Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 132/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr UNP: [...] w przedmiocie: określenia kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 roku p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

S. M. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. w określenia kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Zarządzeniem z 26 marca 2018 r. referendarz sądowy pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu 17 kwietnia 2018 r. (w trybie awizo). Nie został wniesiony od niego sprzeciw.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 7 maja 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Odpis zarządzenia doręczono 14 maja 2018 r., lecz zakreślony termin na jego wykonanie upłynął bezskutecznie.

Postanowieniem z 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę.

W dniu 27 czerwca 2018 r. skarżący złożył pismo, w którym wniósł zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniósł ponownie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Zarządzeniem z 8 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, ponieważ skarżący nie odebrał przesyłki zawierającej formularz PPF i nie złożył wniosku na formularzu PPF. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 13 sierpnia 2018 r.

W dniu 20 sierpnia 2018 r. złożył pismo wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w osobie D. D..

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Jest współwłaścicielem mieszkania, które jest zajęte przez komornika. Według oświadczenia posiada udziały w Spółce z o.o. A.. Oświadczył, że żona utrzymuje dom i rodzinę z dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która przynosi dochód roczny w wysokości około 30.000 zł rocznie. Skarżący oświadczył również że spółka z o.o., w której pełni funkcję prezesa zarządu nie przynosi dochodu, dlatego skarżący otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł brutto czyli około 1.500 zł netto. Prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne przez organ podatkowy nie pozwala skarżącemu na prowadzenie innej działalności gospodarczej, więc skarżący nie posiada źródeł dochodu.

Według oświadczenia żona wnioskodawcy osiąga dochód w wysokości około 2.500 zł netto miesięcznie.

Skarżący oświadczył, że koszty utrzymania mieszkania wynoszą około 2.000 zł nie licząc wydatków na żywność, środki czystości i ubrania.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.).

W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W ocenie referendarza wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący i jego żona uzyskują stały dochód w wysokości 4.000 zł netto. W aktualnym stanie sprawy koszty sądowe wynoszą 100 zł w związku z wniesionym przez skarżącego zażaleniem na postanowienie sądu z 13 czerwca 2018 r. o odrzuceniu skargi.

Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w ramach trzech spółek: 1) A. Sp. z o.o. w Ł., w której jest prezesem zarządu i posiada udziały o wartości 14.100 zł, 2) B. Sp. z o.o. w W., w której jest jedynym wspólnikiem a zarazem prezesem zarządu i posiada udziały o wartości 4.700 zł (spółka ta jest drugim obok skarżącego wspólnikiem w pierwszej z wymienionych spółek), 3) C.Sp. z o.o. w K., w której posiada udziały o wartości 25.000 zł.

Skoro skarżący posiada udziały w trzech spółkach, to za niewiarygodne uznać należy oświadczenie, że prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucje nie pozwala skarżącemu na prowadzenie działalności gospodarczej i w związku z tym skarżący nie posiada źródeł dochodu.

W tej sytuacji, w ocenie referendarza skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Wobec powyższego na podstawie referendarz sądowy art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowił odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy.

AKE.