Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 813/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 92a ust. 1, zał. l.p. 2.1.zał. nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 99/19 przy udziale Wiesławy Klimontowicz - Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce – Zachód w Kielcach, delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 grudnia 2018 r. nr BP.501.1314.2018.1238.ML6.6963 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 11 kwietnia 2019r., sygn. akt II SA/Ke 99/19 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz.1302 ze zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") przy udziale Wiesławy Klimontowicz-Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w Kielcach, delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach oddalił skargę A. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą U. z siedzibą w C. (dalej też: "strona", "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie (dalej też: "GITD", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z 14 grudnia 2018r., znak: BP.501.1314.2018. 1238. ML.6. 6963 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z 10 października 2018r., nr WITD.DI.0152.PO.VI0206/19/ 18/2018/ VI1189 Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92a ust. 1,6,7 w zw. z zał. Nr 3 lp. 2.1, art. 51 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d."), nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000zł.

Decyzją z 14 grudnia 2018r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 10 października 2018r.

Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 11 kwietnia 2019r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, przyjmując trafnie, że w dniu 7 lutego 2018r. kierowca autobusu skarżącej wykonywał regularny przewóz osób bez wymaganego prawem zezwolenia. O charakterze tego przewozu świadczą przede wszystkim zeznania kierowcy złożone w dniu kontroli oraz wyjaśnienia zawarte w piśmie z Urzędu Gminy C. z 29 marca 2018r. Dowody te potwierdzają, że przewoźnik świadczył usługi dowozu dzieci do Szkoły Podstawowej im. [...] w M. ul. S. [...] na trasie komunikacyjnej Nr [...] z miejscowości K., M., P., U., U., C. Zdaniem Sądu I instancji nie budzi zatem wątpliwości, że przewoźnik wykonywał stały, cechujący się powtarzalnością na określonej linii przewóz. Tymczasem zezwolenie, którym dysponował przewoźnik zostało wydane w dniu 21 listopada 2017r. przez Wójta Gminy C. i nie obejmowało przystanku w miejscowości K., z którego kierowca zabrał dzieci w dniu kontroli. W konsekwencji trasa, którą przewoźnik wykonywał przewozy była inna niż ta określona w posiadanym zezwoleniu, a skarżący uzyskał wymagane zezwolenia, jednakże już po dacie kontroli drogowej, w wyniku której stwierdzono zaistniałe naruszenie. WSA podkreślił, że wykonane w dniu 7 lutego 2018r. czynności kontrolne, przeprowadzone przez inspektorów ITD znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli nr WITD.DI.P.VI0206/32/18 sporządzonym w tym samym dniu. Protokół ten został sporządzony według wzoru określonego przepisami prawa (rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 23 lipca 2013r. w sprawie kontroli przewozu drogowego, Dz.U. z 2013r., poz. 1064), co oznacza, że dokument ten nosi cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i korzysta z kwalifikowanej mocy dowodowej. Według WSA z uwagi na zawartą w nim treść i okoliczności jego sporządzenia, słusznie oceniły organy, że może on stanowić dowód w sprawie na okoliczność tego co zostało w nim stwierdzone. Dokument ten wespół z innymi dowodami tworzy materiał dowodowy, pozwalający na dokonywanie istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych w sprawie. Właściwy organ może wykorzystać tego rodzaju dowód w postępowaniu administracyjnym mającym na celu sprawdzenie, czy podmiot wykonujący przewóz drogowy realizuje warunki udzielonego mu zezwolenia. Wyniki obserwacji przeprowadzonej przez upoważniony organ, bez względu na to, w jakiej formie zostały utrwalone, stanowią oświadczenie jego wiedzy, oceniane i poddane analizie w świetle całego zgromadzonego materiału dowodowego, według zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jeżeli dokument zawiera opis wyniku obserwacji przeprowadzonej przez pracownika organu, to możliwość skorzystania z takiego środka dowodowego wynika wprost z dyspozycji art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wskazał, że przepisy u.t.d. nie wyłączają stosowania przepisów k.p.a. regulujących kwestię dowodów (rozdział 4 k.p.a.). Z opisu stwierdzonego naruszenia znajdującego się w dokumencie protokołu z kontroli wynika, że autobus poddano kontroli po wcześniejszej obserwacji na części wykonywanej linii komunikacyjnej tj. K.-M.-C. Kierowca o godz. 7:30 zabrał dzieci z przystanku z miejscowości K. W powiązaniu z zeznaniami kierowcy są to dowody bezspornie świadczące o zaistniałym naruszeniu określonym w l.p. 2.1 zał nr 3 u.t.d.

Tym samym w ocenie Sądu I instancji nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty, że poza zakresem kontroli znalazło się zdarzenie skutkujące uznaniem naruszenia, co w ocenie skarżącej stwarzałoby podstawę do umorzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary. Z tych samych względów za niezasadne WSA uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., z uwagi na ocenę, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

WSA za chybione uznał również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wskazał, że organy dokonały oceny materiału dowodowego w niniejszej sprawie zgodnie z regułami prawa, z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.). Decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organy rozważyły i wykazały, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły okoliczności, które stały się podstawą nałożenia ww. kary pieniężnej, a jednocześnie nie zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 92c u.t.d.

W skardze kasacyjnej A. C. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie prawa materialnego:

a) art. 92a ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 3 l.p. 2.1 u.t.d., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wymierzenie skarżącej kary pieniężnej w łącznej kwocie 8. 000,00 zł;

b) art. 70 ust. 4 u.t.d. poprzez dokonanie czynności kontrolnych bez obecności osoby kontrolowanej polegających na wcześniejszej obserwacji przed kontrolą, które to obserwacje miały decydujący wpływ na ustalenie stanu faktycznego w sprawie podczas gdy wszelkie czynności kontrolne muszą być dokonywane w obecności kontrolowanego,

II. Naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych oraz brak wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego w sprawie m.in. poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków pracowników organu którzy przeprowadzili obserwację pojazdu skarżącej w dniu 7 lutego 2018 roku przed jego formalnym zatrzymaniem do kontroli;

b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a w zw. z art. 74 ust. 1 u.d.p. poprzez oparcie ustaleń faktycznych o wykonany protokół kontroli który został zakwalifikowany jako dokument urzędowy pomimo, że nie powinien zyskać takiego waloru dowodowego a to z uwagi na fakt, że czynności kontrolne objęte protokołem nie były wykonywane w obecności osoby kontrolowanej, zaś sam protokół nie został podpisany przez kierowcę i był w całości kwestionowany.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta sytuacja w rozpatrywanym przypadku miała miejsce, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i skoncentrować swoją uwagę na rozważaniach dotyczących oceny zarzutów postawionych zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, NSA stwierdza, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została uwzględniona.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z 14 grudnia 2018r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów oraz z ich uzasadnienia wynika, że niezgodności z prawem kontrolowanego wyroku strona skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwości ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym - lp. 2.1. zał. Nr 3 u.t.d.- wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego.

W sytuacji gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak również naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do analizy zarzutów naruszenia prawa materialnego można przejść bowiem, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu opartego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. koncentruje się w istocie na kwestionowaniu dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, braku wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego m.in. poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków pracowników organu którzy przeprowadzili obserwację pojazdu skarżącej w dniu 7 lutego 2018 roku przed jego formalnym zatrzymaniem do kontroli oraz oparcie ustaleń faktycznych o wykonany protokół kontroli, który nie powinien zyskać takiego waloru dowodowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew twierdzeniom skarżącej, trafnie Sąd I instancji uznał, że orzekające w sprawie organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami określonymi w k.p.a., w tym art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § k.p.a. Organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Z kolei zgodnie z art. 7 k.p.a. ma z obowiązek podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. A zatem, jak wskazuje przepis - mają to być czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zaś wszystkie czynności możliwe do przeprowadzenia lub wszystkie czynności, których przeprowadzenia żąda strona postępowania. Natomiast po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ administracji publicznej dokonuje oceny jego wyników. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis art. 80 k.p.a. nie wyznacza organowi administracji publicznej merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co skłania doktrynę i orzecznictwo do wniosku, że przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. Powyższa zasada nie oznacza, że organ jest uprawniony do dokonania oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być przeprowadzana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów. Wyniki oceny materiału dowodowego powinny zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

Orzekające w niniejszej spawie organy sprostały powyższym wymaganiom.

Sąd I instancji, kontrolując zaskarżoną decyzję GITD, słusznie stwierdził, że organy dokonały prawidłowej oceny okoliczności wynikających z ustaleń faktycznych sprawy, z których bezspornie wynikało, że przystanek w miejscowości K., gdzie kierowca zabierał dzieci, znajduje się na terenie Gminy K. i nie jest ujęty w obowiązującym stronę rozkładzie jazdy. Zezwolenie w oparciu o które przewoźnik wykonywał przewozy obejmowało swoim zakresem obszar Gminy C. zostało wydane w dniu 21 listopada 2017r. przez Wójta Gminy C. Bezspornie zatem kierowca w dniu kontroli nie dysponował zezwoleniem na wykonywanie przewozów regularnych wydanym przez Starostę M., które obejmowałoby swoim zakresem obszar Gminy C. i obszar Gminy K., a Starostwo Powiatowe w M. odpowiednio dopiero w dniach 4 kwietnia 2018r. oraz 5 kwietnia 2018r., czyli po kontroli, wydało przedsiębiorcy zezwolenia na linii regularnej U.-M.-C. przez K. oraz w ramach linii regularnej M. C.-P. przez K.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że ustalony przez organ i przyjęty za podstawę wydania decyzji stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych.

Trafnie wskazał Sąd I instancji, iż protokół kontroli z 7 lutego 2018r. został sporządzony według wzoru określonego przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 23 lipca 2013r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U. z 2013r., poz. 1064), co oznacza, że dokument ten nosi cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i korzysta z kwalifikowanej mocy dowodowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jeżeli dokument zawiera opis wyniku obserwacji przeprowadzonej przez pracownika organu, to możliwość skorzystania z takiego środka dowodowego wynika wprost z dyspozycji art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z protokołu kontroli z 7 lutego 2018r. wynika, że autobus poddano kontroli po wcześniejszej obserwacji na części wykonywanej linii komunikacyjnej tj. K.-M.-C. Kierowca o godz. 7:30 zabrał dzieci z przystanku z miejscowości K. W powiązaniu z zeznaniami kierowcy są to dowody bezspornie świadczące o zaistniałym naruszeniu określonym w l.p. 2.1 zał nr 3 u.t.d.

Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej, że poza zakresem kontroli znalazło się zdarzenie skutkujące uznaniem naruszenia, a tym bardziej postulat o konieczności przesłuchanie pracowników organu sporządzających protokół w charakterze świadków.

Nie mają usprawiedliwionych podstaw podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego

Przede wszystkim wskazać należy, że zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez Sąd rozumiane jest jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.

Należy podkreślić także, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyroki NSA z: 29 stycznia 2013r., I OSK 2747/12; 6 marca 2013r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. wyroki NSA z: 6 marca 2013r., II GSK 2328/11; 14 lutego 2013r., II GSK 2173/11). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013r., II GSK 2391/11). Tym samym zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Skoro skarżąca kasacyjnie w ramach podstaw kasacyjnych nie podważyła skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, to w konsekwencji podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki NSA z: 4 lipca 2013r., I FSK 1092/12; 1 grudnia 2010r., II FSK 1506/09; 11 października 2012r., I FSK 1972/11; 3 listopada 2011r., I FSK 2071/09).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Stosownie do treści Ip. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Wskazać należy, że ustawa o transporcie drogowym w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność karnoadministracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Jak podkreśla się zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie, zasadą jest, że odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (T. Porczyński, Wyłączenie odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym przez osoby wykonujące ten przewóz na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy [w:] A. Kisielewicz (red.), J. P. Tarno (red.), Sądowa kontrola administracji w sprawach gospodarczych, opublikowano: LEX 2013r.).

Odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy za naruszenia ma charakter obiektywny, nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. np. wyroki NSA: z 23 listopada 2018r., sygn. akt II GSK 3554/16; z 9 lipca 2019r., sygn. akt II GSK 2096/17; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy u.t.d. stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (zob. np. wyrok NSA z 10 października 2019r., sygn. akt II GSK 3116/17, wyrok NSA z 26 listopada 1019r.,II GSK 3215/17 - dostępne w internecie).

W takich okolicznościach, mając na uwadze niezasadność podniesionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.