Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 50/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3,5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. strona skarżąca wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Strona skarżąca wniosła nadto o "wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł". W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jest stowarzyszeniem typu non profit realizującym swoje cele statutowe wyłącznie z pozyskanych środków publicznych. Pozyskane zaś środki przeznaczane są na działalność rehabilitacyjną i oświatową na rzecz dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. W tej sytuacji – jak podkreśliła dalej strona skarżąca – opłata kary pieniężnej znacząco i w sposób nieodwracalny uszczupli lub pozbawi części jej podopiecznych należnych im świadczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U.z 2012, poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA ż dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca szczegółowo uzasadniła, dlaczego w jej ocenie, w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jako okoliczności uprawdopodabniające przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. podała w szczególności, że jest stowarzyszeniem typu non profit realizującym swoje cele statutowe wyłącznie z pozyskanych środków publicznych. Pozyskane zaś środki przeznaczane są na działalność rehabilitacyjną i oświatową na rzecz dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. W takiej sytuacji faktycznej, uiszczenie kary pieniężnej znacząco i w sposób nieodwracalny uszczupli lub pozbawi części jej podopiecznych należnych im świadczeń.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności, Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 1 i 3 powołanej ustawy. Brak bowiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mógłby narazić stronę skarżąca na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na marginesie podkreślić nadto należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.