Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1201/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 17, art. 16 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1  lit. a i c, art. 205
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. G. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. J. G. zwróciła się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o udzielenie informacji dotyczącej nieruchomości rolnych, stanowiących jak podała, jej własność, tj. czy wymienione we wniosku działki ewidencyjne były przez kogokolwiek zgłaszane do dopłat obszarowych począwszy od roku 2012. Jeśli były zgłaszane to przez kogo i w jakich latach.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a., art. 5 ust. 2, art. 17 w związku z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 8 ust. 2 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił J. G. udostępnienia informacji publicznej w zakresie danych osobowych wnioskodawców zgłaszających do płatności bezpośrednich działki o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], położone w miejscowości B. oraz działki o numerach: [...],[...], położone w miejscowości B., gmina B., powiat [...], województwo [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że sprawa dotyczy sprawy publicznej,

tj. pochodzących ze środków publicznych dopłat do działek rolnych. Organ podniósł, że płatności bezpośrednie przysługują osobie, która faktycznie użytkuje grunty, utrzymuje je w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (zgodnie z normami) oraz wypełnia wymogi zasady wzajemnej zgodności. Płatności nie są przewidziane dla właściciela, który dysponując jedynie tytułem własności do gruntu, a dla osoby, która prowadzi na niej działalność rolniczą. Podniósł, że udzielenie żądanych informacji mogłoby naruszyć prywatność osób, których te żądania dotyczą. Wskazał, że w wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 roku o sygn. akt IOSK2499/13, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustawodawca połączył pojęcie prywatności z prawną kategorią osoby fizycznej. Prywatność osoby fizycznej jest więc pewną sytuacją prawną konkretnego człowieka. Powtarzając za Sądem: "Jest to pewna korzystna sytuacja prawna podlegająca ochronie chociażby przez to, że informacje mieszczące się w pojęciu prywatności nie mogą być, co do zasady, udostępniane (poza wyjątkami ustawowo określonymi) nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej". Organ powołał się na art. 47 i art. 51 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Wskazał, że prywatność człowieka jest pojęciem bardzo szerokim, obejmuje wiele zdarzeń związanych z jego życiem intymnym, osobistym, w tym także z sytuacją majątkową, uzyskiwanymi dochodami w tym pobieraniem dopłat bezpośrednich. Organ zaznaczył, że żądane dane zostaną udostępnione sądowi powszechnemu w razie wystąpienia przez sąd ze stosownym wnioskiem na postawie art. 248 kodeksu postępowania cywilnego.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zez zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 17 w związku z art. 16 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1505 ze zm.), utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2020 r. nr [...].

Organ wskazał m.in., że podzielił ustalenia zawarte we własnej decyzji z dnia [...] marca 2020 r. w kwestii odmowy udzielenia informacji z powołaniem się na prawo do prywatności. Przytoczył art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 1 ust. 1, art. 6, art. 4 u.d.i.p., powołał

się także na art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Stwierdził, że żądanie informacje zostały prawidłowo uznane za mające charakter informacji publicznej. Podał, że wynika to z tego, że strona zwróciła się o informację dotyczącą płatności, które na mocy art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 869 z późn. zm.) traktowane są w Polsce jako środki publiczne pochodzące m.in. z budżetu Unii Europejskiej, przeznaczone na realizację Wspólnej Polityki Rolnej. Informacja związana z pomocą publiczną zawsze przynajmniej w części jest informacją publiczną - wynika to wprost z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit g u.d.i.p. Organ wskazał, że imię

i nazwisko beneficjenta (które są jednocześnie danymi osobowymi na gruncie ustawy

o ochronie danych osobowych) oraz kwota płatności, stanowią informacje publiczne, albowiem na gruncie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE

nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, s. 549 z późn. zm.), informacje te służą publicznej kontroli w odniesieniu do indywidualnych beneficjentów wykorzystania funduszy unijnych (por. art. 111-113 ww. rozporządzenia). Organ dodał, że żądane informacje nie mają charakteru przetworzonego.

Prezes ARiMR stwierdził, że wnioskodawczyni nie może otrzymać żądanych informacji dotyczących danych osoby (bądź osób lub podmiotów) składającej wnioski o płatności do działki wskazanej przez nią oraz płatności uzyskanych do ww. działek. Organ wskazał, że wynika to z zakresu tego żądania i aktualnych regulacji dot. udostępniania takich informacji. Regulacje te są aktualnie zawarte w art. 111-113 rozporządzenia wspólnotowego nr 1306/2013. Zgodnie z tymi regulacjami państwa członkowskie UE publikują na stronie internetowej corocznie zestawienia beneficjentów funduszy rolnych wskazując ich imiona, nazwiska (nazwy), miejsce zamieszkania (siedziby), rodzaje przyznanych płatności, kwoty przyznanych płatności (art. 111). Brak publikacji dotyczy jedynie beneficjentów którzy za dany rok pobrali niewielkie kwoty płatności, wynoszące maks. 1250 euro (art. 112).

Szczegóły dot. wykazu beneficjentów Wspólnej Rolnej (podmiotów i osób pobierających płatności za dany rok w łącznej wysokości przekraczającej wspomniany próg) zawierają art. 57-60 rozporządzenia-wykonawczego Komisji (UE) nr S908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. (Dz. Urz. UE L 255 z 28.8.2014, s. 59 z późn. zm.). Organ wskazał, że wspomniane regulacje są konsekwencją (zgodnie z motywem 70-85 rozporz. 1306/2013) m.in. wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 09-11-2010 r. (spr. C-92/09 i 93/09), który unieważnił przepisy prawa wspólnotowego nakazujące publikowanie m.in. danych osobowych wszystkich beneficjentów europejskich funduszy rolnych, bez zastosowania kryteriów dot. np. wys. otrzymanej pomocy, tak aby odpowiednio wyważyć wymogi kontroli publicznej wsparcia wypłacanego w ramach programów rolnych oraz nie ingerować nadmiernie w życie prywatne uzyskujących takie wsparcie i ich dane osobowe (efektem tego wyroku było zaniechanie publikowania osób fizycznych będących beneficjentami ww. pomocy wynikające z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 410/2011 z dnia 27 kwietnia 2011 r. Dz. Urz. L 108 z 28.4.2011, s. 24). Organ wskazał, że ostatecznie aby jednocześnie wdrożyć publikację informacji o przyznawanym wsparciu i jednocześnie nie ingerować nadmiernie w prawa beneficjentów (ochronę prywatności i danych osobowych gwarantuje m.in. art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) organy UE zdecydowały o ustanowieniu progu wyrażonego w postaci kwoty otrzymanej pomocy, poniżej którego nazwisko beneficjenta nie powinno być publikowane. Założeniem publikacji rejestru beneficjentów Wspólnej Polityki Rolnej (oraz sposobu tej publikacji) jest wzrost przejrzystości wykorzystania środków przeznaczanych w ramach tej polityki na wspieranie rolnictwa i uczynienie z niej realnego mechanizmu kontroli społecznej wykorzystania tych środków. Jednocześnie aby uwzględnić różnice dot. rolnictwa poszczególnych krajów członkowskich UE zezwolono na stosowanie różnicy progów dot. publikacji w różnych krajach. Ww. próg powiązano z płatnościami w ramach systemu małych gospodarstw, który w Polsce został wprowadzony od 2015 r. na podstawie ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1312 z późn. zm.).

Organ podał, że według art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach wys. wsparcia w ramach systemu wsparcia małych gospodarstw ustala się zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1307/2013 w wysokości nie większej niż równowartość w złotych kwoty 1250 euro. To ta właśnie kwota jest progiem, który decyduje o tym, czy dany beneficjent zostanie ujęty w internetowym rejestrze beneficjentów wsparcia wypłacanego w ramach Wspólnej Polityki Rolnej w Polsce. W przypadku uzyskania w ramach tego wsparcia kwoty, która nie przekracza ww. wartości obowiązek publikacji otrzymującego takie wsparcie nie występuje. Organ dodał, że rejestry, których prowadzenie nakazują ww. przepisy są w Polsce udostępniane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi we współpracy z ARiMR na stronie internetowej http://beneficjenciwpr.minrol.gov.pl/.

Prezes ARiMR, uwzględniając powyższe, stwierdził, że do wskazanych we wniosku działek wnioskowano o wsparcie zawiadywane przez ARiMR od 2012 do 2019 r. (za 2020 r. brak danych), przy czym nie wszystkie działki były deklarowane w tych samych latach wskazał także, że o wsparcie zawiadywane przez ARiMR wnosiły w ww. okresie do wzmiankowanych działek różne osoby oraz podniósł, iż część osób, których dotyczy wniosek strony uzyskała w każdym z ww. lat płatności w łącznej wys. przekraczającej próg określony w art. 112 rozporządzenia 1306/2013, co oznacza publikację danych w rejestrze beneficjentów Wspólnej Polityki Rolnej dostępnym na wskazanej stronie internetowej.

Organ podkreślił, że wspomniany rejestr ten nie pozwala jednak na identyfikację beneficjenta pomocy według działek, do których przyznano temu beneficjentowi płatności realizowane w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Taka sytuacja wynika z brzmienia art. 111 ust. 1 rozporządzenia 1306/2013 i art. 57 ust. 1 oraz art. 58 rozporządzenia 908/2014. Przepisy te określają zawartość ww. rejestru i nie przewidują zamieszczania w tym rejestrze danych dot. działek do których przyznano dane płatności osobie lub podmiotowi ujętym w tym rejestrze. Art. 58 ww. rozporz. 908/2014 wprost wskazuje, że aby uniemożliwić ew. identyfikację beneficjenta nie dopuszcza się do sytuacji, w której taka identyfikacja byłaby możliwa np. w przypadku gdyby organem publikującym rejestr byłaby jednostka samorządu terytorialnego a liczba beneficjentów zamieszkujących na terenie tej jednostki byłaby niewielka.

Reasumując organ podniósł, że argumenty wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wpłynęły na zmianę stanowiska organu ARiMR. Stwierdził, że informacje żądane przez stronę zostały uznane za wrażliwe dane osobowe i z uwagi na aktualne regulacje w zakresie ich udostępniania nie mogły zostać przekazane stronie. W związku z tym podtrzymano brak możliwości podania danych identyfikujących osobę występującą o płatności i uzyskującą płatności do działki wskazanej przez stronę. Ochrona danych osobowych nie ma charakteru bezwzględnego ale kwestię wyważenia racji między tą ochroną i wiedzą o tym kto deklaruje dane grunty do płatności przedstawiono już wyżej. Organ wskazał, że w tej mierze zastosowano próg, poniżej którego dane o beneficjentach płatności nie są ujawniane oraz brak możliwości identyfikacji takiego beneficjenta wedle gruntów, które do płatnością deklarował taki beneficjent. Organ podkreślił, że od lat płatności zawiadywane przez ARiMR są przyznawane osobom faktycznie użytkującym grunty deklarowane przez te osoby do płatności. Aktualnie wynika to z brzmienia art. 7 i 8 ustawy o płatnościach z 2015 r., przy czym posiadanie wskazane w tych przepisach należy rozumieć jako rzeczywiste użytkowanie rolnicze. Organ zaznaczył, że przyznawanie płatności faktycznym użytkownikom gruntów zgłoszonych przez nich do płatności może powodować przyznanie płatności za grunty, których właścicielem jest inna osoba niż wnioskujący o płatności, a nawet osobom, które nie miały zgody takiego właściciela na użytkowanie tych gruntów i pobieranie do nich płatności. Organ stwierdził, że spory w tym zakresie powinny być jednak rozstrzygane między użytkownikiem a właścicielem - organy ARiMR koncentrują się jedynie na ustaleniu faktycznego użytkownika gruntów deklarowanych do płatności (dot. to zwłaszcza przypadku, gdy co najmniej dwie osoby wystąpią o płatności do tego samego gruntu za ten sam okres).

Organ wskazał nadto, że pismem z dnia [...] marca 2020 r. strona została poinformowana o latach, za które ww. działki były zgłaszane do płatności. Organ podał, ze zgodnie z przekazaną informacją do płatności zgłaszane były jedynie działki o nr [...],[...] (woj. [...], powiat [...], gmina B., obręb ewid. B.) i nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (woj. [...], powiat [...], gmina B., obręb ewid. B.).

Decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] stała

się przedmiotem skargi J. G., reprezentowanej przez adwokata do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącej wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, zarzucił :

1. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na treść decyzji, tj.

- art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu prawnego skarżącej w postaci żądania udostępnienia informacji publicznej,

- art. 4 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak uczynienia zadość obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej,

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię pojęcia "prywatności osoby fizycznej", będącej podstawą ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść decyzji, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która powinna zostać uchylona jako niezgodna z prawem,

- art. 7 in fine oraz art. 7b k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu wnioskodawcy w uzyskaniu wnioskowanych danych.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że uzasadnieniem wprowadzenia ograniczenia zawartego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. było nałożenie na władze publiczne obowiązku ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją ze strony osób trzecich. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie ciężko jest uznać żądania skarżącej jako wypełniające znamiona nieuzasadnionej ingerencji w prywatność osób dopuszczających się czynów godzących w jej prawa. Podał, że konieczne jest także rozróżnianie i oddzielenie reżimu "prywatności" od reżimu "ochrony danych osobowych" na co wskazuje Sąd Najwyższy wyroku z 8 listopada 2012 r., ICSK 190/12 (Biul. SN 2013, nr 2, s. 14), zaś o czym wydaje się, że zapomniały organy orzekające w przedmiotowej sprawie.

Pełnomocnik podniósł, że cechą prawa do prywatności jest to, że jego ochroną jest objęta dziedzina życia prywatnego człowieka, zaś ochrona ta nie obejmuje działalności gospodarczej osób fizycznych - szczególnie w sytuacji, gdy jest ona powiązana z otrzymywaniem środków z działalności publicznej, jakimi bez wątpienia są dopłaty bezpośrednie.

Wskazał, iż wydaje się, że skarżone decyzje odmawiając mocodawczyni uzyskania wnioskowanych przez nią informacji, przeczą celom instytucji dostępu do informacji publicznej. Regulacja związana z dostępem do informacji publicznej dąży do zapewnienia jawności i transparentności, a także uczciwości oraz legalności działania wszelkich podmiotów publicznych oraz podmiotów korzystających ze środków publicznych.

Pełnomocnik podkreślił też m.in., że udostępnienie żądanych danych umożliwiłoby jego mocodawczyni dochodzenie stosownych roszczeń na drodze cywilnej. Zaznaczył też, że ocena ewentualnego naruszenia prywatności osób fizycznych powinna być zawsze dokonywana in concreto z uwzględnieniem specyfiki oraz okoliczności każdej sytuacji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Pełnomocnik wskazał, że organ w żadnym stopniu nie wykazał istnienia wyraźnego powiązania pomiędzy udostępnieniem wnioskowanych danych, a ewentualnym naruszeniem prywatności konkretnych osób.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, reprezentowany przez radcę prawnego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się zarzutów zawartych w skardze oraz powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych i regulacje państw członkowskich UE podtrzymał ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Podniósł m. in., że udostępnienie danych osobowych beneficjentów w zakresie wskazanym w przedstawionej sprawie stanowiłoby naruszenie prawa do prywatności zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 9 listopada 2010 r. (spr. C-92/09 i 93/09 Volker und Markus Schecke GbR oraz Eifert przeciwko Land Hessen(29)), treścią przepisów prawa wspólnotowego oraz przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i Konstytucji RP. Jeżeli rejestr beneficjentów nie pozwala na identyfikację beneficjenta pomocy według działek, do których przyznano beneficjentowi płatności realizowane w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, a w zakresie dopłat poniżej progu 1250 euro przepisy nie przewidują w ogóle obowiązku publikacji danych, to w ocenie organu udostępnienie wskazanych przez skarżącą danych będzie stanowiło nieuzasadnioną ingerencję w prywatność beneficjenta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu, choć z powodów innych niż w niej podniesione.

Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa wydane zostały po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego

2020 r. We wniosku tym wnioskodawczyni zwróciła się z pytaniem, czy wymienione we wniosku działki ewidencyjne, stanowiące jak podała, jej własność, były przez kogokolwiek zgłaszane do dopłat obszarowych począwszy od roku 2012. Jeśli były zgłaszane to przez kogo i w jakich latach.

W ocenie Sądu tak sformułowany wniosek nie stanowi wniosku o informację

o sprawie publicznej. Wnioskodawczyni zwróciła się bowiem do organu o udzielenie informacji o wnioskodawcach płatności bezpośrednich (tj. czy dane działki ewidencyjne były zgłoszone i przez kogo do dopłat obszarowych), co nie jest równoznaczne z żądaniem udostępnienia danych beneficjentów funduszy. Organ błędnie zakwalifikował zatem żądaną informację jako informację publiczną, czym naruszył art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć,

że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach

o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.).

Na gruncie tej sprawy wskazania wymaga, że wnioski wraz z załącznikami

o przyznanie płatności bezpośrednich nie stanowią informacji o sprawie publicznej. Wniosek i załączniki złożone przez osobę wnioskującą o przyznanie płatności bezpośrednich nie są dokumentami urzędowymi.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że wnioski tego rodzaju stanowią dokument prywatny (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 360/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 581/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 189/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wprost stwierdził, że wnioski podmiotów aplikujących

o dofinansowanie, nie stanowią informacji publicznej. Podpisany wniosek wraz z załącznikami o dofinansowanie w ramach płatności bezpośrednich może stanowić dowód na okoliczność, że dana osoba ubiega się o dofinansowanie i złożyła stosowane oświadczenia w tym zakresie, nie stanowi on natomiast informacji o sprawie publicznej. Jest dokumentem prywatnym, które podmiot aplikujący kieruje do organu administracji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2919/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego również pytanie o wnioskodawców zgłaszających określone działki ewidencyjne do dopłat "obszarowych" nie stanowi informacji o sprawie publicznej. Wniosek z dnia [...] lutego 2020 r., w przedmiocie którego organ rozstrzygnął decyzją, nie dotyczył udostępnienia informacji o wydatkowanych środkach publicznych.

Żądanie wniosku nie dotyczyło udostępnienia informacji o udzielonych przez organ płatnościach bezpośrednich, nie dotyczyło poszczególnych tytułów tych płatności czy wysokości uzyskanych środków finansowych w ramach płatności bezpośrednich,

a także imion i nazwisk beneficjentów. Tego rodzaju dane stanowią informacje

o sprawie publicznej, albowiem odnoszą się do wykorzystania funduszy unijnych. Informacje o wysokości środków finansowych wypłaconych ze środków publicznych

w postaci płatności bezpośrednich i tytule, w ramach którego środki te zostały wypłacone, stanowią informację o sprawie publicznej. Dotyczą bowiem majątku publicznego (v. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 47/15, wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Ke 41/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniosek z dnia [...] lutego 2020 r. o udzielenie informacji dotyczących nieruchomości rolnych kwestii tych jednakże nie dotyczył. Wbrew twierdzeniu organu wnioskodawczyni nie zwróciła się o informację dotyczącą wysokości środków wypłaconych z funduszy.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej stanowi w art. 61 ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji

o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Pytanie o wnioskodawców nie zawiera w sobie elementu sprawy publicznej. Żądanie wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. nie dotyczy informacji odnoszącej się do majątku publicznego. Obowiązkiem organu w odpowiedzi na żądanie wnioskodawcy było pisemne poinformowanie, że żądanie wniosku nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W takim przypadku podmiot zobowiązany – w odniesieniu do wskazanego żądania – nie wydaje decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Wobec błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Sąd uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Dodatkowo wskazania wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie służy realizacji uprawnień właścicielskich, jak również nie służy pozyskiwaniu informacji w indywidualnych sprawach. Podobny pogląd wyrażony został już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 432/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1795/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie

2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącego w wysokości 480 zł oraz opłatę od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.