Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 564/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do rozpoznania wniosku K. G. z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego K. G. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] sierpnia 2023 r. K.G. (dalej jako "wnioskodawca" lub "skarżący") za pośrednictwem poczty elektronicznej wystąpił do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizacji operacji "[...]" w zakresie ograniczenia hałasu wywołanego przez samochody oraz maszyny budowlane w części dotyczącej miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...].

Wnioskodawca wniósł o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

• Jakie warunki przyjęto w zgodzie środowiskowej dotyczące ograniczenia hałasu

w trakcie przebudowy trasy S7 w miejscowości [...]?

• Jakie działania zostały wykonane ze strony Zamawiającego oraz Wykonawców w celu ograniczenia hałasu?

• Czy wykonywane były teoretyczne wyliczenia dotyczące hałasu podczas niniejszej inwestycji? Jeśli tak, proszę o ich udostępnienie.

• Czy były wykonywane pomiary hałasu, które oddziałują na budynki mieszkalne

w miejscowości [...] podczas niniejszych prac (w szczególności po przeniesieniu ruchu na nowo wybudowane drogi lokalne)? Jeśli tak, proszę o ich udostępnienie.

• Jakie normy hałasu powinny być przestrzegane w zakresie oddziaływania na budynki mieszkalne w miejscowości [...] w trakcie niniejszej inwestycji? Proszę o ich podanie wraz podstawą prawną.

• Czy powyższe normy są przestrzegane?

• Jakie rozwiązania techniczne Państwo przewidują w przypadku przekroczenia powyższych norm?

Dodatkowo w zakresie organizacji ruchu:

• W jaki sposób pieszy ma dojść z miejscowości [...] do wiaduktu w [...] (zdjęcie w załączniku na kolejnej stronie)? Na zdjęciu widoczne są barierki, teoretycznie pieszy powinien poruszać się w takim przypadku drogą ryzykując swoje życie. Nie zastosowano pobocza, ani żadnego innego rozwiązania.

• Czy GDDKiA planuje zmiany w powyższym zakresie?

Pismem z [...] sierpnia 2023 r. wnioskodawca wniósł skargę na bezczynność organu. Wskazał, że do dnia złożenia niniejszej skargi nie otrzymał jakiejkolwiek odpowiedzi od organu. Wobec powyższego organ popadł w bezczynność. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej wynikającej

z wniosku; stwierdzenie bezczynności prowadzonego postępowania oraz ocenę czy prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto wniósł o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej też jako "organ") w piśmie

z [...] września 2023 r. stwierdził, że wniosek z skarżącego z [...] sierpnia 2023 r. stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. W związku z tym rozpatrzenie przedmiotowego wniosku w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwe. Przepisy tej ustawy nie mają bowiem w tym przypadku zastosowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

W ocenie organu rozpatrzenie sprawy zostało dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w sposób obiektywny, bezstronny, wyczerpujący oraz rzetelny, przy poszanowaniu i rozważeniu praw i interesów skarżącego oraz obowiązujących przepisów prawa. Organ uznał, że wniosek skarżącego stanowi przejaw nadużycia prawo dostępu do informacji publicznej gdyż nie odnosi się do informacji publicznej

w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a przy tym został wywiedziony dla uzyskania celu innego, niż troska o dobro publiczne. Z tego też względu

w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do zastosowania trybu określonego ww. ustawą. Jednocześnie nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego, że organ nie udzielił mu odpowiedzi. Odpowiedź na wniosek skarżącego

z [...] sierpnia 2023 r. została udzielona pismem z [...] września 2023 r. Poza sporem pozostaje zatem, że wniosek skarżącego został rozpatrzony w granicach terminu określonego w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491, 2052). Uznać więc należy, że dochowane zostały terminy ustawowe na załatwienie przedmiotowej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2023 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022, poz. 901 t.j., dalej też jako: "u.d.i.p.") służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych

w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając

w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone

w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne, w tym organy władzy publicznej, oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

Jak wynika bowiem z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Natomiast bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku

o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Nadto, co istotne w niniejszej sprawie, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Dalej odpowiedzieć należy na pytanie, czy informacje objęte wnioskiem z [...] sierpnia 2023 r. stanowią informację publiczną. Punkt wyjścia do rozważań stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych. Definicja ta jest bardzo szeroka i może budzić wątpliwości, dlatego przy interpretacji przepisu art. 1 ust. 1 konieczne jest posiłkowanie się zarówno sformułowaniami zawartymi w art. 61 Konstytucji RP, jak uwzględnianie treści art. 6 u.d.i.p., który zawiera przykładowy katalog informacji mających walor informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do danych publicznych w tym treść i postać dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego, informacje o stanie samorządów i ich jednostek organizacyjnych oraz o majątku publicznym w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego i podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 pochodzącym

z zadysponowania majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a i pkt 5 lit d u.d.i.p.).

O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.

W świetle powyższych regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej nie budzi wątpliwości Sądu, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).

Z uwagi na to, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały

w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak

i podmiotowej), organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia.

Ustalenie, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną powoduje, że powinna ona zostać udostępniona i to w ustawowym terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), chyba że zachodzą okoliczności, uzasadniające odmowę jej udostępnienia.

Tymczasem podmiot zobowiązany wskazał na fakt nadużycia prawa do informacji publicznej i zasugerował wykorzystanie przez skarżącego informacji w celu prywatnym.

Przedmiotem sporu między stronami jest zatem zakres przedmiotowy wniosku

o udostępnienie informacji publicznej. Organ podnosi bowiem, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż troska o dobro publiczne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w prywatnych sprawach.

Podzielić należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone

w wyroku z 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4568/21 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"), wskazujące, że kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej,

a tym samym informacji publicznej od innej informacji, nie jest kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji publicznej. Przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej, które zarówno w piśmiennictwie prawniczym, jak

i orzecznictwie sądowym kwalifikowane jest jako konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe.

O ile kryterium "sprawy własnej" jako kryterium służące kwestionowaniu publicznego charakteru wnioskowanej informacji nie znajduje racjonalnych i prawnych podstaw, to konieczne jest dostrzeganie sytuacji zbiegu w określonych sprawach takich jej obszarów, które mają aspekt niepubliczny (prywatny, własny), bo z tego powodu informacje dotyczące tych obszarów nie mają charakteru informacji publicznej. Zatem dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej jako informacji o działalności organów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1, czy art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej", ani cel, dla jakiego wnioskodawca żąda udostępnienia informacji publicznej. Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa,

a wówczas prowadzić do odmowy jego ochrony.

W ocenie Sądu, przyjęte przez organ kryteria oceny charakteru wnioskowanej informacji jako sprawy własnej skarżącego nie zostały w żadne sposób uzasadnione.

Odnosząc się zaś do kwestii nadużycia prawa do informacji publicznej zauważyć należy, że nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (zob: J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa, 2005 r., s. 146–147, wyrok NSA z 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14, wyrok NSA z 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15, wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16, CBOSA). Powołanie się na nadużycie prawa jest uprawnione tylko

w odniesieniu do sytuacji wyjątkowych, a więc wówczas, gdy nadużycie ma charakter oczywisty. Organ jest zobowiązany przedstawić argumentację wskazującą dlaczego, jego zdaniem, w konkretnej sprawie skarżący nadużywa prawa do informacji publicznej, a nie inni wnioskodawcy.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę charakter wnioskowanych przez skarżącego informacji trudno jego działaniu przypisać, że jest ono motywowane innymi celami niż chęć zachowania jawności życia publicznego czy uzyskania informacji mającej znaczenie dla większej liczby osób. Udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie nie zakłóca także funkcjonowania podmiotu zobowiązanego.

Skoro, organ uważa, że żądana informacja stanowi informację publiczną i jest

w jej posiadaniu, to winien udzielić takiej informacji. Jeśli natomiast uważa, że nie może udostępnić informacji, to winna zostać wydana decyzja odmowna w tym względzie. Reasumując - organ albo ma udostępnić informację, albo wydać decyzję odmowną, jeśli uważa, że są jakieś przesłanki, aby taką decyzję wydać.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić trzeba, że organ nie podjął, w reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z [...] sierpnia 2023 r. przepisanego regulacjami u.d.i.p. działania. Według Sądu nie ma racji organ wywodzący z działania skarżącego jego nadużycie w uzyskaniu informacji publicznej

i załatwiający sprawę jego wniosku w formie pisma. Zaznaczyć przy tym wypada, że

w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Natomiast jeżeli odmawia udostępnienia informacji publicznej to właściwą formą jest decyzja administracyjna,

o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i wyjaśnienie powodów odmowy w uzasadnieniu wydanej decyzji. Tego zabrakło zaś w niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżący wnioskiem z [...] sierpnia 2023 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej. Uwzględniając zatem regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., maksymalny ustawowy termin na udostępnienie przez organ informacji publicznej (bądź poinformowanie o tym, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej bądź też że organ owej informacji nie posiada lub że nie ma zastosowania tryb przewidziany w u.d.i.p.) upływał 26 sierpnia 2023 r. Organ nie skorzystał z regulacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a więc nie wyznaczał nowego terminu na załatwienie sprawy. W tej sytuacji,

w realiach niniejszej sprawy nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności, nie stosując się do wymogów przewidzianych w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, jakoby - udzielając skarżącemu stosownej informacji w piśmie z [...] września 2023 r. - wywiązał się on należycie z ustawowego obowiązku i tym samym skutecznie uwolnił się w ten sposób od zarzutu bezczynności.

W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że organ pozostaje

w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Jeśli bowiem żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia

w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3656/18, CBOSA).

W tej sytuacji Sąd w pkt 1 na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] sierpnia 2023 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd uznał w pkt 2, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego. W tej konkretnej sprawie na obecnym etapie postępowania wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi wysokości 100 zł, Sąd orzekł w pkt 3 na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.