Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 510/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 8-9, art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 10a ust. 1, art. 22 ust. 2a, art. 22 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 104
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem SENT oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 29 lutego 2024 r., Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Naczelnik UCS"), nałożył na A. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) (dalej jako: "strona", "skarżący", "przedsiębiorca") karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 104 ze zm., dalej jako: "ustawa SENT"), za naruszenie obowiązku przepisu art. 5 ust. 4 lit. i ustawy SENT, tj. zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym zawartych w zgłoszeniu (...) oraz karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, o której mowa w art. 22 ust. 2a ustawy SENT, za naruszenie przepisu art. 10a ust. 1 ustawy SENT, tj. niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem (...).

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji opisał stan faktyczny sprawy i podał przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Podał, że

w toku kontroli pojazdu ciężarowego o nr rej. (...) wraz z naczepą o nr rej. (...) przeprowadzonej 17 października 2023 r. na drodze krajowej S7 ustalono, że środkiem transportu przewożono 32.000 litrów oleju napędowego Ekodiesel o kodzie CN 2710. Stwierdzono niezgodność numeru geolokalizatora wpisanego w głoszeniu SENT z numerem geolokalizatora środka transportu;

w zgłoszeniu podany był nr (...), podczas gdy pojazd posiadał geolokalizator o nr (...). Drugie naruszenie polegało na braku przekazywania danych geolokalizacyjnych transportu. W trakcie kontroli zaktualizowano dane zgłoszenia w systemie poprzez wprowadzenie właściwego numeru lokalizatora, co spowodowało przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Kierujący pojazdem A. K. wyjaśnił, że towar załadował drugi kierowca i przekazał mu dokumenty przewozowe.

Kierownik UCS wskazał, że 16 października 2023 r. o godzinie 13:55

w przedmiotowym zgłoszeniu SENT użytkownik modyfikujący zgłoszenie – A. K. – uzupełnił wymagane dane m.in. o numer (...).

W rzeczywistości pojazd był wyposażony w lokalizator o numerze (...). Zmiany w zakresie danych lokalizatora zostały dokonane 17 października 2023 r.

o godzinie 16:13, tj. w trakcie trwania czynności kontrolnych. Zmiana numeru lokalizatora spowodowała przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Stan faktyczny sprawy bezsprzecznie potwierdza, że strona nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 4 lit. i oraz art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Samo wyposażenie pojazdu w zewnętrzny system lokalizacji nie jest równoznaczne z przekazywaniem danych geolokalizacyjnych do systemu GEO-SENT. Brak przekazywania danych lokalizacyjnych był konsekwencją podania nieprawidłowych danych, co uniemożliwiło systemowi identyfikację urządzenia

i powiązania go z konkretnym zgłoszeniem SENT.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że delikty administracyjne określone w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT oraz w art. 22 ust. 2a ustawy SENT to dwa odrębne delikty podlegające odrębnym karom przewidzianym w tych przepisach. Stwierdził, że obiektywnie stwierdzony fakt braku danych geolokalizacyjnych w rejestrze powoduje wymierzenie kary pieniężnej, a kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym są niezależne od winy podmiotu. Organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których mogą zdarzać się omyłki, błędy czy inne przyczyny zewnętrzne.

Ostatecznie Naczelnik UCS wyjaśnił z jakich względów nie odstąpił od nałożenia kary pieniężnej. Wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 3 lub z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, istnieje możliwość odstąpienia od ukarania z powodu ważnego interesu podmiotu odbierającego lub interesu publicznego, przy spełnieniu pozostałych warunków wskazanych w art. 26 ust. 3 ustawy. Wyjaśnił, że o istnieniu ważnego interesu strony świadczą okoliczności obiektywne, np. trudności finansowe wynikające ze zdarzeń losowych. Z kolei w interesie publicznym jest, aby uczestnicy systemu monitorowania przewozów wywiązywali się z obowiązków nałożonych na nich przepisami prawa. Z tego względu organ dokonał analizy majątkowej skarżącego i w jego ocenie nie zachodzą żadne przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary. Oceniając sytuację finansową skarżącego organ podał, że strona nie posiada zaległości w podatku, jednokrotnie występowała o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań za 2019 r. i regularnie spłacała raty. Przedsiębiorca był również beneficjentem pomocy publicznej w ramach pomocy de minimis w 2022 r. Sytuacja finansowa strony jest dobra i nałożenie kary finansowej nie doprowadzi do ograniczenia lub upadku prowadzonej działalności.

Naczelnik UCS skonkludował, że prowadzenie działalności nie wiąże się jedynie z korzyściami, ale również z ponoszeniem odpowiedzialności za powstałe wskutek tej działalności zobowiązania. Zadaniem przedsiębiorcy jest takie prowadzenie działalności, aby wybór branży, dobór partnerów, organizacja pracy

i podejmowane decyzje skutecznie redukowały mogące powstać negatywne konsekwencje. Nieuchronność, katalog i wysokość kar w ustawie SENT mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjnie na podmioty dokonujące przewozu. Ostatecznie organ pierwszej instancji wskazał, że brak uszczuplenia należności podatkowych nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, niweczyłoby to bowiem cel ustawy, która przewiduje sankcje stricte za niedopełnienie obowiązków o charakterze formalnym.

Od ww. decyzji organu pierwszej instancji odwołał się skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego:

1. art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. i w zw. z art. 24 ust. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT oraz art. 10a ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przewoźnika dwóch kar pieniężnych za dwa naruszenia, tj. za nieuzupełnienie zgłoszenia SENT o numer lokalizatora oraz niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, w sytuacji gdy naruszenie polegające na nieprzekazywaniu danych jest następstwem nieuzupełnienia zgłoszenia o prawidłowe dane, a zatem stanowi współukarany czyn następczy, który nie powinien podlegać osobnemu karaniu, bowiem nie da się zapewnić przekazywania danych, jeżeli nie uzupełni się zgłoszenia o prawidłowe dane geolokalizatora;

2. art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 22 ust. 2a i ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy SENT, poprzez nałożenie na stronę dwóch kar pieniężnych w łącznej wysokości 20.000 zł, co stanowi nadmierną kumulację sankcji, niezgodną z zasadą demokratycznego państwa prawnego i zasadą proporcjonalności, gdyż zarzucane stronie naruszenia są ze sobą blisko powiązane (jedno wynika z drugiego), powstały w toku jednego przewozu, a kary pieniężne jawią się jako sprzeczne z prewencyjnym charakterem sankcji uregulowanych w ustawie SENT;

3. art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2a

i art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, poprzez ich niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w Ordynacji podatkowej, w szczególności zasady proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa;

4. art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2a

i art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, poprzez ich niezastosowanie, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna uwzględniać funkcję ustawy SENT i charakter sankcji, w szczególności to, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej jest elementem mechanizmu prewencji wpisanego w przepisy ustawy SENT, a kary pieniężne nie powinny pełnić funkcji wyłącznie represyjnej za popełnione naruszenie

5. art. 2 i art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności w zw. z art. 22 ust. 2a i art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, poprzez nałożenie na przewoźnika wysokiej kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym niedopełnienie warunku formalnego, w sytuacji gdy w związku z przewozem towaru nie istniało jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych, a zatem sankcja w wysokości 20.000 zł jest nieproporcjonalna i nieadekwatna do wagi naruszenia oraz nie uwzględnia okoliczności powstania stwierdzonej nieprawidłowości, rodzaju i stopnia naruszenia ciążącego na przewoźniku obowiązku, wagi stwierdzonej nieprawidłowości, działań podjętych przez przewoźnika, by przewóz był wykonywany zgodnie z prawem;

6. art. 21 ust. 3 ustawy SENT, poprzez nieuwzględnienie przez organ interesu przewoźnika, interesu publicznego jak również faktu, że kara 10.000 zł przewyższa wartość ładunku, naruszenie było nieistotnym uchybieniem,

a w konsekwencji organ mógł odstąpić od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT, gdyż wymierzona sankcja jest nieadekwatna do stwierdzonego naruszenia oraz okoliczności jego zaistnienia;

Decyzją z 24 maja 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako: "DIAS", "organ odwoławczy"): 1. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm., dalej jako: "O.p."), w punkcie pierwszym (dot. nałożenia kary pieniężnej

w wysokości 10.000 zł za zgłoszenie niezgodnych ze stanem faktycznym danych zawartych w zgłoszeniu (...)), uchylił zaskarżoną decyzję

i odstąpił od nałożenia kary pieniężnej; 2. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

w punkcie drugim (dot. nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za brak przekazywania na całej trasie przewozu aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem (...)), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu DIAS opisał stan faktyczny sprawy i powołał przepisy mające zastosowanie w sprawie. Nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że przewoźnik dochował należytej staranności, wyposażając pojazd w sprawny lokalizator. Samo wyposażenie środka transportu w urządzenie nie świadczy jeszcze o zapewnieniu przez przewoźnika przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych. Dopiero przypisanie ich do danego zgłoszenia SENT czyni zadość przepisowi art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Szeroko przytaczając orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił, że rzeczą przewoźnika jest sprawienie, aby stan przekazywanych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem miał miejsce w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Organ odwoławczy nie podzielił również oceny przedsiębiorcy, że naruszenie ustawy SENT dotyczące nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych miało czysto formalny charakter, gdyż nie skutkowało uszczupleniem Skarbu Państwa oraz nie jest sprzeczne z celem ustawy SENT. Owszem, nie wszystkie naruszenia przepisów mają jednakowo istotny wpływ na skuteczność monitorowania przewozu towarów w SENT, czego przykładem mogą być omyłki pisarskie i drobne błędy, które nie uniemożliwiają jednoznacznego ustalenia podmiotów uczestniczących w przemieszczaniu "towarów wrażliwych" czy np. niewpisanie numeru licencji kierowcy. Wpływ takich nieprawidłowości jest dużo mniej znaczący od braku przekazywania danych geolokalizacyjnych, których brak znacząco utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontrolującym obserwowanie w systemie SENT GEO przewozu danego towaru.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa SENT nie uzależnia nakładania kar pieniężnych od uszczuplenia przez dany podmiot podatków stanowiących dochód Skarbu Państwa. Wobec tego argument braku uszczupleń nie powinien stanowić przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Celem ustawy jest bowiem zapobieganie nieprawidłowościom. Jeśliby przyjąć, że należy karać za nieprzestrzeganie ustawy SENT dopiero w przypadku wystąpienia uszczupleń w należnych podatkach, to kary te zmieniłyby swój charakter z prewencyjnego na następczy, a ustawa przestałaby zapobiegać tworzeniu się "szarej strefy". Podkreślił, że przepisy ustawy SENT nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia.

Ponadto omawiane przepisy ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karno-administracyjną, która to ma charakter obiektywny. Wobec tego organy ustalają jedynie czy doszło do naruszenia przepisów ustawy, a w przypadku stwierdzenia naruszeń po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ nie może odstąpić, chyba, że zostaną spełnione przesłanki określone w art. 21 ust. 3 ustawy SENT.

DIAS podniósł, że skoro w sprawie nie ma wątpliwości co do naruszenia przez skarżącego przepisów ustawy SENT, to odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej może nastąpić wyłącznie, jeśli wystąpią przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 3 lub art. 24 ust. 3 ustawy SENT, tj. ważny interes przewoźnika bądź interes publiczny. Wyjaśnił pojęcia interesu społecznego i ważnego interesu przewoźnika i podkreślił, że ustawodawca przyjął zasadę, że przywilejowi podlega jedynie interes "ważny",

a nie każdy, co powoduje konieczność dokonywania oceny tego interesu. Wskazywać ma on na to, że chodzi o interes godny ochrony, interes legitime, niestojący w sprzeczności ani z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego.

W przypadku przedsiębiorców takim ważnym interesem będą negatywne skutki

z reguły w sferze ekonomicznej, wpływając na zdolność konkurencyjną, wywiązywanie się z różnego rodzaju zobowiązań, a w konsekwencji mogąc prowadzić do utraty zdolności prowadzenia działalności gospodarczej i likwidacji podmiotu. Organ odwoławczy, odnosząc się do sytuacji finansowej strony podał, że jest ona stabilna. Skarżący nie posiada zaległości z tytułu nieopodatkowanych należności budżetowych w podatkach, w okresie ostatnich 12 miesięcy terminowo regulował podatki PIT i PPL, natomiast w przypadku VAT zdarzyły się nieznaczne opóźnienia. Nie toczą się wobec niego postępowania egzekucyjne, a za 2022 r. przedsiębiorca wykazał dochód w wysokości 2.574.512 zł. Strona nie przywołała ani nie udokumentowała nadzwyczajnych zdarzeń losowych, wpływających na jej sytuację materialną.

Analizując przesłankę interesu publicznego wskazał, że w interesie publicznym jest zarówno budowanie zaufania obywateli do organów władzy publicznej, jak i zapewnienie sprawności działania aparatu państwowego. DIAS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do braku przesłanek występowania interesu publicznego w sprawie. Skarżący w ocenie organu dopuścił się rażącego naruszenia obowiązków ustawy SENT, gdyż w celu zapewnienia monitorowania przewozu towarów wrażliwych pojazd musi być widoczny w systemie bez przerw. Tymczasem ze względu na wskazanie niewłaściwego lokalizatora w zgłoszeniu SENT dane o położeniu pojazdu nie były przypisywane do zgłoszenia i pojazd nie był widoczny dla kontrolujących. Obowiązkiem przewoźnika jest przekazywanie danych geolokalizacyjnych na całej trasie przewozu, a przewoźnik lub kierowca mają możliwość sprawdzenia czy pojazd jest faktycznie widoczny w systemie SENT GEO.

Powołując stosowne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego

i odnosząc się do zarzutu podwójnego ukarania, organ odwoławczy podkreślił, że nieuzupełnienie danych w zgłoszeniu i niezapewnienie w trakcie całej trasy przejazdu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych to dwa odrębne delikty administracyjne. Nie podzielił także zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności wskazując, że ugruntowane jest stanowisko, że wysokość kary powinna być na tyle wysoka, aby spełniała swój prewencyjny lub dyscyplinujący charakter. Wyjaśnił, że poszukując interesu publicznego w kontekście nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych wskutek błędnego ujęcia w zgłoszeniu numeru lokalizatora istotne znaczenie ma kwestia, czy kara nie ograniczy się wyłącznie do funkcji fiskalnej. Wpływ na tę ocenę ma postawa przedsiębiorcy, ponieważ jeśli nie dostrzega on swojej winy lub zaniedbania, to istnieje obiektywne ryzyko pojawiania się podobnych naruszeń w przyszłości. Wobec tego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej

z pewnością nie leży w interesie publicznym.

Ostatecznie DIAS podał, że w trakcie postępowania odwoławczego przeprowadził analizę stosowania się strony do przepisów ustawy SENT również po przeprowadzonej kontroli i ustalił, że w tym czasie skarżący był kontrolowany

29 razy, a kontrole nie wykazały naruszeń. Wobec tego zasadnym było pozostawienie jednej z dwóch kar pieniężnych, jako środka dyscyplinującego. Postawa przedsiębiorcy prezentowana w postępowaniu wskazuje, że nie dostrzega on wagi przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych, co wskazuje na brak należytej staranności w wywiązywaniu się z obowiązków SENT. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, odzwierciedlenie zasady proporcjonalności

w niniejszej sprawie, poprzez uznanie wystąpienia przesłanki interesu publicznego

w odniesieniu do jednej z nałożonych kar, jest zastosowaniem adekwatnego środka w celu osiągnięcia zamierzonego celu. Brak jakiejkolwiek kary w niniejszej sprawie godziłby w interes publiczny poprzez niezasadne przyzwolenie organu na unikanie odpowiedzialności za naruszenia ustawy SENT.

Decyzję DIAS skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył w części, w zakresie punktu 2, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej, pomimo że przemawiał za tym ważny interes przewoźnika, jak przede wszystkim interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 §, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., w szczególności zasady proporcjonalności (wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 12 Prawa przedsiębiorców), bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa; pominięcie przez organy przy ocenie pojęcia "interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy i celu ustawy, którym jest ochrona wpływów budżetowych, a w sprawie nie wystąpiło chociażby najmniejsze hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych;

2. art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, pomimo, że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna uwzględniać funkcje ustawy SENT i charakter przewidzianych w niej sankcji, w szczególności to, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej jest elementem mechanizmu prewencji wpisanego w przepisy ustawy SENT, a kary pieniężne nie powinny pełnić funkcji wyłącznie represyjnej (odpłaty) za popełnione naruszenie (zaistnienie stanu niezgodnego z prawem);

3. art. 2 i art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności, a także art. 5 ust. 5 TUE i art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wyrażających zasadę proporcjonalności w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT, poprzez nałożenie na przewoźnika wysokiej kary pieniężnej (sankcji) w związku ze stwierdzonym niedopełnieniem warunku formalnego, w sytuacji gdy w związku z przewozem towaru nie istniało jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych, a zatem sankcja w wysokości 10.000 zł jest nieproporcjonalna i nieadekwatna do wagi naruszenia (por. orzeczenie TSUE z 21.10.2021 r., C-583/20) oraz nie uwzględnia okoliczności powstania stwierdzonej nieprawidłowości, rodzaju i stopnia naruszenia ciążącego na przewoźniku obowiązku, wagi stwierdzonej nieprawidłowości, działań podjętych przez przewoźnika by przewóz był wykonywany zgodnie z prawem

(por. wyrok TUE z 15.04.2021 r., C-935/19) – por. wyrok WSA we Wrocławiu

z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 374/22.

W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie opisał stan faktyczny sprawy

i rozwinął ww. zarzuty, wchodząc w polemikę ze stanowiskiem organu odwoławczego, wskazując, że ten winien całkowicie odstąpić od nałożenia nań kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Badając zaskarżoną decyzję pod względem wskazanych wyżej kryteriów, tutejszy Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie sprzeciwił się temu w przepisanym terminie.

Zasady systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, obowiązki podmiotów uczestniczących w tym przewozie oraz odpowiedzialność za ich naruszenie reguluje ustawa z 9 marca

2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (ustawa SENT). Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy SENT, ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach,

tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu argumentowano, że obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towarów. Dzięki danym z rejestru, możliwe ma być dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony, łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Oceniono je jednakże jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe", należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (zob. druk nr 1244 - rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, dostępny na stronie www.sejm.gov.pl). W świetle tych założeń ustawy SENT należy wykładać jej przepisy.

W sprawie nie ulega wątpliwości i nie było również kwestionowane, że kontrolowany przewóz podlega przepisom ustawy SENT. Nie ma również sporu co do tego, że wykonywany transport mieścił się w pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, zgodnie z którym jest nim przemieszczenie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej,

z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku. Skarżący należy również do kręgu podmiotów uznanych przez ustawodawcę za przewoźnika, czyli przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą, wykonującego przewóz towarów – zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy SENT, co prowadzi do jej zastosowania w sprawie.

W ocenie tutejszego Sądu, stan faktyczny sprawy ustalony przez organy również nie budzi wątpliwości. Został on ustalony zgodnie z zasadami określonymi przez przepisy proceduralne – tym przypadku przez Ordynację podatkową (m.in. art. 180, art. 187 § 1, art. 190 czy art. 191) oraz jako akt wobec niej szczególny – ustawę SENT. W toku postępowania ustalono, że przewoźnik nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, zgodnie z którym przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Stosownie zaś do art. 22 ust. 2a ustawy SENT w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, że skarżący nie zapewnił przekazywania w trakcie całej trasy przewozu objętego zgłoszeniem danych geolokokalizacyjnych środka transportu, którym był przewożony towar. Przewóz przedmiotowego towaru, jako wymienionego w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy SENT, podlegał niewątpliwie obowiązkowi, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy. Nie było to w sprawie kwestionowane, a wszystkie zarzuty skargi w istocie sprowadzają się do kwestii nieodstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej na skarżącego.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w trakcie przewozu objętego zgłoszeniem (...) towar podlegający monitorowaniu był przewożony bez przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu. W zgłoszeniu podano bowiem lokalizator, który nie znajdował się w kontrolowanym pojeździe, co faktycznie uniemożliwiało kontrolę transportu objętego zgłoszeniem. Jak słusznie wskazał DIAS w zaskarżonej decyzji, system SENT-GEO jest tak skonstruowany, aby w przypadku braku przekazywania danych lokalizacyjnych, kierowca poprzez aplikację był informowany na bieżąco o prawidłowości przekazywania danych lokalizacyjnych środka transportu. Trafnie zatem organ skonstatował, że zarówno kierowca, jak i przewoźnik mieli możliwość weryfikacji prawidłowości działania systemu SENT w zakresie poprawności przesyłania danych geolokalizacyjnych i to ich zaniechanie doprowadziło do naruszenia obowiązku wskazanego w art. 10a ustawy SENT. Zgodzić się należy również z organem, że sam fakt wyposażenia pojazdu w geolokalizator jest niewystarczający do uznania, że przedsiębiorca zapewnił prawidłową realizację obowiązków nałożonych ustawą SENT. Dodać również należy, że fakt, iż w trakcie kontroli doszło do korekty danych dotyczących numeru lokalizatora nie uwalnia skarżącego od odpowiedzialności z tytułu naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Wpisanie

w zgłoszeniu nieprawidłowego numeru lokalizatora uniemożliwiło bowiem monitorowanie przewozu w trakcie całej trasy. Nie sposób zgodzić się

z twierdzeniem skarżącego, że jest to tylko uchybienie formalne. Prawidłowo DIAS wskazał, że w celu zapewnienia monitorowania przewozu towarów wrażliwych pojazd musi być widoczny w systemie bez przerw; urządzenie wskazane

w zgłoszeniu SENT musi zostać włączone, trasa rejestrowana, a pojazd możliwy do lokalizacji w danej chwili przejazdu. Tymczasem w niniejszej sprawie ze względu na wskazanie niewłaściwego numeru lokalizatora w zgłoszeniu SENT, dane o położeniu pojazdu nie były przypisywane do zgłoszenia i pojazd nie był widoczny dla kontrolujących, co w konsekwencji uniemożliwiło realizację jednego z celów ustawy, jakim jest zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Prawidłowo zatem organy, uwzględniając obowiązujące przepisy krajowej ustawy i stan faktyczny sprawy uznały, że skarżący podlega karze administracyjnej przewidzianej w art. 22 ust. 2a

w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy SENT.

Przewidzianą ww. przepisach sankcję określa się mianem sankcji administracyjnej, co oznacza, że do jej zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego lub osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz. Odpowiedzialność ta ma obiektywny charakter, wobec czego dla zastosowania sankcji wystarczające jest już samo popełnienie czynu opisanego

w przepisie prawa materialnego, tj. niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem. Kwestia zawinienia strony nie ma w tym przypadku większego znaczenia, choć może być przedmiotem dalszych rozważań w ramach badania przesłanek uzasadniających przyznanie swoistej ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary (por. wyrok NSA

z 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 753/23, LEX nr 3702424).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że wystąpiły przesłanki,

o których mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, tj. przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem,

co skutkowało obligatoryjnym nałożeniem na skarżącego kary przewidzianej w art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Raz jeszcze podać trzeba, że prawodawca nie uzależnia wymierzenia tej kary, czy jej wysokości od jakichkolwiek okoliczności towarzyszących naruszeniu obowiązków w zakresie zgłaszania danych co do przewozu towarów, jak i skutków dla finansów publicznych (por. np. wyrok NSA z 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 1464/19, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, jest wręcz przeciwnie. Konstrukcja art. 22 ust. 2a ustawy SENT wskazuje w sposób jednoznaczny na odpowiedzialność obiektywną, o czym świadczy zwrot "nakłada się karę pieniężną", poprzedzony zwrotem: "w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1". Do pociągnięcia do odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o SENT wystarczające jest zatem stwierdzenie niewątpliwego faktu naruszenia jej przepisów.

W ocenie tutejszego Sądu zupełnie niezasadne są zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania nieodstąpienia od nałożenia kary przez organy. W niniejszej sprawie DIAS orzekł merytorycznie i uchylił punkt pierwszy decyzji organu pierwszej instancji i odstąpił od nałożenia kary w wysokości 10.000 zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. i ustawy SENT, utrzymując jednocześnie w mocy decyzję w zakresie wymierzenia kary w wysokości 10.000 zł za naruszenie art. 10a ustawy SENT. Należy ocenić, że przedmiotowe przewinienie organ uznał za strategiczne dla celów ustawy. Poprzez podanie błędnego numeru lokalizatora przewoźnik uniemożliwił prawidłowe śledzenie przewozu towaru, ponieważ geolokalizator przekazywał dane lokalizacyjne niezgodnie ze stanem faktycznym. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że wymierzenie kary w wysokości 10.000 zł będzie spełniało swój cel w aspekcie prewencji oraz jako środek dyscyplinujący. Jednocześnie odstąpienie od kary w kwocie 10.000 zł za jedno przewinienie winno zmobilizować skarżącego do poprawy nadzoru nad wypełnianiem obowiązków wynikających z ustawy SENT.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że DIAS wnikliwie przeanalizował przesłanki odstąpienia od nałożenia kary, w tym przesłankę "interesu publicznego", którą charakteryzuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego. Wprowadzenie przesłanki "interesu publicznego" do art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez organ istnienia przesłanki interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach – jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku powinien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego; czy dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi (por. wyrok NSA z 27 lutego 2013 r., sygn. akt

II FSK 135/11; wyrok NSA z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GSK 360/19 czy wyrok NSA z 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 629/19, CBOSA).

W niniejszej sprawie DIAS w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadnił zarówno częściowe odstąpienie od nałożonej kary za naruszenie art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c i lit. i ustawy SENT, jak i utrzymanie w mocy kary nałożonej za naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy o SENT. Tutejszy Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, zgadza się ze stwierdzeniem organu, że przepisy ustawy SENT nie uzależniają nakładania kar pieniężnych od powstania uszczupleń podatkowych. Przepisy ustawy o SENT nie uzależniają nakładania kar pieniężnych od powstania uszczupleń podatkowych, a posługiwanie się argumentem w postaci braku narażenia Skarbu Państwa na stratę nie jest w żadnym razie uzasadnione i nie świadczy o zaistnieniu interesu publicznego. Brak informacji o bieżącym położeniu środka transportu uniemożliwia ciągłość jego monitorowania przez służby, a więc realizację podstawowego celu ustawy (tj. analizę danych ad hoc, weryfikację miejsc potencjalnych działań przestępczych, itp.). Cel ustawy, w tym przewidziane w niej narzędzia, pozwalające prześledzić nie tylko bieżąco, ale także wstecznie każdy zgłoszony i prawidłowo monitorowany przejazd, jest jej istotą. Stąd potrzeba przekazywania prawidłowych danych jest tak bardzo istotna. Ważkość nieprzekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych powoduje, że naruszenie to jest istotne z perspektywy działania całego systemu monitorowania przewozów i nie stanowi wyłącznie mało istotnego uchybienia o charakterze stricte formalnym (por. wyrok NSA z 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1251/23, LEX nr 3699327).

Bez znaczenia pozostają przy tym wyjaśnienia skarżącego, że zamontowany

w pojeździe lokalizator cały czas był sprawny i rejestrował aktualne położenie pojazdu, co potwierdzają wydruki mapy załączone do skargi. Poprzez podanie błędnego numeru lokalizatora skarżący uniemożliwił monitorowanie przewozu objętego przedmiotowym zgłoszeniem przez służby, a więc jak wyżej wyjaśniono uniemożliwił realizację podstawowego celu ustawy.

Zdaniem tutejszego Sądu, organ odwoławczy właściwie ocenił przesłanki odstąpienia od nałożenia kary i rozważył w sposób wszechstronny, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia. Tym samym, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, co przejawiało się, zdaniem strony, niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu, jaki ma osiągnąć ustawa SENT. W tym zakresie warto powołać się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 12 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 1268/22 – słusznie z resztą przytoczone również przez organ – zgodnie z którym nie można zgodzić się z upatrywaniem przez skarżącego naruszenia zasady proporcjonalności zawartej w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Wysokość kary została bowiem określona ustawowo i w tej wysokości została nałożona. Proporcjonalność kary na gruncie ustawy SENT została zachowana, bowiem przewidział ją sam ustawodawca, określając różne wysokości nakładanej kary w zależności od rodzaju naruszenia.

Na konieczność stosowania zasady proporcjonalności konsekwentnie wskazuje Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. przykładowo pkt 20 wyroku TSUE

z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt C - 418/14; publ. Lex nr 2051260), a także Trybunał Konstytucyjny (wyrok z 12 stycznia 1999 r., sygn. akt P 2/98, publ. OTK ZU

nr 1/1999, poz. 2 i powołane tam orzecznictwo; wyrok z 30 listopada 2004 r., sygn. SK 31/04, OTK ZU nr 10/2004, poz. 110). W rezultacie argumentacja organu odwoławczego zasługuje na akceptację, jako nienaruszająca prawa. Nie mogą więc zostać uznane za zasadne zarzuty naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, jak i art. 12 Prawa przedsiębiorców. Bez znaczenia pozostają również podnoszone przez skarżącego argumenty, jakoby ustawa SENT zawierała bardziej dotkliwe sankcje, niż ustawa VAT (na poparcie którego to wywodu załączono zanonimizowane decyzja KAS w przedmiocie odstąpienia od ukarania), bowiem są to dwie odrębne ustawy,

w których ustawodawca miał prawo odmiennie regulować kwestie nakładania kar

i ich wysokości.

Ostatecznie skarżącemu wyjaśnić należy, że z przepisu art. 22 ust. 3 ustawy SENT wynika, że kształtowane nim kompetencje organu administracji zostały oparte na konstrukcji uznania administracyjnego, bowiem w warunkach nim określonych "organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej". Same dyrektywy korzystania

z tak określonej kompetencji opisane zostały z kolei przy wykorzystaniu pojęć niedookreślonych i nieostrych, co prowadzi do wniosku, że na regulowanym tym przepisem prawa etapie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, organowi administracji publicznej pozostawiono "luz decyzyjny" – jak określa się to

w opisie wyboru konsekwencji prawnych normy prawa materialnego w decyzyjnym modelu stosowania prawa – a etap postępowania prowadzonego na podstawie wymienionego przepisu prawa w relacji do etapu poprzedzającego (o którym jest mowa w ust. 1-2a) służy sprawdzeniu czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, co jednocześnie nie uzasadnia wniosku, że działanie podejmowane na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza jego dowolność (zob. wyrok NSA

z 16 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 327/24, LEX nr 3736598).

W przedmiotowej sprawie organ nie naruszył zarzucanych w skardze przepisów postępowania, w sposób staranny i obszerny wyjaśnił stan faktyczny, zebrał i wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy. Bezsporne jest,

że skarżący dopuścił się zarzucanych mu naruszeń przepisów ustawy SENT,

za które przewidziana jest odpowiedzialność obiektywna, niezależna od winy.

DIAS w sposób przekonujący uzasadnił możliwość odstąpienia od nałożenia kary

z tytułu zaniechania obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o numer lokalizatora oraz brak takiej możliwości wobec kary za naruszenie obowiązku zapewnienia przekazywania w trakcie całej trasy aktualnych danych geolokalizacyjnych. Zgodzić się należy z organem, że uznanie wystąpienia przesłanki interesu publicznego

w odniesieniu do jednej z nałożonych kar jest wystarczające w celu osiągnięcia ustawy SENT, natomiast brak nałożenia jakiejkolwiek kary w niniejszej sprawie godziłby w interes publiczny, poprzez niezasadne przyzwolenie organu na unikanie odpowiedzialności za naruszenia ustawy. Całkowite odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, również nie leży w interesie publicznym. Odstąpienie w takim przypadku od nałożenia kary pieniężnej, będącej skutkiem wyraźnego zaniechania strony, niezgodnego

z obowiązującym porządkiem prawnym, nie może być uznane za działanie z korzyścią dla ogółu.

Konkludując, zdaniem tutejszego Sądu, dokonana w zaskarżonej decyzji analiza przesłanek ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego

i wywiedziony stąd wniosek o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary za naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT nie naruszają przepisu art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Treść przepisu wskazuje na jego uznaniowy charakter i w ocenie Sądu, DIAS nie przekroczył granic tego uznania. Wobec tego uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a argumentacja podniesiona w skardze nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.