Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 429/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 429/07

Uzasadnienie

J. S. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż J. S. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej na podstawie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r.

Pismem z dnia [...] września 2006 r. Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w K. poinformował J. S. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej w związku z uzyskaną informacją, że Wydział dw. z Korupcją Komendy Wojewódzkiej Policji w K., pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w K., prowadzi śledztwo w toku którego stronie postawiono zarzuty popełnienia w latach [...] przestępstw z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. oraz art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k.

J. S. w odpowiedzi na to zawiadomienie w piśmie z dnia [...] października 2006 r. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z prośbą o pozostawienie mu pozwolenia na broń myśliwską wskazując na to, iż w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy oraz w Kole Łowieckim "D." w T. (którego członkiem jest od czerwca 2005 r.) posiada opinię człowieka spokojnego, życzliwego i zdyscyplinowanego. Jego postawa nie uzasadnia więc obawy, że może użyć broni w innych okolicznościach niż te do których jest przeznaczona.

Do pisma skarżący załączył: opinię z Koła Łowieckiego "D." w T., opinię z miejsca pracy oraz opinię wystawioną przez Radę Osiedla C..

W dniu [...] października 2006 r. organ przeprowadził dowód z przesłuchania strony. J. S. w swoich zeznaniach potwierdził, że zostały mu postawione zarzuty popełnienia przestępstw z art. 229 § 3 k.k. i art. 271 § 3 k.k., które dotyczą nieprawidłowości w dokonywaniu przeglądów pojazdów. Skarżący oświadczył jednocześnie, że zarzucane mu czyny nie miały miejsca i jeżeli sprawa trafi do sądu to będzie wnosił o uniewinnienie. Podkreślił, że jest osobą niekaraną i nigdy nie wchodził w konflikt z prawem.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, cofnął J. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na zarzuty postawione skarżącemu w toku postępowania karnego wskazując, iż katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty. Strona stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, a także przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, co stanowi wystarczającą przesłankę do zaliczenia jej do osób, o których mowa w tym przepisie, a tym samym do cofnięcia jej na podstawie art. 18 ust 1 pkt 2, pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ podkreślił jednocześnie, że decyzja ta pozbawia stronę jedynie uprawnienia o charakterze administarcyjnoprawnym, nie przesądza natomiast o winie, czy niewinności w sprawie karnej.

W odwołaniu od tej decyzji wniesionym do Komendanta Głównego Policji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne przyjęcie, iż materiał zgromadzony w toku postępowania administracyjnego w sposób oczywisty wskazuje, że jego mocodawca należy do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 kpa, poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu decyzji faktów, które uznano za udowodnione oraz niewskazanie z jakich powodów organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, jak również niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącego podkreślił, że materiał zebrany dotychczas w postępowaniu karnym nie pozwala na obecnym etapie postępowania jednoznacznie ocenić, czy skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów. Przedwczesne wydaje się więc twierdzenie, iż prowadzone postępowanie karne wskazuje na realną obawę użycia przez skarżącego broni w celach sprzecznych z interesem publicznym. W ocenie pełnomocnika skarżącego organ nie wziął pod uwagę w wystarczającym stopniu dotychczasowego trybu życia jego mocodawcy, a także pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania oraz z pracy. Istotnym w jego ocenie jest również fakt, iż pozwolenie dotyczy broni myśliwskiej, nie zaś broni palnej, a wiec broni która nie jest używana na co dzień w pracy, czy też w miejscu zamieszkania. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że stawiane skarżącemu zarzuty nie dotyczą przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej.

Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K..

W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie bezspornie wynika, że przeciwko J. S. toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów oraz przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego. Okoliczność, że strona nie przyznaje się do popełnienia tych czynów, a materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu karnym - zdaniem pełnomocnika - oparty jest na dowodach pośrednich nie ma znaczenia dowodowego w niniejszej sprawie. Organ administracji publicznej nie ma bowiem uprawnień do badania w postępowaniu administracyjnym prawidłowości postępowania karnego i weryfikowania zebranych w nim materiałów. Nie rozstrzyga też kwestii winy czy niewinności, a tym samym słuszności postawionych stronie zarzutów i prawidłowości ich kwalifikacji prawnej. Natomiast fakt, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne ma dla organów Policji charakter wiążący w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, określonych przepisami ustawy o broni i amunicji. Organ I instancji, zasadnie zatem przyjął, iż poczynione w toku postępowania ustalenia tworzą przesłankę do cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż zaliczona została ona do osób, określonych w art. 15 pkt 6, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z treści tego przepisu wynika, że katalog okoliczności stanowiących przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń nie został przez ustawodawcę zamknięty. Zatem dyspozycja tego przepisu stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawie cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania osoby posiadającej pozwolenie na broń także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw lub popełnienie których zarzucono w postępowaniu karnym posiadaczowi pozwolenia na broń.

Uzasadniona obawa o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, w stosunku do strony wynika z faktu, że przeciwko niej toczy się postępowanie karne o popełnienie w różnym czasie kilku umyślnych przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych, ([...]) oraz przeciwko wiarygodności dokumentów (w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej). Fakt przedstawienia tych zarzutów stronie zaprzecza jej nieskazitelnej postawie, której należy oczekiwać od osób, które uzyskały tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń. Posiadacz pozwolenia na broń musi być bowiem osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Podejrzenie o świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń myśliwską, która -wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego -jest bronią palną.

Ustosunkowując się do przedstawionych przez stronę w toku postępowania administracyjnego opinii organ odwoławczy stwierdził, iż nie przeczy, że strona może być pozytywnie postrzegana w swoim środowisku, w tym także wśród kolegów myśliwych. Podkreślił jednak, że żadna z załączonych opinii nie uwzględnia okoliczności, że strona jest podejrzana o popełnienie świadomych przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz wiarygodności dokumentów [...]. Takie postępowanie strony stwarza natomiast domniemanie, iż podobnie może odnieść się ona do przepisów prawa dotyczących zgodnego z prawem - w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - posiadania i używania broni, a w takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględnie priorytet interesowi publicznemu nadając normie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy charakter obligatoryjny.

W skardze na tę decyzje wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik J. S. ponownie zarzucił organowi:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w błędnym przyjęciu, iż materiał dowodowy zgromadzony toku postępowania w sposób oczywisty wskazuje, że skarżący należy do grona osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego

- naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu decyzji faktów, które uznano za udowodnione oraz niewskazaniu z jakich powodów odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, jak również niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż poza sporem pozostaje okoliczność, że wobec skarżącego toczy się obecnie postępowanie karne. Jednakże okoliczność ta jego zdaniem nie daje podstaw do przyjęcia, że istnieje co do osoby skarżącego uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Według niego wykładnię przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonaną przez organy obu instancji należy uznać za błędną. Wskazanie w tym przepisie jako przykładowych, przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu nie jest bowiem wskazaniem przypadkowym. Zasadne wydaje się twierdzenie, iż rodzaj tych przestępstw, a w zasadzie rodzaj prawnie chronionych dóbr, które zostają zagrożone wskutek ich popełnienia winien pełnić rolę interpretacyjną. Tym samym w sytuacji gdy zainteresowany nie dopuścił się popełnienia tego typu przestępstw, organ rozpoznający sprawę winien dokonać prawidłowej oceny czy zachowanie zainteresowanego daje uzasadnioną podstawę do przyjęcia, iż dalsze posiadanie przez niego pozwolenia na broń spowoduje zagrożenie takich dóbr prawnie chronionych jak życie, zdrowie lub mienie. Nie w każdym bowiem przypadku popełnienia przestępstwa bądź wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie posiadającej zezwolenie na broń organ winien cofnąć takie pozwolenie, a gdy było inaczej ustawodawca dałby temu stosowny wyraz w treści wspomnianego przepisu.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że organ wydając zaskarżoną decyzję pominął jako okoliczność nieistotną dotychczasowy tryb życia strony. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. nie daje natomiast podstaw do jednoznacznej oceny czy skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów. Zatem przedwczesne wydaje się opieranie na niezakończonym postępowaniu karnym twierdzenia, iż co do skarżącego istnieją uzasadnione podstawy do przyjęcia, że użyje on broni w sposób, który godziłby w dobra chronione prawem.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto ponownie, że organ nie uzasadnił decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga w niniejszej sprawie zasługuje, w ocenie Sądu, na uwzględnienie, gdyż organy administracji obu instancji rozpoznając sprawę dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) .

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi natomiast, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie – jak zasadnie przyjął organ - iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Art. 15 ust. 1 pkt 6 nie określa bowiem stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji związanej w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy prawnej istnieje, czy też nie.

Użycie przez ustawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego.

Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż w ramach prowadzonego przez Komendę Wojewódzką Policji w K. postępowania w sprawie o [...] postawiono J. S. zarzut popełnienia w latach [...] przestępstw z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. oraz art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k.

Z postanowienia Komendy Wojewódzkiej Policji w K. o przedstawieniu zarzutów wynika, iż skarżącemu zarzucono popełnienie czynów polegających na [...] oraz czynu polegającego na [...].

Art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazuje uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta musi być jednak realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek.

Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia więc sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Niezbędne jest w związku z tym wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy zarzucanymi w postępowaniu karnym czynami, cechami charakteru skarżącego oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarza obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (vide: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. II OSK 88/06 oraz wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r. III SA 866/02).

Organ zobowiązany jest w związku z tym przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy" o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6. Powinien w związku z tym zebrać i ocenić wszystkie dowody istotne w sprawie, a więc także opinię koła łowieckiego, opinię z miejsca pracy oraz z miejsca zamieszkania skarżącego, rozważyć wyjaśnienia skarżącego oraz wziąć pod uwagę fakty, które powinny być mu znane z urzędu np. dotyczące dotychczasowego zachowania skarżącego jako posiadacza broni.

Sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów oraz przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego nie wystarcza do uznania, iż istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Gdyby celem ustawodawcy było cofanie pozwolenie na broń palną w każdym przypadku prowadzenia przeciwko osobie uprawnionej postępowania karnego lub skazania jej prawomocnym orzeczeniem sądu to taki zapis niewątpliwie znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie mogą więc organy stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana lub przeciwko której toczy się postępowanie karne winna mieć cofnięte pozwolenia na broń. Każdą sprawę należy natomiast rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu jej okoliczności.

Działania takiego zabrakło, w ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu, gdyż organ zastosował niejako zasadę automatyzmu wyrażającą się w przekonaniu, że skoro w stosunku do skarżącego prowadzone jest postępowanie karne o popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów oraz przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego zachodzi podstawa do uznania go za osobę , o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym, że spełniona została dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nakazująca określony sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Istotne w niniejszej sprawie jest natomiast, czy skarżący całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.

Organ winien w związku z tym wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego uznaje, iż dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru dają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie jego osoby w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien więc uzupełnić materiał dowodowy oraz dokonać kompleksowej oceny postawy skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwolą organowi na podjęcie decyzji realizującej przesłankę art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co skutkowało w konsekwencji naruszeniem prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U z 2002 r. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.