Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 590/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust.1 pkt 16
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi I. L., J. G. oraz W. G. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 4 maja 2023 r. nr WOP.7722.53.2023.KK w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. L. i J. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 maja 2023 r., nr WOP.7722.53.2023.KK. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Chojnicach prowadził postępowanie w sprawie budynków rekreacji indywidualnej na działce nr [...] w miejscowości P., obręb Swornegacie, gmina Chojnice. W toku postepowania, na podstawie oględzin nieruchomości, ustalono, że właścicielami działki są I. L., W. G. i J. G., a od lipca 2022r. trwają roboty budowlane obejmujące budowę czterech (4) budynków rekreacji indywidualnej. Inwestorem będących w budowie budynków jest I. L., który złożył do Starosty Chojnickiego, w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) dalej "Prawo budowlane":

1) zgłoszenie z dnia 10 sierpnia 2021 r. nr AB.6743.979.2021 dotyczące zamiaru budowy parterowego budynku rekreacji indywidualnej o pow. zab. 35m2 na terenie działki nr [...] w m. P. gm. Chojnice - tzn. zgłoszenie z adnotacją o przyjęciu zgłoszenia bez sprzeciwu z dnia 17 sierpnia 2021 r.;

2) zgłoszenie z dnia 25 sierpnia 2021r. nr AB.6743.1039.2021 dotyczące zamiaru budowy parterowego budynku rekreacji indywidualnej o pow. zab. 35m2 na terenie działki nr [...] w m. P. gm. Chojnice - tzn. zgłoszenie z adnotacją o przyjęciu zgłoszenia bez sprzeciwu z dnia 30 sierpnia 2021 r.;

3) zgłoszenie z dnia 21 września 2021r. nr AB.6743.1192.2021 dotyczące zamiaru budowy dwóch parterowych budynków rekreacji indywidualnej o pow. zab. 35m2 na terenie działki nr [...] w m. P. gm. Chojnice - tzn. zgłoszenie z adnotacją o przyjęciu zgłoszenia bez sprzeciwu z dnia 4 października 2021r.

Inwestor zgłosił zamiar budowy obiektów, określonych w art. 29 ust. 1pkt 16 ustawy Prawo budowlane, jako wolno stojące parterowe budynki rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, w tym przypadku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, uwzględniając również warunek dotyczący liczby przewidzianych obiektów na każde 500 m2 powierzchni działki. Działka nr [...] posiada powierzchnię 18855m2 i oznaczona jest jako użytek - PsVI.

Kolejne oględziny przeprowadzone w dniu 28 grudnia 2022 r. ujawniły, że usytuowanie będących w budowie 4 budynków, jest zgodne z zamierzoną lokalizacją wskazaną w zgłoszeniach. Budynki wznoszone są jako murowane, tradycyjnie z bloczków gazobetonowych posadowionych na fundamentach żelbetowych oraz ściankach fundamentowych z bloczków betonowych izolowanych. W dolnej części budynków wydzielone zostały 3 niezdefiniowane pomieszczenia. Dach budynków konstrukcji drewnianej (krokwiowej) z pełnym deskowaniem, pokrytym dachówką betonową. Strop nad częścią parterową, z której wydzielono 3 pomieszczenia, wykonano jako monolityczny żelbetowy. W budynkach wykonano kominy spalinowe z wentylacją. Ponadto organ I instancji ustalił w odniesieniu do zgłoszonych obiektów, że pomimo wskazania na szkicach i rysunkach załączonych do zgłoszenia, że będą to budynki parterowe z antresolą, nie są one budynkami parterowymi, które można wybudować w oparciu o zgłoszenie.

Zdaniem PINB, z uwagi na charakter przedsięwzięcia, docelowo współwłaściciele działki zamierzają wybudować na niej 12 budynków, określonych w zgłoszeniach, jako parterowe budynki rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35m2. Według organu I instancji, istotną okolicznością budzącą wątpliwości co do zgodności działania zgodnego z prawem jest sposób i termin składania zgłoszeń przez współwłaścicieli do organu administracji architektoniczno-budowlanej - Starosty, a zamiarem inwestorów jest budowa kompleksu składającego się z dwunastu budynków, opisywanych przez zgłaszających jako parterowe.

W tej sytuacji organ za zasadne uznał wdrożenie procedury z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i postanowieniem z dnia 23 lutego 2023 r. wstrzymał budowę przedmiotowych budynków. W postanowieniu tym strony, w tym inwestor, zostały poinformowane o możliwości złożenia wniosku o legalizację, jak również o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji.

W zażaleniu I. L., W. G. i J. G. zakwestionowali twierdzenie organu I instancji, że ich zamiarem była budowa ośrodka wypoczynkowego. Wyjaśnili, że każdy ze współwłaścicieli zamierza pobudować maksymalnie 4 budynki rekreacji indywidualnej przeznaczone wyłącznie na potrzeby własne i członków swojej rodziny. W tym wypadku nie powinno zaś ulegać wątpliwości, że ekologiczna oczyszczalnia ścieków jest konieczna. Również wydajność tej oczyszczalni wskazuje, że nawet gdyby cała inwestycja była zrealizowana, to maksymalnie dziennie mogłoby z niej skorzystać około 12-15 osób, co wyklucza twierdzenie o ośrodku wypoczynkowym. Co więcej, działania stron w tej sprawie były w pełni transparentne – zgłoszenia były składane temu samemu organowi, Staroście, który nie wniósł sprzeciwu.

Dalej stwierdzono w zażaleniu, że o prawidłowości działań inwestora związanych z przedmiotową budową świadczy też działanie samego organu, który w pismach z dnia 26 sierpnia 2022 r., 5 września 2022 r., i 19 września 2022 r. poinformował odpowiednio: Dyrektora parku narodowego Bory Tucholskie, Starostę posła A. M., Wójta Gminy Chojnice oraz strony, że przedmiotowa inwestycja prowadzona jest zgodnie z prawem i nie ma podstaw do zastosowania trybu art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Także przedmiotowe postępowanie nie zostało wszczęte z urzędu, wobec wątpliwości organu, lecz na wniosek prokuratora.

Wnoszący zażalenie zakwestionowali też zarzut, jakoby przedmiotowe budynki nie były budynkami parterowymi. Zdaniem stron, są one realizowane zgodnie z dokumentacją przedstawioną w zgłoszeniu, a Starosta uznał, iż są to budynki parterowe. Odnośnie zaś antresoli wskazano, że w orzecznictwie nie ma jednolitości interpretacji tego pojęcia, a w takiej sytuacji należy przyjąć interpretację na korzyść strony. Poza tym budynki są w trakcie budowy i antresola kondygnacji, tj. pomieszczenie wydzielone pomiędzy dachem a stropem nigdy nie będzie przeznaczone na pobyt ludzi lub urządzenia techniczne. Powyższe jest wykonywane jako poddasze nieużytkowe (strych), co potwierdza m.in. brak jakichkolwiek instalacji oraz izolacji cieplnej dachu. W związku z tym pomieszczenie to nie staje się kolejną kondygnacją.

Wreszcie, w ocenie stron, zgłoszenie robót i brak sprzeciwu uprawnionego organu wyklucza co do zasady twierdzenie, że roboty były wykonywane w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego – chyba że zamiarem inwestora było obejście prawa polegające na wystąpieniu ze zgłoszeniem robót, chociaż wiedział, że zgłaszana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia. Z takim obejściem nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie.

Na skutek rozpoznania zażalenia WINB postanowieniem z dnia 4 maja 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na przestrzeni lat współwłaściciele nieruchomości, w tym m.in. I. L. podejmowali działania w celu uzyskania warunków zabudowy działki nr [...], a następnie działek nr [...] i [...] (powstałych z podziału dz. nr [...]) położonych w miejscowości P., obręb ewidencyjny Swornegacie, gmina Chojnice, jednakże działania te zakończyły się odmowymi rozstrzygnięciami właściwych organów. Wójt Gminy Chojnice decyzją z dnia 16 czerwca 2010 r., po rozpatrzeniu wniosku I. L. i J. G., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i garażu na działce nr [..]. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 lipca 2010 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 711/10 oddalił skargę I. L. i J. G.

Następnie, z dnia 1 lutego 2019 r. Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku I. L., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego w ramach siedliska rolnego wraz z urządzeniami budowlanymi z nim związanymi na ternie działki nr [...], z uwagi na nieuzgodnienie projektu decyzji dla ww. inwestycji przez Dyrektora Parku Narodowego "Bory Tucholskie" i Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Toruniu. W dalszej kolejności, decyzją z dnia 20 grudnia 2019 r., Wójt ponownie odmówił I. L. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego w ramach siedliska rolnego wraz z urządzeniami budowlanymi z nim związanymi na ternie działki nr [...]. Przedłożony projekt budowlany nie uzyskał uzgodnienia od Dyrektora Parku Narodowego "Bory Tucholskie" i Ministra Klimatu i Środowiska.

Mając na uwadze te okoliczności WINB stwierdził, że choć przepisy art. 28 i art. 29-31 ustawy Prawo budowlane nie limitują liczby obiektów budowlanych - parterowych budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35m2 w odniesieniu do liczby dokonywanych jednocześnie (w tym samym czasie), odrębnych zgłoszeń (limit dotyczy liczby tych budynków na działce - nie więcej niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki), w przedmiotowej sprawie nie można pominąć faktu, że w tym samym czasie I. L. oraz pozostali współwłaściciele działki nr [...] dokonali zgłoszeń zamiaru budowy w sumie 12 budynków, określonych w zgłoszeniach, jako parterowe budynki rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35m2. Całościowa analiza tych okoliczności - przy uwzględnieniu również faktu odrębnego zgłoszenia przez I. L. zamiaru budowy oczyszczalni ścieków dla budynków rekreacji indywidualnej o wydajności do 7,5m3 na dobę, na działce nr [...], prowadzi do wniosku, że faktycznym zamiarem współwłaścicieli działki jest budowa kompleksu obiektów letniskowych wraz z infrastrukturą techniczną w postaci ww. oczyszczalni ścieków. Budowa takiego kompleksu - wobec braku adekwatnego odniesienia do przepisów art. 29-31 ustawy Prawo budowlane - wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Działania te należy ocenić, jako działania zmierzające do faktycznego "obejścia prawa" w związku z tą zabudową, gdyż pomimo świadomości negatywnych rozstrzygnięć co do wnioskowanych na przestrzeni ubiegłych lat warunków zabudowy i ograniczeń - w świetle odrębnych przepisów prawa z zakresu ochrony środowiska z tytułu konkretnej lokalizacji przedmiotowej działki, współwłaściciele nadal dążą do realizacji swoich planów budowlanych.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że inwestycja jest realizowana z naruszeniem art. 28 prawa budowlanego, wobec czego organ I instancji był zobligowany do przeprowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 tej ustawy. Zdaniem WINB, trybem właściwym nie jest tryb art. 50-51 Prawa budowlanego. Jeżeli bowiem roboty budowlane nie są prowadzone zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, lecz samo zgłoszenie było prawidłowe, np. organ prawidłowo przyjął zgłoszenie, ale inwestor realizuje inny obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na budowę albo odrębnego skutecznego zgłoszenia, należy przeprowadzić postępowanie na podstawie przepisów art. 48 tej ustawy. W przypadku zamiaru wykonania robót innych niż określone w zgłoszeniu, inwestor jest obowiązany albo dokonać kolejnego zgłoszenia albo uzyskać pozwolenie na budowę. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż inwestor realizuje (faktycznie) inny obiekt budowlany (tj. składającą się z czterech budynków letniskowych część docelowego kompleksu dwunastu tego typu budynków na jednej działce wraz z przydomową oczyszczalnią ścieków) wymagający uzyskania pozwolenia na budowę.

Niezależnie od tego, zdaniem WINB, przedmiotowe budynki "rekreacji indywidualnej" (każdy o pow. zab. o 35m2) nie mogą być uznane za budynki parterowe. Według dokumentacji zgłoszeń I. L., użyte w tych zgłoszeniach pojęcie "antresola" stanowi osobną kondygnację i według założeń "projektowych" nie jest "antresolą", o której mowa w przepisie § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Także fakt, że Starosta nie wniósł sprzeciwu do ww. uzupełnionych zgłoszeń nie oznacza, że jako właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji zaakceptował ww. "antresole" jako zgodne zobowiązującymi przepisami warunków technicznych dla budynków. W świetle przepisów art. 30 ustawy Prawo budowlane postępowanie właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej wobec dokonanego przez inwestora "zgłoszenia" ogranicza się de facto do weryfikacji kompletności tego zgłoszenia (przedłożonej wraz z nim dokumentacji), w tym po ewentualnym wezwaniu do uzupełniania zgłoszenia. W ramach procedury "zgłoszenia" kluczowy jest "dokument" zgłoszenia, w którego treści inwestor (zgłaszający) opisuje zakres zamierzenia budowlanego. Dokument ten (jego treść) jest następnie weryfikowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w świetle przepisów art. 29-31 ustawy Prawo budowlane (w tym co do dopuszczalności dokonanego zgłoszenia "co do istoty", wobec konkretnego, ustawowego zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę).

W przedmiotowej sprawie zgłaszający, I. L., w treści zgłoszeń (do których, w ramach uzupełnienia, zostały dołączone rysunki - rzuty, w tym "Rzut antresoli") wyraźnie wskazał, że zamiar budowy dotyczy parterowego budynku rekreacji indywidualnej (zgłoszenie z dnia 10 sierpnia 2021 r. nr AB.6743.979.2021 i zgłoszenie z dnia 25 sierpnia 2021r. nr AB.6743.1039.2021) oraz dwóch parterowych budynków rekreacji indywidualnej (zgłoszenie z dnia 21 września 2021r. nr AB.6743.1192.2021). Realizacja ww. "antresoli" (które i tak, w projektowanym stanie nie mogą zostać uznane za "antresole" w rozumieniu przepisów rozporządzenia, ponieważ są faktycznie kolejnymi kondygnacjami w poszczególnych ww. budynkach) jest przewidziana jedynie na rysunkach (rzutach) dołączonych do uzupełnionych zgłoszeń i nie jest ujęta w treści zgłoszeń dotyczącej rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych (budowy).

WINB uznał też, że prawidłowo za inwestora spornych robót uznano I. L. Na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane za inwestora należy bowiem uznać osobę fizyczną lub prawną albo inną jednostkę organizacyjną, która inicjuje podjęcie działalności budowlanej niezbędnej do realizacji zamierzonej inwestycji, przeznacza odpowiednie środki na realizację tej działalności, wykonuje lub zapewnia wykonanie opracowań i czynności wymaganych prawem budowlanym w celu przygotowania danej budowy, realizuje inwestycję lub organizuje jej realizację, a w końcowym etapie danej działalności wykonuje czynności niezbędne do podjęcia użytkowania obiektu lub obiektów wykonanej inwestycji albo przekazuje je podmiotowi, który przystąpi do ich użytkowania. Inwestor jest organizatorem procesu budowlanego, a następnie staje się jego uczestnikiem Dla wykładni tego pojęcia istotny jest aspekt woli danego podmiotu w inicjowaniu, rozpoczęciu i kontynuowaniu procesu budowlanego. W tym rozumieniu, inwestorem byłby zawsze podmiot, bez którego woli i aktywności dany proces budowlany nie mógłby się rozpocząć, ani być kontynuowany.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. L. i J. G. domagali się uchylenia postanowienia WINB i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz przeprowadzenia dowodów z załączonych do skargi dokumentów.

W uzasadnieniu podkreślono, że wstrzymane prace budowlane były prowadzone na podstawie zgłoszeń budowlanych, co do których Starosta nie wniósł sprzeciwu. Wszystkie prace były prowadzone całkowicie zgodnie z dokonanymi zgłoszeniami budowlanymi zarówno co do parametrów budynków rekreacji indywidualnej, przyjętej technologii, użytych materiałów budowlanych oraz lokalizacji. Zarówno organ I jak również organ II instancji na wskazali żadnego przepisu powszechnie obowiązującego prawa, w tym również prawa związanego z ochroną środowiska, który zostałby naruszony przez przedmiotową inwestycję. Błędnie też wywiedziono, że zamiarem inwestorów była budowa ośrodka wypoczynkowego. W szczególności nie świadczy o tym fakt zaprojektowania ekologicznej oczyszczalni ścieków. Ponadto, organ odwoławczy powołał się na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 30 listopada 2021 r., pomijając, że do budowy oczyszczalni jeszcze nie doszło, a w WINB nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń. Ponadto, postanowienie Ministra dotyczy zupełnie innego postępowania i jest irrelewantne dla przedmiotowej sprawy. Z tego postanowienia nie wynika też, iż oczyszczalnia będzie szkodliwa dla przyrody tylko, że potencjalnie może być -skarżący zlecił sporządzenie opinii hydrologicznej w tym zakresie wskazującej jednoznacznie brak negatywnego oddziaływania na przyrodę .

Skarżący zauważyli też, że zgodnie z § 26 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w razie braku warunków przyłączenia sieci kanalizacji działka może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków. Przepisy § 26 powyższego rozporządzenia nakazują, aby na działce przeznaczonej pod zabudowę było zapewnione odprowadzanie ścieków, a może to się odbywać przez przyłączenie do sieci kanalizacyjnej bądź zastosowanie zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków. Tym niemniej nawet jakby PINB i PWINB uznały, że taka oczyszczalnia może mieć negatywny wpływ na przyrodę, to nic nie stało na przeszkodzie żeby nakazać ewentualną zmianą sposobu utylizacji ścieków poprzez budowę szczelnego zbiornika na ścieki. Podkreślenia przy tym wymaga to, iż przed zgłoszeniem budowy oczyszczalni ścieków skarżący wystąpił do G. sp. z o.o. o wydanie warunków technicznych i takie warunki otrzymał, a dokonane zgłoszenie było zgodne z tymi warunkami.

Zdaniem skarżących, wbrew twierdzeniom WINB, wcześniejsze postępowania nie wskazywały na niemożność budowy na przedmiotowym terenie budynków rekreacji indywidualnej, a uzasadnienie prawomocnego wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lipca 2021 - sygn. akt VII SA/Wa 999/21 wręcz temu przeczy. W wyroku tym, WSA wprawdzie oddalił skargę I. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ( dalej GDOŚ ) z dnia 24 marca 2021, ale wyłącznie z powodu błędów po stronie Wójta Gminy polegających na braku jednoznacznej lokalizacji zabudowy (różnica pomiędzy częścią opisową projektu decyzji o warunkach zabudowy a częścią graficzną, z której nie wynikało, że planowana zabudowa ma być w odległości większej niż 100 m od rzeki Brdy) jednocześnie obszernie uzasadniając, iż GDOŚ nie wykazał w sposób dość przekonujący, że planowana inwestycja (zabudowa zagrodowa) będzie miała negatywny wpływ na obszary chronione. Także analiza dokumentów w sprawach przywołana przez WINB wskazuje, iż koncentrują się one na całkowicie odmiennych zamierzeniach budowlanych, dodatkowo akcentując wprost, że brak uzgodnień w tamtych sprawach nie jest równoznaczny z tym , iż wszelka zabudowa na działce [...] jest niedozwolona. Zarówno organ I jak również organ II instancji na wskazali żadnego przepisu powszechnie obowiązującego prawa, w tym również prawa związanego z ochroną środowiska, który zostałby naruszony przez przedmiotową inwestycję.

Mając powyższe na uwadze, w zaskarżonym postanowieniu nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie prezentowanej w nich tezy, iż przedmiotowa budowa powinna być realizowana na podstawie pozwolenia na budowę, a nie na podstawie zgłoszenia.

Skarżący zakwestionowali też twierdzenia organu, jakoby przedmiotowe budynki nie były budynkami parterowymi, bowiem Starosta przyjmujący zgłoszenie ich budowy, nie wniósł sprzeciwu. Przy tym nieuprawnione i sprzeczne z sprawę są argumenty WINB, że Starosta był uprawniony tylko do badania spraw zgłoszeniowych "co do istoty". Starosta w razie dokonanego zgłoszenia ma bowiem obowiązek zbadania takiej sprawy pod kątem przepisów prawa budowlanego, a w razie wątpliwości ma uprawnienie i obowiązek do żądania od inwestora wyjaśnień lub uzupełniających szkiców z czym mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W niniejszej sprawie Starosta miał wątpliwości co do antresoli (czyli wbrew twierdzeniu PWINB badał tą sprawę ) i zażądał dodatkowych rysunków, co inwestor wykonał. Po uzupełnieniu dokumentacji Starosta nie wniósł sprzeciwu, a inwestor rozpoczął i kontynuował prace budowlane w 100% zgodnie z dokonanym zgłoszeniem zarówno co do parametrów budynku rekreacji indywidualnej, przyjętej technologii, użytych materiałów budowlanych oraz lokalizacji.

Ponownie też stwierdzono w skardze, że projektowane pomieszczenia na piętrze budynków to nie kolejna kondygnacja, lecz antresola, nie przeznaczona na pobyt ludzi lub urządzenia techniczne. Podtrzymano też argumentację, iż zgłoszenie wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyklucza co do zasady twierdzenie, że roboty budowlane były wykonywane w warunkach uzasadniających stosowanie art. 48 Prawa budowlanego, chyba że zamiarem inwestora było obejście prawa polegające na wystąpieniu ze zgłoszeniem robót budowlanych, chociaż wiedział on, że zgłaszana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. To, że organ w trakcie postępowania nawet w najmniejszym stopniu nie wykazał w przedmiotowej sprawie jakiegokolwiek obejścia prawa zostało wyżej uzasadnione.

Końcowo wskazano, że organy obu instancji naruszyły zasady art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji, skupiając się niepotrzebnie na obronie rzekomo nieprawidłowych działań Starosty poprzez kuriozalne stwierdzenie, iż z faktu że Starosta nie wniósł sprzeciwu do zgłoszeń budowlanych nie wynika fakt, że je zaakceptował.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2023 r. skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z: zawiadomienia z dnia 17 stycznia 2022 r. Prokuratury Rejonowej w Chojnicach o wszczęciu śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych – Starostę Powiatu Chojnickiego oraz z pisma z dnia 5 grudnia 2023 r. Prokuratury Rejonowej w Chojnicach informującego o umorzeniu ww. śledztwa z uwagi na brak podstaw faktycznych i prawnych do wniesienia przez Starostę sprzeciwu co do dokonanych zgłoszeń budowy domków rekreacji indywidualnej oraz ekologicznej oczyszczalni ścieków, a w konsekwencji dokonania prawidłowych zgłoszeń zamierzeń budowlanych i ich zaakceptowania zgodnie z prawem i uwarunkowaniami planistycznym przez Starostę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Materialnoprawną podstawą wydanych przez organy obu instancji postanowień są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 628 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, regulujące postępowanie w sprawie samowoli budowlanej. Postępowanie to rozpoczyna się od wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego).

W takim postanowieniu organ informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Co istotne, postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5). Następnie inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może w ciągu 30 dni od otrzymania postanowienia złożyć wniosek o legalizację (art. 48a ust. 1). Jeżeli wniosek ten nie zostanie złożony, wówczas organ nadzoru budowlanego wydaje nakaz rozbiórki(art. 49e pkt 1). Taki sam skutek ma wycofanie wniosku, co może nastąpić praktycznie na całym etapie procedury legalizacyjnej (art. 49e pkt 2 w zw. z art. 48a ust. 2). Jeżeli jednak inwestor (właściciel lub zarządca) złoży wniosek o legalizację, organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania wdraża procedurę legalizacyjną.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, że naruszenia Prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od jej likwidacji (zob. uchwała NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/6/89, wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1974/10, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Regulacja skutków samowoli budowlanych jest konsekwencją obowiązującej w Prawie budowlanym generalnej zasady, wyrażonej w art. 28, przewidującej, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkami przewidzianymi w art. 29-31. Z przepisów tych wynika, że ustawodawca przewidział realizację budowy w dwóch trybach. Pierwszym, podstawowym trybem, jest prowadzenie robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, drugim zaś, w sytuacjach ściśle określonych w przepisach ustawy Prawo budowlane - na podstawie zgłoszenia. Z cytowanego zapisu art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika zatem, że regułą jest konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (przed rozpoczęciem robót budowlanych), a wyjątkiem od tej reguły - prowadzenie robót budowlanych po dokonaniu zgłoszenia. Forma zgłoszenia jest trybem uproszczonym i może mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ujęciu formalnoprawnym zgłoszenie budowlane jest szczególną formą wszczęcia postępowania administracyjnego - z woli ustawodawcy tak szczególnego i uproszczonego, że toczy się tylko z udziałem osoby dokonującej zgłoszenia. Można mówić w tym wypadku o "quasi" postępowaniu administracyjnym, które można rozpocząć i zakończyć jedną czynnością - samym zgłoszeniem, gdy organ nie zgłasza sprzeciwu poprzez niezajęcie stanowiska. Można więc uważać, że to quasi postępowanie administracyjne zostało w ustawie Prawo budowlane uregulowane kompleksowo i w sposób pełny, poprzez określenie wymogów zgłoszenia i zachowań inwestora, a także terminów czynności i form działania organu administracyjnego.

I tak, w myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy:

a) do 35 m2,

b) powyżej 35 m2, ale nie więcej niż 70 m2, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m

- przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki;

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że zgłoszenie wykonywania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyłącza co do zasady przyjęcie, że obiekt budowlany został wybudowany w sposób uzasadniający zastosowanie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane, chyba że wprawdzie inwestor zgłasza wykonanie określonych robót budowlanych, ale rzeczywistym jego zamiarem jest ich wykonywanie w sposób zasadniczo odbiegający od zgłoszenia, a z okoliczności sprawy wynika, że celem takiego działania było obejście przepisów o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższy pogląd zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt OSK 108/04, który w całości podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Podkreślenia bowiem wymaga, że przesłanką zastosowania przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane jest całkowite zignorowanie przez inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast w razie samowolnego odstąpienia od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę bądź zgłoszeniu, zastosowanie w sprawie znajdują tryb określony w art. 50 i 51 tej ustawy. Art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1. Powyższy przepis znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy inwestor przekroczy granice dokonanego zgłoszenia, a zatem z istotnym odstępstwem od dokonanego zgłoszenia, chyba że - jak wskazano wyżej - zamiarem inwestora było obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne przed organami nadzoru budowlanego zostało wszczęte na wniosek Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku, a jego przedmiotem była budowa 4 wolnostojących budynków rekreacji indywidualnej, każdy o powierzchni zabudowy o 35 m2, na działce nr [...] w miejscowości P., obręb Swornegacie, gmina Chojnice, realizowanych przez I. L. Prace budowlane były realizowane na podstawie zgłoszeń z dnia 10 sierpnia 2021 r. (dotyczącego 1 budynku), z dnia 25 sierpnia 2021 r. (dotyczącego 1 budynku) i z dnia 22 września 2021 r. (dotyczącego 2 budynków). Ponadto w dniu 23 czerwca 2022 r. inwestor, I. L., zgłosił budowę oczyszczalni ścieków dla ww. budynków rekreacji indywidualnej o wydajności do 7,5 m2 na dobę. Zgłoszenia te zostały złożone do Starosty Chojnickiego, który nie wniósł do nich sprzeciwu. Jednakże, zdaniem organów nadzoru budowlanego, na realizację wskazanych budynków należało uzyskać pozwolenie na budowę.

W celu ustalenia charakteru realizowanych obiektów oraz właściwego trybu postępowania, organ nadzoru budowlanego I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego dokonał w dniu 3 sierpnia 2022 r. czynności inspekcyjno-kontrolnych oraz w dniu 28 grudnia 2022 r. oględzin nieruchomości. Na podstawie tych działań ustalono, że usytuowanie będących w budowie 4 budynków, jest zgodne z zamierzoną lokalizacją wskazaną w zgłoszeniach. Budynki wznoszone są jako murowane, tradycyjnie z bloczków gazobetonowych posadowionych na fundamentach żelbetowych oraz ściankach fundamentowych z bloczków betonowych izolowanych. W dolnej części budynków wydzielone zostały 3 niezdefiniowane pomieszczenia. Dach budynków konstrukcji drewnianej (krokwiowej) z pełnym deskowaniem, pokrytym dachówką betonową. Strop nad częścią parterową, z której wydzielono 3 pomieszczenia, wykonano jako monolityczny żelbetowy. W budynkach wykonano kominy spalinowe z wentylacją. Ponadto organ I instancji ustalił w odniesieniu do zgłoszonych obiektów, że pomimo (według ww. szkiców i rysunków) wskazania, że będą to budynki parterowe z antresolą, nie są one budynkami parterowymi, które można realizować w oparciu o zgłoszenie. Co więcej, wątpliwości organu wzbudził prawdziwy cel budowy, gdyż docelowo współwłaściciele działki nr [..] - I. L., J. G. i W.G., zamierzają wybudować łącznie 12 budynków, określonych w składanych przez nich zgłoszeniach, jako parterowe budynki rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35m2.

Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności fakt dokonywania również przez pozostałych współwłaścicieli zgłoszeń obejmujących budowę po 4 budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35 m2, organy dokonały prawidłowej kwalifikacji spornych robót uznając, iż doszło do wykonania całkowicie innego obiektu niż objętego zgłoszeniem, i w konsekwencji - do ominięcia zastosowania normy prawnej z art. 28 Prawa budowlanego, dotyczącej wymogu posiadania pozwolenia na budowę oraz zastosowania art. 48 tej ustawy dotyczącego likwidacji samowoli budowlanej. W ocenie organów rzeczywistym celem tej budowy była realizacja ośrodka wypoczynkowego, składającego się z 12 budynków o powierzchni 35 m2 i zdaniem Sądu ocena ta jest zasadna. Nie można natomiast podzielić stanowiska skarżącego, który twierdzi, że wykonane roboty budowlane nie były wykonane w ramach samowoli budowlanej, gdyż właściwy organ – Starosta, nie wniósł sprzeciwu do składanych zgłoszeń.

Należy bowiem zauważyć, że jeżeli zrealizowane w wyniku zgłoszenia roboty budowlane odbiegają od tych, które objęte były zgłoszeniem lub zachodzą przesłanki z art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego, a mimo to właściwy organ nie wzniósł sprzeciwu, to okoliczność ta może stanowić podstawę do przeprowadzenia odrębnego postępowania przez organ nadzoru budowlanego. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w rozważanym wypadku.

W niniejszej sprawie nie można było pominąć tego, iż wszyscy współwłaściciele działki nr [...] wystąpili, w tych samych datach, ze zgłoszeniami budowy po 4 budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2, co w konsekwencji oznacza, że działka ta ma zostać zabudowana 12-toma takimi budynkami. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, że obiekty te mają służyć wyłącznie rodzinie inwestorów. Wątpliwe jest bowiem to, że każdy z nich, aby zapewnić potrzeby wypoczynkowe swojej rodziny, potrzebuje dokładnie 4 budynków o konkretnej powierzchni 35 m2 i do tego takim samym wyglądzie. Jak wynika bowiem z rysunków na kartach 386-305 akt organu I instancji, obejmujących rzuty budynków objętych zgłoszeniami I. L., J. G. i W.G., planowane przez każdego ze współwłaścicieli budynki są tożsame pod względem wymiarów, układu pomieszczeń, otworów okiennych i drzwiowych oraz wyglądu elewacji. Mając one więc stanowić spójną całość koncepcyjną, co wyklucza twierdzenie o służeniu tych obiektów wypoczynkowi rodzin każdego ze współwłaścicieli. O ile można założyć, że poszczególni współwłaściciele realizując swoje plany zabudowy chcą w pewnym sensie je dostosować do planów pozostałych współwłaścicieli, tak aby uzyskać na działce pewien ład architektoniczny, to trudno uznać, że każdy z nich ma dokładnie takie same potrzeby w zakresie funkcjonalności budynków czy ich estetyki.

Ponadto, w dacie dokonywania zgłoszeń Staroście, nie miał on wiedzy o planowanej oczyszczalni ścieków, gdyż zgłoszenie to zostało złożone w dniu 23 czerwca 2021 r. Okoliczność ta natomiast ma znaczenie dla oceny rzeczywistego celu spornej zabudowy. Należy bowiem zauważyć, że w nowelizacji ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie 28 czerwca 2015 r, usunięto określenie "indywidulana" dotyczące przydomowych oczyszczalni ścieków, co pozwala na budowę oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,5 m3 /d, obsługującej kilka budynków mieszkalnych, jedynie na podstawie zgłoszenia. Zestawiając taki charakter oczyszczalni z liczbą budynków planowanych na działce nr [...] przez wszystkich współwłaścicieli należy uznać, że faktycznym celem realizacji przez I. L. 4 budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni 35 m2 było wykonanie jednego z etapów całości zamierzenia, jakim jest budowa ośrodka wypoczynkowego.

Mając więc wiedzę o tym, iż do organu zgłoszeniowego wpłynęło kilka zgłoszeń obejmujących łącznie budowę 12 budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni do 35 m2 organ nadzoru budowlanego nie może pominąć tej okoliczności i nie może oceniać każdej z inwestycji osobno, lecz łącznie, jako elementy pewnej całości, którą w tym wypadku jest budowa ośrodka wypoczynkowego. Nie ma w tym wypadku znaczenia, że organ zgłoszeniowy nie wniósł sprzeciwu, gdyż rolą organów nadzoru budowlanego jest m.in. konwalidowanie nieprawidłowości w postępowaniu organów administracji architektoniczno-budowlanej tak, aby powstające budynki były zgodne z przepisami prawa, a nie bezrefleksyjne akceptowanie tych działań.

Ponadto, zdaniem Sądu prawidłowo też oceniły organy nadzoru, że budynki objęte zgłoszeniem nie są budynkami parterowymi. Z przedłożonych do zgłoszenia rysunków i rzutów wynika, że nad pomieszczeniem parteru ma zostać wykonana "antresola". Tymczasem, zasadnie w kwestionowanych postanowieniach przyjęto, iż w rzeczywistości powierzchnia ta stanowi kolejną kondygnację.

Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2022 r., (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.), dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, kondygnacją jest pozioma część budynku, zawarta pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Z kolei w myśli pkt 19 tego przepisu przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona.

Stwierdzić wobec tego trzeba, że nie jest istotne to, czy kondygnacja będzie miała jakiekolwiek otwory okienne, czy będzie stanowiła jedynie przestrzeń na urządzenia, a także okoliczność, iż nie poprowadzono żadnej instalacji (cieplnej, wodnej, kanalizacyjnej, elektrycznej) na tę kondygnację. Prawodawca w § 3 pkt 16 rozporządzenia nie warunkuje zakwalifikowania przestrzeni poziomej jako kondygnacji od wyposażenia we wskazane sieci, czy też rozwiązania techniczne. W związku z tym nie ma znaczenia argumentacja strony skarżącej, że na "antresoli" nie ma żadnych instalacji oraz brak jest izolacji cieplnej dachu, jak również nie będzie ona wykorzystywana na umieszczenie urządzeń technicznych. Analizując znajdujące się w aktach sprawy rzuty planowanych budynków Sąd uznał, że na "antresoli" możliwy jest pobyt ludzi, ze względu na wysokość tej przestrzeni, większą w świetle niż 2 m. Ponadto, choć nie jest to element decydujący, to obecność dwóch otworów okiennych zapewnia dostęp do światła dziennego, jak wymagają tego przepisy § 57 i § 60 rozporządzenia, i tym samym umożliwia tam pobyt ludzi. W związku z tym należało uznać, że zaproponowane przez skarżącego rozwiązanie projektowe stanowi kondygnację.

W konsekwencji nie mamy do czynienia z budynkiem parterowym, lecz piętrowy, a zatem nie spełnia on wymogu art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a Prawa budowlanego i jego realizacja nie była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Z tego względu, złożone przez skarżącego zgłoszenia dotyczyły robót budowlanych zupełnie innych niż te, jakie zostały rzeczywiście wykonane. Powyższy stan faktyczny i prawny przesądza o tym, że przedmiotowe roboty, w wyniku których powstały budynki piętrowe o powierzchni 35 m2, stanowiące element pewnej całości – ośrodka wypoczynkowego, zostały wykonane bez pozwolenia na budowę, czyli w warunkach samowoli budowlanej. Tym samym, wobec jednoznacznego ustalenia, że w niniejszej sprawie podjęto budowę budynków, dla wykonania których konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, prawidłowo organy prowadziły postępowanie legalizacyjnej w trybie art. 48 Prawa budowlanego. W przypadku ustalenia przez organ, że wprawdzie dokonano zgłoszenia budowy, ale finalnie wybudowano obiekt, który wymagał pozwolenia na budowę, co wiązałoby się z wniesieniem sprzeciwu przez uprawniony organ, zdaniem Sądu zastosowanie znaleźć powinien tryb legalizacyjny, który też organy prawidłowo zainicjowały w niniejszej sprawie.

Chybione są więc zarzuty naruszenia prawa materialnego – przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i Prawa budowlanego. Nie znajdują też uzasadnienia zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a., w stopniu, który uzasadniałby jej uwzględnienie. Zdaniem sądu bowiem istotne w sprawie okoliczności zostały ustalone w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy, właściwie oceniony, i taka jest też dokonana przez organy ocena prawna w sprawie. Działanie organów nie naruszyło też zasady demokratycznego państwa prawnego, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, ani zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Przepisy Prawa budowalnego jasno bowiem stanowią, kiedy budowa budynków rekreacji indywidualnej jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zaś inwestor, będąc współwłaścicielem działki, co do której pozostali współwłaściciele również podjęli działania zmierzające do realizacji tożsamych rodzajowo obiektów jak on i składali zgłoszenia w tych samych datach jak on, powinien mieć świadomość, że organ zgłoszeniowy – a jeżeli ten tego zaniecha – nadzoru budowlanego, dokona oceny zamierzenia w kontekście planów inwestorskich pozostałych współwłaścicieli. Już sama bowiem treść art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego wymaga oceny, czy liczba budynków na działce nie przekracza ustalonego wskaźnika 1 na każde 500 m2.

Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw i w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił ją.

Na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.