Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 49/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-05-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 49/08

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Decyzji I instancji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W złożonej przez L. D. skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że "okoliczności opisane w skardze wskazują na jej zasadność wobec czego wykonanie decyzji wiązałoby się z nieusprawiedliwioną koniecznością jego zubożenia".

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub

w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że Sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona nie uprawdopodobniła aby takie okoliczności wystąpiły. W szczególności skarżący nie wykazał z jakich przyczyn zapłata przez niego nałożonej kary pieniężnej miałaby stanowić dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też jego zubożenia.

Nie zachodzi także przesłanka trudnych do odwrócenia skutków -

o którym to pojęciu mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie

sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. II SA/Bk 352/2006 - Lex Polonica

nr 1241556).

W odniesieniu bowiem do kary będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji art. 94 ust 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088) stanowi, że w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie tej kary.

Nadto należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje oceny zawartości skargi /postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r. FZ 163/04, niepubl./. Stąd też nie może badać podanych w nim okoliczności związanych z nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej, a które będą przedmiotem oceny dopiero w toku rozprawy.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji postanowienia.