Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 546/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 72 ust. 1 pkt 1; art. 73 ust. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 145, art. 145a; art. 149 pkt 1 i 2; art. 150
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – III Wydział w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant: Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 roku przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Ł. J. W. P. na rozprawie sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 546/08

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania K. R., utrzymało w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] znak: [...] o uchyleniu dotychczasowej decyzji Starosty Z. z dnia [...] o rejestracji pojazdu marki Fiat Marea o cechach identyfikacyjnych: [...], o odmowie rejestracji ww pojazdu oraz zobowiązaniu Strony do zwrotu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych w terminie 7 dni od otrzymania decyzji.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( tekst jedn. Dz.U. Nr 79 z 2001 r. poz. 856 ze zm.)

Organ odwoławczy ustalił, że w dniu 3 kwietnia 2006 r. K. R. złożył wiosek o zarejestrowanie samochodu osobowego Fiat Marea, numer nadwozia [...], do którego załączył umowę zakupu pojazdu z dnia 24 marca 2006 r. zawartą pomiędzy D. R. H. zam. G a K. R. zam. w O. ul. A. Starosta Z. po rozpatrzeniu wniosku zarejestrował przedmiotowy pojazd czasowo , a 20 kwietnia 2006 r. wydał decyzję o jego rejestracji.

Następnie organ I instancji uzyskał z Urzędu Celnego w Ł. informację, że K. R. zarejestrował pojazd na podstawie umowy kupna – sprzedaży, która była podrobiona. Starosta Z. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zrejestrowania przedmiotowego samochodu. Następnie do organu wpłynęło kolejne pismo z Urzędu Celnego w Ł. z kopią postanowienia o przedstawieniu zarzutów K. R. dotyczących podrobienia umowy i posłużenia się tą umową w celu rejestracji pojazdu, a w dniu 21 maja 2008r. do urzędu wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. w sprawie II K 225/07. Wyrokiem tym K. R. został uznany za winnego tego, że w dniu 24 marca 2006 r. w S. w województwie łódzkim w celu użycia za autentyczny, działając w realizacji z góry powziętego zamiaru, podrobił dokument w postaci umowy sprzedaży samochodu marki Fiat Marea nr VIN [...] jako zawartą w dniu 24 marca 2006 r. w miejscowości G. pomiędzy D. R. H., a ww. w ten sposób, że podpisał się na powyższym dokumencie wcześniej wypełnionym przez inną ustaloną osobę potwierdzając nieprawdziwe dane co do miejsca zawarcia transakcji, osoby sprzedającej oraz ceny zakupu pojazdu, a następnie w krótkich odstępach czasu posłużył się tą umową jako autentyczną w Urzędzie Celnym, Urzędzie Skarbowym i Wydziale Komunikacji.

W tym stanie rzeczy Starosta Z. dniu [...] wydał decyzję o uchyleniu decyzji o rejestracji samochodu, odmówił jego rejestracji i zobowiązał Stronę do zwrotu tablic rejestracyjnych i dowodu rejestracyjnego.

W odwołaniu od tej decyzji K. R. podnosił, że był nieświadomy niezgodności takiego postępowania z obowiązującymi przepisami, sam ujawnił Policji rzeczywisty stan rzeczy i został już za przedmiotowe przewinienie ukarany orzeczeniem Sądu Rejonowego w S. Ponadto, odmowa rejestracji pojazdu uniemożliwi mu korzystanie z przedmiotowego pojazdu, który jest mu niezbędny do prowadzonej działalności gospodarczej, co pozbawi jego rodzinę środków utrzymania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ I instancji prawidłowo ocenił, że należy uchylić decyzję o rejestracji pojazdu z dnia [...] z uwagi na istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie wznawia się na tej podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki:

a/ ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe,

b/istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej,

c/ nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie niewątpliwie zachodzą powyższe przesłanki, albowiem fakt podrobienia umowy kupna – sprzedaży samochodu nie był znany Staroście Z. w dniu rejestracji przedmiotowego pojazdu , a umowa ta stanowiła jeden z dokumentów będących podstawą dokonanej rejestracji. Dokument ten istniał zatem w dniu wydania decyzji ostatecznej i jest to dokument istotny dla decyzji o rejestracji.

To, że jest to dokument istotny wynika z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), który stanowi, że rejestracji dokonuje się na podstawie:

1/ dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art.73 ust. 5;

2/ karty pojazdu, jeżeli była wydana;

3/ wyciągu ze świadectwa homologacji /.../;

4/ zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane;

5/ dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;

6/ dowodu odprawy celnej przywozowej /.../

/.../

Ponadto, w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) także wymaga od właściciela pojazdu przedstawienia dowodu własności pojazdu (§ 3 ust.1).

Kolegium podkreśliło, że znane i utrwalone orzecznictwo wskazuje, że podmiot, na rzecz którego dokonuje się rejestracji pojazdu powinien udokumentować swoje prawo własności. Właściciel obowiązany jest przedstawić oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany, także ostatni dowód rejestracyjny. Oba dokumenty muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz musiały być także zgodne ze stanem faktycznym. W niniejszej sprawie umowa zakupu pojazdu nie może być uznana za oryginalną, co wynika nie tylko z wyroku Sądu Rejonowego w S., ale przyznaje to także skarżący w swoim odwołaniu. W tym stanie rzeczy Kolegium stwierdziło, że podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie, po przeprowadzeniu analizy przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy uznać za zasadne.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. R. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowo administracyjnego.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a.

W ocenie strony skarżącej odwoływanie się do treści wyroku Sądu rejonowego w S. nie było wystarczające do zakwestionowania dowodu własności spornego pojazdu. W toku postępowania karnego nie były bowiem rozważane aspekty cywilistyczne umowy sprzedaży jaką zawarł skarżący. Skarżący nie korzystał z pomocy prawnika i dobrowolnie poddał się karze, co po zasięgnięciu opinii prawnika ocenia jako błąd.

Kwestionując tytuł własności skarżącego organy administracji publicznej nie mogą bezkrytycznie odwoływać się do treści wyroku karnego, a obowiązane są we własnym zakresie poczynić stosowne ustalenia i dokonać oceny umowy sprzedaży zawartej pomiędzy dotychczasowym właścicielem a skarżącym pod kątem jej skutków prawnych. A zatem rozważyć czy umowa jest ważna i czy wywołała skutek prawny w postaci przeniesienia własności pojazdu. W ocenie strony skarżącej umowa sprzedaży spornego pojazdu została zawarta w trybie określonym w art. 66 k.c. Wypełniony i podpisany przez dotychczasowego właściciela egzemplarz umowy sprzedaży został doręczony skarżącemu poprzez osobę trzecią. Oświadczenie woli zbywcy zawierało wszystkie istotne postanowienia umowy sprzedaży, a zatem winno być traktowane jako oferta w rozumieniu art. 66 k.c. Przyjęcie oferty przez skarżącego nastąpiło poprzez złożenie podpisu pod umową sprzedaży, przekazanie ceny osobie upoważnionej przez właściciela oraz odebranie pojazdu. Składając podpis pod projektem umowy skarżący nie poświadczał nieprawdy, co do miejsca i czasu zawarcia umowy. Jeżeli umowa zawierana jest w formie określonej w art. 66 i 69 k.c. daty złożenia i przyjęcia oferty są różne i różne co do zasady jest miejsce sporządzenia tych oświadczeń. W tej sytuacji organy administracji naruszyły wskazane przepisy prawa materialnego oraz procesowego uznając dowolnie , że skarżący nie legitymuje się tytułem własności spornego pojazdu. Brak było zatem podstaw do uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu .

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi. Kolegium podkreśliło, że w sprawie nie jest sporne, iż przedstawiona do rejestracji samochodu umowa – kupna sprzedaży z dnia 24 marca 2006 r. jest dokumentem podrobionym, a więc nie został przedstawiony oryginalny dowód własności, który na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym został wskazany jako jeden z warunków rejestracji pojazdu. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem, że wyrok Sądu Rejonowego w S. nie jest wystarczający do zakwestionowania dowodu własności i organ obowiązany był poczynić stosowne ustalenia i dokonywać oceny umowy sprzedaży pod kątem przepisów prawa cywilnego. Podkreślił, że organy dokonują rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych, nie mogą zatem ich kreować ani korygować. Wskazał też na wyrok NSA z 21 06.2007 r. II GSK 58/07, w którym Sąd ten stwierdził, że okoliczności potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu należy uznać za udowodnione.

Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008 r. skarżący popierał skargę, pełnomocnik organu wnosił o jej oddalenie. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Ł., który zgłosił swój udział w postępowaniu wnosił o nie uwzględnienie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 wskazanej wyżej ustawy).

Badając legalność zaskarżonego orzeczenia sąd administracyjny ocenia czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach ;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja wydana została w wyniku wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Podstawy wznowienia są wyliczone wyczerpująco w art. 145 i 145a k.p.a. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony , z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 §1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. Jak wynika z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, a postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art.150 § 1 k.p.a).

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie decyzję o rejestracji pojazdu wydawał Starosta Z. i decyzja ta stała się ostateczna, Starosta Z. był organem właściwym do wznowienia postępowania.

Jako podstawę wznowienia postępowania organ wskazał art. 145 §1 pkt 5 w zw. z art. 150 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Tak jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , na podstawie tego przepisu wznawia się postępowanie gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki:

- ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, przy czym podkreślić należy, że podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dla sprawy ( patrz wyrok SN z 13.01.2000 r. III RN 125/99 – Prok i Pr 2000 Nr 5, poz. 36 i wyrok SN z 6.03.2002r. III RN 75/01 –OSNAP 2002 Nr 17, poz.401)

- okoliczności faktyczne i dowody muszą istnieć w dniu wydania ostatecznej decyzji,

- nowe fakty i dowody nie były znane organowi wydającemu decyzję.

Gdy mowa o pierwszej przesłance podkreślić należy, że chodzi o okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę

W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo wznowił postępowanie w sprawie zarejestrowania pojazdu powziąwszy wiadomość, że dokument stanowiący podstawę wydania decyzji o rejestracji samochodu Fiat Marea na nazwisko skarżącego został podrobiony. Była to niewątpliwie nowa okoliczność faktyczna, istniejąca w dniu wydania decyzji i nie znana organowi, który wydawał decyzję o rejestracji.

Wydane w dniu [...] postanowienie o wznowieniu postępowania dało podstawę do przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania celem stwierdzenia czy wynikająca z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jeżeli tak, to jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy.

Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ uzyskał z Sądu Rejonowego w S. odpis prawomocnego skazującego wyroku karnego dotyczącego m.in. K. R. Niewątpliwie okolicznością ustaloną w tym wyroku było podrobienie przez skarżącego umowy kupna - sprzedaży samochodu z 24 marca 2006 r., która to umowa przedstawiona została organowi przy rejestracji pojazdu.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela także stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2007 r. II GSK 58/07 (LEX Nr 339679), przywołane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, że okoliczności (fakty) potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, należy uznać za udowodnione. Pogląd ten Sąd odnosił do każdego prawomocnego wyroku, w tym warunkowo umarzającego postępowanie. Jak stwierdził, wówczas należy przyjąć, że ustalenia co do faktów zawarte w sentencji prawomocnego wyroku nie są przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie. Ustalenia te są wiążące dla organu administracji i nie podlegają weryfikacji w odróżnieniu od innych faktów. Oznacza to, że organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że ustalenia prawomocnego skazującego wyroku sądu karnego co do faktu popełnienia przestępstwa wiążą organ administracji w postępowaniu administracyjnym, co oznacza, że organ musiał przyjąć, że umowa jest dokumentem podrobionym. ( patrz również wyrok NSA z 25 czerwca 1993 r. III S.A. 262/93 ,POP 1994, nr 6 poz. 108).

Podnosząc w skardze zarzut nieprawidłowej oceny umowy kupna – sprzedaży z 24 marca 2006 r. i wywodząc, że doszło do jej skutecznego zawarcia pomiędzy D. R. H. a skarżącym w drodze przyjęcia oferty, skarżący zdaje się pomijać ustalenie sądu karnego zawarte w wyroku w sprawie II K 225/07, że umowa sprzedaży którą podpisał skarżący została sporządzona przez inną osobę niż D. R. H.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), rejestracji pojazdu dokonuje się m.in. na podstawie:

1/ dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art.73 ust. 5;

Wymóg ten precyzuje jeszcze dokładniej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) stanowiące w § 3 ust. 1 pkt 1 , że w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy jego właściciel dołącza do wniosku o rejestrację , z zastrzeżeniem ust. 2-5 , min. dowód własności pojazdu.

Załączony do wniosku o rejestrację oryginał dowodu własności pojazdu , w tym przypadku umowa kupna –sprzedaży , musi być dokumentem prawdziwym. W tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednolite. Chodzi o prawdziwość dokumentu nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu , ale także w znaczeniu autentyczności materialnej (zgodność ze stanem faktycznym). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Gdańsku w wyroku z dnia 20 lutego 2003 r. II S.A./Gd 2283/00 (nie publikowany, LEX 299441) za prawdziwy dokument uważa się dokument, który nie budzi wątpliwości co do tego, iż posiada trzy następujące cechy brane łącznie:

- dokument został wystawiony przez osobę lub instytucję, która powinna go wystawić, - treść dokumentu odpowiada rzeczywistości,

- dokument posiada treść niezmienioną tj. tę, którą nadał mu wystawca.

W świetle ustaleń zawartych w prawomocnym skazującym wyroku karnym dotyczących faktu popełnienia przestępstwa, umowa kupna –sprzedaży samochodu stanowiąca podstawę rejestracji nie posiadała żadnej z tych cech.

Ustalenie fałszu w umowie sprzedaży ma ten skutek, że orzekające w sprawie organy nie mają podstaw do uznania, iż spełnia ona warunki dla dokumentu wymaganego przy złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze nie jest rzeczą organów administracji rozpoznających wniosek o rejestrację prowadzenie ustaleń w zakresie istnienia określonego prawa lub stosunku prawnego, gdyż postępowanie w tym zakresie zastrzeżone zostało przez art. 189 k.p.c. do właściwości sądów powszechnych.

Dlatego zawarty w skardze zarzut, że organ obowiązany był poczynić stosowne ustalenia i dokonywać oceny umowy sprzedaży pod kątem przepisów prawa cywilnego nie jest uzasadniony.

Reasumując, oznacza to, że nie można w rozpoznawanej sprawie skutecznie postawić organom zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, gdyż ustalenia poczynione w sprawie mają pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i są wystarczające do jej rozstrzygnięcia. Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia prawa materialnego, gdyż przestawiony przez skarżącego dowód własności pojazdu, jako dokument podrobiony nie mógł być podstawą do zarejestrowania pojazdu. Zatem organ prawidłowo, po uprzednim wznowieniu postępowania , na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. , art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) i § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) uchylił decyzję o rejestracji samochodu i odmówił jego zarejestrowania.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

R.A