Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 129/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 12 stycznia 2023 r. nr S-KO.434/44/2022 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 12 stycznia 2023 r. nr S-KO.434/44/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") uchyliło postanowienie Wójta Gminy P. (dalej: "Wójt) z 24 listopada 2022 r., nr GPT.6830.2.2022 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, w części dotyczącej terminu uiszczenia kosztów postępowania i orzekając w tym zakresie ustaliło termin ich uiszczenia na 14 dni od daty otrzymania ostatecznego postanowienia. W pozostałej części Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wójt Gminy P. postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr GPT.6830.2.2022 wszczął postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące ustalenia granicy pomiędzy nieruchomością oznaczoną numerami działek nr [...] (Kw. Nr [...]) i [...] (Kw. Nr [...]), stanowiącej własność H. L., a działką nr [...] (Kw. Nr [...]), stanowiącą własność D. D., położonych na terenie obrębu J., gmina P. Po jego przeprowadzeniu decyzją z dnia 24 listopada 2022 r. nr GPT.6830.2.2022, Wójt orzekł o rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości.

Jednocześnie organ I instancji wydanym tego samego dnia postanowieniem nr GPT.6830.2.2022 ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomościami nr [...] i [...], stanowiącymi własność H. L., z nieruchomością nr [...], stanowiącą własność D. D., na kwotę 3500,00 zł, i obciążył nimi H. L. i D. D. kwotą po 1750,00 zł. Organ ustalił termin ich uiszczenia na 30 dni od dnia otrzymania postanowienia i podał numer konta do wpłaty.

Po rozpatrzeniu zażalenia H. L., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, SKO postanowieniem z dnia 12 stycznia 2023 r. nr S-KO.434/44/2022, uchyliło zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu uiszczenia kosztów postępowania i orzekając w tym zakresie ustaliło termin ich uiszczenia na 14 dni od daty otrzymania ostatecznego postanowienia. W pozostałej części Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Kolegium wskazało, że nie budzi wątpliwości w przedmiotowej sprawie zachowanie przez organ wymogu jednoczesności wydania decyzji w sprawie i postanowienia w kwestii kosztów postepowania. Zaskarżone postanowienie odpowiada warunkom określonym w art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2023 poz. 775, dalej: "k.p.a."), poza wskazanym w nim terminem ich uiszczenia, który zdaniem SKO został ustalony niezgodnie z art. 269 k.p.a.

Organ odwoławczy uznał, że Wójt postąpił słusznie obciążając obie właścicielki rozgraniczanych nieruchomości kosztami postępowania według zasady wyrażonej w art. 152 Kodeksu cywilnego. Połową kosztów postępowania obciążył H. L., a druga połową D. D.

Kolegium wyjaśniło także, że ustalenia przebiegu granic dokonano na postawie danych zawartych w operacie do celów klasyfikacji gruntów, obręb J. [...], operatów z podziału działki [...] z 1976 r. oraz [...] z 2005 r. W trakcie zaś rozprawy granicznej strony oświadczyły, że przyjmują za bezsporną i prawnie obowiązującą granicę wykazaną w archiwalnej dokumentacji geodezyjnej, dlatego też Wójt decyzją z dnia 24 listopada 2022 r. orzekł o rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości. SKO dodało, że skoro organ administracji poniósł koszty postępowania rozgraniczeniowego, które nie są kosztami wynikającymi z ustawowego obowiązku gminy, to zobowiązany był obciążyć nimi strony postępowania.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ podkreślił, że nie pozostają one w związku z niniejszą sprawą, a sprawy roszczeniowe związane z nabyciem przedmiotowych gruntów mogą być przedmiotem postepowania przed sądem powszechnym, natomiast nie mają wpływu na wysokość kosztów związanych z postępowaniem rozgraniczeniowym.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się H. L. (dalej: "Skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając jej naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez brak dążenia organu administracji do rzetelnego wyjaśnienia sprawy w sytuacji, gdy w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W ocenie Skarżącej została ona niesłusznie obciążana kosztami. Ponadto wskazała, że w toku sprawy zmierzała do wyjaśnienia sytuacji prawnej nieruchomości, albowiem w wyniku zdarzeń prawnych została pokrzywdzona. Przedstawiła powzięte wątpliwości i nieprawidłowości związane z wpisami do ewidencji gruntów. Skarżąca uważa, że gospodarstwo rolne, które nabył w drodze zasiedzenia A. B., wchodziło (działka nr [...]) w skład gospodarstwa rolnego W. D. i zostało przekazane na rzecz Skarbu Pastwa w 1975 r., w zamian za rentę i spłaty pieniężne. W związku z powyższym działka nr [...] nie mogła być przedmiotem samodzielnego obrotu prawnego i wszelkie zmiany w zakresie władania działką nie miały uzasadnienia prawnego, do czego Gmina nie powinna dopuścić. Skarżąca podkreśliła także, że działki o nr [...] i [...] nie posiadają obszaru, jaki wynika z ewidencji (odpowiednio 0,6 ha i 2,75 ha), co prowadzi do wniosku, że Skarżąca wskutek bezpodstawnego wyeliminowania z gospodarstwa rolnego po W. D. działki nr [...] pozbawiona została prawa własności przysługującej jej części nieruchomości. Mając to na względzie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W ocenie SKO argumenty podniesione w uzasadnieniu skargi nie pozostają w związku z wydanym w sprawie postanowieniem w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego i dlatego Kolegium uznało, że nie będzie się do nich odnosić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie poważają legalności zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest postanowienie o ustaleniu wysokości i sposobu rozliczenia kosztów przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego, zakończonego decyzją o rozgraniczeniu. Wysokość tych kosztów nie była kwestionowana i zamknęła się kwotą 3.500 zł, sporne było zaś określenie kręgu podmiotów zobowiązanych do ich poniesienia. Skarżąca zakwestionowała bowiem obciążenie jej połową wyżej wskazanych kosztów postępowania, wskazując że w toku sprawy o rozgraniczenie zmierzała do wyjaśnienia sytuacji prawnej nieruchomości, albowiem w wyniku zdarzeń prawnych została pokrzywdzona. Podała, że w zamian za opiekę M. D. miała otrzymać gospodarstwo rolne po stryju W. D. Gmina ostatecznie nie dotrzymała warunków, albowiem aktem notarialnym z dnia 30 sierpnia 1989 r. nabyła jedynie 0,6 ha działki o nr [...] (obecnie [...] i [...]). Powyższe skutkuje koniecznością wyjaśnienia stanu rzeczy, a wobec bierności Gminy w podejmowaniu działań w powyższym kierunku, koszty te nie mogą jej obciążać.

Na wstępie wyjaśnić należy, ze rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako: "u.p.g.k"), a także przepisy rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453). Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic (art. 29 ust. 1 u.p.g.k). Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony - stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 tej ustawy - jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic - zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy - wykonuje geodeta upoważniony przez wymienione organy. Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic oraz sposób i tryb wykonywania przez geodetę czynności ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości określają przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 14 kwietnia 1999 r.

Z powołanych wyżej przepisów wynika zasada udziału geodety

w postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości. Zatem koniecznymi kosztami postępowania rozgraniczeniowego są koszty związane z czynnościami geodety w tym postępowaniu. Nie budzi też wątpliwości, że koszty czynności związanych z rozgraniczeniem należą do kosztów postępowania administracyjnego.

Przepisy u.p.g.k oraz przepisy rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 1999 r. nie zawierają norm dotyczących kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia. W tej kwestii znajdują zastosowanie przepisy działu IX kodeksu postępowania administracyjnego.

Według art. 263 § 1 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się między innymi koszty biegłych. Natomiast przepis art. 262 § 1 kpa stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony, 2) zostały poniesione

w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Na mocy art. 262 § 2 k.p.a. w uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art. 264 § 1 w związku z art. 262 § 1 pkt 2 i art. 263 § 1 k.p.a., które określają zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy strony. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 262 § 1 k.p.a., stronę obciążają te koszty, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają

z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Z kolei

z unormowania art. 152 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z

2020 r., poz. 1740, dalej w skrócie: "k.c.") wynika, że właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie.

W orzecznictwie istniały co prawda rozbieżności, co do stosowania przepisów art. 152 i 153 k.c. w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie, a co za tym idzie, dopuszczalności obciążania stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie, w oparciu o przepis art. 152 k.c. Zostały one jednak wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06 (uchwała dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA), w której stwierdzono, że: "organ administracji publicznej, orzekając

o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania". W uzasadnieniu powyższej uchwały przedstawiono uregulowania prawne dotyczące instytucji rozgraniczenia nieruchomości. Podkreślono, że okoliczności, że postępowanie rozgraniczeniowe może przebiegać w dwóch stadiach: administracyjnym i sądowym, nie zmienia fakt, że sama instytucja prawna "rozgraniczenia nieruchomości", choć została uregulowana kompleksowo

w dwóch aktach prawnych, to jest w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne

i w Kodeksie cywilnym, stanowi jedną całość. Uznano też, że nie do obrony jest teza, że w postępowaniu administracyjnym nie stosuje się przepisów Kodeksu cywilnego, a w postępowaniu cywilnym – unormowań zawartych w Prawie geodezyjnym

i kartograficznym. Przeciwnie, zarówno w jednym, jak i w drugim postępowaniu, tak organ administracji publicznej, jak i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, co znajduje potwierdzenie w analizie porównawczej art. 152 i art. 153 Kodeksu cywilnego i art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 u.p.g.k. Ponadto

w uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, że konsekwentnie należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 k.c. Natomiast interes prawny jest kategorią obiektywną, uznając, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży

w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiedniej. Naczelny Sąd Administracyjny w konkluzji stwierdził, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w przypadku postępowania o rozgraniczenie obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości według zasady określonej

w art. 152 k.c. Wyrażony w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd jest obecnie jednolicie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i jest aktualnie dominujący w judykaturze sądów administracyjnych. Stanowisko to podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie, a przez to wskazana uchwała ma charakter prawnie wiążący (art. 269 § 1 p.p.s.a.).

Obciążenie kosztami postępowania rozgraniczeniowego może zatem dotyczyć zarówno jednego właściciela rozgraniczanych nieruchomości, jak i wszystkich właścicieli sąsiadujących ze sobą i objętych rozgraniczeniem nieruchomości. Kogo to obciążenie dotknie i w jakim zakresie zależy od wyważenia interesów poszczególnych stron, a w szczególności od tego, w czyim interesie rozgraniczenie jest dokonywane. Zauważyć jednak należy, że ustalenie interesu prawnego poszczególnych właścicieli nieruchomości objętych procedurą rozgraniczeniową odbywa się nie na podstawie ich indywidualnego, subiektywnego podejścia do kwestii konieczności rozgraniczenia, ale jest oparte na okolicznościach obiektywnych, towarzyszących rozgraniczeniu.

Mając na względzie przytoczone powyżej poglądy orzecznictwa stwierdzić należy, że organy obu instancji rozstrzygając w niniejszej sprawie, prawidłowo przyjęły, że w konkretnym przypadku obie strony postępowania rozgraniczeniowego miały interes prawy w rozgraniczeniu nieruchomości. Jak już to wyżej wskazano, zasadniczą przesłanką wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego na wniosek jednego z właścicieli nieruchomości sąsiadujących jest stan sporności lub niepewności co do przebiegu granic tych nieruchomości. (art. 29 ust. 1 u.p.g.k). Powyższy stan sporności lub niepewności nie może być rozumiany subiektywnie, jako wyraz jednostkowej oceny jednego z właścicieli, lecz musi znaleźć następcze potwierdzenie w wynikach postępowania rozgraniczeniowego.

Na podstawie zaś załączonych akt możliwe było ustalenie sposobu zachowania stron postępowania, powody dla których złożono wniosek

o rozgraniczenie oraz przebieg postępowania, a tym samym interesu prawnego stron postępowania.

Podkreślić bowiem należy, że w sprawie niniejszej postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek skarżącej, jako właścicielka działki nr [...] i [...]. Udział w tym postępowaniu wzięła również D. D. jako uczestniczka postępowania i właścicielka nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Inicjująca powyższe postępowanie kwestionowała rzeczywisty przebieg granicy pomiędzy jej działkami a działką sąsiednią nr [...].

Postępowanie rozgraniczeniowe wszczęte w przedstawionych powyżej warunkach, zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 24 listopada 2022 r., którą Wójt Gminy P. orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki [...] i [...] oraz działka [...], w sposób określony w operacie technicznym sporządzonym przez upoważnionego geodetę, złożonym i przyjętym w dniu 24 października 2022 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w Ł. Jak wynika zaś z akt sprawy, ustalenia przebiegu granicy dokonano na podstawie danych zawartych w operacie do celów klasyfikacji gruntów obrębu J. [...] (KERG [...]), operatów z podziału działki [...] z 1976 r. (KERG [...]) oraz [...] z 2005 r. (KERG [...]). Obecne zaś podczas dokonywania czynności rozgraniczenia strony zgodnie oświadczyły w obecności uprawnionego geodety, że przyjmują za bezsporne i prawnie obowiązującą granicę wykazaną w archiwalnej dokumentacji geodezyjnej. Z czynności ustalenia przebiegu granic sporządzono protokół graniczny, który został podpisany przez strony postępowania, w tym skarżącą. Powyższy protokół graniczny oraz dokumentacja z rozgraniczenia przyjęto odpowiednio do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz zasobu powiatowego.

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że motywacja wnioskodawcy rozgraniczenia spornych nieruchomości wynikała z jej wątpliwości co do faktycznego przebiegu granicy. Okolicznością dowiedzioną w postępowaniu rozgraniczeniowym jest natomiast fakt, że na gruncie pomiędzy rozgraniczanymi działkami odszukano punkty graniczne [...], [...], [...] w postaci słupków betonach, w punkcie [...] nic nie odszukano i dlatego osadzono w nim słupek betonowy z podcentem w postaci butelki. Zgodnie zaś z art. 153 k.c., rozgraniczenie przeprowadza się, jeżeli granice gruntów stały się sporne. Spór graniczny był zatem rzeczywisty, co skutkowało przeprowadzeniem rozgraniczenia i zawarciem ustaleń w protokole granicznym z dnia 11 sierpnia 2022 r. (k. 23 i nast. akt administracyjnych organu I instancji). Powołana wyżej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. wskazuje na typową regułę, która w pełni odnosi się do tej sprawy, że koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele nieruchomości po połowie, bez względu na towarzyszące im – co do zasady – zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody, czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 p.g.i.k.). Umacnia tę zasadę to, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 k.c. norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z tego, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Interes prawny stron biorących udział w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie jest kategorią obiektywną, co oznacza, że postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania.

Tym samym stwierdzić należy, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy organy obu instancji były uprawnione, aby koszty postępowania rozgraniczeniowego rozdzielić równomiernie, tj. w przypadku dwóch właścicieli - po połowie.

Branie udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest zatem równoznaczne ze stwierdzeniem, że postępowanie to toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Interes prawny jest bowiem kategorią obiektywną. Sądowi znane są również najnowsze orzeczenia wskazujące, że skoro w sprawie dochodzi do wydania decyzji rozgraniczeniowej, to w istocie dochodzi do ustalenia granicy na wszystkich nieruchomościach (wyrok NSA z 23.02.2021, sygn. akt I OSK 2341/20, wyrok NSA z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1563/20, CBOSA). Tylko takie podejście można ocenić jako zgodne z rozważanymi regulacjami prawnymi oraz zasadami sprawiedliwego rozdziału obowiązków między strony postępowania administracyjnego. Nie podważa to w niczym trafności poglądu, że pewne

i bezsporne ustalenie granic nieruchomości co do zasady leży w interesie wszystkich właścicieli tych nieruchomości, którzy zasadniczo ponoszą równomiernie koszty tego postępowania.

Z wyżej wskazanych względów zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa materialnego. Skoro organ administracji poniósł koszty postepowania rozgraniczeniowego, które nie są kosztami wynikającymi z ustawowego obowiązku gminy, to zobowiązany był obciążyć nimi strony postępowania, w tym skarżącą inicjującą niniejsze postępowanie.

Z przyczyn powyżej podanych niezasadne okazały się również zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów proceduralnych, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy odniosły się do zebranych

w sprawie dowodów, w tym do decyzji Wójta Gminy P. z dnia 24 listopada 2022 r., a także do przepisów k.p.a. oraz treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego mających zastosowanie w tej sprawie. Akta sprawy są kompletne, zawierają bowiem dokumenty, na które powołuje się Wójt w zaskarżonym postanowieniu, w tym protokół spisania granic.

Końcowo odnosząc się do zarzutów związanych z okolicznościami nabycia przedmiotowych gruntów, wskazać należy że roszczenia w tym względzie należy kierować do sądu powszechnego, który jest właściwy w powyższym zakresie, natomiast kwestie te nie mają wpływu na wysokość kosztów związanych z postępowaniem rozgraniczeniowym zainicjowanym obecnie przez skarżącą.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uzasadnione było treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a.