Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2238/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M.. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie: określenia opłaty za wydanie zezwolenia postanawia - odrzucić skargę. -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Prezes Głównego Urzędu Miar orzekł o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. określającej zaległą opłatę za czynności urzędowe związane z wydaniem zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie samochodowym - tachografów samochodowych. W decyzji pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 4 maja 2006 r.

W dniu 7 czerwca 2006 r. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na powyższą decyzję, nadana w placówce pocztowej w dniu 2 czerwca 2006 r. Skarga ta została zgodnie z zarządzeniem z dnia 7 czerwca 2006 r. przekazana Prezesowi Głównego Urzędu Miar. W dniu 13 lipca 2006 r. organ zwrócił Sądowi skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

W myśl art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej powoływana jako "u.p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie natomiast z art. 54 § 1 u.p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 u.p.p.s.a., sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 u.p.p.s.a.

Wskazany w przywołanym przepisie dwuletni okres, w trakcie którego skarga wniesiona bezpośrednio do Sądu, z zachowaniem terminu do jej wniesienia, uznawana była za wniesioną za skutkiem określonym w art. 54 § 1 u.p.p.s.a. upłynął z dniem 31 grudnia 2005 r. Dlatego też wobec skarg wnoszonych w okresie od 1 stycznia 2006 r. omawiany przepis nie znajduje już zastosowania.

Niemożliwość zastosowania wskazanego przepisu i przyjęcia skutku wniesienia skargi określonego w art. 54 § 1 u.p.p.s.a. spowodowała, że brak jest w stanie prawnym obecnie obowiązującym regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określała czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd.

Z tego też względu zasadne wydaję się, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wykształconego na gruncie procedury cywilnej, odnoszącego się do analogicznej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd I instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, że zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem wykształconym zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych izb Sadu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87) jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne uwagi formułowano również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sadu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie.

Odpowiednie zastosowanie przedstawionego poglądu nakazuje przyjąć, że skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym skargi przez sąd.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd wskazuje, że skarga A. M. wpłynęła w dniu 7 czerwca 2006 r., a więc już po upływie wskazanego w art. 53 § 1 u.p.p.s.a. trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Termin ten upłynął bowiem w dniu 5 czerwca 2006 r. Z tego względu Sąd przekazując skargę do Prezesa Głównego Urzędu Miar (co nastąpiło w dniu 9 czerwca 2006 r.) nie mógł dochować przewidzianego terminu, a więc uznać należało, że skarga ta została wniesiona po terminie i podlegała odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 u.p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.