Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1044/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 145 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 czerwca 2023 r. znak WI-I.7840.3.40.2022.MA w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 5 czerwca 2023 roku, znak: WI-I.7840.3.40.2022.MA utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 447/6740.2/2022 z dnia 16 sierpnia 2022 r., znak: AU-01-2.6740.2.598.2019.EPI, odmawiającej uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 59/6740.2/2018 z dnia 16 stycznia 2018 r., znak: AU-01-3.6740.2.33.2018.JUR, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Przebudowa lokali mieszkalnych w budynku frontowym na poziomie I, II i III piętra wraz z przebudowę dachu i wykonaniem trzech lukarn od frontu i jednej od strony elewacji tylnej w kamienicy przy ul. [...] w K. zlokalizowanej na działce nr [...] obr[...] w K..

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.

W dniu 16 stycznia 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane wydał decyzję nr 59/6740.2/2018 znak: AU-01-3.6740.2.33.2018.JUR, którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla powyżej wskazanej inwestycji. Stała się ona ostateczna z dniem 17 stycznia 2018 r. wobec zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania przez inwestora – jedyną stronę postępowania.

Kolejno, w dniu 11 kwietnia 2018 r. do organu I instancji wpłynął wniosek ani J. K. o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją. Po analizie tego żądania Prezydent Miasta Krakowa w dniu 29 października 2018 r. działając na podstawie art. 150, art. 149 § 3 i art. 147 w związku z art. 104 kpa wydał postanowienie o znaku: AU-01-3.6740.2.453.2018.KKA.MLU, którym odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie Wojewoda Małopolski w wyniku rozpatrzenia zażalenia na powyższy akt, wydał w dniu 26 marca 2019 r. postanowienie znak: WI-I.7840.3.111.2018, którym utrzymał je w mocy. W wyniku rozpatrzenia skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy [...] w K. – zwanej dalej Wspólnotą - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 19 września 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 646/19 wyeliminował oba postanowienia z obiegu prawnego.

W uzasadnieniu do tego wyroku wskazano, że:

"Wspólnota Mieszkaniowa ma interes prawny do zaskarżenia postanowienia adresowanego do J. K.

(...) Z dokumentów dołączonych przez skarżącą na etapie postępowania sądowego, a zwłaszcza uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej oraz oświadczeń członków jej zarządu o rezygnacji z funkcji (k. 25 – 35 akt sądowych) od dnia 7 marca 2018 r. zarząd wspólnoty jest jednoosobowy, a członkiem zarządu jest jedynie J. K.. Zażalenie na postanowienie organu I instancji zostało wniesione przez J. K. również w imieniu wspólnoty w dniu 14 listopada 2018 r., a zatem wspólnota skutecznie wniosła ten środek zaskarżenia i nie był on dotknięty brakami formalnymi. Wojewoda Małopolski nie podjął nawet próby wyjaśnienia kwestii reprezentacji wspólnoty, przez co naruszył przepisy postępowania w sposób, który powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.

(...) Kolejnym uchybieniem Prezydenta Miasta Krakowa, którego nie dostrzegł Wojewoda Małopolski było rozstrzygnięcie w formie odmowy wznowienia postępowania po sześciu miesiącach prowadzenia postępowania i gromadzenia dowodów. W szczególności wzywano projektanta do złożenia analizy nasłonecznienia (k. 70 akt I instancji). Po przedłożeniu tej analizy poinformowano pełnomocnika, że "jest ona mało czytelna" (k. 89), a następnie do akt sprawy przedłożono uzupełnienie analizy (k. 93). Dowody te były przedmiotem oceny organu I instancji i na ich podstawie ustalono, że J. K. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z 16 stycznia 2018 r.

Zgodnie z art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3).

W orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że w przypadku powołania jako podstawy wznowienia przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) badanie tej przesłanki zasadniczo powinno następować po wznowieniu postępowania. Tylko wyjątkowo dopuszcza się możliwość odmowy wznowienia na tej podstawie w przypadku braku legitymacji strony, jeżeli taki brak jest oczywisty i wynika już z samego wniosku.

(...) Kolejne dostrzeżone przez Sąd uchybienie dotyczy niewłaściwego odniesienia się przez organ II instancji do przedłożonej mu przez J. K. analizy nasłonecznienia. Wojewoda Małopolski wyrwał z kontekstu fragment jednego zdania z zażalenia - "Analiza ograniczona jest do lokalu mieszkalnego nr [...] ze względu na newralgiczny charakter oddziaływania właśnie dla tego lokalu (...)" – podczas gdy dalszy ciąg tego zdania brzmiał: "co nie przesądza, iż oddziaływanie dla innych pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. [...] nie zachodzi". Następnie zaś Wojewoda stwierdził, że J. K. nie wykazała praw przysługujących jej do lokalu nr [...] i dlatego nie może być uznana za stronę postępowania.

Rozważania na temat dowodu dołączonego wraz z zażaleniem nie mogą ograniczać się tylko do tak powierzchownej oceny. Należy skonfrontować obie analizy nasłonecznienia, dołączone do akt przez podmioty o sprzecznych interesach i szczegółowo wyjaśnić zajęte przez organ stanowisko.

Jednocześnie trzeba podkreślić, że na obecnym etapie postępowania – wobec jak licznych uchybień przepisom procesowym – nie ma możliwości odniesienia się przez Sąd do kwestii podstaw wznowienia postępowania i legitymacji J. K. bądź Wspólnoty Mieszkaniowej. Ponieważ rozważania zawarte w zaskarżonym postanowieniu są zbyt ogólnikowe ("zbadanie powyższych warunków dla jednego, dowolnie wybranego punktu, dodatkowo zlokalizowanego między wewnętrzną a zewnętrzną krawędzią ściany, bez uwzględnienia ograniczenia dostępu światła spowodowanego grubością ściany, nie może zostać uznane za wykazanie spełnienia bądź też niespełnienia wymagań wynikających z § 60 WT"), nie jest możliwe jednoznaczne przesądzenie tej kwestii. Wykraczałoby to poza granice niniejszej sprawy."

Powyższe skutkowało ponowną analizą złożonego wniosku o wznowienie postępowania, czego wynikiem było wydane w dniu 9 lipca 2020 r. postanowienie o znaku: AU-01-2.6740.2.598.2019.MAM.MLU.EPI, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 1 i art. 150 § 1 kpa, którym wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej udzielonym pozwoleniem na budowę jw., z wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w K. w imieniu której występuje J. K.. Organ I instancji wyjaśnił w nim, że wniosek J. K. działającej we własnym imieniu zostanie rozpoznany w odrębnym postępowaniu.

Po analizie całości akt sprawy, uznając że wnioskodawczyni nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 59/6740.2/2018 z dnia 16 stycznia 2018 r., znak: AU-01-3.6740.2.33.2018.JUR, organ I instancji wydał w dniu 22 września 2020 r. decyzję nr 725/6740.2/2020 znak: AU-01-2.6740.2.598.2019.EPI, którą odmówił uchylenia powyższego pozwolenia na budowę.

Na to orzeczenie odwołanie do Wojewody Małopolskiego złożyła Wspólnota. Po rozpatrzeniu tego środka zaskarżenia, organ wojewódzki uznając za trafną ocenę dokonaną przez organ I instancji, wydał w dniu 21 października 2021 r. decyzję o znaku: WI-I.7840.3.56.2020.BS, którą utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta Krakowa w mocy.

Również i to orzeczenie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 2/22 uchylił decyzje organu I i II instancji.

W uzasadnieniu do wydanego wyroku stwierdzono, cyt.:

"Należy skonfrontować analizę przyjętą do projektu budowlanego w oparciu o którą (między innymi) organ ustalił krąg stron postępowania, z którego to kręgu wykluczona została skarżąca wspólnota mieszkaniowa, z analizą przesłaniania złożoną przez wspólnotę w postępowaniu wznowieniowym. Konfrontacja ta miała na celu ustalenie czy przebudowa kamienicy przy [...] w K. miała zwiększyć przesłanianie kamienicy przy ul. [...] w K. a zatem w jakimś stopniu miała oddziaływać na tą nieruchomość (choćby w jak najbardziej dozwolony sposób) a przez to wspólnota ma przymiot strony tego postępowania, czy też odziaływania takiego brak.

(...)W postępowaniu wznowieniowym obowiązkiem organu było ustalenie, czy zaistniała przesłanka wznowieniowa tj. strona skarżąca jest stroną tego postępowania, bo znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Podkreślić przy tym należy, że nie oznacza to oddziaływania niedozwolonego, ale jakiegokolwiek oddziaływania także dozwolonego, które pozwalało by przyjąć że skarżąca wspólnota jest stroną tego postępowania. Sam fakt stwierdzenia, że skarżąca wspólnota jest w obszarze oddziaływania inwestycji, bo objęta pozwoleniem na budowę przebudowa zwiększy przesłanianie kamiennicy należącej do wspólnoty, nie implikuje uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, a jedynie ponowną merytoryczną ocenę sprawy.

Organ prawidłowo przyjmuje, że jeżeli przy realizacji dopuszczono się odstępstw, na skutek których zwiększyło się przesłanianie kamienicy przy [...] to nie jest organem właściwym prowadzenia sprawy w tej kwestii, właściwym w takiej sytuacji bowiem, jest organ nadzoru budowlanego który powinien wszcząć postępowanie naprawcze lub rozbiórkowe. Jednak nie ta kwestia miała być wyjaśniona w postępowaniu wznowieniowym. Organ miał skonfrontować obie analizy przesłaniania tj. analizę przyjętą do projektu budowlanego z analizą przedłożoną przez stronę skarżącą, by ustalić czy skarżąca jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w którym bez własnej winy nie brała udziału. Jeżeli organ architektoniczno-budowlany na skutek tej konfrontacji ustalił by, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i przyjętą do tego projektu prawidłowo sporządzoną analizę przesłaniania, kwestia ta jest obojętna dla wspólnoty mieszkaniowej przy ul. [...] (przesłanianie nie miało się zwiększyć na skutek przebudowy), natomiast analiza przedłożona przez stronę skarżącą jest wadliwa (bezzasadnie przyjmuje, że przesłanianie to miało się zwiększyć) bądź odnosi się do robót budowlanych nie objętych zamierzeniem lub objętych w zakresie mniejszym niż wynikało by to z zatwierdzonego projektu budowalnego tj. do robót wykonanych samowolnie bądź z odstępstwami, powinien odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, oczywiście zakładając, że nie zachodziły inne okoliczności które nakazywały by przyjęcie, że kalenica przy [...] jest w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Konfrontacja taka nie została jednak przeprowadzona. Akta administracyjne nie zawierają projektu budowlanego przebudowy przedmiotowego obiektu. W aktach tych brak także analizy przesłaniania przyjętej do tego projektu. Organ oparł się wyłącznie na analizie przesłaniania, którą w postępowaniu wznowieniowym przedłożyła strona skarżąca, co tłumaczy brakiem współpracy autorów tych analiz z organem administracji I instancji, któremu zlecił przygotowanie analizy porównawczej. W ocenie sądu jest to niezrozumiałe. Mając do dyspozycji dwie analizy, organ administracji architektoniczno-budowlanej, którego kompetencję obejmuje merytoryczne badanie tej kwestii w postępowaniu o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, powinien tą okoliczność sam ustalić a nie zwracać się do autorów analiz, które ma skonfrontować o przedłożenie analiz nowych czy uszczegółowionych (vide: pismo z dnia 20 kwietnia 2021 r. pismo z dnia 10 maja 2021 r., pismo z dnia 1 czerwca 2021 r. akta adm. org. I inst. K./ 133, 139142)."

Ponownie procedując przedmiotową sprawę, Prezydent Miasta Krakowa dołączył do akt niniejszej sprawy kserokopię analizy nasłoneczniania i zacieniania, która znajduje się w aktach sprawy znak: [...] (w sprawie tej rozpatruje się wniosek Pani J. K. działającej we własnym imieniu).

Organ I instancji dokonał porównania znajdujących się w aktach sprawy dwóch analiz nasłoneczniania i zacieniania i doszedł do wniosku, że przedmiotowa inwestycja nie zwiększy przesłaniania kamienicy należącej do Wspólnoty. W związku z takimi wnioskami, Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu 16 sierpnia 2022 r. decyzję nr 447/6740.2/2022 znak: AU-01-2.6740.2.598.2019.EPI, o odmowie uchylenia spornego pozwolenia na budowę, z uwagi na brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

W odpowiedzi na powyższe, Wspólnota w terminie wymaganym dla jego skuteczności złożyła do Wojewody Małopolski odwołanie na wydaną w trybie wznowieniowym decyzje Prezydenta Miasta Krakowa. W uzasadnieniu tego środka zaskarżenia wskazano na brak dokumentacji projektowej w postaci analizy przesłaniania i nasłoneczniania. Podkreślono, że składanie jakiejkolwiek dokumentacji do projektu po uzyskanym pozwoleniu na budowę jest bezprawne. Strona skarżąca zwraca również uwagę, że organ I instancji nie wezwał jej do przedłożenia innej analizy. W dalszej treści odwołania znajduje się argumentacja tak zajętego stanowiska.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w K. reprezentowanej przez J. K..

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 5 czerwca 2023 roku utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 sierpnia 2022 r.

W uzasadnieniu do wydanej decyzji Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca przedłożyła do akt sprawy analizę przesłaniania i nasłoneczniania sporządzoną we wrześniu 2018 przez architekta Pana M. S.. Z analizy tej wynika, że planowana inwestycja oddziałuje na budynek należący do Wspólnoty.

Również architekt Pan T. T. – autor projektu budowlanego – przedłożył do akt wznowieniowych znak: [...] (w tej sprawie rozpoznaje się wniosek Pani J. K. działającej we własnym imieniu) analizę przesłaniania i nasłoneczniania, z której wynikają odmienne dla sprawy wnioski, mianowicie że projektowana inwestycja nie zwiększa przesłaniania.

W związku z powyższym wyłania się istotne dla sprawy zapytanie, mianowicie która analiza zawiera wiarygodne dla sprawy informacje. Odpowiedź na to pytanie pozwoli na ocenę, czy planowana inwestycja spowodowała zwiększenie przesłaniania i zacieniania na budynek skarżącej Wspólnoty. Jeśli tak, wówczas będziemy mieć do czynienia z przesłanką wznowieniową określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, natomiast w sytuacji niezmiennego oddziaływania przesłanka ta nie wystąpi.

Zatem mając na względzie powyższe tut. organ dokona porównania przedłożonych dwóch analiz przez przeciwne strony postępowania. W pierwszej kolejności należy odnieść się do opracowania przedłożonego przez stronę skarżącą.

Analiza ta została opracowana przez architekta Pana M. S. jej założenie było m.in. stwierdzenie, że w wyniku planowanej nadbudowy nasłonecznienie w budynku należącym do Wspólnoty zostanie zmienione. Podstawą tego opracowania była wizja lokalna i pomiary w terenie we wrześniu 2018 r. oraz dokumentacja projektowa udostępniona na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Z twierdzeń w niej zawartych wynika, że opracowanie to nie zostało sporządzone dla zamierzenia budowlanego objętego przedmiotowym pozwoleniem na budowę. Bowiem odnosi się ono do już istniejących lukarn, porównując ich gabaryty do tych które zostały zatwierdzone przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Projektant dla analizy przyjął, iż gzyms nowopowstałych lukarn zwiększył wysokość elewacji budynku nr [...] o 220 cm oraz że ma on formę ciągłą. Co więcej wyjaśniono, że lukarny te znajdują się ponad poziomem dachu. Tak przedstawiony stan faktyczny pozwolił na wysnucie wniosków iż nasłonecznienie w budynku mieszkalnym Wspólnoty zmieniło się tzn. uległo zwiększeniu. To z kolei przesądziłoby o uznaniu wnioskodawczyni za stronę postępowania.

Niemniej jednak biorąc pod uwagę powyżej wskazane twierdzenia, jak również zestawiając ze sobą powyższe informacje z danymi ujętymi w projekcie budowlanym wysnuć należy wniosek, że w wyniku odstąpienia przez inwestora od realizacji robót zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, projektant Pan M. S., do sporządzenia przedmiotowej analizy wykorzystał takie parametry budynku przy ul. [...], które nie były przewidziane do realizacji w ramach spornej inwestycji. Na potwierdzenie tego wniosku należy zwrócić uwagę, że w projekcie budowlanym wskazano na wysokość lukarn wynoszącą 180 cm (rysunek 4 – rzut więźby dachowej), a nie jak wskazano w analizie 220 cm. Również z projektu nie wynika aby lukarny te znajdować się miały ponad poziomem dachu, wręcz przeciwnie zaprojektowano je poniżej jej poziomu (rysunek 6 Fasada od ul. [...]).

Mając powyższe na względzie stwierdzenia wymaga fakt, że wnioski dotyczące zwiększenia oddziaływania budynku przy ul. [...] zostały wyprowadzone z analizy sporządzonej dla parametrów robót budowlanych nie objętych projektowanym zamierzeniem, zatwierdzonym kwestionowanym pozwoleniem na budowę.

Należy również odnieść się do opracowania nasłoneczniania i przesłaniania sporządzonego przez architekta T. T..

W analizie tej wskazano prawidłowe dane budynku objętego zamierzonym projektem budowlanym mianowicie wskazano jego wysokość do kalenicy wynoszącą 18,05 m, a do miejsca poziomu gzymsu 14,31 m. Odpowiada to wartościom wskazanym w projekcie budowlanym na rysunku 5 – Przekrój poprzeczny. Również wskazano, że poziom gzymsu lukarn jest poniżej poziomu kalenicy. W analizie tej zaprezentowano linijkę cienia rzucanego zarówno przez zaprojektowane lukarny oraz istniejącą i niepodlegającą zmianie w ramach tej inwestycji kalenicy, odpowiednio dla 21 marca oraz 23 września. Zacienianie na wysokości kalenicy zostało oznaczone ciągłymi liniami w kolorach odpowiednich dla danych godzin. Ich przestrzeń jest niewypełniona. Z kolei zacienianie na wysokości lukarn oznaczono ukośnymi kreskami w kolorach odpowiednio innych dla danej godziny. Wynika z nich że cień rzucany przez kalenicę występuje w czasookresie od około 16:00 na dzień 21 marca natomiast na dzień 23 września pada on od blisko 17:00 (bowiem linia przeznaczona dla godziny 16 "łapie" tylko jego mały fragment narożnika). Aby ocenić, czy doszło do zwiększenia zacieniania należy ocenić, czy cień ujęty na tych opracowaniach wyznaczony dla wysokości lukarny wykracza poza zasięg cienia rzucanego przez wysokość kalenicy. Jak wynika z tych opracowań cień rzucany przez lukarny ma mniejszy zasięg niż cień kalenicy. Zamyka się on w jego granicach w obu przypadkach. Zatem pozwala to na stwierdzenie, że zaprojektowane lukarny nie zwiększają zacieniania dla budynku Wspólnoty budynku przy ulicy [...].

Odnosząc się natomiast do przesłaniania wyjaśnić należy, że projektant w przedłożonej analizie w sposób szczegółowy wyjaśnił spełnienie powyższej normy, zarówno przy uwzględnieniu wysokości lukarny jak i wysokości gzymsu budynku. Na tą okoliczność wyjaśniono, cyt.: Poziom podokiennika budynku nr [...] znajduje się na wysokości około 557 cm n.p.t. Jest to okno osi skrajnej od strony południowej na 1 piętrze (na parterze znajdują się jedynie witryny sklepowe i brama prowadząca do sieni budynku). Poziom gzymsu budynku [...] w stosunku do ww. podokiennika znajduje się na wysokości około 914 cm a poziom gzymsu lukarny na wysokości około 1094 cm ponad poziomem podokiennika.

Wynika z tego jasno, że odległość pomiędzy budynkami powinna wynosić 914 cm lub przy najmniej niekorzystnym pomiarze 1094 cm. Szerokość ulicy w tym miejscu wynosi około 1067 cm. Tak więc w pierwszym przypadku odległość jest zachowana (podobnie jak była dotychczas), w drugim natomiast przekroczona o około 27 cm. Jednakże w związku z pkt 4 cytowanego powyżej paragrafu, odległość ta może być zmniejszona nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej tak więc przy najmniej korzystnym ustaleniu wysokości do gzymsu lukarny odległość ta mogłaby wynosić nawet 527 cm. Tak więc i w tym przypadku warunki cytowanego artykułu są zachowane a w związku z tym oświetlenia naturalne uważa się za spełnione a wysokość przesłaniania jest również zgodna z zapisami pkt 1 ust. 2.

Skoro jest to zgodne z zapisami tego paragrafu należy przyjąć że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Nasłonecznienie tych pomieszczeń nie zmienia się w stosunku to istniejącego.

Powyższe potwierdzają graficzne załączniki dołączone do tej analizy z których wynika, że projektowane lukarny nie będą przesłaniać budynku Wspólnoty przy [...] Bowiem w ramionach trójkąta o długości boków odpowiadającej wysokości przesłaniania nie znajduje się żaden element przesłaniający.

Skoro, poprzez projektowaną inwestycję nie zwiększyło się przesłanianie ani zacienianie kosztem budynku Wspólnoty, to uznać należy, że słusznie nie została ona uznana za stronę postępowania w sprawie zakończonej spornym pozwoleniem na budowę, co z kolei oznacza iż przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi.

Podsumowując, analiza sporządzona przez architekta M. S. nie została wykonana dla projektowanej inwestycji w związku z czym jej wnioski nie mogły być brane pod uwagę przy ocenie legitymacji procesowej Wspólnoty, z kolei analiza przedłożona przez architekta T. T. wykonana została z uwzględnieniem projektowanych parametrów, dlatego też do oceny zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ posłużył się jej treścią.

W kwestii zarzutów dotyczących kompletności projektu budowlanego w szczególności, że w jego treści brak jest analizy przesłaniania i nasłoneczniania wyjaśnić należy, że w tym etapie postępowania, który dotyczy wyłącznie badania zaistnienia przesłanki wznowieniowej organ nie dokonuje oceny ww. zagadnień, bowiem decyzja wydana w oparciu o dyspozycję art. 151 § 1 pkt 1 kpa nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Niedopuszczalna jest zatem taka ocena z uwagi na fakt, że dokonuje się jej w kolejnym etapie postępowania wznowieniowego. Powyższe potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 28 marca 2019 r. sygn. akt II SA/KR 72/19 w którym stwierdzono, cyt.: Dodatkowo, w związku ze wspomnianymi zarzutami, warto zauważyć, że badanie legitymacji procesowej wnioskodawców nie może przekształcić się w ponowne rozpoznawanie sprawy co do istoty (mogłoby to nastąpić dopiero na kolejnym etapie procedury wznowienia postępowania).

Owszem nie ulega wątpliwości, że analiza ta została przedłożona w trakcie postępowania wznowieniowego, niemniej jednak jej celem było wykazanie, że projektowane zamierzenie budowlane nie zwiększy oddziaływania na budynek Wspólnoty znajdujący się przy ulicy [...] w K.. Co więcej fakt jej przedłożenia stoi w zgodzie z dyspozycją art. 7 kpa, tj. że organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy.

Również w kwestii zarzutów, iż organ I instancji nie wezwał Wspólnoty do przedłożenia innej analizy przesłaniania i nasłoneczniania stwierdzić należy, że zgodnie z wytycznymi przywołanego wyroku WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 2/22, organy ponownie rozpoznając sprawę miały porównać obie przedłożone już przez strony przeciwne analizy, a nie wzywać o nowe. Na tą okoliczność wskazano, cyt.: Mając do dyspozycji dwie analizy, organ administracji architektoniczno-budowlanej, którego kompetencję obejmuje merytoryczne badanie tej kwestii w postępowaniu o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, powinien tą okoliczność sam ustalić a nie zwracać się do autorów analiz, które ma skonfrontować o przedłożenie analiz nowych czy uszczegółowionych.

Reasumując, organ wojewódzki stwierdził iż projektowana inwestycja nie generuje zwiększonego oddziaływania na budynek Wspólnoty znajdujący się przy ulicy [...] w K..

Skargę na powyższą decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ulicy [...] w K. działająca przez J. K., podnosząc zarzuty "naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności:

- art. 6 k.p.a. poprzez brak działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa,

- art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy,

- art. 8 k.p.a, poprzez nierówne traktowanie stron postępowania,

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronom postępowania zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem,

- art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję,

- art. 12 § 1 k.p.a. , poprzez brak wyczerpującego ,

- art 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego działania organu administracji,

- art. 79a § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów,

- art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego,

- art. 107 § 1 pkt. 6) K.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego oraz uzasadnienie faktyczne, które nie spełnia wymogów prawa tj. art. 107 § 3 k.p.a."

Powołując się na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie z powodu bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ustawy (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ) dalej jako – "K.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Natomiast w myśl art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. II OSK 2417/12).

Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego.

Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).

Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował.

Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji.

Na gruncie niniejszej sprawy Sąd jak i organy są związany stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu do wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 2/22. Oznacza to, że organy m.in. zobligowane do porównania analizy nasłoneczniania przedstawioną przez Wspólnotę z analizą stanowiącą element projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją 16 stycznia 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa.

Przeprowadzone jednak przez organ porównanie tych analiz nie jest prawidłowe, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Organ uznał przede wszystkim, że realizując inwestycję inwestor odstąpił od zatwierdzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa projektu budowlanego. To z kolei już na wstępie miało dyskwalifikować analizę przedłożoną przez Wspólnotę. Odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, na które wskazały organy, dotyczy chociażby wysokości lukarny, która w analizie sporządzonej przez mgr. inż. M. S. (sporządzonej na zlecenie Wspólnoty), została przyjęta na poziomie 220 cm, podczas gdy zgodnie z zatwierdzonym projektem lukarny od strony ulicy [...] mają wysokość 180 cm. Organ w tym zakresie odwołuje się do znajdujących się w projekcie budowlnym rysunku nr 4 – rzut więźby dachowej oraz rysunku nr 6 – Fasada od strony ulicy [...].

W istocie – jak wynika chociażby z przekroju poprzecznego (rys. 5 projektu budowlanego) – lukarny od strony ulicy [...] mają wysokość około 180 cm, a przynajmniej mniej więcej o tyle wyższy jest gzyms lukarny od wysokość elewacji budynku przy ulicy [...] nr [...] w K..

Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że ze znajdującego się w projekcie budowlanym rysunku nr 5 – "Przekrój poprzeczny" jak i rysunku nr 6 – "Fasada od strony ulicy [...]", nie wynika, że lukarny znajdują się ponad poziomem kalenicy i że znajdują się one poniżej poziomu kalenicy, to jednak błędny jest wniosek organów, że z tej tylko okoliczności już wynika, że lokalizacja w tym miejscu lukarny nie może powodować zwiększenia zacieniania budynku Skarżącej Wspólnoty. Organ zignorował bowiem faktyczne usytuowanie budynków względem siebie. To z kolei – to znaczy usytuowanie budynków przy ulicy [...] nr [...] i przy ulicy [...] nr [...] względem siebie – jest widoczne chociażby na schemacie sporządzonym przez mgr. inż. arch. T. T. (k. 172 a.a.). Na schemacie tym widać, że pomimo iż lukarna bardzo niewiele odsunięta jest od lica ściany a ponadto jest niższa niż poziom kalenicy, to jednakże jej usytuowanie blisko lica ściany może powodować zwiększenie zacieniania budynku Skarżącej Wspólnoty. Trzeba wskazać, że analiza zacieniania sporządzona przez mgr. inż. arch. T. T. jest w tym zakresie mało czytelna i nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy w istocie nie dochodzi co zwiększonego zacieniania budynku.

Organy natomiast zamiast zweryfikować prawidłowość sporządzonej analizy ograniczyły się jedynie do powielenia wniosków autora analizy bez jakiejkolwiek weryfikacji przynajmniej na poziomie ich logicznego wynikania z treści analizy, czytelności analizy jak i jej kompatybilności z zatwierdzonym uprzednio projektem budowlanym.

Odnosząc się natomiast do analizy nasłoneczniania sporządzonej przez mgr. inż. arch. T. T. w kontekście zatwierdzonego projektu budowlanego trzeba zwrócić uwagę, że maksymalna wysokość budynku do kalenicy wnosi 18,05 m (k. 6 projektu). Analogicznie przyjęto w analizie zacieniania (k. 172).

Z kolei poziom gzymsu lukarny przyjęty w analizie mgr. inż. arch. T. T. jest na wysokości ok. 14.96 m (557 cm + 939 cm), co wynika z wyliczeń w oparciu o schemat zawarty na k. 172 a.a.

Natomiast zgodnie z treścią projektu budowalnego poziom gzymsu lukarny znajduje się na poziomie ok. 16,60 m, co wynika z wyliczeń i analizy przekroju poprzecznego sporządzonego w skali 1:100 (rysunek 5 – projektu budowlanego).

Tym samym założenia analizy zacieniania opracowane przez mgr. inż. arch. T. T. nie odpowiadają treści zatwierdzonego przez organ projektu budowlany, co dyskwalifikuje tę analizę.

Niezależnie trzeba wskazać, że zbliżony poziom gzymsu lukarny (16,55 cm) został przyjęty w analizie sporządzonej przez mgr. inż. M. S. (por. k. 40 a.a.).

W rezultacie należy dojść do wniosku, że ocena analizy nasłoneczniania została przeprowadzona przez organy w sposób pobieżny i ogólnikowy. Nie wychwyciły one istotnych sprzeczności z zatwierdzonym projektem budowlanym w analizie sporządzonej przez mgr. inż. arch. T. T..

Bezzasadnie natomiast, a przynajmniej zbyt pochopnie organy odmówiły prawidłowości analizie sporządzonej przez mgr. inż. M. S., który w przyjął prawidłową (lub bardzo zbliżoną do prawidłowej – w przeciwieństwie do analizy sporządzonej przez mgr. inż. arch. T. T.) wysokość gzymsu lukarny od strony ulicy [...].

Faktycznie zatem poczynione przez organ ustalenia oparte zostały o analizę opracowaną w oparciu o inne założenia niż wynikające z zatwierdzonego projektu budowlanego, to z kolei stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Reasumując należy wskazać, że organ nadal nie wykonał wskazań wynikających z uzasadnienia do WSA w Krakowie z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 2/22.

Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona ustaleń mających zweryfikować kwestię podmiotowego ukształtowania postępowania w postępowaniu wznowieniowym, w zgodzie z zaleceniami sądu wynikającymi z uzasadnienia do wyroku z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 2/22.

Ze względu na powyższe Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) oraz art. art. 134 § 2 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis w wysokości 500 zł.