Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2192/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 , 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2013 r. skargi kasacyjnej M.D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 574/13 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi M.D. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 11 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 574/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M.D. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 11 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2013 r., odmawiające wznowienia postępowania zakończonego Rozkazem Personalnym z dnia 10 grudnia 2007 r. Postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 19 marca 2013 r. (przesyłkę odebrał szwagier skarżącego P.O.)). Skarga na to postanowienie została złożona w budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. Skoro zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 19 marca 2013 r., to termin do wniesienia na nie skargi upłynął skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2013 r. Wniesioną przez skarżącego skargę w dniu 22 kwietnia 2013 r. należało zatem uznać za wniesioną z uchybieniem terminu określonego w wyżej cytowanym art. 53 §1.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł M.D. podnosząc, iż zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, adresatowi doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata , umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Niestety pana P.O. nie można uznać za dorosłego domownika , gdyż nie mieszka on wspólnie ze skarżącym w lokalu który zajmuje. Albowiem w Kiekrzu przy ul. [...] są dwa odrębne lokale mieszkalne, jeden zajmuje szwagier skarżącego P.O. wraz z rodzicami, a drugi zajmuje skarżący ze swoją rodziną. Ponieważ mieszkanie skarżącego jest w głębi podwórza posesji listonosz doręcza przesyłki skarżącego jego szwagrowi, licząc że przekaże niezwłocznie skarżącemu. Niestety tak się nie stało w tym przypadku i szwagier przekazał niniejsze postanowienie dopiero 21 marca 2013roku i od tego dnia powinno się liczyć termin do wniesienia skargi. Szwagra należy traktować jako sąsiada, a nie domownika. Nadto listonosz nie dopełnił obowiązku powiadomienia skarżącego skarżącego doręczeniu pisma sąsiadowi zgodnie z art. 43 k.p.a. Powyższe w pełni potwierdza, że doręczenie przesyłki skarżącemu nastąpiło z naruszeniem art. 43 k.p.a.. Nieprawdą jest, że skarżący złożył skargę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Poznaniu ul. Kochanowskiego 2a w dniu 22.04.2013 roku , lecz 19.04.2013 roku. Fakt ten potwierdza pieczątka Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu Wydział Komunikacji Społecznej Kancelaria Ogólna z datą 19.04.2013r. złożona na pierwszej stronie odpisu skargi skarżącego, będąca w posiadaniu skarżącego (ksero 1 strony zał. Nr 2).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę jej dopuszczalności. Co do zasady skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni (art. 53 § 1), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ppsa). Określony w art. 53 § 1 ppsa termin jest terminem ustawowym, tj. nie może być skracany ani przedłużany przez sąd, prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę, oraz terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie skarżącemu (por. postanowienie NSA z 20 września 2012 r., sygn. akt I GSK 1143/12, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ ).

W rozpoznawanej sprawie skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia środka prawnego do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia powoduje bowiem obligatoryjne jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 19 marca 2013 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę prawidłowo zaadresowaną odebrał w trybie art. 43 k.p.a. dorosły domownik. W takim przypadku przyjmuje się fikcję doręczenia przesyłki skarżącemu. Z treści art. 43 k.p.a. wynika jednoznacznie, że skorzystanie w sposób skuteczny z określonego w nim trybu doręczenia wymaga spełnienia łącznie trzech wskazanych w nim warunków, którymi są: po pierwsze - adresat jest nieobecny w momencie doręczenia pisma, po drugie - pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem dorosłe osoby wymienione w tym przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej, tj. domownik, sąsiad lub dozorca domu, po trzecie - osoby te zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi. W niniejszej sprawie wszystkie te przesłanki zostały spełnione. Zamieszkiwanie przez adresata i jego rodziny w jednym siedlisku, pod tym samym adresem sprawia, że są oni wzajemnie dla siebie domownikami, a nie tylko sąsiadami, nawet jeżeli mieszkają w dwóch oddzielnych budynkach.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że termin do wniesienia skargi upłynął skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2013 r. Tymczasem skarżący złożył skargę osobiście w siedzibie organu w dniu 22 kwietnia 2013 r. Fakt ten nie budzi wątpliwości wobec pieczęci organu widniejącej na skardze z datą 22 kwietnia 2013 r. (k. 2 akt).

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarżący złożył skargę po upływie ustawowego, trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Sąd ten miał obowiązek skargę odrzucić. Kwestia zaś przyczyny w uchybieniu terminu może mieć ewentualnie znaczenie jedynie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na akt organu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia