Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2255/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g), art. 84 ust. 1 i 2, art. 87, art. 89 ust. 1 pkt 1, 2 i 7, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1, art. 93 ust. 1 i ust. 4- ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 174
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 3 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 110 § 1, art. 156 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 19 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 13/17 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2017r., sygn. akt II SA/Ke 13/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach – po rozpoznaniu skargi A. C. – uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] listopada 2016r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Kielcach z dnia [...] lipca 2016r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu i umarzył postępowanie administracyjne.

Przedstawiając przyjęty za podstawę tego wyroku stan sprawy – Sąd I instancji stwierdził, że w dniu [...] marca 2016r. funkcjonariusze Policji przeprowadzili w miejscowości M. kontrolę pojazdu m-ki Mercedes Benz nr rej. [...], którym kierował P. O. wykonując zarobkowy regularny przewóz osób na trasie B. – K. Kierowca wykonywał kurs z godz. 7:10 i zgodnie z rozkładem jazdy do zezwolenia nr [...] na przystanek w M. powinien przyjechać o godz. 7:15, tymczasem przyjechał o godz. 7:28. Kierowca nie podpisał protokołu kontroli, oświadczając na piśmie, że kontrolujący nie umożliwili mu wniesienia zastrzeżeń do protokołu. Wyjaśnił, że przyczyną 5-minutowego opóźnienia była konieczność wymiany "bileterki". Protokół z tej kontroli wraz z aktami sprawy został przekazany do ŚWITD w Kielcach.

ŚWITD, mając na uwadze ustalenia protokołu, wydał na podstawie art. 92a ust. 1 Ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013r. poz. 1414), zwanej u.t.d., decyzję z dnia [...] lipca 2016r. nakładającą karę za to naruszenie.

Utrzymując w mocy tę decyzję – Główny Inspektor transportu Drogowego za niewiarygodne uznał twierdzenie kierowcy o braku możliwości wniesienia zastrzeżeń do protokołu kontroli, skoro przyjęto w poczet materiału dowodowego jego pisemne oświadczenie. Organ wskazał, że ani kierowca, ani przewoźnik nie przedstawili żadnego dowodu na okoliczność zaistnienia zdarzenia wyłączającego odpowiedzialność na powstanie naruszenia, zaś opóźnienie wynosiło 13 a nie 5 minut, co świadczy o nieprzykładaniu przez kierowcę zbytniej wagi do rozkładu jazdy. W konsekwencji należało nałożyć na przewoźnika karę pieniężną określoną w lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. przy braku okoliczności określonych art. 92c ust. 1 u.t.d.

Za niewiążącą w tej sprawie Inspektor uznał decyzję Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] maja 2016r. umarzającą postępowanie w sprawie wymierzenia kary za to naruszenie, bowiem przepis art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewiduje umorzenie postępowania, w sytuacji gdy inny uprawniony organ nałoży karę pieniężną. Tymczasem Marszałek nie był uprawniony do prowadzenia postępowania w zakresie nałożenia kary pieniężnej za popełnienie naruszenia wynikającego z u.t.d., a decyzja z dnia [...] maja 2016r. nie nakładała na stronę kary pieniężnej.

Uwzględniając skargę A. C. na tę decyzję – Sąd I instancji za kluczową dla wyniku sprawy uznał decyzję ostateczną Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] maja 2016r. Po przytoczeniu treści art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. stwierdził, że Marszałek Województwa Świętokrzyskiego był organem uprawnionym do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określone w u.t.d. Zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozów na trasie B. – K. przez M. wydał bowiem Marszałek Województwa Świętokrzyskiego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.t.d. Z art. 84 ust. 1 u.t.d. wynika, że organ udzielający zezwolenia uprawniony jest do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tego zezwolenie. Do kontroli dokumentów oraz warunków w nich określonych w odniesieniu do przewozów regularnych uprawnieni są upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 (art. 89 ust. 1 pkt 7 u.t.d.). Skoro zatem w tej sprawie organem, który wydał zezwolenie był Marszałek Województwa Świętokrzyskiego, to organ ten był też uprawniony stwierdzić naruszenie warunków udzielonego zezwolenia. W konsekwencji był właściwy do nałożenia kary pieniężnej.

W podstawie prawnej decyzji z dnia [...] maja 2016r. Marszałek powołał – jak podniósł Sąd I instancji - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Marszałek ustalił, że stwierdzone w protokole kontroli z dnia [...] marca 2016r. opóźnienie w realizacji przewozu spowodowane było awarią kasy fiskalnej i koniecznością jej wymiany na inną, co oznacza, że przewoźnik nie miał wpływu na zaistniałe opóźnienie. Stwierdził więc, że zachodzą przesłanki określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W efekcie, na podstawie tego przepisu w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie naruszenia art. 18b u.t.d. polegającego na wykonania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym godzin odjazdu i przyjazdu.

Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego ma, jak zauważył Sąd I instancji, co do zasady charakter formalny, a nie merytoryczny. Tym niemniej również decyzja umarzająca postępowanie administracyjne wywołuje skutek w postaci powagi rzeczy osądzonej. Sąd stwierdził, że przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Wzruszenie jej może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w k.p.a., a nowa decyzja w tej samej sprawie wydana w zwyczajnym trybie zawsze musi spotkać się ze skutecznym zarzutem nieważności.

Mając na uwadze zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), Sąd stwierdził, że w sytuacji gdy jeden uprawniony organ (Marszałek Województwa Świętokrzyskiego), po dokonaniu oceny przesłanek wyłączających odpowiedzialność przewoźnika, w stosunku do tego samego podmiotu i za to samo naruszenie, wydał ostateczną decyzję z dnia [...] maja 2016r. umarzającą postępowanie administracyjne, inny uprawniony organ nie może, z uwagi powagę rzeczy osądzonej (res iudicata), nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie w kolejnym postępowaniu. Powaga rzeczy osądzonej nie została co prawda wyraźnie zdefiniowana w przepisach k.p.a., jednak wywieść ją można – jak wskazał Sąd I instancji - z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przewidującego obowiązek organu stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Jeżeli w tym samym stanie faktycznym uprawniony organ stwierdził, analizując zgromadzony materiał dowodowy, brak podstaw do nałożenia kary pieniężnej (pomimo stwierdzonego naruszenia) i umorzył postępowanie, to w przypadku wszczęcia kolejnego postępowania w tym samym zakresie przez inny organ, należało je umorzyć. Sąd I instancji wskazał, że art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie też w razie wydania decyzji umarzającej postępowanie z uwagi na zaistnienie powagi rzeczy osądzonej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając ten wyrok, na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 176 p.p.s.a., w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 92c ust. 1 pkt 2, art. 93 ust. 1 i ust. 4 – ust. 6 u.t.d., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie powinno zostać umorzone i umorzenie tego postępowania przez Sąd, podczas gdy w ustalonym stanie faktycznym sprawy WSA w Kielcach uprawniony był co najwyżej do uchylenia decyzji organów administracji, z uwagi na ich wydanie przed wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] maja 2016r., która to decyzja dotknięta jest wadą nieważności kwalifikowaną zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem wydana została przez organ niewłaściwy w sprawie;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 92c ust. 1 pkt 2, art. 93 ust. 1 i ust. 4 – ust. 6 u.t.d., które miało decydujący wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że Marszałek Województwa Świętokrzyskiego posiadał kompetencję i był właściwy do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w sprawie naruszenia przepisów u.t.d. stwierdzonego przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli w dniu [...] marca 2016r., podczas gdy w świetle przywołanych wyżej przepisów u.t.d. organem wyłącznie uprawnionym do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie naruszeń stwierdzonych podczas wskazanej kontroli był Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego.

Wobec tych zarzutów skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny - wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji - rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Skarga ta - oparta na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych – nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej, pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Rozpoznając tę skargę - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że istota sporu w tej sprawie sprowadza się do prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który uznał po pierwsze, że Marszałek Województwa Świętokrzyskiego był właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przez przedsiębiorcę warunków zezwolenia na prowadzenie transportu osób, stwierdzonym w toku kontroli przez funkcjonariuszy Policji; po drugie zaś, że prowadzone przez właściwy organ inspekcji transportu drogowego postępowanie w tej samej sprawie należało umorzyć skoro Marszałek Województwa Świętokrzyskiego wydał ostateczną decyzję umarzającą prowadzone przez niego postępowanie administracyjne, uznając istnienie okoliczności egzoneracyjnych określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. (powaga rzeczy osądzonej).

Wobec tak zarysowanego sporu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wadliwe jest stanowisko zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji stwierdził, że Marszałek Województwa Świętokrzyskiego był organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie warunków zezwolenia na świadczenie usług przewozu osób. W istocie bowiem Marszałek Województwa Świętokrzyskiego nie był – jak zasadnie podnosi skarżący kasacyjnie zarzucając Sądowi I instancji dokonanie wadliwej wykładni art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 93 ust. 1 i ust. 4 – ust. 6 u.t.d. - organem właściwym do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia warunków realizacji zezwolenia na przewóz osób, stwierdzonego – co umknęło uwadze Sądu I instancji – przez funkcjonariusza Policji. Marszałek (i jego pracownicy) jest co prawda – na mocy powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g), art. 84 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 7 u.t.d. – uprawniony do kontroli realizacji przez przedsiębiorcę warunków realizacji zezwolenia a kontrolę tą, na mocy ust. 2 art. 84 u.t.d., przeprowadzają oni co najmniej raz na 5 lat. Konsekwencją powyższego uprawnienia jest uprawnienie do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w razie stwierdzenia naruszenia warunków zezwolenia i nałożenia z tego tytułu kary pieniężnej. Uprawnienie to przysługuje im jednakże tylko wówczas gdy we własnym zakresie przeprowadzają kontrolę przedsiębiorcy bowiem ustawodawca używa w art. 84 ust. 1 u.t.d. w odniesieniu do organów udzielających zezwolenia zwrotu "na potrzeby własne", po którym dodaje "są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy". Zastrzega zatem, że uprawnienie do prowadzenia postępowania przez organ udzielający zezwolenia (i jego pracowników) przysługuje wyłącznie wówczas gdy to oni w toku prowadzonej własnej kontroli przedsiębiorcy stwierdzili naruszenie warunków zezwolenia. Tymczasem katalog podmiotów uprawnionych do kontroli warunków realizacji zezwolenia i przestrzegania przepisów u.t.d. w toku realizacji przewozu jest znacznie szerszy i obejmuje także m.in. funkcjonariuszy Policji i inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d.). Co prawda na mocy art. 93 ust. 1 u.t.d. ustawodawca ustanawia zasadę ogólną, w myśl której karę pieniężna, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., nakłada w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Jednak przewiduje od tej zasady w ust. 4 - ust. 6 art. 93 u.t.d. wyjątek, który dotyczy kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji oraz kontroli zagranicznego przewoźnika. Na podstawie ust. 4 i ust. 5 art. 93 u.t.d. funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które u.t.d. przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego, ten zaś prowadzi postępowanie administracyjne i wydaje decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej. Z uwagi na treść tych przepisów zgodzić trzeba się ze skarżącym kasacyjnie organem, że ocena kompetencji organu do prowadzenia postępowania wymaga uwzględnienia dwu elementów, a mianowicie miejsca dokonania kontroli oraz podmiotu dokonującego kontroli i ujawniającego naruszenie warunków wykonywania zezwolenia na regularny przewóz osób. Dla ustalenia tej właściwości nie jest zatem wystarczające stwierdzenie, że dany organ został wymieniony w art. 89 ust. 1 u.t.d. jako uprawniony do kontroli warunków zezwolenia czy innych dokumentów, określonych w art. 87 u.t.d. Co istotniejsze, w sytuacji gdy kontroli dokonuje funkcjonariusz Policji organem uprawnionym do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia jest wyłącznie wojewódzki inspektor transportu drogowego.

Wobec tego z uwagi na okoliczności przeprowadzenia kontroli przez funkcjonariusza Policji i ujawnienie naruszenia przez tegoż funkcjonariusza kompetencję do prowadzenia postepowania administracyjnego i wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie warunków zezwolenia posiadał – jak słusznie wywodzi skarżący kasacyjnie organ - wyłącznie właściwy miejscowo wojewódzki inspektor transportu drogowego.

Niemniej jednak z uwagi na zaistniałe w tej sprawie okoliczności faktyczne, które nie są kwestionowane żadnych zarzutem kasacyjnym, a wobec tego stanowią one podstawę oceny zasadności zastosowania przepisów u.t.d. – Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wskazana wadliwość zaskarżonego wyroku nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia tej sprawy. Z akt administracyjnych wynika bowiem, iż decyzja Marszałka Województwa Świętokrzyskiego umarzająca postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie warunków realizacji zezwolenia na przewóz osób nie została zaskarżona przez przedsiębiorcę transportowego. Sąd odwoławczy nie posiada też informacji, powziętej choćby z urzędu czy w toku rozprawy sądowej, że w późniejszym czasie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma też kompetencji – wobec wynikającej z art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 174 Konstytucji zasady skargowości i braku odpowiednio sformułowanego zarzutu kasacyjnego i wniosku skargi kasacyjnej – do stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego czy też kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji organów transportu drogowego, a tym bardziej na niekorzyść skarżącego kasacyjnie (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2015r., II GSK 968/14). Wobec tego uznać należało, że w tej sprawie - z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji Marszała Województwa Świętokrzyskiego – zaistniała powaga rzeczy osądzonej. Decyzja ta rozstrzygnęła w sposób wiążący – jak wynika z jej uzasadnienia - zaistnienie określonej w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki egzoneracyjnej, tj. okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy transportowego za stwierdzone naruszenie warunków zezwolenia na prowadzenie regularnego przewozu osób. Decyzja Marszałka - stosownie do art. 110 § 1 k.p.a. - ma charakter wiążący i korzysta z domniemania prawidłowości tak długo jak długo nie zostanie wyeliminowana w przewidzianym w k,p.a. trybie. Skoro tak, to organy transportu drogowego nie były uprawnione do prowadzenia postępowania, zakończonego zakwestionowanymi przez Sąd I instancji decyzjami. Zgodzić się bowiem wypada z powszechnie prezentowanym poglądem, że "(...) w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany (por. M. Jaśkowska (w:), M. Jaśkowska, B. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz, Kraków 2005r., s. 968). Wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej decyzją ostateczną skutkuje nieważnością tej decyzji, co wynika wprost z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a." (tak wyrok NSA z dnia 24 maja 2014r., I OSK 1817/17). Przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie wymaga, aby ta "inna decyzja ostateczna" była decyzją rozstrzygającą sprawę merytoryczne (tak wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2016r., II OSK 886/15, Lex nr 2292289). Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - res iudicata (tak wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2016r., II OSK 761/15, Lex nr 2292290).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – pomimo tego, że decyzja Marszałka Województwa Świętokrzyskiego jest decyzją umarzającą postępowanie w przedmiocie kary pieniężnej – skutkuje ona zaistnieniem w sprawie tej kary powagą rzeczy osądzonej. Jej podjęcie zamknęło drogę organom transportu drogowego do wypowiadania się w sprawie wymierzenia kary pieniężnej wobec wiążącego rozstrzygnięcia zaistnienia w sprawie okoliczności wyłączających odpowiedzialność przewoźnika.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.