Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1851/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
658
Hasła tematyczne: Koncesje
Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 2, art. 16 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1165
law: Ustawa z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw
article: art. 3 pkt 3b, art. 30 ust. 1, art. 32 ust. 6, art. 33 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 755
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jedn.
article: art. 57 § 3, art. 57 § 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt VI SAB/Wa 15/18 w sprawie ze skargi A. A. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wniosku o zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 19 czerwca 2018 r. o sygn. akt VI SAB/Wa 15/18, oddalił skargę A. A. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w sprawie rozpoznania wniosku o zmianę koncesji.

Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

A. A. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. A. Przedsiębiorstwo [A.] z siedzibą w A. (dalej: strona, skarżący) w dniu [...] stycznia 2017 r., na podstawie art. 16 ustawy z 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1165 ze zm.; dalej: ustawa o zmianie ustawy - Prawo energetyczne lub ustawa zmieniająca) i rozporządzenia Ministra Energii z 15 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego wykazu paliw ciekłych, których wytwarzanie, magazynowanie lub przeładunek, przesyłanie lub dystrybucja, obrót, w tym obrót z zagranicą, wymaga koncesji oraz których przywóz wymaga wpisu do rejestru podmiotów przywożących (Dz. U. z 2016 r. poz. 2039; dalej: rozporządzenie z 15 grudnia 2016 r.), wystąpił z wnioskiem o zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi.

Wezwaniem z dnia [...] listopada 2017 r., doręczonym [...] listopada 2017 r., Dyrektor [...] Oddziału Terenowego Urzędu Regulacji i Energetyki (organ I instancji) zobowiązał stronę do uzupełnienia złożonego wniosku w terminie 30 dni od daty otrzymania wezwania. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem nadanym w dniu [...] grudnia 2017 r. uzupełnił wniosek w zakresie 16 z 17 punktów oraz wniósł o przedłużenie terminu do złożenia oryginału aktualnego zaświadczenia z urzędu skarbowego o braku zaległości podatkowych.

Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., organ I instancji - powołując się na art. 16 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo energetyczne - poinformował stronę o pozostawieniu wniosku o zmianę koncesji bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie go w terminie. Organ podał, że wniosek o przedłużenie terminu do złożenia oryginału aktualnego zaświadczenia z urzędu skarbowego o braku zaległości podatkowych wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2018 r., a więc już po terminie wyznaczonym do uzupełnienia wniosku o zmianę koncesji.

W dniu [...] stycznia 2018 r. (data wpływu) pełnomocnik strony przesłał na adres Prezesa URE brakujące zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach wg stanu na dzień [...] stycznia 2018 r. (data nadania - [...] stycznia 2018r.)

Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w postaci pozostawienia wniosku o zmianę koncesji bez rozpoznania oraz do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem strony postępowanie organu było wadliwe, gdyż w terminie do uzupełnienia wniosku skarżący wniósł o przedłużenie terminu do złożenia zaświadczenia o niezaleganiu z podatkami, natomiast organ pozostawił wniosek o zmianę koncesji bez rozpoznania, kierując się datą wpływu do organu wniosku o przedłużenie terminu, a nie datą jego nadania w placówce pocztowej.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] lutego 2018 r. Prezes URE wyjaśnił, że w toku postępowania z wniosku o zmianę koncesji wszczął z urzędu postępowanie o cofnięcie stronie koncesji udzielonej decyzją z dnia [...] maja 2010 r., gdyż – jak ustalił – skarżący posiada zaległości podatkowe oraz narusza warunki wykonywania koncesji. Prezes URE wskazał, że w tych okolicznościach, na mocy art. 33 ust. 1 pkt 6 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 755; dalej: Prawo energetyczne), był uprawniony do wezwania skarżącego do przedłożenia aktualnego zaświadczenia o braku zaległości podatkowych wobec budżetu Państwa. Wobec faktu, iż brakujące zaświadczenie wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] stycznia 2018 r., a zatem po upływie wyznaczonego terminu, wniosek o zmianę koncesji należało pozostawić bez rozpoznania. W ocenie Prezesa URE wniosek strony o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku o zmianę koncesji nie mógł zostać uwzględniony, gdyż termin ten upłynął w dniu [...] grudnia 2017 r., a wniosek o jego przedłużenie wprawdzie został nadany w placówce Poczty Polskiej [...] grudnia 2017 r., ale wpłynął do organu [...] stycznia 2018 r. czyli już po upływie terminu.

Pismem z dnia [...] marca 2018 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezesa URE w sprawie zmiany koncesji na obrót paliwami ciekłymi. W uzasadnieniu wskazał, że organ pominął całkowicie okoliczność, iż wyznaczony termin do uzupełnienia wniosku miał charakter instrukcyjny, nie wynikał z przepisu prawa lecz z określonej decyzji organu, a więc mógł zostać zmieniony. Zdaniem strony za bezzasadnością stanowiska organu przemawia treść art. 57 § 5 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., w skrócie: k.p.a.), który zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 Prawa energetycznego ma zastosowanie do postępowania przed Prezesem URE. Skarżący podkreślił, że ustawodawca pozostawił organowi pełną dowolność w zakresie kształtowania terminów wyznaczanych w postępowaniu o zmianę koncesji. Skarżący dodał, że w dniu [...] stycznia 2018 r. przedłożył niezałączone wcześniej zaświadczenie ZAS-W o niezaleganiu w podatkach, a zatem zachodziły przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o zmianę koncesji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wyjaśnił, że w sprawie objętej wnioskiem z art. 16 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo energetyczne, uprawniony jest do badania nie tylko przesłanek zmiany koncesji w zakresie dostosowania jej treści do definicji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 3b Prawa energetycznego, lecz w związku z treścią art. 16 ust. 2 tej ustawy, zobowiązany jest do oceny, czy podmiot żądający zmiany koncesji spełnia wszystkie wymagane ustawą Prawo energetyczne warunki. Złożenie wniosku na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowiło podstawę do dokonania całościowej weryfikacji podmiotów funkcjonujących na rynku paliw ciekłych po kątem wyeliminowania tych, którzy nie spełniają któregokolwiek z warunków ustawowych. Jednym z warunków udzielenia koncesji jest, zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 6 Prawa energetycznego, brak zaległości podatkowych (z wyjątkiem przypadków opisanych w ustawie). Tym samym Prezes URE był uprawniony do wezwania koncesjonariusza o stosowne zaświadczenie wystawione przez organy skarbowe.

W ocenie organu bezsporną okolicznością jest to, że do ostatniego dnia terminu na uzupełnienie wniosku o zmianę koncesji, tj. do [...] grudnia 2017 r., nie zostało doręczone organowi wymagane zaświadczenie o braku zaległości podatkowych wobec budżetu państwa. Organ w zawiadomieniu o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wskazał, iż wniosek o przedłużenie terminu wpłynął w dniu [...] stycznia 2018 r., a więc już po terminie wyznaczonym przez Prezesa URE, tym niemniej w tym samym piśmie organ dał wyraz temu, iż do dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący nie nadesłał zaświadczenia o braku zaległości podatkowych, co świadczy o tym, że w sposób opisowy organ przedstawił negatywne stanowisko w kwestii ewentualnego przedłużenia terminu. Jak wskazał Prezes URE, wyznaczony 30.dniowy termin na przedstawienie zaświadczenia, był terminem odpowiednim. Zdaniem organu, przy dołożeniu należytej staranności przejawiającej się we wczesnym złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia, skarżący mógł je uzyskać. W związku z powyższym, skarżący nie może czynić organowi zarzutu w przedmiocie braku przedłużenia terminu. Przepisy prawa takiego obowiązku na organ nie nakładają, zaś skarżący był pouczony o skutkach nieprzedłożenia w terminie żądanego dokumentu. Wobec tego organ prawidłowo zastosował normę zawartą w art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej, co czyni skargę bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę, uznając ją za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Sądu I instancji kwestią sporną w sprawie jest to, czy organ prawidłowo pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. o zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi. WSA wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej, w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność polegającą na wytwarzaniu, magazynowaniu, przesyłaniu lub dystrybucji oraz obrocie paliwami ciekłymi, w tym obrocie tymi paliwami z zagranicą, na podstawie koncesji wydanych przed dniem wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, składają wniosek o zmianę posiadanych koncesji w celu dostosowania ich treści do definicji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 3b ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Z ust. 2 tego artykułu wynika, że wniosek, o którym mowa w ust. 1, nieuzupełniony w wyznaczonym przez Prezesa URE terminie w sposób spełniający wszystkie wymagane ustawą zmienianą w art. 1 warunki, pozostawia się bez rozpoznania. W konsekwencji, zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy zmieniającej, w przypadku niezłożenia przez przedsiębiorstwo energetyczne wniosku o zmianę koncesji w terminie, o którym mowa w ust. 1, albo nieuzupełnienia go zgodnie z ust. 2, koncesje wydane przed dniem wejścia w życie ustawy wygasają z upływem ostatniego dnia terminu do złożenia albo uzupełnienia wniosku.

Skarżący w miesięcznym terminie przewidzianym w art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej złożył, w dniu [...] stycznia 2017 r., wniosek o zmianę posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Jak wynika z akt sprawy, Prezes URE od [...] maja do [...] sierpnia 2017 r. prowadził wobec skarżącego postępowania administracyjne w przedmiocie cofnięcia koncesji na obrót paliwami ciekłymi w związku z posiadanymi przez skarżącego zaległościami podatkowymi. W dniu [...] sierpnia 2017 r. postępowanie zostało umorzone przez organ w związku z brakiem wymagalnych zaległości podatkowych. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] września 2017 r. wpłynęło do organu pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. informujące o zaległości podatkowej strony wynikającej z deklaracji VAT za lipiec 2017 r. W tych okolicznościach Prezes URE wezwał stronę do uzupełnienia, w terminie 30 dni, wniosku z [...] stycznia 2017 r. o dokumenty i informacje pozwalające na stwierdzenie, że skarżący spełnia określone Prawem energetycznym warunki na dokonanie zmiany koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Jednocześnie organ pouczył stronę o skutkach nieuzupełnienia braków w wyznaczonym terminie. Skarżący w ostatnim dniu terminu do uzupełnienia wniosku, tj. [...] grudnia 2017 r., nadał w placówce Poczty Polskiej pismo zawierające uzupełnienie braków, poza załączeniem zaświadczenia o niezaleganiu z podatkami. W tym zakresie skarżący wniósł o przedłużenie terminu na nadesłanie ww. zaświadczenia.

W ocenie Sądu I instancji, wobec nieuzupełnienia przez skarżącego wszystkich braków wniosku w wyznaczonym terminie, prawidłowo Prezes URE pozostawił wniosek strony z [...] stycznia 2017 r. bez rozpoznania, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej. Sąd uznał, że wyznaczony przez organ 30.dniowy termin na uzyskanie zaświadczenia o niezaleganiu z należnymi podatkami, był terminem wystarczająco długim, pozwalającym stronie na uzupełnienie braków. Argumentacja strony, iż uzyskanie zaświadczenia w okresie świąt Bożego Narodzenia było utrudnione, czemu organ miał nie dać wiary, jest niewiarygodna, ponieważ z akt sprawy wynika, że skarżący jeszcze [...] grudnia 2017 r., a więc na 10 dni przed upływem wyznaczonych 30 dni na uzupełnienie braków, posiadał zaległość podatkową wynikającą z deklaracji VAT-7 za wrzesień 2017 r. Wynika to z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...] grudnia 2017 r. W ocenie Sądu skarżący nie dochował zatem 30.dniowego terminu nie dlatego, że organ skarbowy zwlekał z wydaniem żądanego przez stronę zaświadczenia, ale dlatego, że skarżący posiadał zaległość podatkową.

WSA wskazał, że Prezes URE poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku z [...] stycznia 2017 r. bez rozpoznania pismem z [...] stycznia 2018 r., tj. 10 dni po upływie wyznaczonego 30.dniowego terminu. W ocenie Sądu termin ten, wystarczająco długi na uzupełnienie wymaganych braków, został przez organ przedłużony o kolejne 10 dni. Skarżący do [...] stycznia 2018 r. nie dostarczył do organu wymaganego zaświadczenia.

W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości lub w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy decyzja Prezesa URE została wydana z naruszeniem art. 57 § 5 k.p.a. stanowiącego postawę do uznania, iż termin do uzupełnienia braków wniosku złożonego przez skarżącego został dotrzymany wraz z nadaniem pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu z ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529, ze zm.; dalej: Prawo pocztowe);

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy decyzja Prezesa URE została wydana z naruszeniem art. 16 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo energetyczne uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania poprzez uznanie, iż do dotrzymania wyznaczonego niniejszym przepisem terminu niewystarczającym jest nadanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa pocztowego.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że odpowiedź na przedmiotowe wezwanie nadana została w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa pocztowego w dniu [...] grudnia 2017 r., co zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. oznacza zachowanie terminu, gdyż nadanie nastąpiło przed upływem terminu na uzupełnienie wniosku. Przepis ten jest gwarantem pewności prawa i jego przewidywalności, a potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego (uchwała NSA z 19 października 2015 r., sygn. akt I OPS 1/15). W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego odniósł się do 16 z 17 punktów wezwania i jednocześnie złożył wniosek o przedłużenie terminu do złożenia oryginału aktualnego zaświadczenia z urzędu skarbowego z uwagi na fakt, iż skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia, jednakże nie nastąpiło to do czasu upływu terminu na odpowiedź.

Za nieuzasadnioną, wadliwą i sprzeczną z obowiązującą procedurą skarżący uznał interpretację Prezesa URE, podtrzymaną przez WSA, w zakresie nieuzupełnienia wszystkich braków wniosku w określonym terminie 30 dni. Zdaniem skarżącego, zarówno uzupełnienie braków, jak i wniosek złożone zostały w prawidłowym terminie, co oznacza, że wniosek skarżącego o przedłużenie terminu powinien podlegać rozpatrzeniu przez organ.

Prezes URE nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które zdaniem skarżącego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego te zarzuty nie są zasadne.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 57 § 5 k.p.a. Przepis ten przewiduje, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Skarżący kasacyjnie słusznie zauważa, że zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. termin jest zachowany, jeżeli nadanie przesyłki nastąpiło przed upływem terminu na uzupełnienie wniosku oraz że przepis ten jest gwarantem pewności prawa i jego przewidywalności, a potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Skarżący kasacyjnie niezasadnie jednak twierdzi, że w rozpoznawanej sprawie przepis ten miał zastosowanie w odniesieniu do nieuzupełnienia w terminie braku w postaci zaświadczenia o niezaleganiu z podatkami. Należy bowiem podkreślić, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie w terminie do uzupełnienie braków wniosku, obliczonym według zasad wynikających z art. 57 § 5 k.p.a. (nadanie przesyłki w polskiej placówce pocztowej), nie nastąpiło uzupełnienie braku formalnego wniosku.

Niesporne w sprawie jest, że w terminie wyznaczonym do uzupełnienia braków formalnych, skarżący nie przedłożył zaświadczenia o niezaleganiu z podatkami, a zatem nie uzupełnił tego braku formalnego, lecz jedynie złożył wniosek o przedłużenie terminu wyznaczonego na jego uzupełnienie. W terminie wyznaczonym przez organ zgodnie z art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo energetyczne, skarżący uzupełnił bowiem 16 z 17 dostrzeżonych przez organ braków formalnych wniosku. Jeden z tych braków – dotyczący spornego w tej sprawie zaświadczenia o niezaleganiu z podatkami - nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. W wyznaczonym przez organ terminie skarżący nadał wprawdzie pismo w polskiej placówce pocztowej, ale nie stanowiło ono uzupełnienia braku formalnego wniosku, nie zawierało bowiem zaświadczenia o niezaleganiu z podatkami, o które wzywał organ, lecz wniosek o przedłużenie terminu do jego złożenia.

Skarżący niezasadnie utożsamia złożenie wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, z uzupełnieniem braków formalnych, podczas gdy są to dwa różne zdarzenia, z którymi wiążą się dwa różne reżimy prawne. Termin byłby zachowany, gdyby skarżący nadał w placówce pocztowej – zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a. - nie jakąkolwiek przesyłkę, lecz przesyłkę uzupełniającą brak formalny. Natomiast w tej sprawie to nie nastąpiło. Skarżący przed upływem wyznaczonego terminu nadał wprawdzie w placówce pocztowej przesyłkę, ale niezawierającą uzupełnienia tego braku formalnego. Nie ma zatem racji skarżący kasacyjnie, że w wyznaczonym terminie doszło do uzupełnienia braków formalnych, ponieważ w tym terminie złożył on pismo w polskiej placówce pocztowej. Pismo to nie stanowiło uzupełnienia braków formalnych.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że w tej sprawie organ zasadnie uznał, a Sąd I instancji prawidłowo to stanowisko zaakceptował, że w wyznaczonym przez organ terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku. Wbrew zatem stanowisku skarżącego kasacyjnie, nie doszło do zarzucanego w punkcie 1 skargi kasacyjnej naruszenia art. 57 § 3 k.p.a., gdyż w wyznaczonym terminie nie nadano w placówce pocztowej brakującego zaświadczenia o niezaleganiu z podatkami.

Z tych samych powodów nie jest także zasadny podniesiony w punkcie 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (ustawy zmieniającej). Także tego naruszenia upatruje bowiem skarżący kasacyjnie w tym, że niezasadnie w sprawie uznano, że nadanie pisma w polskiej placówce pocztowej zostało uznane za niewystarczające do dotrzymania wyznaczonego terminu.

Także zatem i w tym przypadku skarżący kasacyjnie pomija tę zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, że w wyznaczonym przez organ terminie skarżący nie nadał w placówce pocztowej pisma uzupełniającego braki formalne, a jedynie prośbę o przedłużenie wyznaczonego terminu. Uzupełnienie braku formalnego nastąpiło już po zastosowaniu przez organ rygoru wynikającego z art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej, tj. po dniu [...] stycznia 2018r. Zaświadczenie o niezaleganiu z podatkami skarżący nadał bowiem dopiero w dniu [...] stycznia 2018r., dotarło ono do organu w dniu [...] stycznia 2018r.

W myśl art. 16 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność polegającą na wytwarzaniu, magazynowaniu, przesyłaniu lub dystrybucji oraz obrocie paliwami ciekłymi, w tym obrocie tymi paliwami z zagranicą, na podstawie koncesji wydanych przed dniem wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, zostały zobowiązane do złożenia wniosku o zmianę posiadanych koncesji w celu dostosowania ich treści do definicji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 3b ustawy - Prawo energetyczne. Obowiązek ten miały wykonać w terminie miesiąca od dnia wejścia przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy – Prawo energetyczne, tj. rozporządzenia z 15 grudnia 2016 r., które na mocy jego § 3 weszło w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, czyli 16 grudnia 2016 r. Zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, we wniosku o udzielenie lub zmianę koncesji należy podać także informacje oraz dołączyć dokumenty określone w przepisach regulujących działalność gospodarczą wymagającą uzyskania koncesji. W art. 33 ust. 1 i ust. 3 ustawy - Prawo energetyczne wskazano przesłanki udzielenia koncesji, które muszą zostać zweryfikowany w toku ww. postępowania (por. M. Szostakowska, Komentarz do art. 35 ustawy - Prawo energetyczne, stan prawny na 30 czerwca 2016 r., LEX ). Fakt spełniania przesłanek pozytywnych oraz brak zaistnienia przesłanek negatywnych podlegał wykazaniu przez skarżącego.

W myśl art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej, wniosek o którym mowa w ust. 1, nieuzupełniony w wyznaczonym przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki terminie, w sposób spełniający wszystkie wymagane ustawą Prawo energetyczne warunki, pozostawia się bez rozpoznania. Wobec dostrzeżonych przez organ braków wniosku z [...] stycznia 2017 r. w postaci dokumentów i informacji wskazujących, że spełnione zostały przez skarżącego formalnoprawne i organizacyjne warunki do zmiany/dostosowania udzielonej koncesji oraz że dysponuje on środkami finansowymi zapewniającymi prawidłowe wykonywanie działalności lub ma możliwości ich pozyskania, Prezes URE wezwał pismem z [...] listopada 2017 r. skarżącego do ich uzupełnienia w terminie 30 dni. Jednocześnie poinformował, że niezłożenie tych dokumentów zobliguje organ do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący odebrał ww. wezwanie w dniu [...] listopada 2017 r. Zatem termin do jego wykonania upływał w dniu [...] grudnia 2017 r. Pomimo jasno sprecyzowanego zobowiązania, jak również pouczenia o negatywnych skutkach niezastosowania się do wezwania o przedłożenie stosownych dokumentów niezbędnych do merytorycznego rozpoznania wniosku, skarżący nie wykonał wezwania w zakresie zaświadczenia o braku zaległości podatkowych wobec budżetu państwa. W tej sytuacji Prezes URE zasadnie zastosował rygor przewidziany w art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej, zgodnie z wcześniej udzielonym pouczeniem i pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi do wymagań określonych w art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej, zgodnie z art. 16 ust. 2 ww. ustawy organ był zobowiązany pozostawić wniosek bez rozpoznania. Zgodnie zaś z art. 16 ust. 4 ustawy zmieniającej, w przypadku nieuzupełnienia wniosku zgodnie z ust. 2, koncesje na wytwarzanie paliw ciekłych, magazynowanie paliw ciekłych, przesyłanie lub dystrybucję paliw ciekłych oraz obrót paliwami ciekłymi, w tym obrót tymi paliwami z zagranicą, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy wygasają z upływem ostatniego dnia terminu do złożenia albo uzupełnienia wniosku. W dacie, kiedy Prezes URE wystosował pismo do skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, nastąpiły już więc skutki określone w art. 16 ust. 4 ustawy zmieniającej.

A zatem, wobec prawidłowego zastosowania w tej sprawie przez organ rygoru przewidzianego w art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej, sformułowany w punkcie 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie jest zasadny.

Trafne jest stanowisko skarżącego kasacyjnie, że nadany przez niego w polskiej placówce pocztowej w wyznaczonym przez organ terminie wniosek o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków formalnych powinien podlegać rozpatrzeniu przez organ. Nietrafnie jednak uważa skarżący kasacyjnie, że do rozpatrzenia wniosku w tej sprawie nie doszło. Wniosek ten dotarł do organu w dniu [...] stycznia 2018 r. Organ w zawiadomieniu o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o zmianę koncesji (pismo z dnia [...] stycznia 2018 r.) wyraźnie się do tego wniosku odniósł wskazując, że "wpłynął do [...] Oddziału Terenowego Urzędu Regulacji Energetyki w dniu [...] stycznia 2018r. a więc już po terminie wyznaczonym przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i tym samym nie mógł być uwzględniony". Z treści tego pisma organu w sposób jednoznaczny zatem wynika, że organ rozpatrywał ten wniosek i go nie uwzględnił. A zatem nie ma racji skarżący kasacyjnie, że organ nie rozpatrzył wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. Z przytoczonej treści pisma organu o pozostawieniu wniosku o zmianę koncesji bez rozpatrzenia, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych podlegał rozpoznaniu i ocenie organu, lecz nie został przez organ uwzględniony. Nie jest zatem trafna argumentacja skarżącego kasacyjnie, że z powodu nieuwzględnienia tego wniosku – prawidłowo wniesionego przez stronę - doszło do przedwczesnego zastosowania rygoru z art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Należy dodatkowo podkreślić, że w skardze kasacyjnej skarżący nie sformułował zarzutu, w którym kwestionowałby termin wyznaczony przez organ jako niewystarczający do uzupełnienia braków wniosku. Skarga kasacyjna jest profesjonalnym i sformalizowanym środkiem prawnym. Daje podstawę do oceny skarżonego wyroku tylko z punktu widzenia stawianych w niej zarzutów. Te zaś, co szerzej uzasadniono powyżej, okazały się niezasadne.

Skoro zatem skarżący nie wykazał, aby w wyznaczonym terminie 30 dni nadał przesyłkę zawierającą uzupełnienie braków formalnych, nie może zasadnie twierdzić, że doszło do naruszenia art. 57 § 5 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej. W konsekwencji, niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę, w tej sprawie nie można bowiem było skutecznie zarzucić organowi, że pozostawał w bezczynności.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Z powodu braku wniosku organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny – mając na uwadze treść art. 210 § 1 p.p.s.a. - nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.