Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 185/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu B., gmina O. I. stwierdza nieważność § 5 ust.1 pkt 2 zaskarżonej uchwały we fragmencie "przy czym proporcje pomiędzy dopuszczonymi sposobami przeznaczenia terenu i obiektów z nim związanych mogą być dowolne"; II. zasądza od Gminy O. na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda jako organ nadzoru nad działalnością gminną (art. 93 ust. 1 u.s.g. Dz. U. z 2016 r., poz. 446) wniósł o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały we fragmencie "przy czym proporcje pomiędzy dopuszczonymi sposobami przeznaczenia terenu i obiektów z nim związanych mogą być dowolne". Zarzucił istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 4 pkt 1, § 7 pkt 7 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. (Dz. U. Nr 164, poz. 1587).

W uzasadnieniu wskazał, że przepis § 5 ust. 1 p.m. określa rodzaje przeznaczenia terenów, w pkt. 2 tereny zabudowy mieszkaniowej z usługami, czyli budynki o charakterze mieszkalnym oraz usługowym, oznaczone symbolem MNU, zaś na końcu zamieszczono zaskarżony zwrot. Naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i wskazanych przepisów wykonawczych polega na braku jasnego i precyzyjnego określenia przeznaczenia terenu. Dopuszczalne jest określenie mieszanego przeznaczenia podstawowego, o ile nie jest to sprzeczne z zasadami kształtowania polityki przestrzennej (wyroki II OSK 1962/11, 1334/12 i 1855/12). Powinny zostać jednak określone warunki, w jakich każdy z wariantów przeznaczenia może być realizowany, bez wątpliwości interpretacyjnych (wyrok II OSK 1854/08). Dowolny układ proporcji pomiędzy dopuszczonymi przeznaczeniami może wywołać brak rozgraniczenia terenów o odmiennych zasadach zagospodarowania i spowodować powstanie konfliktów. Dowolność ta pozwala osobom trzecim na ustalenie konkretnego przeznaczenia terenu, do czego wyłącznie powołany jest organ planistyczny (por. wyrok II SA/Wr 525/14).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Organ zarzucił, że w postępowaniu nadzorczym wojewoda nie żądał wyjaśnienia obecnie kwestionowanego zapisu. Na obszarze planu znajdują się tylko dwa tereny MNU. Jeden z nich jest całkowicie zagospodarowany, zaś drugi przeznaczony tak na wniosek właściciela. Kwestionowany zapis jest zgodny z ustaleniami uchwały w sprawie studium. Stanowi on dozwoloną propozycję mieszanego przeznaczenia podstawowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nie ma racji organ, jakoby zaskarżony fragment był zgodny z ustaleniami Studium. Jak wynika z dołączonych przez Sąd części tekstowej i graficznej Studium (k. 42 i 48-51 akt sądowych) wskazane w planie tereny usytuowane były na terenie oznaczonym symbolem M, określającym tereny zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem realizacji usług towarzyszących.

Ponadto zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1 i 2 zaskarżonego planu miejscowego, dla terenów MNU ustala się przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług oraz uzupełniające: usługi nieuciążliwe, budynki gospodarcze i garaże.

Zaskarżony fragment uchwały stwarza więc wewnętrzną sprzeczność lub niespójność w ramach przepisów planu miejscowego, bowiem niewątpliwie na terenie MNU nie mogą dominować usługi, zaś zapis o dowolności w proporcjach przeznaczeń terenu stwarza taką możliwość. Zaskarżony przepis jest ponadto niejasny. Nie daje się również pogodzić z brzmieniem § 2 ust. 1 pkt 5 p.m., które jako podstawowe określa przeznaczenie terenu przeważające na danym terenie wyznaczonym na rysunku planu liniami rozgraniczającymi. Trudno, aby przeznaczenie tak niedookreślone jak w § 5 p.m. mogło przeważać. Zaskarżony przepis określa przeznaczenie terenu na zasadzie albo mieszkaniowe, albo usługowe, albo mieszkaniowo-usługowe w dowolnych proporcjach, co w ocenie Sądu nie było dopuszczalne, gdyż w rzeczywistości przeznaczenie pozostało nieokreślone.

Należało podzielić argumentację skargi o naruszeniu przez to wskazanych na wstępie przepisów prawnych, a w konsekwencji istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Dotyczy to ponadto zasady wynikającej z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Dlatego i zgodnie z art. 147 § 1 i art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.