Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 329/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 6, art. 64c par. 1, par. 2, par. 3, par. 4;
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 33 par. 3 w zw. z art. 40 par. 2;
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kosztów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z (...) nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (Dyrektor) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. (Naczelnik) z (...) nr (...) w sprawie obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) (...) r., wystawionego przez wierzyciela Marszałka Województwa Ś. w K. (Marszałek), obejmującego zaległości M. Sp. z o.o. z K. z tytułu niezwróconych, wykorzystanych naruszeniem procedur

środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich w kwocie 632.113,20 zł.

Organ ustalił, że zawiadomieniem z 17 grudnia 2019 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego

w Ośrodku Promowania i Wspierania Przedsiębiorczości Rolnej w S. Dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomił, że nie posiada żadnych zobowiązań wobec M Sp. z o.o. Postanowieniem z 10 marca 2020 r. Naczelnik umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na bezskuteczność. Na powyższe postanowienie strony nie wniosły zażalenia i w związku z tym stało się ono ostateczne. Naczelnik zawiadomił wierzyciela o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku spółki M. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K (Dyrektor WUP) działając z up. Marszałka wystąpił z wnioskiem o wydanie postanowienia o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z (...) Naczelnik obciążył wierzyciela Marszałka kosztami tego postępowania w wysokości 4275 zł. Dyrektor WUP złożył zażalenie na to postanowienie.

Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektor wskazał, że w trakcie postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania zaległości objętej tytułem wykonawczym zastosował środek egzekucyjny, o którym mowa w art. 1a pkt 12a ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U.2019.1438 ze zm.) dalej "u.p.e.a." Wraz z zawiadomieniem

o zastosowaniu środka egzekucyjnego zobowiązanemu został doręczony tytuł wykonawczy. Konsekwencją doręczenia tytułu wykonawczego było naliczenie kosztów egzekucyjnych - opłaty manipulacyjnej, zgodnie z art. 64 § 6 u.p.e.a. Stosownie do treści art. 64 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2,

w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty w wysokości wskazanej w tym przepisie. Natomiast § 6 ww. art. stanowi, że organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności

w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny, uwzględniając powyższe uregulowania prawne, obliczył opłatę manipulacyjną.

Dyrektor wskazał, że naliczając koszty egzekucyjne nie pominął orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., w sprawie SK 31/14. Przytoczył główne tezy wyroku. Odnosząc się wskazań Trybunału, Dyrektor stwierdził, że organ egzekucyjny zaproponował oparte na racjonalnych przesłankach rozwiązanie - pozwalające do czasu wejścia w życie zmiany przepisów u.p.e.a. realizującej wskazania Trybunału, wypełnić lukę prawną stwierdzoną w orzeczeniu Trybunału, polegającą na braku wyznaczenia maksymalnej wysokości opłat za zastosowane środki egzekucyjne.

Organ egzekucyjny jako punkt odniesienia przyjął górną granicę kosztów

z tytułu zajęcia nieruchomości, tj. kwotę 34.200 zł. (jedyną ze wszystkich środków egzekucyjnych określoną w ustawie). W przypadku zajęcia nieruchomości opłata wynosi 8% kwoty egzekwowanej należności. Skoro zatem, przy czynności zajęcia nieruchomości opłata wynosi 8%, nie więcej niż 34.200 zł, to przy innych czynnościach należy uwzględnić mniejszy nakład pracy. Tym samym przyjął, że

w związku z brakiem ustawowej regulacji skoro ustawodawca uznał, że 8% opłata za zajęcie nieruchomości może wynosić maksymalnie 34.200 zł, to mając na uwadze wypełnienie wymogów miarkowania należy przyjąć, że zachowując proporcję 1% opłata manipulacyjna nie może być wyższa niż 4275 zł. Zaletą zaproponowanego przez organ egzekucyjny rozwiązania zmierzającego do odtworzenia maksymalnej stawki opłaty manipulacyjnej jest również to, że opiera się ono na parametrach ustawowych (maksymalna stawka przy egzekucji z nieruchomości plus stawki procentowe dla opłaty) zamieszczonych w przepisach u.p.e.a., których konstytucyjność nie została zakwestionowana. Pomijając zasadę miarkowania wysokości opłaty manipulacyjnej, opierając się o literalne brzmienie przepisu

art. 64 § 6 u.p.e.a. opłata ta wyniosłaby 6328,06 zł.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego art. 40 k.p.a, niedoręczenia postanowienia przez organ egzekucyjny ustanowionemu pełnomocnikowi, organ zauważył, że aby pełnomocnictwo mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu, zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. Fakt złożenia przez skarżącego pełnomocnictwa do zażalenia skierowanego do Dyrektora na postanowienie Naczelnika z 20 kwietnia 2020 r., tj. w ramach innego prowadzonego postępowania, nie ma znaczenia dla skuteczności doręczenia postanowienia Naczelnika z 1 lipca 2020 r. W aktach sprawy organu egzekucyjnego brak jest informacji o ustaleniu pełnomocnika

w osobie radcy prawnego S. J. Mając powyższe na uwadze, doręczenie ww. postanowienia organu I instancji zostało dokonane prawidłowo, bowiem wniosek o wydanie postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych stosownie do art. 64c § 7 u.p.e.a. złożony został na elektroniczną skrzynkę podawczą e-puap organu egzekucyjnego przez wierzyciela.

Na powyższe postanowienie Dyrektor WUP złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Zarzucił naruszenie:

- art. 64 § 6 u.p.e.a. przez nieprawidłowe ustalenie wysokości opłaty manipulacyjnej

z tytułu zwrotu wydatków za czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych w wysokości aż 4275 zł, tj. w sposób nadmierny, a także niezgodny z treścią normy prawnej jak również bez uwzględnienia nakazu wynikającego z treści wyroku TK z 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt: SK 31/14);

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, przede wszystkim poprzez niewskazanie okoliczności faktycznych świadczących o poziomie skomplikowania dokonanych czynności egzekucyjnych oraz o poniesionym nakładzie pracy organu, a tym samym nieuwzględnienie wytycznych, jakie dla możliwości zastosowania uznanych za niekonstytucyjne przepisów z art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14);

- art. 6 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej i dowolnej interpretacji treści przepisów art. 64 § 6 u.p.e.a. przez pryzmat art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. z pominięciem zapisów ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji oraz niektórych innych ustaw;

- art. 14 § 1 oraz art. 33 § 3 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że pełnomocnictwo złożone wraz z zażaleniem na postanowienie organu I instancji nie stanowiło doręczenia go organowi administracyjnemu wydającemu rozstrzygnięcie

w pierwszej instancji.

Zdaniem skarżącego w rozpatrywanej sprawie Dyrektor pomimo, że zacytował obszerny fragment treści uzasadnienia wyroku TK SK 31/14, to pominął, że Trybunał jednoznacznie zanegował dopuszczalność całkowitego zerwania związku między świadczeniem za czynności organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tychże czynności opłat. W ocenie skarżącego przeprowadzonych w przedmiotowym postępowaniu czynności egzekucyjnych nie sposób uznać za na tyle czasochłonne i skomplikowane, aby wycenić je na kwotę aż 4275 zł (opłata manipulacyjna za doręczenie odpisu tytułu wykonawczego). Organ I instancji wykonał jedynie czynności o niewielkim stopniu skomplikowania, wymagające niezbyt wysokiego nakładu pracy i niewysokie kosztowo (powstały jedynie ewentualne koszty korespondencji). Ponadto, w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny pozostał całkowicie bezskuteczny w swoich działaniach.

Zdaniem Trybunału ustawodawca powinien ustalić górną kwotę opłaty manipulacyjnej, w sytuacji bowiem należności o znacznej wartości brak takiej górnej granicy może powodować całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Dyrektor, akceptując sposób wyliczenia opłaty przez organ I instancji odwołuje się m.in. do wyroku NSA z 24 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 407/19. Skarżący zauważył, że w powyższym wyroku NSA stwierdził, że zaproponowany sposób wyliczenia opłaty jest możliwy i akceptowalny do czasu uchwalenia zmiany przepisów u.p.e.a., w sposób realizujący wskazania Trybunału. Realizacja tych wskazań nastąpiła

w ustawie z 4 lipca 2019 r. o zmianie u.p.e.a. oraz niektórych innych ustaw. Co prawda na dzień orzekania w sprawie, zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji ustawa z 4 lipca 2019 r. nie weszła jeszcze w życie, jednakże ustawodawca wskazał w niej jakie stawki opłaty manipulacyjnej uznaje za adekwatne do nakładu pracy organu egzekucyjnego i które jednocześnie zapewniają finasowanie aparatu egzekucyjnego. Skoro zatem stawki te mają obowiązywać w przyszłości, to w ocenie skarżącego nie ma powodów, dla których nie mogą one być stosowane także

w okresie przed wejściem w życie tej ustawy. Wyznaczają one bowiem pewien standard w zakresie ich poziomu. Nadto, według ustawodawcy stawki w tej wysokości refinansują wydatki poniesione przez organ egzekucyjny. Jeżeli jednak, zdaniem organu, stawki te byłyby zbyt niskie, to zdaniem skarżącego powinien wskazać przyczyny, dla których powinny one ulec podwyższeniu. Tymczasem organ egzekucyjny ustalił opłatę manipulacyjną w przedmiotowej sprawie w wysokości ponad 100 krotnie wyższej od tej określonej w ww. akcie prawnym przez ustawodawcę. Ponadto organ zarówno I jak i II instancji nie wskazały należytego uzasadnienia wiążącego sposób wyliczenia z rzeczywistymi kosztami prowadzonego postępowania oraz jego skutecznością.

Niezależnie od powyższego niezrozumiałym jest stanowisko organu II instancji, który twierdzi, że organ I instancji nie miał obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa. Organ I instancji wraz z zażaleniem otrzymał pełnomocnictwo do przedmiotowej sprawy dla pełnomocnika skarżącego i w związku z tym, zarówno rozpatrując zażalenie np. w trybie art. 132 k.p.a. lub ponownie rozpoznając sprawę po jej uchyleniu, był zobowiązany, stosownie do art. 40 § 2 k.p.a. swoje rozstrzygnięcie przekazać pełnomocnikowi strony skarżącej.

W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie zostało skierowane do niewłaściwego podmiotu i zachodzą podstawy stwierdzenia jego nieważności. Naczelnik w rozstrzygnięciu z 1 lipca 2020 r. obciążył kosztami postępowania egzekucyjnego Dyrektora WUP. Tymczasem wierzycielem wskazanym w tytule wykonawczym, w oparciu o który prowadzona była egzekucja jest Marszałek, a Dyrektor WUP był tylko wystawcą przedmiotowego tytułu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t.j. Dz.U. 2019 poz.2325.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem postępowania jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., który utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. w sprawie określenia kosztów egzekucyjnych (opłaty manipulacyjnej).

Zdaniem organów opłata manipulacyjna obliczona w proporcji do górnej granicy kosztów z tytułu zajęcia nieruchomości spełnia wymogi wskazane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 31/14.

Skarżący nie kwestionując zasadności naliczenia opłaty zarzuca, że ustalając jej wysokość organ nie rozważył adekwatności ustalonych kosztów egzekucyjnych do stopnia skomplikowania oraz czasochłonności podejmowanych przez organ czynności a tym samym nie uwzględnił wskazań Trybunału Konstytucyjnego. Potwierdzeniem zawyżenia opłaty manipulacyjnej jest uzasadnienie projektu ustawy zmieniającej jak i przyjęta w niej wysokość opłaty manipulacyjnej. Ponadto, skarżący zarzuca błędne obciążenie kosztami Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., zamiast Marszałka Województwa Świętokrzyskiego jak również wskazuje na naruszenie art. 40 k.p.a. przez nie doręczenie przez organ egzekucyjny ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi postanowienia o obciążeniu kosztami egzekucyjnymi.

Sąd podziela zarzuty skargi, że ustalenie wysokości opłaty manipulacyjnej nie spełnia wynikających z wyroku TK wymogów zachowania racjonalnej zależności między wysokością opłaty manipulacyjnej, a czynnościami organów, za których podjęcie opłata została naliczona. Organy nie zbadały sprawy w sposób indywidualny, lecz ustaliły kwotowo górną granicę spornej opłaty stwierdzając, że skoro ustawodawca uznał, że 8% opłata za zajęcie nieruchomości może wynosić maksymalnie 34.200 zł, to 1 % opłata manipulacyjna może wynieść maksymalnie 4275 zł. W ocenie Sądu przyjęty mechanizm ustalania górnej granicy opłaty manipulacyjnej, nie jest wystarczający, nie spełnia wymogów zawartych w wyroku SK 31/1 Trybunału Konstytucyjnego. Pozwala na określenie maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, co stanowi wypełnienie tej części wywodu zawartego w wyroku Trybunału, w której odniesiono się do konieczności określenia maksymalnej wysokości opłaty egzekucyjnej i manipulacyjnej, z uwagi na fakt, iż brak określenia takiego pułapu może prowadzić w pewnych warunkach do sytuacji całkowitego zerwania związku pomiędzy świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Podkreślić jednak należy, że Trybunał poza zakwestionowaniem braku maksymalnej wysokości opłaty jednoznacznie zanegował dopuszczalność całkowitego zerwania związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. W uzasadnieniu rozstrzygnięć organów obu instancji brak jest rozważań, czy przyjęta opłata manipulacyjna w wysokości 4275 zł jest adekwatna do pracochłonności i czasochłonności podjętych działań. Uwzględnienie zaś realiów sprawy wymagało odniesienia ustalonej kwoty do poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz globalnego nakładu pracy organu egzekucyjnego. Brak rozważań w tej materii powoduje, że organy nie oceniły w sposób kompleksowy związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności kosztów egzekucyjnych, którymi została obciążona strona skarżąca. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że w zakresie skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego, SK 31/14, organ powinien zbadać adekwatność ustalonych kosztów egzekucyjnych względem poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności, a więc odnieść się do zachowania racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone, tak aby opłaty te nie przekroczyły maksymalnego rozsądnego pułapu (tak NSA w wyroku z 16 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 2205/19 i powołane w nim orzecznictwo). Odwoływanie się poprzez analogię do kwoty z tytułu zajęcia nieruchomości nie może być uznane za uzasadnienie ustalonej w niniejszym postępowaniu kwoty opłaty manipulacyjnej. Organ stosując prawo powinien tak określać wysokość kosztów egzekucyjnych, aby ustrzec się przed zarzutem naruszenia standardów określonych w wyroku TK. Inaczej mówiąc nie powinno dojść do pozyskania dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością, czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. Nie jest zatem wystarczające ograniczenie się wyłącznie do przepisu regulującego opłatę innej czynności egzekucyjnej - opłatę stosunkową dotyczącą zajęcia nieruchomości, bez wykazania racjonalnej zależności między przyjętą wysokością a czynnościami organów, za podjęcie których opłata ta została naliczona.

Wskazać należy, że w ustawie z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U 2019.1553) przyjęto dwie stawki kwotowe, stawkę 40 zł - należną w związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego i stawkę 100 zł w przypadku przystąpienia organu egzekucyjnego do czynności, których celem jest doprowadzenie do wszczęcia egzekucji administracyjnej, odstępując tym samym od stosunkowego określenia opłaty. Jak wskazano w uzasadnieniu projektu zmiany ustawy ustalenie wysokości opłaty manipulacyjnej w kwocie 100 zł powiązane jest ze średnią wydatków, jakie ponosi urząd skarbowy na obsługę tytułu wykonawczego. Uznano, że wszczęcie egzekucji administracyjnej oznacza konieczność podejmowania przez organ egzekucyjny szeregu czynności związanych z prowadzeniem tej egzekucji, w ramach której stosuje się środki przymusu, rozpatruje środki zaskarżenia oraz informuje uczestników postępowania egzekucyjnego o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych. Opłata manipulacyjna ma charakter wydatku związanego z koniecznością zapewnienia funkcjonowania aparatu egzekucyjnego, którego zadaniem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawnych lub orzeczeń organów administracji publicznej lub sądów. Przyjęte stawki opłaty manipulacyjnej i argumentacja uzasadnienia projektu jak zasadnie podnosi skarżący, wskazuje na ich dysproporcję z przyjętą przez organ metodą, w której pominięto zależność między wysokością opłaty a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone. Nie kwestionując stanowiska organu, że przepisy te nie obowiązują, wejdą w życie 20 lutego 2021 r., należy zauważyć, że wskazano w nich stawki, które ustawodawca uznaje za adekwatne do nakładu pracy aparatu skarbowego, które refinansują wydatki poniesione przez organ egzekucyjny. Organy w uzasadnieniu nie przedstawiły natomiast sposobu powiązania ustalonej opłaty manipulacyjnej z rzeczywistymi kosztami prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 64 § 6 u.p.e.a. jest w ocenie Sądu uzasadniony.

Uwzględniając natomiast charakter opłaty manipulacyjnej należy wyjaśnić, że skuteczność egzekucji nie jest elementem mającym wpływ na jej wysokość.

Zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a koszty egzekucyjne co do zasady obciążają zobowiązanego. Wyjątkiem od wskazanej regulacji jest przewidziana w art. 64c § 2, § 3 i § 4 u.p.e.a. możliwość obciążenia kosztami egzekucyjnymi wierzyciela.

Z analizy akt sprawy wynika, że w tytule wykonawczym nr (...) w polu F jako wierzyciel został wskazany Marszałek Województwa Świętokrzyskiego. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. został wskazany jako podmiot na rachunek którego winna być przekazana wyegzekwowana należność objęta tytułem egzekucyjnym. Wniosek o wydanie postanowienia o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania został złożony przez wierzyciela - Marszałka Województwa Świętokrzyskiego w imieniu którego działał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. Postanowieniem z 1 lipca 2020 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. obciążył kosztami postępowania wierzyciela – Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. Jakkolwiek w nagłówku postanowienia jako jego adresat został wskazany Marszałek Województwa Świętokrzyskiego, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., to jako podmiot obciążony kosztami został jednoznacznie określony Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. Podkreślić należy, że o tym do kogo dane rozstrzygnięcie jest skierowane, decyduje jego treść i nie ma uzasadnienia przypisywanie decydującego znaczenia nagłówkowi decyzji, w której wskazano jej adresata. Decydujące jest bowiem to, komu według treści postanowienia organ przypisał uprawnienia lub obowiązki.

Obciążenie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. - podmiotu nie będącego wierzycielem kosztami egzekucyjnymi narusza przepis art. 64c § 4 u.p.e.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Sąd podziela także podniesiony zarzut naruszenia art. 33 § 3 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. Nie kwestionując stanowiska organu, że obowiązkiem pełnomocnika jest złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.) należy zauważyć, że rozpoznawaną była sprawa w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Bezspornie radca prawny S. J. do złożonego zażalenia od postanowienia organu egzekucyjnego załączył pełnomocnictwo ogólne w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego - obciążenia Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy kosztami postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) na należność z tytułu niezwróconych wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem środków przez M. Sp. z o.o. Zakres pełnomocnictwa nie był ograniczony do postępowania zażaleniowego a zatem obejmował prowadzone postępowanie egzekucyjne. Uchylenie postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z (...) przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie oznacza, że postępowanie zostało niejako wszczęte na nowo, dotyczy bowiem tej samej sprawy obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego wierzyciela. Skoro pełnomocnictwo zostało złożone do akt sprawy i nie zawierało ograniczeń pełnomocnik był umocowany do reprezentowania tego podmiotu w sprawie obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego. Tym samym postanowienie organu egzekucyjnego wydanego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winno być doręczone pełnomocnikowi.

Należało rozważyć czy w przedmiotowej sprawie pominięcie pełnomocnika przy doręczeniu postanowienia, winno być oceniane jako naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że w sytuacji, w której wadliwe doręczenie aktu administracyjnego bezpośrednio stronie, zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, nie spowodowało braku działań procesowych, które są podejmowane w normalnych warunkach - przy prawidłowym doręczeniu (dokonanym do rąk pełnomocnika), to naruszenie przepisu o doręczeniach pełnomocnikowi, nie może mieć wpływu na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 11 września 2019 r. sygn. akt I FSK 566/18, z 12 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 933/14). Celem przepisów dotyczących doręczeń jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz to, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. Zatem, gdy nieprawidłowości w doręczeniu aktu nie powodują negatywnych konsekwencji dla strony, a przede wszystkim nie pozbawiają jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania aktu (decyzji, postanowienia).

W rozpoznawanej sprawie, mimo wadliwego doręczenia zażalenie na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z (...) zostało w terminie złożone.

Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę. Wysokość opłaty manipulacyjnej winien określić z uwzględnieniem jej adekwatności względem poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ oraz nakładu pracy organu tak, aby nie można było zarzucić naruszenia standardów wskazanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Przy obciążeniu kosztami winien mieć na uwadze, że wniosek o wydanie postanowienia o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania został złożony przez wierzyciela - Marszałka Województwa Świętokrzyskiego, w którego imieniu działał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Na kwotę kosztów postępowania sądowego składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.Dz. U. 2018.265)