Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1432/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 17 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 21 czerwca 2023 r. nr SKO.4106.167.2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (SKO) decyzją z dnia 21 czerwca 2023 r. nr SKO.4106.167.2023, po rozpatrzeniu odwołania A. P. (strona, skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. (organ I instancji) z dnia 12 stycznia 2023 r nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem P. P.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu 8 września 2022 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem.

Organ I instancji decyzją z dnia 27 września 2022 r. nr [...] odmówił stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego stwierdzając, że na ten moment jej mąż porusza się w miarę samodzielnie, potrafi samodzielnie zjeść, umyć się i się ubrać, a strona pomaga mu gdy zachodzi taka potrzeba, a nadto przygotowuje posiłki, załatwia recepty, jeździ do lekarza i pomaga w codziennej toalecie. Jako podstawę swego rozstrzygnięcia organ przywołał art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( t.j. Dz. U. z 2022 r. poz.615 ze zm.-dalej "u.s.r.").

SKO, w wyniku rozpatrzenia odwołania strony, decyzją z dnia 22 grudnia 2022 r. nr SKO.4106.1128.2022, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia 12 stycznia 2023 r. nr [...] odmówił stronie prawa do wnioskowanego świadczenia. Organ I instancji stwierdził, że zakres opieki nad mężem nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze pracy.

W odwołaniu od rozstrzygnięcia strona, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.s.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną przez skarżącą nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wniosła o uwzględnienie odwołania i o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik wskazał, że mąż strony jest osobą niepełnosprawną, która wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Nadto podniósł, że z art. 17 ust. 1 u.s.r. wynika, iż podstawowym wymogiem uzyskania prawa świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, bowiem istotą przedmiotowego świadczenia jest rekompensata za rezygnacje z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która takiej opieki wymaga.

Zaskarżoną obecnie decyzją SKO, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymało w utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń oraz wskazało na przepisy będące podstawą rozstrzygnięcia, a to art. 2 ust. 2 u.s.r., art. 17 u.s.r. Zauważyło, że z przywołanych przepisów wynika, iż uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest uzależnione od szeregu przesłanek zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Wyjaśniło, że aby móc uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przesłanki pozytywne muszą zostać spełnione łącznie i nie może przy tym zaistnieć żadna z przesłanek negatywnych.

Z akt sprawy wynika, że mąż strony legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu [...] r. przez Powiatowy Zespół do praw Orzekania o Niepełnosprawności w C. na czas do dnia [...] sierpnia 2023 r. Zgodnie z owym orzeczeniem nie da się ustalić od kiedy u męża strony istnieje niepełnosprawność, natomiast znaczny stopień jego niepełnosprawności datuje się od dnia [...] stycznia 2018 r. Stwierdziło, że to na stronie, jako małżonce ciąży obowiązek alimentacyjny wobec męża.

SKO ustaliło również, że strona nie ma ustalonego prawa do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Strona nie pracuje, a nadto nie jest rolnikiem ani małżonkiem, ani domownikiem rolnika.

Z przeprowadzonego w dniu 21 września 2022 r. wywiadu środowiskowego wynika, że strona wraz z mężem i dwójką dzieci tworzą czteroosobową rodzinę. Mąż strony w 2017 r. będąc w pracy za granicą uległ ciężkiemu wypadkowi, na skutek którego przebywał miesiąc w śpiączce, doznał [...], [...], [...] w efekcie czego [...]. Nadto pracownik socjalny wskazał, że strona z uwagi na stan zdrowia męża zaczęła pobierać świadczenie pielęgnacyjne. Według pracownika socjalnego mąż strony nie jest pampersowany i porusza się w miarę samodzielnie, sam je i sam się ubiera. W rubryce wnioski pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy pracownik socjalny wskazał, że mąż strony jest chodzący tj. w toku wywiadu samodzielnie przemieścił się z jednego pokoju do drugiego. Stwierdził, że strona przygotowuje posiłki oraz pomaga mężowi, gdy zajdzie taka potrzeba. Strona sprawuje opiekę nad mężem w wymiarze 8 godzin dziennie.

Z kolei z ustaleń poczynionych przez pracownika socjalnego w toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 9 stycznia 2023 r. wynika, że stan zdrowia męża strony nie uległ zmianie od dnia 21 września 2022 r. tj. od czasu ostatniego wywiadu środowiskowego. Strona, co około 2 tygodnie udaje się do lekarza rodzinnego po kontynuację leków dla męża, a co 2-3 miesiące ma z mężem wizytę u [...]. W toku wywiadu strona oświadczyła pracownikowi socjalnemu, że musi brać udział w wizytach lekarskich męża, bo nie potrafi on powtórzyć zaleceń. Ponadto mąż strony raz w tygodniu ma rehabilitację w miejscu zamieszkania. Natomiast, gdy żona wychodzi z domu to mąż pozostaje pod opieką dzieci lub dogląda go teściowa. Nadto w dniu przeprowadzania wywiadu tj. dnia 9 stycznia 2023 r. strona wypełniła oświadczenie dotyczące formy i zakresu sprawowanej opieki przez nią nad mężem, na którą składają się wymienione w oświadczeniu czynności.

SKO uznało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Wyjaśniło, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.s.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie bowiem wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

SKO wskazało, że przesłanką utrzymania decyzji organu I instancji w mocy jest brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem. Przy czym SKO zważyło na fakt, że strona miała wcześniej ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad mężem (decyzja SKO.4106.239.2018, decyzja nr SKO.4106.803.2021 z dnia 3 września 2021 r. oraz tzw. decyzja Covidowa organu I instancji), jednakże okoliczność ta nie może stanowić o zasadności przyznania stronie prawa do owego świadczenia na dalszy okres i tym samym determinować rozstrzygnięcia "nowej sprawy". Ocena spełnienia przesłanek z art. 17 u.s.r. musi być aktualna. Podkreśliło, że w czasie kiedy stronie przedmiotowe świadczenie było przyznane rozmiar i zakres wykonywanych czynności opiekuńczych był inny niż aktualnie, na co bez wątpienia miało wpływ to, że był to czas bezpośrednio następujący po wypadku męża. Istotnym jest to, że wówczas pracownik socjalny przeprowadzający wywiad środowiskowy wyraźnie wskazywał, że z uwagi na sprawowaną opiekę strona nie jest w stanie podjąć pracy zarobkowej. Natomiast aktualnie pracownik socjalny stwierdził, że zakres pracy strony związanej ze sprawowaniem opieki nie uniemożliwia stronie podjęcia zatrudnienia. SKO zauważyło, że nie jest związane opinią pracownika socjalnego, jednakże dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie może pominąć jego opinii, która ze względu na charakter świadczenia pielęgnacyjnego ma istotny walor dowodowy. Realizując zasadę swobodnej oceny dowodów SKO dokonało m.in. zestawienia ustaleń i opinii pracownika socjalnego ze sporządzonym przez stronę wykazem czynności opiekuńczych w wyniku czego stwierdziło, że czynności wykonywane przez stronę w ramach opieki nad mężem stanowią w głównej mierze czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego i nie są bezpośrednio związane z osobą wymagającą opieki. SKO podkreśliło, że nie podważa ani tego, że strona pomaga mężowi ani stanu zdrowia jej męża. Natomiast charakter aktualnie sprawowanej przez stronę opieki w tym jej rozmiar nie wykluczają możliwości podjęcia przez stronę jakiejkolwiek aktywności zawodowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżyła decyzję SKO w całości i zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.s.r. rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wniosła o uchylenie decyzji SKO z dnia 21 czerwca 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony opisał dotychczasowy przebieg postępowania i podniósł, że warunki "stałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś długotrwała w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy." W niniejszej sprawie zarówno skarżąca, jak i SKO wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne, co do zasady, nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W myśl, art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (tj. skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (obecnie: t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej "u.s.r.").

Jak stanowi art. 17 ust. 1 u.s.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W realiach rozpoznawanej sprawy nie stanowi przedmiotu sporu to, że mąż skarżącej został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności do dnia [...] sierpnia 2023 r. Jednak zdaniem Sądu, zważywszy na pozostałe przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, SKO słusznie oceniło, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej wnioskowanego przez nią świadczenia.

Należy zaakcentować, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem zasadnym jest badanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sprawowaną opieką a rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jako jednej z przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach orzeczeniem o niepełnosprawności nie może wykluczać możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego ze stopnia faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą (przykładowo wyrok NSA z 16 kwietnia 2021r., sygn. I OSK 2859/20, wyroki WSA: w Gliwicach z 3 listopada 2022 r. sygn. II SA/Gl 1122/22, w Łodzi z 25 października 2022 r. sygn. II SA/Łd 308/22, w Gliwicach z 13 października 2022 r. sygn. II SA/Gl 1022/22 oraz II SA/Gl 961/22, w Gdańsku z 13 października 2022 r. sygn. III SA/Gd 252/22, w Szczecinie z 29 września 2022 r. sygn. II SA/Sz 692/22, w Łodzi z 27 września 2022 r. sygn. II SA/Łd 676/22, w Bydgoszczy z 27 września 2022 r. sygn. II SA/Bd 565/22, w Łodzi z 20 września 2022 r. II SA/Łd 626/22). W konsekwencji w każdym przypadku, gdy dana osoba ubiega się o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, badać należy okoliczności faktyczne sprawy oraz istnienie związku przyczynowo - skutkowego między niepodejmowaniem zatrudnienia lub rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (wyrok NSA z 7 maja 2020r., sygn. I OSK 1049/19).

W realiach rozpoznawanej sprawy SKO uznało, że zakres opieki sprawowanej przez stronę nad niepełnosprawnym mężem nie wyklucza podjęcia przez nią jakiegokolwiek zajęcia zarobkowego. Według SKO charakter aktualnie sprawowanej przez stronę opieki w tym jej rozmiar nie wykluczają możliwości podjęcia przez nią jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Nie ma związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem. Nie została więc spełniona przesłanka uregulowana w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.s.r.

W ocenie Sądu wskazane powyżej stanowisko Kolegium jest prawidłowe, a leżącego u jego podstaw ustalenia faktyczne znajdują pełne oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zwrócić w szczególności należy uwagę na zakres i częstotliwość czynności, które skarżąca wskazała w swoim oświadczeniu z dnia 9 stycznia 2023 r. (karta 35). Korespondują z nimi ustalenia poczynione w trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 9 stycznia 2023 r. (karty 22-23). Zaakcentować przy tym należy, że skarżąca wprost nie kwestionuje poczynionych przez organy ustaleń faktycznych lecz ich ocenę z punktu widzenia spełnienia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem.

W ocenie Sądu zarówno rodzaj podejmowanych przez skarżącą czynności, jak i wymiar sprawowanej przez nią opieki, nie wymagają rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania pracy zarobkowej. Czynności te da pogodzić się z zatrudnieniem. Są to typowe czynności podejmowane przez osoby pozostające w zatrudnieniu. W realiach rozpoznawanej sprawy czynności te mają charakter przede wszystkim wspierający niepełnosprawnego męża. Dodatkowo w działaniach wspierających swojego męża skarżąca może liczyć na pomoc teściowej i dzieci, co wynika z okoliczności opisanych w treści wywiadu środowiskowego.

Zaakcentowania wymaga także i to, że świadczenie przyznawane na podstawie art. 17 ust. 1 u.s.r. nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, która wynika z prawnego i moralnego obowiązku, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności osobistego sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu (wyrok NSA z dnia 7 maja 2020r., sygn. I OSK 1049/19). Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielanie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną. (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2021r., sygn. I OSK 282/20). Świadczenie pielęgnacyjne, jako tego rodzaju forma wsparcia rodziny, nie jest jednak kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w tak dużym zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie innej pracy (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2019r., sygn. III SA/Gd 135/19).

Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że SKO prawidłowo ustaliło, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka wskazana w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.s.r., a dotycząca związku przyczynowo skutkowego pomiędzy brakiem aktywności zawodowej skarżącej, a sprawowaną przez nią opieką nad mężem. SKO dokonało jednocześnie prawidłowej wykładni, mających zastosowanie w sprawie, przepisów prawa materialnego oraz dokonało ustaleń faktycznych w zakresie umożliwiającym wydanie decyzji administracyjnej.

Dodać należy, że powodem odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia nie było niespełnienie wymogu sprawowania przez skarżącą całodobowej opieki. Nie chodzi bowiem o to, aby opieka ta była sprawowana nieprzerwanie przez 24 godziny na dobę, lecz o to, aby jej zakres i charakter rzeczywiście wymagał rezygnacji z zatrudniania lub stanowił przeszkodę do jego podjęcia, przy czym treść orzeczenia o niepełnosprawności nie stoi na przeszkodzie badaniu tej ostatniej kwestii.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.