Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 760/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 81 ust. 1 i 3, art. 95, art. 97, art. 98 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1489
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej w sprawie ze skarg kasacyjnych: 1. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 2. B. Sp. z o.o. z siedzibą w P., 3. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 4. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 5. E. S.A. z siedzibą w W., 6. F. S.A. z siedzibą w W., 7. G. S.A. z siedzibą w G., 8. H. S.A. z siedzibą w Pile, 9. I. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 10. J. z siedzibą w W., 11. K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., 12. L. Sp. z o.o. z siedzibą w B., 13. M. S.A. z siedzibą w P., 14. N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 15. O. S.A. z siedzibą w W., 16. P. Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp. k. z siedzibą w Ł., 17. R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1737/17 w sprawie ze skarg: 1. S. w G., 2. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 3. E. S.A. z siedzibą w W., 4. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 5. B. Sp. z o.o. z siedzibą w P., 6. F. S.A. z siedzibą w W., 7. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 8. G. S.A. z siedzibą w G., 9. L Sp. z o.o. z siedzibą w B., 10. J. z siedzibą w W., 11. T. S.A. z siedzibą w W., 12. H. z siedzibą w P., 13. N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 14. U. Sp. z o.o. z siedzibą w R., 15. K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., 16. P. Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp. k. z siedzibą w Ł., 17. R. Sp. z o.o. z siedzibą w C., 18. I. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 19. O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w roku 2010, ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału oraz umorzenia postępowania w sprawie ustalenia części podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłat 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza solidarnie od W. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dawniej: A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.), B. Sp. z o.o. z siedzibą w P., C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., E. S.A. z siedzibą w W., F. S.A. z siedzibą w W., G. S.A. z siedzibą w G., H. S.A. z siedzibą w P., T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., J. z siedzibą w W., K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., L. Sp. z o.o. z siedzibą w B., M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dawniej: Z. S.A. z siedzibą w P.), N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., O. S.A. z siedzibą w W., P. Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp. k. z siedzibą w Ł., R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1737/17, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargi: 1. S. w G., 2. Sp. z o.o. z siedzibą w W., (obecnie: W. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W.), 3E. S.A. z siedzibą w W., 4.D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 5. B. Sp. z o.o. z siedzibą w P., 6. F. S.A. z siedzibą w W., 7. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 8. G. S.A. z siedzibą w G., 9. L Sp. z o.o. z siedzibą w B., 10. J. z siedzibą w W., 11. T. S.A. z siedzibą w W., 12. H. z siedzibą w P., 13. N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 14. U. Sp. z o.o. z siedzibą w R., 15. K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., 16. P. Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp. k. z siedzibą w Ł., 17. R. Sp. z o.o. z siedzibą w C., 18. I. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 19. O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także jako: "Prezes UKE") z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty oraz ustalenia wysokości ich udziału w dopłacie.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 98 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1489, ze zm., dalej jako: "p.t.") przyznał AA. S.A. z siedzibą w W. (obecnie: BB. z siedzibą w W.; dalej także jako: "AA." oraz "BB.") przyznał dopłatę w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 p.t., tj. udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, za rok 2010; w kwocie 1 044 752,26 zł oraz dopłatę w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3. pkt 6 p.t., tj. usługi publicznych aparatów samoinkasujących, za rok 2010 , w kwocie 54 057 623,12 zł.

W wyniku rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy Prezes UKE decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy ww. decyzję.

Decyzja Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2012 r. została przez AA. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części utrzymującej w mocy pkt III decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1240/12 oddalił skargę AA. na ww. decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. o sygn. akt II GSK 1198/13 uchylił powyższy wyrok WSA i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.

Ponownie rozpoznając skargę AA. na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2012 r., WSA wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt. VI SA/Wa 2501/15 uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej pkt III decyzji pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r., II GSK 2406/16 orzekł o ich oddaleniu.

W tym stanie rzeczy decyzja Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. przyznająca dopłatę za 2010 rok w kwocie 55.102.375,38 zł. utrzymana następnie w tej części decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. stała się wykonalna i ostateczna.

Niniejsza sprawa dotyczy ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu tej dopłaty przyznanej na rzecz AA.

Prezes UKE decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz z związku z art. 98 ust 1 i ust 2 w związku z art. 97 p.t. po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie spawy zakończonej decyzją tego samego organu z dnia [...] lutego 2017 r. ustalającą przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w wysokości 55102375,38 zł do kosztów świadczenia w 2010 r., udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych w kwocie 1.044 752,26 zł, usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych w kwocie 54 057 623,12 zł, wchodzących w skład usług powszechnej świadczonej przez AA. przyznanej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymują w mocy decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz ustalającą jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2010, a także umarzającą w części na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne ustalające przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2010 r. oraz jednolity wskaźnik procentowy tych przedsiębiorców w pokryciu dopłaty 2010 r., uchylił zaskarżona decyzję w całości, ustalił zmienioną listę przedsiębiorców obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2010 r., ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w 1 decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2010 na poziomie 0,1237592998 % oraz na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2010 oraz jednolitego wskaźnika, o którym mowa w pkt 2 w zakresie, w którym było ono prowadzone wobec wymienionych szczegółowo przez organ podmiotów.

Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły: S. w G. (sygn. akt VI SA/Wa 1737/17),A. Sp. z o.o, z siedzibą w W. (obecnie: W. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W.) (sygn. akt VI SA/Wa 1856/17), E. S.A. z siedzibą w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1857/17), D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1858/17), B. Sp. z o.o. z siedzibą w P (sygn. akt VI SA/Wa 1859/17), F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1905/17), C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1906/17), G. S.A. z siedzibą w G. (sygn. akt VI SA/Wa 1908/17), L. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (sygn. akt VI SA/Wa 1923/17), J. z siedzibą w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1941/17), T. S.A. z siedzibą w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1942/17), H. S.A. z siedzibą w P. (sygn. akt VI SA/Wa 1966/17), N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1967/17), "U" Sp. z o.o. z siedzibą w R. (sygn. akt VI SA/Wa 1968/17), K. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. (sygn. akt VI SA/Wa 1969/17), R. Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp. k. z siedzibą w Ł., (sygn. akt VI SA/Wa 1970/17), R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (sygn. akt VI SA/Wa 1971/17), I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (sygn. akt VI SA/Wa 1972/17), O. S.A. z siedzibą w W (sygn. akt VI SA/Wa 2001/17).

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając powyższe skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. wskazał, że zarzuty rozpoznawanych skarg co do zasady koncentrowały się wokół następujących zagadnień:

– pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a w tym zakresie - czy decydujące znaczenie ma wpis do RPT;

– czy przedsiębiorca telekomunikacyjny musi być wpisany do RPT w 2010 roku oraz jednocześnie w dniu wydania decyzji przez organ;

– konieczności zawieszenia postępowania do momentu wydania ostatecznej decyzji określającej wysokość dopłaty za 2010 r.;

– definicji usługi telekomunikacyjnej.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wbrew zarzutowi zawartemu we wszystkich wniesionych w tej sprawie skargach, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz w sposób wielowątkowy i niezwykle obszernie przedstawił też argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Prezes UKE zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości ich interpretacja dokonana przez organ, a w szczególności jej kierunek zmierzający do pogodzenia wszystkich wątpliwości pojawiających się w toku postępowania administracyjnego.

Sąd stwierdził, że istniały podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do zwrotu dopłaty 2010 i brak było podstaw do zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż jako zagadnienia wstępnego nie można było traktować przyszłego rozstrzygnięcia Prezesa UKE w części, w której dotychczas odmówił on przyznania Dopłaty 2010 albowiem nie było ono i nie jest ono niezbędne dla wydania zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana po zbadaniu przesłanek, o których mowa w art. 98 ust. 2 p.t., w oparciu o pozostającą w mocy na dzień wydania zaskarżonej decyzji - decyzję Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r.

Zdaniem Sądu niezasadnie zarzucono w skargach nieprawidłowość ustalenia przez organ kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie, tj. błędne przyjęcie przez organ, że decydujące znaczenie ma wpis do rejestru RPT. Zdaniem Sądu, organ regulacyjny słusznie przyjął, że wpis do RPT powoduje powstanie praw i obowiązków wynikających w szczególności z Prawa telekomunikacyjnego, co potwierdzają również przywołane przez organ przepisy art. 10 ust. 1 p.t. oraz art. 2 pkt 27 p.t., jak również regulacje wspólnotowe przewidziane w przepisach art. 3 ust. 2 i art. 4 Dyrektywie nr 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (Dz.U.UE.L.2002.108.51, dalej jako: "Dyrektywa UP"). Sąd podzielił stanowisko organu, że zwłaszcza treść art. 98 ust. 3 p.t. przesądza o tym, że zobowiązanym do udziału w pokryciu dopłaty 2007 jest podmiot, który posiadał status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (tj. wpis do RPT) zarówno w roku 2010, jak i w dniu wydania decyzji na podstawie art. 98 ust. 1 i 2 p.t. Skoro bowiem przepis art. 98 ust 3 p.t. przewiduje, że Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, to decyzja nie może być skierowana do podmiotu, który w chwili jej wydania nie jest już przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. A zatem zobowiązane do udziału w dopłacie za 2007 r. są podmioty posiadające wpis do RPT zarówno w 2010 r., jak i w dniu wydania przez organ zaskarżonej decyzji, które jednocześnie uzyskały przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych.

Jednocześnie Sąd uznał, że organ ustalając listę tych podmiotów zasadnie pod uwagę wziął wszelkie połączenia, przejęcia, podziały i przekształcenia spółek będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, jak również ewentualne zmiany ich nazw (art. 494, art. 531 i art. 553 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017 r. 10z. 1577; dalej jako: "k.s.h.").

Odpowiadając na zarzuty skarg dotyczące niewłaściwego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i przyjmowanie, że każda usługa udostępnienia programów telewizyjnych stanowi usługę telekomunikacyjną, przez co błędnie zakreślono krąg podmiotowy postępowania, Sąd zwrócił uwagę, że zgodnie z pkt 3 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 30 kwietnia 2014 r.,

C-475/12, usługa polegająca na odpłatnym świadczeniu warunkowego dostępu do pakietu programów transmitowanych przez satelitę, obejmująca usługi rozpowszechniania programów radiowych i audiowizualnych, stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 56 TFUE.

Wbrew zarzutom skarg nie było też wadliwe ustalenie kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do dopłaty poprzez oparcie się przez organ na Formularzu 00. Sąd nie podzielił zarzutów o braku wnikliwej weryfikacji poprawności wskazywanych przez przedsiębiorców przychodów osiągniętych w 2010 r. i latach następnych oraz poprawności zaklasyfikowania świadczonych przez nich usług jako usług telekomunikacyjnych. Sąd zaakceptował pogląd organu, że podmioty prowadzące działalność gospodarczą, w tym telekomunikacyjną, mają obowiązek określania przychodów z prowadzonej przez siebie działalności zgodnie z przepisami dotyczącymi księgowości/rachunkowości, zaś przepisy p.t. nie przyznają Prezesowi UKE uprawnień do badania i weryfikowania sposobu ustalania przychodów z prowadzonej przez przedsiębiorców działalności gospodarczej w zakresie działalności telekomunikacyjnej.

Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty skarg dotyczące naruszenia zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Sąd podzielił pogląd organu, że mechanizm finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych z założenia nie jest neutralny konkurencyjnie, dlatego możliwość jego wprowadzenia przez Państwa Członkowskie została przewidziana w przepisach Dyrektywy UP pod warunkiem, że spełnione zostaną wymogi określone w dyrektywie. Sąd nie dopatrzył się niezgodności polskich przepisów z regulacjami prawa unijnego i nie znalazł podstaw do skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE stwierdzając, że wprowadzony przez polskiego ustawodawcę mechanizm finansowania spełnia wymogi zasad najmniejszego uszczerbku rynku, niedyskryminacji oraz zasad przejrzystości i proporcjonalności.

Za nieuzasadnione, zdaniem Sądu, uznać należało także zarzuty dotyczące przedawnienia należności z tytułu dopłaty 2010. Sąd podzielił stanowisko organu, że należności z tytułu dopłaty 2010 r. nie stanowią ani opłaty budżetowej, ani niepodatkowej należności budżetu państwa. Wpłaty z tytułu udziałów w dopłacie są dokonywane na rachunek UKE, ale nie na rzecz UKE lub Skarbu Państwa, lecz na rzecz przedsiębiorcy wyznaczonego. W związku z tym nie mają do nich zastosowania przepisy art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie: tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej jako: "o.p.") o przedawnieniu.

Na uwzględnienie nie zasługiwały, w ocenie Sądu, zarzuty skargi, że w zaskarżonej decyzji Prezes UKE zaniechał wskazania konkretnych dowodów, na których się oparł, nie wskazał, kiedy i w jakim akcie administracyjnym oznaczył fakty, które zamierzał stwierdzić danymi środkami dowodowymi i jakie to były środki dowodowe. Sąd stwierdził, że w bardzo szczegółowym uzasadnieniu decyzji Prezes UKE wyjaśnił w jakim celu weryfikował dane zawarte w rejestrach: RPT, KRS i CEIDG. Sąd podzielił też ustalenia organu w zakresie przyjętej sukcesji obowiązku pokrycia dopłaty w przypadkach przekształceń podmiotowych zaistniałych w ramach rozpoznania wniosku AA. akceptując szczegółową i obszerną analizę tej kwestii zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podzielił również stanowisko organu, że sam obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 p.t.). Ponadto, w ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, na podstawie jakich dowodów Prezes UKE ustalił wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej i opis tego, co Prezes UKE ustalił na podstawie tych dowodów.

II

Skargi kasacyjne od wskazanego wyżej wyroku Sądu pierwszej instancji wnieśli:

• R. Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp. k. z siedzibą w Ł., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

1) Na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego to jest:

a) art. 13 w zw. z motywem 23 dyrektywy UP w zw. z art. 97 i 98 ust. 1 i 2 p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

i. w finansowaniu usługi powszechnej mają uczestniczyć przedsiębiorcy działający na innych rynkach niż rynek usługi powszechnej;

ii. do przychodu z działalności telekomunikacyjnej, który stanowi podstawę uznania, iż przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany jest uczestniczyć w dopłacie, należy wliczyć także przychód z usługi telewizji i Internetu, w sytuacji gdy z uwagi na przedmiot dopłaty, jakim jest usługa powszechna, do przychodu warunkującego udział w dopłacie należy wliczyć wyłącznie przychód z działalności tożsamej z usługą powszechną.

b) art. 2 pkt. 48 p.t. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że usługa telewizji jest I usługą telekomunikacyjną;

c) art. 97 p.t. w zw. z art. 2 pkt. 27 p.t. poprzez wadliwą interpretację tych przepisów i błędne przyjęcie istnienia przesłanki posiadania wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych dla uznania, iż podmiot jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, w sytuacji, gdy przesłanka taka nie wynika z obowiązujących przepisów;

d) art. 98 ust. 1 i 3 p.t. poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przepisy te I ograniczają krąg podmiotów obowiązanych do udziału w dopłacie do podmiotów I będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w dniu wydania decyzji, podczas gdy przepisy te zawierają wyłącznie normę prawną o charakterze procesowym, zaś krąg I podmiotów obowiązanych do udziału w dopłacie określa art. 97 p.t., wskazując, że są nimi I podmioty, które były przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w roku, za który przyznawana jest dopłata, i które w tym roku osiągnęły odpowiedni przychód z i działalności telekomunikacyjnej;

2) na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie mimo, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mający wpływ na jego wynik - to jest art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie, w szczególności przez:

a) zaakceptowanie braku dokonania przez Prezesa UKE analizy dotyczącej przedsiębiorców, którzy prowadzili działalność telekomunikacyjną bez wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, telekomunikacyjnego w roku, którego dotyczą dopłaty, zaś obecnie go nie posiadają - co przedsiębiorców tych, którzy posiadali status przedsiębiorcy oraz doprowadziło do nieuzasadnionego zawężenia telekomunikacyjnych zobowiązanych do uczestniczenia w dopłacie;

b) zaakceptowanie braku ustalenia przez Prezesa UKE, w jakim zakresie na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a w jakim przychody ze świadczenia usługi telewizji i dostępu do Internetu, które nie powinny być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

• E. S.A. w W., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

o art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie przedstawienia i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, przez Sąd pierwszej instancji, do zarzutów skargi skarżącej o następującej treści:

‹ "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia 98 ust. 1 i ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2015 r.) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania pomimo tego, że decyzja w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty za 2007 r. i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu tej dopłaty mogła być wydana (i doręczona stronom) tylko do upływu dn. 31 grudnia 2014 r. a decyzje takie Prezes UKE wydał w dn. [...] lutego 2017 r. i w dn. [...] czerwca 2017 r."

‹ "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej (bez względu na brzmienie tej ustawy) przez błędną wykładnię polegającą na:

– przyjęciu, iż art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego dotyczą należności budżetu państwa,

– pominięciu w wykładni art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej";

‹ "Powyższe uchybienie - polegające na wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie oraz wydanie w tym postępowaniu merytorycznej decyzji, nie tylko przed prawomocnym, ale nawet przed ostatecznym ustaleniem należnej dopłaty - stanowi naruszenie art. 98 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu obowiązującym od dn. 14 stycznia 2006 r.) - przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), albowiem prawomocne ustalenie w innym postępowaniu należnej dopłaty (przy przyjęciu niezmiennych przychodów) z konieczności musiałoby spowodować ustalenie odmiennego jednolitego wskaźnika procentowego";

‹ "Powyższe uchybienie, polegające na zaniechaniu zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie pomimo braku nie tylko prawomocnego ale nawet braku ostatecznego ustalenia należnej dopłaty - stanowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 Prawa telekomunikacyjnego - przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), albowiem dokonanie zawieszenia tego postępowania administracyjnego z konieczności musiałoby spowodować niemożliwość wydania decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie";

‹ "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia w zaskarżanej decyzji o wysokości (...) udziału w dopłacie wskazanych w zaskarżanej decyzji przedsiębiorców - stanowi naruszenie art. 98 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu obowiązującym od dn. 14 stycznia 2006 r.) w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego - nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ale w istocie wskazuje na wadliwy wynik postępowania administracyjnego, bowiem w zaskarżanej decyzji nie zawarto jednego w koniecznych elementów jej rozstrzygnięcia";

‹ "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu wskazania konkretnych (...) dowodów, na których się oparł, (...) Prezes UKE wydając zaskarżaną decyzję - stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ponieważ mogło doprowadzić do odmiennego ukształtowania ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej.";

‹ "Powyższe uchybienie - polegające na zasadniczej zmianie przez Prezesa UKE wykładni definicji legalnej wyrażenia usługa telekomunikacyjna (art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego), pomimo publicznej deklaracji co do sposobu rozumienia w/w wyrażenia ustawowego oraz zastosowanie nowej wykładni (z 2017 r.) w odniesieniu do faktów z 2010 r. - stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ponieważ przyjęcie pierwotnie deklarowanej, przez organ administracji publicznej, wykładni nie tylko mogło, ale musiałoby doprowadzić do odmiennego ukształtowania podstawy faktycznej zaskarżanej decyzji, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej.";

‹ "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, to jest na braku podania wyników wykładni pojęcia przychód, które użyto w art. 97 i art. 98 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego - stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), ponieważ wyjaśnienie sposobu rozumienia terminu przychód mogło doprowadzić do odmiennego ustalenia sumy przychodów, a w konsekwencji do odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej.";

‹ "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przez przedsiębiorców - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.";

‹ "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących tego jakie konkretnie przychody skarżąca Spółka ujęła w kategorii przychodów z opłat abonamentowych - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego .";

‹ "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przez przedsiębiorców - "(...) w ujęciu obowiązującym w ustawie o rachunkowości (...)" - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.";

‹ "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu umorzenia przez Prezesa UKE postępowania wobec przedsiębiorców (stron postępowania), którzy utracili osobowość prawną w trakcie postępowania w wyniku połączenia z innymi spółkami, przez przeniesienie całego majątku spółek przejmowanych - stanowi naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.";

‹ "Powyższe naruszenie - polegające na błędnej wykładni pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego przez przyjęcie, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest podmiot wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych - stanowi naruszenie art. 2 pkt 27 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.).";

‹ "Mając na uwadze argumentację podaną w powyższym punkcie pt. błędna wykładnia art. 2 pkt 27 Prawa telekomunikacyjnego zasadny jest także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, polegającego na wadliwym wyznaczeniu przez organ administracji publicznej kręgu podmiotów, którym ten organ przypisał cechę przedsiębiorcy telekomunikacyjnego",

‹ "Powyższe naruszenie - polegające na błędnej wykładni przepisów art. 97 i art. 98 ust. 1-3 p.t." przez przyjęcie, że dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie (...) - stanowi naruszenie w art. 97 i art. 98 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, które to przepisy stanowiły podstawę prawną zaskarżanej decyzji";

‹ "Skutkiem błędnej wykładni przepisów art. 97, art. 98 ust. 2 i ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego doszło do naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 - 2 Prawa telekomunikacyjnego - stanowiących podstawę prawną zaskarżanej decyzji - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonego kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych - to jest z pominięciem tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy byli wpisani do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2010 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji";

‹ "Zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 oraz art. 98 ust. 2 - ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonych udziałów przedsiębiorców telekomunikacyjnych, to jest udziałów wyznaczonych z pominięciem przychodów tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy byli wpisani do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2010 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji";

‹ "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i 98 ust. 1 – ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 o.p. (w brzmieniu do 1 stycznia 2016 r.) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania, pomimo tego, odniesieniu do dopłaty (pokrycia dopłaty), jako niepodatkowej należności budżetu państwa, w zakresie (...) stosownych połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń (następstwa prawnego) winny być stosowane tylko przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy Kodeksu spółek handlowych.";

‹ "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od 21 stycznia 2013 r.) w zw. art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) Dyrektywy UP, przez błędną wykładnię polegającą na:

– zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni terminu rynekzawartego w art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy,

– zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. zgodnie z art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy";

‹ "Mając na uwadze powyższe, zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu w brzmieniu obowiązującym na czas wydania zaskarżanej decyzji, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., to jest w prawnie relewantnym ich brzmieniu dla faktów zaistniałych w 2010 r.";

‹ "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 p.t. (bez względu na jego brzmienie) przez błędną wykładnię polegającą na wykładni terminu ustawowego usługa telekomunikacyjna, przy czym terminu zdefiniowanego definicją legalną, przez akty wykonawcze do ustawy, w której zawarto definicję legalną tego terminu.";

‹ "Mając na uwadze powyższe, zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu do 6 lipca 2009 r. i w brzmieniu od 6 lipca 2009 r.) polegającego na błędnej wykładni pojęcia usługi telekomunikacyjnej przez pominięcie w tej wykładni ustawowej przesłanki głównie, a zatem, że taką usługę stanowi tylko usługa (...) polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej.";

‹ "Mając na uwadze powyższe zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 2 pkt 48 p.t. (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit. c) Dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: "(...) usługa udostępniania programów telewizyjnych (zwana także usługą rozprowadzania i rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych) jest usługą telekomunikacyjną w rozumieniu przepisów sPt i Pt, jak i Dyrektywy UP. - pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki głównie (art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego.";

o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 p.t. przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że "(...) brak jest podstaw do zawieszenia przez Prezesa UKE postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a";

o art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie rzetelnego "przedstawienie stanu sprawy" w odniesieniu do "ustalania przychodu" skarżącej przez Prezesa UKE;

o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przez oddalenie skargi skarżącej Spółki, pomimo braku poczynienia przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przez przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty;

o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przez oddalenie skargi skarżącej, pomimo braku poczynienia przez Prezesa UKE ustaleń faktycznych"jakie konkretnie przychody skarżąca Spółka ujęła w kategorii przychodów abonamentowych";

o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przez oddalenie skargi skarżącej, pomimo braku poczynienia przez Prezesa UKE "ustaleń faktycznych dotyczących sposobu przychodów – przez przedsiębiorców - (...) w ujęciu obowiązującym w ustawie o rachunkowości (...)";

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

o art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2012) w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż nie doszło do przedawnienia "należności z tytułu dopłaty", pomimo przyjęcia przez ten Sąd "(...) że należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe.";

o art. 2 pkt 27 p.t. (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od 21 stycznia 2013 r.), przez błędną wykładnię wyrażenia "przedsiębiorca telekomunikacyjny", polegającą na akceptacji przez Sąd pierwszej instancji poglądu, że "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" jest podmiot wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, aczkolwiek o tym kto jest "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" rozstrzygała i rozstrzyga definicja legalna zawarta art. 2 pkt 27 p.t. (bez względu na brzmienie tego przepisu);

o art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 3 p.t. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że dany podmiot "(...) biorący udział w dopłacie dodatkowo musi być także przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w chwili wydania najpierw decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, a następnie decyzji w sprawie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty.";

o art. 97 i 98 ust. 1 - ust. 2 p.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 o.p. (w brzmieniu do 1 stycznia 2016 r.) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania przez Sąd pierwszej instancji, pomimo tego, że Sąd ten stwierdził, "(...) że należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe." oraz iż chodzi o "sukcesję obowiązku publicznoprawnego z art. 97 p.t." i "publicznoprawny obowiązek udziału w dopłacie";

o art. 2 pkt 48 p.t. (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2022 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że: "(...) przepisy ustawy - Prawo telekomunikacyjne przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telekomunikacyjnych." - pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki "głównie" (art. 2 pkt 48 p.t. - bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego za obie instancje, a ponadto o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

• J. w W., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

I. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;

b. naruszenie art. 98 ust 1 w zw. z art. 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c. naruszenie art. 98 ust 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy UP);

d. naruszenie art 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

e. naruszenie art 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału.

II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a.naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

i. pominięcia w postępowaniu administracyjnym dokumentu złożonego przez J. - Skonsolidowanego Sprawozdania Finansowego za I Półrocze 2010 Grupy Kapitałowej DD. S.A., pomimo iż z dowodu tego wynika, że spółka EE. sp. z o.o. (obecnie: FF.,sp. z o.o.) osiągnęła w 2010 r. przychód z jednej tylko umowy operatorskiej na poziomie 5.1 min zł, a więc powinna brać udział w Dopłacie 2010;

ii. nieprzeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym postępowania dowodowego celem ustalenia jakie dokładnie usługi świadczyły w 2010 r. podmioty: GG. S.A., HH. sp. z o.o., II. sp. z o.o., a także nieustalenie czy usługi te nie polegały głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, a w konsekwencji przedwczesne uznanie, że przedmiotowe usługi nie stanowiły usług telekomunikacyjnych i przedwczesne wykluczenie ww. podmiotów z udziału w dopłacie do usługi powszechnej:

b. naruszenie art 145§1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej:

c. naruszenie art. 145§1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010;

d. naruszenie art. 145§1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

• K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

I. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;

b. naruszenie art. 98 ust 1 w zw. z art 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c. naruszenie art. 98 ust 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy UP).

II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

i. pominięcia w postępowaniu administracyjnym dokumentu złożonego przez innego uczestnika postępowania (J.) - Skonsolidowanego Sprawozdania Finansowego za i Półrocze 2010 Grupy Kapitałowej DD. S.A., pomimo Iż z dowodu tego wynika, że spółka EE. sp. z o.o. (obecnie FF. sp. z o.o.) osiągnęła w 2010 r. przychód z jednej tylko umowy operatorskiej na poziomie 5.1 min zł, a więc powinna brać udział w Dopłacie 2010;

ii. nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia jakie dokładnie usługi świadczyły w 2010 r. podmioty: GG. S.A., HH. w sp. z 0.0, II. sp. z o.o., a także nieustalenie czy usługi te nie polegały głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, a w konsekwencji przedwczesne uznanie, że przedmiotowe usługi nie stanowiły usług telekomunikacyjnych i przedwczesne wykluczenie ww. podmiotów z udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

b. naruszenie art 145§1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97§1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010

d. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a także rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

• R. Sp. z o.o. z siedzibą w C.zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

I. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;

b. naruszenie art 98 ust 1 w zw. z art 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c. naruszenie art 98 ust 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy UP);

d. naruszenie art. 553 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 97 p.t., poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w dopłacie 2010, dokonanych po roku 2010, obowiązki związane z udziałem w dopłacie 2010 przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców. W konsekwencji powyższego błędnie ustalono następstwo prawne R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. po spółce ŹŹ. sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjna.

II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

i. pominięcia w postępowaniu administracyjnym dokumentu złożonego przez innego uczestnika postępowania (J.) - Skonsolidowanego Sprawozdania Finansowego za I Półrocze 2010 Grupy Kapitałowej DD. S.A., pomimo iż z dowodu tego wynika, że spółka EE. sp. z o.o. (obecnie: FF. sp. z o.o.) osiągnęła w 2010 r. przychód z jednej tylko umowy operatorskiej na poziomie 5.1 min zł, a więc powinna brać udział w dopłacie 2010;

ii. nieprzeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym postępowania-dowodowego celem ustalenia jakie dokładnie usługi świadczyły w 2010 r. podmioty: GG. S.A., HH. sp. z o.o., II. sp. z o.o., a także nieustalenie czy usługi te nie polegały głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, a w konsekwencji przedwczesne uznanie, że przedmiotowe usługi nie stanowiły usług telekomunikacyjnych i przedwczesne wykluczenie ww. podmiotów z udziału w dopłacie do usługi powszechne;

b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c. naruszenie art 145§1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010;

d. naruszenie art 145§1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie,

• H. S.A. z siedzibą w P., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

I. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art 97 w zw. z art 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;

b. naruszenie art 98 ust 1 w zw. z art 97 p.t. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym:

c. naruszenie art 98 ust 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy UP):

d. naruszenie art 553 § 1 i 2 k.s.h., poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w dopłacie do usługi powszechnej za rok 2010, dokonanych po roku 2010, obowiązki związane z udziałem w dopłacie przeszły w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców. W konsekwencji powyższego błędnie ustalono następstwo prawne H. S.A. po spółce NN. sp.j.;

II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez: a. naruszenie art 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

i. pominięcia w postępowaniu administracyjnym dokumentu złożonego przez innego uczestnika postępowania (J.) - Skonsolidowanego Sprawozdania Finansowego za I Półrocze 2010 Grupy Kapitałowej DD. S.A., pomimo iż z dowodu tego wynika, że spółka EE. sp. z o.o. (obecnie: FF. sp. z o.o.) osiągnęła w 2010 r. przychód z jednej tylko umowy operatorskiej na poziomie 5.1 min zł, a więc powinna brać udział w dopłacie 2010;

ii. nieprzeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym postępowania dowodowego celem ustalenia jakie dokładnie usługi świadczyły w 2010 r. podmioty; GG. SA, HH. sp. z o.o., II. sp. z o.o., a także nieustalenie czy usługi te nie polegały głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, a w konsekwencji przedwczesne, uznanie, że przedmiotowe usługi nie stanowiły usług telekomunikacyjnych i przedwczesne wykluczenie ww. podmiotów z udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c. naruszenie art 145§1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010;

d. naruszenie art. 145§1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

• I. Sp. z o.o. w W., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

I.Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;

b. naruszenie art. 98 ust 1 w zw. z art. 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

d. naruszenie art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału.

II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

i. dokonania przez organ administracji dowolnej oceny planu podziału spółki KK. sp. z o.o. oraz uznaniu w oderwaniu od jego treści, że spółka MM. sp. z o.o. (nabyta następnie przez I.) przejęła całość majątku KK. sp. z o.o. służącego do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej, podczas gdy z planu podziału wynika, że na spółkę powstałą w wyniku podziału przeniesiono tylko część takiego majątku, a na dodatek KK. sp. z o.o. w dalszym ciągu prowadzi działalność telekomunikacyjną i pozostaje wpisana do RPT pod numerem [...];

ii. pominięcia w postępowaniu administracyjnym dokumentu złożonego przez innego uczestnika postępowania (J. ) - Skonsolidowanego Sprawozdania Finansowego za I Półrocze 2010 Grupy Kapitałowej DD. S.A., pomimo iż z dowodu tego wynika, że spółka EE. sp. z o.o. (obecnie: FF. sp. z o.o.) osiągnęła w 2010 r. przychód z jednej tylko umowy operatorskiej na poziomie 5.1 min zł, a więc powinna brać udział w Dopłacie 2010;

iii. nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia jakie dokładnie usługi świadczyły w 2010 r. podmioty: GG. S.A., HH. sp. z o.o., II. sp. z o.o., a także nieustalenie czy usługi te nie polegały głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, a w konsekwencji przedwczesne uznanie, że przedmiotowe usługi nie stanowiły usług telekomunikacyjnych i przedwczesne wykluczenie ww. podmiotów z udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010;

d. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

• N. Sp. z o.o. w W., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

I.Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;

b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c. naruszenie art. 98 ust 2 p.t. poprzez jego, błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy UP);

d. naruszenie art. 553 § 1 i 2 k.s.h., poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w dopłacie do usługi powszechnej za rok 2010, dokonanych po roku 2010, obowiązki związane z udziałem w dopłacie przeszły w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców. W konsekwencji powyższego błędnie ustalono następstwo prawne N. po przedsiębiorcy ZZ. sp. j.

II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

i. pominięcia w postępowaniu administracyjnym dokumentu złożonego przez innego uczestnika postępowania (J.) Finansowego za I Półrocze 2010 Grupy Kapitałowej DD. S.A., pomimo iż z dowodu tego wynika, że spółka EE. sp. z o.o. (obecnie: FF. sp. z o.o.) osiągnęła w 2010 r. przychód z jednej tylko umowy operatorskiej na poziomie 5.1 min zł, a więc Skonsolidowanego Sprawozdania powinna brać udział w dopłacie 2010;

ii. nieprzeprowadzenia postępowaniu postępowania dowodowego celem ustalenia jakie dokładnie usługi świadczyły w 2010 r. podmioty: GG. S.A., HH. sp. z o.o., II. sp.: z o.o., a także nieustalenie czy usługi te nie polegały głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, a w konsekwencji przedwczesne uznanie, że przedmiotowe usługi nie stanowiły usług telekomunikacyjnych i przedwczesne wykluczenie ww. podmiotów z udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010;

d. naruszenie art 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

• Z. S.A. z siedzibą w P. (obecnie: M. Sp. z o.o. z siedzibą w Wysogotowie), zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

I. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;

b. naruszenie art 98 ust 1 w zw. z art 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c. naruszenie art 98 ust 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy UP);

d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, a co za tym idzie błędne przyjęcie następstwa prawnego M. po spółkach OO. S.A., PP. S.A. oraz RR. sp. z o.o.

II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skarg i utrzymanie zaskarżonego orzeczenia pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skarg i utrzymanie zaskarżonego orzeczenia pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010;

c. naruszenie art. 145§1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skarg i utrzymanie zaskarżonego orzeczenia pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

• L. Sp. z o.o. z siedzibą w B., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

I. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;

b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c. naruszenie art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału.

II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

i. dokonania przez organ (administracji niewłaściwych ustaleń faktycznych w zakresie treści planu podziału spółki LL. sp. z o.o., w wyniku których przyjęto błędnie, że na podstawie tego planu L. nabył majątek LL. sp. z o.o. służący do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (a więc zdaniem organu majątek związany z obowiązkami datowymi), gdy tymczasem nabyty został wyłącznie wydzielony oddział LL. sp. z o.o. w B. Spółka LL. sp. z o.o. -zachowała natomiast część majątku i infrastruktury telekomunikacyjnej, w oparciu o którą świadczy do chwili obecnej usługi telekomunikacyjne na terenie [...] miejscowości województwa kujawsko-pomorskiego;

ii. pominięcia w postępowaniu administracyjnym dokumentu złożonego przez Innego uczestnika postępowania (J. ) - Skonsolidowanego Sprawozdania Finansowego za I Półrocze 2010 Grupy Kapitałowej DD. S.A., pomimo iż z dowodu tego wynika, że spółka EE. sp. z o.o. (obecnie: FF. sp. z o.o.) osiągnęła w 2010 r. przychód z jednej tylko umowy operatorskiej na poziomie 5.1 min zł, a więc powinna brać udział w Dopłacie 2010;

iii. nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia jakie dokładnie usługi świadczyły w 2010 r. podmioty; GG. S.A., HH. sp. z o.o., II. sp. z o.o., a także nieustalenie czy usługi te nie polegały głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, ą w konsekwencji przedwczesne uznanie, że przedmiotowe usługi nie stanowiły usług telekomunikacyjnych i przedwczesne wykluczenie ww. podmiotów z udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy listą podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne, i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c. naruszenie art. 145§1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010;

d. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz ozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

• F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok i zarzucając:

I.Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 1) p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 p.t.;

b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c. naruszenie art 98 ust. 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy UP);

d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udział w dopłacie do usługi powszechnej;

e. naruszenie art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziab.

II. Wystąpienie podstawy kasacyjnej określonej w art 174 pkt 2) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów złożonych przez J. i popartych w takcie rozprawy przez skarżącą w zakresie:

i. pominięcia w postępowaniu administracyjnym dokumentu złożonego przez J. - Skonsolidowanego Sprawozdania Finansowego za l Półrocze 2010 Grupy Kapitałowej DD. S.A., pomimo iż z dowodu tego wynika, że spółka EE. sp. z o.o. (obecnie: FF. sp. z o.o.) osiągnęła w 2010 r. przychód z jednej tylko umowy operatorskiej na poziomie 5.1 min zł, a więc powinna brać udział w Dopłacie 2010;

ii. nieprzeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym postępowania dowodowego celem ustalenia jakie dokładnie usługi świadczyły w 2010 r. podmioty: GG. S.A., HH. sp. z o.o, II. sp. z o.o., a także nieustalenie czy usługi te nie polegały głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, a w konsekwencji przedwczesne uznanie, że przedmiotowe usługi nie stanowiły usług telekomunikacyjnych i przedwczesne wykluczenie ww. podmiotów z udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c. naruszenie art. 145§1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010

d. naruszenie art. 145§1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego;

e. naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., a także naruszenia art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie zarzutu podniesionego w skardze tj. zarzutu naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. 97 p.t., w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia [...] czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 1996 r. Nr 88, poz. 439), a także przepisów wykonawczych do ww. ustawy w postaci tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. Nr 251, poz. 1885), a także art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 ze zm.), przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu (1) nadawania programów radiofonicznych oraz (2) nadawania programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych. Przy czym brak jest istotny dla rozstrzygnięcia bowiem zarzut odwołuje się do kluczowej dla sprawy kwestii tj. ustalenia prawidłowości przyjęcia określonych przychodów jako pochodzących z działalności telekomunikacyjnej w konsekwencji także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

• B. Sp. z o.o. z siedzibą w P, zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok.

Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach kasacyjnych, tj. wskazanym w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

1) naruszeniu art. 97 p.t. poprzez ustalenie, że skarżąca jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązana jest do udziału w dopłacie 2010, podczas gdy w roku 2010 skarżąca w ogóle nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej, a prowadziła ją SS. sp. z o.o. z siedzibą w P,, KRS; [...] (dalej również: "SS. " "Spółka Dzielona") i to ten podmiot powinien zostać wskazany, jako zobowiązany do udziału w dopłacie 2010 zamiast skarżącej;

2) naruszeniu art. 98 ust. 2 p.t. poprzez ustalenie, iż Prezes UKE wydając decyzję prawidłowo nałożył na skarżącą obowiązek udziału w dopłacie 2010, w sytuacji gdy skarżąca w roku 2010 w ogóle nie istniała, a sama decyzja stwierdzająca jej obowiązek została wydana dopiero w 2017 r., a w związku z tym w chwili podziału Spółki Dzielonej, jakiekolwiek zobowiązanie z tego tytułu wobec skarżącej lub SS. stwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, nie istniało, a więc nie mogło zostać nawet objęte Planem Podziału sporządzonym w dniu 30 października 2015 r. (dalej jako: "Plan Podziału");

3) naruszeniu art. 531 § 1 k.s.h. poprzez jego niezastosowanie i ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązki Spółki Dzielonej w zakresie udziału w pokryciu dopłaty 2010, mimo że w sytuacji, gdy takie następstwo nie wynika z Planu Podziału, istnieje domniemanie, że do niego nie doszło;

4) naruszeniu art. 531 § 2 k.s.h. poprzez ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązek Spółki Dzielonej w zakresie udziału w pokryciu dopłaty 2010, mimo że takie następstwo nie wynika z Planu Podziału.

wskazanym w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w ten sposób, że Sąd niedostatecznie wyjaśnił podstawy wyroku poprzez ograniczenie uzasadnienia, w odniesieniu do zarzutów Skarżącej w zakresie niemożliwości skutecznego przeniesienia na nią na podstawie

Planu Podziału obowiązku udziału w dopłacie 2010, do krótkiego streszczenia stanowiska organu;

2) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w sytuacji,gdy zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego, tj. do skarżącej;

3) naruszeniu art. 145 § 3 p.p.s.a. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., wobec faktu, że decyzja w stosunku do dkarżącej została wydana, mimo tego, że nie istniał, mający oparcie w przepisach p.t. obowiązek administracyjnoprawny Spółki Nowo Zawiązanej, który można byłoby skonkretyzować i zindywidualizować w drodze decyzji administracyjnej.

W konsekwencji ww. zarzutów wniesiono na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) p.p.s.a. w zw. z art.185 § 1 p.p.s.a o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym wyodrębnionych kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie wniesionej skargi na rozprawie.

• C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok.

Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach kasacyjnych, tj. wskazanym w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

1) naruszeniu art. 97 p.t. poprzez ustalenie, że skarżąca jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązana jest do udziału w dopłacie 2010, podczas gdy w roku 2010 skarżąca w ogóle nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej, a prowadziła ją TT. sp. z o.o. z siedzibą w W., KRS: [...] (dalej jako: "TT. ", "Spółka Dzielona") i to ten podmiot powinien zostać wskazany, jako zobowiązany do udziału w dopłacie 2010 zamiast skarżącej;

2) naruszeniu art. 98 ust. 2 p.t. poprzez ustalenie, iż Prezes UKE wydając decyzję prawidłowo nałożył na skarżącą obowiązek udziału w dopłacie 2010, w sytuacji gdy skarżąca w roku 2010 w ogóle nie istniała, a sama decyzja stwierdzająca jej obowiązek została wydana dopiero w 2017 r., a w związku z tym w chwili podziału Spółki Dzielonej, jakiekolwiek zobowiązanie z tego tytułu wobec Skarżącej lub TT. stwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, nie istniało, a więc nie mogło zostać nawet objęte Planem Podziału sporządzonym w dniu 30 października 2015 r. (dalej jako: "Plan Podziału")

3) naruszeniu art. 531 § 1 k.s.h. poprzez jego niezastosowanie i ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązki Spółki Dzielonej w zakresie udziału w pokryciu dopłaty 2010, mimo że w sytuacji, gdy takie następstwo nie wynika z Planu Podziału, istnieje domniemanie, że do niego nie doszło; 4) naruszeniu art. 531 § 2 k.s.h. poprzez ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązek Spółki Dzielonej w zakresie udziału w pokryciu dopłaty 2010, mimo że takie następstwo nie wynika z Planu Podziału;

wskazanym w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w ten sposób, że Sąd niedostatecznie wyjaśnił podstawy wyroku poprzez ograniczenie uzasadnienia, w odniesieniu do zarzutów skarżącej w zakresie niemożliwości skutecznego przeniesienia na nią na podstawie

Planu Podziału obowiązku udziału w dopłacie 2010, do krótkiego streszczenia stanowiska organu;

2) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego, tj. do skarżącej;

3) naruszeniu art. 145 § 3 p.p.s.a. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., wobec faktu, że decyzja w stosunku do skarżącej została wydana, mimo tego, że nie istniał, mający oparcie w przepisach p.t. obowiązek administracyjnoprawny Spółki Nowo Zawiązanej, który można byłoby skonkretyzować i zindywidualizować w drodze decyzji administracyjnej.

W konsekwencji wniesiono na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) p.p.s.a. w zw. z art.185 § 1 p.p.s.a o uchylenie zaskarżonego Wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym wyodrębnionych kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie wniesionej skargi na rozprawie

• D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok.

Skargę kasacyjną opierto na następujących podstawach kasacyjnych, tj. wskazanym w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

1) naruszeniu art. 97 p.t. poprzez ustalenie, że skarżąca jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązana jest do udziału w dopłacie 2010, podczas gdy w roku 2010 skarżąca w ogóle nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej, a prowadziła ją UU. sp. z o.o. z siedzibą w ., KRS: [...] (dalej jako: "UU.", "Spółka Dzielona") i to ten podmiot powinien zostać wskazany, jako zobowiązany do udziału w dopłacie 2010 zamiast skarżącej;

2) naruszeniu art. 98 ust. 2 p.t. poprzez ustalenie, iż Prezes UKE wydając decyzję prawidłowo nałożył na skarżącą obowiązek udziału w dopłacie 2010, w sytuacji gdy skarżąca w roku 2010 w ogóle nie istniała, a sama decyzja stwierdzająca jej obowiązek została wydana dopiero w 2017 r., a w związku z tym w chwili podziału Spółki Dzielonej, jakiekolwiek zobowiązanie z tego tytułu wobec skarżącej lub UU. , stwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, nie istniało, a więc nie mogło zostać nawet objęte Planem Podziału sporządzonym w dniu 30 października 2015 r. (dalej jako: "Plan podziału");

3) naruszeniu art. 531 § 1 k.s.h. poprzez jego niezastosowanie i ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązki Spółki Dzielonej w zakresie udziału w pokryciu dopłaty 2010, mimo że w sytuacji, gdy takie następstwo nie wynika z Planu Podziału, istnieje domniemanie, że do niego nie doszło;

4) naruszeniu art. 531 § 2 k.s.h. poprzez ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązek Spółki Dzielonej w zakresie udziału w pokryciu dopłaty 2010, mimo że takie następstwo nie wynika z Planu Podziału;

wskazanym w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w ten sposób, że Sąd niedostatecznie wyjaśnił podstawy Wyroku poprzez ograniczenie uzasadnienia, w odniesieniu do zarzutów skarżącej w zakresie niemożliwości skutecznego przeniesienia na nią na podstawie Planu Podziału obowiązku udziału w dopłacie 2010, do krótkiego streszczenia stanowiska organu;

2) naruszeniu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego, tj. do skarżącej;

3) naruszeniu art. 145 § 3 p.p.s.a. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., wobec faktu, że decyzja w stosunku do skarżącej została wydana, mimo tego, że nie istniał, mający oparcie w przepisach p.t. obowiązek administracyjnoprawny Spółki Nowo Zawiązanej, który można byłoby skonkretyzować i zindywidualizować w drodze decyzji administracyjnej.

W konsekwencji wniesiono na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym wyodrębnionych kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie wniesionej skargi na rozprawie.

• O. S.A. z siedzibą w W. zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Sądowi pierwszej instancji zarzucono:

[NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY]

1.naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi strony skarżącej podczas gdy Prezes UKE nie zebrał prawidłowo materiału dowodowego w sprawie i nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co w konsekwencji doprowadziło do niepełnego ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie a w konsekwencji do nieprawidłowego ustalenia wysokości wskaźnika udziału w dopłacie;

2. naruszenie art. 124 § 1 pkt 4) p.p.s.a., polegające na nie zawieszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania w niniejszej sprawie pomimo faktu, iż w stosunku do CC. S.A. z siedzibą w W. - strony postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji Prezesa UKE dnia 9 grudnia 2016 r. zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa objęta postępowaniem zakończonym wydaniem ww. decyzji dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości;

3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez nieprzedstawienie w uzasadnieniu wszystkich motywów swojego rozstrzygnięcia;

[NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO]

4. naruszenie art. 97 p.t. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obowiązek udziału w dopłacie dotyczy podmiotów, które łącznie spełniły poniższe kryteria:

a) osiągnęły przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku 2010 przekraczający 4 miliony złotych, oraz;

b) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym (wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych) w roku 2010, oraz;

c) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w dniu wydania decyzji, podczas gdy z literalnego brzmienia art. 97 p.t. wynika, że jedynym warunkiem udziału w dopłacie jest osiągnięcie przychodu z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w wysokości przekraczającej 4 miliony złotych w roku kalendarzowym, za który należy się dopłata;

5. naruszenie art. 97 p.t. w zw. z art. 98 ust 1 p.t. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że obowiązek udziału w dopłacie wynika wprost z art. 97 p.t. podczas gdy obowiązek udziału w dopłacie powstaje dopiero w momencie wydania decyzji kończącej postępowanie prowadzone na podstawie art. 98 ust 1 p.t.

Na podstawie art. 185 §1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako Sądowi pierwszej instancji. Na podstawie art. art. 203 p.p.s.a. o zwrot poniesionych przez skarżącą niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.

• A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok.

Skargę kasacyjną opieram na następujących podstawach kasacyjnych, tj. wskazanym w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszeniu przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie;

1. naruszeniu art. 97 p.t. poprzez ustalenie, że skarżąca jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązana jest do udziału w dopłacie 2010, podczas gdy w roku 2010 skarżąca w ogóle nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej, a prowadziła ją WW. sp. z o.o. z siedzibą w W., KRS: [...](dalej jako: "WW", "Spółka Dzielona") i to ten podmiot powinien zostać wskazany, jako zobowiązany do udziału w dopłacie 2010 zamiast skarżącej;

2.naruszeniu art. 98 ust. 2 p.t. poprzez ustalenie, iż Prezes UKE wydając decyzję prawidłowo nałożył na skarżącą obowiązek udziału w dopłacie 2010, w sytuacji gdy skarżąca w roku 2010 w ogóle nie istniała, a sama decyzja stwierdzająca jej obowiązek została wydana dopiero w 2017 r., a w związku z tym w chwili podziału Spółki Dzielonej, jakiekolwiek zobowiązanie z tego tytułu wobec skarżącej lub WW. , stwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, nie istniało, a więc nie mogło zostać nawet objęte Planem Podziału sporządzonym w dniu 30 października 2015 r. (dalej jako: "Plan Podziału");

3. naruszeniu art. 531 § 1 k.s.h. poprzez jego niezastosowanie i ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązki Spółki Dzielonej w zakresie udziału w pokryciu dopłaty 2010, mimo że w sytuacji, gdy takie następstwo nie wynika z Planu Podziału, istnieje domniemanie, że do niego nie doszło;

4.naruszeniu art. 531 § 2 k.s.h. poprzez ustalenie, że skarżąca wstępuje w obowiązek Spółki Dzielonej w zakresie udziału w pokryciu dopłaty 2010, mimo że takie następstwo nie wynika z Planu Podział;

wskazanym w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1.naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w ten sposób, że Sąd niedostatecznie wyjaśnił podstawy wyroku poprzez ograniczenie uzasadnienia, w odniesieniu do zarzutów skarżącej w zakresie niemożliwości skutecznego przeniesienia na nią na podstawie Planu Podziału obowiązku udziału w dopłacie 2010, do krótkiego streszczenia stanowiska Organu;

2. naruszeniu ark 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki z ark 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego, tj. do skarżącej;

3.naruszeniu ark 145 § 3 p.p.s.a. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu ark 105 § 1 k.p.a., wobec faktu, że decyzja w stosunku do skarżącej została wydana, mimo tego, że nie istniał, mający oparcie w przepisach p.t. obowiązek administracyjnoprawny Spółki Nowo Zawiązanej, który można byłoby skonkretyzować i zindywidualizować w drodze decyzji administracyjnej.

W konsekwencji wniesiono na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) p.p.s.a. w zw. z art.185 § 1 p.p.s.a o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także na podstawie ark 203 pkt 1) p.p.s.a., zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym wyodrębnionych kosztów zastępstwa procesowego, według, norm przepisanych oraz na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie wniesionej skargi na rozprawie.

• G. S.A. z siedzibą w G., zaskarżając w całości wyżej powołany wyrok.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenia przepisów prawa materialnego, stanowiące podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1) p.p.s.a., poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27) p.t. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (RPT), a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązek udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art 97 p.t.;

b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym:

c. naruszenie art. 98 ust. 2 p.t. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym - w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy UP);

d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h, w zw. z art. 97 p.t. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, wskutek czego doszło do umieszczenia na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2010 przedsiębiorców, którzy nie powinni się na niej znaleźć, względnie do nieumieszczenia na tej liście przedsiębiorców, którzy powinni się tam znaleźć;

e. naruszenie art. 531 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 97 p.t. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej, nawet wbrew postanowieniom planu podziału, wskutek czego doszło do umieszczenia na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2010 przedsiębiorców, którzy nie powinni się na niej znaleźć, względnie do nieumieszczenia na tej liście przedsiębiorców, którzy powinni się tam znaleźć;.

naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowiące podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2) p.p.s.a., poprzez:

a. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie zarzutów skarżącej w zakresie:

i. nieprzeprowadzenia w- postępowaniu administracyjnym postępowania dowodowego celem ustalenia jakie dokładnie usługi świadczyły w 2010 r. podmioty: GG. S.A., HH. sp. z o.o, II. sp. z o.o., a także nieustalenie czy usługi te nie polegały głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, a w konsekwencji przedwczesne uznanie, że przedmiotowe usługi nie stanowiły usług telekomunikacyjnych i przedwczesne wykluczenie ww. podmiotów z udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

ii. błędnej oceny w postępowaniu administracyjnym, że w wyniku dokonanych po 2010 roku podziałów wybranych przedsiębiorców telekomunikacyjnych (np. LL. sp. z o.o.), obowiązanych do udziału w dopłacie 2010, obowiązki związane z udziałem w dopłacie 2010 przeszły w całości tylko na spółki przejmujące, a nie pozostały też przy spółkach dzielonych. Organ zaniechał przy tym należytego zbadania, czy podmioty dzielone nie spełniają nadal warunków dla umieszczenia ich na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2010.;

b. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji UKE uchybienia polegającego na:

i. niepodjęciu wszystkich czynności- niezbędnych do dokładnego ustalenia czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie 2010 obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2010 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu - i to nawet w sytuacji, gdy organ miał z urzędu wiedzę na temat takich podmiotów;

ii. ustaleniu przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców (JJ. S.A. oraz E. S.A.) doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej na decyzję UKE i utrzymanie jej w mocy pomimo wystąpienia przy wydawaniu decyzji UKE uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010;

d. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a., poprzez oddalenie skargi Skarżącej pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodując niepełne ustalenie stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne nie miały usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami zakreślonymi w skargach kasacyjnych. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. To do autora skargi kasacyjnej należy zatem podanie konkretnych przepisów prawa, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, natomiast uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej powinien także wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc w kontekście zarzucanych naruszeń przepisów uprawdopodobnić możliwość odmiennego wyniku sprawy.

W skargach kasacyjnych podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego. Biorąc pod uwagę treść zarzutów podniesionych w poszczególnych skargach kasacyjnych - w znacznej większości identycznych lub analogicznych - oraz zbieżność wniosków i argumentacji przedstawionej na ich poparcie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że celowe jest odniesienie się do nich łącznie.

W rozpoznawanej sprawie najdalej idące zarzuty kasacyjne podniesiono w tych skargach kasacyjnych, w których sformułowano zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a. - zdanie drugie).

W skardze kasacyjnej wniesionej przez E. S.A. z siedzibą w W. zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z zaniechaniem "przedstawienia i odniesienia się" w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do zarzutów skargi (autorka skargi kasacyjnej przytoczyła in extenso treść tych zarzutów, do których jej zdaniem nie odniósł się sąd), a ponadto zarzucono Sądowi pierwszej instancji zaniechanie przedstawienia i odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. przez zaniechanie rzetelnego przedstawienia stanu sprawy w odniesieniu do "ustalania przychodu" skarżącej spółki i poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, że zaskarżona decyzja "była wydana po zbadaniu przesłanek, o których mowa w art. 98 ust. 3 p.t."

Natomiast w skargach kasacyjnych A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie: W. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W.), B. Sp. z o.o. z siedzibą w P., C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., M. S.A. z siedzibą w P. (obecnie: Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W.), naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., powiązano ze sporządzeniem przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie - w szczególności przez nieprzedstawienie w uzasadnieniu wszystkich motywów rozstrzygnięcia.

Z kolei w skardze kasacyjnej F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z nierozpatrzeniem przez Sąd podniesionego w skardze zarzutu "naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. 97 p.t., w zw. z art. 40 ust. 3 ustaw z dnia [...] czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 1996 r. Nr 88, poz. 439), a także przepisów wykonawczych do ww. ustawy w postaci tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz. 1885), a także art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 ze zm.), przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu (1) nadawania programów radiofonicznych oraz (2) nadawania programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych. Przy czym brak jest istotny dla rozstrzygnięcia bowiem zarzut odwołuje się do kluczowej dla sprawy kwestii, tj. ustalenia prawidłowości przyjęcia (określonych przychodów jako pochodzących z działalności telekomunikacyjnej w konsekwencji także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a."

W związku z powyższym należy zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko wskazujące na to, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. - jako występujący samodzielnie wzorzec kasacyjny - może być przedmiotem skutecznego zarzutu jedynie w dwóch przypadkach, a mianowicie, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a nadto, gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i na jakich podstawach (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne określone w tym przepisie i zawiera prawidłowe wskazanie stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania, umożliwiając stronom i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia.

Sąd pierwszej instancji stwierdził - podzielając stanowisko organu - że obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 p.t.) i obowiązek ten podlega sukcesji. WSA uznał także za trafne ustalenia organu w zakresie przejścia obowiązku udziału w pokryciu dopłaty na te podmioty, na które - zgodnie z planem podziału - przechodzą składniki majątku związane z prowadzeniem całości działalności telekomunikacyjnej. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest więc w tym zakresie jasne, zaś okoliczność, że Sąd podzielił w nim ustalenia organu, opierając się na przedstawionej przez organ argumentacji, nie świadczy o naruszeniu normy określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma ta nakłada na sąd obowiązek zwięzłego przedstawienie stanu sprawy oraz wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, które - z istoty sprawowanej przez sąd kontroli - muszą odwoływać się do rozstrzygnięcia organu, bowiem sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, jak i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, lecz kontroluje w tym zakresie legalność działania organu administracji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadne uznać należy zarzuty zgłoszone przez E. S.A. z siedzibą w W. co do naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew tezie skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku "przedstawienia i odniesienia się" osobno do każdego z zarzutów skargi. Z treści normy prawnej określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można wywieść wniosku, że Sąd pierwszej instancji ma się odnosić do zarzutów skargi według oczekiwanej przez stronę metody, w tym poprzez odrębne rozważenie każdego ze sformułowanych w skardze zarzutów, jak tego oczekiwał kasator. Podkreślić należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest rozpoznanie istoty sprawy i z tej perspektywy należy oceniać zarówno wyczerpujący charakter argumentacji przedstawionej przez Sąd pierwszej instancji, jak też jej merytoryczną poprawność (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 118/19). Skoro więc w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania oraz rozważył poprawność zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku, to w pełni zrealizował obowiązek wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie naruszył także przepisu ustrojowego, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., gdyż mógłby on zostać naruszony tylko gdyby Sąd pierwszej instancji uchylał się od obowiązku wykonania przewidzianej w tym przepisie kontroli, bezpodstawnie odmówił rozpoznania skargi, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie określa jednak wzorca, według którego kontrola Sądu ma być wykonana, a niezadowolenie strony z wyniku tej kontroli nie oznacza, że sąd naruszył przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia: 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16, 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18, 9 czerwca 2022, sygn. akt II GSK 319/19).

Z tych samych względów nie jest także zasadny zarzut kasacyjny F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. poprzez "ograniczenie się jedynie do przytoczenia zarzutu skarżącej naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 3 usp a także przepisów wykonawczych do tej ustawy (...) przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu nadawania programów radiofonicznych oraz telewizyjnych (...)". Z uzasadnienia tego zarzutu wynika zatem, że skarżąca Spółka w istocie polemizuje z merytoryczną zasadnością przyjętego w tej sprawie poglądu Sądu i jego zgodnością z prawem, co wykracza poza dopuszczalny zakres zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest też trafny pogląd skarżącej, że: "Sąd I instancji ma obowiązek ustosunkować się do wszystkich zarzutów skargi", o czym była już mowa powyżej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W, w którym naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z nieprzedstawieniem w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji "wszystkich motywów rozstrzygnięcia". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto ten zarzut, podnosząc, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w ogóle do nieuwzględnienia zgłoszonego na rozprawie wniosku o zawieszenie postępowania w związku z prowadzonym wobec CC. S.A. z siedzibą w W. postępowaniem upadłościowym. Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zarzutem procesowym, a zatem mógłby zostać uwzględniony prowadząc do uchylenia zaskarżonego wyroku jedynie wówczas, gdyby stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego wpływu skarżąca kasacyjnie spółka w tej sprawie nie wykazała. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu motywy swojego stanowiska o braku podstaw do zawieszenia postępowania i jednoznacznie wskazał, że w tej sprawie istniały podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie dopłaty za 2010. Oznacza to, że w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nawiązuje do kwestii braku podstaw do zawieszenia postępowania spełniając wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Trzeba jednak równocześnie uwzględnić, że w sprawach niedotyczących masy upadłości legitymację bierną zachowuje sam upadły, a podstawienie syndyka w miejsce upadłego odnosi się tylko do postępowań dotyczących masy upadłości, o czym będzie jeszcze mowa poniżej.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że podniesione w skargach kasacyjnych zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przechodząc do oceny dalszych zarzutów zawartych w skargach kasacyjnych, w pierwszej kolejności rozważenia i oceny wymagał podniesiony w skargach kasacyjnych zarzut wystąpienia przesłanki nieważności, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art.156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez oddalenie zaskarżonym wyrokiem złożonych skarg na decyzję Prezesa UKE i utrzymanie jej w mocy, pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., to jest skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. W ocenie skarżących kasacyjnie uwzględniając treść art. 531 § 2 k.s.h. oraz treść planu podziału A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie: W. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. ), B. Sp. z o.o. z siedzibą w P, C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie powinny występować w sprawie w charakterze strony, a tym samym zaskarżona decyzja nie mogła być skierowana do wskazanych podmiotów.

W związku z powyższym podkreślić należy, że trafnie podnosi się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż ustalenia w zakresie przynależności do zbioru podmiotów zobowiązanych do dopłaty w ogóle nie należą do zagadnień z zakresu ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ, bowiem są one rezultatem stosowania decyzji walidacyjnej, a więc zastosowania normy prawnej o zrekonstruowanej treści do ustalonych faktów i ustalenia konsekwencji prawnych tej kwalifikacji w odniesieniu do stron postępowania. Niewątpliwie decyzja o ustaleniu konsekwencji kwalifikacji istotnych w sprawie faktów na gruncie prawa materialnego należy do sfery stosowania prawa i z tego powodu podważanie tej oceny dokonanej przez organ - jak też w konsekwencji Sąd pierwszej instancji - nie może odbywać się w granicach zarzutu procesowego (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 942/19).

Ponadto podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancjiodwołał się w tym zakresie do wyników obszernej analizy tej kwestii dokonanej przez organ, podzielając przy tym stanowisko organu, że sam obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 p.t.). WSA stwierdził, że skoro Prawo telekomunikacyjne nie zawiera przepisów wprowadzających ograniczenia w zakresie sukcesji obowiązku publicznoprawnego z ar. 97 p.t., to obowiązek ten podlega sukcesji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten nie został skutecznie podważony w postępowaniu kasacyjnym. W skargach kasacyjnych nie tylko bowiem pominięto konsekwencje solidarnej odpowiedzialności za nieujęte w planie podziału zobowiązania przez spółki przejmujące lub nowo zawiązane, lecz przede wszystkim nie podważono ustaleń organu w zakresie skutków przejęcia przez wskazane w decyzji podmioty zorganizowanych części przedsiębiorstw, z którymi powiązane było funkcjonowanie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych. Dał temu wyraz Prezes UKE w uzasadnieniu spornej decyzji, przeprowadzając dokładną analizę każdego z osobna przypadku, wykazując, że w każdym z nich, w przypadku przejścia prawa do prowadzenia tej działalności, dochodziło także do przejścia powstałego z mocy prawa obowiązku udziału w dopłacie za 2010.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest również zasadny podniesiony w skargach kasacyjnych zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez oddalenie skarg skarżących pomimo wystąpienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uchybienia polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego bez wystąpienia wymaganej prawem przesłanki jego prowadzenia, jaką jest uprzednie ustalenie wysokości dopłaty do usługi powszechnej za rok 2010.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzut ten sformułowany w skargach kasacyjnych jako zarzut procesowy. Nie zmierza on jednak do podważenia ustaleń faktycznych, te bowiem w zakresie treści pozostawionej w mocy części decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. nie są sporne, lecz do zakwestionowania wywiedzionych w tej sprawie wniosków w zakresie znaczenia tych faktów dla rozstrzygnięcia sprawy. To zaś nie może być skutecznie kwestionowane poprzez zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Ustosunkowując się do argumentów przedstawionych w uzasadnieniach skarg kasacyjnych odnośnie do tego zarzutu, należy nadto wskazać, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaakceptował pogląd organu, że wobec prawomocności decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 roku r. w części przyznającej na rzecz AA. dopłatę do świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych za rok 2010, zasadne było wszczęcie i prowadzenie niniejszego postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w tej dopłacie i wysokości ich procentowego udziału w dopłacie. Wbrew twierdzeniu skarżących, nie było podstaw prawnych do oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie kwestii pozostałej części dopłaty. Nie stanowiło to zagadnienia wstępnego o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie jest zatem zasadny zarzut, że w tej sprawie doszło do naruszenia art. 105 k.p.a.

W tym miejscu podkreślić należy, że zdaniem Naczelny Sąd Administracyjny brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania, o czym była już mowa powyżej. Skarżący kasacyjnie skutecznie nie zakwestionowali oceny, że biorąc pod uwagę charakter należności z tytułu dopłaty 2010, sprawa o ustalenie obowiązku ponoszenia tej dopłaty przez upadłą spółkę CC. S.A. nie dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości, co oznacza, że nie można zasadnie Sądowi pierwszej instancji przypisać naruszenia art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny dalszych zawartych w skargach kasacyjnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że dotyczą one dwóch wspólnych grup zagadnień, tj. ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie, a w tym w zakresie znaczenia wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych w ogóle oraz w roku 2010 i w konsekwencji nieprawidłowego ustalenia wysokości wskaźnika udziału w dopłacie wobec braku poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących sposobu określania przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych za rok 2010 i ustalenia ich niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, braku poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych jakie konkretnie przychody ujęto w kategorii przychodów z opłat abonamentowych i brak poczynienia ustaleń faktycznych dotyczących przedsiębiorców świadczących usługę poczty elektronicznej (naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.), podczas gdy materiał dowodowy ujawniał, że w przypadku niektórych przedsiębiorców doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej i zawyżenia przychodów z powodu przyjęcia, że obejmuje też nadawanie programów radiofonicznych i telewizyjnych, tj. z powodu wykładni przychodów z działalności telekomunikacyjnej z pominięciem przepisów o rachunkowości i statystyce (naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a.)

Powyższe wskazuje, że sposób skonstruowania tych zarzutów procesowych powoduje, że nie mogły one zostać uwzględnione. Żaden bowiem ze wskazanych zarzutów procesowych, co wymaga podkreślenia, nie podważył ustaleń faktycznych organu, zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji. Te zarzuty naruszenia przepisów postępowania zmierzają nie do podważenia okoliczności faktycznych, lecz do zakwestionowania oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organ. W istocie bowiem w tych zarzutach nie podważano zaakceptowanych przez Sąd ustaleń faktycznych organu, lecz jedynie przedstawiono odmienne niż sformułowane przez organ i Sąd wnioski dotyczące znaczenia tych faktów dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzuty te mają zatem nierozerwalny związek merytoryczny ze sformułowanymi w skargach kasacyjnych zarzutami naruszenia prawa materialnego, nie mogą natomiast stanowić podstawy dla skutecznego zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z przedstawionych powodów procesowych.

W zakresie zarzutów dotyczących wadliwego ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie zauważyć należy, że ustalenia w zakresie zbioru podmiotów zobowiązanych do dopłaty w ogóle nie należą do zagadnień z zakresu ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ, bowiem są one rezultatem zastosowania przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stron postępowania. Sam zaś wpis do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, będąc rezultatem działania organu administracji, podlegał ocenie w procesie stosowania prawa przez organ, jako jedna z przesłanek nałożenia obowiązku ponoszenia Dopłaty 2010, która zresztą w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego została prawidłowo zinterpretowana.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podzielić należy pogląd wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki NSA z dnia: 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16; 29 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 735/19; 29 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 942/19), że prawidłowa i zgodna z przepisem art. 97 p.t., jest weryfikacja przedsiębiorców telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 98 ust. 1 i 2 p.t. na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, stanowiąc obiektywny i niedyskryminacyjny sposób ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych - przedsiębiorcy, którzy nie zostali wpisani do tego rejestru nie spełniają kryteriów z art. 98 ust. 1 i 2 i art. 97 p.t.

W tym stanie rzeczy za bezzasadne uznać należy s zawarte we wszystkich skargach kasacyjnych zarzuty dotyczące znaczenia przesłanki wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że tylko tacy przedsiębiorcy podlegają obowiązkowi z art. 95 i 97 p.t. W przywołanych powyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, że są to tylko przedsiębiorcy prowadzący działalność stricte telekomunikacyjną na rynku usług objętych dopłatą z art. 95 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 81 ust. 1 i 3 p.t. oraz usług telekomunikacyjnych z wyłączeniem kategorii usług przekazu programów telewizyjnych i Internetu, które nie są związane z usługą powszechną w rozumieniu art. 81 ust. 1 i 3. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zgodnie z preambułą (23) dyrektywy UP oraz art. 13 ust. 3 tej dyrektywy ustawodawca krajowy mógł nałożyć obowiązek wspólnego ponoszenia kosztów netto świadczenia usługi powszechnej na wszystkie kategorie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych tak szeroko, jak to jest możliwe, aby minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych. Mechanizm dzielenia kosztów winien uwzględniać zasadę przejrzystości i jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten w całości podziela.

W nawiązaniu do tych poglądów zauważyć należy, że pojęcie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty określonej i przyznanej w trybie art. 96 ust. 3 p.t., wymaga dookreślenia zarówno w oparciu o treść zawartej w art. 97 p.t. normy kształtującej samą zasadę dotyczącą tego obowiązku, jak i przy uwzględnieniu normy z art. 98 ust. 1 p.t. dopełniającej treść tego obowiązku. Zgodnie z art. 97 p.t. obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty są przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przekroczył 4 miliony złotych. W myśl natomiast art. 96 ust. 3 p.t. Prezes UKE ustala i przyznaje - w drodze decyzji - kwotę dopłaty, przy czym niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty Prezes UKE rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie.

Ustawodawca zdefiniował przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jako przedsiębiorcę (lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów), który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych (art. 2 pkt 27 p.t.). Co istotne, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2, 4, 6 p.t., ustawa Prawo telekomunikacyjne określa prawa i obowiązki wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a ponadto warunki podejmowania i wykonywania działalności, polegającej na dostarczaniu sieci i udogodnień towarzyszących oraz świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych i telewizyjnych, a nadto warunki świadczenia usługi powszechnej. Zakres pojęciowy wskazanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego uznać można jedynie taki podmiot, który spełnia wymagania określone w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Znajduje to potwierdzenie w przepisie art. 10 ust. 1 p.t., który przesądza o tym, że działalność telekomunikacyjna jest działalnością gospodarczą regulowaną, przy czym przepis ten znajduje się w Rozdziale 2 tej ustawy - wykonywanie gospodarczej działalności telekomunikacyjnej, co oznacza, że także z punktu widzenia reguł systemowych uprawniony jest wyżej wywiedziony wniosek.

Z tego względu nie budzi wątpliwości teza organu - w całości zaaprobowana przez Sąd pierwszej instancji - że postępowanie w trybie art. 98 ust. 1 p.t. może toczyć się wyłącznie w stosunku do podmiotów, które są przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Status ten musi być aktualny w dacie wydania decyzji przez Prezesa UKE, gdyż postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty może być prowadzone jedynie wobec podmiotów, które w danym roku prowadziły działalność jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni i - co do zasady - statusu takiego nie utraciły. Tylko takie podmioty można bowiem uznać za beneficjentów działalności gospodarczej na regulowanym rynku telekomunikacyjnym, co wiąże się z koniecznością partycypowania w kosztach realizacji obowiązków nakładanych w decyzjach w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy do świadczenia usługi powszechnej, które są nieefektywne gospodarczo (rynkowo), lecz istotne społecznie (por. ustawa Prawo telekomunikacyjne; Rozdział 2 - Świadczenie usługi powszechnej, art. 81 i n.).

W pełni akceptując stanowisko prezentowane w przywołanych wyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślić należy, że brak jest podstaw do podzielenia prezentowanego w skargach kasacyjnych poglądu wskazującego na to, że Sąd pierwszej instancji błędnie zaakceptował wadliwą wykładnie art. 98 ust. 2 p.t. dokonaną przez organ, który bezpodstawnie przyjął, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej. Wbrew tezie skarżących, za przyjęciem tego poglądu nie przemawia rezultat wykładni respektującej prawo unijne, dokonywanej - jak ujęto to w skargach kasacyjnych - "w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest jakichkolwiek argumentów normatywnych do ograniczenia metody ustalania wskazanego wskaźnika tylko do przychodu z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem pozostałych przychodów z działalności telekomunikacyjnej. Co więcej, akceptacja takiego podejścia w rzeczywistości prowadziłaby do odejścia od zasad określonych w art. 13 ust. 3 dyrektywy UP, która wymaga respektowania zasady przejrzystości, najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasady te były przedmiotem wypowiedzi Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej także jako: "TSUE"), przy czym wypowiadając się w podobnej kwestii TSUE nie zakwestionował oparcia stosowanej opłaty (nadzwyczajnej) na obrotach podmiotów gospodarczych (por. wyrok TSUE z dnia 25 listopada 2020 r., C-49/19, pkt 57). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oparcie omawianego wskaźnika tylko na przychodach z działalności gospodarczej odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem innych przychodów z działalności telekomunikacyjnej, wpływałoby na naruszenie rynku tych usług, prowadząc do potencjalnego uprzywilejowania podmiotów ekonomicznie najsilniejszych, często mających pozycję dominującą na rynku, dla których dolegliwość finansowa z tytułu ponoszenia kosztów omawianej dopłaty nie może więc być ograniczana w stosunku do podmiotów o słabszej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t., przez wadliwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że nie doszło do przedawnienia "należności z tytułu dopłaty", pomimo przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że "należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe". W pełni podzielając stanowisko i argumentację zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16 i z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt II GSK 735/19 i II GSK 942/19, należy podkreślić, że traktowanie spornej dopłaty jako niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 o.p. nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Kwota dopłaty należna wyznaczonemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu (art. 81 ust. 1-3 p.t.) nie jest bowiem niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes UKE, jedynie ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie - zgodnie z regułami Prawa telekomunikacyjnego - obciąża tą dopłatą, a po uiszczeniu jej - na konto organu przez obciążone podmioty - przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi (przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, w doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa. Stąd wniosek, że Rozdziału 8 o.p. o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 68 § 1 nie mają do spornej dopłaty zastosowania.

Akceptując stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w przywołanych wyżej wyrokach wskazać należy, że nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skarg kasacyjnych kwestionujące stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zgodne z prawem były ustalenia organu w zakresie przyjętej sukcesji obowiązku pokrycia dopłaty 2010, w przypadkach opisanych w zaskarżonej decyzji przekształceń podmiotowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko i argumentacja Sądu pierwszej instancji nie zostały skutecznie podważone w skargach kasacyjnych. Jak już wyżej podniesiono w skargach kasacyjnych nie tylko pominięto odniesienie się do solidarnej odpowiedzialności za nieujęte w planie podziału zobowiązania przez spółki przejmujące lub nowo zawiązane, lecz przede wszystkim nie podważono ustaleń organu w zakresie skutków przejęcia przez wskazane w decyzji podmioty zorganizowanych części przedsiębiorstw, z którym powiązane było funkcjonowanie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.