Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1318/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Grzegorz Granieczny, Wojciech Organiściak, Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 79. poz. 856) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Nr ewid. [...] z dnia [...] r., którą ustalono A. Ch. wysokość podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie [...] zł.

2. Wydanie powyższej decyzji podatkowej przez organ pierwszej instancji nastąpiło po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, w związku z uchyleniem poprzedniej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W ramach tego postępowania organ ustalił, że A. Ch. w okresie od 21 lutego 1985 r. do 20 listopada 2007 r. był użytkownikiem wieczystym gruntów położonych w K. przy [...], w postaci 2 działek oznaczonych nr [...] o powierzchni [...] i nr [...] o powierzchni [...]. Grunt był zabudowany budynkiem warsztatu samochodowego, stanowiącym odrębną własność podatnika. W dniu 22 marca 2006 r. podatnik złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której zgłosił do opodatkowania grunty o powierzchni [...] jako "pozostałe nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". W informacji tej podatnik nie wskazał żadnych budynków, natomiast podał, że powodem zgłoszenia zmiany jest częściowe wyburzenie budynku i pozbawienie go dachu, co spowodowało niemożność prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ podatkowy ustalił ponadto, że z dniem 30 kwietnia 2006 r. nastąpiło wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez A. Ch. firmy A. Uznał zatem, że w roku podatkowym 2005 nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorcy i opodatkował ją za ten okres stawką przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] zł za m2). Opodatkowaniem nie objęto żadnych budynków.

3. W odwołaniu od tej decyzji A. Ch. zakwestionował zastosowanie do nieruchomości stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej argumentując, że od dnia wypadku komunikacyjnego, któremu uległ w dniu 15 listopada 2003 r. jest osobą niezdolną do pracy (co potwierdzają orzeczenia ZUS) i nie prowadził w tym czasie żadnej działalności gospodarczej.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazało, że w ponownym postępowaniu podatkowym prawidłowo ustalono stan faktyczny, w tym – czasokres posiadania przez podatnika statusu przedsiębiorcy. Wskazano przy tym, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim czy otrzymywanie świadczenia rehabilitacyjnego nie powoduje utraty tego statusu, a opodatkowanie nieruchomości stawką przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika z samego faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę i nie zależy od sposobu ich wykorzystywania. Powodując się w tej mierze na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.), organ zaznaczył, że zasada uznania gruntów i budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej doznaje wyłączenia tylko w przypadku, gdy nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystania do prowadzenia takiej działalności ze względów technicznych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

5. W skardze do Sądu A. Ch. zaskarżył powyższą decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów związanych z działalnością gospodarczą w wysokości [...] zł. Zarzucił tej decyzji:

1) naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że grunty o pow. [...] są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej

2) naruszenie art. 122 i 187 § 1 O.p. przez "brak wyczerpującego rozpatrzenia sprawy pod względem faktycznym i merytorycznym oraz właściwego uzasadnienia zajętego stanowiska".

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę A. Ch. oświadczył, że na nieruchomości przy [...] nie była prowadzona działalność gospodarcza od czasu wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej w dniu 30 kwietnia 1997 r. W 2001 r. nastąpiła częściowa rozbiórka budynku (zdemontowano dachy, skuto posadzkę, wyburzono ścianki działowe, odłączono media i zdemontowano instalacje) oraz częściowo rozebrano kostkę brukową na dojeździe do budynku. W takim stanie technicznym obiekt będący w posiadaniu podatnika nie był i nie mógł być, jego zdaniem, wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ponadto od 15 listopada 2003 r. skarżący ze względu na stan zdrowia nie był w stanie takiej działalności prowadzić. Z tych względów uznał zaskarżoną decyzję za niesłuszną, opartą na błędnie ustalonym, stanie faktycznym i błędnie zastosowanych przepisach prawa. Do skargi została dołączona kserokopia decyzji z dnia 12 maja 1997 r. o wykreśleniu z dniem 30 kwietnia 1997 r. z ewidencji działalności gospodarczej działalności prowadzonej przez A. Ch. w K. przy ul. [...] i ul. [...].

6. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymał w całości swe dotychczasowe stanowisko, a dodatkowo wyjaśnił, że skarżący ponownie zarejestrował prowadzenie działalności gospodarczej na spornej nieruchomości w dniu 8 listopada 2002 r. Wpis dotyczący tej działalności został wykreślony decyzją z dnia [...] r., na podstawie zgłoszenia z tego samego dnia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej z dniem 30 kwietnia 2006 r. Organ podkreślił ponadto, że w toku postępowania organy wszechstronnie wyjaśniły stan sprawy, co czyni zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nieuzasadnionym.

7. Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i złożył dodatkowo pismo z dnia 28 lutego 2011 r., w którym ponowie podkreślił, że w 2005 r. nie prowadził żadnej działalności na spornej nieruchomości ze względu na stan zdrowia. Załączył też plik zdjęć obrazujących, według jego oświadczenia, stan obiektów na tej nieruchomości. Z kolei, na pytanie Sądu, dlaczego zgłosił zakończenie działalności gospodarczej dopiero w maju 2006 r. wyjaśnił, że czekał z tym do czasu ostatecznego stwierdzenia stopnia niepełnosprawności.

8. Do treści pisma, doręczonego organowi odwoławczemu przez Sąd, SKO ustosunkowało się pismem z dnia 7 marca 2011 r. stwierdzając, że nie zawiera ono żadnych argumentów, które mogłyby zmienić dotychczasowe stanowisko organów podatkowych w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona nią decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają prawa materialnego, natomiast uchybienie przepisom procesowym nie miało wpływu na wynik sprawy.

Wymiaru podatku od nieruchomości, położonej w K. przy [...] pozostającej w wieczystym użytkowaniu A. Ch. dokonano w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z których zasadnicze znaczenie ma przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 stanowiący, że "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych".

Ustalenia faktyczne sprawy, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, są pełne i całkowicie wyjaśniające stan faktyczny, będący podstawą orzekania. I tak bezspornie w 2005 roku A. Ch. był wieczystym użytkownikiem opisanej wyżej nieruchomości gruntowej. Bezspornie też zgłosił w listopadzie 2002 roku prowadzenie na tej nieruchomości działalności gospodarczej w następującym zakresie : "doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, sprzedaż części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, sprzedaż pojazdów samochodowych, sprzedaż detaliczna artykułów używanych prowadzona w sklepach, produkcja wyrobów pozostała gdzie indziej nie sklasyfikowana, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, zarządzanie nieruchomościami na zlecenie". Zaprzestanie prowadzenia powyższej działalności gospodarczej z dniem 30 kwietnia 2006 r. skarżący zgłosił w dniu 8 maja 2006 r., co spowodowało wydanie decyzji o wykreśleniu jej z ewidencji (decyzja z dnia [...] nr [...]).

Powyższy stan rzeczy stanowił dostateczną podstawę faktyczną do stwierdzenia, że w 2005 r. grunty objęte zaskarżoną decyzją pozostawały w posiadaniu przedsiębiorcy, a zatem podlegały opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organy podatkowe uwzględniły, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, stan techniczny budynku, uznając, że wobec częściowej rozbiórki dachu obiekt ten utracił cechy budynku, co skutkowało jego pominięciem w podstawie opodatkowania. Jednocześnie organy wskazały, że w odniesieniu do gruntu nie stwierdzono przeszkód technicznych w jego wykorzystywaniu do prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność tę zresztą skarżący podniósł dopiero w piśmie złożonym na rozprawie, gdyż w toku postępowania i skardze powoływał się jedynie na zły stan techniczny budynku, a główne wywody koncentrował zawsze na przeszkodach zdrowotnych, uniemożliwiających mu prowadzenie działalności gospodarczej. Te z kolei, jak zasadnie przyjęły organy podatkowe, nie mogły stanowić podstawy do uznania, że nieruchomość nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wymagają, aby działalności gospodarcza była prowadzona rzeczywiście, albo by była ona prowadzona osobiście przez podatnika.

Przesłanką zastosowania określonej stawki podatkowej (dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) jest wyłącznie stan posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Przesłanki te zostały w zaskarżonej decyzji wykazane, a skarżący nie zakwestionował ich istnienia. Zachowanie statusu przedsiębiorcy do końca kwietnia 2006 r. skarżący wyraźnie potwierdził także w postępowaniu przed Sądem, wskazując, że było to mu potrzebne dla celów rentowych.

Sąd stwierdził wprawdzie, nie będąc związany granicami skargi, że w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie doszło do pewnych nieprawidłowości proceduralnych, a mianowicie – zbędnego ponownego wydania postanowienia o wszczęciu postępowania po uchyleniu pierwotnej decyzji podatkowej przez SKO oraz pominięcia w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji powodów ograniczenia podstawy opodatkowania do gruntu (podczas gdy poprzednio opodatkowano także budynek), ale jednocześnie Sąd ocenił powyższe naruszenia przepisów procesowych jako nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy. W szczególności zaś Sąd wziął pod uwagę, że niedostatki uzasadnienia decyzji skorygował organ odwoławczy.

Z tych względów Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).