Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1280/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]lutego 2018r. znak [...] Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej organ), po rozpatrzeniu zażalenia A. Z. i J.Z.(dalej skarżący) na postanowienie Wojewody [...]z dnia [...]grudnia 2017 r., znak: [...], uznające za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. opróżnienia i wydania nieruchomości gruntowej, położonej w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]przy ul. [...] oraz odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Stan sprawy był następujący:

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]września 2014 r. nr [...], znak: [...]zezwolił na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa ulicy [...], drogi krajowej nr [...]- Etap 2, na odcinku od km 331 + 944,85 do skrzyżowania z ulicą [...] ([...]) w km 339 + 359,37 wraz z budową rozbudową i przebudową obiektów inżynierskich oraz infrastruktury (odwodnienia, oświetlenia, sygnalizacji świetlnej) oraz kolidującego uzbrojenia: (kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, gazociągowej, sieci elektroenergetycznych, teletechnicznej oraz sieci przemysłowych związanych z sąsiedztwem kombinatu hutniczego) w [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...]lipca 2015 r. znak: [...], uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...].

Upomnieniem z dnia [...]maja 2017 r., znak: [...]Wojewoda [...] wezwał skarżącego do wydania nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,0597 ha (powstałej z podziału działki nr [...]), obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], położonej przy ul. [...], stosownie do decyzji Wojewody [...], w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia upomnienia.

Wobec niewykonania powyższego obowiązku Wojewoda [...] wystawił w dniu [...] czerwca 2017 r. na zobowiązanego tytuł wykonawczy nr [...] oraz wydał postanowienie z dnia [...]czerwca 2017 r., znak: [...], wzywające skarżącego do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego w terminie do 9 lipca 2017 r. do godz. 10:00, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci: odebrania nieruchomości, opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń, z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego wobec zobowiązanej, członków jej rodziny oraz innych osób zajmujących nieruchomość, oraz do uiszczenia opłaty za wydanie postanowienia.

We wniesionym zażaleniu skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wniósł o:

a) umorzenie postępowania egzekucyjnego, oraz

b) wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutu.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego było całkowicie zbędne, ponieważ skarżąca jest gotowa do wydania nieruchomości gruntowej, jaka ma zostać zajęta pod rozbudowę ulicy [...] w [...]. Natomiast wykonanie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym było niemożliwe z uwagi na uchybienie organu, bowiem nie doszło do fizycznego wytyczenia granic działki nr [...], powstałej po podziale działki nr [...], którą skarżąca mogłaby wydać. Brak jej wytyczenia powoduje, że nie jest w stanie określić, którą konkretnie część działki nr [...] ma wydać, jak również jakie ewentualnie znajdujące się na niej elementy usunąć, przed jej wydaniem. Powyższe powoduje również, iż bezzasadne jest obciążanie skarżącego kosztami prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], uznał za nieuzasadnione zarzuty J. Z. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. opróżnienia i wydania nieruchomości gruntowej, położonej w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]przy ul. [...], oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, że obowiązkiem organu egzekucyjnego było w pierwszej kolejności ustalenie rzeczywistego żądania skarżącego, a następnie rozpatrzenie jego wniosku zgodnie z tym żądaniem.

Pismem z dnia 20 października 2017 r. jako podstawę zarzutu skarżący wskazał:

- niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

- zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

- niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz.U. poz. 1289, z 2015 r. poz. 211 oraz z 2016 r. poz. 1948), zwanej dalej "ustawą o wzajemnej pomocy".

Wojewoda [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. Z. z dnia [...]lipca 2017 r., postanowieniem z dnia [...]grudnia 2017 r., znak: [...], uznał zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

J. Z. zaskarżył je w całości zarzucając naruszenie, art. 46 kodeksu cywilnego oraz art. 27, art. 33 § 1 ust. 5 i ust. 10, art. 34 § 4 i art. 143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 kpa.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2018r. Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Uzasadniając swoje orzeczenie organ wskazał, że zarówno Wojewoda [...], będący organem egzekucyjnym, jak i Minister, rozpatrujący zażalenie na postanowienie Wojewody [...], związani byli tymi podstawami zarzutów, które wprost zostały wskazane przez zobowiązanego, tj. podstawami wskazanymi w art. 33 § 1 pkt 5, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Za nietrafny organ uznał zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z powołanym art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Niewykonalność z powodu trudności technicznych lub ekonomicznych, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Decyzja jest natomiast niewykonalna z przyczyn prawnych, jeżeli jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zatem w ocenie organu, w omawianej sprawie nie ma przesłanki niewykonalności, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ stwierdził, że podniesione zarzuty sprowadzają się głównie do kwestionowania podziału nieruchomości nr ewid. [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], zatwierdzonego ostateczną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a w konsekwencji, niemożności określenia powierzchni terenu, który ma być przeznaczony pod planowaną inwestycję. Jak wynika z akt sprawy, egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, zaskarżonej w toku instancji, zatem dwukrotnie rozpoznanej i rozstrzygniętej, a zarzut oparty na przesłance niewykonalności obowiązku nie może być dodatkowym sposobem weryfikacji legalności decyzji i innych aktów administracyjnych.

Zagadnienie fizycznego wytyczenia granic przedmiotu egzekucji powinno być rozwiązane pomiędzy inwestorem, a zobowiązanymi przed przeprowadzeniem czynności egzekucyjnych. Natomiast jeśli dojdzie do przymusowego odebrania nieruchomości, organ egzekucyjny w trakcie trwania czynności egzekucyjnych zażąda od inwestora okazania granic przejmowanej nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] z dnia [...]lipca 2017 r., informujące zobowiązanego, że w dniu [...]lipca 2017 r., o godz. 12.00 na nieruchomości będącej przedmiotem egzekucji, uprawniony geodeta dokonana okazania nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] (powstała z podziału działki nr [...]) obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. W aktach sprawy znajduje się sporządzony w dniu [...]maja 2008 r. przez uprawnionego geodetę protokół (znak: [...]) czynności przyjęcia granic nieruchomości położonej w obrębie [...] gminy [...]karta mapy 983C i 1033A nr działki [...] z działkami sąsiednimi. Z treści protokołu wynika, że właścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] są A. Z. i J. Z.. W protokole umieszczono adnotację, że właściciele byli obecni i odmówili złożenia podpisu na sporządzonym protokole.

W ocenie Ministra, na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącego, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienione zostały przez ustawodawcę elementy, jakie powinien' zawierać tytuł wykonawczy. Tytuł wykonawczy nr 1 i tytuł wykonawczy nr 2 spełniają wymogi określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zostały sporządzone zgodnie z wzorem określonym w § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1305 z późn. zm.). Na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W ramach tego zarzutu nie mieści się natomiast podnoszona przez skarżącego kwestia braku fizycznego wytyczenia granic nieruchomości powstałej z podziału nieruchomości zatwierdzonego ostateczną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

W ocenie organu odwoławczego w omawianej sprawie nie naruszono zasady stosowania najłagodniejszego środka, która znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji możliwości zastosowania przez organ egzekucyjny kilku środków prowadzących bezpośrednio do wykonania egzekwowanego obowiązku. W razie możliwości zastosowania kilku środków egzekucyjnych, spośród których jedynie jeden z nich prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, bezwzględnym obowiązkiem organu egzekucyjnego jest zastosowanie tego właśnie środka.

Skoro niezasadne okazały się zarzuty oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 5, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie mogło dojść do naruszenia art. 34 § 4 tejże ustawy, polegającego w przekonaniu skarżącej na nieumorzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo oczywistego - w ich przekonaniu - naruszenia art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W ocenie organu niezasadny był również zarzut naruszenie przez organ egzekucyjny przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 kpa.

Z takim stanowiskiem nie zgodził się J. Z. zaskarżając postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018r. znak [...]w całości i zarzucając mu:

1) naruszenie art. 46 KC w zw. z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez udanie, że wskazanie w tytule wykonawczym oznaczenia nieruchomości jako "nieruchomości gruntowej, położonej w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji" jest wystarczające do wszczęcia postępowania egzekucyjnego roszczeń o charakterze niepieniężnym w zakresie opróżnienia/i wydania nieruchomości gruntowej, położonej w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji, oznaczonej jako działka ewid. [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]) obr. [...], [...], podczas gdy "nieruchomość dz. nr [...]" istnieje jedynie na papierze, bez jej wyodrębnienia fizycznego i faktycznego z nieruchomości dz. nr [...], a co za tym idzie nie jest możliwe wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym,

2) naruszenie art. 33 § 1 ust. 10 w zw. z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wydanie i prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu nie spełniającego obowiązków formalnych, skutkującym jego nieważnością, poprzez wskazanie treści obowiązku w sposób nieprecyzyjny, jak również niemożliwy do wykonania zarówno przez skarżącego jak i w trakcie postępowania egzekucyjnego, ponieważ nie można wydać czegoś co w rzeczywistości nie istnieje - działki, która nie została fizycznie na gruncie wydzielona,

3) naruszenia art. 33 § 1 ust. 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w sytuacji, gdzie występuje obiektywna niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

4) naruszenie art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wydanie tytułu wykonawczego z naruszeniem obowiązków formalnych jego wydania, skutkującym jego nieważnością, poprzez wskazanie treści obowiązku w sposób nieprecyzyjny, jak również niemożliwy do wykonania zarówno przez skarżącego jak i w trakcie postępowania egzekucyjnego, gdyż nie można wydać czegoś, co w rzeczywistości nie istnieje,

5) naruszenie art. 143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że spełniona została przesłanka do wydania "nieruchomości" podczas, gdy zdaniem skarżącego wydanie nieruchomości na skutek wezwania do jej wydania doprowadzi dopiero do wytyczenia nieruchomości objętej obowiązkiem wydania, bez możliwości zweryfikowania poprawności takich czynności, co może narazić skarżącego na niepowetowaną szkodę,

6) naruszenie art. 12 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez szybkie - ale nie wnikliwie, bo z pominięciem wyrażonej w art. 7 kpa zasady - zebranie niepełnego materiału dowodowego w sprawie,

7) naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 kpa, poprzez:

• brak zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, skutkiem czego nie możliwe stało się jego rozpatrzenie zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym i okolicznościami faktycznymi,

• brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w tym w szczególności zaniechanie podjęcia inicjatywy dowodowej z urzędu w zakresie podniesionych przez skarżącą zarzutów, podczas gdy organ drugiej instancji winien poczynić wszelkie wyjaśnienia, jeżeli miałyby one przyczynić się do rozpoznania istoty sprawy,

• sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający polemikę z organem drugiej instancji.

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest zgodność z prawem prowadzenia postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. opróżnienia i wydania nieruchomości gruntowej, położonej w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]przy ul. [...] oraz odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że sprowadzają się one głównie do kwestionowania podziału nieruchomości nr ewid. [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], zatwierdzonego ostateczną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a w konsekwencji, niemożności określenia powierzchni terenu, który ma być przeznaczony pod planowaną inwestycję.

Należało podzielić stanowisko organu, że organy egzekucyjne związane były podstawami zarzutów, które wprost zostały wskazane przez skarżącą.

Sąd podzielił również ocenę organu, że brak było podstaw do stwierdzenia, że występuje niewykonalność egzekwowanego obowiązku o charakterze niepieniężnym, zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, nie stwierdzono również niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r. poz.1201, ze zm.) o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tej kwestii Sąd przyjmuje rozważania organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Ministra za własne.

Sąd podzielił stanowisko organu, że skoro podział nieruchomości nr ewid. [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], został zatwierdzony ostateczną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, to brak akceptacji przez skarżącą postanowień ww. decyzji nie może stanowić przesłanki uniemożliwiającej przeprowadzenie egzekucji obowiązku wynikającego z powyższej decyzji.

W realiach kontrolowanej sprawy pozostaje aktualny pogląd, który zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1071/14, że w ramach prowadzonego postępowania organ egzekucyjny nie weryfikuje podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Tym samym zarzut skargi dotyczący rzekomych niedokładności popełnionych na etapie wydania decyzji, która stała się podstawą do wydania tytułu wykonawczego, jest bezzasadny.

W kwestii zarzutu dotyczącego naruszenie art. 46 kc w związku z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podkreślić należy, że pojęcie działki ewidencyjnej służy terytorialnemu oznaczeniu nieruchomości poprzez wyodrębnienie z danego obszaru. W omawianej sprawie podział nieruchomości nr ewid. [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]został zatwierdzony ostateczną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Przedmiotem egzekucji jest nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...], powstała z podziału działki nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]przy ul. [...]. Zatem bezpodstawne są wątpliwości Skarżącej, co jest przedmiotem egzekucji, ponieważ treść obowiązku, zgodnie z ostatnio powołaną decyzją, została jednoznacznie określona w wystawionym przez Wojewodę [...] w dniu [...]czerwca 2017 r. na zobowiązaną J. Z. tytule wykonawczym nr [...].

Jako słuszne Sąd ocenił wyjaśnienia Ministra, wyjaśnił, że zagadnienie fizycznego wytyczenia granic przedmiotu egzekucji powinno być rozwiązane pomiędzy inwestorem a zobowiązanymi przed przeprowadzeniem czynności egzekucyjnych.

Brak fizycznego wytyczenia granic nieruchomości powstałej z podziału nieruchomości zatwierdzonego ostateczną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie może stanowić – jak to uczyniła skarżąca - uzasadnienia dla zarzutu wynikającego z art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w ramach którego mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy.

Za nietrafny należy także uznać zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie którym, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny, tj. musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną bądź decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji, zaopatrzoną w rygor natychmiastowej wykonalności, można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. W omawianej sprawie nie zachodzi przesłanka niewykonalności, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynika z akt sprawy, egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, zaskarżonej w toku instancji, zatem dwukrotnie rozpoznanej i rozstrzygniętej. Ma rację organ twierdząc, że zarzut oparty na przesłance niewykonalności obowiązku nie może być dodatkowym sposobem weryfikacji legalności decyzji i innych aktów administracyjnych. Ustalanie przez organ egzekucyjny a nawet przez wierzyciela sprzeczności z prawem decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek, byłoby dodatkowym trybem nadzwyczajnym weryfikacji takich aktów. Natomiast uzasadnianie odmowy wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego niezrozumieniem konieczności wstępnego okazania przedmiotu wydania nieruchomości może świadczyć wyłącznie o uporczywym i bezpodstawnym uchylaniu się od jego wykonania, a nie o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Wobec powyższego organ właściwie ocenił, że wniosek skarżącego w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest bezzasadny.

Odnośnie naruszenia art. 143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Minister słusznie stwierdził, że powyższy zarzut nie może być przedmiotem oceny, ponieważ zaskarżone postanowienie Ministra obejmowało wyłącznie kontrolę postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]grudnia 2017 r., znak: [...], uznającego za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego obowiązku o charakterze niepieniężnym, oraz odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powołany przez skarżącego art. 143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczy natomiast odrębnego środka zaskarżenia, z którego skarżąca również skorzystała.

Niezasadny jest również zarzut naruszenie przez organ nadzoru art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 kpa. Powołana przez skarżącego zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 kpa znajduje swoje odzwierciedlenie również w powołanym art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Wskazane przepisy zobowiązują organ do podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ kierując się normą prawa materialnego ocenił, jakie fakty miały istotne znaczenie dla sprawy i uznał, że zebrany materiał dowodowy w sprawie był wystarczający, aby dokonać prawidłowej oceny zaskarżonego postanowienia. W treści zaskarżonego postanowienia organ zawarł ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym za nietrafny uznać należy zarzut skarżącej w zakresie naruszenia normy wyrażonej w art. 107 § 3 kpa. Za nietrafny uznać także należy zarzut naruszenia wyrażonej w art. 12 kpa zasady szybkości i prostoty postępowania. Na gruncie kpa zasadę tę należy rozumieć jako nakaz możliwie szybkiego działania organów, jednak bez uszczerbku dla wnikliwości postępowania, tj. bez uszczerbku dla realizacji zasady prawdy materialnej. W omawianej sprawie, jak już wyjaśniono, w treści zaskarżonego postanowienia organ zawarł ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast niezadowolenie skarżącego z wydanego rozstrzygnięcia nie stanowi o naruszeniu przez Ministra powołanych przepisów.

Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie postanowień.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.