Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1034/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: § 3 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 1d, § 5 ust. 2
journal: Dz.U. 1999 nr 45 poz 453
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRÓW SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI ORAZ ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ z  dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 871/18 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 7 czerwca 2018 r. nr SKO.GN.4160/45/2018 w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 871/18 oddalił skargę E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 7 czerwca 2018 r. nr SKO.GN.4160/45/2018 w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł E. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, przez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, to jest: art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.g.k.", w związku z § 3 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 1 lit. d d i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. poz. 453), przez błędne przyjęcie, że operat techniczny nr [...] sporządzony przez uprawnionego geodetę dla potrzeb uregulowania własności gospodarstw rolnych, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego, którego treść pozwala na wskazanie przebiegu granicy prawnej pomiędzy nieruchomościami, nie jest żadnym z dokumentów wymienionych w § 5 rozporządzenia, podczas gdy operat ten powinien zostać uznany za inny dokument pomiarowy pozwalający na ustalenie granicy; konsekwencją było błędne uznanie przez Sąd I instancji, że nie zachodziły podstawy do wydania przez Wójta Gminy X. decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości.

Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że rodzaje dokumentów stanowiących podstawę do ustalenia przebiegu granicy zostały określone w rozporządzeniu w sprawie rozgraniczania nieruchomości. Operat nr [...] został sporządzony na cele postępowania uwłaszczeniowego i został przyjęty bez zastrzeżeń do państwowego zasobu geodezyjnego, co oznacza, że spełniał wymagania określone w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Zawierał on dane liczbowe pozwalające na wytyczenie granicy. Mając na uwadze treść operatu, zasadne było przyjęcie, że stanowi on dokument pomiarowy, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 1d rozporządzenia. To uzasadniało wydanie w niniejszej sprawie decyzji merytorycznej o rozgraniczeniu nieruchomości. O wartości merytorycznej operatu świadczy również to, że na jego podstawie geodeta dokonał tymczasowego wytyczenia punktów granicznych, co oznacza, że dokument ten zawierał wystarczające dane liczbowe konieczne do wyznaczenia granicy, pomimo niewskazania w nim usytuowania budynku i ogrodzenia. W konsekwencji Sąd I instancji błędnie przyjął, że operat nie stanowił żadnego z dokumentów opisanych w § 5 rozporządzenia i błędnie uznał, że nie zachodziły podstawy do wydania przez Wójta decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości stosownie do treści art. 33 ust. 1 P.g.k.

Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej zarządzeniem z 2 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1034/19 poinformował strony, że Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. Wobec powyższego, strony zostały wezwane do zajęcia stanowiska w przedmiocie rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Nie wszystkie strony postępowania zajęły stanowisko w sprawie.

Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej zarządzeniem z 4 kwietnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1034/19 skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

Ocenę naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej należy poprzedzić przypomnieniem stanu sprawy. Otóż Wójt Gminy X. decyzją z 25 kwietnia 2018 r. umorzył postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości - ustalenia przebiegu granicy działki [...]/1 z działką numer [...]/2 położonych w Y. gm. X. Postępowanie wszczęto na wniosek E. S. i jego żony N. S. – właścicieli działki [...]/2. Postanowieniem z 22 września 2017 r. organ upoważnił uprawnionego geodetę do wykonania rozgraniczenia. Podczas rozprawy granicznej, 14 listopada 2017 r., geodeta działając na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów (operat nr [...], powoływany dalej również jako "operat"), ustalił przebieg granicy od pkt 1 do pkt 2, które zamarkowano palikami drewnianymi. Właściciele działki numer [...]/1 (A. A. i B. B.) wskazali przebieg granicy od punktu 3 poprzez punkty 5, 6 do punktu 4. Operat techniczny wpisano 27 lutego 2018 r. do materiałów Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Starostwa Powiatowego w X. pod numerem ewidencyjnym [...]. Strony nie zawarły ugody, podpisały protokół graniczny i nie została wykonana stabilizacja punktów granicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, po rozpoznaniu odwołań E. S. i N. S. od powyższej decyzji, decyzją z 7 czerwca 2018 r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji, umorzyło postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia ww. nieruchomości i przekazało sprawę z urzędu do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Tarnowie Wydział I Cywilny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi E. S. stwierdził, że nie mogła ona zostać uwzględniona, ponieważ strony nie zawarły ugody, a operat pochodzący z 1978 r., nie zawierał wszystkich danych, w oparciu o które byłoby możliwe wydanie decyzji o rozgraniczeniu.

Przed odniesieniem się do zarzutu skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 P.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 P.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 P.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 września 2006 r., SK 63/05 - orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 P.p.s.a. z przepisami Konstytucji RP - nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 P.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., I FSK 1448/06). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 19 marca 2014 r., II GSK 16/13; wyrok NSA z 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.

W skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie zarzucono Sądowi I instancji wyłącznie naruszenie prawa materialnego. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był do przyjęcia za w pełni miarodajny stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji. Sąd Wojewódzki przyjął zaś, że spór pomiędzy stronami dotyczył przebiegu wspólnej granicy między działkami, był to więc spór co do prawa własności. Sąd uznał, że z akt nie wynika, aby w 1988 r. zostało zakończone jakiekolwiek postępowanie, którego skutkiem byłoby ustalenie spornej granicy, natomiast operat z 1978 r., wykorzystany przez geodetę do tymczasowego wytyczenia punktów granicznych, nie był żadnym z dokumentów wymienionych w § 5 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości. Kolejno Sąd I instancji przyjął, że operat, z którego korzystał geodeta, nie zawierał danych o naniesionych zabudowaniach i podawał dane o obszarach działek w oparciu ich o pomiary od punktu trójmiedzy. Sąd podzielił zatem stanowisko organów, że materiały te nie spełniały kryterium dokładności i wiarygodności, a tym samym nie mogły służyć za dowód będący podstawą do rozgraniczenia nieruchomości przez organy administracji publicznej.

Jako formę naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wskazał zarówno niewłaściwą wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 33 ust. 1 P.g.k. w związku z § 3 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 1d i § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia wskazanych przepisów w dokonaniu przez Sąd I instancji wadliwej ich wykładni prowadzącej do uznania, że operat techniczny nr [...] sporządzony przez uprawnionego geodetę dla potrzeb uregulowania własności gospodarstw rolnych, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego, którego treść pozwala na wskazanie przebiegu granicy prawnej pomiędzy nieruchomościami, nie jest żadnym z dokumentów wymienionych w § 5 rozporządzenia, podczas gdy operat ten powinien zostać uznany za inny dokument pomiarowy pozwalający na ustalenie granicy, czego konsekwencją było błędne uznanie przez Sąd I instancji, że nie zachodziły podstawy do wydania przez Wójta Gminy X. decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości.

Istota sformułowanego zarzutu i jego uzasadnienie wskazują, że kwestią wątpliwą w uznaniu skarżącego kasacyjnie pozostaje fakt zaakceptowania przez Sąd I instancji dokonanej przez organy administracyjne oceny operatu z 1978 r. nr [...], jako niezawierającego wszystkich aktualnych danych, w szczególności o poszczególnych punktach pomiarowych oraz o naniesionych zabudowaniach, w związku z tym pozwalający geodecie wyłącznie na tymczasowe wytyczenie punktów granicznych. Ocena ta doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, że operat nr [...] nie był żadnym z dokumentów wymienionych w § 5 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. Tym samym Sąd uznał za słuszne stanowisko organów, że materiały te nie spełniały kryterium dokładności i wiarygodności, a co za tym idzie nie mogły więc służyć za dowód będący podstawą do rozgraniczenia nieruchomości przez organy administracji publicznej.

Zarzut skargi kasacyjnej nie dotyczy tym samym błędnej wykładni powołanych przepisów ani nawet nie dotyczy błędnego zastosowania tych przepisów, lecz zmierza do zakwestionowania przyjętego przez Sąd stanowiska o prawidłowej ocenie organów co do operatu nr [...] jako niewystraczająco wiarygodnego do wydania decyzji o rozgraniczeniu ze względu na niewykazanie szczegółów terenowych i pomiar granic od trójmiedzy, podczas gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie ww. operat jest dokumentem, o którym mowa w § 3 cyt. rozporządzenia i wcześniej został przyjęty do zasobu geodezyjnego i jego wiarygodności w sposób formalny nie podważono.

W rzeczywistości zatem zarzut ten zmierza do zakwestionowania prawidłowości oceny stanu faktycznego sprawy.

W związku z tym należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Kwestionując ocenę stanu faktycznego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżąca uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa okoliczności faktycznych sprawy czyniąc to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

Ustalenia w zakresie stanu faktycznego można kwestionować podnosząc zarzuty w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono, w konsekwencji podniesiony w tym zakresie zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł osiągnąć skutku.

Skarżący kasacyjnie zasadnie przyjmuje, że powołane w art. 33 ust. 1 P.g.k. czynności zmierzające do wydania decyzji rozgraniczeniowej powinny zostać udokumentowane zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości, a zatem co do zasady operat przyjęty do zasobu geodezyjnego zalicza się do dokumentów określających położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości. Skarżący kasacyjnie nie bierze jednak pod uwagę tego, że fakt włączenia dokumentacji do zasobu geodezyjnego nie pociąga za sobą automatycznie konieczności wydania decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Geodeta w opinii jednoznacznie stwierdził, że operat techniczny [...] z regulowania gospodarstw rolnych był czytelny, jednak ze względu na pomiar granic od trójmiedzy oraz niewykazanie na szkicu polowym szczegółów terenowych (budynki, ogrodzenie) nie był on wystarczająco wiarygodny. Innych dowodów dotyczących ustalenia przebiegu granicy w sprawie niniejszej nie ustalono. Z akt sprawy wynika natomiast, że w dniu 14 listopada 2017 r. podczas spotkania na gruncie, mając na uwadze istniejącą niezgodność między granicą wyznaczoną na podstawie operatu [...] a wybudowanym w 1989 r. ogrodzeniem, geodeta nakłaniał strony do zawarcia ugody, w ten sposób, że na odcinkach, gdzie znajdowało się ogrodzenie, granica przebiegałaby po tym ogrodzeniu, natomiast na odcinku gdzie znajdował się budynek mieszkalny, granica biegłaby w odległości ok. 20 cm od ściany budynku w stronę działki [...]/1, tak aby skarżący mógł wykonać ocieplenie na budynku mieszkalnym. Skarżący i jego żona nie zgodzili się na zawarcie zaproponowanej ugody ani nie zaproponowali innego rozwiązania na przebieg spornej granicy działki. Wobec tego, jedynym sposobem zakończenia postępowania administracyjnego było, zgodnie z art. 34 ust. 2 P.g.k., umorzenie postępowania administracyjnego i przekazanie sprawy z urzędu sądowi powszechnemu.

Z wyżej wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. i art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie wyroku sporządzono zgodnie z art. 193 zdanie 2 P.p.s.a. z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji przepis ten wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 P.p.s.a., zawężając je do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.