Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1030/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 7,  art. 141 § 4, art. 125 § 1 pkt 1, art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1987/19 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie z dnia 19 lipca 2019 r. nr 4/2019/WPRS w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1987/19, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę P. D. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie z dnia 19 lipca 2019 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej po wznowieniu postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. D., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec oddalenia wyrokiem skargi, przy jednoczesnym braku przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich argumentów oraz ustaleń, jakie mogłyby przemawiać odpowiednio za oddaleniem skargi i uznaniem, że przedstawione przez skarżącego okoliczności i dowody nie spełniają przestanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, powoływanej dalej jako: k.p.a.) oraz wobec uznaniowego, niepodpartego dowodami ustalenia w uzasadnieniu wyroku, że:

- "organ wskazał, że dokumenty były znane organowi i dlatego działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. uznał, te brak jest podstaw uchylenia decyzji nr 152/2017/WPR z dnia 9 listopada 2019 r." (w cytowanym fragmencie powinna być wskazana decyzja nr 153/2017/WPR)

- ponadto, w ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organu, że dołączone do wniosku załączniki o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 9 listopada 2017 r. nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Dokumenty te zostały złożone przez lek. E. R. na okoliczność konkretnego postępowania konkursowego prowadzonego przez Mazowiecki Oddział Wojewódzki w 2014 r. i nie można przyjąć, by oświadczenie woli dotyczące jednego oznaczonego postępowania konkursowego dotyczyło również innych ogłaszanych przez ten oddział NFZ postępowań konkursowych. Rozpiętość czasowa między obydwoma postępowaniami wynosi blisko 3 lata i 3 miesiące.

- "Nie można przyjąć, ze złożone oświadczenie przez lek. E. R. jest wiążące na poczet przyszłych nieistniejących w momencie jego składania postępowań".

- "W ocenie sądu oświadczenie złożone przez lek. E. R. w 2014 r, pozostaje bez wpływu na treść decyzji z dnia 9 listopada 2017 r. Nie można z oświadczenia złożonego w 2014 r. wywodzić skutków dla postępowania prowadzonego w 2017 r."

2. art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu, pomimo iż wydane zostały przy przyjęciu nieprawidłowych ustaleń lub bez należytego rozpoznania całokształtu sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego uznania, że oświadczenie i inne dokumenty, dotyczące Pani E. R., były znane organowi i tym samym nie stanowią one "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję", co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem przez organ, że nie było podstaw do wznowienia postępowania.

3. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte sprawowanie kontroli w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku odpowiedniego rozpoznania, wyjaśnienia i dokonania oceny prawnej w wyroku podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu sformułowanego w odniesieniu do decyzji MOW NFZ, dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest zarzutu: "Naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 oraz z art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów i nieprawidłowe utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 5 lutego 2019 r., podczas gdy organ powinien uchylić zaskarżoną decyzję z dnia 5 lutego 2019 r. w całości i orzec co do istoty sprawy, to jest powinien uchylić decyzję ostateczną: decyzję z dnia 9 listopada 2017 r. objętą wnioskiem o wznowienie postępowania złożonym przez wnioskującego, gdyż spełnione zostały przesłanki dla podstępowania oraz istniały podstawy do uchylenia ww. decyzji objętej wnioskiem o wznowienie oraz wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, a także nieustosunkowanie się w sposób wystarczający przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku do tego zarzutu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

4. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte sprawowanie kontroli w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku odpowiedniego rozpoznania, wyjaśnienia i dokonania oceny prawnej w wyroku podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu sformułowanego w odniesieniu do decyzji MOW NFZ, dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest zarzutu: "Naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę i podtrzymanie przez organ w decyzji z dnia 19 lipca 2019 r. argumentacji prawnej i faktycznej leżącej u podstaw wydania decyzji z dnia 5 lutego 2019 r., że nie spełniona została przesłanka dotycząca wykazania nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych organowi, które mogłyby mieć wpływ na uchylenie decyzji z dnia 9 listopada 2017 r.", a także nieustosunkowanie się w sposób wystarczający przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu Wyroku do tego zarzutu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

5. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte sprawowanie kontroli w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku odpowiedniego rozpoznania i dokonania oceny prawnej w wyroku podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu sformułowanego w odniesieniu do decyzji MOW NFZ, dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest zarzutu: "Naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe i nieuzasadnione przyjęcie przez Organ w Decyzji z dnia 19 lipca 2019 r. oraz w poprzedzającej ją Decyzji z dnia 5 lutego 2019 r., że dokumenty przedstawione przez Wnioskującego nie odnosiły się do postępowania zakończonego decyzją ostateczną: Decyzją z dnia 9 listopada 2017 r., objętą wnioskiem o wznowienie postępowania złożonym przez Wnioskującego.", a także nieustosunkowanie się w sposób wystarczający przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku do tego zarzutu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

6. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku zawieszenia postępowania z urzędu i wydanie wyroku, podczas gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego oraz w związku z brakiem zastosowania przez Sąd środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, a także poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, w związku z brakiem odpowiedniego wskazania w tym uzasadnieniu podstaw i argumentów do uznania że "nie zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania wznowieniowego do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 146/18.

II. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

7. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu, w zakresie tego co należy rozumieć, jako "istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję", a także podtrzymanie w wyroku nieprawidłowej wykładni przyjętej przez organ, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania ww. przepisu poprzez uznanie, że przedstawione przez skarżącego okoliczności i dowody nie spełniają przesłanek w nim wskazanych, podczas gdy te okoliczności i dowody spełniają jednak przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż pomimo ich mnogości i rozbudowania, zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w znacznej części powtarzają się w tym znaczeniu, że w istocie zmierzają do podważenia tych samych ocen wyrażonych przez Sąd pierwszej instancji, będących wynikiem przeprowadzonej przez ten Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Powyższe dotyczy w szczególności licznych zarzutów dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie NSA zarzuty te nie są trafne. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy, i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, iż w istocie dotyczą one dwóch zasadniczych problemów. Po pierwsze oceny znaczenia w postępowaniu wznowieniowym dowodu w postaci załączonych do wniosku o wznowienie dokumentów: pisemnego oświadczenia z dnia 31 marca 2014 r. lek. E. R. oraz dwóch dyplomów złożonych na okoliczność innego, zakończonego unieważnieniem, postępowania konkursowego, prowadzonego przez MOW NFZ w 2014 r. Po drugie istnienia podstaw do zawieszenia postępowania toczącego się przed WSA.

Jako, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w tym zakresie w zaskarżonym wyroku, to nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez.

Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wymieniony zarzut jest niezasadny. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, iż kontrola legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji sprowadzała się do stwierdzenia, czy organy administracyjne słusznie uznały, wznawiając postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, że nie zachodziła podstawa wznowienia wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powyższy przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji oraz przez organ administracji, że przez "nową istotną okoliczność" dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie należy podzielić stanowisko WSA oraz organu, że załączniki dołączone do wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 9 listopada 2017 r. nie stanowią istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Prawidłowa jest bowiem konstatacja WSA, iż dokumenty te zostały złożone przez lek. E. R. na okoliczność konkretnego postępowania konkursowego prowadzonego przez Mazowiecki Oddział Wojewódzki w 2014 r. i nie można przyjąć, by oświadczenie woli dotyczące jednego oznaczonego postępowania konkursowego dotyczyło również innych ogłaszanych przez ten oddział NFZ postępowań konkursowych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że rozpiętość czasowa między obydwoma postępowaniami wynosi blisko 3 lata i 3 miesiące.

Nie można zatem podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej wywodu, że złożone oświadczenie przez lek. E. R. jest wiążące na poczet przyszłych, nieistniejących w momencie jego składania postępowań. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż oświadczenie złożone przez lek. E. R. w 2014 r. pozostaje bez wpływu na treść decyzji z dnia 9 listopada 2017 r., ponieważ nie można z oświadczenia złożonego w 2014 r. wywodzić skutków dla postępowania prowadzonego w 2017 r.

W ocenie NSA nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku zawieszenia postępowania z urzędu i wydaniu wyroku, podczas gdy - zdaniem autora skargi kasacyjnej - rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego oraz w związku z brakiem zastosowania przez Sąd środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, a także poprzez wadliwe uzasadnienie.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie, w której rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Przewidziana w ww. przepisie możliwość zawieszenia postępowania sądowego ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, który powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy i czy nie naruszy ono praw gwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz wynikającego z art. 7 p.p.s.a. postulatu szybkości postępowania. Zawieszenie postępowania nie jest instytucją prawną gwarantującą szybkie załatwienie sprawy. Zestawienie przesłanek zawieszenia postępowania z nakazem wynikającym z art. 7 p.p.s.a. oznacza, że zasadność zawieszenia postępowania powinna być w każdym przypadku wnikliwie oceniona w celu ustalenia, czy w danej sprawie uzasadnione jest odstąpienie od zasady szybkiego rozpoznania sprawy (zob. postanowienie NSA z 21.04.2022 r., III OSK 707/22, LEX nr 3338993). W orzecznictwie wskazuje się że, aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. np. postanowienia NSA z dnia: 28 lutego 2012 r., sygn. akt I GZ 27/12, LEX nr 1136610; 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 304/12, LEX nr 1125525; wyrok NSA z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I GSK 613/17, LEX nr 2353675). Innymi słowy, zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne należy zatem rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni oraz realny wpływ na jego wynik. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. byłoby niezasadne. Rozstrzygnięcie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego - wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie - nie zależy bowiem od wyniku postępowania toczącego się pod sygn. akt VI SA/Wa 146/18.

Trafnie bowiem podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że w niniejszym postępowaniu ocenie podlegał wyłącznie wpływ oświadczenia złożonego przez lek. E. R. w 2014 r. na wynik wznowionego postępowania konkursowego i uznał, że nie ma ono wpływu na treść wydanych decyzji.

Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż na gruncie tego postępowania nie ma podstaw do przesądzania czy rzeczywiście organ prawidłowo unieważnił postępowanie konkursowe, a skarżący kasacyjnie w ramach tego postępowania nadal może wykazać, że składając ofertę w 2017 r. podał prawdziwe informacje w zakresie personelu lekarskiego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że jeżeli strona zamierza wykazać, że składane przez nią w trakcie postępowania konkursowego w 2017 r. dokumenty i oświadczenia, w tym dotyczące współpracy z lek. E. R., były prawdziwe (stronie zarzucono kłamstwo ofertowe), musi przedstawić dokumenty potwierdzające tę współpracę na datę ogłoszenia postępowania konkursowego i złożenia oferty wraz z dokumentacją.

Podobnie Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wskazana regulacja ma charakter ustrojowy i kompetencyjny, a zatem omawiany przepis mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności. Ze sformułowanych zarzutów nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia kasator podnosił. Dlatego nieuzasadnione było powoływanie się na ten przepis. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie stanowi bowiem podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy.

Również Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Art. 3 § 2 p.p.s.a. określa katalog spraw objętych właściwością sądu administracyjnego, czego skarga kasacyjna nie podważyła w odniesieniu do omawianej sprawy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Wskazane wyżej zarzuty nie mogą służyć także kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służą one również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy. Podniesione w tym zakresie uwagi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i przy okazji formułowania zarzutów prawa materialnego wymykają się kontroli NSA.

Odnosząc się do tych zarzutów należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1979/13 oraz wyrok NSA z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 205/18, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało zatem również zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia – to oznacza, że przepis ten ma zastosowanie tylko w razie uwzględnienia skargi. Podstawą do jego zastosowania jest bowiem stwierdzenie przez sąd, że nie tylko akt lub czynność bezpośrednio do sądu zaskarżone, ale także akt lub czynność poprzedzająca wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2012 r. I FSK 1678/11 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie tymczasem WSA skargę oddalił. Uwzględniając powyższe omawiany zarzut należy uznać za chybiony. Art. 135 p.p.s.a. wyznacza bowiem jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Tylko ewentualne ustalenie przez WSA, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowanie tego przepisu. Jednak nie odpowiada mu uprawnienie skarżącego do żądania objęcia zakresem orzekania tych aktów. Sąd nie musi odnosić się do złożonego w tym zakresie wniosku, czyli nie musi rozstrzygać w tym zakresie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2011 r., II GSK 50/10 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2012 r., I OZ 677/12 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są chybione i na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.