Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 763/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. G. (dalej: skarżący lub strona) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR lub organ I instancji) z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] ustalającą skarżącemu kwotę nienależnie pobranych środków finansowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem złożonym w dniu 28 lipca 2017 r. strona wystąpiła o przyznanie pomocy w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych. Do wniosku załączono faktury nr: [...],[...] wystawione [...] lipca 2017 r., faktury nr: [...],[...],[...] wystawione [...] lipca 2017 r. (forma płatności-przelew), 29 świadectw potwierdzających pochodzenie jałowicy wystawionych 25 lipca 2017 r. (26 szt.) i 27 lipca 2017 r. (3 szt.).

Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] MP Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w B. przyznał skarżącemu wnioskowaną pomoc do zakupu 29 sztuk jałówek hodowlanych ras mlecznych w łącznej wysokości 75.500 zł.

W dniu 5 kwietnia 2019 r. przeprowadzono kontrolę w gospodarstwie strony skarżącego, z której sporządzono raport z czynności kontrolnych nr 44/10/2019.

Pismem z 19 lipca 2019 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, a następnie decyzją z [...] sierpnia 2019 r. ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych środków finansowych w ramach mechanizmu o przyznaniu pomocy w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych w związku z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych w wysokości 75.500 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na wystąpienie w przedmiotowej sprawie sztucznych warunków, gdyż zaistniały przesłanki zastosowania przepisu art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2019, str. 549, ze zm., dalej: rozporządzeniem 1306/2013). Dyrektor Oddziału ARiMR ustalił, że A. G. dokonał zakupu 18 sztuk jałówek hodowlanych od W. Z. na podstawie faktur nr [...],[...] i [...] z [...] lipca 2017r., 11 sztuk jałówek hodowlanych od Z. P. na podstawie faktur: nr [...] i [...] z [...] lipca 2017 r. Mając na uwadze powyższe, strona kupiła 29 sztuk jałówek hodowlanych, które zostały uwzględnione w ramach przedmiotowego wsparcia. Organ I instancji ustalił również, że skarżący sprzedał 9 sztuk własnych jałówek hodowlanych Z. P. na podstawie faktur nr [...] (8 jałówek) z [...] lipca 2017 r. i nr [...] (1 jałówka) z [...] lipca 2017 r. oraz 20 sztuk W. Z. na podstawie faktury: nr [...] (2 jałówki) z [...] lipca 2017 r., nr [...] (9 jałówek) z [...] lipca 2017 r. i nr [...] (9 jałówek) z [...] lipca 2017 r., które również zostały uwzględnione do płatności w ramach przedmiotowego wsparcia. Skarżący, Z. P. i W. Z. byli beneficjentami mechanizmu WPR pomoc w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych. Organ I instancji zauważył, że transakcje kupna - sprzedaży zwierząt nastąpiły pomiędzy producentami, którzy wzięli udział w mechanizmie - wzajemna sprzedaż.

W wyniku rozpoznania odwołania Prezes ARiMR decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że Agencja Rynku Rolnego, mając na uwadze § 2a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych (Dz.U. poz. 499 ze zm., dalej: rozporządzenie RM), udzielała pomocy, o której mowa w art. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/1613 z dnia 8 września 2016 r. przewidującego nadzwyczajną pomoc dostosowawczą dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych (Dz.U. UE L 242 z 09.09.2016, str. 10, ze zm., dalej rozporządzenie 2016/1613) producentowi mleka w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych lub ras dwukierunkowych, utrzymywanych wyłącznie w celu produkcji mleka, mających powyżej 3 miesięcy i nie więcej niż 24 miesiące.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że celem podśrodka "Pomoc na zakup jałówek w celu zwiększenia wartości hodowlanej stada" (dalej: podśrodek) określonego w oparciu o art. 1 lit. f rozporządzenia 2016/1613 (wdrażanie systemów jakości lub projektów mających na celu propagowanie jakości i wartości dodanej) było: wsparcie producentów mleka poprzez dofinansowanie zakupu jałówek hodowlanych pochodzących ze stad objętych oceną wartości użytkowej umożliwiające rolnikom wprowadzenie do ich stad wartościowego materiału hodowlanego o znanym pochodzeniu i wartości hodowlanej, przyczyniając się tym samym do wyeliminowania zagrożenia epizootycznego dla stada producenta. Jednocześnie pomoc miała na celu zwiększenie konkurencyjności gospodarstw mleczarskich, przyczyniając się tym samym do wzmocnienia ich sytuacji ekonomicznej wobec prognozowanych wysokich wahań cen na rynku mleka i przetworów mlecznych.

Prezes ARiMR wyjaśnił, że z treści rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. UE L 312 z 23 grudnia 1995, str. 1, dalej: rozporządzenie 2988/95), wynika, że prawo unijne nakłada na Komisję Europejską i państwa członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Unii są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem. Państwa członkowskie UE zobligowano do prowadzenia postępowań sprawdzających, czy nie zostały stworzone sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Podstawę takich działań zawarto m.in. w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią oraz monitorowania oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) 2799/98, (WE) 814/2000, (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2019 r., str. 549) oraz art. 4 rozporządzenia 2988/95.

Organ odwoławczy ustalił następujące obiektywne elementy wskazujące, że cele mechanizmu "Pomoc na zakup jałówek w celu zwiększenia wartości hodowlanej stada" w zakresie 29 sztuk jałówek nie zostały osiągnięte:

- transakcje wymiany jałówek o podobnej wartości hodowlanej nie przyczyniły się do zwiększenia wartości hodowlanej bydła mlecznego, nie wzrosła też jakość hodowlana bydła w stadzie, ani nie zmieniło się zagrożenie epizootyczne ponieważ w przypadku dokonanych sprzedaży krzyżowych nie ma możliwości rozróżnienia jałówek na jałówki wyższej i niższej jakości, co więcej, w momencie transakcji sprzedaży żadna z jałówek nie dawała mleka. Celem beneficjentów mechanizmu powinien być zakup zwierząt o wyższej wartości hodowlanej, a w ramach wzajemnej wymiany zwierząt, co najmniej jeden z beneficjentów dokonał zakupu zwierząt niższej jakości hodowlanej niż zwierzęta, które sprzedał, w takiej sytuacji nie można mówić o jakości i wartości dodanej, na którą powołuje się art. 1 lit. f rozporządzenia 2016/1613;

- konkurencyjność gospodarstwa nie wzrosła, ponieważ ogólna sytuacja trzech gospodarstw (A. G., W. Z. i Z. P.) po dokonaniu sprzedaży krzyżowych jałówek hodowlanych nie zmieniła się po otrzymaniu pomocy.

W odniesieniu do wystąpienia przesłanek tworzenia sztucznych warunków w zakresie wystąpienia elementów subiektywnych, organ odwoławczy rozważył, czy strona ubiegając się o przyznanie pomocy w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych, zamierzała wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami podśrodka "Pomoc na zakup jałówek w celu zwiększenia wartości hodowlanej stada".

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, należy stwierdzić, że na element potwierdzający stworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania finansowania, tj. wygenerowanie transakcji kupna - sprzedaży w celu spełnienia warunków formalnych do uzyskania pomocy składa się także fakt, że beneficjent nabył 29 sztuk jałówek hodowlanych od producentów, którzy tak samo jak strona brali udział w mechanizmie dotyczącym przyznania pomocy w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych. Beneficjenci dokonali wzajemnych transakcji kupna-sprzedaży i finalnie wykorzystali zakupione od siebie wzajemnie jałówki, w momencie składania wniosku o przyznanie pomocy. Wymiana zwierząt pomiędzy beneficjentami pomocy, mająca na celu poprawę jakości stada poprzez wprowadzenie lepszego materiału genetycznego, nie jest wiarygodna - nie ma bowiem dowodów, czy przesłanek świadczących, że jakość kupionych jałówek była wyższa niż jakość sprzedanych jałówek, mając na uwadze fakt, że wszystkie jałówki podlegające "wymianie" pomiędzy beneficjentami były objęte oceną wartości użytkowej bydła, co świadczy o tym, że strony transakcji dysponowały wartościowym materiałem hodowlanym. Beneficjenci mechanizmu (A. G., W. Z. i Z. P.) biorąc pod uwagę cele mechanizmu, teoretycznie dokonując sprzedaży tej samej liczby jałówek hodowlanych co kupili, pozbywali się zwierząt niższej jakości. Co więcej, w momencie transakcji sprzedaży żadna z jałówek nie dawała mleka, w związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości rozróżnienia zwierząt na jałówki wyższej i niższej jakości, skoro finalnie jedna i druga strona transakcji wykazała je do przyznania pomocy, mając na celu wprowadzenie do swojego stada nowego wartościowego materiału hodowlanego.

Mając na uwadze wyżej wymienione okoliczności faktyczne organ odwoławczy uznał, że okoliczności te stanowią skutek zamierzonego działania.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że zakupione przez beneficjenta jałówki w ilości 29 sztuk nie posiadały w dniu zakupu świadectw potwierdzających ich pochodzenie, gdyż świadectwa zostały wystawione dopiero, gdy beneficjent nabył przedmiotowe jałówki, co stanowi o niespełnieniu warunku, o którym mowa w § 21d ust. 1 pkt 3 rozporządzenia RM. Zgodnie z ww. przepisem aby otrzymać dofinansowanie na zakup jałówek hodowlanych ras mlecznych beneficjent powinien dokonać zakupu jałówek hodowlanych rasy mlecznej, które zostały zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich i dla których wystawiono świadectwo potwierdzające ich pochodzenie, o którym mowa w art. 26 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2017 r. poz. 2132, dalej: ustawa o hodowli), urodzonej w stadzie objętym oceną wartości użytkowej bydła.

W świetle powyższych ustaleń Prezes ARiMR uznał, że nie został zrealizowany cel poprzez przeprowadzenie transakcji kupna-sprzedaży 29 sztuk jałówek w dniu 22 lipca 2017 r. pomiędzy skarżącym a W. Z. i Z. P. Ponadto przeprowadzona transakcja kupna-sprzedaży jałówek w dniu 22 lipca 2017 r. stanowi pozorną czynność prawną prowadzącą do obejścia przepisów prawa oraz zamierzonego działania w celu uzyskania refundacji kosztów zakupu jałówek, zarówno przez beneficjenta, jak i Z. P. i W. Z., tym samym płatność w odniesieniu do 29 sztuk jałówek hodowlanych stanowiła nienależnie pobraną pomoc.

W dalszej części decyzji organ odniósł się do zarzutów strony uznając je za niezasadne.

W skardze skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR naruszenie przepisów:

- postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: kpa) - zasady obiektywizmu, poprzez niezałatwienie sprawy po myśli strony, na skutek zinterpretowania wszelkich niejasności i wątpliwości na niekorzyść skarżącego, skutkujące bezpodstawnym, naruszającym słuszny interes skarżącego - żądaniem zwrotu wcześniej przyznanej pomocy w kwocie 75.500 zł - rzekomo nienależnie pobranych środków finansowych - w sytuacji kiedy organ swe rozstrzygnięcie oparł na bezzasadnej hipotezie, iż doszło do stworzenia sztucznych warunków;

b) art. 8 § 1 i art. 11 kpa poprzez nie prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; organ w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia oparł się o argumentację która w żadnym aspekcie nie potwierdza, że skarżący w jakikolwiek sposób mógłby naruszyć (nie osiągnąć) cel pomocy poprzez rzekome stworzenie sztucznych warunków, ponadto określony a następnie weryfikowany przez organ cel pomocy różni się od celu określonego w przepisach;

c) art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; wybiórczej oceny dowodów, w tym niezasadnym przyjęciu, że zebrany i oceniony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że doszło do stworzenia sztucznych warunków, a w konsekwencji do naruszenia/ nie osiągnięcia celu pomocy co według twierdzenia organu jest podstawą zwrotu pomocy - pomimo, że skarżący spełnił wszelkie wymagania prawne i faktyczne aby pomoc otrzymać i zrealizować cel pomocy;

d) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych, sprzecznych stwierdzeń; przejawiające się stronniczą i tendencyjną postawą organu który skupił się wyłącznie na utwierdzeniu się, że cel pomocy został naruszony i zaistniały przesłanki do postawienia bezzasadnej hipotezy, że doszło do zaistnienia sztucznych warunków;

e) art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na bezpodstawnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, mimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego;

- prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2019 r. poz. 1505 ze zm., dalej: ustawa o ARiMR) poprzez bezpodstawne jego zastosowanie w sytuacji kiedy brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych aby uznać, że przyznana pomoc, uzyskana była w okolicznościach które można byłoby uznać za sztuczne warunki, co skutkowałoby naruszeniem celu pomocy a w rezultacie podstawą do zwrotu nienależnie przyznanej pomocy;

b) art. 1 ust. 1 lit. f rozporządzenia 2016/1613 w zw. z § 2a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym określeniu celu pomocy, a następnie bezpodstawnej weryfikacji jego realizacji w kontekście rzekomo stworzonych sztucznych warunków; cel określony w tymże przepisie na realizację którego przyznawana jest pomoc - realizuje się wyłącznie poprzez spełnienie przesłanek określonych w § 2a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM i spełnienie tychże przesłanek powinno być przez organ weryfikowane;

c) art. 60 rozporządzenia 1306/2013 poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne zastosowanie na skutek błędnego uznania, że w sprawie doszło do stworzenia przez stronę sztucznych warunków; organ błędnie uznał, że okoliczności przedmiotowej sprawy - skorzystanie z pomocy na zakup zwierząt zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu RM będące realizacją celu pomocy - realizowane było w okolicznościach określanych jako sztuczne warunki, a uzyskana w ten sposób pomoc podlega zwrotowi.

Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z uwagi na objęcie Warszawy strefą czerwoną z tytułu panującej pandemii i wydanie zarządzeń przez Prezesa NSA nr 39 z dnia 16 października 2020 r. i Prezesa WSA z dnia 16 października 2020 r. nr 21 o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej w trybie posiedzeń niejawnych, sprawę przekazano do rozpoznania w trybie niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r., poz. 374). Przepis ten stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że odpowiada ona prawu.

Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi kwestia, czy skarżący wspólnie z innymi podmiotami w sposób sztuczny wykreował warunki wymagane do uzyskania pomocy jako korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego i w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Podkreślenia wymaga, że decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w B. z [...] sierpnia 2017 r. przyznano skarżącemu pomoc finansową w wysokości 75.500 zł.

Organy przyjęły, że pomoc finansowa nie powinna być skarżącemu udzielona, bowiem stworzył on sztuczne warunki do uzyskania takich korzyści. Podstawą materialnoprawną ustalenia skarżącemu przez organy ARiMR nienależnie pobranych środków publicznych w ww. wysokości, pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, był art. 60 rozporządzenia 1306/2013 oraz art. 4 rozporządzenia.

Art. 60 rozporządzenia 1306/2013 stanowi, że bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. W preambule powołanego rozporządzenia (motyw 39) wskazano, że w celu ochrony interesów finansowych budżetu Unii, państwa członkowskie powinny podejmować środki w celu upewnienia się, czy transakcje finansowane przez fundusze rzeczywiście mają miejsce i są poprawnie wykonywane. Państwa członkowskie powinny ponadto zapobiegać wszelkim nieprawidłowościom lub niewywiązywaniu się z obowiązków przez beneficjentów, wykrywać je i skutecznie zwalczać. W tym celu zastosowanie ma rozporządzenie 2988/95. W przypadkach naruszenia sektorowego prawodawstwa rolnego, gdy na mocy unijnych aktów prawnych nie zostały ustanowione szczegółowe przepisy dotyczące kar administracyjnych, państwa członkowskie powinny nakładać kary krajowe, które powinny być skuteczne, odstraszające i proporcjonalne.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2988/95, działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Z kolei art. 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia przewiduje, że zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne dla zapewnienia prawidłowości i rzeczywistej realizacji transakcji związanych z interesami finansowymi Wspólnot.

Przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, o których mowa w art. 60 rozporządzenia 1306/2013, należy rozumieć celowe stworzenie takiego stanu faktycznego, który formalnie spełnia przesłanki określone w przepisach prawnych statuujących warunki przyznania korzyści, ale w rzeczywistości działanie to nie zmierza do realizacji celów prawodawstwa wspólnotowego, dla których te przepisy zostały ustanowione, a jego jedyną intencją jest uzyskanie korzyści. Problematyka takiego obchodzenia prawa była już przedmiotem analizy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE podmioty nie mogą powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (vide: wyrok z 12 maja 1998 r., w sprawie C-367/96 Kefalas i in.).

Istotne znaczenie ma też wyrok TSUE z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 , odnoszący się do uprzednio obowiązującego art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, regulacji zbliżonej do art. 60 rozporządzenia 1306/2013. Zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. TSUE stwierdził w wyroku w sprawie C-434/12 (vide: pkt 29 wyroku), że art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 należy interpretować w ten sposób, iż przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. Wymaga to zatem zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty (element obiektywny). Element subiektywny dotyczy zaś woli uzyskania korzyści wynikających z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Jak wskazano w powołanym wyroku TSUE, do dokonania oceny, czy sztuczne stworzenie warunków nastąpiło w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia konieczne jest zbadanie m.in. takich elementów jak więź prawna, ekonomiczna czy personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne oraz ocena okoliczności świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Dokonując ustaleń w zakresie sztucznego stworzenia warunków do uzyskania (zmaksymalizowania) płatności nie można zatem ograniczać się tylko do oceny działań samego beneficjenta, lecz również do działań osób, czy podmiotów zaangażowanych w podobne projekty inwestycyjne (takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 listopada 2014 r. w sprawie II GSK 2576/14 - dostępnym na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczna jest przy tym ocena działań podejmowanych zarówno na etapie tworzenia podmiotów powiązanych jak i na etapie występowania przez nie z wnioskami o płatności. Podmioty można uznać za powiązane, jeżeli te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu nimi albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów, jak również osoby (zarówno fizyczne jak prawne), które łączą więzi o charakterze rodzinnym lub wynikające ze stosunku pracy, a także powiązania majątkowe pomiędzy tymi podmiotami lub osobami pełniącymi w tych podmiotach funkcje zarządzające, kontrolne albo nadzorcze. Takie rozumienie kwestii uznania podmiotów za powiązane znajduje odzwierciedlenie w przepisach podatkowych (vide: np. art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz. U. z 2018 r. poz. 1509). Nie ma przeszkód, by w drodze szerokiej analogii kwestia ta na gruncie art. 60 rozporządzenia 1306/2013 nie była rozumiana podobnie.

Podobne stanowisko wyrażone zostało też przez TSUE w wyroku z 21 lipca 2005 r., w sprawie C-515/03 Eichsfelder Schlachtbetrieb (vide: pkt 39 wyroku). Z orzeczenia tego wynika, że zaistnienie tego subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione przez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia, w szczególności, gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy tymi projektami (pkt 41 wyroku). Trybunał stwierdził, że to do sądu należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

Zgodnie z powyższym do oceny czy w konkretnej sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania konkretnej pomocy finansowej koniecznym jest ustalenie okoliczności o charakterze obiektywnym jak i subiektywnym.

Przedmiotem pomocy w niniejszej sprawie była nadzwyczajna pomoc finansowa ze środków unijnych przyznawana na podstawie przepisów krajowych opartych na dwóch rozporządzeniach unijnych, tj. rozporządzeniu 1306/2013 (w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej ...) i rozporządzeniu 2016/1613.

Rozporządzenie 2016/1613, jak sama nazwa wskazuje, dotyczyło udostępnienia państwom członkowskim pomocy Unii w określonej kwocie na nadzwyczajną pomoc dostosowawczą skierowaną do producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych. W myśl motywu 1 preambuły Komisja Europejska przyjęła to rozporządzenie z uwagi, że sektor mleczarski boryka się z zakłóceniami na rynku z powodu światowej nierównowagi między podażą a popytem, w której znaczącą rolę odgrywa przedłużenie do końca 2017 r. rosyjskiego zakazu przywozu produktów rolnych i spożywczych pochodzących z Unii. W motywie 7 wskazano, że inne sektory hodowlane, w szczególności sektor wieprzowiny, wołowiny i cielęciny oraz mięsa baraniego i koziego, również doświadczają trudności rynkowych. W przypadku wieprzowiny trudności związane są głównie z rosyjskim zakazem przywozu głównie w związku z ogniskami afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich, natomiast w sektorze wołowiny i cielęciny są efektem ubocznym zakłóceń na rynku mleka.

W preambule rozporządzenia 2016/1613 wskazano również na cele jakie należy osiągnąć poprzez zastosowanie tego nadzwyczajnego środka pomocy, tj. m.in. (10) Aby podnieść odporność rolnictwa....", "(11) W celu złagodzenia obecnego kryzysu należy przyznać państwom członkowskim jednorazową dotację finansową na wsparcie producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych angażujących się w działania wspierające zrównoważony rozwój gospodarczy i stabilizację rynku", "(13) Państwa członkowskie powinny opracować środki służące wzmocnieniu stabilności gospodarczej oraz stabilizacji rynku, oparte na przynajmniej jednym z następujących działań: zamrożenie lub ograniczenie produkcji, produkcja na małą skalę, produkcja ekstensywna, produkcja przyjazna dla środowiska i klimatu, współpraca między rolnikami, poprawa jakości i wartości dodanej oraz szkolenia w zakresie metod prawidłowego zarządzania".

Natomiast w art. 1 rozporządzenia 2016/1613 wskazano m.in., że środki przyjmowane przez państwa członkowskie służą wsparciu producentów mleka lub rolników w innych sektorach hodowlanych, którzy podejmują co najmniej jedno z następujących działań mających na celu wzmocnienie stabilności gospodarczej ich gospodarstw oraz przyczynienie się do stabilizacji rynku: (....), f) wdrażanie systemów jakości lub projektów mających na celu propagowanie jakości i wartości dodanej.

Krajowym wykonaniem rozporządzenia 2016/1613 są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 23 lutego 2017 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnej pomocy dostosowawczej dla producentów mleka i rolników w innych sektorach hodowlanych, wydane w oparciu o delegację zawartą w art. 12a ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 401 ze zm.).

Wymienione rozporządzenie RM już w swej nazwie odwołuje się do nadzwyczajnej pomocy i zarówno w § 1 jak i § 2 wprost odwołuje się do rozporządzenia 2016/1613 stwierdzając, że jest to ustanawiana nadzwyczajna pomoc, o której mowa w rozporządzeniu delegowanym komisji 2016/1613.

Rozporządzenie RM weszło w życie 17 marca 2017 r. Początkowo przewidywało w § 2 pkt.1 lit. a) udzielenie pomocy, o której mowa w art. 1 rozporządzenia 2016/1613: "1) producentowi mleka, któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwanemu dalej "producentem mleka" - w formie refundacji kosztów zakupu: a) jałówek hodowlanych ras mięsnych lub ras dwukierunkowych, utrzymywanych wyłącznie w celu produkcji mięsa, zwanych dalej "jałówkami", mających powyżej 6 miesięcy i nie więcej niż 36 miesięcy".

Natomiast § 2a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM, statuujący mechanizm pomocy w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych, został wprowadzony do powołanego rozporządzenia dopiero przez § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 czerwca 2017 r. (Dz.U. 2017, poz. 1328), zmieniającego rozporządzenie RM z 23 lutego 2017 r. z dniem 6 lipca 2017 r. Podkreślić należy, że wymieniony art. 2a ust.1 stanowił, że Agencja udziela pomocy, o której mowa w art. 1 rozporządzenia 2016/1613. Zatem przepis ten ponownie odwoływał się do przyznania pomocy, która ma na celu wzmocnienie stabilności gospodarczej producenta oraz przyczynienie się do stabilizacji rynku poprzez realizację jednego ze wskazanych poddziałań. Przy czym jedynym odpowiadającym przedmiotowej pomocy poddziałaniem tam przewidzianym było wdrażanie systemów jakości lub projektów mających na celu propagowanie jakości i wartości dodanej. Przywołanie w rozporządzeniu RM pomocy, o której mowa w rozporządzeniu 2016/1613 sprowadzało cele i podziałania określone w przepisach unijnych dla państw członkowskich do celów i poddziałań przypisanych beneficjentom tej pomocy.

Tym samym zasadnym jest twierdzenie organu, że przyznawana pomoc, w tym dla skarżącego, była nadzwyczajną pomocą celową, czyli ukierunkowaną na osiągniecie określonego celu wyżej wymienionego.

Dalsze warunki przyznania pomocy przewidziane w rozporządzeniu RM w § 21d stanowiły, że jest ona udzielana producentowi, który "dokonał od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 lipca 2017 r. zakupu co najmniej jednej jałówki hodowlanej rasy mlecznej mającej w dniu zakupu powyżej 3 miesięcy i nie więcej niż 24 miesiące, która została zgłoszona do rejestru zwierząt gospodarskich i dla której wystawiono świadectwo potwierdzające jej pochodzenie, o którym mowa w art. 26 ustawy o organizacji hodowli, urodzonej w stadzie objętym oceną wartości użytkowej bydła.

Przywołany natomiast przepis 26 ust. 1 ustawy o organizacji hodowli stanowił, że zwierzęta hodowlane z gatunków bydło, owce, kozy i świnie oraz ich materiał biologiczny, a także materiał biologiczny koniowatych, mogą być przedmiotem handlu, jeżeli są zaopatrzone w świadectwo potwierdzające ich pochodzenie, o którym mowa w przepisach Unii Europejskiej dotyczących świadectw obowiązujących w handlu. Tym samym świadectwo pochodzenia, które jest wydawane przez związek hodowców lub inny podmiot prowadzący daną księgę lub rejestr, powinno być wydane najpóźniej w dacie sprzedaży zwierzęcia hodowlanego.

Dodatkowo wskazać należy, że wniosek o udzielenie pomocy był sformalizowany i zawierał oświadczenie wnioskodawcy, że zapoznał się z warunkami udzielania pomocy w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych i zobowiązał się do ich przestrzegania.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy ARiMR uznały, że sztuczne stworzenie warunków polegało na tym, że transakcje sprzedaży zwierząt nastąpiły pomiędzy producentami, którzy wzięli udział w mechanizmie. Następowała tzw. wzajemna sprzedaż.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Z. P., A. G. i W. Z. dokonali wzajemnych sprzedaży krzyżowych, w ramach których wymienili się zwierzętami, tj.:

- A. G. kupił łącznie 29 sztuk jałówek hodowlanych od W. Z. (18 szt.) i Z. P. (11 szt.), co potwierdzają faktury nr [...],[...],[...],[...],[...] z [...] lipca 2017 r. Za przedmiotowe jałówki beneficjent zapłacił łącznie kwotę łącznie 142.560 zł.

- A. G. sprzedał W. Z. (20 szt.) i Z. P. (9 szt.) łącznie 29 sztuk jałówek hodowlanych za tę samą kwotę, tj. 142.560 zł. Wszystkie zakupione (29 sztuk) jałówki zostały uwzględnione do płatności przyznanej A. G. w ramach mechanizmu WPR pomoc w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych, zgodnie z wnioskiem złożonym w dniu 28 lipca 2017 r.

- W. Z. kupił łącznie 29 sztuk jałówek hodowlanych od A. G. (20 szt.) i Z. P. (9 szt.), co potwierdzają faktury nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., [...] z [...] lipca 2017 r., [...] z [...] lipca 2017 r. [...] i [...] z [...] lipca 2017 r. Za przedmiotowe jałówki zapłacił kwotę łącznie 142.560 zł.

- W. Z. sprzedał A. G. (18 szt.) i Z. P. (11 szt.) łącznie 29 sztuk jałówek hodowlanych za taką samą kwotę, tj. 142.560 zł. Wszystkie zakupione (29 sztuk) jałówki zostały uwzględnione do płatności przyznanej W. Z. w ramach mechanizmu WPR pomoc w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych, zgodnie z wnioskiem złożonym w dniu 27 lipca 2017 r.

- Z. P. kupił łącznie 21 sztuk jałówek hodowlanych, z tego 20 sztuk od A. G. (9 szt.) i W. Z. (11 szt.), co potwierdzają faktury nr [...] i [...] z [...] lipca 2017 r., [...] z [...] lipca 2017 r., [...] z [...] lipca 2017r. Za przedmiotowe jałówki zapłacił kwotę łącznie 93.960 zł.

- Z. P. sprzedał A. G. (11 szt.) i W. Z. (9 szt.) łącznie 20 sztuk jałówek hodowlanych za taką samą kwotę, tj. 93.960 zł. Wszystkie zakupione (21 sztuk) jałówki zostały wykazane przez Z. P. do płatności (przyznanej do 20 sztuk), w ramach mechanizmu WPR pomoc w formie refundacji kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych, zgodnie z wnioskiem złożonym w dniu 27 lipca 2017 r.

Z dat powyższych transakcji wynika, że następowały one w zbliżonych do siebie terminach, a kwoty sprzedaży odpowiadały kwotom zakupu jałówek. Powyższe świadczy, w ocenie sądu, że w sprawie zaistniał element subiektywny polegający na zamierzonym skoordynowaniu działań pomiędzy skarżącym a Z. P. i W. Z. na etapie wnioskowania o pomoc finansową.

Odnosząc się do kwestii ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego spełnienia przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, to nie został osiągnięty cel dla którego te uregulowania wprowadzono (element obiektywny). Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 lit. f rozporządzenia 2016/1613 środki przyjmowane przez państwa członkowskie służą wsparciu producentów mleka lub rolników w innych sektorach hodowlanych, którzy podejmują co najmniej jedno z następujących działań mających na celu wznowienie stabilności gospodarczej ich gospodarstw oraz przyczynienie się do stabilizacji: wdrażanie systemów jakości lub projektów mających na celu propagowanie jakości i wartości dodanej.

Słusznie organ wyjaśnił, że celem podśrodka "Pomoc na zakup jałówek w celu zwiększenia wartości hodowlanej stada", określonego w oparciu o art. 1 lit. f rozporządzenia 2016/1613 było wsparcie producentów mleka poprzez dofinansowanie zakupu jałówek hodowlanych pochodzących ze stad objętych oceną wartości użytkowej umożliwiające rolnikom wprowadzenie do ich stad wartościowego materiału hodowlanego o znanym pochodzeniu i wartości hodowlanej, przyczyniając się tym samym do wyeliminowania zagrożenia epizootycznego dla stada producenta. Jednocześnie pomoc miała na celu zwiększenie konkurencyjności gospodarstw mleczarskich, przyczyniając się tym samym do wzmocnienia ich sytuacji ekonomicznej wobec prognozowanych wysokich wahań cen na rynku mleka i przetworów mlecznych. Dlatego też nie można zgodzić się ze stroną, że celem przedmiotowego programu pomocowego jest wyłącznie wsparcie finansowe rolników i stabilizacja rynku.

Powyższy cel wynika również z uzasadnienia zmiany rozporządzenia RM, która to zmiana umożliwiła otrzymanie przez stronę pomocy i która to zmiana weszła w życie w dniu 6 lipca 2017 r. W uzasadnieniu projektu zmiany rozporządzenia RM (patrz https://legislacja.gov.pl/docs//3/12299105/12437713/12437714/dokument291870.pdf) wyjaśniono, że "w przypadku wsparcia skierowanego do producentów mleka w formie refundacji części kosztów zakupu jałówek hodowlanych ras mlecznych proponuje się przyznanie w ten sposób wsparcia do zakupu zwierząt, dla których wystawiono świadectwo potwierdzające ich pochodzenie, o którym mowa w art. 26 ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, urodzonych w stadzie objętym oceną wartości użytkowej bydła, wpisując się tym samym w podejmowanie przez producentów mleka działania dotyczącego wdrażania systemów jakości. Zakup jałówek hodowlanych pochodzących ze stad objętych oceną wartości użytkowej umożliwi rolnikom wprowadzenie do ich stad wartościowego materiału hodowlanego o znanym pochodzeniu i wartości hodowlanej. Towarzyszące tym zwierzętom świadectwa potwierdzające ich pochodzenie pozwolą kupującym rolnikom na świadomy wybór zwierząt, które będą najbardziej odpowiednie dla ich stad. Kupujący będą mogli podjąć decyzję o zakupie zwierząt dysponując wiarygodnymi informacjami o rodzicach i przodkach zwierzęcia, ich wartości hodowlanej i produkcyjności. Istotne jest, że zwierzęta te będą pochodziły ze stad o znanym statusie zdrowotnym, a tym samym ich wprowadzenie do stada nie będzie stanowiło zagrożenia epizootycznego dla tego stada".

Mając na uwadze tak rozumiany cel podśrodka organ prawidłowo dokonał oceny tzw. elementu obiektywnego w ramach stworzenia sztucznych warunków.

Sąd podziela bowiem spostrzeżenia organu, że:

- w ramach sprzedaży krzyżowej dokonano zamiany jałówek (kupna i sprzedaży), w związku z czym nie następuje zastąpienie zwierząt zwierzętami hodowlanymi o wyższej jakości, a zatem ogólna jakość zwierząt w gospodarstwie nie poprawia się,

- konkurencyjność gospodarstwa rolnego nie wzrosła, ponieważ ogólna sytuacja nie uległa zmianie po otrzymaniu pomocy, tj. ogólna wartość hodowlana stada pozostaje niezmieniona. Ponadto w przypadku sprzedaży krzyżowej tej samej liczby jałówek liczba jałówek w każdym stadzie przed otrzymaniem nadzwyczajnego środka wsparcia jest taka sama jak po jego otrzymaniu.

- transakcje wymiany jałówek o podobnej wartości hodowlanej nie przyczyniły się do zwiększenia wartości hodowlanej bydła mlecznego, ponieważ w danym przypadku po dokonaniu wzajemnej sprzedaży krzyżowej nie ma możliwości rozróżnienia jałówek na jałówki wyższej i niższej jakości, co więcej, w momencie transakcji sprzedaży żadna z jałówek nie dawała mleka. Celem beneficjentów mechanizmu powinien być zakup zwierząt o wyższej wartości hodowlanej, a w ramach wzajemnej wymiany zwierząt, co najmniej jeden z beneficjentów dokonał zakupu zwierząt niższej jakości hodowlanej niż zwierzęta, które sprzedał.

Mając powyższe na uwadze sąd nie podziela zarzutów strony w zakresie wadliwego gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Powyżej wskazano, że zarówno okoliczności transakcji pomiędzy skarżącym, a Z. P. oraz W. Z. wskazują na spełnienie subiektywnego elementu w ramach oceny stworzenia sztucznych warunków uzyskania korzyści. Ocenę tego elementu organ przeprowadził na dzień składania wniosku o przyznanie płatności. Z drugiej strony wykazano w zebranym materiale tzw. element obiektywny w świetle celu danego podśrodka. Podkreślenia także wymaga koincydencja czasowa. Mianowicie wszelkie transakcje sprzedaży pomiędzy ww. osobami miały miejsce (po 21 lipca 2017 r.) już po wejściu w życie zmian rozporządzenia RM (6 lipca 2017 r.), które to zmiany pozwoliły na uzyskanie nadzwyczajnej pomocy. Skarżący wraz z pozostałymi kontrahentami dopiero po wejściu w życie zmian rozporządzenia próbowali wbrew celom wpisać się w przesłanki warunkujące uzyskanie pomocy. Pośpiech skarżącego i pozostałych kontrahentów uwidoczniony jest również w fakcie zakupu jałówek, które w dniu sprzedaży nie posiadały świadectwa pochodzenia zwierząt (wystawiono jej dopiero po zakupie zwierząt). Prawidłowo w tym kontekście zauważył Prezes ARiMR, że taki zakup przypominał kupowanie przysłowiowego kota w worku. W przypadku normalnej transakcji nabywca nie zapłaciłby ceny przed wydaniem ww. dokumentu, gdyż zaoferowany przedmiot nie miałby cech istotnych dla przedmiotu oczekiwanego. Z przedstawionego powyżej schematu działań nic nie stało na przeszkodzie (oprócz chęci uzyskania pomocy) aby strony powyższych transakcji dokonały zamiany zwierząt (co najwyżej za dodatkową dopłatą), a nie sztucznie stworzyły warunki w celu uzyskania pomocy. W tym miejscu warto również odwołać się do wyrażonego w orzecznictwie TSUE jak i TK zakazu powoływania się przez stronę na wprost wynikające z uregulowań krajowych i unijnych, czy też wyinterpretowanie z nich uprawnień, w sytuacji gdy polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. To jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Do stanowiska tego, podzielając je w pełni, przychylił się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2016 r., II GSK 344/15. NSA odwołał się w tym zakresie do wyroku z 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawach C-131/13, C-163/13 i C-164/13, gdzie TSUE przytoczył wcześniej już prezentowane przez siebie stanowisko, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. również wyroki C-32/03, C-18/13). W ocenie sądu również i powyższa uwaga TSUE powinna mieć znaczenie przy interpretacji przepisów mających zastosowanie w sprawie, gdyż możliwość uzyskania pomocy kierowanej do ściśle określonej grupy, wobec literalnej treści § 2a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM mogła prowadzić do tworzenia sytuacji faktycznych teoretycznie odpowiadających treści normy prawnej, jednakże skutkujących nadużyciem prawa wbrew prawnie chronionym wartościom.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że zarzuty te są zupełnie niezasadne. Organy orzekające zebrały cały materiał dowodowy i na jego podstawie wydały prawidłową decyzje. W zaskarżonej decyzji zrekonstruowały, na podstawie zebranych dowodów schemat działania strony i słusznie uznały, że skarżący wraz z pozostałymi kontrahentami stworzyli sztuczne warunki w celu uzyskania płatności. Wbrew twierdzeniom strony organy nie naruszyły zarówno zasady przekonywania jak i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej. To że decyzja nie zadowala skarżącego nie może być poczytywane jako naruszenie powyższych zasad. Brak naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy przekłada się na brak niewłaściwego zastosowanie przepisów prawa materialnego wskazanych w treści skargi.

W świetle przywołanych okoliczności sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Zaskarżona decyzja została również, w ocenie sądu, prawidłowo uzasadniona w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Końcowo sąd wskazuje, że jednym z warunków przyznania pomocy był zakup tylko takich jałówek, które posiadały świadectwa pochodzenia. Zakupione przez beneficjenta jałówki w ilości 29 sztuk nie posiadały zaś w dniu zakupu (22 lipca 2017 r.) świadectw potwierdzających ich pochodzenie. Powyższe świadectwa zostały wystawione dopiero, gdy beneficjent nabył przedmiotowe jałówki (25 i 27 lipca 2017 r.), co stanowi, w ocenie sądu także, o niespełnieniu warunku, o którym mowa w § 21d ust. 1 pkt 3 rozporządzenia RM.

Z tych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.