrektor Zarządu Zlewni wezwał Inwestora o uzupełnienie Karty informacyjnej przedsięwzięcia o konieczne informacje, co uczyniono. Po uzupełnieniu wniosku i ponownym wystąpieniu do ww. organów, Prezydent uzyskał następujące opinie:

1. dwie opinie PPIS z dnia 15 lutego 2022 r. oraz z dnia 17 marca 2022 r., którymi organ opiniujący stwierdził, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska dla planowanej inwestycji, wskazując jednocześnie warunki konieczne do uwzględnienia w decyzji;

2. dwie opinie Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia 10 marca 2022 r. oraz z dnia 20 kwietnia 2022 r., w których organ opiniujący stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko;

3. opinię RDOŚ z dnia 15 marca 2022 r., w której organ opiniujący wyraził stanowisko, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazując jednocześnie warunki konieczne do określenia w decyzji (podtrzymaną pismem z dnia 22 kwietnia 2022 r.).

Przedsięwzięcie określone we wniosku Inwestora zostało szczegółowo opisane i przeanalizowane w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, o której mowa w art.62a ustawy środowiskowej, którą to Kartę inwestor załączył do wniosku oraz w uzupełnieniach nr 1, nr 2 i nr 3 do Karty informacyjnej przedsięwzięcia, opracowanych zgodnie z wymaganiami określonymi przez organy opiniujące.

Kolegium wskazało, że organ I instancji po przeanalizowaniu treści ww. opinii i uwzględnieniu zawartych w nich warunków oraz po przeprowadzeniu własnej analizy materiału dowodowego dotyczącego przedmiotowej inwestycji, dokonanej na potrzeby prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego, doszedł do wniosku o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Uwzględniając kryteria, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, Prezydent w decyzji określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Kolegium przytoczyło obszerne fragmenty decyzji organu I instancji i stwierdziło, że postępowanie przed tym organem przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa materialnego, jak również zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, określonymi m.in. w art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Stwierdziło, że podniesiony przez odwołujące się strony zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a., jest bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje na to, że organ I instancji prowadząc postępowanie w sprawie podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W sposób prawidłowy wyjaśnił wątpliwości, które pojawiły się, bądź zostały zgłoszone w toku prowadzonego w tej sprawie postępowania. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego Inwestor kilkukrotnie był wzywany do uzupełniania karty informacyjnej przedsięwzięcia. Organ za każdym razem przesyłał wszystkie uwagi złożone przez strony postępowania do Inwestora, celem odniesienia się przez niego do podnoszonych kwestii i zastrzeżeń. Każdorazowo stanowiska Inwestora przesyłane były również do organów opiniujących, które na podstawie analizy zebranego w tej sprawie materiału dowodowego wyraziły swoje opinie dotyczące warunków realizacji i eksploatacji Inwestycji.

Za chybiony uznało zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy środowiskowej; przepis ten zamieszczony został przez ustawodawcę w Dziale III zatytułowanym "Udział społeczeństwa w ochronie środowiska", w Rozdziale 2 zatytułowanym "Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji", to jest w przepisach dedykowanych dla postępowań, w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym postępowań, w których opracowywany jest raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ponieważ zgodnie z przepisami rozporządzenia przedsięwzięcie objęte wnioskiem Inwestora zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (dlatego podlega procedurze przewidzianej w dziale V ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zatytułowanym "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000"), dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zostaje stwierdzony po zasięgnięciu opinii organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej. W rozpatrywanej sprawie organy opiniujące (posiadające specjalistyczna wiedzę w zakresie stanowiącym przedmiot opinii) wyraziły opinie o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co zostało uwzględnione w decyzji wydanej przez Prezydenta. Kolegium podkreśliło, że argumentacja organu I instancji zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., jest jasna i przekonująca, zarówno co do faktów, jak i co do prawa. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie nasuwa wątpliwości co do tego, że istotne w sprawie okoliczności zostały właściwie przez organ rozważone i ocenione, a objęte sentencją zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie, będące ich logiczną konsekwencją jest prawidłowe. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja posiada prawidłowe uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne, zawierające wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, jak również zawiera dostatecznie przekonującą argumentację uzasadniającą przyjęty sposób załatwienia sprawy. Prezydent w sposób prawidłowy wskazał również materialnoprawne przesłanki, które obligowały go do wydania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. Inwestycji, postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób rzetelny i nie wykazuje uchybień, w szczególności w odniesieniu do przepisów obowiązującej procedury administracyjnej.

Za nieuzasadniony Kolegium uznało także zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej; skoro organy opiniujące jednoznacznie stwierdziły, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to zaskarżona odwołaniem decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie narusza art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej i zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane przez przepisy art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko został szczegółowo wykazany przez organ I instancji w treści wydanej decyzji, po uprzednim uzyskaniu opinii właściwych organów, posiadających specjalistyczną wiedzę w zakresie opiniowanej przez te organy materii oraz uwzględnieniu warunków określonych w tychże opiniach. W ocenie Kolegium uciążliwości związane z realizacją i eksploatacją projektowanego przez Inwestora przedsięwzięcia były możliwe do zdiagnozowania i określenia bez potrzeby sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, a zakres przewidywanych oddziaływań ww. przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, będące w zasięgu jego oddziaływania, nie uzasadnia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Decyzję Kolegium zaskarżyli J.W.(reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego) oraz Ł.H.

J.W. (dalej: "Skarżący I") zarzucił naruszenie:

1. Art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a dotyczących:

a) pominięcia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji okoliczności podnoszonych przez stronę Skarżącą, a związanych ze specyfiką inwestycji oraz jej potencjalnym negatywnym oddziaływaniem na środowisko, w tym emisji hałasu, zanieczyszczeń do powietrza, wpływem na odpływ wód opadowych, zacienienia sąsiednich zabudowań czy zmianę stosunków wodnych oraz nie wyjaśnieniu z jakich powodów organ uznał te okoliczności za nieistotne dla rozstrzygnięcia, gdyż w tej materii nie zajął stanowiska i nie odniósł się do podniesionych zarzutów,

b) braku wyjaśnienia, z jakiego powodu rozwinięcie podnoszonych zarzutów zostało pominięte w treści uzasadnienia decyzji organu II instancji, przez co wątpliwości Skarżącego co do treści karty informacyjnej przedsięwzięcia nie zostały wyjaśnione w sposób zgodny z zasadą przekonywania, co powoduje, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do słuszności wydanego rozstrzygnięcia,

c) braku wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ uznał, że wydawane w toku postępowania opinie, o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej są wystarczające oraz niejako wiążące dla organu rozstrzygającego merytorycznie sprawę w przypadku gdy opinia taka jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji i nie ma charakteru wiążącego dla organu prowadzącego postępowanie główne co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż organ nieprawidłowo ustalił, że sam fakt wydania w sprawie opinii przez inny organy jest wystarczający dla rozstrzygnięcia, a cała materia postępowania jest dostatecznie wyjaśniona i przez to pozwala na utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.

2. Art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez jego błędną wykładnię skutkującą nieprawidłowym ustaleniem, że organ orzekając o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niejako związany jest treścią wydawanych w sprawie opinii przez inne specjalistyczne organy i na samej ich podstawie możliwe jest odstąpienie od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, w przypadku gdy organ orzekający o obowiązku przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko winien uwzględnić łącznie kryteria określone w dyspozycji naruszonego przepisu i dopiero na ich podstawie, łącznie z wydanymi opiniami, które należy ocenić jak dowody w sprawie, podjąć decyzję o nałożeniu obowiązku o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko.

Na tych podstawach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzuty skargi zostały rozwinięte i umotywowane.

W odrębnej skardze Ł.H. (dalej: "Skarżący II") żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zarzucił:

I. Naruszenie prawa materialnego, w szczególności:

1. art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej przez jego wadliwą wykładnię i niezastosowanie pomimo istnienia w sprawie istotnych przesłanek do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

2. art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy środowiskowej poprzez :

a. niepełne, zdawkowe i ogólnikowe wyjaśnienie powodów odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji będącej przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją;

b. niedokładne wyjaśnienie wszystkich uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

II. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

1. Art. 7 i art. 77 K.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że Inwestycja nie wymaga oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

2. Art. 80 K.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przy ocenie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz przy ocenie opinii wyrażonych w postanowieniach: PPIS, RDOŚ oraz Dyrektora Zarządu Zlewni i w konsekwencji uznanie (wbrew doświadczeniu życiowemu), że skala i zakres przedsięwzięcia (Inwestycji), jakim jest budowa dużego osiedla mieszkaniowego, nie będzie powodowała negatywnych skutków dla środowiska oraz dla nieruchomości sąsiednich;

3. Art. 78. § 1 i art. 84 § 1 K.p.a. przez nieuwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodu z biegłego meteorologa na okoliczność, czy planowana budowa dużego osiedla mieszkaniowego z blokami o dużych wysokościach i gęstej zabudowie nie będzie ograniczać napływu świeżych mas powietrza w kierunku miasta [...], z uwagi na sytuowanie jej na kierunku przeważających wiatrów, w obrębie głównego klina napowietrzającego miasto [...];

4. Art. 7 i art. 8 K.p.a. przez :

a. nieuwzględnienie interesu społecznego przy wydaniu decyzji i nie wydania postanowienia w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, mimo wiedzy organu, iż między Inwestorem [...]) a lokalną społecznością przy ul. [...] w [...] (właścicielami domów jednorodzinnych) istnieje konflikt na tle realizacji zamierzonego przedsięwzięcia budowy osiedla bloków mieszkaniowych;

b. nieuwzględnienie interesu społecznego przez pominięcie faktu, że zarówno aktualne gminne studium zagospodarowania przestrzennego jak i projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (którego procedura uchwalania jest już zaawansowana), przewiduje dla terenu przy ul. [...] sposób zagospodarowania: zabudowa mieszkaniowa niska i handlowo usługowa, podczas gdy Inwestycja będąca oceniana przez organ pod kątem wymagań środowiskowych polega na budowie osiedla bloków mieszkalnych kilkunastopiętrowych, co jest sprzeczne z projektem planu miejscowego i obecnym studium zagospodarowania przestrzennego i przez to wywołuje konflikty między lokalną społecznością przy ul. [...] a Inwestorem;

c. prowadzenie postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie obywateli do organów Państwa i podważający świadomość prawną obywateli wskutek braku inicjatywy w zakresie wyjaśnienia wątpliwości związanych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a przede wszystkich wadliwą, pobieżną i ogólnikową analizę prawną przedsięwzięcia inwestora oraz opinii pomocniczych organów, w tym w szczególności w zakresie :

- realnych możliwości zagospodarowania przez Inwestora wody opadowej z inwestycji poprzez zbudowanie osobnej instalacji do spłukiwania toalet wodą opadową, co wiąże się z budową przepompowni, która musi być uwzględniona na etapie wydawania warunków zabudowy,

- wpływu planowanej wysokiej zabudowy mieszkaniowej na przewietrzenie miasta [...] z uwagi na sytuowanie zabudowy na kierunku przeważających wiatrów w obrębie głównego klina napowietrzającego miasto [...].

5. Art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji i nie wyjaśnienie przyczyn nieuwzględnienia :

a. zarzutów stron postępowania: A.K. i J.K. zawartych w piśmie z dnia 11 kwietnia 2022 r.

b. wniosku dowodowego Skarżącego, zawartego w odwołaniu z 14 czerwca 2022 r. od decyzji organu I instancji w tej sprawie a dotyczącego dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z biegłego meteorologa.

Powyższe zarzuty w uzasadnieniu zostały podbudowane.

W odpowiedziach na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skargi są nieuzasadnione.

I. Stan sprawy jest następujący. Przedmiotem postępowania jest inwestycja, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej; jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego Inwestor, przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji, o jakich mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej, miał obowiązek wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego zamierzenia. Wniosek taki złożony został w dniu 4 stycznia 2022 r. wraz z kartą informacyjna przedsięwzięcia, mapą ewidencyjną obejmującą teren zamierzenia, uproszczonym wypisem z ewidencji gruntów oraz informacją dotyczącą MPZP. Po uzupełnieniu wniosku zgodnie z żądaniem, Prezydent w formie obwieszczenia zawiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, po czym 28 stycznia 2022 r. wystąpił do RDOŚ, Dyrektora Zarządu Zlewni i PPIS o wydanie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Z akt wynika, że organy opiniujące występowały o uzupełnienie wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia. W oparciu o uzupełnioną dokumentację organy wydały opinie: PPIS, z dnia 15 lutego 2022 r., 17 marca 2022 r. i z dnia 12 kwietnia 2022 r. w których stwierdził, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska dla planowanej inwestycji wskazując jednocześnie warunki konieczne do uwzględnienia w decyzji; Dyrektor Zarządu Zlewni, z dnia 10 marca 2022 r. oraz z dnia 20 kwietnia 2022 r. w których stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko; RDOŚ, z dnia 15 marca 2022 r. (podtrzymaną pismem z dnia 22 kwietnia 2022 r.), w której wyraził stanowisko, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oceniając całokształt materiału dowodowego Prezydent decyzją z dnia 31 maja 2022 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Po rozpatrzeniu odwołań Kolegium utrzymało w mocy to rozstrzygnięcie. Decyzja Kolegium z dnia 12 października 2022 r. jest przedmiotem skarg.

II. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (...) tej ustawy. W myśl tego przepisu, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając kryteria, o których mowa w dalszej części tego artykułu. Z kolei art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej nakłada na organ obowiązek uprzedniego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska (pkt 1), państwowego inspektora sanitarnego (pkt 2) oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej (pkt 4). Organ zasięgający opinii przedkłada organom tym wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (art. 64 ust. 2 pkt 1-3 ustawy środowiskowej). Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ( art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W takim przypadku uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych przepisami procedury administracyjnej, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 tej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej). Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. II SA/Po 860/11).

III. Stosownie do przepisu art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Postępowanie prowadzą w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.), działając w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 K.p.a.). Z kolei w myśl art. 77 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast zgodnie z art. 80 K.p.a., ma obowiązek ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zatem dokonane w sprawie czynności, a także wynikające z nich ustalenia i ich ocena w aspekcie brzmienia istotnych w sprawie regulacji materialnoprawnych powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.).

IV. Przedstawione w punkcie II. przepisy prawa materialnego zakreśliły ramy postępowania wyjaśniającego. Wobec tego Prezydent, procedując w przedmiocie wniosku z dnia 29 grudnia 2021 r. o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, złożonego w organie I instancji 4 stycznia 2022 r., miał obowiązek zgromadzić materiał dowodowy wynikający z tych przepisów. Miał również obowiązek zasięgnąć opinii właściwych organów. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie i zebrane dowody pozwalały na dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.) i upoważniało do wydania decyzji.

Lektura akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że po uzupełnieniach, złożony przez Inwestora wniosek był kompletny i pozwalał na przeprowadzenie postępowania. Pierwszym etapem tego postępowania było wystąpienie do organów o wyrażenie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia. Organy opiniujące (PPIS, Dyrektor Zarządu Zlewni oraz RDOŚ), jako organy specjalistyczne, po dodatkowych uzupełnieniach, zajęły stanowiska i nie dopatrzyły się potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego. Zaznaczyć należy, że strony wiedziały o wydanych opiniach oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Z akt wynika, że w toku postępowania tylko trzy strony wykazały zainteresowanie postępowaniem i wniosły zastrzeżenia i uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego oraz wydanych opinii (pisma z dnia 13 marca 2022 r., 28 marca 2022 r. oraz z dnia 11 kwietnia 2022 r. - k. 33, 39, 47 akt adm.). Pisma te zostały przekazane Inwestorowi, który ustosunkował się do podniesionych kwestii. Zastrzeżenia stron oraz wyjaśnienia Inwestora Prezydent przekazał organom opiniującym. Po zapoznaniu się z uwagami stron postępowania i wyjaśnieniami Inwestora, wszystkie organy opiniujące podtrzymały swoje stanowiska o braku potrzeby przeprowadzenia oceny na środowisko dla przedsięwzięcia, którego dotyczy wniosek z 29 grudnia 2021 r. (vide: k. 50 – 52 akt adm.).

W tym stanie sprawy, zdaniem Sądu, załączone do wniosku dokumenty, w szczególności karta informacyjna przedsięwzięcia (z uzupełnieniami), jak również opinie właściwych organów, stanowiły wystarczający a zarazem kompletny materiał dowodowy do wydania rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić wypada, że karta informacyjna przedsięwzięcia sporządzona przez osoby uprawnione, zawiera informacje niezbędne dla dokonania oceny zamierzenia. Dowód ten nie został skutecznie zakwestionowany ani podważony w toku postępowania. W szczególności, żadna ze stron nie przedłożyła fachowego opracowania, które podważałoby kartę informacyjną przedsięwzięcia zamierzonej inwestycji. Zatem karta wraz z opiniami właściwych specjalistycznych organów zasadnie przyjęte zostały za podstawę ustaleń faktycznych. Wskazany materiał dowodowy poddany został szczegółowej analizie co do rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, przy czym analiza kryteriów przewidzianych tym przepisem odnoszących się do planowanego przedsięwzięcia zasadnie doprowadziła do wniosku, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Stąd też Prezydent prawidłowo w decyzji z 31 maja 2022 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa szesnastu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo - handlową, garażami podziemnymi i naziemnymi, zespołami miejsc postojowych, zbiornikami retencyjnymi, stacjami transformatorowymi, murami oporowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną" na szczegółowo wymienionych działkach. Zasadnie też Kolegium utrzymało w mocy tę decyzję.

Sąd stwierdza, że uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji spełniają wymogi z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej i w pełni odpowiadają wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Wskazują na fakty, które zostały uznane za udowodnione, dowody, na podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne, a także przytaczają właściwe przepisy prawa oraz zawierają ich wyjaśnienie. Zawierają szczegółowe informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Wszystko to prowadzi do wniosku, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wymienionych w skargach, a omówionych ogólnie w punkcie III uzasadnienia, są nieuzasadnione. Stwierdzenie to dotyczy również zarzutu braku powołania biegłego. Jest tak dlatego, ponieważ ustawa środowiskowa poprzez wprowadzenie obowiązku opiniowania przedsięwzięcia przez organy specjalistyczne kompleksowo reguluje zagadnienia ochrony środowiska i nie przewiduje odrębnego opracowania sporządzanego przez meteorologa. Zatem Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do przypisania organom naruszeń przepisów postępowania w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

W taki sam sposób ocenić należy zarzuty skarg dotyczące naruszenia prawa materialnego. W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów ustawy środowiskowej i to w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Reasumując, zarzuty podniesione w skargach nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym, właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów procesowych.

Z tych przyczyn skargi podlegają oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.