Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 605/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

l SA / Go 605 / 09 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2010 roku sprawy z skargi: R.G. na decyzję : Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie : podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok postanawia : 1. odmówić przywrócenia terminu. Sędzia WSA Stefan Kowalczyk


UZASADNIENIE

l SA/Go 605/09

UZASADNIENIE

Skarżący R.G. wniósł skargę na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].10.2009 roku nr [...].

Zarządzeniem z 16 grudnia 2009 roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od złożonej skargi w kwocie 2.614,0 złotych. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 4 stycznia 2010 roku. Ponieważ w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu, Sąd postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010 roku odrzucił skargę. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi doręczono skarżącemu 12 lutego 2010 roku.

W dniu 17 lutego 2010 roku R.G. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, składając jednocześnie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie go od kosztów sądowych, wpisu od skargi.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazał, iż uchybił terminowi nie ze swojej winy, a brak tej winy wynika z okoliczności, których nawet przy użyciu największego wysiłku nie był w stanie przezwyciężyć. Od [...] stycznia 2010 roku do [...] lutego 2010 roku był chory, a stan jego zdrowia był na tyle zły, że nie pozwolił mu na skonstruowanie i złożenie do Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie ustawowym, a także na uzyskanie niezbędnych dokumentów potwierdzających zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie ustawowym. Stan zdrowia wnioskodawcy całkowicie wyłączył możliwość zajęcia się swoimi sprawami, zmuszając go do leżenia w łóżku. Podkreślił, że z uwagi na złą sytuację finansową nie zatrudnia obecnie żadnych pracowników i nie korzysta z usług prawniczych. Nie ma także możliwości uzyskania pomocy ze strony rodziny, gdyż żona zajmuje się trzyletnim synkiem i nie ma umiejętności pozwalających na wsparcie go w kwestiach formalnych. W tym samym okresie, w którym skarżący był chory, jego syn chorował na zapalenie ucha a żona na grypę, co powodowała, że wszyscy zmuszeni byli zająć się jedynie sprawami swojego zdrowia. Skarżący zauważył, że przeziębienie i choroba płuc, a następnie poważna rwa kulszowa wyłączyły całkowicie możliwość skorzystania z przysługującego mu prawa wykorzystania terminu, w którym winien uiścić opłatę lub złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Choroba częściowo ustąpiła [...] lutego 2010 roku na tyle, że od dnia następnego mógł przystąpić do konstruowania wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz do uzyskania dokumentów potwierdzających jego zasadność.

Nadto skarżący zaznaczył, że wniosek o przywrócenie terminu składa w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Do wniosku skarżący dołączył m. in. kserokopię wydanego [...] lutego 2010 roku zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika, że rozpoznano u niego od [...] stycznia 2010 roku nawracające infekcje górnych dróg oddechowych, a od [...] stycznia 2010 roku rwę kulszową. Na zaświadczeniu lekarz zaznaczył "wymagane leżenie". Dołączył także kserokopię karty urlopowej, z której wynika, że od [...] stycznia 2010 roku do [...] stycznia 2010 r. korzystał z urlopu wypoczynkowego.

Na skutek wniosku Sądu pracodawca skarżącego firma K spółka z ograniczoną odpowiedzialnością poinformowała iż przebywał on na urlopie w dniach [...].01.2010 roku do dnia [...].02.2010 roku.

Sąd zważył co następuje :

W myśl przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm./ sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie jej terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, której to czynności strona nie dokonała w terminie bez swojej winy.

Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosek taki składa się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym wnioskodawca winien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, a ocena argumentacji strony wnoszącej o to przywrócenie podlega ocenie sądu, który rozstrzyga czy brak swojej winy strona uprawdopodobniła. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Nadto przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, jak i dołączonej do niego kopii zaświadczenia lekarskiego, wynika że wnioskodawca od [...] stycznia do [...] lutego 2010 roku chorował i dopiero [...] lutego 2010 roku ustała, według wnioskodawcy, przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wniosek o przywrócenie tego terminu skarżący złożył 17 lutego 2010 roku.

Zdaniem Sądu należy przyjąć, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany, ponieważ nie można wykluczyć, iż skarżący dopiero [...] lutego 2007 roku wyzdrowiał.

Bezsporny jest także fakt, iż uchybienie terminu spowodowało ujemne dla skarżącej skutki procesowe w postaci odrzucenia skargi.

Jak już wyżej podkreślono, pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, iż nie z własnej winy nie uiścił wpisu w terminie bądź nie złożył wniosku o zwolnienie od tego wpisu. Przede wszystkim należy podkreślić, że Sąd nie kwestionuje, iż wnioskodawca chorował, jednakże nie można uznać, iż choroba ta uniemożliwiała mu złożenie w terminie wniosku o prawo pomocy lub uiszczenie wpisu. Ostatnim dniem do dokonania tej czynności był 11 stycznia 2010 roku. Z przedłożonej kopii zaświadczenia lekarskiego wynika jedynie, że skarżący od [...] stycznia 2010 roku / a zatem od dnia, w którym odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu / chorował na nawracające infekcje dróg oddechowych, a dopiero od [...] stycznia na rwę kulszową. W zaświadczeniu brak informacji co do określenia końcowego terminu do którego skarżący był chory.

Skarżący w swoim wniosku oświadcza, iż dopiero [...] lutego 2010 roku był w stanie przystąpić do konstruowania wniosku. Należy zwrócić uwagę, że do tego właśnie dnia przebywał na urlopie wypoczynkowym, jak też na fakt, że w tym dniu odebrał odpis postanowienia o odrzuceniu skargi.

Zdaniem Sądu nawet infekcja dróg oddechowych, która rozpoczęła się u skarżącego w dniu odebrania przez niego wezwania do uiszczenia wpisu nie była niemożliwą do przezwyciężenia przeszkodą w sporządzeniu wniosku o prawo pomocy. Trudno uznać, aby skarżący był tak ciężko i obłożnie chory /nawet mając wskazania do leżenia/, aby nie mógł sporządzić takiego wniosku, skoro mimo - jak sam twierdzi - bardzo ciężkiego stanu zdrowia korzystał z urlopu wypoczynkowego, a nie ze zwolnienia lekarskiego. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący podkreślił, że nie korzystał z usług prawniczych, ale z treści tego wniosku wynika, że jego orientacja w przysługujących mu uprawnieniach i umiejętność konstruowania wniosku wcale nie wymagała korzystania z pomocy kogokolwiek. Napisanie samego wniosku o zwolnienie od wpisu nie wymaga aż takiego wysiłku, którego nie byłby w stanie podjąć chorując na infekcję dróg oddechowych i leżąc w łóżku. Nie musiał przecież przy tym dołączać jakichkolwiek dokumentów, o które zostałby wezwany przez Sąd po złożeniu wniosku o prawo pomocy. Wniosek taki mógł także podyktować zamieszkującej z nim żonie, która wprawdzie, jak sam twierdzi, "nie ma umiejętności pozwalających na wsparcie go w kwestiach formalnych", ale napisać wniosek pod dyktando skarżącego z pewnością by potrafiła. Nawet choroba wszystkich domowników nie uniemożliwiała także wysłanie sporządzonego wniosku.

Niewątpliwie skarżący musiał dokonywać zakupy choćby lekarstw czy żywności i wysłanie listu nie przekraczałoby z pewnością jego możliwości.

Nadto jak co wynika z wystawianych recept na nazwisko skarżącego, musiał on udać się do lekarza rodzinnego celem jego zbadania i otrzymania recepty na leki, a to wymagało opuszczenia miejsca zamieszkania.

Tak więc skarżący miał możliwość zadośćuczynieniu wezwaniu Sądu.

Zważywszy powyższe, Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Nie można przyjąć, iż wnioskodawca dopełnił obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Z powyższych rozważań wynika, iż skarżący żadnych wysiłków w niniejszej sprawie do chwili upływu terminu nie podjął, a wskazane przez niego przeszkody nie są, zdaniem Sądu, nadzwyczajne i tym samym uniemożliwiające zachowanie terminu.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu orzekł jak w sentencji.

Sędzia WSA Stefan Kowalczyk