Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 100/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 103 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 24 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 grudnia 2022 roku Nr S.K.O.4121.140.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych 1/ oddala skargę. 2/ przyznaje adwokatowi M. M., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacenie powyższej kwoty adwokatowi M. M. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. [pic]


UZASADNIENIE

III SA/Łd 100/23

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 25 października 2022 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Z.K. uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych wynikających z prawa jazdy kategorii B,A,T.

Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, w dniu 8 września 2022 r. do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami wpłynął odpis prawomocnego wyroku nakazowego wydanego 5 lipca 2022 r. przez Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi III Wydział Karny w sprawie [...] przeciwko Z.K. . Wyrok został przesłany do Wydziału Komunikacji UMŁ w celu wykonania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku, licząc od uprawomocnienia się wyroku, tj. od 2 sierpnia 2022 r.

Wyrokiem tym Z.K. został uznany za winnego tego, że 12 kwietnia 2022 r. /.../ na drodze publicznej /.../ prowadził pojazd mechaniczny – samochód marki Opel Omega /.../ nie mając do tego uprawnienia oraz pomimo braku dokumentów stwierdzających dopuszczenie pojazdu do ruchu i poruszał się z prędkością 77 km/h, nie stosując się do określonego ustawą ograniczenia prędkości w terenie zabudowanym do 50 km/h, w wyniku czego przekroczył dozwoloną prędkość o 27 km/h, co stanowi wykroczenie z art. 92a § 1 k.w. w zw. z art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 96 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. i za to została mu wymierzona kara grzywny wysokości 2500 zł i na podstawie art.94 § 3 k.w. orzeczony został zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. /.../.

Zawiadomieniem z 8 września 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie nadesłanego do niego wyroku.

Następnie, 25 października 2022 r. organ wysłał do Z.K. i Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi zawiadomienie o wykonaniu środka karnego przez umieszczenie danych strony w rejestrach osób, wobec których orzeczono zakaz ubiegania się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Poinformowano też, że po odbyciu orzeczonego środka karnego, którego początek liczy się od dnia 2022-08-02 a koniec upływa z dniem 2023-08-02 włącznie, strona może ubiegać się o przywrócenie cofniętego uprawnienia.

Równocześnie, decyzją z 25 października 2022 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm. oraz art. 182 § 2 oraz art. 12c k.k.w. (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 53 ze zm.), Prezydent Miasta Łodzi umorzył postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Z.K. uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych wynikającego z prawa jazdy kategorii B,A,T.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że na podstawie dokumentów będących w posiadaniu organu dokonano ustaleń, że decyzją z 30 sierpnia 1982 r., znak Km-I-5525/82, cofnięto Z.K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikające z prawa jazdy kategorii ABT. Podstawę cofnięcia uprawnień stanowił art. 20 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy z 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych (Dz.U. Nr 53, poz. 295 i z 1971 r. Nr 12, poz. 115).

Następnie organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 182 Kodeksu karnego wykonawczego w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnemu właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.

W myśl art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.) starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Jednakże mając na uwadze, że decyzją z 30 sierpnia 1982 r. stronie cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi prowadzenie postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień stało się bezprzedmiotowe i należy postępowanie umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Od ww. decyzji odwołanie wniósł Z.K.. Wskazał m.in., że w 1982 r. uczęszczał na kurs podwyższenia prawa jazdy na kat. C,E, ale nie ukończył go. Tym niemniej wciąż posiadał prawo jazdy innych kategorii, wydane[...],[...]. Załączył dokumenty świadczące o wykonywaniu przez niego zawodu kierowcy.

Decyzją z 28 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w sprawie bezsporny jest fakt, że 8 września 2022 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi III Wydział Karny przesłał do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami wyrok nakazowy z 5 lipca 2022 r., sygn. akt [...]. Z treści wyroku wynika że wobec Z.K. orzeczony został zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku licząc od uprawomocnienia się wyroku, tj. od dnia 02-08-2022r. (do dnia 02-08-2023r. włącznie).

W myśl art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Zgodnie z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016r., poz. 231), w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji.

Zatem decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi nie jest uznaniowa, lecz organ wydający uprawnienia do kierowania zobowiązany jest do ich cofnięcia.

Organ odwoławczy podniósł jednak, że decyzją z 30 sierpnia 1982 r., znak Km-I-5525/82, cofnięto już Z.K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikające z prawa jazdy kategorii A,B,T. Podstawę cofnięcia uprawnień stanowił art. 20 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy z 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych.

Skoro zatem Z.K. mocą powyższej decyzji uprawnień do kierowania pojazdami już nie posiadał, to bezprzedmiotowym było prowadzenie postępowania administracyjnego wszczętego w celu ich cofnięcia.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W ocenie Kolegium zarzuty odwołania odnoszące się do braku możliwości wydania zaświadczeń lekarskich i przeprowadzania badań wykraczają poza zakres niniejszego postępowania odwoławczego i jako takie nie wpływają na wynik rozstrzygnięcia.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi wniósł Z.K.

Wskazał, że pracował całe lata jako kierowca i nikt nie kwestionował posiadania przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. Dodał, że w 1988 r. spowodował wypadek i wówczas zatrzymano mu prawo jazdy, a po odbyciu badań lekarskich – ponownie je wydano.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie.

Pismem procesowym z 4 maja 2023 r. ustanowiony z urzędu adwokat skarżącego poparł skargę Z.K.. Zarzucił jej naruszenie art 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez odstąpienie od wnikliwego i wszechstronnego zbadania sprawy, pominięcie wszystkich twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżącego, odstąpienie od wyczerpującego zbadania sprawy i zebrania całego materiału dowodowego, odstąpienie od swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przeprowadzenie jej w sposób dowolny.

Jednocześnie wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci postanowienia o warunkowym umorzeniu postępowania z 30 kwietnia 1988 r. oraz postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Dzielnicy Łódź - Polesie z 8 kwietnia 1988 r. w przedmiocie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy - na okoliczność posiadania przez Z.K. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi:

Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta Łodzi, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, obarczone są licznymi uchybieniami natury procesowej odnoszącymi się do sposobu gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Podstawą do wydania ww. decyzji było niepoprzedzone wnikliwym rozpoznaniem sprawy stwierdzenie, że decyzją z 30 sierpnia 1982 r. cofnięto Z.K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającymi z kategorii A,B,T. Tymczasem w aktach sprawy nie znajduje się odpis tej decyzji, a do akt sprawy nie zostały załączone akta sprawy, w której wydano ww. decyzję. Skarżący podkreśla, że zarówno fakt, jak i powody wydania tej decyzji nie są mu znane i on sam nigdy nie brał udziału w takim postępowaniu.

Skarżący złożył do akt sprawy szereg dowodów wskazujących na posiadanie przez niego prawa jazdy, jednakże organy nie odniosły się do ich treści i nie dokonały jakiejkolwiek ich oceny, odstąpiono również od jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej. Tymczasem skarżący przez wiele lat pracował jako zawodowy kierowca, był wielokrotnie kontrolowany przez Policję a jego uprawnienia do kierowania pojazdami nigdy nie były kwestionowane. Skarżący pracując jako taksówkarz zobowiązany był do posiadania stosownej licencji, którą uzyskał bez przeszkód.

Nadto w 1988 r. skarżący brał udział w wypadku komunikacyjnym, w związku z którym prowadzone było przeciwko niemu postępowanie w Prokuraturze Rejonowej dla Dzielnicy Łódź Polesie. Postanowieniem z 30 kwietnia 1988 r. warunkowo umorzono postępowanie karne, zaś postanowieniem z 8 kwietnia 1988 r. zwrócono Z.K. uprzednio zatrzymane prawo jazdy. O zwrocie zatrzymanego prawa jazdy zawiadomiono właściwy Urząd Miasta.

Zatem skarżący niewątpliwie posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi po dacie 30 sierpnia 1982 r., co podważa prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Z zebranego przez organy materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że 5 lipca 2022 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi III Wydział Karny w sprawie sygn. akt [...] przeciwko Z.K. wydał wyrok, w którym uznał obwinionego za winnego m.in. popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. tj. tego, że 12 kwietnia 2022 r. /.../ na drodze publicznej /.../ prowadził pojazd mechaniczny nie mając do tego wymaganych uprawnień.

W wyroku orzeczony został wobec Z.K. m.in. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku licząc od uprawomocnienia się wyroku, tj. od dnia 02-08-2022r. (do dnia 02-08-2023r. włącznie). Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi został przesłany do organu w celu wykonania orzeczonego środka karnego, co spowodowało wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W myśl art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.) starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

W takiej sytuacji – w przypadku orzeczenia przez sąd powszechny zakazu prowadzenia pojazdów – wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi nie zależy od uznania organu. Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, że starosta jest zobligowany do wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnienia.

Jednakże, skoro organ ustalił, że decyzją Urzędu Dzielnicowego Łódź-Bałuty, Wydziału Komunikacji, z 30 sierpnia 1982 r., znak Km-I-5525/82, wydaną na podstawie art. 20 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy z 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych, cofnięto Z.K. prawo jazdy kategorii A,B,T, Nr [...], wydane [...] r., to bezprzedmiotowe okazało się prowadzenie postępowania administracyjnego wszczętego w celu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Z.K. bowiem, uprawnień do kierowania pojazdami już nie posiadał, co znalazło też swoje odbicie w treści prawomocnego wyroku nakazowego.

Decyzją z 30 sierpnia 1982 r. cofnięto Z.K. prawo jazdy kategorii A,B,T Nr [...]do czasu uzyskania zdolności do kierowania pojazdami A,B,C,T, a jak wynika z uzasadnienia decyzji przyczyną było uzyskanie zaświadczenia z Pracowni Psychologicznej z 11 sierpnia 1982 r. o niezdolności do kierowania pojazdami z kat. A,B,C,T. W decyzji zobowiązano stronę do natychmiastowego złożenia prawa jazdy w Wydziale Komunikacji.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Pełnomocnik skarżącego podnosi, że skarżący nic nie wie o fakcie i okolicznościach wydania decyzji z 30 sierpnia 1982 r. cofającej skarżącemu prawo jazdy kategorii B,A,T, Nr[...] Wskazuje, że samej decyzji nie ma nawet w aktach administracyjnych sprawy, a organy nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący sprawy, skoro skarżący przez wiele lat pracował jako zawodowy kierowca, a w 1988 r. brał udział w wypadku komunikacyjnym, w związku z którym prowadzone było postępowanie przygotowawcze, które zakończyło się warunkowym umorzeniem postępowania i zwróceniem mu uprzednio zatrzymanego prawa jazdy.

W związku z powyższym wskazać należy, że kserokopia decyzji z 30 sierpnia 1982 r. cofającej Z.K. prawo jazdy kategorii A,B,T Nr [...]znajduje się w aktach sądowych (k. 27) – organ dostarczył tę decyzję na wezwanie Sądu wraz z dowodem jej doręczenia, o czym pełnomocnik skarżącego został zawiadomiony. Ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia ww. decyzji wynika, że Z.K. odebrał ww. decyzję 2 września 1982 r., poświadczając ten fakt własnoręcznym podpisem (k. 28-28 akt sądowych). Skarżący nie podnosi aby składał odwołanie od tej decyzji.

Sądowi nieznane są powody, dla których Z.K. dysponował dokumentem prawa jazdy po tej dacie, wykonując nawet zawód kierowcy. Prawdopodobnie nie zwrócił dokumentu prawa jazdy. Nie ma także znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji fakt wydania przez Prokuraturę Rejonową dla Dzielnicy Łódź-Polesie postanowienia o zwrocie skarżącemu dokumentu prawa jazdy Nr [...], po warunkowym umorzeniu postępowania karnego prowadzonego po spowodowaniu przez niego kolizji drogowej w 1988 r., na co powołuje się pełnomocnik skarżącego. Nie jest to bowiem dowód na odzyskanie przez niego uprawnienia do kierowania pojazdami. Takiego dowodu skarżący nie przedstawił i tym samym nie podważył treści dokumentów urzędowych jakimi są ostateczna decyzja o cofnięciu mu uprawnień z 1982 r. i prawomocny wyrok nakazowy w sprawie [...] Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi. Z żadnego dokumentu przedstawionego przez stronę skarżącą nie wynika aby skarżący odzyskał uprawnienia cofnięte w 1982 r. Wynika z nich tylko, że przez cały czas legitymował się dokumentem prawa jazdy, który miał obowiązek zwrócić po uprawomocnieniu się decyzji.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Przepis ten nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu ( art. 76 § 3), ale w niniejszej sprawie to nie nastąpiło.

W sprawie nie ma wprawdzie zastosowania art. 11 p.p.s.a., zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny, gdyż skarżący został skazany za popełnienie wykroczenia, ale postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ nie dało podstaw do podważenia ustaleń zawartych w prawomocnym wyroku sądu co do faktu prowadzenia pojazdu bez wymaganych uprawnień i uzasadniło stanowisko organu o bezprzedmiotowości wszczętego postępowania. Prawidłowe i zgodne z prawem było zatem wydanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia do prowadzenia pojazdów i utrzymanie w mocy tej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi.

W przypadku wydania wyroku karnego skazującego, jak w niniejszej sprawie (choćby nie było to przestępstwo, a jedynie wykroczenie), ani sąd administracyjny organy nie mogą przecież zignorować okoliczności objętych takim wyrokiem.

Skoro wyrok skazujący zapadł i stał się prawomocny, to ustalenia innych orzeczeń niż prawomocny wyrok skazujący w postępowaniu karnym, jak np. powoływane przez pełnomocnika skarżącego postanowienia Prokuratury Rejonowej dla Dzielnicy Łódź – Polesie z 1988 r. o warunkowym umorzeniu postępowania karnego prowadzonego wobec Z.K. oraz o zwrocie zatrzymanego dokumentu prawa jazdy Nr [...]w związku ze spowodowaną przez niego kolizją drogową, nie mogły mieć w sprawie decydującego znaczenia. Tym bardziej, że ww. postanowienia zapadły w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym wiele lat przed wydaniem wyroku skazującego za popełnienie wykroczenia polegającego m.in. na prowadzeniu pojazdu bez uprawnień.

Reasumując, organy zatem, dysponując prawomocnym skazującym wyrokiem karnym o prowadzeniu przez skarżącego samochodu mimo nieposiadania do tego uprawnień, a także decyzją z 30 sierpnia 1982 r. o cofnięciu Z.K. prawa jazdy, zasadnie uznały, że bezprzedmiotowe było prowadzenie, na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia mu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, skoro skarżący uprawnień tych nie posiadał.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.

O przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18), w związku z art. 250 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W niniejszej sprawie organ, w odpowiedzi na skargę, wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszonym, a pełnomocnik skarżącego nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

A.M.