Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1001/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 11
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant Sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 7 417, - złotych (siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. i ustalił M. O. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 137.438 zł, od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 183.251 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wyniki postępowania kontrolnego, prowadzonego przez organ pierwszej instancji, w toku którego ustalono, że podatniczka w 2011 r. poniosła wydatki w łącznej kwocie 1.494.000 zł. Na wydatki te złożyły się: pożyczka dla J. O. z 2 lutego 2011 r. w kwocie 200.000 zł, pokrycie 18 sierpnia 2011 r. gotówką kapitału zakładowego w A sp. z o.o. w kwocie 5.000 zł, dwie pożyczki z 25 października 2011 r. udzielone B sp. z o.o. w kwocie po 450.000 zł każda, a także objęcie, zgodnie z oświadczeniami z 10 i 20 listopada 2011 r., udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym B sp. z o.o., za odpowiednio 38.900 zł oraz 350.100 zł. W toku postępowania kontrolnego ustalono ponadto, że pożyczka dla J. O. została udzielona z przeznaczeniem na zakup mieszkania, jednak – z uwagi na rezygnację z planowanego zakupu – została zwrócona w sierpniu 2011 r.

W zeznaniu podatkowym za 2011 r. podatniczka ujawniła jedynie dochody ze stosunku pracy w łącznej wysokości 15.228 zł. W toku postępowania podatniczka wyjaśniła, że wymienione wyżej wydatki pokryła przede wszystkim z dochodów osiągniętych w ramach osobiście świadczonych usług seksualnych. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ kontroli skarbowej uznał, że fakt utrzymywania się strony z prostytucji w latach 2003–2011 został należycie uprawdopodobniony. Przemawiały za nim zeznania i oświadczenia podatniczki, a także zeznania jej męża J. O. (jako świadka bezpośredniego), jak również świadków ze słyszenia, którzy relacjonowali informacje pozyskane od strony oraz innych osób. Organ kontroli skarbowej – powołując się na zeznania świadków oraz treść odpłatnych anonsów zamieszczanych na portalach erotycznych – dał również wiarę podatniczce co do prowadzenia przez nią agencji towarzyskiej, w której odpłatne usługi seksualne świadczyła grupa kilku, kilkunastu kobiet. Oceniając zeznania i oświadczenia podatniczki organ pierwszej instancji nie dał jednak wiary odnośnie dochodów jakie mogła uzyskiwać z prostytucji i powołując się na szereg publikacji naukowych, przyjął ostatecznie, że w latach 2003–2011 z tytułu świadczonych osobiście usług seksualnych mogła zarobić 1,5 tys. zł na tydzień. Po uwzględnieniu ponoszonych przez nią kosztów organ kontroli skarbowej uznał, że co roku strona mogła z tego źródła uzyskać 78 tys. zł. Ponadto w wyniku analizy obrotów na rachunkach bankowych strony organ uwzględnił dodatkowo nadwyżkę wydatków nad wpływami w kwocie 57.946,80 zł. Ostatecznie organ pierwszej instancji przyjął, że w 2011 r. nadwyżka wydatków podatniczki nad przychodami ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania osiągnęła sumę 1.383.898,70 zł. Następnie organ pierwszej instancji dokonał rozliczenia wydatków i dochodów strony za lata poprzedzające kontrolowany okres. Organ ustalił zatem nadwyżkę dochodów nad wydatkami strony w latach 2003–2009 w kwocie 442.356,13 zł, a następnie, po uwzględnieniu poniesionych w 2010 r. wydatków i osiągniętych dochodów, przyjął, że na koniec 2010 r. strona mogła dysponować kwotą 411.019,23 zł. W konsekwencji organ pierwszej instancji przyjął, że wśród wydatków poniesionych przez stronę w 2011 r., kwota 972.879,47 zł nie znalazła pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Ostatecznie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r., powołując się między innymi na art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.; dalej: u.p.d.f.), ustalił M. O. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 729.659 zł.

W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, podatniczka wniosła o jej uchylenie, zarzucając organowi naruszenie:

– art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego;

– art. 180–181 i art. 187 § 1 O.p. poprzez niezbadanie całości dowodów oraz traktowanie ich w sposób uznaniowy, co w rażący sposób naruszało interes strony doprowadzając do wydania decyzji podatkowej ustalającej nienależne zobowiązanie podatkowe;

– art. 210 § 4 O.p. poprzez błędy w uzasadnieniu faktycznym decyzji związane z brakiem podania przyczyny, dla której organ nie uznał całego okresu wskazanego przez stronę, w którym uzyskiwała dochody z prostytucji.

Uchylając decyzję organu pierwszej instancji i ustalając na nowo zobowiązanie M. O., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał przede wszystkim na zapadły wobec podatniczki wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. IV Wydział [...] z [...] r., w sprawie o sygn. akt [...] (prawomocny od 28 marca 2017 r.). Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji podatniczka została oskarżona o to, że w okresie od 2003 r., bez bliżej określonej daty, do 12 grudnia 2013 r. w Ł., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, ułatwiała uprawianie prostytucji oraz czerpała korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez szczegółowo wymienione kobiety. W powołanym wyżej wyroku z 25 lipca 2016 r. sąd uznał M. O. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i przyjął między innymi, że oskarżona w okresie od 24 lipca 2008 r. do 12 grudnia 2013 r. osiągnęła z tego źródła korzyść majątkową o wartości nie mniejszej niż 1.507.360 zł.

Powołując się dalej na ujawnione w postępowaniu karnym zapiski prowadzone przez stronę, organ odwoławczy ustalił, że od 24 lipca 2008 r. do 12 sierpnia 2011 r. podatniczka uzyskała z tytułu sutenerstwa łączną kwotę 957.830 zł. W celu ustalenia rzeczywistego dochodu organ odwoławczy uwzględnił wydatki przez nią poniesione na zakup środków czystości, telefony komórkowe, opłacenie ochrony lokali, zakup produktów wykorzystywanych do działalności związanej z usługami seksualnymi, w łącznej kwocie 168.201,96 zł. Następnie o tak określony dochód (789.628,04 zł), pomniejszył, wyliczoną przez organ kontroli skarbowej, kwotę nieznajdującą pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Ostatecznie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. przyjął, że wśród środków przeznaczonych na pokrycie wydatków poniesionych przez stronę w 2011 r., jedynie kwota 183.251 zł nie znalazła pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów i wymierzył od tej sumy podatek, przy zastosowaniu stawki 75%, ustalając go na kwotę 137.438 zł.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ drugiej instancji przede wszystkim uznał za gołosłowne twierdzenia strony o uprawianiu nierządu od lat 90-tych XX w., a także przedstawione przez podatniczkę wyliczenie osiągniętego z tego tytułu do 2002 r. dochodu w wysokości 1.976.693,16 zł. Dyrektor podkreślił, że na poparcie tych twierdzeń strona nie przedstawiła miarodajnych dowodów, ani też przekonującej argumentacji, wskazującej choćby na takowe środki dowodowe. Strona, powołując się na uzyskiwanie dochodów niepodlegających opodatkowaniu, powinna, zdaniem organu, w sposób miarodajny wykazać nie tylko wielkość osiąganych dochodów, ale czas i miejsce ich osiągania oraz przedstawić dowody na ich osiąganie, a w ich braku – powinna wskazać stosowne środki dowodowe, np. świadków, którzy potwierdziliby jej relację. Samo oświadczenie o uzyskiwaniu przychodów z prostytucji, nie poparte wiarygodnym dowodem, nie mogło stanowić podstawy ustaleń organów podatkowych.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika M. O., który wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 120-123, art. 180 § 1, art. 188, art. 210 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.), a w konsekwencji naruszenie przepisów prawa materialnego powołanych w sentencji decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik strony podkreślił, że organy podatkowe w sposób wybiórczy potraktowały ustalenia wynikające z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z [...] r, [...] oraz odpisu uzasadnienia tego wyroku. Z tych dokumentów wypływał – zdaniem pełnomocnika – wniosek o osiąganiu przez skarżącą dochodów z prostytucji na poziomie 2 tys. zł dziennie, a także, że był to czysty dochód, bez kosztów. Organy podatkowe błędne również oszacowały zdolności usługowe strony, a co za tym idzie – uzyskiwane przez nią dochody z nierządu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie argumenty w niej podniesione okazały się trafne.

Na wstępie odnotować należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 20 ust. 3 u.p.d.f. W brzmieniu obowiązującym w 2011 r. przepis ten stanowił, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym przed poniesieniem tych wydatków lub zgromadzeniem mienia, pochodzącym z przychodów uprzednio opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Unormowanie powyższe wskazuje zatem podstawę opodatkowania, którą stanowi różnica pomiędzy wydatkami i zgromadzonym przez podatnika mieniem w danym roku podatkowym, a wartością mienia zgromadzonego przed poniesieniem tych wydatków, pochodzącego z przychodów uprzednio opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.

W trakcie postępowania organy podatkowe ustaliły, że w 2011 r. podatniczka dokonała określonych wydatków udzielając pożyczek J. O. oraz spółce B, pokrywając kapitał zakładowy w spółce A, a także obejmując podwyższony kapitał zakładowy w spółce B. W wyniku porównania tych wydatków z zadeklarowanymi przychodami organy podatkowe doszły do przekonania, że ujawnione i opodatkowane przychody strony mogły pokryć jedynie ułamek jej wydatków. Te kwestie na obecnym etapie nie budzą wątpliwości.

Poza sporem pozostaje również, że prócz przychodów ze stosunku pracy, podatniczka w 2011 r. oraz w latach wcześniejszych, uzyskiwała dochody z prostytucji i sutenerstwa. Wysokość tych dochodów ma kluczowe znaczenie dla sprawy. Jeżeli chodzi o środki pozyskane z prostytucji, z uwagi na aspekt moralny i sprzeczność z zasadami współżycia społecznego, uznaje się za słuszne zakwalifikowanie ich do przychodów z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.f. Zgodnie z tym uregulowaniem, przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Przychody z prostytucji, jako nieobjęte zakresem przedmiotowym ustawy podatkowej, nie podlegają tym samym w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Podobnie zakwalifikować należy korzyści czerpane z uprawiania prostytucji przez inne osoby. W tym jednak przypadku uzyskane z tego tytułu przychody pozostają poza zakresem ustawy podatkowej także dlatego, że uprawianie sutenerstwa jest penalizowane przez polski system prawa. Dochody uzyskiwane z działalności przestępczej nie podlegają zaś opodatkowaniu.

W dotychczasowym orzecznictwie podnosi się ponadto, iż to, że przychody z nierządu (i analogicznie z sutenerstwa) nie mogą być opodatkowane podatkiem dochodowym nie oznacza, że nie mogą być – w świetle art. 20 ust. 3 u.p.d.f. – jednym z elementów służących ustalaniu wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w dotychczas ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Jednakże – co należy podkreślić – sam fakt powołania się przez podatnika na takie źródło sfinansowania znacznych wydatków automatycznie nie potwierdza, że w rzeczywistości dochód z tego źródła podatnik osiągnął i pokrył nimi ponoszone wydatki.

W zakresie przychodów M. O. z prostytucji podzielić należy w pełni ustalenia organów podatkowych. Z ustaleń tych wynika po pierwsze, że skarżąca uprawdopodobniła uzyskiwanie określonych środków z tego tytułu w latach 2003–2011. Przemawiały za tym przede wszystkim zeznania i oświadczenia podatniczki, a także zeznania jej męża J. O., jak również pozostałych świadków, którzy relacjonowali informacje pozyskane od strony oraz innych osób. Co istotne – dowiedzione zostało, że podatniczka prowadziła w tym okresie agencje towarzyskie, miała zapewnione warunki lokalowe, uzyskiwała stałe zyski z nierządu innych kobiet. W tych okolicznościach świadczenie deklarowanych przez nią usług seksualnych było wysoce prawdopodobne.

Inaczej ocenić należy twierdzenia skarżącej co do tego, że uzyskiwała dochody z prostytucji w latach wcześniejszych. Wykazanie prowadzenia tego rodzaju działalności nie mogło polegać wyłącznie na twierdzeniach samej strony. Przez uprawdopodobnienie danego faktu należy uznać taką sytuację dowodową, kiedy nie ma jednoznacznych, niepodważalnych dowodów na to, że dany fakt zaistniał, ale występuje wysokie prawdopodobieństwo, że tak właśnie było. Uprawdopodobnienie musi jednak obejmować zarówno fakt osiągnięcia dochodu, jak również fakt osiągnięcia dochodu w deklarowanej wysokości. Nie będzie wystarczające powołanie się na jakieś źródło dochodu, wskazanie określonej działalności, której organ nie będzie stanie wykluczyć. Konieczne jest uprawdopodobnienie, że podatnik osiągnął przychód z konkretnego źródła i przychód ten był właśnie w takiej wysokości. W niniejszej sprawie twierdzenia podatniczki co do tego, że osiągała przychody z nierządu od lat 90-tych XX w. do 2003 r., nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych dowodach poza jej zeznaniami. W przeciwieństwie do okresu 2003–2011 podatniczka nie wskazała żadnych miarodajnych dowodów potwierdzających jej enigmatyczne twierdzenia. Samo wskazanie, że mogła być przesłuchana w sprawie zabójstwa generała P., czy zatrzymania gangstera o pseudonimie [...], jest dalece niewystarczające, skoro organy podatkowe w praktyce nie są w stanie zweryfikować twierdzeń strony. Poza tym strona nie wykazała jaki związek mogły mieć te zeznania z ewentualnym uprawianiem przez nią prostytucji, a tym bardziej w jaki sposób mogły uprawdopodobnić wysokość uzyskiwanych przez nią przychodów z tego tytułu.

Po drugie, nie budzi również zastrzeżeń sposób ustalenia przez organy podatkowe wysokości uzyskiwanych przez stronę dochodów z prostytucji (w latach 2003–2011). Załączone do sprawy materiały badawcze w sposób przekonujący dowodzą, że twierdzenia strony o dziennych dochodach rzędu 2–4 tys. zł są w oczywisty sposób niezgodne z prawdą. Twierdzenia strony stoją ponadto w rażącej sprzeczności z danymi wynikającymi z prowadzonych przez samą podatniczkę zapisków co do przychodów jakie czerpała z agencji towarzyskich. Dla przykładu w okresie od 5 lutego do 12 sierpnia 2011 r. uzyskała z tego tytułu 184.530 zł. Na tę sumę złożył się udział (40%) w opłatach za usługi seksualne kilkunastu kobiet. Trudno zatem przypuszczać, że skarżąca mogła zarobić na tego samego rodzaju usługach 3–4 razy więcej od pozostałych kobiet, tym bardziej, że zajmowała się jednocześnie organizacją całej działalności. W skardze pełnomocnik strony podnosi, że w powołanym wyżej wyroku z 25 lipca 2016 r. sąd karny wyraźnie przyjął, że skarżąca uzyskiwała z prostytucji dzienne dochody rzędu 2 tys. zł. W tym zakresie przypomnieć należy, że organy podatkowe, podobnie jak sąd administracyjny, nie są związane ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku karnego, a zatem są uprawnione do oceny – tak jak innych dowodów w sprawie – ustaleń zawartych w uzasadnieniu wymienionego wyroku (por. wyroki NSA z 8 grudnia 2000 r., III SA 3097/99 oraz z 19 lipca 2011 r., I FSK 790/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej był zatem uprawniony samodzielnie ocenić twierdzenia skarżącej co do jej dochodów z nierządu i dokonać ustaleń odmiennych od przyjętych przez sąd karny.

Przechodząc do kwestii dochodów, jakie skarżąca uzyskiwała prowadząc agencje towarzyskie, w ocenie sądu, ustalenia poczynione przez organy podatkowe okazały się niewystarczające. Ustalenia te pozostawały ponadto w sprzeczności z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. IV Wydział [...] z [...], w sprawie o sygn. akt [...]. W wyroku tym sąd uznał oskarżoną M. O. za winną tego, że w okresie od czerwca 2003 r. do 12 grudnia 2013 r. w Ł., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczyniwszy sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, ułatwiała uprawianie prostytucji oraz czerpała korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez wymienione w wyroku kobiety – w ten sposób, że werbowała je do świadczenia usług seksualnych w wynajmowanych przez nią pomieszczeniach, udostępniała im pomieszczenia, gdzie świadczyły za odpłatnością usługi seksualne oraz organizowała i ułatwiała kontakt z klientami, pobierając od ww. kobiet określone opłaty za każdorazowo świadczone usługi seksualne, osiągając w ten sposób, w okresie od 24 lipca 2008 r. do 12 grudnia 2012 r., korzyść majątkową o równowartości nie mniejszej niż 1.507.360 zł, wyczerpując w ten sposób znamiona przestępstwa określonego w art. 204 § 2 w zw. z art. 65 § 1 k.k. Za ten czyn sąd wymierzył skarżącej karę pozbawienia wolności oraz grzywnę, a także orzekł wobec niej przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia tego czynu we wskazanej wyżej wysokości.

W tym miejscu przypomnieć należy, że sąd administracyjny, a za nim także organy podatkowe, na mocy art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), związane są skazującym wyrokiem karnym. Związanie ustaleniami prawomocnego wyroku oznacza, że sąd w tym zakresie, w jakim związanie istnieje, pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń, przede wszystkim zaś ustaleń odmiennych (por. orzeczenie SN z 16 grudnia 1961 r., 2 CR 1229/60, OSN 1962, nr 3, poz. 118 i wyrok SN z 16 czerwca 1967 r., III PRN 9/67, OSPiKA 1968, z. 12, poz. 263). Wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego zasady, o jakiej mowa w art. 11, sprawia, że adresatami tej zasady stają się pośrednio organy administracji publicznej, które w kontrolowanej przez sąd administracyjny sprawie czyniły ustalenia faktyczne. Działanie art. 11 w postępowaniu sądowoadministracyjnym sprawia, że sąd będzie musiał uznać za błędne ustalenia tych organów, jeżeli nie będą korespondowały z zasadą związania ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego (por. wyroki NSA z 12 lutego 2009 r., II GSK 727/08 oraz z 3 lutego 2009 r., II FSK 1534/07 i WSA z 17 września 2007 r., I SA/Kr 1084/05, CBOSA). W wyroku z 8 października 2014 r., I FSK 1557/13, NSA wyjaśnił, że związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikającymi z art. 11 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego.

W niniejszej sprawie, z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jedynie w części uwzględnił cytowany wyżej wyrok Sądu Rejonowego z [...] r. Z wyroku tego wynika wprost, że M. O., w całym wyznaczonym tam okresie, to jest od czerwca 2003 r. do 12 grudnia 2013 r., czerpała korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez wymienione w wyroku kobiety. Wysokość tych korzyści została wprawdzie określona tylko za okres od 24 lipca 2008 r. do 12 grudnia 2012 r., nie oznacza to jednak, że podatniczka nie osiągała takich korzyści również wcześniej, ani też nie zwalnia organów podatkowych z obowiązku ustalenia przybliżonej ich wartości. W tym zakresie organ odwoławczy nie poczynił żadnych ustaleń. W ten sposób naruszone zostały reguły prowadzenia postępowania dowodowego wynikające z art. 120, art. 122 oraz art. 187 O.p. Organy podatkowe, wbrew treści ww. wyroku skazującego, nie mogą przyjmować, że M. O. nie uzyskała żadnych dochodów z sutenerstwa w okresie od czerwca 2003 r. do 23 lipca 2008 r. Obecnie zatem organom pozostaje określić rozmiary tych dochodów. Organy mając szczegółową wiedzę co do tego jak wyglądała działalność podatniczki w latach 2008–2013, opierając się na jej wyjaśnieniach i innych zgromadzonych dowodach (zapiskach przychodowych), powinny oszacować jakie środki mogła z tego tytułu zgromadzić w latach 2003–2008. W ponownym postępowaniu organy podatkowe będą zatem zobowiązane do odpowiedniego uzupełnienia ustaleń w zakresie wskazanych wyżej przychodów podatniczki.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zapadło w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 6 oraz § 14 ust. 1 pkt. 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

E.B.