Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SO/Kr 19/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
zasądzono od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2013r. • sprawy z wniosku L.P. i Z.P. o wymierzenie grzywny A. spółka z o.o. w W. 1. wymierza A. spółka z o.o. w W. grzywnę w wysokości 200,00 zł (dwieście), 2. zasądza od A. spółka z o.o. w W. na rzecz skarżących L.P. i Z.P. kwotę 357,00 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 lipca 2013r. pełnomocnik L. i Z.P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny A. sp. z o.o. (następcy prawnego B. Spółka z o.o.), na podstawie art. 55 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za nieprzekazanie skargi na bezczynność przedsiębiorstwa B., z o.o., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Na uzasadnienie skarżący podali, że w dniu 15 maja 2013 r. listem poleconym, na adres przedsiębiorstwa B. Sp. z o.o. w T. , została wysłana skarga do Wojewódzkiego Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący Z. i L.P. zarzucali przedsiębiorstwu B. Sp. z o.o. w T. bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 12 grudnia 2012 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, póz. 1198 z późn. zm.), przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy. W petitum skargi Skarżący wnosili o stwierdzenie bezczynności spółki B. Sp. z o.o. w T. oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W dniu 2 lipca 2013 r. pełnomocnik Skarżących otrzymał pismo z dnia 21.06.2013r., w którym przedsiębiorca przesyłowy poinformował pełnomocnika Skarżących, iż jest w posiadaniu części dokumentacji stanowiącej informację publiczną jednakże w dalszym ciągu nie została ona udostępniona Skarżącym. W międzyczasie, na mocy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w T. z dnia 24 maja 2013 r. uległą, połączeniu w trybie art. 492 § 1 KSH ze spółką A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (spółka przejmująca), doszło do połączenia ww. spółek, wobec czego, na mocy art. 494 § 1 KSH spółka przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Dalej pełnomocnik wskazał, że do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny, według jego wiedzy skarga nie została przekazana do Sądu.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny B., sp. z o.o. wyjaśniła, że skarżący są reprezentowani przez radcę prawnego działającego z upoważnienia Korporacji Prawno Finansowej [...] sp. komandytowe -akcyjna, która przesyłała do KSG a obecnie kieruje do [...] dziesiątki pism z żądaniem przesyłania dokumentów dotyczących posadowienia w przeszłości sieci gazowych. Korporacja [...] gromadzi informacje dla lepszego przygotowania się do występowania z roszczeniami przeciwko Uczestnikowi w imieniu swoich Klientów o wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości i ustanowienie służebności przesyłu. Uczestnik zmuszony jest do poszukiwania dokumentów, które po pierwsze dotyczą odległej przeszłości (nawet lat 50 tych ubiegłego wieku) i z uwagi na upływ czasu nie zachowały się lub są rozproszone w różnych jednostkach. Nadto wskazał, że sieć gazowa przebiegająca przez nieruchomość Skarżących była budowana w ramach gazyfikacji prowadzonej przez Społeczny Komitet Gazyfikacji, będący inicjatywą społeczną osób zainteresowanych korzystaniem z gazu dla własnych potrzeb, a nie realizujący zadań publicznych. W tych okolicznościach Uczestnik miał i nadal ma poważne wątpliwości czy żądane przez Skarżących informacje mają charakter informacji publicznej, jak również czy Uczestnik ma obowiązek udzielenia żądanych informacji. W dniu 14.08.2013 r. na wezwanie WSA w Krakowie skarga Państwa P. na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego -skardze została nadana sygn. akt II SAB/KR/183/13. Także w dniu 14.08.2013 r. pomimo wątpliwości na adres pełnomocnika Skarżących zostały przesłane żądane dokumenty. W konsekwencji uczestnik wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny, z uwagi na rozbieżność orzecznictwa co do traktowania przedsiębiorstw przesyłowych jako zobowiązanych do udzielania informacji publicznej.

Z urzędu Sąd przeprowadził dowód z akt tutejszego Sądu o sygn. IISAB/Kr 183/13, z których wynika, że w istocie skarżący pismem z dnia 15 maja 2013r. złożyli poprzez swego pełnomocnika radcę prawnego M.N. skargę na bezczynność B. sp. z o.o. (zwana dalej Spółką). Skarga wpłynęła na dziennik podawczy Spółki w dniu 27 maja 2013r.; natomiast skarga, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy zostały przekazane Sądowi przez Spółkę w dniu 14 sierpnia 2013r. (złożone osobiście na dzienniku podawczym Sądu).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z uchwałą NSA podjętą w składzie 7 osobowym w dniu 7 kwietnia 2008r. sygn. ii FPS 1/08, postępowanie sądowe o wymierzenie organowi grzywny, wszczęte w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. od którego pobiera się wpis sądowy.

Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 55 §1 w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, bez względu na jego przyczyny oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione - skarga pomimo upływu ustawowego terminu nie została przekazana, a skarżący złożył stosowny wniosek.

Wskazać nadto należy, że zgodnie z art. 21 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a, jest nie tylko pełnienie funkcji represyjnej ale również prewencyjnej. Funkcja represyjna służy ochronie prawa do rozpoznania sprawy administracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 12 KPA), funkcja prewencyjna zaś, ma zniechęcić organy administracyjne do kolejnych przypadków łamania prawa i niewykonywania swoich ustawowych obowiązków.

Wyjaśnić należy, że okoliczności, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi oraz okres tego uchybienia pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Mogą one mieć jedynie wpływ na wysokość grzywny, gdyż sąd może ją orzec według swego uznania do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.). Powyższy przepis pozwala zatem na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. W szczególności w żadnym wypadku nie jest możliwy do zaakceptowania pogląd, który wydaje się wynikać z treści odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, że o przekazaniu Sądowi skargi na bezczynność decyduje ten podmiot któremu bezczynność jest zarzucana w zależności od tego czy uważa, że pozostaje w bezczynności czy też nie (w niniejszej sprawie pozostawanie w bezczynności związane jest z obowiązkiem udzielenia informacji publicznej przez przedsiębiorstwo przesyłowe). O tym czy skarga jest zasadna i/lub dopuszczalna decyduje zawsze sąd w stosownym orzeczeniu.

Obowiązek dotyczący terminowego przekazania Sądowi skargi L.P. i Z.P. i nie został - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego -przez A. spółka z o.o. w W. wypełniony, gdyż skarga, która wpłynęła do Spółki w dniu 27 maja 2013r. przekazana został Sądowi znacznie po upływie 15 dni przewidzianych powołanym wyżej art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Termin ten upłynął bowiem w dniu 10 czerwca 2013r., a skarga przekazana został w dniu 14 sierpnia 2013r.

Zgodne z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. (M.P. z 2013 poz.89), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, póz. 1227 ze zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012r. wyniosło 3.521,67 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 35.216,70 zł. Zdaniem Sądu za odpowiednią do całokształtu okoliczności sprawy, należy uznać grzywnę w wysokości 200,00 zł (dwieście). Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie Sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną.

Mając powyższe na uwadze, uznając wniosek za zasadny, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a