Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 522/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Wojewodę Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i lit. b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 i art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) Starszy Referent Działu Ewidencji Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w T., działając z upoważnienia Starosty Powiatu w T., orzekł o pozbawieniu S.P. z dniem [...] statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W krótkim uzasadnieniu tej decyzji organ administracyjny wskazał, że za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, zaś prawo do zasiłku ustaje z dniem utraty statusu bezrobotnego.

Niezadowolony z tej decyzji S.P. wniósł odwołanie do Wojewody Ś. Zarzucając Staroście naruszenie przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz błędne ustalenia faktyczne wniósł o umorzenie w całości zaskarżonego orzeczenia pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślił, iż nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu, że bez uzasadnionej przyczyny odmówił przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia. Argumentował, że zgłosił swoją gotowość podjęcia zatrudnienia w charakterze kierowcy, jednakże zdecydowały względy obiektywne, a mianowicie brak możliwości dojazdu do miejsca pracy w godzinach nocnych i wczesno rannych. Dodał, iż pomimo kolejnego terminu stawienia się w Urzędzie w dniu [...] został zobowiązany do kolejnego stawienia się w dniu [...], nie był zaś powiadomiony o innych działaniach organu prowadzących do wydania przedmiotowej decyzji.

Wojewoda Ś., decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Ś. ustalił, że S.P. zarejestrowany został w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu [...] jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. W dniu [...] S.P. otrzymał dwie propozycja zatrudnienia, na stanowiskach zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami do firmy A w R. i Przedsiębiorstwa B w Ś. Z przedłożonych dokumentów wynika, że strona odmówiła przyjęcia oferowanych propozycji zatrudnienia składając stosowne oświadczenie. W przypadku drugiej oferty zainteresowany zgłosił się jednak u pracodawcy z kartą preferencyjną, lecz z uwagi na brak możliwości dojazdu pracodawca go nie zatrudnił. Organ odwoławczy, analizując zapis art. 31 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdził, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (....) Dodał, że z dniem utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej związana jest utrata zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w myśl art. 71 ust. 1 zasiłek przysługuje bezrobotnym. Z akt rozpatrywanej sprawy bezspornie wynika, że S.P. posiadając wystarczające kwalifikacje do wykonywania zaproponowanej pracy ( [...] oraz ponad [...] staż pracy w tym zawodzie) odmówił jej przyjęcia. W ocenie organu nie zachodziły przeszkody w podjęciu tego zatrudnienia, a zwłaszcza nie można mówić o niemożności dojazdu do miejsca zatrudnienia, gdyż łączny czas do miejsca wykonywania oferowanej pracy w obie strony nie przekracza 3 godzin. W ocenie organu zaproponowana praca odpowiadała wymogom określonym w art. 2 ust. 1 pkt 16 cytowanej ustawy.

Wobec prawidłowego pouczenia zainteresowanego o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym także przesłankach utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, wobec odmowy przyjęcia zatrudnienia orzeczono jak w sentencji.

Odnosząc się do argumentów odwołania zarzucających naruszenie art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w oparciu o wyczerpujące ustalenia stanu faktycznego sprawy. Bezsporny bowiem pozostaje w sprawie fakt, iż strona odmówiła przyjęcia przedstawionych jej ofert pracy. Dołączone do akt sprawy rozkłady jazdy autobusów komunikacji miejskiej nie potwierdziły zaś twierdzeń strony o braku możliwości odjazdu do miejsca pracy i z powrotem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący S.P., zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący odmówił bez usprawiedliwionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia oraz rażącą obrazę prawa materialnego i naruszenie polskiej procedury administracyjnej, w szczególności art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniósł o uchylenie tej decyzji i stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu potwierdził, że podana przyczyna podjęcia tej decyzji, a mianowicie nieuzasadniona odmowa przyjęcia zaproponowanych ofert zatrudnienia, nie została udowodniona lecz oparta na subiektywnym przeświadczeniu organu. Podniósł, iż zgłosił się u pracodawcy w celu podpisania umowy, lecz przeszkodziły temu względy obiektywne, a mianowicie brak możliwości dojazdu do miejsca pracy w porze nocnej. Wojewoda Ś. rozpatrując sprawę, przyjął twierdzenia organu pierwszej instancji, nie zauważając faktu, iż do zatrudnienia nie doszło wskutek zastrzeżenia właściciela firmy przewozowej w Ś., a mianowicie braku możliwości dojazdu w godzinach nocnych do miejsca pracy. Dlatego nie mogą te okoliczności obciążać skarżącego, który swoim zachowaniem nie wyczerpał dyspozycji przywołanego przez organy art. 33 cytowanej ustawy. Nie można w jego odczuciu obwiniać skarżącego za brak aktywności w poszukiwaniu zatrudnienia, gdyż to organy zatrudnienia powinny być odpowiedzialne za aktywizację bezrobotnych, zamiast wykazywać swój represyjny charakter. Podkreślając brak staranności w działaniu organów oraz sprzeczności tkwiące w zebranym materiale dowodowym, a nadto wskazując na rażące naruszenie prawa wniósł jak na wstępie. .

Wojewoda Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w całości podtrzymując zaprezentowane wówczas stanowisko.

Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik skarżącego podtrzymując zarzuty złożonej skargi, podkreślił, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organy dopuściły się naruszenia praktycznie wszystkich zasad

Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo dorzucił, że organy nie wyjaśniły w należyty sposób kwestii związanej ze stawieniem się skarżącego w siedzibie organu w dniu [...] z karta preferencyjną od pracodawcy ze Ś.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył co, następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) nie wykazała, by zaskarżona decyzja nie odpowiadała w pełni wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięcia organów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez nie przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi skarżącego. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w sposób precyzyjny określają w jakim wypadku należy się dane świadczenie i nie pozostawiają w tym względzie organom administracyjnym swobodnego uznania.

Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. W myśl ust. 3 tego artykułu bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast według zapisu ust. 4 tego artykułu starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a (prace społecznie użyteczne), prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres [...] miesięcy.

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że z dostępnych akt administracyjnych wynika, iż S.P. pracował jako [...] w Przedsiębiorstwie A w B. do [...]. Wobec wypowiedzenia umowy o pracę przez zakład pracy, w dniu [...]. S.P. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w T., zaś decyzjami z dnia [...] przyznano mu status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Otrzymując wymienione decyzje skarżący uzyskał równocześnie obszerne pouczenie o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym także okolicznościach prowadzących do utraty statusu bezrobotnego (k. [...] akt administracyjnych). Skarżący systematycznie zgłaszał się w wyznaczonym terminie w urzędzie, potwierdzając tym samym swą gotowość do podjęcia zatrudnienia (k. [...]). W dniu [...] skarżący otrzymał dwie propozycje zatrudnienia – wydano mu także dwie karty referencyjne. W tym samym dniu skarżący podpisał oświadczenie, z którego wynika, że został pouczony o konsekwencjach odmowy przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia wynikające z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdzie wprost zacytowano treść odpowiednich przepisów tej ustawy, tj. art. 33, art. 2 ust. 1 pkt 16 tej ustawy.

Jednocześnie skarżący nie przyjął zaproponowanych mu w tym dniu ofert zatrudniania. W przypadku jednej z ofert, a mianowicie – pracodawcy B w Ś. – co wynika bezpośrednio z karty referencyjnej, a także zostało potwierdzone przez samego skarżącego, podjęte zostały przez niego działania zmierzające do rozpoczęcia pracy, jednakże jej podjęcie uniemożliwił brak możliwości dojazdu. Fakt ten potwierdził pracodawca na wydanej karcie referencyjnej w następnym dniu – czyli w dniu [...]. Druga karta referencyjna- dotycząca zatrudnienia u pracodawcy A w R. pozostała zupełnie czysta. Wynika z niej, że skarżący w ogóle nie zgłosił się u tego pracodawcy, chociaż został zobowiązany do zgłoszenia się u niego w terminie do trzech dni. Zatem należy uznać, że w tym przypadku odmówił przyjęcia zatrudnienia.

W tych okolicznościach organ pierwszej instancji zasadnie wydał decyzję o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego, co pociąga za sobą pozbawienie także prawa do zasiłku.

Wprawdzie zarówno w odwołaniu, jak i w skardze złożonej do Sądu, skarżący zarzucił organom naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności wszystkich zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak przyjdzie zauważyć, że powiatowy urząd pracy zgodnie z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego działał na podstawie przepisów prawa, w toku postępowania stojąc na straży praworządności podejmował wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art.7) oraz prowadził postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art.8). Wszak w trakcie całego postępowania, począwszy od chwili rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w T., skarżący informowany był o przysługujących mu prawach ale także i o ciążących na nim obowiązkach, uczestnicząc w nim osobiście.

Wprawdzie można zarzucić organowi, iż nie powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w kierunku pozbawienia go statusu bezpowrotnego, ale zdaniem składu orzekającego naruszenie powyższe nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania. Bezsporne bowiem w sprawie pozostaje, że skarżący nie przyjął ofert pracy przedstawionych mu przez urząd w dniu [...] podczas kolejnego terminu zgłoszenia się w celu wykazania gotowości do podjęcia pracy. Nie do podważenia pozostaje także fakt, że skarżący w trakcie postępowania był informowany o skutkach odmówienia bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, świadczy o tym dobitnie podpisane przez niego w tym dniu oświadczenie. Mimo to, nie przyjął żadnej z dwu przedstawionych mu propozycji pracy. Niewątpliwie były to propozycje odpowiednie w stosunku do przygotowania zawodowego skarżącego, odpowiadały więc wymogom wskazanym w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. O ile w przypadku jednej z propozycji skarżący podjął próbę jej przyjęcia, wskutek czego ustalono, iż zatrudnienie jest niemożliwe z uwagi na brak możliwości dojazdu z miejsca zamieszkania – R., do miejsca zatrudnienia – Ś., o tyle w przypadku drugiej propozycji – skarżący odmówił jej przyjęcia bez podania jakiejkolwiek przyczyny. Twierdzenie, iż także w stosunku do pracodawcy A w R., brak jest możliwości dojazdu jest bowiem gołosłowne i nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ. Nie potwierdziły tego przedłożone dla potrzeb sprawy rozkłady jazdy środków komunikacji miejskiej w R.

Podobne stanowisko w sprawie zaprezentował organ odwoławczy. Trudno zgodzić się z zarzutem odwołania oraz skargi, że nie zostało wyjaśnione w sposób wyczerpujący i jednoznaczny jego stanowisko w odniesieniu do pracodawcy w Ś. Organ odwoławczy uznał przecież w tym przypadku tłumaczenie skarżącego za uzasadnione. Nie mogło to jednak wpłynąć na zmianę stanowiska w sprawie, gdyż w stosunku do drugiej otrzymanej w tym samym dniu oferty pracy nie można mówić o przyczynach uzasadniających odmowę jej przyjęcia. Skarżący, zgłaszając się w dniu [...] do pracodawcy w Ś. przedstawił zdaniem organu uzasadnioną przyczynę odmowy - brak możliwości dojazdu, nie zrobił natomiast niczego w stosunku do drugiej oferty- nie tylko nie zgłosił się u pracodawcy w R. i nie podjął próby chociażby próby rozpoczęcia zatrudnienia, a podpisując oświadczenie, potwierdzające pouczenie go o konsekwencjach odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia musiał zdawać sobie sprawę, że działanie takie musi rodzić określone skutki. Mając więc powyższe na uwadze, organ słusznie uznał, że skarżący odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, czym wypełnił dyspozycję art. 33 ust. 4 omawianej ustawy, co skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że w sprawie stanowiącej przedmiot kontroli sądu administracyjnego, organy trafnie wskazały, że w przypadku skarżącego S.P. zostały spełnione ustawowe kryteria, które pozwalały organowi na pozbawienie go statusu bezrobotnego.

Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesione naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ organ administracji, chociaż nie powiadomił strony formalnie o wszczęciu postępowania w sprawie, to nie zmienia to faktu, że w przypadku prawidłowego zachowania się organ nie podjąłby identycznego rozstrzygnięcia. Zatem wskazane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi.

Skoro zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.