Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 504/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 par.1, art. 58 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia N S A - Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od towarów i usług za III, VI, VII, IX, XII 2000 r., II, VI 2001r., II, IV, V, VI, VII, IX, XII 2002 i 2003 r., V, VI, VII 2004 r., oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za lata 2000 – 2003. p o s t a n a w i a I. Odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. II. Odrzucić skargę. U z a s a d n i e


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. znak: [...] odmawiającą podatnikowi umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od towarów i usług za III, VI, VII, IX, XII 2000 r., II, VI 2001r., II, IV, V, VI, VII, IX, XII 2002 i 2003 r., V, VI, VII 2004 r., oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za lata 2000 – 2003. Decyzja organu II instancji została doręczona stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 16 maja 2006 r.

M. K. i w dniu 21 czerwca 2006 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o "przedłużenie terminu do wniesienia skargi". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż nie może dotrzymać 30 dniowego terminu do wniesienia skargi ze względu na zły stan zdrowia, uniemożliwiający mu sporządzenie i wniesienie skargi w terminie ustawowym. W piśmie skarżący nie podniósł zarzutów przeciwko decyzji.

Z uwagi na wątpliwości co do treści i zakresu żądania, pismem z dnia 21 lipca 2006 r., Sąd wezwał skarżącego do oświadczenia czy pismo powyższe stanowi wniosek o przedłużenie terminu zaskarżenia rozstrzygnięcia, czy też wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 26 lipca 2006 r. przekazał Sądowi pismo skarżącego, wniesione do tego organu, które zatytułowane zostało jako "zaskarżenie", a w swej treści zawierało znamiona skargi. Pismo to skarżący nadał listem poleconym w dniu 20 lipca 2006 r.

W uzupełnieniu wniosku o przywrócenie terminu, skarżący w dniu 2 sierpnia 2006 r. przesłał do Sądu kserokopie kart leczenia szpitalnego, z których wynika, iż leczenie takie skarżący przechodził w dniach: 14 – 22 marca 2006 r., 26 -28 marca 2006 r., 5 - 25 kwietnia 2006 r.

Odpowiadając z kolei na wezwanie Sądu z dnia 21 lipca 2006 r. skarżący wyjaśnił, iż pismo z dnia 21 czerwca 2006 r. skierowane do Sądu, było wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 maja 2006 r. Jako przesłankę uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu, skarżący ponownie wskazał - zły stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie pracy zawodowo oraz okoliczność pozostawania na zwolnieniu lekarskim. Jednocześnie skarżący zobowiązał się do dostarczenia na wezwanie Sądu kopii zwolnień lekarskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Bezspornym jest, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę po terminie, albowiem decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. została mu doręczona w dniu 16 maja 2006 r. Skargę zaś skarżący wniósł w dniu 20 lipca 2006 r. (data nadania listem poleconym). Z uwagi jednak na złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zasadnym jest uprzednie jego rozpoznanie stosownie do uregulowań wynikających z treści art. 86 i nast. powołanej ustawy.

W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 87 § 1 ustawy), przy czym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy). Jednocześnie wraz z wnioskiem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 3 ustawy).

Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki:

1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi,

2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy,

3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.

Zgodnie z powyższym, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Dokonując oceny braku winy sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił,

że uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Za taką okoliczność nie można bowiem uznać pobytu w szpitalu, na który powołuje się strona, albowiem dołączone do wniosku o przywrócenie terminu wypisy ze szpitala, nie potwierdzają aby w ustawowym terminie do wniesienia skargi, tj. od dnia 17 maja 2006 r. do dnia 16 czerwca 2006 r., skarżący był w trakcie leczenia szpitalnego.

Za brakiem winy strony nie przemawia również podnoszony przez nią argument w postaci złego stanu zdrowia i faktu przebywania na zwolnieniu lekarskim (nieudokumentowanym zresztą przez stronę, pomimo obowiązku spoczywającym na stronie skarżącej, chcącej wywodzić skutki prawne w postaci przywrócenia terminu do wniesienia skargi). W ślad za dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć należało bowiem, iż odróżnieniu od nagłej choroby, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności procesowej (sporządzenia odwołania) i nadania tego pisma za pośrednictwem poczty - osobiście lub przez domownika (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r. sygn. akt I SA 1072/00, wyrok NSA z 1 marca 1999 r. sygn. akt II SA 45/99, wyrok NSA z 30 grudnia 1999 r. sygn. akt III SA 1259/98). Dlatego też okoliczności, na które powołuje się skarżący, czyli choroba wieńcowa i stan przedzawałowy serca nie uprawdopodabniają, zdaniem Sądu, braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Na marginesie należy zauważyć, iż skarżący mimo choroby na jaką się powołuje oraz tego, iż choroba przybrała gwałtowne i nieoczekiwane dla niego objawy, w dniu 21 czerwca 2006 r. wystąpił do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skoro więc w danym dniu nie istniały przyczyny uniemożliwiające złożenie przedmiotowego wniosku, to również zdaniem Sądu, nie istniały przyczyny nie do przezwyciężenia, które uniemożliwiałyby skarżącemu złożenie w tym samym dniu skargi, tym bardziej iż w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie ma przymusu adwokackiego do sporządzenia skargi.

Warto również podkreślić, iż choć skarżący był świadomy uchybienia terminu, dopiero po upływie miesiąca od złożenia wniosku o przywrócenie terminu, tj. w dniu 20 lipca 2006 r. wniósł skargę na decyzję organu II instancji. Tymczasem art. 87 § 3 ustawy uzależnia przywrócenie terminu od jednoczesnego dopełnienia przez stronę czynności dla której zakreślony był termin.

W rezultacie w zaistniałym stanie faktycznym, skarżący nie spełnił kolejnej przesłanki warunkującej pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądem administracyjnym, należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi oraz w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, skargę odrzucić.