Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1289/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54, art. 6, art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Dnia 24 października 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 24 października 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1864/21 w sprawie ze skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r. znak KOA/1570/Ar/21 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 26 listopada 2021 r., VII SA/Wa 1864/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ("SKO" lub "Kolegium") z 22 czerwca 2021 r., znak KOA/1570/Ar/21, w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją nr 24/2021 z 8 lutego 2021 r., znak: GP.6733.64.2020, Wójt Gminy J., po rozpoznaniu wniosku Gminy J., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie ulicy [...] na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] we wsi J. W w/w decyzji wskazano, że inwestycja obejmuje przebudowę: zjazdów indywidualnych, zjazdów publicznych, chodników na kostkę brukową w obrzeżu betonowym, sieci elektroenergetycznej z budową linii oświetleniowej, budowę kanału technologicznego, budowę sieci kanalizacji deszczowej, przebudowę jezdni o nawierzchni z kostki betonowej, wykonanie utwardzonego terenu o nawierzchni z kostki betonowej, w pkt 2 tej decyzji określono szczegółowe warunki inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M.R..

Dalej w wyroku VII SA/Wa 1864/21 przywołano, że powołaną na wstępie decyzją z 22 czerwca 2021 r. SKO, po rozpoznaniu odwołania M.R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735, K.p.a.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że podstawę materialnoprawną stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021, poz. 741 ze zm., Upzp). Kolegium ustaliło, że planowana inwestycja jest inwestycją zaliczaną do inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, a na terenie, na którym jest ona planowana, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W wyroku wskazano dalej, że w ocenie organu odwoławczego nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sytuacji, w której jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Wniosek inwestora spełnia wymagania ustawowe, inwestycja – w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839, rozp. RM 2019) – nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Tym samym – zdaniem SKO – brak było podstaw do ewentualnego dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Dz. U. 2021, poz. 247, Uioś). W ocenie organu II instancji, analiza warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji nie wykazała, aby jej realizacja była niemożliwa i naruszała przepisy prawa. Kolegium za prawidłową uznało decyzję lokalizacyjną, która zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 54 Upzp, a nadto w świetle art. 56 tej ustawy brak było podstaw do odmowy wydania takiej decyzji.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że skargę na decyzję SKO złożyła M.R., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:

I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 Upzp w zw. z art. 6 pkt 9c ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2020, poz. 65 ze zm., Ugn) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo, iż inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu rzeczonego przepisu Ugn, albowiem jak wskazuje organ l instancji w treści decyzji przedmiotem wniosku jest przebudowa drogi wewnętrznej, a nie "wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie w tym budowa lub przebudowa"; niewskazanie w treści decyzji czy jej przedmiotem jest droga publiczna, niewskazanie w treści decyzji parametrów projektowanej drogi w zakresie organizacji ruchu (jednokierunkowa/dwukierunkowa), brak określenia klasy projektowanej drogi;

b) art. 71 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 rozp. RM 2019 poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji ustalenie, że planowana inwestycja nie znajduje się w katalogu inwestycji mogących oddziaływać na środowisko, pomimo, iż jak wynika z treści załącznika graficznego do decyzji, na terenie działki oznaczonej nr [...] planowana jest "nawierzchnia utwardzona z kostki betonowej" przeznaczona pod parking;

c) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 Upzp w zw. z art. 64 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, przez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji prawa własności przysługującego skarżącej w stosunku do działki, na której planowane jest przeprowadzenie inwestycji, tj. działki nr [...], oraz błędne wskazanie jakoby decyzja nie rodziła praw do terenu oraz nie naruszała prawa własności i uprawnień innych osób;

d) § 4, § 7 i § 15 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (rozp. MTiGM 1999) poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji brak zbadania parametrów projektowanej drogi w zakresie ich zgodności z przepisami rozporządzenia;

II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, a to:

a. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie;

b. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie;

c. art. 6 K.p.a. poprzez naruszenie przez organ II instancji zasady praworządności;

d. art. 7, 77, 107 K.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, a także rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego przez organ II instancji, co implikuje naruszenie zasady prawdy obiektywnej w zakresie niepodjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, brak wskazania w treści decyzji parametrów projektowanej drogi w zakresie: kierunkowości ruchu, szerokości poboczy, szerokości pasa ruchu, klasy drogi, szerokości ulicy w liniach rozgraniczających, co uniemożliwia ocenę prawidłowości wydanej decyzji z powszechnie obowiązującymi przepisami;

e. art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

Wskazując na powyższe uchybienia, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że decyzja lokalizacyjna została wydana w oparciu o niekompletny wniosek, który w istocie nie definiuje parametrów projektowanej drogi, a co za tym idzie brak jest możliwości weryfikacji poprawności projektowanych rozwiązań. Organy orzekające pominęły treść wniosku, w którym sam wnioskodawca zauważa: "Ulica zlokalizowana wzdłuż istniejącej linii [...]. Natężenie ruchu pojazdów i pieszych bardzo małe, obsługa mieszkańców ulicy". Zdaniem skarżącej przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 6 "ust. 9c" Ugn. W osnowie decyzji organ I instancji nie wskazał w/w przepisu jako jego podstawy, co stanowić ma o naruszeniu art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie można było podzielić stanowiska Kolegium, że planowana inwestycja powinna być kwalifikowana jako droga publiczna (gminna) w rozumieniu art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2021, poz. 1376, Udp). Zdaniem tegoż sądu, inwestycja ta powinna zostać zakwalifikowana jako ciąg pieszo-jezdny (przebudowa chodników, przebudowa jezdni o nawierzchni z kostki betonowej), a zatem można zaliczyć ją do inwestycji wskazanych w art. 6 pkt 9c Ugn. Jednocześnie ma ona służyć do poruszania się po niej rowerami (drogi rowerowe – art. 6 pkt 1 Ugn). W ramach tej inwestycji przewidziana jest również realizacja urządzeń infrastruktury technicznej, tj. przebudowa sieci elektroenergetycznej z budową linii oświetleniowej, budową kanału technologicznego, budową sieci kanalizacji deszczowej (art. 6 pkt 2 Ugn). W związku z powyższym – w ocenie sądu wojewódzkiego – nie można było podzielić stanowiska skarżącej, że przedsięwzięcie to nie stanowi inwestycji celu publicznego.

Sąd wojewódzki podzielił pogląd organu odwoławczego, że wniosek Gminy J. o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu spełniał wymogi formalne, określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 Upzp. Sąd pierwszej instancji zgodził się również, że inwestycja ta w świetle przepisów rozp. MTiGM 1999 nie jest zaliczana do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym brak było podstaw do dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 71 ust. 2 Uioś. W ocenie tegoż sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 Upzp w zw. z art. 64 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji prawa własności przysługującego skarżącej w stosunku do działki, na której planowane jest przeprowadzenie inwestycji, tj. działki nr [...]. W wyroku wskazano, że przedmiotowa inwestycja przylega do działki skarżącej od strony południowej, w nieznaczny sposób ingerując w południowo-zachodnią jej część (skrzyżowanie ul. [...] z ul. [...]). Poza tym, planowana inwestycja dotyczy przebudowy istniejącej już drogi wewnętrznej (ciągu pieszo-jezdnego), zatem sama przebudowa nie wpływa w sposób istotny na zmianę oddziaływania drogi na teren nieruchomości skarżącej, chyba że w okresie prowadzenia samych prac budowlanych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M.R. zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się:

I. na podstawie art 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., Ppsa – w skardze kasacyjnej powołano nieaktualny publikator ustawy) naruszenie prawa materialnego:

a) art. 72 ust. 1 pkt 3 Uioś poprzez jego niezastosowanie, a tym samym uznanie, iż zaskarżona decyzja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo iż jej wydanie następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie Upzp;

b) art. 71 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2) Uioś w zw. z § 3 ust 1 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozp. RM 2019, poprzez ich niezastosowanie pomimo, iż jednym z elementów decyzji jest budowa linii elektroenergetycznej z przyłączami na długości ok. 180 m, budowa słupów z oprawami oświetleniowymi, linia kablowa oświetlenia ulicznego na długości ok. 165 m zgodnie z w/w przepisami jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie decyzja winna zostać poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach;

c) art. 71 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2) Uioś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 rozp. RM 2019 poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji ustalenie, że inwestycja nie znajduje się w katalogu inwestycji mogących oddziaływać na środowisko, pomimo, iż jak wynika z załącznika graficznego, na terenie działki oznaczonej nr [...] planowana jest "nawierzchnia utwardzona z kostki betonowej" przeznaczona pod parking;

d) § 4, § 7, 15 rozp. MTiGM 1999 w zw. z art. 1 oraz art. 8 Udp poprzez ich nieprawidłowe niezastosowanie, a w konsekwencji brak zbadania parametrów projektowanej drogi w zakresie ich zgodności z przepisami rozporządzenia, pomimo wskazania w treści decyzji organu I instancji, iż inwestycja polega na przebudowie ul. [...], oraz organu II instancji jakoby była ona drogą publiczną, a co za tym idzie brak należytego zbadania kategorii drogi;

e) art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 Upzp w zw. z art. 6 pkt 9c) Ugn, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo iż wskazana w treści wniosku inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu rzeczonego przepisu Ugn, albowiem jak wskazuje organ I instancji w treści decyzji przedmiotem wniosku jest przebudowa drogi wewnętrznej, a nie "wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie w tym budowa lub przebudowa", nie wskazanie w treści decyzji czy jej przedmiotem jest droga publiczna, nie wskazanie w treści decyzji parametrów projektowanej drogi w zakresie organizacji ruchu (jednokierunkowa/dwukierunkowa); brak określenia klasy projektowanej drogi;

f) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 Upzp w zw. z art. 64 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, przez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji prawa własności przysługującego skarżącej w stosunku do działki, na której planowane jest przeprowadzenie inwestycji, tj. działki oznaczonej nr [...] oraz błędne wskazanie przez organ I instancji, powielone następnie przez organ II instancji jakoby decyzja nie rodziła praw do terenu oraz nie naruszała prawa własności i uprawnień innych osób;

II. na podstawie art. 174 pkt 2) Ppsa naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa polegające na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez organ art. 7, 8, 77, 107 K.p.a., co stanowi o nieprawidłowej kontroli działalności administracji publicznej, pomimo tego, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie został przez organy rozpatrzony w sposób pełny i wyczerpujący, zwłaszcza w zakresie nie wzięcia pod uwagę braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie winno poprzedzać postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, brak określenia przez organy w sposób wyczerpujący charakteru ul. [...] (chociażby poprzez złożenie przez inwestora bądź pozyskanie przez organ informacji w przedmiocie ewentualnego podjęcia uchwały o zaliczeniu ul. [...] jako drogi publicznej);

Wskazując na powyższe, skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że przedmiotem inwestycji jest budowa nowej linii energetycznej, zmianie ulega długość dotychczasowej, lokalizacja, nowe słupy oświetleniowe. Zakres inwestycji wpływa na parametry sieci, a przede wszystkim na zlokalizowane przy jej budowie domostwa, albowiem wpłynie na wyznaczenie pasa ochronnego, który spowoduje również niemożliwość komercyjnego wykorzystania części nieruchomości oraz utratę ich wartości. Dalej zwraca się uwagę, że sąd pierwszej instancji samodzielnie zaakceptował stanowisko inwestora jakoby ul. Kolejowa była drogą wewnętrzną, pomimo, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie zbadały należycie jej statusu, który ma znamienny wpływ na ewentualne parametry planowanej inwestycji.

Strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się również z argumentacją sądu wojewódzkiego dotyczącą kwalifikacji inwestycji jako ciągu pieszo-jezdnego. Przytoczona w treści decyzji podstawa prawna zdefiniowana przez organ, tj. art. 6 ust. 9c z katalogu zawartego w art 6 Ugn, nie obejmuje budowy dróg, a wyłącznie ciągi piesze. Ponownie wskazuje się, że inwestor w treści wniosku wprost traktuje o przebudowie drogi, a zatem zamierzenie takie nie jest zgodne ze wskazanym przez organ w treści decyzji.

W piśmie z 8 kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że strona skarżąca kasacyjnie zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ponieważ przesłanek nieważności postępowania nie dostrzeżono, skargę kasacyjną rozpoznano w granicach sformułowanych jej podstaw.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę jej zarzutów (art. 193 Ppsa in fine).

A. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 8, 77, 107 K.p.a. Pierwszego z tych przepisów nie stosował WSA w Warszawie oddalając na podstawie art. 151 Ppsa skargę, co się zaś tyczy przywołanych w podstawie kasacyjnej w jej pkt II przepisów K.p.a., to zarzutu ich naruszenia – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – nie uzasadniono, nadto nie zauważano, że regulacje zawarte w art. 8, 77 i 107 K.p.a. to unormowania złożone, rozbudowane, składające się z kilku przepisów. W judykaturze podkreśla się, że w odniesieniu do regulacji, która nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Ta uwaga, jak również wskazanie w rozważanej podstawie kasacyjnej na kwestię braku decyzji środowiskowej, co jest przedmiotem odrębnego zarzutu kasacyjnego naruszenia prawa materialnego, przekonuje, iż powyższe zagadnienie powinno być rozważane w ramach konstruktu z art. 174 pkt 1 Ppsa. Co się tyczy braku określenia w sposób wyczerpujący charakteru ulicy [...], to w decyzji lokalizacyjnej wystarczająco jednoznacznie wskazano, że chodzi o drogę wewnętrzną.

B. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 Upzp w zw. z art. 6 pkt 9c) Ugn, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżący kasacyjnie kwestionuje, aby inwestycja była inwestycją celu publicznego w rozumieniu przywołanego przepisu Ugn. Stanowisko to nie jest zasadne.

Prawidłowo sąd pierwszej instancji zakwalifikował i trafnie wywiódł – wobec rozbieżności w tym względzie między motywami decyzji organów I i II instancji – iż zamierzone przedsięwzięcie dla którego ustalono lokalizację, stanowi przebudowę ciągu pieszo-jezdnego, służącego także do poruszania się rowerami, zamierzenie polega również na przebudowie infrastruktury, inwestycja ma charakter lokalny. Stanowi zatem owa inwestycja inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 Upzp w zw. z art. 6 pkt 1 i 9c) Ugn.

C. Nie jest skuteczny także zarzut naruszenia § 4, 7 i 15 rozp. MTiGM 1999. Zarzut naruszenia tak ujętych przepisów był przedmiotem rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że skoro przebudowywana droga nie ma charakteru drogi publicznej, to nie mają do niej zastosowania przepisy wskazanego rozporządzenia (s. 12 i n. uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Skarżąca kasacyjnie podnosząc raz jeszcze tożsame zarzuty nie podważyła jednak w ten sposób skutecznie stanowiska sądu a quo, wedle którego i zgodnie z wnioskiem inwestora, ul. [...] w J. stanowi drogę wewnętrzną w rozumieniu przepisów Udp. § 4 i § 15 rozp. MTiGM 1999 to przykłady rozbudowanej regulacji, składające się z kilku ustępów, określających odpowiednio klasy dróg publicznych, innych niż droga wewnętrzna oraz szerokość pasów ruchu takich dróg. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak bliższego uzasadnienia pozwalającego na rozpoznanie zarzutów w tym zakresie, skoro nie uwzględniono, iż odnoszą się one do rozbudowanej regulacji zawierającej więcej przepisów. Z tych względów i odsyłając do motywów niniejszego uzasadnienia wskazanych w jego pkt A uznać należy, że skarga kasacyjna nie pozwala na ich rozpoznanie.

Gdy idzie o zarzut naruszenia § 7 rozp. MTiGM 1999 uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że został on uchylony przez § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 1 sierpnia 2019 r. (Dz. U. 2019, 1643) zmieniającego cyt. rozporządzenie z dniem 13 września 2019 r., zatem jeszcze przed dniem złożenia źródłowego wniosku przez inwestora.

D. Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 71 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 Upzp w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozp. RM 2019 oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58 rozp. RM 2019. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie nietrafnie wywodzi, że przedmiotowa decyzja lokalizacyjna powinna być poprzedzona decyzją środowiskową, eksponując iż w ramach przedsięwzięcia planowana jest linia elektroenergetyczna oraz nawierzchnia utwardzona przeznaczona na parking.

Strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega, że w § 3 ust. 1 pkt 7 rozp. RM 2019 mowa jest o napowietrznej linii elektroenergetyczne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV innej niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6. Takiego elementu nie obejmowało przedsięwzięcie dla którego wydano decyzję lokalizacyjną, jednym z jego składników była przebudowa sieci elektroenergetycznej z budową linii oświetleniowej, a ściślej linii kablowej oświetlenia ulicznego długości ok. 165 mb, budowa linii elektroenergetycznej z przyłączami długości ok. 180 mb. Tak określone elementy przedsięwzięcia dla którego wydano decyzję lokalizacyjną, nie wyczerpują dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 7 rozp. RM 1999.

Trafnie ponadto w zaskarżonym wyroku wyłuszczono, że przedsięwzięcie nie wyczerpuje dyspozycji przepisu § 3 ust. 1 pkt 58 rozp. RM 1999, skoro niezależnie od tego, że nie planuje się budowy parkingu jako takiego, to powierzchnia utwardzona z kostki betonowej na dz. nr [...] nie spełnia kryterium powierzchni, ujętego w przywołanym przepisie.

E. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 Upzp w zw. z art. 64 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w stosunku do działki skarżącej kasacyjnie oznaczonej nr [...]. Rozpoznając zarzuty naruszenia tych samych przepisów sąd pierwszej instancji zauważył, że przedmiotowa inwestycja przylega do działki skarżącej od strony południowej, w nieznaczny sposób ingerując w południowo-zachodnią jej część, planowana inwestycja polegająca na przebudowie istniejącej już drogi wewnętrznej (ciągu pieszo-jezdnego) nie wpływa w sposób istotny na jej oddziaływanie na teren nieruchomości skarżącej, chyba że w okresie prowadzenia samych prac budowlanych. Pogląd ten podziela Sąd Naczelny, potrzeba uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym m. in. prawa własności nie oznacza wszak, że wydawane na podstawie przepisów Upzp decyzje administracyjne nie mogę obejmować swą treścią nieruchomości należących do innych podmiotów, niż podmioty publiczne. Słusznie także sąd pierwszej zauważył, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sama w sobie prawa własności nie narusza. Decyzja ta określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowanego przedsięwzięcia, a więc możliwy (potencjalny), dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo jej wydanie, w której uwzględniono wykorzystanie działki strony skarżącej kasacyjnie nie ogranicza własności tej nieruchomości. Co się zaś tyczy skutków już samych robót budowlanych prowadzonych na podstawie pozwolenia na budowę, to zarzuty w tym aspekcie są wyprzedzające wobec przedmiotu sprawy administracyjnej – decyzji lokalizacyjnej podejmowanej w trybie przepisów Upzp.

F. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.