Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 809/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , , po rozpoznaniu w dniu 3 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P., M. Ś. na pismo Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2007 r. J. P. i M. Ś. wystąpili do Prezydenta Miasta S. (Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S.) o zwrot kwoty [...] zł uiszczonej za wydanie karty pojazdu podnosząc, że opłata ta została pobrana niezgodnie z prawem.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] 2007 r. nr [...] organ poinformował, że obowiązek pobrania przez organy rejestrujące opłaty za wydanie karty pojazdu wynika z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. Nr 192, poz. 1878 ze zm.). Wysokość pobranej opłaty określona została natomiast w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Wskazał jednocześnie, że starosta jest jedynie organem rejestrującym, który rejestruje pojazdy według zasad określonych we wskazanych przepisach. Nie jest natomiast jego rolą rozstrzyganie, czy przepisy te są zgodne z traktatami unijnymi. Zadanie to należy bowiem do polskich organów legislacyjnych. Organ wyjaśnił także, że przedmiotowa sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, gdyż pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu jest czynnością materialno-techniczną. Na czynność tego rodzaju przysługuje natomiast stronie prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. P. i M. Ś. domagali się zwrotu kwoty [...] zł uiszczonej za wydanie karty pojazdu motywując swoją prośbę tym, że opłata została pobrana niezgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że opłata za wydanie karty pojazdu została pobrana prawidłowo i w związku z tym skarga jest bezzasadna.

Pismem z dnia [...] 2007 r. Sąd wezwał skarżących do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpili do Prezydenta Miasta S. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpowiedzi na wezwanie Sądu udzielił tylko skarżący M. Ś. informując, że skargę składał "najpierw do Urzędu Miejskiego w S.". Tam zaś uzyskał odpowiedź, że tego rodzaju skargę należy wnieść do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W pierwszej kolejności rozważyć należało czy skarga wniesiona przez J. P. i M. Ś. mieści się w którejkolwiek z kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego sąd skargę odrzuca.

Skarga dotyczy zwrotu pobranej od skarżących opłaty za wydanie karty pojazdu. Słusznie zauważył organ, że w sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym ani inne akty prawne nie przewidują bowiem uprawnienia dla organu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu (w tym także zwrotu tejże opłaty). Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej. Istnieje bowiem możliwość żądania od właściwego organu zajęcia stanowiska w sprawie. Będzie ono polegało bądź na zarządzeniu zwrotu nienależnie pobranej opłaty lub odmowie takiego zwrotu.

Nie ulega wątpliwości, że odmowa organu administracji publicznej zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu należy do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa. Zachodzą zatem podstawy by zakwalifikować ten akt jako czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Na tego zaś rodzaju czynność służy stronie skarga do sądu administracyjnego.

Skuteczne wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Przepis ten nakłada na stronę obowiązek uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć

o wydaniu aktu lub podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero po takim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Należy to uczynić w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie skarżący powyższego wymogu nie dochowali. Wnosząc skargę do Sądu nie wykazali uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Charakteru takiego nie można przypisać pismu skarżących z dnia [...] 2007 r. wzywającemu organ do zwrotu dokonanej opłaty.

W świetle powyższego uznać należało, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który nakazuje takie skargi odrzucać oraz na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.