Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 124/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 sierpnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr. ) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2005r. sprawy ze skargi D. N. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia 12 grudnia 2003r., Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu nieuwzględnionego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Rady Gminy B. na rzecz skarżącej D.N. kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Gminy B. z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] przystąpiono do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obszarów Gminy B. w miejscowościach [...]. Projekty tych planów zostały wyłożone do publicznego wglądu w dniach od 18 sierpnia 2003 r. do 16 września 2003 r.

W dniu 19 września 2003 r. zarzut do w/w projektu wniosła D.N. podnosząc, że nieuwzględnienie działki nr "1" w planie zagospodarowania przestrzennego jako działki budowlanej jest niesłuszne z uwagi na to, że działka ta z uwagi na jej usytuowanie wzdłuż drogi powiatowej nie nadaje się do użytku rolniczego ze względu na kurz, spaliny, zasolenie przy odśnieżaniu. Ponadto przedmiotowa działka leży w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowanych znajdujących się zarówno w B., jak i w sąsiednim S.

Rada Gminy B. uchwałą z dnia 12 grudnia 2003 r. Nr [...] odrzuciła powyższy zarzut. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne".

W części faktycznej wymieniono dokumenty wykorzystane przy podjęciu uchwały i wskazano, że sporządzony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. stanowił przedmiot badań spójności ustaleń w nim zawartych ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B., został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione protesty i "zarzuty do projektu planu zostały rozpatrzone przez Wójta Gminy B.. Zarzuty i protesty nieuwzględnione lub nieuwzględnione w części Wójt Gminy przekazał Radzie Gminy do rozstrzygnięcia, wśród nich zarzut wniesiony przez D.N., właścicielkę działki nr "1".

Podniesiono, że zgodnie z ustaleniami projektu planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. obejmującym wieś B., w/wym. działka położona w B. została objęta terenem o przeznaczeniu użytkowanie rolnicze (R) obejmującym wąski teren na przedpolu istniejącego lasu. Rada Gminy B. rozpatrując treść zarzutu rozważała, czy ustalenia projektu planu wykluczające możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej w terenie obejmującym działkę nr "1" są prawidłowe czy też możliwa albo wskazana jest ich korekta. Ustalono, że działka nr "1" wchodzi w skład terenów upraw polowych obejmujących tereny rolne, na przedpolu lasu, w strefie korytarza ekologicznego o znaczeniu węzłowym. Działka w konkretnych uwarunkowaniach z uwagi na konieczność odpowiednich odległości od drogi i ściany lasu nie spełnia warunków budowlanych. W ocenie Rady stwierdzony stan faktyczny potwierdza prawidłowość rozwiązań projektu planu w omawianej jego części, przyjmując rozwiązania zgodne z wymogami ładu przestrzennego i urbanistyki, tj. niewyznaczalnie terenów budowlanych na obszarach o dużej wartości przyrodniczej a zarazem nie spełniające warunków niezbędnych do zabudowy oraz położnych w obszarze o szczególnych walorach krajobrazowych i ekspozycyjnych. Ewentualne rozwiązanie alternatywne, tj. uwzględnienie zarzutu wiązałoby się z naruszeniem istniejącego terenu otwartego, z naruszeniem walorów krajobrazowych (pogorszeniem ekspozycji zespołu przyrodniczego), z pogłębieniem rozproszenia zabudowy i pogorszeniem ładu przestrzennego.

Podniesiono także, że przedmiotowy zarzut został również rozpatrzony w kontekście ochrony interesu prawnego właścicielki wynikającego z prawa własności nieruchomości. Konieczne przy rozstrzyganiu zarzutu było dokonanie przez Radę Gminy B. oceny, czy i w jakim zakresie następuje naruszenie interesu prawnego właściciela działki oraz czy zbadany stan faktyczny i stan prawny oraz związek między nimi pozwala na odrzucenie zarzutu, czy też wskazuje na konieczność jego uwzględnienia. Analizując te zagadnienia na tle stanu faktycznego przedstawionego powyżej stwierdzono ponadto, że zgodnie z obowiązującym do końca 2003 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzonym Uchwałą NR [...] Rady Gminy B. w dniu [...] października 1993 r. - teren objęty zarzutem przeznaczony jest na tereny upraw polowych (R), a więc z prawno-planistycznego punktu widzenia jest terenem niebudowlanym. Obecnie sporządzony projekt planu miejscowego dla gminy B. obejmujący wieś B. - działkę nr "1" pozostawia jako tereny użytkowane rolniczo. W tym stanie rzeczy uznano, że aczkolwiek interes prawny właścicielki terenu objętego zarzutem został naruszony, to jednak w świetle obowiązującego planu gminy B. przedmiotowy teren w ogóle nie jest terenem budowlanym, a zatem sporządzony projekt aktualnego planu nie narusza praw nabytych na podstawie obowiązującego do końca 2003 r. planu i nie powoduje zmiany przeznaczenia terenu budowlanego na teren niebudowlany - podtrzymuje jedynie niebudowlane przeznaczenie działki objętej zarzutem.

W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez D.N. podniesiono, że generalną podstawą prawną rozstrzygnięcia złożonego zarzutu jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne" oraz art. 18 ust 2 pkt 2a i pkt 11 ustawy wskazujący na zachowanie spójności ustaleń planu miejscowego z polityką przestrzenną określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin. Na podstawie rozpoznanego szczegółowo stanu faktycznego oraz przepisów prawa materialnego pozostających w związku z opisanym stanem faktycznym Rada Gminy B. uznała, że decyzją właściwą jest odrzucenie zarzutu, co oznacza pozostawienie w odniesieniu do działki będącej własnością D.N. ustaleń projektu planu o przeznaczeniu działki pod tereny użytkowania rolniczego (R).

Wskazano dodatkowo, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w obowiązujących przepisach, tj.:

- w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt 1), a także sprawy terenów rekreacyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 10) - zaś jednym z podstawowych sposobów realizacji tych zadań jest sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,

- w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1 nakazującym uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki). Zaznaczono, że Rada Gminy B. rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z pkt 5 cytowanego przepisu, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Z uwagi na opisany wcześniej stan faktyczny, Rada uznała, że w rozważanym przypadku istnieją przesłanki merytoryczne przemawiające za odrzuceniem zarzutu, co wprawdzie powoduje naruszenie interesu prawnego właściciela, ale nie stwarza stanu naruszenia prawa taką decyzją

- w przepisach ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (rozdział 2) nakazującej ochronę gruntów rolnych, szczególnie ich "zwartych obszarów" przed przeznaczaniem na cele nierolnicze, co w omawianym przypadku ma zastosowanie z uwagi na położenie działek objętych zarzutem w kompleksie terenu kwalifikowanym jako rolny.

- w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska stanowiącej, że "w (...) miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez (...) zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast (...) oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni (...), a także zapewnienie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych" - w tym przypadku jest to spełnienie wymogu art. 72 ust. 1 pkt 3 i 5 cyt. ustawy poprzez utrzymanie i wzbogacenie istniejącej zieleni.

W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez M.K. wskazano także, że art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada Gminy ma więc prawo do odrzucenia zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby, jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. W omawianym przypadku naruszenie interesu prawnego można określić jako brak możliwości (będący skutkiem ustaleń planu mających na celu realizację podstawowych celów, dla których podjęto decyzję o potrzebie jego sporządzania) zagospodarowania nieruchomości w sposób oczekiwany przez właściciela. Projekt planu podtrzymuje niebudowlane przeznaczenie terenu, nie tworzy dodatkowych nowych ograniczeń w zakresie sposobu wykonywania prawa własności (w stosunku do zapisów obowiązującego do końca 2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. z 1993 r.). Podkreślono też, iż plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennymi) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie jeżeli, tak jak w rozpatrywanym przypadku, zachodzi niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Prawo własności nieruchomości, chociaż jest fundamentalnym prawem w porządku prawnym RP, nie jest jednak prawem niewzruszalnym, gdyż w sytuacjach przewidzianych przepisami szczególnymi (np. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) może być ograniczone. Organ planistyczny podnosi, że poprzez uwzględnienie stanu faktycznego i stanu prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działek wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu, chociaż naruszają interes prawny właściciela, nie powodują stanu naruszenia prawa. Zostały podjęte również w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym, przez właściwy organ, w ramach prawidłowo prowadzonej procedury planistycznej i mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Gminy B. odrzucając zarzut nie działała zatem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego". Rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że skutki tej decyzji wiązałyby się z przekreśleniem celu, dla którego postanowiono o potrzebie sporządzenia planu, w związku z czym zarzutu nie można uwzględnić. Sposobem rozstrzygnięcia Rada nie naruszyła przepisów Konstytucji RP, kodeksu cywilnego ani przepisów szczególnych.

Skargę na powyższą uchwałę złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D.N.

Skarżąca podnosi, że w uchwale zawarto stwierdzenia, iż zarzut nie został uwzględniony przez Wójta Gminy B., co jest sprzeczne z przepisem art. 24 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na mocy którego to przepisu organem właściwym do rozpatrywania zarzutów jest Rada Gminy. Ponadto, zdaniem skarżącej, uchwała o odrzuceniu zarzutu narusza interes prawny skarżącej oraz ogranicza wykonywanie jej prawa własności, uniemożliwiając skarżącej zagospodarowanie działki, a w konsekwencji uchwała narusza przepisy prawa.

Pozostawienie rolniczego przeznaczenia działki nr "1" sprzeczne jest z polityką przestrzenną w Gminie. Skarżąca wskazuje bowiem, że działka nr "1" położona jest wzdłuż drogi, jest wystarczająco szeroka do zabudowy i spełnia warunki do zabudowy. Działka nr "1" stanowi swoistą enklawę, w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się tereny zbudowane budynkami mieszkalnymi. Ponadto przedmiotowa działka nie stanowi obszaru o dużej wartości przyrodniczej, uzasadniającej wyłączenie jej z zabudowy, nie znajduje się również w zwartych obszarach rolnych, a wręcz przeciwnie. Ustalenia poczynione przez Radę Gminy w powyższym zakresie są - zdaniem skarżącej - sprzeczne ze stanem faktycznym i prawnym i zostały powzięte w sposób dowolny z naruszeniem prawa i interesu prawnego strony skarżącej.

Wolą strony skarżącej jest możliwość wykonywania jej prawa własności i zagospodarowanie działki poprzez zabudowę działki małym domem letniskowym bądź usytuowanie na działce małego budynku handlowo-usługowego (np. bar szybkiej obsługi, kiosk). Odrzucenie zarzutu spowodowało pozbawienie skarżącej możliwości jakiegokolwiek zagospodarowania działki, a mianowicie brak możliwości zabudowy działki, jak również brak faktycznej możliwości uprawy rolniczej działki z uwagi na jej usytuowanie wzdłuż ruchliwej drogi. Wzmożony ruch pojazdów na drodze, powodujący skażenie gleby uniemożliwia uprawę rolniczą działki.

W związku z powyższym zdaniem skarżącej Rada Gminy działała w sposób dowolny, nadużywając przysługującego jej władztwa planistycznego na obszarze Gminy. Dlatego też skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy B. wniosła o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2005 r. stawiła się skarżąca D.N. podtrzymująca skargę oraz radca prawny I.P. wraz W.W.- pełnomocnicy Rady Gminy B. wnoszący o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust, 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały.

W kontekście, w jakim została wydana zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy B. z dnia 12 grudnia 2003 r. Nr [...] należy przytoczyć i podzielić ugruntowany już w judykaturze pogląd (prezentowanym in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt: II SA/Kr 2676/0), zgodnie z którym regulacja prawna zawarta w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje specjalnego trybu przekwalifikowania dziatek z rolnych na budowlane, pozostawiając to zmianom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że na gruncie tej ustawy można osiągnąć przekwalifikowanie działki tylko przez zmianę planu, a organy gminy (organy planistyczne) nie mają obowiązku wydawania osobnych aktów administracyjnych w przedmiocie tego przekwalifikowania. Składając wniosek o zmianę przeznaczenia działki nie można zatem oczekiwać odrębnego aktu w tej sprawie (zwłaszcza decyzji administracyjnej), a nieuwzględnienie tego wniosku można kwestionować jedynie przy pomocy wskazanych wyżej środków dotyczących projektu planu lub samej uchwały o planie. Plan jest jednak przygotowywany na podstawie wspomnianego władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały - zwłaszcza uzasadnienie faktyczne - nie jest prawidłowe. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w aktach sprawy brakuje dokumentacji, na którą w treści uzasadnienia powołuje się organ planistyczny. Nie pozwala to na zweryfikowanie poprawności postępowania poprzedzającego zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i samego rozstrzygnięcia. Nie można zwłaszcza ustalić legitymacji D.N. do złożenia zarzutu do projektu planu, gdyż w aktach brakuje dokumentacji pozwalającej ustalić, że ma ona tytuł prawny do działki nr "1" położonej w B. Ponadto organ planistyczny nie ustosunkował się bezpośrednio do treści zindywidualizowanego zarzutu, a wskazana argumentacja ma charakter generalny powtarzany przez Radę Gminy B. w uzasadnieniach wielu - będących przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - uchwał o odrzuceniu zarzutów do projektu planów zagospodarowania przestrzennego obszarów Gminy B. w miejscowościach [...], do których sporządzenia przystąpiono na podstawie uchwały Rady Gminy B. z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...].

Ponadto motywy uzasadnienia nie zostały precyzyjnie i przekonująco przedstawione. Organ planistyczny uzasadnia bowiem odrzucenie zarzutu do projektu planu tym, że naruszałoby to "istniejące tereny otwarte" i walory krajobrazowe wskazując, że działanie takie powodowałoby pogorszenie ładu przestrzennego oraz pogłębienie rozproszenia zabudowy nie wyjaśniając, na czym to pogorszenie ładu przestrzennego miałoby polegać. Jako drugi zasadniczy argument odrzucenia zarzutu wskazano, że w planie dotychczas obowiązującym teren przedmiotowej działki również nie był budowlany, był to teren upraw polowych (R), a więc z prawno-planistycznego punktu widzenia nie był to teren budowlany, a zatem sporządzony projekt aktualnego planu nie narusza praw nabytych wnoszącej zarzut. Argument tego rodzaju nie może stanowić zasadniczej podstawy odrzucenia zarzutu, gdyż pozbawiałby sensu instytucję zarzutów do projektu planu, jako instrumentu dającego m.in. możliwość domagania się zmian dotychczasowych rozwiązań planistycznych. Należy podzielić pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym odrzucenie zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być uzasadnione wyłącznie porównaniem planu dotychczas obowiązującego z projektem planu wyłożonego do publicznego wglądu. Obowiązkiem rady gminy jest skonfrontowanie zarzutu i projektu planu ze stanem faktycznym i prawnym działek z dnia odrzucenia zarzutu (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2002 r., II SA/Kr 3050/01, publ.: Wspólnota z 2002 r., nr 13, s. 47).

Wobec powyższego uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie spełnia swojej zasadniczej funkcji, jaką jest przekonanie adresata uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie mu motywów rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270).

W odniesieniu do zarzutu skarżącej, iż w uchwale zawarto stwierdzenia, iż zarzut nie został uwzględniony przez Wójta Gminy B., co jest sprzeczne z przepisem art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na mocy którego to przepisu organem właściwym do rozpatrywania zarzutów jest Rada Gminy należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie jako pochodzące od Rady Gminy B. zostało podjęte przez właściwy organ, a stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu uchwały, na które powołuje się skarżąca stanowi wskazanie na wyczerpanie toku postępowania w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 2 pkt 7-9 cytowanej ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, m.in.: przyjmuje zarzuty, o których mowa w art. 24 ust. 1, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż miesiąc, zarzuty wniesione do projektu planu i przedstawia radzie gminy protesty i zarzuty nie uwzględnione w projekcie planu oraz ogłasza o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nie uwzględnione protesty i zarzuty, zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.