Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 638/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4 i pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W wyniku pozytywnego rozpatrzenia wniosku z dnia 8 marca 2017 r. E.K. i R.W. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji "Budowa domu jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych" na działce nr 1 w K. przy ulicy [...], Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji na wskazanej działce w K.

Pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. J.M., E. i J.M., B. i A.K. oraz Z. i K.K. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, wskazując na przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta K., na podstawie art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 o pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie w sprawie, a następnie po przeprowadzeniu postępowania najpierw decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku J.M., E. i J.M., B. i A.K. uznając, że w ich przypadku nie został spełniony przymiot strony kwestionowanego postępowania. Odrębną zaś decyzją z dnia [...] r., powołując w podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego Prezydent Miasta K. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 w K., obręb P. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji przesłana została stronom na adres wskazany w wypisie z rejestru gruntów, potwierdzony w Systemie Ewidencji Ludności "A" tut. Urzędzie. Wobec niepodjęcia korespondencji w obowiązującym terminie, uznano doręczenie za dokonane zgodnie z art. 44 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, co umożliwiło wydanie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] r.

W ocenie organu za dzień obioru przedmiotowej decyzji należy uznać dzień 16 sierpnia 2017 r., choć faktyczny obiór tej decyzji nastąpił bezpośrednio w Wydziale Budownictwa i Planowania Przestrzennego w dniu 7 listopada 2017 r., co oznacza, że termin z art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego został dochowany.

Dalej organ stwierdził, że wnioskujący o wznowienie tego postępowania Z. J. i K.K. byli i są uznani za strony postępowania zakończonego przedmiotową decyzją, a to z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo działki i budynku będącego ich własnością, przy usytuowaniu tego budynku w granicy z działką przeznaczoną na realizacje przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do podniesionych przesłanek wznowienia postępowania organ wyjaśnił, że wnioskujący byli stronami toczącego się postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Byli na bieżąco informowani o toczącym się postępowaniu, a wydana decyzja została im dostarczona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie zachodzi więc przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zakresie drugiej zgłoszonej przesłanki - z pkt 5 powołanego przepisu art. 145 organ stwierdził, iż wnioskodawcy nie wskazali we wniosku na istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania przedmiotowej decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie zachodzi więc podniesiona w tym przepisie przesłanka uchylenia decyzji dotychczasowej.

Wobec stwierdzenia braku przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego organ orzekł jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Z.J. i K.K., wskazując na naruszenie przepisów art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło z winy strony, art. 44 § 4 w związku z art. 42 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że doręczenie zastępcze dokonane zostało prawidłowo, a w stosunku do kwestionowanej decyzji wskazali na naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie podjęcie wszelkich czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy niezbędnego dla prawidłowego przeprowadzenia analizy urbanistycznej, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy o zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także naruszenie § 5, § 7 i § 8 tego rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie i wyznaczenie określonych tam parametrów nowej zabudowy. Dodatkowo ponieśli naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, iż posiadanie ułamkowej części kanalizacji na działce nr 2 pozwala na dokonanie podłączeń dodatkowych obiektów, co znacznie przekracza ramy zwykłego zarządu, bez zgody wszystkich pozostałych właścicieli tej kanalizacji.

W uzasadnieniu odwołujący wyjaśnili, że korespondencja w sprawie kierowana była na niewłaściwy adres, pomimo zgłoszenia się w Wydziale Budownictwa i wnioskowania o informacje w postępowaniu dotyczącym sprawy na adresy podane w korespondencji. Pomimo podania adresu, na który kierować korespondencję w sprawie, nadal wysyłano ją jednak na adres zameldowania, pod którym od wielu lat nie zamieszkują.

Rozwinęli też podniesione zarzuty w stosunku do kwestionowanej w sprawie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi. Podkreślili, że błędnie wyznaczono wskaźnik wielkości zabudowy, nie odnosząc go do całej działki przeznaczonej pod planowaną inwestycję. Wskazali, że dla wyznaczenia wskaźnika zabudowy należy przyjąć obszar całej działki przeznczonej do zabudowy. W przypadku zaś przedmiotowej działki organ uwzględnił jedynie niezabudowaną część działki nr 1 o pow. 600m², podczas gdy na pozostałej ok. 160m² powierzchni znajduje się już dom o łącznej powierzchni ok. 122m². oraz nieujęta na mapach dobudówka o powierzchni ok. 13m². W ocenie odwołujących okoliczność ta spełnia wymogi określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskaźnik wielkości zabudowy winien być wyznaczony na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, przy czym wyznaczony być powinien z uwzględnieniem całej działki i wszystkich zabudowań na niej położonych. Naruszono tym samym § 5 ust. 1 cytowanego powyżej rozporządzenia wykonawczego.

Niegodnie z zapisem § 7 tego rozporządzenia wyznaczono też wskaźnik - dotyczący wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Nie jest zdaniem odwołujących prawdziwe stwierdzenie, że niemożliwe jest wyznaczenie tego wskaźnika. Przyjęta w decyzji wysokość 10m nie jest dominująca w obszarze analizowanym. Wysokość krawędzi górnej linii elewacji frontowej najwyższych budynków z dachem płaskim w zabudowie bliźniaczej przy ulicy [...] wynosi 6,3m, a pozostałe budynki mają wysokość tej elewacji od 3,5 do 5,5m, stąd też przyjęcie wnioskowanej wysokości 10m, zwłaszcza przy płaskim dachu jest rażącym naruszeniem nie tylko wymienionego rozporządzenia ale także przepisów dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.

Jako naruszenie § 8 rozporządzenia odwołujący wskazali przyjęcie geometrii dachu - płaski o minimalnym kącie nachylenia. Podnieśli, iż z 34 budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, aż 22 posiadają dachy ukośne wielospadowe o nachyleniu połaci od 22 do 45º (w większości 30º). Budynki o dachu płaskim znajdują się w znacznej odległości - przy ulicy [...], podczas gdy w bezpośrednim sąsiedztwie z przedmiotową działką budynki posiadają dachy wielospadowe. Przyjęcie zatem dachu płaskiego jest także naruszeniem przepisów rozporządzenia i przepisów dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.

Odwołujący podnieśli także, że nieprawdziwe jest oświadczenie inwestora dotyczące kanalizacji sanitarnej, "że odbiór będzie się odbywał w ramach istniejących przyłączy" Także ta okoliczność - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi przesłankę do wznowienia postępowania i uchylenia kwestionowanej decyzji. Wyjaśnili, że tak kanalizacja sanitarna jak i deszczowa oraz wodociąg nie jest własnością przedsiębiorstwa A SA. Finansowały go osoby prywatne i nie składali wniosku o ich przejęcie.

Stąd też oświadczenie właścicieli działki nr 1 o podłączeniu kanalizacji w ramach istniejących przyłączy nie odpowiada prawdzie. Dodatkowo odwołujący podnieśli zarzut realizacji zupełnie innego zamierzenia inwestycyjnego wskazując, iż prawdziwym zamierzeniem inwestorów jest budowa budynku zamieszkania zbiorowego o 14 pokojach z przeznaczeniem na wynajem. lub budynku wielorodzinnego.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji traktował odwołujących jako strony postępowania i kierował do nich korespondencję na adres wskazany w wypisie z ewidencji gruntów potwierdzony w Systemie Ewidencji Ludności "A" tut. Urzędzie. Kierowana do odwołujących korespondencja posiadała domniemanie doręczenia na zasadach art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołując się do art. 24 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności organ wskazał na obowiązek meldunkowy, a nie stan faktyczny, który sprzeczny jest z obowiązującymi przepisami.

Nie została także spełniona druga podana przesłanka wznowienia postępowania - określona w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wnioskujący nie wskazali bowiem istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących dniu wydania przedmiotowej decyzji. Kolegium nie uznało argumentu odwołujących o nieuwzględnieniu w wyliczeniu powierzchni zabudowy - dobudówki o powierzchni 13m², uznając, że przy powierzchni działki 600m² i domu o powierzchni zabudowy 122m² nie ma to istotnego znaczenia dla sprawy.

Za niezasadny i chybiony uznało też zarzut dotyczący określenia górnej krawędzi elewacji frontowej, wyjaśniając, iż ustalono ją na poziomie 10m na podstawie nawiązania do tej wysokości w obszarze analizowanym, a twierdzenie odwołania, iż w obszarze tym nie ma budynków o takiej wysokości mija się z prawdą. Podobnie sytuacja wygląda z określonym w decyzji dachem płaskim.

W zakresie zarzutu odwołania dotyczącego nieprawidłowego ustalenia w kwestionowanej decyzji problemu kanalizacji sanitarnej, nie można uznać by była to nowa okoliczność nie znana organowi w chwili orzekania. Inwestor złożył bowiem oświadczenie w tym zakresie, że zaopatrzenie w niezbędne media odbywać się będzie w ramach istniejących przyłączy - po ich rozbudowie, a zatem na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy warunek obsługi w zakresie infrastruktury technicznej został spełniony. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 199 Kodeksu cywilnego. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa i uprawnień osób trzecich.

Za niezrozumiały organ uznał zarzut - jakoby planowane zamierzenie było budową budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku wielorodzinnego a nie inwestycji określonej w przedmiotowej decyzji - tj. budową budynku jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe rozstrzygnięcia złożyli Z.J. i K.K., przy czym skarga Z.J. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 15 lipca 2019 r., a to wobec nie uzupełnienia jej braków formalnych.

Do rozpatrzenia została skarga K.K., w której wniósł on o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji i wycofanie ich z obiegu prawnego oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze powtórzył co do zasady zarzuty i argumenty zgłaszane już w odwołaniu, wskazując na naruszenie przepisów postępowania - art. 58 §1 i § 2, art. 42 § 1, art. 44 § 4 oraz art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 5, § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację z odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie złożonej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). Jednakowoż sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie mogą one pozostać w obrocie prawnym.

Należy zaznaczyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące postępowania wznowionego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] r. ustalającą warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ulicy [...] w K. na działce nr 1, zamkniętego wydaniem decyzji o odmowie uchylenia wymienionej decyzji Prezydenta Miasta K.

Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Mając jednak na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę było postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art.145 do art. 153) dotyczącymi wznowienia postępowania. Z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania obowiązkiem organu jest zbadanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania określonego w art. 148 ( 1 Kodeksu, czyli zbadania czy wniosek został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero, jeżeli termin został zachowany, właściwy organ winien dokonać wznowienia postępowania (art. 149 § 1), względnie dokonać decyzją odmowy wznowienia tego postępowania (art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Wskazane powyżej przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego w wyraźny sposób wyodrębniają kilka jego etapów. W każdej poszczególnej następującej kolejno fazie tej procedury organ ustala i rozważa właściwe dla danej fazy okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie na danym etapie podstawy prawne określonych rozstrzygnięć. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. W niniejszej sprawie organ przeprowadził procedurę etapu wszczęcia postępowania na żądnie strony (art. 147, art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) i zakończył ten etap postanowieniem o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 Kodeksu. Zgodnie z art. 149 § 2 Kodeksu postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Ustawa wyodrębnia tutaj kolejny etap procedury wznowieniowej, który polega na "przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia". W niniejszej sprawie organ wszczął postępowanie z przyczyny wymienionej w żądaniu strony po stwierdzeniu, że strona wykazała bądź co najmniej uprawdopodobniła, że ustalenie istnienia tej przyczyny, o treści odpowiadającej podstawie kodeksowej - art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, może wpłynąć na byt prawny decyzji dotychczasowej. Na tym etapie wstępnym postępowania organ nie badał prawdziwości wskazanej przyczyny, czyli nie wyjaśniał jej istnienia, a tylko dokonał oceny prawnej czy faktycznie we wskazanych przez stronę okolicznościach stanowiła ona przyczynę ustawową. Stąd też w kolejnym etapie organ dokonuje właśnie badania czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje. Gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) § 1 pkt 1 Kodeksu) badanej przyczyny wznowienie, to wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia. Dopiero gdy potwierdzona zostanie podana we wniosku przyczyna wznowienia organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną bądź umarzającą postępowanie w sprawie merytorycznej) organ wydaje dopiero po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu), stosując wówczas nowy stan prawny. Oznacza to, że dopiero ustalenie istnienia podstawy wznowienia otwiera kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje oceny podnoszonych we wniosku merytorycznych aspektów sprawy.

W niniejszej sprawie prowadzone postępowanie wznowieniowe organ zakończył wydaniem decyzji przywołującej w podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zatem z tym co wskazano powyżej organ może wydąć taką decyzję, gdy ustali, że brak jest podstaw wznowienia postępowania. Wymieniony powyżej artykuł stanowi expressis verbis, iż w przypadku ustalenia braku podstaw określonych w art. 145 § 1 lub art. 145a organ podejmuje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Wobec zatem faktu, iż wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] w sprawie, wskazywał na okoliczność nie brania udziału w tym postępowaniu wnioskujących. Stąd organ powinien w sposób jasny i precyzyjny odnieść się do tego zarzutu, czyli ustalić, czy faktycznie wnioskujący zostali pominięci w podanym postępowaniu. W niniejszym przypadku organ uznając, iż skarżącemu i jego żonie przysługiwał przymiot strony tego postępowania, stanowczo też stwierdził, że strony były prawidłowo powiadamiane o kolejnych czynnościach postępowania i doręczono im wydaną w sprawie decyzję, na adres zameldowania, ustalony w systemie ewidencji ludności. Stanowisko takie byłoby do zaakceptowania, gdyby nie fakt, iż w sprawie podniesiono podanie aktualnego miejsca zamieszkania skarżącego oraz pozostałych sąsiadów inwestora, w pismach zgłaszających zastrzeżenia co samego faktu powstania planowanej inwestycji. W takich okolicznościach – skierowanie korespondencji na inny niż wskazany adres było pozbawieniem strony możliwości uczestniczenia w postępowaniu.

Z kolei odnosząc się do drugiej podanej przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania, a mianowicie przesłanki z pkt 5 art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego – wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, to stwierdzić wypada, że w tym zakresie organ pominął istotne fakty zgłaszane przez stronę skarżącą. Jak wynika z akt sprawy wniosek inwestorów dotyczył inwestycji – budowa domu jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych na działce nr 1 w K. przy ulicy [...]. Z dostępnej w aktach sprawy decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] r. wynika, że przedmiotowa działka nr 1 ma powierzchnię 0,0769ha. Z kolei w decyzji nr [...] z dnia [...] r. ustalając dla tej działki warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy podano, iż powierzchnia terenu objętego wnioskiem to tylko 600m². Dalej skarżący podniósł, iż na terenie tej działki znajduje się już zabudowa – budynku o powierzchni ok.120m², a istnienie tej zabudowy ma istotne znaczenie dla sprawy. Nie chodzi tu bowiem tylko, jak stwierdziło Kolegium o dobudówkę o powierzchni ok. 13m², ale o istniejący już budynek mieszkalny, pominięty przy wyznaczaniu wskaźników nowej zabudowy. Zasadnie zatem skarżący podniósł, iż pominięcie tego elementu prowadzi do błędnie przeprowadzonej analizy i nieprawidłowo wyliczonego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy.

Z powyższego zatem wynika, że brak było podstaw do stwierdzenia, iż nie zostały w sprawie potwierdzone wskazane przez skarżącego przesłanki wznowieniowe, a skoro tak, to zgodnie z tym co wskazano powyżej organ nie mógł wydać decyzji w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy organ powinien wydać decyzję w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli po uchyleniu decyzji dotychczasowej, po ponownym rozpoznaniu sprawy winien wydać nową decyzję merytoryczną. W ponownym postępowaniu uwzględnić winien przy tym podnoszone przez skarżącego zarzuty w celu wyeliminowania dostrzeżonych nieprawidłowości. Podnieść w tym miejscu należy, że kwestionowana decyzja wydana została bez należytej staranności. Załączone do tej decyzji załączniki nie w pełni odpowiadają wymogom rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i stąd trudno jest jednoznacznie ocenić prawidłowość wskaźników przyjętych dla nowej, planowanej zabudowy. Nie do końca z nich wynika dlaczego w sprawie ustalono takie właśnie wskaźniki i w oparciu o jaką zabudowę ustalono wskaźnik zabudowy – tj. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej czy geometrię dachu. Pamiętać przy tym należy, że zasadą przy ich ustaleniu jest średnia wielkość występująca w obszarze analizowanym, wyznaczenie innej wysokości wymaga uzasadnienia, czego w tym przypadku zabrakło. Nie została też w sposób wyczerpujący i jednoznaczny wyjaśniona kwestia wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – czyli dostępności i wystarczalności istniejącego uzbrojenia terenu dla planowanej inwestycji.

Na marginesie już tylko wspomnieć należy, że kwestionowana decyzje nie wspomina nic o miejscach parkingowych dla projektowanej zabudowy, co przy budynku jednorodzinnym dwulokalowym jest istotne.

W tych warunkach należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, która utrzymała w mocy taką decyzję, jak również sama decyzja Prezydenta Miasta K. wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, obie wymienione powyżej decyzje należało uchylić na podstawie art. 145 ( 1 pkt 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . O kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 200 powołanej powyżej ustawy.