Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 499/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 71a § 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Mirosław Surma (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt I SA/Po 412/17 w sprawie ze skargi W.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W.G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 25 października 2017 r. sygn. akt I SA/Po 412/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2017.1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę W.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 6 lutego 2017 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z 29 sierpnia 2016 r., zawierające pouczenie o prawie wniesienia zażalenia oraz terminie, w jakim należy zażalenie złożyć. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zostało wypełnione prawidłowo, zgodnie z wymogami przepisów art. 44 k.p.a. Zażalenie zostało nadane w placówce pocztowej 8 listopada 2016 r., zatem wniesiono je z uchybieniem ustawowego terminu. W postanowieniu z 29 sierpnia 2016 r. organ egzekucyjny zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., w terminie 7 dni, bez podania od kiedy rozpoczyna się bieg tego terminu. W ocenie Sądu pierwszej instancji jednak niepełne pouczenie nie uprawnia do twierdzenia, że termin do wniesienia zażalenia nie biegnie, a zażalenie w przedmiotowej sprawie nie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W.G. wniósł o jego uchylenie oraz postanowienia. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy:

1. art. 141 § 4 oraz 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi oraz brak odniesienia się, rozpoznania wszystkich zarzutów strony, a mianowicie:

- brak odniesienia się w jakikolwiek sposób do cytowanego przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego i poglądów w nim zawartych, a tym samym argumentacji prawnej strony,

- brak odniesienia się do poszczególnych zarzutów wobec potwierdzenia doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "Naczelnika") z 29 sierpnia 2016 r. nr [...], a mianowicie:

- brak podpisu doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, co oznacza, że jako niepodpisany nie może stanowić on dokumentu i potwierdzać okoliczności w nim stwierdzonych,

- brak wskazania w jakim urzędzie pocztowym dokonano awizowania przesyłki, a jedynie umieszczono adnotację "T.", a skarżący przeprowadził się do nowego miejsca zamieszkania w lipcu bieżącego roku i przy należytej staranności nie mógł odkodować treści umieszczonej "prawdopodobnie" przez doręczyciela,

- brak dwukrotnego awizowania przesyłki,

- brak odnotowania na kopercie i potwierdzeniu doręczenia czy doszło do pierwszego awiza przesyłki; nie można za takie uznać adnotacji na potwierdzeniu odbioru, które jako niepodpisane nie może wywołać skutku prawnego, natomiast pod oznaczeniem daty i mało wyraźnego słowa zaczynającego się na A. na kopercie jest nieczytelny podpis lub parafa, którego nie wiadomo kto jest autorem albowiem ze zwrotki nie wynika kto dokonał doręczenia pisma,

- brak odnotowania na kopercie i potwierdzeniu doręczenia czy doszło do drugiego awiza przesyłki; nie można za takie uznać adnotacji na potwierdzeniu odbioru, które jako niepodpisane nie może wywołać skutku prawnego, natomiast oznaczenie daty (a nie awiza) na kopercie nie posiada podpisu, jest jedynie parafa, która jako nieczytelna i nie wiadomo kto jest jej autorem, co oznacza że nie doszło do podpisania w tym zakresie,

- jak wynika z dowodu doręczenia pismo zwrócono przed upływem 7 dni wyznaczonego przez drugie awizo, albowiem na potwierdzeniu odbioru figuruje data 9 września 2016 r., a zwrotu dokonano już 16, co wprowadza w błąd odbiorcę i skraca czas w jakim przesyłka może być doręczona,

- awizowanie przesyłki przez okres dłuższy niż 14 dni, co wprowadza w błąd adresata przesyłki, szczególnie gdy skracany jest termin drugiego awiza; w uzasadnieniu wyroku zawarto jedynie stwierdzenie "jak wynika z akt sprawy, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostało doręczone w dniu [...] września 2016 r. w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w przepisie art. 44 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej zostały spełnione wymogi prawidłowego doręczenia postanowienia, w trybie art. 44 k.p.a. (...). W niniejszej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zostało wypełnione prawidłowo, zgodnie z wymogami przepisów art. 44 k.p.a.",

- brak odniesienia się do zarzutów strony kwestionującej dokonanie spornego zajęcia wierzytelności; nierozpoznanie tego zarzutu miało znaczenie w kontekście ewentualnych koniecznych aktów staranności po stronie skarżącego oraz możliwości spodziewania się wydania spornego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. i doręczenia spornej przesyłki,

co oznacza że sporny wyrok wymyka się spod kontroli w zakresie w jakim nie odniesiono się do wszystkich zarzutów. Nie można przecież uznać, że zwrot wypełnione prawidłowo, zgodnie z wymogami przepisów art. 44 k.p.a. jest rozpatrzeniem zarzutów;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz 151 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 7a, art. 8 ust. 1 i 2, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 oraz art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez oddalenie skargi na postanowienie organu w sytuacji braku odniesienia się i rozpoznania zarzutów w uzasadnieniu postanowienia;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz 151 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 oraz art. 44 § 1, 2, 3 i 4, art. 109 § 1 i 110 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 oraz art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez oddalenie skargi i uznanie, iż w sprawie doszło do doręczenia postanowienia Naczelnika z 29 sierpnia 2016 r. nr [...], podczas gdy doręczenie nie było prawidłowe, co oznacza, że termin na zażalenie jest otwarty; doręczenie spornego postanowienia nastąpiło bowiem z naruszeniem procedury poprzez:

- brak podpisu doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, co oznacza że jako niepodpisany nie może stanowić on dokumentu i potwierdzać okoliczności w nim stwierdzonych,

- brak wskazania w jakim urzędzie pocztowym dokonano awizowania przesyłki, a jedynie umieszczono adnotację "T", a skarżący przeprowadził się do nowego miejsca zamieszkania w lipcu bieżącego roku i przy należytej staranności nie mógł odkodować treści umieszczonej "prawdopodobnie" przez doręczyciela,

- brak dwukrotnego awizowania przesyłki,

- brak odnotowania na kopercie i potwierdzeniu doręczenia czy doszło do pierwszego awiza przesyłki, nie można za takie uznać adnotacji na potwierdzeniu odbioru, które jako nie podpisane nie może wywołać skutku prawnego, natomiast pod oznaczeniem daty mało wyraźnego słowa zaczynającego się na A. na kopercie jest nieczytelny podpis lub parafa, którego nie wiadomo kto jest autorem albowiem ze zwrotki nie wynika kto dokonał doręczenia pisma,

- brak odnotowania na kopercie i potwierdzeniu doręczenia czy doszło do drugiego awiza przesyłki, nie można za takie uznać adnotacji na potwierdzeniu odbioru, które jako nie podpisane nie może wywołać skutku prawnego, natomiast oznaczenie daty (a nie awiza) na kopercie nie posiada podpisu, jest jedynie parafa która jako nieczytelna i nie wiadomo kto jest jej autorem, co oznacza że nie doszło do podpisania w tym zakresie,

- jak wynika z dowodu doręczenia pismo zwrócono przed upływem 7 dni wyznaczonego przez drugie awizo, albowiem na potwierdzeniu odbioru figuruje data 9 września 2016 r., a zwrotu dokonano już 16, co wprowadza w błąd odbiorcę i skraca czas w jakim przesyłka może być doręczona,

- awizowanie przesyłki przez okres dłuższy niż 14 dni, co wprowadza w błąd adresata przesyłki, szczególnie gdy skracany jest termin drugiego awizo;

4/. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 112 w zw. z art. 124 § 1 i 126 kpa oraz w zw. z art. 18, art. 17 § 1 i 1b oraz art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez oddalenie skargi i przyjęcie że w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, gdy tymczasem organ uzasadniając postanowienie wskazał, że zażalenie można wnieść w terminie 7 dni nie wskazując od kiedy należy liczyć ten termin oraz nie wskazując czy rzeczone postanowienie jest ostateczne, co miało wpływ na wynik sprawy albowiem błędne i niezupełnie pouczenie nie mogło szkodzić stronie w zakresie terminu do wniesienia zażalenia, a zatem strona w terminie złożyła sporne zażalenie.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3.2. Strona skarżąca podniosła zarzuty zasadniczo oparte na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3, art. 44 § 1, 2, 3 i 4 oraz art. 109 § 1 i 110 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nakierowując Sąd kasacyjny na podważenie legalności stwierdzenia przez organ nadzoru (organ odwoławczy) uchybienia przez skarżącego terminowi do złożenia zażalenia. Inaczej rzecz ujmując, zdaniem skarżącego, Sąd pierwszej instancji błędnie zaaprobował ustalenia, co do skuteczności doręczenia stronie postanowienia organu egzekucyjnego, co implikowało błędne przyjęcie, że strona nie dochowała terminu do złożenia zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie potwierdza zasadności zaprezentowanej w tym zakresie argumentacji w skardze kasacyjnej. Wymaga przy tym zaakcentowania, że stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z uwagi na datę wszczęcia w rozpatrywanej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego (tj. datę wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora IAS) znajduje on zastosowanie w tej sprawie. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

3.3. Odnosząc się do oceny prawidłowości doręczenia zastępczego postanowienia organu egzekucyjnego z 29 sierpnia 2016 r. uznać należy, że analiza stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów w korelacji z ich uzasadnieniem prowadzi do wniosku, że kasator kwestionuje ustalony przez organy podatkowe, a następnie zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ ich uzasadnienie stanowi w rzeczywistości polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku.

Wymaga podkreślenia, że w sytuacji, gdy - w ocenie organu - miało miejsce doręczenie na podstawie art. 44 k.p.a., jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, w aktach powinna znajdować się przesyłka wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru dokumentującym bezwzględnie prawidłowe wykonanie przez doręczyciela wszystkich czynności przewidzianych wspomnianą normą prawną. W świetle art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 ze zm.) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie z § 2 tego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie akcentował, że instytucja doręczenia zastępczego polega nie tyle na domniemaniu, ile oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Dla uznania prawidłowości doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2015 r., II GSK 2893/14; z dnia 12 stycznia 2016 r., II OSK 1158/14 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższą argumentację do rozpatrywanej sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że skarżący uchybił terminowi ustawowemu do wniesienia zażalenia. W realiach rozpatrywanej sprawy odpis postanowienia organu egzekucyjnego wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia wysłano na adres skarżącego. Niepodjęta w terminie korespondencja - po dwukrotnym awizowaniu w dniach 1 i 9 września 2016 r. - została w dniu 16 września 2016 r. zwrócona nadawcy. Wymaga podkreślenia, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., II GZ 477/13 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem tego domniemania jest jednak, aby adnotacje te zostały prawidłowo sporządzone i podpisane. Ten warunek, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie został spełniony. Skarżący w toku całego postępowania kwestionował prawidłowość doręczenia postanowienia organu egzekucyjnego, akcentując m.in. wadliwość sporządzenia adnotacji doręczyciela o awizowaniu przesyłki, w szczególności nieczytelność podpisów złożonych przez doręczającego pod adnotacjami o awizowaniu przesyłki oraz przedwczesny zwrot niepodjętej korespondencji. Wymaga podkreślenia, że przepisy postępowania nie wymagają szczególnej formy podpisu doręczyciela, w szczególności nie przewidują, aby podpis ten obejmował całe jego nazwisko i był w całości czytelny. Wystarczające jest, by doręczyciel posłużył się takim podpisem, jakiego używa na co dzień. Sama forma podpisu uproszczonego nie może stanowić podstawy do uznania, że potwierdzenie odbioru czy koperta z korespondencją nie spełniają wymogów prawa (por. wyrok NSA z 22 lutego 2018 r., II FSK 351/16 – dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto o nieprawidłowości dokonanego doręczenia nie może świadczyć podnoszona przez skarżącego okoliczność, że od daty drugiego awiza (9 września 2016 r.) do daty zwrotu przesyłki nadawcy (16 września 2016 r.) nie upłynął okres 7 dni. Powyższa okoliczność nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. O istotnym wpływie naruszenia przepisów postępowania może być mowa wówczas, gdy zachodzi duże prawdopodobieństwo, że w sytuacji, gdyby nie doszło do jego naruszenia, zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie różniłoby się od rozstrzygnięcia, które zostało wydane. W świetle art. 44 § 1 - 4 k.p.a. w razie niepodjęcia pisma po pierwszym zawiadomieniu, powtórne zawiadomienie następuje w terminie 7 dni, i - co istotne dla rozpatrywanej sprawy - pismo uważa się za doręczone w ostatnim dniu 14-dniowego okresu, w jakim przechowuje go poczta. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że do skutecznego doręczenia postanowienia organu egzekucyjnego doszło z upływem 14 dnia od dnia dokonania pierwszego awiza w dniu 1 września 2016 r. i w konsekwencji, że termin do złożenia zażalenia na to postanowienie upłynął przed faktycznym złożeniem zażalenia w dniu 8 listopada 2016 r.

3.4. W konsekwencji nie podważenia przez skarżącego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz 151 p.p.s.a. w zw. z art. 112 w zw. z art. 124 § 1 i 126 k.p.a., oraz w zw. z art. 18, art. 17 § 1 i 1b, oraz art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W takim stanie rzeczy, skoro doszło do skutecznego doręczenia postanowienia zobowiązanemu 15 września 2016 r., a zażalenie na postanowienie zostało wniesione przez stronę 8 listopada 2016 r., to wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej były podstawy do zastosowania art. 134 k.p.a. w związku z art.144 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Termin do wniesienia zażalenia wynosi stosownie do art. 141 § 2 k.p.a. 7 dni od doręczenia postanowienia stronie. Wniesione 8 listopada 2016 r. zażalenie zostało złożone więc z uchybieniem terminu. W kontekście zaś eksponowanego naruszenia art.112 k.p.a. dodać należy, że podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 134 k.p.a., organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, czy zażalenie zostało wniesione w terminie. Uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. W ramach realizacji tych obowiązków procesowych, wbrew temu czego oczekuje strona skarżąca, organ odwoławczy nie ma uprawnienia, do badania istnienia przeszkód dla zachowania przez stronę terminu do złożenia zażalenia. Temu służy bowiem instytucja przywrócenia terminu, o której mowa w art.58 i nast. k.p.a.

Za chybiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku, stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić więc przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie uchybia tym wymogom.

W świetle przedstawionych rozważań za niezasadny należało też uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę,

w sytuacji, gdy istniały ku temu podstawy, zastosował właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia.

3.5. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).