Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1996/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w budynku skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 1996/09

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] w części dotyczącej obowiązku "wykonania geodezyjnych pomiarów kontrolnych ugięć wszystkich stropów i podciągów. Zaleca się powtarzanie pomiarów w okresach trzymiesięcznych. Wyniki badań z oznaczeniem lokalizacji pomiarów należy opisywać w książce pomiarów. Pomiary należy przeprowadzać do momentu wykonania zaleconych napraw i wzmocnień".

W pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że budynek położony w [...] przy ulicy [...] znajduje się w złym stanie technicznym. Ów stan przejawia się w licznych pęknięciach i zarysowaniach ścian. Został on potwierdzony w ekspertyzie technicznej sporządzonej przez uprawniony podmiot. Mając na uwadze jej treść organ I instancji nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie następujących robót budowlanych:

1) wzmocnienie osłabionych elementów konstrukcji (stropy i podciągi wzmocnić należy taśmami z włókien węglowych),

2) odtworzenie brakujących słupów wolnostojących oraz przyściennych,

3) wykonanie napraw wadliwie wykonanych powierzchni betonowych garażu,

4) wykonanie elastycznych uszczelnień styków dylatacyjnych oraz likwidacja połączeń sztywnych,

5) wykonanie pełnej izolacji termicznej ściany zewnętrznej w rejonie wejścia głównego do budynku,

6) wykonanie geodezyjnych pomiarów kontrolnych ugięć wszystkich stropów i podciągów.

Odnosząc się do odwołania, w którym zobowiązana do wykonania w/w obowiązków Wspólnota Mieszkaniowa wnosiła o zmianę podmiotu zobowiązanego organ II instancji wskazał, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Podkreślił jednocześnie, że stosownie do art. 61 i 66 Prawa budowlanego tylko właściciel lub zarządca obiektu odpowiada za jego stan techniczny i estetyczny i tylko on może być adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6. Brak jest więc jakichkolwiek podstaw do stosowania wykładni rozszerzającej w/w przepisów i objęcia tym obowiązkiem innych podmiotów. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne. Przyjmuje ono również, że obowiązki wynikające z art. 61-69 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa winny być nałożone właśnie na ten podmiot.

Podkreślono również, że dla oceny legalności rozstrzygnięcia wydanego w I instancji nie ma znaczenia to czy nieodpowiedni stan techniczny obiektu powstał na skutek zaniedbań leżących po stronie inwestora.

Decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] w części w jakiej dotyczyła ona podmiotu odpowiedzialnego za usunięcie nieprawidłowości ujawnionych w budynku przy ulicy [...] w [...].

Decyzji tej zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 66 ustawy Prawo budowlane,

2) naruszenie interesu prawnego wspólnoty poprzez brak poszanowania w przedstawionej sytuacji faktycznej zasad współżycia społecznego zgodnie z art. 5 kodeksu cywilnego jak również zasad wynikających z art. 415 tegoż kodeksu.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji w zaskarżonej części tj. w części w jakiej dotyczy ona wyznaczenia podmiotu odpowiedzialnego za usunięcie nieprawidłowości w budynku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wskazaną w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z treści skargi wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż zarząd wspólnoty mieszkaniowej nie podważa zasadności nałożonych obowiązków. Nie zgadza się jedynie ze wskazaniem wspólnoty jako podmiotu, który obowiązki te winien wykonać. W ocenie Sądu argumenty przedstawione przez skarżącą na poparcie wyrażonego przez nią stanowiska nie zasługują na uwzględnienie.

Rozdział 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz.U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) odnosi się do utrzymania obiektów budowlanych. Pierwszy z przepisów tegoż rozdziału a mianowicie art. 61 wskazuje, iż właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany:

1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2,

2) zapewnić dochowując należytej staranności bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt związanych z działaniem człowieka lub sił natury w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska.

Jeśli okaże się, że obiekt budowlany:

- może zagrażać mieniu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo

- jest użytkowany w sposób zagrażający mieniu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska, albo

- jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

- powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia to wówczas właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania tego obowiązku (art. 66 ust. 1 pkt. 1-4 Prawa budowlanego)

Przytoczone wyżej przepisy stanowiły podstawę prawną tak zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Jeśli więc konkretny przepis prawa materialnego (art. 61 w/w ustawy) pozwala na nałożenie obowiązków naprawczych na właściciela obiektu budowlanego bądź jego zarządcę to nie sposób przyjąć (tak jak chciałaby tego skarżąca), iż decyzje których adresatem jest w niniejszej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] naruszają prawo albowiem zostały skierowane do niewłaściwego adresata.

Stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U Nr 85, poz. 388 z późn. zm.) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową. Zarząd wspólnoty zgodnie z art. 21 ust. 1 tejże ustawy kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Z tego właśnie powodu obowiązki wynikające z art. 61 i 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa winny być nałożone właśnie na ten podmiot. Identyczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2007 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 1374/06 – niepubl., a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VIISA/Wa 752/04 – Lex nr 168052.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalono.

Niejako na marginesie powyższych rozważań podkreślić należy, iż zarzut naruszenia art. 5 i 415 kodeksu cywilnego był bezzasadny a to dlatego, iż organy w przedmiotowej sprawie nie stosowały i nie mogły stosować tej regulacji normatywnej, która zawierała oba w/w/ przepisy.