Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2139/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 356/13 odrzucającego skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 356/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lutego 2013r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W uzasadnieniu wskazano, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pięciu egzemplarzy odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie w tym przedmiocie doręczono skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2013 r. w trybie art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W tej sytuacji termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 22 kwietnia 2013 r.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący w dniu 18 kwietnia 2013 r. uiścił jedynie wpis sądowy od skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w związku z tym, iż skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, co uniemożliwiło nadanie sprawie dalszego biegu, zaszła podstawa do jej odrzucenia na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.

Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wywiódł W. S. zaskarżając go w całości. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 47 § 1 P.p.s.a. poprzez niezasadne odrzucenie wniesionej przez skarżącego skargi wobec uznania, że nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie, w sytuacji gdy zastosował się do wezwania doręczonego mu w dniu 15 kwietnia 2013 r. i w dniu 19 kwietnia 2013 r. nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę poleconą.

Wskazując na powyższe naruszenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 19 kwietnia 2013 r. nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę poleconą na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której znajdowało się pięć odpisów skargi. Wcześniej, bo w dniu 18 kwietnia 2013 r. skarżący uiścił wpis sądowy. Dlatego, jego zdaniem, skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutu kasacyjnego. Ten zaś zasługiwał na uwzględnienie.

Przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Za taki brak formalny niewątpliwie można uznać brakujące odpisy skargi (art. 47 § 1 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie w związku z tym, że skarga była obarczona brakami w postaci pięciu odpisów skargi oraz nieuiszczenia wpisu Przewodniczący Wydziału zasadnie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł (zarządzenie z dnia 9 kwietnia 2013 r.) oraz do nadesłania pięciu egzemplarzy odpisów skargi podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem (zarządzenie z tej samej daty, tj. 9 kwietnia 2013 r.), w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwania zostały skarżącemu doręczone 14 kwietnia 2013 r., a zatem ustawowy termin do uzupełnienia braków upłynął z dniem 21 kwietnia 2013 r. Okoliczności te nie są w sprawie kwestionowane. Bezsporne jest również, że w terminie otwartym do uzupełnienia braków skarżący uiścił wpis od skargi w żądanej wysokości. Problem zaś dotyczy wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do złożenia odpisów skargi. Sąd stwierdził bowiem, że wezwanie nie zostało wykonane i z tego powodu skargę odrzucił. Rzeczywiście Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w aktach sprawy brak jest zarówno żądanych odpisów skargi, jak i śladów korespondencji mogącej wskazywać na to, czy odpisy te zostały nadesłane, jednakże załączony do skargi kasacyjnej dowód w postaci potwierdzenia nadania przez skarżącego przesyłki adresowanej na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 19 kwietnia 2013 r., a więc w terminie otwartym do uzupełnienia braków, która – jak twierdzi – zawierała brakujące odpisy, budzi wątpliwość i na tym etapie nie pozwala kategorycznie stwierdzić, że skarżący braków formalnych skargi nie uzupełnił. W tej sytuacji należałoby wyjaśnić, co się stało z tą konkretną przesyłką i w miarę możliwości jaka była jej zawartość. Dopiero wówczas będzie można ocenić, czy skarżący nie wykonał wezwania, i w konsekwencji podjąć odpowiednie czynności.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.