Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 367/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz, WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 września 2017 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. Z. (dalej: podatnik, strona, skarżący) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie zmiany rozliczenia podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] września 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego zmienił podatnikowi rozliczenie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2013 r. Sposób prowadzenia postępowania został zdeterminowany decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2012r. do marca 2013 r. sierpień 2013 r., oraz od listopada 2013 r. do kwietnia 2014 r. Organ pierwszej instancji dokonując zmiany rozliczenia w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe określił m. in. za miesiąc sierpień 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł – w złożonej deklaracji VAT – 7 za wrzesień 2013 r. podatnik wykazał kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości [...] zł.

Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego podatnik, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania podatkowego. Podniósł, że zaskarżona decyzja została oparta jedynie na innej nieprawomocnej jeszcze decyzji organu I instancji. W związku z powyższym zarzucił naruszenie art. 193 § 12, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu podatnik wskazał, że zaskarżona decyzja nie znajduje oparcia w przepisach prawa oraz stanie faktycznym sprawy. Kwestionował czynności polegające na okazaniu prezesowi firma A zakwestionowanych faktur VAT i wskazał, iż okoliczności wskazane przez świadka obciążają tylko jego jako prezesa firmy, który odpowiada za swoich pracowników. Nadto, zdaniem strony, świadek P. G. – K., która została przesłuchana bez jego udziału, nie wskazała, iż fałszowała faktury konkretnie na rzecz firmy podatnika. Podnosił, że nie mógł wiedzieć i nic na to nie wskazywało, że w firmie firma A dokonuje się fałszowania faktur. Podatnik zarzucił, że organ nie dokonał sprawdzenia i porównania ilości zużytego w jego firmie paliwa z paliwem zakupionym.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podkreślił, iż zarzuty odwołania praktycznie w całości koncentrują się wokół okoliczności faktycznych i prawnych innej sprawy podatkowej, zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: od października 2012 r. do marca 2013 r., sierpień 2013 r., oraz od listopada 2013 r. do kwietnia 2014 r. Decyzją tą organ podatkowy pierwszej instancji wykazał, że podatnik w złożonych deklaracjach VAT-7 za ww. okresy rozliczeniowe 2012 r. 2013 r. i 2014 r. dokonał obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z 23 faktur VAT wystawionych przez P. G. - K. kierownika stacji paliw firma A (z wykorzystaniem danych tej firmy jako wystawcy tj. NIP, nazwa, adres), z naruszeniem art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej "ustawa o VAT". Zakwestionowane faktury VAT , które zgodnie z ich treścią, miały potwierdzać nabycie przez stronę oleju napędowego, nie dokumentowały rzeczywistych czynności. W wydanej decyzji organ pierwszej instancji dokonał zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r., 2013 r., 2014 r. zawartego w deklaracjach VAT-7 złożonych przez stronę za te okresy rozliczeniowe poprzez zmniejszenie zadeklarowanych kwot podatku naliczonego o wartość podatku VAT wynikającą z zakwestionowanych 23 faktur VAT i określił m. in. za sierpień 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, w miejsce zadeklarowanej przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. W wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymał w mocy ww decyzję organu pierwszej instancji.

W związku z powyższym wydanie decyzji m. in. za sierpień 2013 r. obaliło domniemanie prawidłowości rozliczenia zawartego w złożonej przez podatnika deklaracji VAL-7 za ten miesiąc w zakresie zadeklarowanej kwoty do przeniesienia. Skarżący błędnie zadeklarował nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy i prawidłowe rozliczenie za sierpień 2013 r. zamknęło się kwotą do przeniesienia w wysokości [...] zł, a więc kwotą niższą niż wynikało to z pierwotnego rozliczenia podatku od towarów i usług ujętego w deklaracji VAT-7. W związku z tym skutkującym zmianą rozliczenia za kolejny okres rozliczeniowy, na organie podatkowym ciążył obowiązek, mocą art. 21 § 3 i § 3a ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, uwzględnienia ustaleń wynikających z decyzji tegoż organu w zakresie zmiany wysokości kwoty do przeniesienia za sierpień 2013 r. i zmiany rozliczenia w podatku od towarów i usług za następny okres rozliczeniowy tj. wrzesień 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji rozstrzyga o prawidłowości rozliczenia w zakresie podatku VAT za wrzesień 2013 r., a za przedmiotowy okres organ podatkowy wbrew stanowisku odwołania nie kwestionował jakichkolwiek transakcji dokonanych w tym okresie przez podatnika, lecz jedynym powodem wydania decyzji, było odmienne niż wykazane w deklaracjach VAT-7 za okres następujący po sierpniu 2013 r. rozliczenie w zakresie podatku VAT.

Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że zarzuty odnoszące się wprost do m. in. wcześniejszego okresu rozliczeniowego tj. sierpnia 2013 r. rozstrzygniętego decyzjami organów podatkowych, zatem nie mogły stanowić o wadliwości decyzji organu podatkowego. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że zarzuty skierowane przeciwko decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. 2013 r. i 2014 r. (z wyłączeniem września 2013 r.) zarówno w zakresie wadliwego gromadzenia i błędnej oceny materiału dowodowego, wykraczały poza przedmiot sprawy objętej niniejszym zaskarżeniem.

Nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o uchylenie wskazanej decyzji zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej;

- naruszenie art. 122 i art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności przez pominięcie w przesłuchaniach istotnych dla sprawy pytań oraz sprzeczność ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego;

- naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- naruszenie procedury podatkowej mające wpływ na rozstrzygnięcie organu podatkowego, w tym brak czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 Ordynacji podatkowej), naruszenie tajemnicy skarbowej (dział VII Ordynacji podatkowej);

- naruszenie art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez nie zawiadomienie strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków.

W skardze podatnik podnosił, że oświadczenie prezesa firmy firma A o tyle nie może być przez organy brane w sprawie pod uwagę, iż kontrolujący posłużyli się dowodem ujawniającym tajemnicę skarbową. W aktach bowiem nie ma stosownej zgody, aby prezesowi spółki firma A – K. U., jako osobie fizycznej wolno było okazywać jakiekolwiek dokumenty innego podatnika (w tym wypadku skarżącego). Dla podatnika jest to równoznaczne z posłużeniem się przez kontrolujących dowodem ujawniającym tajemnicę skarbową. Dowody te zatem nie mają mocy dowodowej. Okazywanie prezesowi firma A faktur nie mieściło się też w zakresie działu V Czynności sprawdzające.

Poza tym skarżący, nawiązując do treści art. 120 Kodeksu pracy, stanowiącego o odpowiedzialności pracodawcy za szkody wyrządzone przez podległego mu pracownika wywodził, że skoro P. G.-K. nie wystawiała spornych faktur po godzinach pracy ani w dni wolne i – jej zdaniem – prezes spółki wiedział o ich istnieniu, to on jest też odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną skarżącemu i polegającą na wystawieniu spornych faktur.

Skarżący zwrócił też uwagę, że kierownik stacji paliw - P. G. - K. nigdzie w swoich zeznaniach nie wskazała, że dokonywała fałszerstw na jego rzecz. Nadto w aktach nie ma żadnego dowodu na to, że skarżący faktycznie był beneficjentem procederu wystawiania nieprawidłowych faktur poza systemem kasowym spółki firma A, a dowodami nie mogą być "domysły organu".

Podatnik wywodził, że "lewe" faktury nie były mu potrzebne, w toku postępowania wnosił zresztą o sprawdzenie ilości zużytego paliwa w porównaniu z paliwem zakupionym do samochodów. Kupowanie takich faktur nie byłoby zatem z jego strony nawet racjonalnie uzasadnione.

Na koniec podatnik stwierdził, że to do organów podatkowych należy kontrola podmiotów i wykrywania nieprawidłowości. On zaś nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że w firmie firma A dokonuje się fałszowania faktur.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zarzuty zawarte w skardze, tak jak wcześniej na etapie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, koncentrują się wokół okoliczności faktycznych i prawnych innej sprawy podatkowej, zakończonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2016 r., wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2012 r. do marca 2013 r., sierpień 2013 r., oraz od listopada 2013 r. do kwietnia 2014 r., która została zaskarżona do tutejszego sądu i wyrokiem z dnia 8 września 2017 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 366/17 skarga została oddalona.

Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy podatnik w złożonych deklaracjach VAT-7 za ww. okresy rozliczeniowe 2012 r., 2013 r. i 2014 r. dokonał obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z 23 faktur VAT z naruszeniem art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT. Faktury, które miały potwierdzać nabycie przez skarżącego oleju napędowego, nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, który dokonał zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług poprzez zmniejszenie zadeklarowanych kwot podatku naliczonego o wartość podatku VAT wynikającą z tych zakwestionowanych faktur w łącznej wysokości [...] zł i określił m. in. za sierpień 2013 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, w miejsce zadeklarowanej przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł.

Należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że na organie podatkowym ciążył obowiązek - mocą art. 21 § 3 i § 3a Ordynacji podatkowej oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT uwzględnienia ustaleń wynikających z decyzji tegoż organu w zakresie zmiany wysokości kwoty do przeniesienia za sierpień 2013 r. i zmiany rozliczenia w podatku od towarów i usług za następny okres rozliczeniowy za wrzesień 2013 r.

Zaskarżona decyzja rozstrzyga o prawidłowości rozliczenia w zakresie podatku VAT jedynie za wrzesień 2013 r. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji za ten miesiąc organ podatkowy nie kwestionował jakichkolwiek transakcji dokonanych w tym okresie. Organ podatkowy był jedynie zobowiązany do uwzględnienia – w odniesieniu do ww. miesiąca treści decyzji określającej rozliczenie tego podatku za okres rozliczeniowy bezpośrednio poprzedzający wrzesień 2013 r.

Organ podatkowy działał na podstawie i w granicach prawa wyznaczonych treścią wskazanego art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, zgodnie, z którym zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości łub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Wszystkie podniesione zarzuty dotyczą postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2016 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2012 r. do marca 2013 r., sierpień 2013 r., oraz od listopada 2013 r. do kwietnia 2014 r. Zatem nie ma potrzeby szczegółowe ustosunkowania się do poszczególnych zarzutów skargi.

W rozpatrywanej sprawie wbrew zarzutom skargi organ podatkowy nie zakwestionował zarówno prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego na podstawie okazanych faktur VAT oraz żadnych czynności mających wpływ na samo opodatkowanie podatkiem od towarów i usług za miesiąc objęty skarżoną decyzją.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).