Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2297/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.B. o wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia -


UZASADNIENIE

A.B. (dalej zwany "Skarżącym") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Następnie pismem z dnia 22 sierpnia 2016 r., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, twierdząc, że jego wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wskazał, iż prowadził działalność gospodarczą pod firmą A., której przedmiotem była sprzedaż hurtowa komputerów, urządzeń peryferyjnych i oprogramowania. Na skutek przedłużającego się postępowania kontrolnego przedsiębiorstwo utraciło płynność finansową i koniecznym było zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej w dniu 31 marca 2015 r. Spowodowało to czasową utratę zdolności zarobkowania. Wskazał, że zastosowanie środka egzekucyjnego zmusiło go do dwukrotnego uregulowania nienależnego świadczenia, a po drugie doprowadziło do zachwiania jego płynności finansowej i spowodowało trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej oraz w codziennym funkcjonowaniu. Zaznaczył, iż organ egzekucyjny w dalszym ciągu prowadzi jednak postępowanie egzekucyjne wobec uregulowanego już dwukrotnie zobowiązania, co znacznie utrudnia wznowienie działalności gospodarczej i nieuchronnie prowadzi do jej zamknięcia.

W ocenie Skarżącego, uszczuplenie jego majątku doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto wobec przewlekle prowadzonego postępowania, zmuszony był do zawieszenia działalności gospodarczej, a wykonanie zaskarżonego postanowienia i ponowna nienależna egzekucja zobowiązania uniemożliwi jej wznowienie, a może także doprowadzić do jej zamknięcia. Zaznaczył, iż wznowienie działalności może okazać się niemożliwe lub wymagające znacznego nakładu sił i środków pieniężnych. Przedłużające się zawieszenie jej wykonywania doprowadzi do utraty większości kontrahentów, co skutkować będzie sprawnym wznowieniem działalności. Odbudowanie przedsiębiorstwa i nawiązanie współpracy z kontrahentami może okazać się niemożliwe po tak długim okresie. Z kolei negatywne rozstrzygnięcie w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje utratę dobrego imienia, wizerunku. Końcowo stwierdził, że likwidacja przedsiębiorstwa spowodowana ewentualnym postępowaniem egzekucyjnym jest "wysoce dotkliwa".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny bądź doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.

Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, str. 295 oraz postanowienia WSA w Lublinie z dnia 5 października 2010r., II SA/Lu 724/10 oraz z dnia 13 września 2010r., II SA/Lu 494/10).

W przedmiotowej sprawie postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego za bezzasadne. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności zaś nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny bada wyłącznie to, czy zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Do wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub niektórych czynności egzekucyjnych w razie wniesienia przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego uprawniony jest organ egzekucyjny w myśl art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.).

Z powyższych względów, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego, wobec czego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.