Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 896/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 89 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 24 marca 2023 r., nr 1801-IOA.4246.54.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier hazardowych bez koncesji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Rz 896/23

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z 24 marca 2023 r. nr 1801-IOA.4246.54.2023 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z 18 stycznia 2023 r. nr 408000-408000-COP-1.4246.265.2023 w przedmiocie wymierzenia V. spółka z o.o. (dalej: spółka/skarżąca) kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automacie ISTARS nr [...].

Z akt sprawy wynika, że 22 maja 2018 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu w trakcie czynności kontrolnych w lokalu P. V. mieszczącym się przy ul. [...], ujawnili dwa urządzenia do gier, w tym o nazwie ISTARS nr [...].

W związku z podejrzeniem, że ujawnione urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm.), dalej: u.g.h., oraz że mogą być na nich urządzane gry hazardowe bez wymaganej koncesji, dokonano oględzin ujawnionych urządzeń oraz przeprowadzono eksperymenty kontrolne polegające na odtworzeniu możliwości gry na tych urządzeniach.

Stwierdzono, że urządzenie ISTARS nr [...] poddane eksperymentowi:

1. jest urządzeniem elektronicznym typu video,

2. przyjmuje pieniądze co świadczy o komercyjnym charakterze  urządzanych gier,

3. zawiera element losowości, a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli oraz zręczności grającego,

4. umożliwia uzyskiwanie wygranych punktowych, przekazywanie ich na licznik kredytowy i sumowanie z punktami kredytowymi uzyskiwanymi w wyniku wpłaty pieniędzy do urządzenia.

Ponieważ lokal nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry funkcjonariusze dokonali zatrzymania urządzenia ISTARS nr [...] do postępowania karno-skarbowego.

W trakcie postępowania karno-skarbowego, na podstawie postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego z 14 listopada 2018 r., urządzenia o nazwie

ISTARS nr [...] zostało poddane badaniom przez biegłego tj. Dział Laboratorium Celno-Skarbowe [...]Urzędu Celno-Skarbowego w P.. Sporządzona przez biegłego opinia - sprawozdanie nr [...] z dnia 7 lutego 2019 r. potwierdziła, że gry rozgrywane na tym urządzeniu zawierają się w definicji gier na automatach w rozumieniu u.g.h.

Dodatkowo ustalono, że na urządzeniu o nazwie ISTARS nr [...] zainstalowana jest wersja oprogramowania STARS 2.2075 o sumie kontrolnej CRC32:bdII5fd0.

W ramach postępowania karno-skarbowego pozyskano umowę najmu lokalu zawartą w dniu 1 stycznia 2018 r. pomiędzy właścicielem lokalu jako wynajmującym a S. P. s.r.o. oddział w Polsce jako najemcą. Przedmiotem umowy był najem 5 m2 powierzchni tego lokalu. Pozyskano również umowę dzierżawy powierzchni użytkowej zawartą w 1 stycznia 2018 r. pomiędzy S. P. s.r.o. oddział w Polsce jako wynajmującym, a R. Z. s.r.o. jako najemcą.

Pozyskano również umowę dzierżawy hardware zawartą w dniu 31 marca 2017 r. w O. pomiędzy R.Z.s.r.o. a D. s.r.o. wraz z załącznikiem do tej umowy, przekazanym za pismem R. Z. sp. z o.o. z dnia 1 grudnia 2017 r. stanowiącym wykaz urządzeń elektronicznych wraz z podzespołami, będących w dyspozycji R. Z. s.r.o., w których wymieniono m.in. urządzenie o nazwie ISTARS nr [...].

W wyniku dokonanej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu decyzją z dnia 18 stycznia 2023 r., opisaną na wstępie, nałożył na spółkę, karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automacie o nazwie: ISTARS nr [...] w lokalu o nazwie P. V., mieszczącym się przy ul. [...].

Skarżąca odwołała się od tej decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, który zaskarżoną decyzją z dnia 24 marca 2023 r., wyżej opisaną, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie organ I instancji prawidłowo stwierdził, że prowadzone na urządzeniu o nazwie ISTARS [...] gry o wygrane pieniężne i rzeczowe zawierają element losowości. Tym samym zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś

możliwość rozpoczęcia rozgrywania kolejnych nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h.

Zdaniem organu II instancji ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że spółka była twórcą i licencjodawcą oprogramowania o nazwie ISTARS, a także właścicielem hardware, tj. urządzeń multimedialnych z ekranem dotykowym, umożliwiających instalację tego oprogramowania, co po połączeniu obu elementów prowadziło do powstania jednego produktu, jakim były urządzenia umożliwiające rozgrywanie gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Urządzenia te były eksploatowane w lokalach na terenie całego kraju.

Według organu II instancji mimo zawartej umowy przez spółki trzecie, tj. D. s.r.o. oraz R. Z. s.r.o. nie ulega wątpliwości, że właścicielem zarówno oprogramowania o nazwie ISTARS, jak i urządzeń multimedialnych "hardware" była "V." spółka z o.o. Stworzone oprogramowanie ISTARS spółka wydzierżawiła R. Z. s.r.o., a urządzenia służące możliwości jego uruchomienia i powszechnego udostępnienia wydzierżawiła D. . s.r.o.

W ocenie organu odwoławczego zastosowane przez spółkę rozwiązanie polegające na oddzieleniu oprogramowania od urządzenia umożliwiającego jego zainstalowanie, a następnie dystrybucja tych produktów na dwie spółki, miało na celu wyłącznie rozmycie odpowiedzialności za nielegalne przedsięwzięcie jakim było stworzenie i upowszechnienie zarówno oprogramowania, jak i urządzeń umożliwiających rozgrywanie gier hazardowych wbrew przepisom prawa polskiego. Mimo, że Spółka do dystrybucji własnego produktu posłużyła się podmiotami trzecimi, to nie zwalnia jej to z odpowiedzialności na gruncie ustawy o grach hazardowych. Należy podkreślić, że spółki te były powiązane zarówno osobowo, jak i kapitałowo. Przy czym rolę wiodącą (założyciela) w tej sieci powiązań odgrywała skarżąca.

Z analizy zapisów czeskich rejestrów handlowych prowadzonych dla spółek D. s.r.o., R. Z. s.r.o. oraz informacji odpowiadających odpisom aktualnym z rejestru przedsiębiorców sporządzonych dla "V." sp. z o.o. i D.Spółki z o.o. wynika, że "V." sp. z o.o. utworzyła spółkę D. s.r.o. z siedzibą w O.(C.) oraz D. sp. z o.o.

z siedzibą w Polsce i w latach 2015-2019 posiadała 100% udziałów w obu tych spółkach. Jednocześnie D. s.r.o. utworzyła spółkę R Z. s.r.o. w której w okresie od 6 lutego 2017 r. do 5 czerwca 2021 r. była jedynym udziałowcem, posiadając 100% udziałów. D. s.r.o. utworzyła jeszcze jedną spółkę która również odgrywała znacząca rolę w procesie urządzania gier hazardowych bez koncesji, tj. S. P. s.r.o., z oddziałem w Polsce w której w okresie od 14 grudnia 2016 r. do 5 czerwca 2021 r. była jedynym udziałowcem, posiadając 100% udziałów. Spółka S. P. s.r.o. była odpowiedzialna za wyszukiwanie lokali na terenie całego kraju, w których następnie były wstawiane urządzenia z zainstalowanym oprogramowaniem ISTARS.

W ocenie organu II instancji stworzenie takiej struktury powiązań podmiotów (również zagranicznych), które wprost nie wskazują na wzajemne zależności miało tylko i wyłącznie na celu rozmycie odpowiedzialności za nielegalne urządzanie gier hazardowych. Według organu odwoławczego pozyskane w sprawie dodatkowe dowody jednoznacznie potwierdzają, że spółki te aktywnie działały w obszarze organizacji gier hazardowych.

W skardze do tutejszego Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 24 marca 2023 r. spółka wniosła o uchylenie wydanej w sprawie decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także orzeczenie o kosztach postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. przez błędne zastosowanie i uznanie, że spółka była urządzającym gry hazardowe na urządzeniu ISTARS [...] w sytuacji, gdy była wyłącznie licencjodawcą oprogramowania ISTARS, której to licencji udzieliła czeskiej spółce R. Z. s.r.o. i D. s.r.o. i które to spółki prowadziły konkursy za ich pomocą na terenie Polski wbrew zapisom umowy licencyjnej,

2) art. 180, art. 181 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), przez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu w postaci umów zawartych pomiędzy skarżącą spółką, a R. Z. s.r.o. i D. s.r.o., że była urządzającą gry na automatach na terenie Polski i ponosi z tego tytułu odpowiedzialność, podczas gdy była

licencjodawcą oprogramowania dla czeskich spółek i na czeski rynek oraz że w ramach posiadanych udziałów w spółkach D. Sp. z o.o. i D. s.r.o. kierowała bezpośrednio tymi spółkami i wskazywała im konkretne obszary działania, podczas gdy to zarządy tych spółek kierowały i odpowiadały za zgodność z prawem prowadzonych przez nie przedsięwzięć biznesowych,

3) art. 123 Ordynacji podatkowej, przez odmowę zapoznania się z aktami postępowania w Izbie Administracji Skarbowej w K. , a wobec trudnej sytuacji finansowej Spółki de facto uniemożliwienia zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym.

W ocenie skarżącej, nie miała ona statusu urządzającego gry hazardowe. Urządzaniem konkursów zajmowała się R. Z. s.r.o. Jako producent i właściciel oprogramowania skarżąca nie może odpowiadać za jego używanie w sposób niezgodny z przepisami krajowymi. Wyłącznie z umowy zawartej pomiędzy wynajmującym lokal, a podmiotami czeskimi, wynikał sposób podziału zysku z działalności, bez jej udziału. Skarżąca nie organizowała lokali, nie instalowała na terenie Polski urządzeń, nie podpisywała umów, nie uczestniczyła w rozmowach między podmiotami organizującymi konkursy. Nie realizowała żadnej z karalnych form aktywności. Natomiast żaden przepis u.g.h. nie zabrania produkowania oprogramowania do gier i konkursów, a nawet oprogramowania do gier hazardowych. W przeciwnym razie można by nałożyć również karę na dostawcę Internetu, energii elektrycznej lub innego oprogramowania zainstalowanego w urządzeniu, których działalność była niezbędna do przeprowadzania kwestionowanych konkursów. Chociaż skarżąca powołała do życia D., to jednak spółka czeska miał osobowość prawną i była podmiotem niezależnym od niej. Powołanie jej miało na celu rozwinięcie działalności na rynku zagranicznym, a nie na terenie Polski. To spółka D. powołała kolejne spółki i prowadziła przy ich pomocy działalność na terenie Polski. Jej nadzór właścicielski nad tą spółką dotyczył kwestii efektywności biznesowej, a nie konkretnych umów, które zawierała. Działalnością spółki kieruje zarząd, a nie wspólnicy.

Skarżąca podniosła też, że ograniczenie jej uprawnień procesowych do czynnego udziału w postępowaniu wiązało się z doręczeniem jej przez organ I instancji w jednej przesyłce postanowienia o wszczęciu postępowania, postanowienia dowodowego oraz o prawie do zajęcia stanowiska w sprawie

i złożenia wniosków dowodowych. Formalnie takie działanie nie naruszało prawa, ale przy obszerności zgromadzonych dowodów i odmowie udostępnienia akt sprawy w siedzibie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., możliwość aktywnego udziału w sprawie stała się fikcyjna.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że skarżąca została uznana za "urządzającego gry" nie tylko z tego powodu, że była producentem i właścicielem licencjonowanego oprogramowania, ale z uwagi na wykazane powiązania z innymi spółkami, poprzez które rola skarżącej nie kończyła się na etapie zawarcia umów licencyjnych, lecz obejmowała także współpracę z D. s.r.o., D. . z o.o., R. Z. s.r.o., S. P. s.r.o.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bo przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem prawa, o jakim mowa w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy u.g.h., zgodnie z którymi urządzanie [...] gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia (art. 3). Urządzanie gier na automatach było dozwolone wyłącznie w kasynach gier (art. 14 ust. 1) i wymagało uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1). Automaty do gier mogły być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 23a ust. 1). Urządzanie gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia podlegało karze pieniężnej (art. 89 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a).

Dla przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. konieczne było ustalenie, czy gry prowadzone na stwierdzonym urządzeniu (automacie) spełniały przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 3, 4 i 5 u.g.h., a podmiot, na którego nałożono karę, był "urządzającym gry". W myśl art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Natomiast w myśl art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.).

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że zatrzymane w kontrolowanym lokalu, który nie był kasynem gry, urządzenie ISTARS [...], stanowiło automat do gier w rozumieniu u.g.h. Było to urządzenie elektromechaniczne (mechaniczne, elektroniczne). Gry, które były możliwe do rozegrania na nim, były grami hazardowymi. Pozwalały na uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych (punktowych). Wygrane pieniężne mogły zostać wypłacone, wygrane punktowe pozwalały przedłużyć grę. Gry miały charakter losowy, zawierały element losowości. Gracz nie miał wpływu na jej wynik. Wygrana nie zależała od jego woli, wiedzy i umiejętności (zręczności) gracza. Urządzenie służyło do celów komercyjnych, a warunkiem uruchomienia automatu było zakredytowanie go przez grającego gotówką.

Ustalenia te wynikają z opinii jednostki badającej dotyczącej urządzenia ISTARS [...] (Laboratorium Celno-Skarbowe w P.). Jak wskazał biegły w sprawozdaniu z dnia 7 lutego 2019 r., urządzenie do poprawnego działania wymagało podłączenia do sieci Internet, a oprogramowanie urządzenia łączyło się z zewnętrznym serwerem, co dawało pełną kontrolę właścicielom urządzenia nad

jego działaniem. Udało się ustalić wersje oprogramowania i sumę kontrolą. Materiał ten był wystarczający do oceny charakteru gier i urządzenia. Opinia biegłego i pozostały materiał dowodowy odnoszący się do wersji oprogramowania i sumy kontrolnej w sposób przekonujący potwierdziły przyjętą przez organy kwalifikację zatrzymanego urządzenia.

Jeżeli chodzi natomiast o status "urządzającego grę", to w orzecznictwie sądowym podnosi się, że ustawa o grach hazardowych nie definiuje tego pojęcia, ale posłużenie się nim przez ustawodawcę w wielu przepisach tej ustawy umożliwia określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. "Urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. "Urządzanie", wedle słownikowego rozumienia tego zwrotu, to "stwarzanie komuś odpowiednich warunków", przykładowo do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a to poprzez udostępnianie w danym czasie oraz miejscu narzędzia służącego ich urządzaniu i tym samym udostępniania samych gier na automatach poza kasynem gry. Chodzi o stwarzanie technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyroki NSA z 21 maja 2019 r. II GSK 1140/17, z 29 września 2020 r. II GSK 3435/17, z 27 lipca 2020 r. sygn. II GSK 3728/17, z 6 grudnia 2022 r. sygn. II GSK 1100/19, z 11 maja 2018 r. sygn. II GSK 3240/17, z 13 marca 2018 r. sygn. II GSK 3745/17). W pojęciu tym mieści się każda aktywność, bez której urządzanie mogłoby w ogóle nie dojść do skutku, bądź mogłoby być znacznie utrudnione, skomplikowane i przebiegać z zakłóceniami. "Urządzający gry" to podmiot, który aktywnie realizuje (wykonuje) te działania (czynności), choćby korzyści majątkowe z funkcjonowania automatów uzyskiwał w sposób pośredni. Nie jest wykluczone na gruncie u.g.h., że status ten,

w odniesieniu do danego automatu, przysługiwać będzie więcej niż jednemu podmiotowi. Nie ma w takim przypadku znaczenia, w jakim stopniu dany podmiot przyczynił się do współurządzania gier hazardowych, ponieważ odpowiedzialność administracyjna na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ma charakter obiektywny.

W ocenie Sądu, w świetle poczynionych ustaleń, które należycie udokumentowano w aktach sprawy, organy zasadnie uznały spółkę za "urządzającego gry" w rozumieniu u.g.h. Świadczy o tym nie tylko stworzenie oprogramowania, które następnie skarżąca udostępniła powiązanej spółce na podstawie licencji, wydzierżawienie hardware, czy w końcu obsługa serwera, bez połączenia z którym rozgrywanie gier nie było możliwe, ale także opisane w decyzji powiązania osobowe i kapitałowe pomiędzy kolejnymi spółkami, których zachowania ocenione łącznie pozwoliły na stworzenie technicznych i organizacyjnych możliwości urządzania gier hazardowych na automatach. Spółka była istotnym uczestnikiem procesu skutkującego urządzaniem gier hazardowych na zatrzymanych urządzeniach. Sąd podzielił także trafność stanowiska organów, które nie uwzględniły argumentacji spółki, jakoby powiązane z nią podmioty były od niej w podejmowanej działalności niezależne i autonomiczne, ponieważ decyzje biznesowe podejmowały zarządy, a nie wspólnicy. Skarżąca spółka była w omawianym czasie jedynym wspólnikiem spółek D. s.r.o. i D.spółka z o.o. Miała zatem realny wpływ na kierunki jej bieżącej działalności, w tym wiedzę o utworzeniu R. Z. s.r.o. przez D. s.r.o., która utworzyła S. P. s.r.o. działającą jako "agencja nieruchomości", zajmującą się wyszukiwaniem lokali pod wstawienie kompletnego automatu. Rozdzielenie na wiele podmiotów szeregu czynności, które finalnie doprowadziły do umożliwienia rozgrywania na automacie gier hazardowych, nie stanowi dostatecznej racji za odstąpieniem od uznania, że Spółka wyczerpała znamiona "urządzającego gry" w rozumieniu u.g.h. Bez jej aktywności urządzanie gier nie byłoby możliwe. Wytworzyła oprogramowanie, wydzierżawiła jednej ze spółek (D. s.r.o.) urządzenia, a inną (R. Z. s.r.o., utworzoną przez D. s.r.o.) wyposażyła w licencję na stworzone przez siebie oprogramowanie. Urządzenia były obsługiwane przez D. sp. z o.o., utworzoną przez skarżącą spółkę, w lokalach wyszukiwanych przez S. P. s.r.o. (utworzoną przez R. Z. s.r.o., powołaną przez D. s.r.o., utworzoną przez skarżącą spółkę). Rola spółki nie

kończyła się więc na wytworzeniu oprogramowania, czy udzieleniu licencji. Rozgrywanie gier hazardowych na zatrzymanych urządzeniach było możliwe tylko dzięki stworzonej strukturze powiązanych podmiotów, która została należycie przez organy zidentyfikowana i udokumentowana. Przypisanie spółce statusu "urządzającego gry" było prawidłowe.

Za niezasadne Sąd uznał też pozostałe zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia wniosku o zapoznanie skarżącej z aktami w urzędzie w Katowicach i uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się wystarczająco długo, aby zorganizować zapoznanie się z aktami (osobiście lub drogą pocztową) i złożyć wyjaśnienia lub wnioski dowodowe. Nie można też uznać, że koszty przejazdu przedstawiciela spółki do siedziby DIAS w Rzeszowie celem zapoznania się z aktami sprawy były tak wysokie, że spółka nie mogła ich udźwignąć, zwłaszcza, że była reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru i nie podnosiła kwestii złej kondycji finansowej. Również w postępowaniu przed sądem nie występowała o prawo pomocy.

Z podanych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.