Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 644/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2 pkt 1-4; art. 52 par 3; art. 53 par 2;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par 5 pkt 2; par 4 pkt 1, 2, 5 i 7
journal: Dz.U. 2007 nr 5 poz 41
law: Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz  szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów  radiofonicznych i telewizyjnych.
article: art. 64 par 2;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 i nast.; art. 37 ust. 4;
journal: Dz.U. 2011 nr 43 poz 226
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jednolity
article: par 9 ust. 2;
journal: Dz.U. 2011 nr 273 poz 1616
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu prowadzenia rejestrów wchodzących w  skład Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowej treści wpisów w tych rejestrach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie koncesji oddala skargę


UZASADNIENIE

Krajowa Rady Radiofonii i Telewizji (dalej KRRiT) zaskarżoną uchwałą z [...] października 2012 r. nr [...] zobowiązała Przewodniczącego KRRiT do pozostawienia bez rozpoznania wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej skarżąca) o uzyskanie jej koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "Radio B.", za pomocą stacji nadawczej w S.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Przewodniczący dnia [...] listopada 2011 r. opublikował w Monitorze Polskim (nr [...], poz. [...]) ogłoszenie o możliwości uzyskania koncesji lub rozszerzeniu dotychczasowej na rozpowszechnianie programu radiowego za pomocą stacji nadawczej w S.

Skarżąca w terminie złożyła wniosek o przyznanie jej ww. koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "Radio B.", za pomocą stacji nadawczej w S.

Przewodniczący KRRiT po wstępnym zbadaniu wniosku stwierdził jego braki, do uzupełnienia których wezwał skarżącą w terminie 7 dni, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., tj. do nadesłania:

1. w odniesieniu do skarżącej – poświadczonych sprawozdań finansowych za 2009 r. i 2010 r.;

2. w odniesieniu do udziałowców:

a. T. S. – zaświadczeń o niezaleganiu ze składkami ZUS i podatkami; zaświadczenia o aktualnie posiadanych środkach finansowych, obrotach na rachunkach bankowych za ostatni rok, zdolności kredytowej, ewentualnym zadłużeniu oraz o lokatach terminowych; aktualnej listy wierzycieli i dłużników z określeniem długów i wierzytelności;

b. G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. – poświadczonych sprawozdań finansowych za 2009 r. i 2010 r.; zaświadczeń o niezaleganiu ze składkami ZUS i podatkami; zaświadczenia o aktualnie posiadanych środkach finansowych, obrotach na rachunkach bankowych za ostatni rok, zdolności kredytowej, ewentualnym zadłużeniu oraz o lokatach terminowych; aktualnej listy wierzycieli i dłużników z określeniem długów i wierzytelności;

3. odpisu z KRS z którego wynika, że skarżąca uprawniona jest do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem;

4. informacji o posiadanych przez skarżącą udziałach, akcjach lub wkładach innych spółkach lub o udziałach w innych podmiotach gospodarczych, dotyczących udziałowca skarżącej, tj. spółki G. Sp. z o.o. z siedzibą w S.

Wezwanie to doręczono skarżącej 23 lipca 2012 r.

W odpowiedzi skarżąca dnia 30 lipca 2012 r. złożyła:

1. sprawozdanie finansowe G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. za 2011 r. wraz z pocztowym dowodem jego nadania do właściwego urzędu skarbowego i opinią audytora;

2. roczne rozliczenie podatkowe T. S. za 2011 r.;

3. potwierdzenie złożenia we właściwych urzędach skarbowych swoich sprawozdań finansowych z 2009 r. i 2010 r.;

4. żądane dokumenty dotyczące ww. udziałowców;

5. notarialnie sporządzony protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej z [...] lipca 2012 r., na którym przyjęto uchwałę w sprawie zmiany umowy spółki skarżącej, w szczególności w zakresie przedmiotu prowadzonej przez nią działalności, poprzez dopisanie m.in. działalności polegającej na nadawaniu programów radiofonicznych – kod PKD [...];

6. pierwszą stronę wniosku skierowanego do właściwego sądu rejonowego, wydziału gospodarczego KRS o zmianę wpisu w rejestrze skarżącej w ww. zakresie- tj. rozszerzenia prowadzonej przez nią działalności wraz z dowodem nadania tego wniosku;

7. informację o posiadanych przez skarżącą udziałach, akcjach lub wkładach innych spółkach lub o udziałach w innych podmiotach gospodarczych, dotyczących udziałowca skarżącej, tj. spółki G. Sp. z o.o. z siedzibą w S.

Następnie skarżąca 29 sierpnia 2012 r. nadesłała żądany odpis z KRS, aktualny na dzień 28 sierpnia 2012 r., w którym znalazły się uchwalone [...] lipca 2012 r. zmiany, dotyczące zakresu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej poprzez dopisanie m.in. działalności polegającej na nadawaniu programów radiofonicznych – kod PKD [...] (dział 3, rubryka 1, pozycja 57 KRS)

Pismem z [...] listopada 2012 r. skarżąca została powiadomiona przez Przewodniczącego o treści uchwały KRRiT z dnia [...] października 2012 r. tj. że złożony wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. W piśmie wskazano , iż żądany KRS skarżąca złożyła dopiero w dniu 29 sierpnia 2012 r., zatem po upływie siedmiodniowego terminu określonego w wezwaniu. Powiadomienie to skarżąca otrzymała 23 listopada 2012 r. wraz z pouczeniem o skardze przysługującej do sądu administracyjnego.

Dnia 3 grudnia 2012 r. skarżąca złożyła pismo, w którym wezwała KRRiT do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały i uznanie, że w chwili złożenia wniosku o udzielenie koncesji nie zawierał on braków formalnych co do odpisu z KRS. Pismo to wpłynęło do organu 7 grudnia 2012 r.

Wobec braku odpowiedzi na swoje wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dnia 29 stycznia 2013 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – za pośrednictwem Przewodniczącego, skargę na uchwałę pozostawiającą jej wniosek bez rozpoznania. Zarzuciła jej: naruszenie następujących przepisów postępowania:

1. § 5 pkt. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. nr 5, poz. 41 ze zm.), dalej rozporządzenie KRRiT poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że wymieniony wyżej wniosek zawierał braki formalne w zakresie wynikającym z tego przepisu, gdyż w odpisie z rejestru przedsiębiorców KRS skarżącej, w rubryce przedmiotu działalności, nie ujawniono kodu [...] - nadawanie programów radiofonicznych, podczas gdy wpisanie w rejestrze przedsiębiorców KRS określonego przedmiotu działalności ma skutek wyłącznie korporacyjny, nie wpływa na szczególne uprawnienia danego podmiotu do wykonywania tego rodzaju działalności koncesjonowanej, natomiast przepis ten należy wykładać w ten sposób, iż osoba prawna wnioskująca o koncesję przedkładając odpis z KRS ma wykazać jedynie, że została zarejestrowana, posiada wspomnianą osobowość prawną i ustawowe organy, które za nią na zewnątrz działają oraz m.in. posiada również zdolność procesową bycia stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia koncesji;

2. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i nieuzasadnione podjęcie zaskarżonej uchwały w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku koncesyjnego skarżącej, która w ustawowym siedmiodniowym terminie od dnia wezwania nie uzupełniała rzekomych braków formalnych wniosku, podczas gdy wniosek ten już w chwili złożenia braków formalnych nie zawierał, a zatem zastosowanie tej normy było oczywiście chybione i naruszyło prawa skarżącej.

W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi przyznała, iż co prawda w myśl § 5 pkt. 2 rozporządzenia KRRiT do wniosku o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiofonicznego drogą rozsiewczą naziemną w sposób analogowy należy m.in. dołączyć odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, z którego wynika, że wnioskodawca jest uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem. Jednakże , zdaniem skarżącej brak ujawnienia w ww. rejestrze, pod właściwym dla wnioskodawcy numerem KRS, w Dziale 3, Rubryce 1 - Przedmiot Działalności, określonego kodu PKD, a w tym przypadku [...] - nadawanie programów radiofonicznych, wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności [PKD] (Dz.U. z 2007 r., nr 251, poz.1885. ze zm.), dalej rozporządzenie PKD, nie ma żadnego wpływu na uprawnienia wnioskodawcy do wykonywania ww. działalności i nie determinuje prawa wnioskodawcy (bądź jego braku) w tym zakresie.

Dalej skarżąca wyjaśniła, że rozporządzenie PKD wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 591 ze zm.), dalej ustawa o statystyce. Art. 1 tej ustawy stanowi, że akt ten określa zasady i tworzy podstawy rzetelnego, obiektywnego, profesjonalnego i niezależnego prowadzenia badań statystycznych, których wyniki mają charakter oficjalnych danych statystycznych, oraz ustala organizację i tryb prowadzenia tych badań i zakres związanych z nimi obowiązków. Z kolei wedle art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o statystyce Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w porozumieniu z właściwymi naczelnymi organami administracji państwowej, opracowuje podstawowe do określenia przebiegu i opisu procesów gospodarczych i społecznych standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wzajemne relacje między nimi oraz ich interpretacje. Standardowe klasyfikacje i nomenklatury, o których mowa w ust. 1, wprowadza Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

Powyższe potwierdza zatem w ocenie skarżącej, że określanie we właściwych rejestrach konkretnymi kodami PKD rodzaju działalności gospodarczej, który ewentualnie prowadzić będzie przedsiębiorca ma charakter wyłącznie statystyczny i tylko dla tych celów nomenklatura ta została stworzona. Nie decyduje to natomiast w żaden sposób o tym czy dany podmiot do jej prowadzenia faktycznie jest uprawniony wedle obowiązujących przepisów prawa.

Powyższą tezę o wyłącznie statystycznym i porządkowym charakterze przedmiotu działalności danego przedsiębiorcy (w tym przypadku osoby prawnej - spółki z o.o.) określanego w rejestrze KRS nomenklaturą PKD potwierdza § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu prowadzenia rejestrów wchodzących w skład Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowej treści wpisów w tych rejestrach (Dz.U. z 2011 r., nr 273, poz.1616.), dalej rozporządzenie z 30 listopada 2011 r. zgodnie z którym sąd bada merytoryczną zgodność przedmiotu działalności zawartego w umowie lub statucie z przedmiotem działalności zgłoszonym we wniosku o wpis. Opis słowny przedmiotu działalności podmiotu wskazany we wniosku nie musi pokrywać się z opisem przedmiotu w Polskiej Klasyfikacji Działalności.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wyraziła pogląd, że określenie w statucie czy umowie spółki z o.o. rodzaju przedmiotu działalności gospodarczej, co później znajduje odzwierciedlenie w odpisie z rejestru KRS, ma skutek wyłącznie korporacyjny. Natomiast okoliczność faktycznego wykonywania przez podmiot konkretnej działalności gospodarczej determinuje wyłącznie istnienie podmiotu (zawarcie umowy spółki, spełnienie innych przewidzianych Kodeksem Spółek Handlowych wymogów i wpis do rejestru) i fakt posiadania osobowości prawnej oraz immanentnie z nią związanej zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, a także innych - jeśli obowiązujące przepisu prawa to przewidują - warunków, tak jak w przypadku wnioskodawcy w niniejszej sprawie, to jest posiadanie koncesji. Nawet gdyby dany podmiot posiadał wpis w KRS według nazewnictwa PKD co do określonego rodzaju przedmiotu działalności gospodarczej, jak np. nadawanie programów radiofonicznych, sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw czy działalność kantorów wymiany walut, to sam ten fakt nic decyduje jeszcze w żadnym razie, iż przedsiębiorca uprawniony jest do jej wykonywania, gdyż aby to czynić musi uzyskać odpowiednio stosowne koncesje oraz wpis do rejestru działalności regulowanej.

Reasumując wskazał, że okoliczności istnienia, bądź nieistnienia określonego wpisu w jej rejestrze przedsiębiorców KRS, co do rodzaju przedmiotu działalności gospodarczej, ujawnianego tam według nomenklatury z PKD 2007, nie decyduje o uprawnieniu do wykonywania tej działalności. O powyższym decyduje natomiast tylko fakt posiadania przez skarżącą osobowości prawnej ergo zdolności prawnej, zdolności do czynności prawnych oraz zdolności procesowej - bycia stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia koncesji i jej ewentualne uzyskanie w drodze decyzji administracyjnej.

W konsekwencji w ocenie skarżącej brzmienie cytowanego § 5 pkt. 2 rozporządzenia KRRiT, wskazuje, iż przedłożenie ww. odpisu ma jedynie na celu wykazanie, że podmiot będący wnioskodawcą został zarejestrowany, istnieje, posiada osobowość prawną, ustawowe ograny, a m.in. zarząd, w skład tych organów wchodzą określone osoby uprawnione do reprezentacji wnioskodawcy, osoby te nie zostały zawieszone w czynnościach, a podmiot nie znajduje się w stanic likwidacji bądź upadłości.

W tej sytuacji, z uwagi na podniesione powyżej okoliczności, kwestionowana uchwała narusza wskazany § 5 pkt. 2 rozporządzenia KRRiT, a wezwanie jej do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni we wskazanym powyżej zakresie i w efekcie pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie rzekomych braków, nastąpiło z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a., gdyż wniosek skarżącej już w chwili jego przedłożenia do Przewodniczącego KRRiT nie zawierał braków formalnych w wiadomym zakresie.

Na koniec skarżąca wskazała, że przedmiotowa skarga wniesiona została z zachowaniem ustawowych terminów określonych w art. 52 § 3 oraz art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a. Wyjaśniła, że o podjęciu kwestionowanej uchwały dowiedziała się 23 listopada 2012 r. Zatem w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia – tj. 3 grudnia 2012 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to jednak do dnia wniesienia skargi (29 stycznia 2013 r.) pozostało bez odpowiedzi. W związku z powyższym skargę wnosi się w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, tj. od dnia 3 grudnia 2012 r.

Jak wynika z akt sprawy Przewodniczący KRRiT po otrzymaniu ww. skargi - pismem z 22 lutego 2013 r., udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wezwanie do usunięcia przez niego naruszenia prawa, uznając wezwanie to nie może zostać uwzględnione.

W odpowiedzi na skargę KRRiT w pierwszej kolejności wniosła o odrzucenie skargi. Odwołując się do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. stwierdziła, że zawiera on katalog zamknięty aktów, które podlegają kontroli sądów administracyjnych.

Zdaniem organu, skarżąca miała możliwość zaskarżenia pisma Przewodniczącego KRRiT z 19 listopada 2012 r., a nie uchwały KRRiT z [...] października 2011 r. - o czym prawidłowo została pouczona. Jednocześnie organ podniósł, że - w jego ocenie, z wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa jednoznacznie wynika, iż właściwie zrozumiała ona pouczenie zawarte w piśmie z 19 listopada 2012 r., gdyż przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia prawa było właśnie to pismo, a nie uchwała.

W przypadku natomiast przyjęcia przez Sąd przedmiotowej skargi do rozpoznania, jako dopuszczalnej, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona uchwała KRRiT z dnia [...] października 2012 r. nie narusza przepisów prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że wniesienie skargi było dopuszczalne.

Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym , na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); a także inne niż określone wyżej decyzje i postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4).

Mając na uwadze wskazaną wyżej regulację prawną trzeba odwołać się do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2009 r. , sygn. akt II GSK 742/08. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny wyłożył ratio legis unormowań określonych w ww. przepisie. Odwołując się do literatury wyjaśnił, iż chodzi o umożliwienie sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach zapewniających ich uczestnikom określone gwarancje procesowe. Niewątpliwie zaskarżona uchwała KRRiT dotyczy pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącej, zatem ma charakter aktu indywidualnego dotyczącego uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, co oznacza, iż istnieje ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że zostały spełnione wszelkie niezbędne przesłanki do uznania uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji za akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień strony wynikających z przepisów prawa. Podjęcie przedmiotowych uchwał przez KRRiT uniemożliwiło bowiem skarżącej realizację uprawnień wynikających z przepisów prawa tj. określonych w art. 35 i nast. ustawy o radiofonii o telewizji oraz w rozporządzeniu KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r., w postaci możliwości udziału w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego, a w szczególności zablokowało merytoryczne rozpoznanie jej wniosku. Natomiast, wbrew twierdzeniom organu, skierowane do skarżącej pismo Przewodniczącego KRRiT z 19 listopada 2012 r. pod względem formalnym stanowiło jedynie zawiadomienie jej o podjęciu uchwały o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o udzielenie koncesji radiowej. Jednocześnie należy uznać, że przedmiotowa skarga wniesiona została z zachowaniem ustawowych terminów określonych w art. 52 § 3 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a.

Przechodząc zatem do meritum skargi na uchwałę KRRiT z [...] października 2012 r. należy stwierdzić, iż zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie.

Stosownie do § 5 pkt. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. nr 5, poz. 41 ze zm.), wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiofonicznego drogą rozsiewczą naziemną w sposób analogowy składa się z formularzy określonych w § 4 pkt 1, 2, 5, 7 oraz zawiera ) odpis z właściwego rejestru albo zaświadczenie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z którego wynika, że wnioskodawca jest uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem.

Bezsporna w sprawie była okoliczność, że skarżąca wymagany odpis z KRS w którym znalazły się uchwalone [...] lipca 2012 r. przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników skarżącej zmiany umowy spółki w zakresie przedmiotu prowadzonej przez nią działalności, poprzez dopisanie m.in. działalności polegającej na nadawaniu programów radiofonicznych – kod PKD [...] złożyła 29 sierpnia 2012 r. Biorąc pod uwagę fakt , że wezwanie do usunięcia braków wniosku, do uzupełnienia których skarżąca została wezwana w terminie 7 dni, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. zostało jej doręczone 23 lipca 2012 r., zatem termin do usunięcia tych braków upłynął w dniu 30 lipca 2012 r. Natomiast uchwalone zmiany umowy spółki dotyczące zakresu prowadzonej działalności gospodarczej wpisane przez Sąd Rejestrowy do KRS w dniu 24 sierpnia 2012 r. zostały złożone organowi w dniu 29 sierpnia 2012 r. zatem po upływie terminu określonego w wezwaniu Przewodniczącego KRRiT.

Skarżąca uważa, iż określanie we właściwych rejestrach konkretnymi kodami PKD rodzaju działalności gospodarczej, który ewentualnie prowadzić będzie przedsiębiorca ma charakter wyłącznie statystyczny i tylko dla tych celów nomenklatura ta została stworzona. Nie decyduje to natomiast w żaden sposób o tym czy dany podmiot do jej prowadzenia faktycznie jest uprawniony wedle obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem skarżącej statystyczny i porządkowy charakter przedmiotu działalności danego przedsiębiorcy (w tym przypadku osoby prawnej - spółki z o.o.) określanego w rejestrze KRS nomenklaturą PKD potwierdza § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu prowadzenia rejestrów wchodzących w skład Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowej treści wpisów w tych rejestrach (Dz.U. z 2011 r., nr 273, poz.1616.) zgodnie z którym sąd bada merytoryczną zgodność przedmiotu działalności zawartego w umowie lub statucie z przedmiotem działalności zgłoszonym we wniosku o wpis. W konsekwencji zdaniem skarżącej przepis § 5 pkt. 2 rozporządzenia KRRiT, należy rozumieć w ten sposób, że przedłożenie ww. odpisu ma jedynie na celu wykazanie, iż podmiot będący wnioskodawcą został zarejestrowany, istnieje, posiada osobowość prawną, ustawowe organy i nie znajduje się w stanie likwidacji bądź upadłości.

W ocenie Sądu stanowiska skarżącej nie sposób podzielić. W przeciwieństwie do twierdzeń skarżącej brzmienie cytowanego przepisu § 5 pkt. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji nie pozostawia wątpliwości , iż mamy tu do czynienia z przepisem o charakterze formalnym. Potwierdzeniem takiego rozumienia ww. przepisy jest orzecznictwo. W wyroku z 11 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1088/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że obowiązek dołączenia do wniosku odpisu z właściwego rejestru, z którego wynika, że wnioskodawca "jest uprawniony" do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem, nie określa przesłanki materialnoprawnej, jaką musi spełnić wnioskodawca na dzień złożenia wniosku. Taka wykładnia § 5 pkt 2 rozporządzenia KRRiT pozostawałaby w niezgodzie z jego treścią jak i nade wszystko z zakresem delegacji ustawowej zawartej w art. 37 ust.4 ustawy o radiofonii i telewizji. Przepis § 5 pkt 2 rozporządzenia KRRiT, o czym już była mowa, określa jedynie niezbędne dokumenty, które powinien zawierać wniosek. Idą tym tokiem rozumowania należy uznać prawidłowość działania organu, który do tego rodzaju braku formalnego wniosku o udzielenie koncesji zastosował art. 64 § 2 k.p.a.

Zarzuty skarżącej nie są więc uzasadnione a zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.