Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 468/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 276 i art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, , , po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. U. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Ol 409/11 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. U. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie podatku od spadków i darowizn, zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 161/07 postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 409/11, mocą którego umorzono postępowanie w sprawie z wniosku A. U. o przyznanie prawa pomocy.

W motywach orzeczenia Sąd podał, że postanowieniem z dnia 23 marca 2007 r. o sygn. akt I SA/Ol 161/07 odrzucił skargę A. U. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 30 stycznia 2007 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

Po rozpoznaniu wniosku strony, prawomocnym postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2007 r. Referendarz Sądowy przyznał jej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Skargą z dnia 6 czerwca 2011 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 marca 2007 r. o sygn. akt I SA/Ol 161/07.

Postanowieniem z dnia 23 lutego 2012 r. o sygn. akt I SA/Ol 409/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 19 marca 2012 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, w celu złożenia skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że prawomocnym postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2007 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Treść wydanego wówczas rozstrzygnięcia odpowiadała żądaniu strony. Aktualnie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skoro prawomocnym postanowieniem został ustanowiony pełnomocnik z urzędu i zwolniono skarżącego od ponoszenia kosztów, to ponowny wniosek w tym zakresie Sąd uznał za bezprzedmiotowy. Stwierdził, że przyznane prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 30 stycznia 2007 r. obejmuje również postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie (por. uchwała NSA z dnia 02.12.2010 r., sygn. akt II GPS 2/10). Oznacza to, że skarżący z przyznanego mu zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowionego doradcy podatkowego korzysta nadal w postępowaniu wszczętym na skutek złożenia skargi o wznowienie postępowania z dnia 6 czerwca 2011 r.

Z uwagi na to, iż jak wynika z akt sprawy, przyznane postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2007 r. prawo pomocy w zakresie całkowitym nie zostało cofnięte, zgłoszenie przez stronę ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy skutkuje wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania. Sprawa prawa pomocy została już bowiem rozstrzygnięta, a zatem kolejny wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy.

W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarżący nie posiada pełnomocnika, gdyż nie zawiadomił go o rozprawie ani nie doręczył orzeczenia z 23 lutego 2012 r. z uzasadnieniem.

Wskazał, że w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 161/07 udzielił pełnomocnictwa ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi i pełnomocnictwa tego nie wypowiedział. Pełnomocnik nie złożył zaś skargi kasacyjnej, ani nie odmówił złożenia skargi; nie wystąpił też o wypłatę wynagrodzenia.

Następnie skarżący opisał inne sprawy przed Sądem w Olsztynie, a także jego spór o podatek od spadków i darowizn.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne, gdyż skarżący w istocie nie wskazał żadnych mankamentów zaskarżonego postanowienia, bowiem nie odniósł się w zażaleniu do jego treści. W zasadzie nie kwestionował on tego, że Sąd w sprawie o przyznanie prawa pomocy postępowanie umorzył.

Wyjaśnić należy w związku z powyższym skarżącemu, że przedmiotem kontroli tutejszego Sądu na skutek zażalenia skarżącego jest wyłącznie postanowienie z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 409/11, w przedmiocie umorzenia postępowania o przyznanie prawa pomocy. Stąd wszelkie inne kwestie dotyczące przebiegu postępowania w sprawie z jego skargi o wznowienie postępowania, innych postępowań przed Sądem w Olsztynie czy podatku od spadków i darowizn nie mogą być i nie będą wzięte w tym postępowaniu pod rozwagę tutejszego Sądu. Zażalenie skarżącego odnosi się do konkretnego postanowienia wydanego w przedmiocie prawa pomocy i wyłącznie prawidłowość tego postanowienia jest przedmiotem niniejszego postępowania.

W tym zaś zakresie prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, że prawo pomocy przyznane skarżącemu w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 161/07 rozciąga się również na niniejsze postępowanie. Innymi słowy skarżący niepotrzebnie wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, ponieważ oba elementy prawa pomocy zostały mu już przyznane; może on więc skorzystać z pomocy swojego pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w przywołanej w zaskarżonym postanowieniu uchwale o sygn. akt II GPS 2/10. Skarżący zresztą sam w zażaleniu przyznaje, że nadal obowiązuje pełnomocnictwo, którego udzielił dor. pod. A. P.

Powyższe skutkować musi uznaniem, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował w sprawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. umarzając postępowanie wpadkowe.

Mając na uwadze powyższe należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Co za tym idzie, zażalenie jako bezzasadne należało oddalić w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.