Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 541/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Działalność gospodarcza
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 4a, 4b i ust. 5, art. 92a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 16 § 2, art. 207 § 2, art. 227, art. 258 § 2 pkt 8, art. 259 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2454/14 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2454/14, oddalił skargę R. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

W dniu 20 marca 2012 r. w W. przy ul. K. P. poddano kontroli drogowej samochód osobowy marki Opel o nr rej. [...], którym kierował R. P. O. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W trakcie kontroli kierowca okazał m.in. dobowy raport fiskalny oraz 3 kopie paragonów fiskalnych z dnia kontroli, świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego - znak fabr.: C. fiskalny o nr fabr. [...] z 28 września 2011 r., książkę kasy rejestrującej (fiskalnej) oraz szczegółową informację o opłatach. Nie okazano natomiast wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób lub licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Z ustaleń kontroli wynika, iż pojazd wyposażono w kasę fiskalną nr E. T. nr. fabr [...] zintegrowaną z taksometrem oraz w podświetlany baner - transparent z napisem: "[...]". Ponadto kontrolowany pojazd na boku oznakowany był herbem M. S. W., natomiast na bocznych drzwiach napisem "[...]". Przebieg kontroli udokumentowano za pomocą protokołu.

W postępowaniu administracyjnym, na podstawie pism z Urzędu M. S. W. z dnia 17 lutego 2012 r. oraz z dnia 13 kwietnia 2012 r., M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że Prezydent m. s. W. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], cofnął licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzieloną 20 września 2002 r. na pojazd marki Opel o nr rej. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W związku z powyższym, pismem z dnia 18 maja 2012 r., Urząd M. S. W. poinformował, iż na dzień kontroli strona nie dysponowała licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką ani licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania strona przedłożyła dokumenty oraz wyjaśniła, że poruszała się samochodem oznaczonym jako taksówka i wykonała trzy kursy. Stwierdziła, że w chwili obecnej nie posiada licencji z uwagi na jej cofnięcie w związku z karą grzywny, zaś w ostatnim czasie jeździła na licencji firmy "E." Sp. z o.o., nr [...], jednakże firma ta nie udostępniła wskazanej licencji dalej. Podniósł również, iż po zmianie samochodu w październiku 2012 r. przygotował pojazd jako taksówkę, jednakże jako osoba bezdomna nie dysponował kwotą pozwalającą na poniesienie kosztów związanych z wydaniem licencji. Podmiot wskazał na swoją ciężką sytuację materialną oraz zdrowotną, a także zobowiązał się do złożenia dokumentów o wydanie licencji.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. O. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. z powodu naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.t.d.). Organ I instancji stwierdził, że podmiot: 1. wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji; 2. wykonywał przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.; oraz 3. wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. O. Strona stwierdziła, że w dniu [...] lutego 2012 r. złożyła pismo do urzędu o zwrot licencji nr [...]. W odpowiedzi zwrotnej otrzymała pismo z dnia [...] lutego 2012 r., zgodnie z którym miała złożyć komplet dokumentów. Strona wyjaśniła, iż licencję wydano jej 30 maja 2012 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu podniesiono, że dla wykonywania przewozu osób bez licencji taksówkowej ustanowiono ograniczenia mające na celu odróżnienie tej działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. było to, aby pojazdy nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania celem zawarcia umowy przewozu. W celu skutecznej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych oraz pasażerów korzystających z ich usług wprowadzono rozwiązanie legislacyjne niepozwalające podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne na podstawie innej licencji lub bez licencji wprowadzać potencjalnych klientów w błąd co do rodzaju przewozu. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego podświetlenia napisu "TAXI". W ocenie organu odwoławczego, przewóz realizowany w chwili kontroli objęty był zakazami z art. 18 ust. 5 u.t.d. Pojazd wyposażony był w taksometr oraz urządzenie techniczne - baner zamocowany na dachu, na którym widniały dwustronne napisy "[...]". Reasumując organ stwierdził, że organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone w lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniąjącym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., organ odwoławczy wskazał, iż w odniesieniu do kontrolowanego przejazdu nie zachodził wyjątek z art. 4b u.t.d. Z uwagi na brak licencji wobec strony nie znalazł zastosowania art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, dający przez wskazany okres możliwość wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu okazjonalnego na dotychczasowych zasadach.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia wyniosła 24.000 zł, jednakże kara pieniężna nałożona w rozpoznawanej sprawie została ograniczona do kwoty 10.000 zł zgodnie z treścią art. 92a ust. 2 u.t.d.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. O. podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. Ponadto skarżący odwołał złożone podczas kontroli zeznania, podnosząc iż były one składane pod wpływem silnych emocji oraz sugerowane przez funkcjonariuszy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 12 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd I instancji przywołał zawartą w art. 4 pkt 11 u.t.d. definicję przewozu okazjonalnego oraz wskazał na treść art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. i lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. W ocenie Sądu, skarżący dopuścił się naruszenia powyższych przepisów. Z materiału zgromadzonego w aktach wynika, iż skarżący zeznał, że w dniu 20 marca 2012 r. od ok. godz. 14 wykonywał przewóz drogowy osób – wykonując 3 kursy po W. Pomimo późniejszego podważenia złożonych zeznań, WSA uznał, że nie niweluje to zeznań zawartych w protokole kontroli. Zdaniem Sądu, skarżący był świadomy, że jeździ bez wymaganej prawem licencji, bowiem sam podnosił, iż przewożąc zarobkowo osoby chce uzbierać pieniądze na wykup licencji. W świetle powyższego, WSA za wiarygodne uznał zeznania strony złożone w dniu kontroli. W ocenie Sądu, za wykonywaniem przez skarżącego działalności w zakresie świadczenia usług przewozu świadczy również jego zeznanie o oznakowaniu i wyposażeniu pojazdu jako taxi.

Sąd wskazał, że skarżący do kontroli przedłożył paragony fiskalne, przy czym na jednym z nich widnieje napis: R. O., ul. B. [...] m [...], W.. W aktach sprawy znajdują się ponadto: świadectwo legalizacji ponownej dotyczące taksometru elektronicznego, faktura zakupu kasy fiskalnej oraz książka kasy rejestrującej. Sąd podkreślił, że w związku powyższym organ nie miał wątpliwości, iż przedmiotem wykonywanej w chwili kontroli działalności strony było świadczenie usług przewozu osób a nie rzeczy. Na świadczenie przez skarżącego tego rodzaju usług wskazuje nadto fakt, iż kontrolowany pojazd został oznaczony w sposób jednoznacznie wskazujący, że wykonywany jest nim przewóz osób. Przedsiębiorca poprzez umieszczone na pojeździe oznaczenia wykazał zamiar zawarcia umowy z potencjalnym pasażerem o odpłatne wykonanie usługi przewozu. WSA podniósł, że do uznania za działalność gospodarczą nie jest konieczne faktyczne wykonanie usługi, lecz fakt jej oferowania i możliwość realizacji. Sąd I instancji podniósł, iż z akt sprawy oraz z oświadczenia zawartego w protokole przesłuchania z dnia 20 marca 2012 r. wynika, że przedsiębiorca nie posiadał żadnej aktualnej licencji, ani na wykonywanie transportu drogowego, ani też na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zatrzymany do kontroli pojazd posiadał zaś cechy upodabniające go do taksówki, do czego zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 u.t.d. nie był uprawniony. Pojazd wyposażony był bowiem w taksometr, urządzenie techniczne - baner na dachu, na którym widniały dwustronne napisy "[...]", "[...]". WSA wskazał, że dla celów dowodowych sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu.

Sąd I instancji stwierdził, że ratio legis wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. zakazów było wyeliminowanie wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijanie w ten sposób przepisów rejestracyjnych, dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 18 u.t.d.) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczonych pojazdów, którymi mogą być wykonywane oba rodzaje przewozów. Zdaniem Sądu, przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma na celu przeciwdziałanie wprowadzeniu w błąd potencjalnych klientów, mogących uważać, że korzystają z taksówki, gdy w istocie podróżują pojazdem niespełniającym standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący tym pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, że oznaczenia pojazdu stwierdzone w trakcie kontroli niewątpliwie wprawiały potencjalnych klientów w błąd, o czym świadczą zeznania świadka złożone podczas kontroli.

Zdaniem WSA, skarżący złamał wszystkie trzy zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. po pierwsze z akt sprawy wynika bowiem, że w pojeździe było zainstalowane urządzenie fiskalne C., które posiadało cechy taksometru zintegrowanego z kasą fiskalną. W zakresie naruszenia art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Sąd wskazał zaś, że wprawdzie na pojeździe podana była nazwa "[...]" oraz telefon, co nie jest tożsame z nazwiskiem skarżącego, jednakże powołany przepis nie definiuje tych pojęć. Przedmiotowy zakaz zostaje więc naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe choćby jednego ze wskazanych w przepisie elementów. W ocenie Sądu, naruszono również art. 18 ust. 5 pkt 3 u.t.d., gdyż na dachu pojazdu zamontowano podświetlony baner. Sąd wskazał ponadto, że sporządzony z kontroli protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, obrazuje stan faktyczny, a podpisany bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną stanowi dowód w sprawie.

Sąd I instancji wskazał, że z akt administracyjnych wynika, iż kontrolowany pojazd przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pojazd ten nie spełniał więc kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d., a nadto nie spełniał przesłanki pozytywnej z ust. 4b tego przepisu. Zdaniem WSA, wobec powyższych okoliczności organ prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną, przy czym na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. ograniczył ją do 10.000 zł. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy wydały rozstrzygnięcie w oparciu o jego całokształt, uznając okoliczności sprawy za udowodnione.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. O.

Wyrok zaskarżył w części, poprzez zaskarżenie jego punktu pierwszego, tj. rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. prawa materialnego, a mianowicie art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1 oraz art. 18 ust. 4a, 4b i ust. 5 u.t.d. w zw. z art. 92a u.t.d. przez niewłaściwe zastosowanie względem skarżącego i przyjęcie, iż skarżący dopuścił się naruszenia aż trzech zakresów przepisów ustawy o transporcie drogowym i pominięcie, iż licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest specjalnym rodzajem licencji, a skarżący w momencie kontroli poruszał się pojazdem z umieszczonym na dachu podświetlonym banerem z napisem "[...]", a samochód był wyposażony w urządzenie fiskalne, które posiadało cechy taksometru zintegrowanego z kasą fiskalną, zaś skarżący nie posiadał wprawdzie licencji taksówkowej, aczkolwiek kwalifikacje posiadał, o czym świadczy fakt, iż licencja została skarżącemu wydana w krótkim okresie po kontroli, tj. w dniu 30 maja 2012 r., a zatem zważywszy na wyraźne rozróżnienie transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego nieuzasadnione było przyjęcie, iż skarżący wykonywał przewozu okazjonalnego - a nie transportu drogowego taksówką - samochodem niespełniającym kryteriów, o których mowa w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d.

II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.), poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla końcowego wyniku sprawy, a dotyczących tego, iż skarżący w momencie kontroli w dniu 20 marca 2012 r. nie był w stanie wylegitymować się licencją taksówkową, niemniej kwalifikacje posiadał, a wniosek o wydanie licencji taksówkowej skarżący złożył w dniu 7 lutego 2012 r., a zatem przed dniem kontroli, a jedynie licencja została wydana skarżącemu w dniu 30 maja 2012 r., a także dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, iż skarżący wykonywał działalność w zakresie okazjonalnego przewozu osób, a nie transportu drogowego taksówką.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej zawarto w jej uzasadnieniu.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzyć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, które sprowadzają się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1 oraz art. 18 ust. 4a, 4b i ust. 5 u.t.d. w zw. z art. 92a u.t.d. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw wszystkich zarzutów kasacyjnych z zakresu prawa materialnego i procesowego, było kwestionowanie prawidłowości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, ponieważ jak zaznaczał autor skargi kasacyjnej, skarżący nie posiadał wprawdzie licencji taksówkowej, ale kwalifikacje posiadał, o czym świadczy fakt, iż licencja została skarżącemu wydana w krótkim okresie po kontroli, tj. w dniu 30 maja 2012 r. Ponadto z uwagi na rozróżnienie transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego, nieuzasadnione było przyjęcie, iż skarżący wykonywał przewóz samochodem niespełniającym kryteriów, o których mowa w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d.

Celem przepisu art. 18 ust. 5 pkt 1, 2 i 3 u.t.d. jest uniemożliwienie osobom nieświadczącym usług taksówkowych wprowadzania oznaczeń upodabniających pojazdy do taksówek lub wyróżniających je spośród innych pojazdów. Dążeniem ustawodawcy było więc, aby nie wprowadzać klienta w błąd oraz wyróżnić pojazdy świadczące przewóz taksówkowy od innych pojazdów stojących lub uczestniczących w ruchu.

W świetle analizy akt sprawy administracyjnej nie ma żadnych wątpliwości, że skarżący złamał wszystkie trzy zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. W pojeździe było zainstalowane urządzenie fiskalne, które posiadało cechy taksometru zintegrowanego z kasą fiskalną. Z powyższego wynika, że w stwierdzonym stanie faktycznym nie może być wątpliwości, że zainstalowane w kontrolowanym pojeździe urządzenie spełniało funkcję właściwą taksometrowi. Zgodnie zatem z poglądem przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych, zakaz z art. 18 ust. 5 pkt 1 dotyczy każdego urządzenia, przy pomocy którego należność za przejazd obliczana jest tak, jak przy użyciu taksometru. Powyższy pogląd należy uznać za utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 192/15; por. też wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r. o sygn. akt II GSK 911/08, z dnia 11 października 2012 r. o sygn. akt II GSK 1293/11 oraz z dnia 5 lutego 2013 r. o sygn. akt II GSK 2014/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrolowany pojazd przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pojazd ten nie spełniał więc kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. Organ ustalił także, iż pojazd nie spełniał przesłanki pozytywnej zawartej w art. 18 ust. 4b ustawy. Należy również zauważyć, że także umieszczenie na dachu pojazdu podświetlanego baneru z transparentem zwierającym m.in. numer telefonu spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 pkt 1 – 3 u.t.d. Ponadto kontrolowany pojazd na boku oznakowany był herbem M. W. Powyższe wyjaśnienie czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia przepisów procesowych.

W tym kontekście należy podkreślić, że wprowadzenie omawianego zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 u.t.d. było podyktowane potrzebą zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, a także pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do rodzaju przewozu. Jak już podkreślono cytowany przepis ma na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma bowiem wątpliwości, że brak licencji taksówkowej w momencie kontroli świadczy o braku kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką, i na tą konstatację nie ma wpływu fakt wydania skarżącemu licencji w okresie ok. dwóch miesięcy po kontroli.

W związku z tym Sąd pierwszej instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że pojazd skarżącego w opisany w aktach sprawy sposób nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4a, 4b u.t.d. oraz naruszał zakaz ustanowiony w art. 18 ust. 5 pkt 1-3 u.t.d. Wobec powyższego prawidłowo Sąd pierwszej instancji podzielił argumentację organu w sprawie nałożenia na skarżącego za te przewinienia karę pieniężną, a wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, także te dotyczące naruszenia prawa materialnego, należy uznać za niezasadne.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, z uwagi na trudną sytuację materialną strony skarżącej.

Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd wyjaśnia, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt I FPS 3/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego powodu nie zawarto w orzeczeniu rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii.