Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 974/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 138 par. 2, art 145  par. 1 pkt 4, art 146, art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] marca 2020 roku sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. [...] sp. k. z siedzibą w [...] Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art.151 § 1 pkt 1 w zw. z ar. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] S.A. (dalej: [...] BP) pozwolenia na przebudowę budynku biurowego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...], działka nr ewid.[...], ark. [...] obręb [...] w [...].

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania wznowionego wszczętego na wniosek [...] sp. z o.o. [...] sp.k. z siedzibą w [...] (dalej jako: Wnioskodawca, Spółka [...]) postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. Jako podstawę do wznowienia postępowania wskazany został art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawca wskazał, iż przebudowa obejmowała m.in. realizację urządzeń wentylacyjnych (centrali wentylacyjnej) na budynku znajdującym się na działce nr [...] przy ul. [...]. [...] i wyrzutnia centrali wentylacyjnej zlokalizowana została na III kondygnacji budynku i skierowana jest w stronę działki nr [...], w odległości około 10 metrów od budynku usytuowanego na tej działce budynku wnioskodawcy. W ocenie wnioskodawcy nieruchomość stanowiąca jego własność znajduje się w obszarze oddziaływania budynku usytuowanego na działce nr [...], którego dotyczy przebudowa objęta pozwoleniem na budowę z [...] grudnia 2017 r. Centrala wentylacyjna na poziomie III piętra przebudowywanego budynku oddziałuje bezpośrednio na budynek wnioskodawcy, m.in. poprzez generowanie hałasu.

Organ wyjaśnił, że w toku postępowania wznowieniowego wnioskodawca wniósł o przeprowadzenie dowodu z:

1) opinii biegłego z dziedziny akustyki na okoliczność przekraczania dopuszczalnego maksymalnego hałasu w środowisku przez czerpnię i wyrzutnię przebudowanej instalacji wentylacyjnej, ewentualnie wezwanie Inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie aktualnych badań akustycznych (analizy akustycznej) instalacji wentylacyjnej skierowanej w stronę działki nr [...],

2) przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów na okoliczność niespełniania przez projekt budowlany przedłożony przez Inwestora wymagań wynikających z przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm. - dalej jako "warunki techniczne"), w szczególności w zakresie § 323 oraz § 324.

Wniesiono również o wezwanie Inwestora do uzupełnienia braków projektu budowlanego, poprzez naniesienie na projekt danych dotyczących odległości wyrzutni wentylacyjnej na poziomie 3 w stosunku do ścian budynku, w których znajdują się okna.

W odpowiedzi na zawiadomienie o wznowieniu postępowania Inwestor ([...] S.A.) wniósł o odmowę uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] podnosząc, że decyzja nie narusza przepisów prawa budowlanego, w szczególności warunków technicznych. Zdaniem Inwestora odległości pomiędzy centralą wentylacyjną, a budynkiem mieszkalnym przy [...] spełniają wymogi wynikające z Warunków technicznych (§152 ust. 9) i wynoszą od 12.744 m do 10.502 m. Przedłożony na tą okoliczność "Operat z pomiarów odległości" został opracowany przez uprawnionego geodetę i potwierdza, że minimalna odległość 10 m została zachowana. Inwestor dodatkowo wskazał, iż za prawidłowe należy uznać również wszystkie odległości, o których mowa w §152 ust. 12 i 13 Warunków technicznych, dotyczące budynku na którym jest zamontowana centrala wentylacyjna. Wskazano, że wszystkie okna znajdujące się w sąsiedztwie wyrzutni są nieotwierane - są to naświetlenia pomieszczeń (ze względu na wentylację mechaniczną nawiewno-wywiewną). Umiejscowienie urządzeń wentylacyjnych i ich funkcjonowanie zostały skontrolowane przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB). Jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...].04.2019 r., żadne nieprawidłowości nie zostały stwierdzone.

Inwestor przedłożył również wykonane przez [...] Sprawozdanie nr [...], z dnia [...].09.2018 r. z badań pomiaru hałasu pochodzącego od centrali wentylacyjnej zamontowanej na budynku przy ul. [...], które potwierdziły, że urządzenie nie emituje hałasu przekraczającego dopuszczalne przepisami normy.

Dodatkowo inwestor przedstawił protokół z kontroli nr [...], przeprowadzonej przez [...] Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: [...]IOŚ), dotyczący przestrzegania przepisów ochrony środowiska w zakresie emisji hałasu. Kontrole przeprowadzono w okresie od 29 marca do [...] kwietnia 2019 r. i nie stwierdzono naruszeń w tym zakresie. Ponadto inwestor wskazał, iż dokonał korzystnej dla sąsiednich nieruchomości zmiany polegającej na przeniesieniu klimatyzatorów (agregatów zewnętrznych) z dachu budynku do jego piwnicy (dowód: dokumentacja powykonawcza robót). Na dachu obiektu pozostała wyłącznie centrala wentylacyjna.

Uwzględniając powyższe Prezydent Miasta [...] wywiódł, że w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z podstaw do uchylenia decyzji wymienionych w art. 145 § 1 oraz 145a k.p.a.

Uzasadniając decyzję co do meritum organ wskazał, że Wnioskodawca wywodził swoje prawo do udziału w postępowaniu na podstawie art. 28 ustawy Prawo budowlane, stosowanego w związku z innymi przepisami, w tym w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli (...) nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zdaniem organu analiza zebranych dowodów nakazuje uznać, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił podmiot, który nie posiadał i nie powinien posiadać przymiotu strony w badanym postępowaniu.

Organ podniósł, iż interes prawny musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczeń i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Odwołująca powtórzyła i rozwinęła zarzuty oraz argumentację przytoczoną na etapie postępowania, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu pozwolenie na budowę i orzeczenie co do istoty o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej rozbudowy.

Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 151 § 2, art. 146 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] - Zarządcy części wspólnych nieruchomości [...], [...] i [...] w [...], uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekł merytorycznie stwierdzając, że decyzję ostateczną Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], znak [...], wydano z naruszeniem prawa i jednocześnie Wojewoda odmówił jej uchylenia uznając, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda w pierwszej kolejności podniósł, że postępowanie w tej sprawie zainicjował wniosek pełnomocnika współwłaściciela działki nr [...], zapisanej w księdze wieczystej [...] (ul. [...] i [...] ul. [...] i [...] w [...]). Z danych księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości wynika, że zarząd nieruchomością wspólną powierzono współwłaścicielowi do [...] cz. nieruchomości, tj. Spółce [...] Pełnomocnik zarządcy nieruchomości potwierdził, że zarząd nieruchomością wspólną Wspólnoty Mieszkaniowej sprawuje nadal wskazany zarządca. Wojewoda wyjaśnił również, że nieruchomość objęta inwestycją zapisana jest w księdze wieczystej nr [...], a obecnym właścicielem nieruchomości jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]

Zdaniem Wojewody skoro przebudowywany budynek zlokalizowany jest w części przy granicy z działką nr [...] (ul. [...] i ul. [...] i [...]), to zgodnie z § 12 ust. 4 Warunków technicznych taki stan faktyczny zobowiązywał organ I instancji do objęcia obszarem oddziaływania działek sąsiednich, w tym działki odwołującego nr [...]. Z akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę wynika, że za strony postępowania poza inwestorem uznano ówczesnego właściciela nieruchomości - [...] sp. z o.o. [...] sp.k. Z tego powodu złożenie wniosku w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego z tytułu wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. było uzasadnione. Ponadto Wojewoda uznał, że Organ I instancji prawidłowo uznał, iż wniosek ten został złożony zgodnie z art. 148 k.p.a. Wniosek złożono w siedzibie organu I instancji [...] listopada 2018 r., w wyniku dowiedzenia się o decyzji nr [...] z pisma organu I instancji z dnia [...] października 2018 r.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przy wydaniu pozwolenia na budowę przepisów materialnych związanych z przekroczeniem dopuszczalnego progu hałasu w środowisku, spowodowane zbyt bliskim usytuowaniem centrali wentylatorowej na dachu budynku inwestora w zbliżeniu z granica działki nr [...], Wojewoda uznał, że zarzuty te nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, złożonym przez Inwestora w dodatkowym postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organ I instancji. W ocenie Wojewody dowody te wskazują, że nie został naruszony przepis § 151 ust. 12 Warunków technicznych. Odległość środka wylotu centrali wentylacyjnej od punktów charakterystycznych budynku mieszkalnego skarżącego wynosi od 10,514 m do 12,527 m, natomiast poziom hałasu nie przekracza dopuszczalnych norm dla pory dnia (w porze nocy urządzenia są wyłączane), określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 200 7r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Zdaniem Wojewody ustalony na podstawie dołączonych do akt wiarygodnych dowodów stan faktyczny nie wskazuje na naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogłoby stanowić ewentualną podstawę do uchylenia spornej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, iż pomimo naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) w wyniku wznowienia postępowania i uchylenia przedmiotowego pozwolenia na przebudowę budynku, uwzględniając przepis art. 151 § 1 pkt 2, nowe rozstrzygnięcie o istocie sprawy musiałoby odpowiadać decyzji dotychczasowej. Dla tak zaistniałego stanu faktycznego i prawnego ustawodawca zobowiązał organ administracji do wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 151 § 2, to jest do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu wystąpienia przesłanki określonej w art. 146 k.p.a. (w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej).

Ponadto Wojewoda podniósł, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdził:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymująca się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

Organ I instancji wykonał te obowiązki, na co wskazuje treść postanowienia z [...] października 2017 r. i dołączone dowody, w tym: projekt budowlany, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...]; pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] nr [...] i [...] z [...] września 2017 r.; postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z [...] września 2017 r.

Podsumowując Wojewoda stwierdził, że ustalony stan faktyczny i prawny wskazuje na wystąpienie przesłanki negatywnej, określonej w art. 146 § 2 k.p.a. do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] grudnia 2017 r.

Skargę na wyżej opisaną decyzję wniosła Spółka [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] [...] w [...] – obie skarżące reprezentowane przez pełnomocnika radcę prawnego P. P..

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego:

1) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wnikliwej i wyczerpującej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, a w szczególności:

a) nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w przypadku, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że instalacja wentylacyjna zamontowana na budynku przy ul. [...] nie narusza norm w zakresie emisji hałasu do środowiska - z przedstawionego przez Inwestora protokołu kontroli przeprowadzonej przez [...]IOS wynika bowiem, że w punkcie PI nie było możliwe wyznaczenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska w związku z pracą urządzeń, gdyż różnica pomiędzy zmierzonym poziomem emisji hałasu, a zmierzonym tłem akustycznym otoczenia terenu, była mniejsza niż 3 dB,

b) oparcie ustaleń faktycznych na dnia [...] września 2018 roku, sporządzonym przez [...] podczas gdy opracowanie to nie może być miarodajnym dowodem ponieważ nie uwzględnia hałasu generowanego przez podobną instalację wentylacyjną działającą na budynku przy ul. [...] oraz dotyczy wyłącznie pory dziennej, a nie nocnej,

c) brak odniesienia się do przedstawionych przez Spółkę dowodów, a w szczególności nagrania wideo wykonanego przez jednego z mieszkańców budynku na działce nr [...], bezpośrednio narażonego na hałas ze strony centrali wentylacyjnej, z którego wynika, że urządzenia wentylacyjne pracują także w porze nocnej,

d) braku uwzględnienia, że urządzenia wentylacyjne w chwili badania przez [...]IOŚ nie były włączone na pełną moc (okres wiosenny), podczas gdy badanie poziomu hałasu emitowanego przez te urządzenia powinno być przeprowadzone przy założeniu pracy urządzeń wentylacyjnych na pełnej mocy,

2) z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez brak poinformowania Spółki lub Wspólnoty, w toku postępowania przed organem II Instancji, o przyznaniu przymiotu strony postępowania także Wspólnocie, podczas gdy w postępowaniu przed organem I Instancji Wspólnota nie występowała w charakterze strony postępowania,

3) z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo, że:

a) organ I Instancji nie poinformował odwołującej Spółki o nowych dowodach w sprawie, przedłożonych przez Inwestora wraz z pismem z [...].05.2019 r., to jest o protokole z kontroli PINB oraz protokole z kontroli [...]IOS, przez co Spółka nie miała możliwości wypowiedzenia się do tych dowodów, co stanowi rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a także dwuinstancyjności postępowania,

b) organ I Instancji w ogóle nie uznał Wspólnoty za stronę postępowania, natomiast organ II Instancji uznając Wspólnotę za stronę postępowania dał temu wyraz dopiero w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; organ II Instancji o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym zawiadomił jedynie Spółkę, która przez cały czas w postępowaniu działała wyłącznie we własnym imieniu, jako współwłaściciel nieruchomości, a nie jako zarząd/zarządca Wspólnoty, co stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

4) z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu,

5) z art. 80 k.p.a. poprzez dowolne, a nie swobodne przyjęcie, że:

a) protokół z kontroli sporządzony przez [...]IOŚ stanowi dowód na brak przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu przez instalację wentylacyjną znajdującą się na budynku przy [...], podczas gdy:

- w protokole tym znajduje się stwierdzenie, iż w punkcie PI nie było możliwe wyznaczenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska w związku z pracą urządzeń, gdyż różnica pomiędzy zmierzonym poziomem emisji hałasu a zmierzonym tłem akustycznym otoczenia terenu była mniejsza niż 3 dB,

- w protokole tym jest informacja, że pomiar był dokonywany w porze dziennej, podczas gdy z przedłożonego przez Odwołującą nagrania wideo wynika, że instalacja pracuje także w porze nocnej,

b) sprawozdanie z badań z dnia [...] września 2018 roku wykonane na zlecenie Inwestora stanowi miarodajny dowód w sprawie, podczas gdy zostało ono wykonane jedynie dla pory dziennej, natomiast z przedłożonego przez Odwołującą nagrania wideo wynika, że instalacja pracuje także w porze nocnej; sprawozdanie to nie uwzględnia również wszystkich źródeł hałasu generowanego na badanym obszarze (pomiar był dokonywany przy wyłączonej instalacji wentylacyjnej na budynku przy ul. [...]),

c) ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż instalacja wentylacyjna na budynku przy ul. [...] nie emituje nadmiernego hałasu, podczas gdy taki wniosek nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego,

d) instalacja wentylacyjna na budynku przy ul. [...] jest wyłączana w porze nocnej, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z nagrania wideo załączonego do akt sprawy (w załączeniu do niniejszej skargi) wynika, że instalacja ta pracuje także w porze nocnej,

6) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niepełne i nieprzekonywające wskazanie w uzasadnieniu decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie podstaw rozstrzygnięcia, zupełne pominięcie w uzasadnieniu decyzji części materiału dowodowego, w szczególności nagrania wideo,

7) art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego przez organ II instancji w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozostawiał nierozstrzygnięte jednoznacznie kwestie, w szczególności dowodu z opinii biegłego z dziedziny akustyki na okoliczność przekraczania dopuszczalnego maksymalnego hałasu w środowisku przez czerpnię i wyrzutnię przebudowanej instalacji wentylacyjnej, ewentualnie wezwania Inwestora do przedstawienia aktualnych badań akustycznych, przy założeniu pracy urządzeń wentylacyjnych na pełnej mocy i także w porze nocnej,

8) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez ograniczenie się w zaskarżonej decyzji do uchylenia decyzji organu I instancji i stwierdzenia wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz przepisy prawa materialnego nie dawały podstaw do takiego rozstrzygnięcia,

9) z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie,

10) z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak uwzględnienia brzmienia tego przepisu, podczas gdy wyrzutnia i czerpnią instalacji wentylacyjnej funkcjonująca na budynku przy ul. [...] narusza uzasadniony interes mieszkańców budynku na działce nr [...],

11) z § 323 ust. 1 Warunków Technicznych poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przebudowa zrealizowana w budynku przy ul. [...] nie narusza tego przepisu, podczas gdy zgodnie z § 323 Warunków Technicznych budynek i urządzenia z nim. związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, co oznacza, że poziom hałasu generowany przez urządzenia wentylacyjne należało uwzględniać nie tylko w kontekście naruszenia odpowiednich norm hałasu, ale także poprzez odniesienie generowanego hałasu do możliwości zakłócenia odpoczynku, pracy lub snu mieszkańców budynku na działce nr [...], niezależnie od naruszenia odpowiednich norm.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2019 r., zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci pisma przedstawicielki mieszkańców budynku przy [...] i [...] z dnia [...] sierpnia 2019 roku.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy oparły się na dowodach, które tylko pozornie wskazują na brak naruszania norm hałasu przez instalację wentylacyjną usytuowaną na budynku przy ul. [...]. Zarówno ekspertyza akustyczna z września 2018 r., jak i badanie przeprowadzone przez [...]IOŚ, nie uwzględniały faktu, że instalacja wentylacyjna pracuje także w porze nocnej.

Ponadto w toku postępowania nie określono w sposób jednoznaczny stron postępowania. Spółka na żadnym etapie postępowania nie występowała jako zarząd/zarządca Wspólnoty, a działała we własnym imieniu - jako współwłaściciel nieruchomości. Świadczy o tym chociażby umocowanie pełnomocnika działającego w postępowaniu przez organami obu instancji w imieniu - do działania w imieniu Spółki), a nie od Wspólnoty. Niedopuszczalne jest to, że organ II Instancji przyznał Wspólnocie status strony postępowania, bez informowania jej o tym fakcie.

Dalej podniesiono, że organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p,b.). Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje m.in. ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas. Organ II Instancji stwierdzając, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a., jednocześnie dopuścił się naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana przez Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] grudnia 2017 roku, narusza uzasadnione interesy osób trzecich, to jest mieszkańców budynku na działce nr [...]. Naruszenia interesów osób trzecich nie można jednak wiązać wyłącznie z naruszeniem konkretnej normy. Interesy mieszkańców budynku na działce nr [...] mogą zostać naruszone niezależnie od przekroczenia konkretnej normy hałasu.

Podniesiono, że zgodnie z § 323 ust. 1 Warunków Technicznych Budynek i urządzenia z mm związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Skarżące wskazały, że w projekcie budowlanym (pkt. 10.1 na str. 49) znajduje się zapis - "Oddziaływanie na poszczególne elementy środowiska ograniczone będzie do granic działek, do których inwestor posiada tytuł prawny". W tym zakresie projekt budowlany nie odpowiada rzeczywistości, ponieważ zrealizowana przebudowa (w zakresie centrali wentylacyjnej) oddziałuje bezpośrednio i w sposób ciągły na działkę nr [...] (i to niezależnie od przekraczania czy też nieprzekraczania norm hałasu). Co więcej w projekcie budowlanym brak jest ustaleń co do ochrony przez hałasem nieruchomości sąsiednich, w szczególności w zakresie użycia stosowanych tłumików akustycznych. Znajduje się tam wyłącznie lakoniczna i niewystarczająca wzmianka, że istotne źródła hałasu dzielimy na dwie grupy - stacjonarne i pojazdy (pkt 10.6.2. projektu budowlanego).

Zdaniem skarżących zainstalowana centrala wentylacyjna nie spełnia wymagań wynikających z powyższych przepisów, ponieważ generuje znaczny hałas, przeszkadzający w codziennym funkcjonowaniu użytkownikom lokali na działce nr [...]. Na nasilenie hałasu generowanego przez instalację na budynku przy [...] ma wpływ również ta okoliczność, że podobna instalacja jest zamontowana także na budynku przy [...], która została zamontowana wcześniej. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 roku w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 20154 r. poz. 1542) w pomiarach tła akustycznego jest stosowana taka sama procedura, jaką stosuje się w pomiarach równoważnego poziomu dźwięku z danego źródła. Niezależnie od przekraczania/nieprzekraczania normatywnych maksymalnych poziomów hałasu organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien mieć na względzie, że treść § 323 Warunków Technicznych nie zawiera odesłania do konkretnych norm. Zgodnie z powyższym przepisem budynek i urządzenia z nim związane nie powinny stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzi zamieszkujących w sąsiedztwie, a także powinny umożliwiać im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Nie zawsze spełnianie norm akustycznych będzie czyniło zadość dyspozycji tego przepisu.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania oraz art. 5 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego i § 323 ust. 1 Warunków Technicznych Wojewoda podniósł, że skarżący pominął i bezpodstawnie podważył przywołane w zaskarżonej decyzji dowody. Wojewoda zauważył, że wiarygodność tych dowodów nie została podważona innymi dowodami. Ponadto dowody te powstały w wyniku działań upoważnionych organów i kompetentne podmioty, stąd ich uwzględnienie w sprawie było uzasadnione.

W kwestii zarzutu dotyczącego sposobu ustalenia kręgu stron postępowania w przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są; inwestor oraz właściciele, użytkownicy lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji zbadano stan prawny nieruchomości, działki nr [...] zapisanej w księdze wieczystej [...] W dziale [...] zapisano między innymi, że zarząd nieruchomością wspólną powierzono spółce [...] Sp. z o.o. [...] Sp. K. ([...]). W skardze potwierdzono, iż zapewniony był udział, w każdym stadium postępowania zarządcy Wspólnoty. Ponadto Wspólnota do dnia wydania decyzji nie wniosła żadnych uwag odnośnie sposobu jej reprezentacji przez zarządcę nieruchomości [...] Sp. z o.o. [...] Sp. K. Opisany przez skarżących sposób ustanowienia [...] [...] w [...] i zapewnienie udziału w każdym stadium postępowania zarządcy nieruchomości ujawnionemu w księdze wieczystej [...] w ocenie Wojewody nie wskazuje by w tym postępowaniu strony zostały pozbawione w nim udziału.

Odpowiedź na skargę wniósł również aktualny właściciel budynku przy ul. [...], działka nr ewid.[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, iż nie zaistniały naruszenia związane z emisją hałasu związanego z pracą centrali wentylacyjnej na budynku. Podniesiono, że w toku kontroli ustalono pracę urządzeń w porze dziennej, a kontrola ta była przeprowadzana w związku z wnioskiem dotyczącym uciążliwości akustycznej związanej z pracą urządzeń znajdujących się na terenie budynku. Brak zatem podstaw do zarzutów, że w toku postępowania administracyjnego nie skontrolowano w sposób obiektywny i rzetelny, czy doszło do naruszeń, na jakie wskazują skarżący.

Co do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowalnego uczestnik podniósł, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może dotyczyć jedynie naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych. Skarżący nie wskazali, jakie prawa, wynikające z obowiązujących przepisów i przysługujące im na podstawie ustawy, zostały naruszone poprzez hałas emitowany przez instalację wentylacyjną umieszczoną na budynku. Lakoniczne stwierdzenia, jakoby interesy mieszkańców sąsiadującej działki mogą zostać naruszone niezależnie od przekroczenia konkretnej normy hałasu, nie stanowią podstawy zmiany ostatecznej decyzji pozwalającej na przebudowę. Wobec tego, jeżeli w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono żadnych naruszeń w tym zakresie, nie ma podstaw, by uchylić pozwolenie na przebudowę. Ponadto skarżący zarzucają organowi, iż nie uwzględnił faktu, że badania zostały przeprowadzone w okresie, kiedy to instalacja nie działa z pełną mocą, wskazując przy tym na potrzebę przeprowadzenia kontroli w okresie zimowym, aby następnie argumentować swoje twierdzenia tym, że niedogodności pojawiły się w zimie, a w okresie wiosenno - letnim z pewnością ulegnie to nasileniu. Podniesiono, że instalacja wentylacyjna pracuje wyłącznie w porze dziennej, co ustalono podczas kontroli, zatem nowe rozstrzygniecie i tak musiałoby odpowiadać decyzji dotychczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia [...] września 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 151 § 2, art. 146 § 2 k.p.a., którą organ ten uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekł merytorycznie stwierdzając, że decyzję ostateczną Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], znak [...], w sprawie pozwolenia na przebudowę budynku biurowego usytuowanego na terenie nieruchomości przy [...], działka nr ewid.[...], ark. [...], obręb [...] w [...], wydano z naruszeniem prawa i jednocześnie Wojewoda odmówił jej uchylenia uznając, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 11856 ze zm.). Celem regulacji zawartej w tej ustawie jest ochrona interesu publicznego w trakcie przebiegu procesu inwestycyjno-budowlanego, przy jednoczesnym uwzględnieniu interesów indywidualnych. W orzecznictwie sądowym oraz w literaturze formułowane są bardziej szczegółowe cele prawa budowlanego, którymi są: zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego i indywidualnego, zagrożonego ze strony wadliwie wykonanych obiektów budowlanych, bezpieczeństwo użytkowania obiektu, ochrona środowiska, ochrona przed hałasem i drganiami oraz zapewnienie ładu przestrzennego, ochrona zdrowia i życia obywateli, bezpieczeństwo, ochrona środowiska oraz ochrona prawa własności (za: H. Kisilowska, D. Sypniewski, Prawo budowlane, Warszawa 2012, s. 31 oraz podana tam literatura). Z uwagi na przytoczone cele ustawy oraz wiążącą się z tym możliwość ograniczenia praw rzeczowych właściciela nieruchomości za pomocą form władczych, w różnych stadiach procesu budowlanego w odniesieniu do poszczególnych instytucji prawa budowlanego sądy administracyjne zwracają uwagę, że nie mogą one być interpretowane w sposób rozszerzający (wyroki NSA z dnia 17 marca 2005 r., OSK 1450/04, LEX nr 189144, oraz z dnia 9 maja 2007 r., II OSK 709/06, LEX nr 501221).

Kontrolowana obecnie decyzja pierwszoinstancyjna - decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] wydana została w trybie wznowienia postępowania, który jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Spełnienie łącznie wskazanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

Takie postanowienie właściwy w niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...] wydał w dniu [...] marca 2019 r., wznawiając na wniosek skarżącej Spółki [...] - z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] S.A. pozwolenia na przebudowę budynku biurowego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...], działka nr ewid.[...], ark. [...], obręb [...] w [...].

Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Z powyższej regulacji wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Lublinie z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 940/15, LEX nr 2117249; w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1672/14, LEX nr 1655246; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 768/09, LEX nr 597846).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka [...] żądała wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. twierdząc, że jako współwłaściciel działki nr [...] obr. [...] została bez swojej winy pozbawiona udziału w postępowaniu w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku na działce nr [...]. Skarżąca podnosiła, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji na działce nr [...], bowiem inwestycja generuje ponadnormatywny hałas, przez co stwarza uciążliwości dla mieszkańców lokali mieszkalnych w budynku, którego jest współwłaścicielem, w szczególności tych, których okna zlokalizowne są w ścianie budynku od strony wylotu centrali wentylacyjnej.

Po wznowieniu postępowania organ I instancji skoncentrował się na zbadaniu, czy wnioskodawcy przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wspomnianą wyżej decyzją i czy faktycznie podmiot ten bez swojej winy został w nim pominięty. Zdaniem organu analiza zebranych dowodów i wniosków wynikających z przedłożonych przez Inwestora opinii i opracowań nakazuje uznać, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił podmiot, który nie posiadał i nie powinien posiadać przymiotu strony w badanym postępowaniu. W konsekwencji, uznając brak interesu prawnego wnioskodawcy, organ I instancji za podstawę prawną decyzji wydanej po wznowieniu postępowania przyjął art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co oznacza stwierdzenie braku wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym brak możliwości przystąpienia do merytorycznej oceny decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku biurowego usytuowanego na terenie nieruchomości przy [...], działka nr ewid.[...], obr[...] w [...].

Wobec takiej treści decyzji organu I instancji należało uznać, że zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] września 2019 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a., narusza przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 15 k.p.a. Wskazać bowiem należy, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, nie może orzekać w zakresie innym, niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi naruszenie prawa (por. wyrok NSA z 23.11.2006 r. sygn. akt I OSK 451/06 – Lex nr 290649).

Tymczasem wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda jako organ II instancji orzekł w zakresie innym, aniżeli organ I instancji, bowiem uznając status Wnioskodawcy przeprowadził merytoryczną ocenę tej decyzji, końcowo uznając brak konieczności jej uchylenia na podstawie art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W opinii Sądu takie działanie Wojewody naruszyło określoną art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Sąd podzielił również zarzut skargi, iż organ odwoławczy dokonał niedopuszczalnej zmiany strony postępowania przyjmując, że odwołanie wniosła [...] sp. z o.o. [...] sp.k. - jako Zarządca części wspólnych nieruchomości [...], [...] i [...] w [...]. W tym zakresie wskazać należy, że z wnioskiem o wznowienie postępowania ww. Spółka wystąpiła w imieniu własnym – jako właściciel niesprzedanych lokali mieszkalnych oraz współwłaściciel części wspólnych ww. nieruchomości. Nie budzi wątpliwości Sądu, że Spółka była podmiotem uprawnionym do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, jak i to, że w postępowaniu przed organem I instancji Spółka działała w imieniu własnym oraz, że imieniem własnym wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. W tych uwarunkowaniach oznaczenie Spółki jako Zarządcy części wspólnych nieruchomości należy uznać za nieuprawnione, a z pewnością co najmniej za przedwczesne. Ponadto Wojewoda nie zbadał i nie rozważył, czy [...] [...], [...] w [...], która aktem notarialnym z [...] października 2018 r. ustanowiła skarżąca Spółkę Zarządcą części wspólnych nieruchomości [...], [...] (Akt notarialny Rep. A nr [...] - k. nr [...] akt sądowych) miałaby status strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji w dniu [...] grudnia 2017 r. Nie ustalono bowiem, kiedy Wspólnota Mieszkaniowa ukonstytuowała się, a należy mieć na uwadze, że z wnioskiem o wznowienie postępowania może wystąpić wyłącznie podmiot, który istniał w dacie wydania tej decyzji, ewentualnie podmiot, który w drodze stosownej czynności cywilnoprawnej wszedł w prawa i obowiązki podmiotu, któremu przysługiwał przymiot strony w takim postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe uchybienia należało uchylić zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem przepisów postepowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od wskazanych wyżej uchybień zastrzeżenia budzi również przyjęty przez organy obu instancji sposób rozpoznania sprawy w trybie wznowienia postępowania. W tym zakresie wskazać należy, że organy obu instancji przeprowadziły ocenę decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2017 r. (przy czym organ I instancji z racji przyjętej podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia nie był do tego uprawniony – co wyżej wyjaśniono) na podstawie dowodów (opinii, opracowań, protokołów kontroli) sporządzonych na okoliczność oceny rozwiązań technicznych już zrealizowanej przebudowy. Natomiast w toku sprawy administracyjnej po wznowieniu postępowania nie wyjaśniono i nie oceniono istotnych rozwiązań projektowych przebudowy budynku na działce nr [...] – w odniesieniu do tych elementów, na które wskazywała skarżąca Spółka. W szczególności nie oceniono, czy projekt budowlany zawierał wyczerpujące informacje o obszarze oddziaływania obiektu, co wymagają przepisy art. 34 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane i przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935) - § 7 ust. 1, § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10, 11 d. Rozważenia przy tym wymaga, czy kwestia zastosowania odpowiedniego rozwiązania technicznego z wskazaniem usytuowania wylotu wyrzutni przy realizacji inwestycji, wymaga szczegółowego projektu.

Tym samym za uzasadnione należało uznać podniesione przez strony skarżące zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku i zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, co nastąpiło decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...]

Zgodzić się należy także ze skarżącymi, że organy obu instancji, pominąwszy okoliczności szczegółowo opisane w niniejszym uzasadnieniu, uchybiły art. 107 § 3 k.p.a. i zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.).

Gdy chodzi natomiast o zarzuty dotyczące aktualnego, faktycznie generowanego hałasu przez zainstalowaną instalacje wentylacyjną na budynku i zarzucany brak prawidłowego zweryfikowania przez organ przedłożonego przez Inwestora opracowania akustycznego Sąd wskazuje, że jest to kwestia wykraczająca poza granice niniejszej sprawy. Jak bowiem jednoznacznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 1782/16, ocena tego, kto powinien być stroną w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] znak [...], powinna być dokonana wyłącznie przez pryzmat parametrów zatwierdzonego nią projektu. Należy również mieć na uwadze, że przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania obiektu na potrzeby postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie można uwzględniać odstępstw od zaakceptowanego projektu budowlanego. Na ocenę zgodności z prawem decyzji nie wpływają również zdarzenia, które miały miejsce po wydaniu decyzji z 2017 r.

Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda uwzględni wskazania wynikające z uzasadnienia niniejszego wyroku i w sposób prawidłowy określi i oznaczy podmiot, który wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], a następnie wyda decyzję z tak prawidłowo oznaczoną stroną. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ zapewni czynny udział [...], czego wcześniej nie uczynił i co zasadnie w skardze podniesiono. Zważywszy na wykazane przez Sąd naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, obowiązkiem Wojewody końcowo będzie uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że w opinii Sądu Wojewoda prawidłowo przyjął, że skoro przebudowany budynek zlokalizowany jest w części przy granicy z działką nr [...] ([...] i [...]), to zgodnie z § 12 ust. 4 Warunków technicznych taki stan faktyczny zobowiązywał organ I instancji do objęcia obszarem oddziaływania działek sąsiednich, w tym działki nr [...].

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Wniosek w tym względzie złożył pełnomocnik skarżących, a pozostałe strony postępowania w ustawowym terminie mu się nie sprzeciwiły.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że po stronie skarżących występuje współuczestnictwo materialne, zatem skarżących obciążał obowiązek uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w wysokości [...] zł. Sąd zasądził również koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz koszty uiszczonych opłat od pełnomocnictw ([...] zł).