Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1141/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Grzegorz Granieczny, Bożena Suleja, Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie: O.p.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia A S.A. w K. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2002 w kwocie [...] zł.

2. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił poniższy, dotychczasowy przebieg postępowania, wszczętego w związku ze złożeniem przez A S. A. w dniu 12 stycznia 2007 r. skorygowanej deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2002, w której wykazano nadpłatę w łącznej wysokości [...] zł, w tym kwotę [...] zł w części dotyczącej budynków, [...] zł w części dotyczącej budowli oraz [...] zł w części dotyczącej gruntów.

2.1. Organ podatkowy pierwszej instancji, postanowieniem z dnia [...], wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r., a następnie wydał decyzję określającą to zobowiązanie podatkowe, w podanej wyżej wysokości.

2.2. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej A wniosła o jej uchylenie i zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) w brzmieniu obowiązującym w roku 2002 ( dalej u.p.o.l.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych.

2.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzje organu podatkowego I instancji.

2.4. Skarga wniesiona na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach została oddalona wyrokiem z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 1060/07, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: P.p.s.a.).

2.5. Na skutek skargi kasacyjnej A Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt II FSK 1704/08 uchylił powyższy wyrok WSA w Gliwicach oraz decyzję SKO z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku NSA podzielił wykładnię pojęcia "publiczny transport kolejowy" prezentowana przez podatnika, a mianowicie, że wskazał, że "o publicznym charakterze transportu powinno przesądzać to, że zarządca udostępnia linie kolejowe uprawnionym przewoźnikom kolejowym, a nie to, że faktycznie z linii korzystają tylko niektórzy z nich, którzy mają w tym interes gospodarczy". W dalszym wywodzie Sąd zwrócił natomiast uwagę, że ani w zaskarżonej decyzji ani w uzasadnieniu wyroku pierwszej instancji nie odniesiono się w sposób dostatecznie jasny do kwestii istnienia drugiego warunku zwolnienia podatkowego, a mianowicie "wyłączności" wykorzystywania budowli i zajętych pod nie gruntów na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Formułując zalecenia co do dalszego postępowania w sprawie NSA stwierdził, że "organ odwoławczy obowiązany jest przy ponownym rozpatrywaniu odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji uwzględnić - stosownie do art. 153 w zw. z art. 193 P.p.s.a - ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku w przedmiocie wykładni pojęcia "publiczny transport kolejowy" i rozważyć czy zarządzana przez skarżącą infrastruktura kolejowa była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, tzn. czy była udostępniana uprawnionym przewoźnikom kolejowym na równych prawach, czy też zarządzane przez stronę skarżącą budowle kolejowe były wykorzystywane na cele inne niż publiczny transport kolejowy (w przedstawionym wyżej rozumieniu). Nie jest przy tym, w ocenie NSA, przeszkodą do uznania, że na przedmiotowych liniach kolejowych wykonywany był wyłącznie publiczny transport kolejowy fakt, że transport te wykonywany był również przez skarżącą jako licencjonowanego przewoźnika, na takich samych zasadach jak przez innych przewoźników kolejowych. Omawiane zwolnienie nie obejmuje natomiast sytuacji, w których zarządca infrastruktury będącej (uwaga Sądu: powinno być: będący) jednocześnie przewoźnikiem, realizuje na danej linii również transport na własne wewnątrzzakładowe potrzeby".

2.6. W celu wykonania wskazań, zawartych w uzasadnieniu powyższego wyroku NSA, SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy R. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.

2.7. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] ponownie określił A wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r. w kwocie [...] zł.

2.8. W odwołaniu od powyższej decyzji A zarzuciła naruszenia: art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, według stanu obowiązującego w roku 2002, art. 70 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ich niepoczynienie.

3. Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania i utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z regulacją prawną obowiązującą do końca 2002 r. (art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) ustawa uzależniała nabycie prawa do zwolnienia od podatku od łącznego spełnienia następujących przesłanek:

- zwolnienie dotyczyło budowli, jednakże pod warunkiem ich wykorzystania na potrzeby "publicznego transportu kolejowego",

- wykorzystywanie budowli na potrzeby "publicznego transportu kolejowego" miało charakter wyłączny,

- grunty pod budowlami kolejowymi korzystały ze zwolnienia jedynie wówczas, gdy posadowione na nich budowle również korzystały z takiego zwolnienia.

Dalej Kolegium wyraziło pogląd, że wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego wykazały, iż A w badanym okresie nie wykorzystywała swojej infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Ustalono, że w roku 2002 podatnik, jako właściciel infrastruktury kolejowej pełnił funkcję przewoźnika kolejowego, będąc jednocześnie zarządcą infrastruktury kolejowej i udostępniał ją zainteresowanym przewoźnikom kolejowym na równych prawach, co przesądza o uznaniu, że infrastruktura była wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Jednakże w niniejszej sprawie stwierdzono, że budowle kolejowe były wykorzystywane przez A również dla prywatnych celów, gdyż prowadziła ona na swych liniach kolejowych przewozy powiązane ze sprzedażą własnych produktów (piasku, żwiru).

Organ drugiej instancji podkreślił, że A w 2002 r. prowadziła, jako zasadniczy rodzaj swej działalności, eksploatację złóż kruszyw, natomiast drugorzędnym rodzajem jej działalności był między innymi transport kolejowy. W ramach działalności przewozowej transportowane były kruszywa, piasek podsadzkowy (własny produkt) do punktów sprzedaży w P. i Z. . Transport odbywał się na linii K. – [...], na której to trasie A posiadała w 2002 r. punkt przeładunku w P. i dwa punkty sprzedaży: punkt sprzedaży P. i punkt sprzedaży "[...]" w Z. . W oparciu o wyjaśnienia podatnika ustalono, że przewozów do punktu przeładunkowego w P. A dokonywała swoim taborem kolejowym na zlecenie konkretnego kontrahenta, natomiast kruszywa oferowane do sprzedaży w punktach sprzedaży P. i Z. transportowane była zarówno na zlecenie konkretnych kontrahentów jak i dla zabezpieczenia potrzeb odbiorców rynku lokalnego. Transport ten nie mógł odbywać się z pominięciem linii kolejowej usytuowanej na terenie Gminy R. . Według organu podatkowego drugiej instancji, tym samym nie został spełniony warunek wyłączności wykorzystywania linii kolejowych na potrzeby publicznego transportu kolejowego, gdyż podatnik swoje linie kolejowe wykorzystywał również na potrzeby wewnątrzzakładowe tj. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin i ich sprzedaży we własnych punktach sprzedaży.

W końcowym wywodzie uzasadnienia Kolegium wskazało, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p., gdyż zobowiązanie podatkowe, które wygasło na skutek zapłacenia, nie może po raz drugi wygasnąć na skutek przedawnienia. Oznacza to, że po zapłacie podatku (co miało miejsce w niniejszej sprawie) organ może wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w każdym czasie. Czym innym jest bowiem przedawnienia prawa do wydania decyzji, uregulowane w art. 68 O.p., a czym innym przedawnienie zobowiązania podatkowego, uregulowane w art. 70 O.p.

4. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A S.A. w K., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych oraz 2) naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej w związku z art. 1, art. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz art. 10 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym ( Dz. U. Nr 99, poz. 591 ze zm.) poprzez brak jego wykładni i niewłaściwe zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca przytoczyła szereg orzeczeń sądów administracyjnych, w których w sposób jednoznaczny przyjęto wykładnię pojęcia "publicznego transportu kolejowego". Zdaniem skarżącej ocena zaistnienia lub niezaistnienia przesłanki "wyłączności" tego transportu publicznego może być przeprowadzona tylko z uwzględnieniem przyjętej już wykładni pojęcia "publicznego transportu kolejowego" – "o tym, czy infrastruktura wykorzystywana jest na potrzeby publicznego transportu kolejowego powinno zatem decydować to, czy zarządca udostępnia linie kolejowe wszystkim potencjalnym użytkownikom, przez których należy rozumieć licencjonowanych przewoźników". Poszukiwania zakresu i znaczenia drugiej przesłanki oraz oceny jej zaistnienia, tj. "wyłączność", zdaniem skarżącej, winno odbywać się w obrębie pierwszej przesłanki. Skoro bowiem sądownictwo administracyjne przyjęło wykładnię pojęcia " publicznego transportu kolejowego", to ocena wyłączności wykorzystania winna obejmować ten właśnie publiczny transport kolejowy w rozumieniu wynikającym z przytoczonych orzeczeń.

A zarzuciła, że w zaskarżonej decyzji SKO nie poczyniło żadnych zabiegów interpretacyjnych, a jedynie przytoczyło trzy ustawowe przesłanki zwolnienia podatkowego (wskazując na ich wadliwe ponumerowanie w uzasadnieniu decyzji). SKO, zdaniem strony skarżącej, nie wyjaśniło kluczowych dla tego zwolnienia pojęć: "transport kolejowy", "publiczny transport kolejowy", "na potrzeby", "wyłącznie", bez czego niemożliwe jest dokonanie prawidłowej subsumpcji przepisu do danego stanu faktycznego.

Dalej zarzucono w skardze, że organ odwoławczy uznał kwestię wyodrębnienia organizacyjnego, wykonywanych przez skarżącą, funkcji zarządcy i funkcji przewoźnika za nie mającą istotnego wpływu na zastosowanie zwolnienia podatkowego, co uniemożliwia podatnikowi ocenę, czy fakt wyodrębnienia organizacyjnego został uznany za udowodniony czy nie. Skarżąca podkreśliła, że była podmiotem uprawnionym do prowadzenia działalności regulowanej, tj. przewoźnika kolejowego, a decyzje właściwego organu, wydane w tym zakresie, nie zostały uchylone. Jako przewoźnik miała zatem dostęp do infrastruktury kolejowej zarówno własnej jak i zarządzanej przez innego zarządcę.

W końcowym wywodzie skargi strona skarżąca podzieliła stanowisko organu odwoławczego co do związania treścią wyroku NSA, ale wskazała, że zacytowany pogląd tego Sądu w brzmieniu: "omawiane zwolnienie nie obowiązuje natomiast sytuacji, w których zarządca infrastruktury będącej jednocześnie przewoźnikiem, realizuje na danej linii również transport na własne wewnątrzzakładowe potrzeby" jest niewykonalny, gdyż – jak to sformułowano w skardze - "trudno przyjąć aby nawet potencjalnie możliwa była sytuacja, w której zarządzana infrastruktura jest jednocześnie przewoźnikiem.

5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało w całości zajęte w sprawie stanowisko. Podkreśliło, że co do przesłanki realizowania przez skarżącą, jako licencjonowanego przewoźnika, publicznego transportu kolejowego, organy podatkowe uznały iż przesłanka ta została spełniona. Kierowały się w tym zakresie wiążącą je wykładnią art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., zawartą w wyroku NSA z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt II FSK 1704/08. Uznały jednak, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że nie została spełniona przesłanka "wyłączności", a obowiązek zbadania istnienia tej przesłanki wynikał także z treści powołanego wyroku.

6. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty i wywody skargi oraz podkreślił, że organy podatkowe nie sprecyzowały czym jest transport na wewnątrzzakładowe potrzeby. Sformułował ponadto dodatkowy zarzut wskazując, że SKO rozpoznając sprawę dwukrotnie, orzekało w składzie częściowo tożsamym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

7. Skarga nie jest zasadna, zatem nie może być uwzględniona.

7.1. W pierwszej kolejności wypada odnieść się do zarzutu proceduralnego, a mianowicie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Tylko bowiem do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego mogą być zastosowane przepisy materialnego prawa podatkowego. Oceniając zatem legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie procesowym stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób w zasadzie bezsporny. Jak ustaliły to organy podatkowe i czemu strona skarżąca nie przeczyła, w badanym roku podatkowym A prowadziła działalność gospodarczą m.in. w zakresie eksploatacji złóż kruszyw oraz świadczenia usług przewozowych w transporcie kolejowym. W ramach wykonywanej przez A działalności przewozowej, transportowane były również produkty własne A (kruszywa, piasek) do jej kontrahentów oraz do jej własnych punktów sprzedaży (w P. i w Z.). W tych punktach towar był oferowany do ogólnie dostępnej sprzedaży.

Strona skarżąca nie zakwestionowała powyższych ustaleń, opartych zresztą w znacznej mierze na jej własnych wyjaśnieniach (zwłaszcza w odniesieniu do sposobu korzystania przez nią ze spornych linii kolejowych, w tym rodzaju przewożonych towarów). Tak więc trudno podzielić pogląd skargi, że organy popełniły błąd w ustaleniach faktycznych. Zarzut sformułowany w tym zakresie w skardze do Sądu, nie precyzujący zresztą dokładnie na czym ów błąd miał polegać, uznać trzeba za nieuzasadniony.

7.2. Odnosząc się z kolei do kwestii prawa materialnego należy przypomnieć, że sporną kwestią w niniejszej sprawie jest możliwość skorzystania przez stronę skarżącą ze zwolnienia podatkowego, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. Zgodnie z treścią tego przepisu zwolnione od podatku od nieruchomości były "budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty".

Poza sporem było, że przedmiotowe budowle kolejowe odpowiadały warunkom z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej, zaś spór dotyczył tego czy budowle te były w badanym roku podatkowym "wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego".

Organy podatkowe obu instancji, kierując się poglądami Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wiążącą wykładnią zawartą w wyroku z dnia 28 października 2009 r. sygn. II FSK 1704/08, przyjęły w niniejszej sprawie, że sporna infrastruktura kolejowa była wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Z tych względów nie było potrzeby dokonywania własnej wykładni powyższego pojęcia przez organ odwoławczy, czy organ pierwszej instancji. Zarzut postawiony w tym zakresie w skardze jest zatem całkowicie chybiony. Podobnie ocenić trzeba zarzut wadliwego (co do numeracji) przedstawienia w decyzji odwoławczej przesłanek zwolnienia podatkowego. Pomyłka w oznaczeniu (1,2,4 zamiast 1,2,3), przy prawidłowym określeniu treści przepisu, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy.

Rozstrzygając prawo do zwolnienia podatkowego w niniejszej sprawie organy podatkowe zanegowały jednakże, aby wykorzystywanie budowli i gruntów na potrzeby publicznego transportu kolejowego przez podatnika miało charakter wyłączności.

O ile o publicznym charakterze transportu kolejowego przesądza to czy zarządca udostępnia linie kolejowe wyznaczonym przewoźnikom kolejowym na zasadach równości, o tyle o wyłącznym wykorzystywaniu budowli kolejowych na potrzeby tak określonego transportu decyduje stan faktyczny, wykluczający ich wykorzystywanie na inne potrzeby niż potrzeby publicznego transportu kolejowego.

Zdaniem Sądu, nie można mówić o wyłącznie publicznym charakterze transportu kolejowego w przypadku, gdy dana infrastruktura kolejowa udostępniona jest do użytku nie tylko uprawnionym przewoźnikom kolejowym lecz również wykorzystywana jest przez jej właściciela (będącego równocześnie przewoźnikiem), w celu wykonywania przewozów rzeczy wyłącznie dla jego własnych potrzeb. Tego rodzaju transport można nazwać transportem na potrzeby wewnątrzzakładowe, jako transport, w ramach jednego przedsiębiorstwa, np. z miejsca produkcji do miejsca zbytu. Przewóz własnych towarów w tych warunkach nie może zatem być uznany za realizowanie publicznego transportu kolejowego.

Skoro, jak w niniejszej sprawie podatnik, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wykorzystywał infrastrukturę, której był właścicielem, w celu wykonywania przewozów rzeczy wyłącznie dla własnych potrzeb, przewożąc własne produkty, po własnych liniach kolejowych do punktów zbytu tych towarów, to tak wykorzystywane budowle kolejowe nie były budowlami wykorzystywanymi wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego.

Dlatego też organy podatkowe słusznie uznały, że przedmiotowe budowle kolejowe nie spełniają warunków opisanych w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej i nie korzystają z przewidzianego tym przepisem zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Przyjęcie poglądu, prezentowanego w skardze, prowadziłoby do wniosku, że w każdy przypadek wykorzystywania linii kolejowych przez przewoźnika na potrzeby publicznego transportu kolejowego jest wykorzystywaniem "wyłącznym". Postawienie takiego znaku równości pozostaje jednak w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu i wskazywałoby na nieracjonalność ustawodawczy, który wymóg "wyłączności" wyraźnie ustanowił jako przesłankę zwolnienia podatkowego.

Nie sposób także podzielić poglądów, zmierzających do wykazania, że wykładni przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, należy dokonywać z uwzględnieniem jego aktualnego brzmienia. Obowiązująca od 1 stycznia 2007 r. treść powyższego przepisu (oznaczonego pkt 1 w art. 7 ust. 1) jest znacząco inna od poprzedniej i stanowi nowe uregulowanie prawne. Zasadniczo zmienił się charakter i zakres tego zwolnienia podatkowego, co wyklucza, w ocenie Sądu, odwołaniem się do nowego unormowania, dla oceny przesłanek poprzednio obowiązującego zwolnienia. Wypada przy tym przypomnieć, że w zakresie przepisów ustanawiających ulgi czy zwolnienia podatkowe, regułą jest ścisła wykładnia tych przepisów.

7.3 Odnosząc się do twierdzenia skargi, że wskazówka interpretacyjna, zawarta w zacytowanym fragmencie uzasadnienia wyroku NSA jest niewykonalna, Sąd pragnie zaznaczyć, że powyższy zarzut został oparty na nieuwzględnieniu sensu tej części uzasadnia wyroku, a ograniczył się do wykorzystania oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż zamiast słowa "będącej" winno być słowo "będący". Zamiast więc złożyć wniosek o sprostowanie tego błędu, strona skarżąca podjęła próbę wyprowadzenia z tej omyłki korzystnych dla siebie skutków prawnych. Błąd ten jest jednak tak oczywisty, że ani organy podatkowe ani Sąd orzekający w niniejszej sprawie, nie mają najmniejszej wątpliwości, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu chodziło o zarządcę infrastruktury będącego jednocześnie przewoźnikiem, a nie o infrastrukturę będącą przewoźnikiem.

7.4. Bezzasadny okazał się także zarzut sformułowany na rozprawie, a dotyczący wadliwego składu rozpoznającego ponowne odwołanie strony w niniejszej sprawie. Sąd stwierdził, że brak było podstaw prawnych do wyłączenia członków SKO od orzekania w tej sprawie.

7.5 W oparciu o powyższe ustalenia i wywody Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 tej ustawy.