Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 654/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek leśny
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 223 par. 2, art. 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Tarno /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 654/10

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło uchybienie przez K. P. terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., nr [...], uchylającej decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2009. W podstawie prawnej postanowienia Kolegium wskazało art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji doręczył K. P. w dniu 8 stycznia 2010 r. Odwołanie od decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania K. P. wniósł w dniu 19 lutego 2010 r., o czym świadczy pieczęć listu poleconego nadanego w Urzędzie Pocztowym A.

Kolegium wskazało na art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, na podstawie którego ustaliło, że termin do wniesienia odwołania upłynął 22 stycznia 2010 r.

Kolegium stwierdziło, że terminy w postępowaniu administracyjnym są terminami zawitymi, których niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe w postaci utraty prawa do wniesienia określonego środka prawnego - np. odwołania, w wyniku czego decyzja staje się ostateczna.

Kolegium wskazało na swoje postanowienie z dnia [...] r., nr [...], którym odmówiło K. P. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W tych warunkach Kolegium uznało, że K. P. uchybił 14 dniowemu terminowi do wniesienia odwołania.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. przez K. P..

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że przedmiotowe odwołanie zostało złożone w wymagalnym terminie, za pośrednictwem Urzędu Miejskiego w P., ale nie dotarło do SKO. Dlatego skarżący złożył zażalenie (a nie tylko wniosek o przywrócenie terminu), dołączając ukryte odwołanie.

Skarżący zarzucił, że Urząd Miejski w P. nawet nie wspomniał, nie poinformował i nie pouczył go w swojej drugiej decyzji z dnia [...] r., że zatrzyma to odwołanie i nie przekaże do SKO.

Powyższe ma zasadnicze i kluczowe znaczenie, ponieważ w odwołaniu była zawarta istota roszczeń i zastrzeżeń skarżącego co do zastosowanej procedury, metod postępowania i traktowania obywatela przez Urząd Miejski w P. i Starostwo Powiatowe w P. oraz współdziałanie tych Urzędów razem przeciwko obywatelowi i podatnikowi.

Skarżący wskazał, że w obu tych pismach (odwołanie i zażalenie) obszernie i wyczerpująco przedstawił i wyjaśnił stosowane niedozwolone (niedopuszczalne) praktyki i ogłupiające procedury oraz metody działania przez oba te Urzędy, wręcz uwłaczające godności petenta, obywatela i człowieka.

Skarżący oświadczył, że zaskarża groźby karalne stosowane bezzasadnie przez Prezydenta Miasta P., dotyczące ukarania jego oraz jego 84-letniej matki grzywną 720 stawek dziennych albo pozbawieniem wolności do 3 lat, albo obu tym karom łącznie, w celu składania przymusowych informacji, o których wzywany nie ma informacji, a Urząd Miasta ma te informacje bo to właśnie jego zawiadomiło Starostwo Powiatowe.

Zaskarża sobiepańskie dokonywanie zmian klasyfikacji jego prywatnego gruntu poza jego wiedzą i wolą, ignorując właściciela oraz traktując go wyłącznie przedmiotowo i tylko w celu wymierzenia dodatkowego podatku.

Zaskarża również wypełnianie pod przymusem i pod karalną groźbą, pod dyktando niezrozumiałego, wręcz ogłupiającego "formularza wg ustalonego wzoru" o nieznanych podatnikowi zmianach klasyfikacji jego prywatnej własności (gruntu), poza jego wolą, wiedzą i jakimkolwiek wnioskiem czy prośbą; o zmianach, którego nie był i nie jest autorem, czyli wypełnianie za Starostwo Powiatowe w P., które jest faktycznym autokratycznym autorem tylko sobie znanych zmian.

Ponadto zarzuca Urzędowi Miejskiemu w P. naruszenie następujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7-9,12, 65 i128.

Wnosi o przywrócenie klasyfikacji swojego gruntu, podstawy opodatkowania oraz wysokości podatku sprzed 21 marca 2009 r. tj. dnia wprowadzenia zaskarżanych zmian.

Na koniec skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W myśl art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie. Jak wynika z akt sprawy decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. została doręczona K. P. w dniu 8 stycznia 2010 r., co oznacza, że w omawianym przypadku termin do wniesienia odwołania upłynął 22 stycznia 2010 r. Tymczasem K. P. wniósł odwołanie w dniu 19 lutego 2010 r., formułując jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w wypadku złożenia odwołania po terminie wraz z prośbą o jego przywrócenie, organ odwoławczy nie może wydać postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przed rozpatrzeniem wniesionej prośby. Uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu wyłącza bowiem możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por.: wyrok NSA z dnia 9 listopada 1994 r., SA/Gd 312794, niepubl.; Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, red. R. Hauser, Warszawa 1998, s. 334; por. także wyrok NSA z dnia 31 maja 2000 r., SA/Sz 565700, "Palestra" 2001, nr 11-12. s. 217, oraz A. Kabat w: Ordynacja podatkowa Komentarz, Warszawa 2004, s. 595-596).

Podobnie problem ten ujęto w opracowaniu H. Dzwonkowskiego i Z. Zgierskiego Procedury podatkowe, Warszawa 2006, s. 909, w którym autorzy przytoczyli tezę wyroku NSA z dnia 14 stycznia 1999 r., SA./Sz 306/98, LEX nr 36136, że w razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie, postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać może dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu wniesionej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Ewentualne postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, a zatem wydanie takiego postanowienia przed rozpatrzeniem prośby strony byłoby niezgodne z prawem.

W odniesieniu do skarżącego K. P. zarówno postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jak i postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, zostały wydane w jednym dniu, jednak z numerów, którymi oznaczono te akty oraz treści uzasadnień wynika, że organ zachował właściwą kolejność, rozpoznając w pierwszej kolejności wniosek o przywrócenie terminu.

Zaskarżone postanowienie jest więc konsekwencją wcześniejszego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], mocą którego organ ten odmówił K. P. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]r.

Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania powoduje zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Jeżeli organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. W niniejszej sprawie jednak organ nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu, a skarga na postanowienie wydane w tej kwestii została oddalona wyrokiem WSA w Ł. z dnia [...] r., [...].

Ustosunkowując się do zarzutu skargi należy dodatkowo wyjaśnić, że data przekazania odwołania przez organ pierwszej instancji organowi odwoławczemu, nie ma wpływu na ocenę czy strona dotrzymała 14-dniowego terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Za bezzasadne również należy ocenić zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż ustawa ta nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Natomiast zarzuty dotyczące roszczeń i zastrzeżeń skarżącego co do zastosowanej procedury, metod postępowania i traktowania obywatela przez Urząd Miejski w P. i Starostwo Powiatowe w P. – wykraczają poza przedmiot niniejszej sprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) Sąd orzekł jak w sentencji.

Sz.Ch.