Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 963/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 1 pkt 1 lit. a, § 3, § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a, § 11 pkt 3 i 4, § 18
journal: Dz.U. 2007 nr 5 poz 41
law: Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz  szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów  radiofonicznych i telewizyjnych.
article: art. 6, art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 963/16

UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2016 r. Przewodniczący Krajowej Rady radiofonii i Telewizji działając na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 i art. 36 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2015 r. poz. 1531, z późn. zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy: z dnia 12 stycznia 2016 r. spółki T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i z dnia 12 stycznia 2016 r. spółki S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie udzielenia koncesji spółce G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]" oraz odmowy udzielenia koncesji spółkom: C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., "D." Sp. z o.o. z siedzibą w W., S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., T. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia 4 sierpnia 2015 r. w Monitorze Polskim opublikowane zostało ogłoszenie Przewodniczącego KRRiT z dnia 24 lipca 2015 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego (M.P. poz. 667). Przedmiotowe ogłoszenie stanowiło podstawę do składania wniosków o udzielenie jednej koncesji, na okres 10 lat, na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym, co oznaczać miało, że będzie on zawierał różne gatunki i formy telewizyjne poświęcone różnorodnej problematyce. Program miał promować aktywny rozwój człowieka. Składać się miał z audycji poświęconych zdrowemu stylowi życia, rozwojowi zawodowemu i społecznemu człowieka, a także popularyzować aktywność fizyczną. Miał on zawierać m.in. relacje z wydarzeń kulturalnych i artystycznych. Termin do składania wniosków na podstawie ww. ogłoszenia upływał z dniem 18 września 2015 r.

W związku z ww. ogłoszeniem wnioski o udzielenie koncesji złożyły spółki: C. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o., D. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o. oraz G. Sp. z o.o.

W toku postępowania S. Sp. z o.o. złożyła m.in. pismo z dnia 7 października 2015r. zawierające uszczegółowienie oferty programowej przedstawionej przy wniosku wraz z poglądowym ukladem ramówki kanału telewizyjnego "[...]“

Dnia 29 grudnia 2015 r., w wykonaniu uchwały KRRiT Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Przewodniczący KRRiT wydał decyzję Nr [...] w sprawie udzielenia koncesji w Spółce G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym pod nazwą "[...]" oraz odmowy udzielenia koncesji pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu. Złożony przez w S. Sp. z o.o. wniosek został uznany za tematycznie mnniej urozmaicony, a przez to mniej atrakcyjny w stosunku do konkurencyjnych projektów.

Pismem z dnia 12 stycznia 2016 r. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] grudnia 2015 r. domagając się uchylenia powyższej decyzji w całości i jej zmiany poprzez udzielenie przedmiotowej koncesji spółce S. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Spółka S. Sp. z o.o. zarzuciła dokonanie błędnej interpretacji § 18 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 5 poz. 41, z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie"), a przez to poddanie przez Przewodniczącego KRRiT ocenie wniosku niezgodnego z wnioskiem złożonym przez Wnioskodawcę, co skutkowało brakiem rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału, błędną oceną złożonych wniosków i w efekcie błędnym uznaniem propozycji wnioskodawcy za mniej urozmaiconą i mniej atrakcyjną od innych propozycji złożonych w postępowaniu, a w konsekwencji nieudzielenie wnioskodawcy koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła też T. Spółka z o.o. w W.

Po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy Przewodniczący KRRiT opisaną na wstępie decyzją z [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutów S. Sp. z o.o. organ odwołując się do § 18 ust. 1 rozporządzenia wskazał, że w czasie trwania postępowania wnioskodawca obowiązany jest zgłaszać niezwłocznie Przewodniczącemu KRRiT zmiany stanu faktycznego lub prawnego objętego wnioskiem. Na mocy § 18 ust. 2 rozporządzenia w postępowaniach, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a i e (tj. m.in. w postępowaniu w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T), zmiany wniosku, w części dotyczącej informacji programowych oraz ekonomiczno-finansowych, wskazane w § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a oraz § 11 pkt 3 i 4, dokonane w czasie trwania postępowania, nie będą uwzględniane, jeżeli w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę. Przy czym, jak stanowi ust. 3 za zmianę, o której mowa w ust. 2, uważa się również uzupełnienie wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku.

Organ wskazywał, że wniosek w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu, zgodnie z § 3 rozporządzenia, składa się z urzędowych formularzy oraz załączonych dokumentów. Wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T, stosownie do treści § 6b rozporządzenia, składa się z formularzy określonych w § 4 pkt 1, 2, 5 i 7a oraz zawiera dokumenty wskazane w § 5 pkt 1-9 i 12-14. W świetle przytoczonych przepisów przedmiotowy wniosek w części programowej składa się więc z formularza "Informacje programowe", stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia (§ 4 pkt 2) oraz założeń projektowanego programu - rodzaje audycji, zakres tematyczny oraz formy realizacji (§ 5 pkt 14).

Wniosek spółki S. Sp. z o.o. w części programowej składał się z formularza "Informacje Programowe" oraz dokumentu "Założenia programowe programu telewizyjnego "[...]" wraz z załączonymi listami intencyjnymi. W piśmie tym Skarżąca przedstawiła w zwięzły sposób ogólne założenia planowanego programu, określiła i krótko opisała planowane rodzaje audycji (rozrywkowe, dokument, audycje edukacyjne, audycje poradnicze z różnych dziedzin życia, audycje artystyczno-kulturalne, inne), a ponadto wskazała, iż przyjętym założeniem przedsięwzięcia jest uruchomienie i wspieranie produkcji lokalnej w Polsce, w związku z czym produkcję planuje zlecać podmiotom zewnętrznym.

Zgodnie z pierwotną informacją zawartą w Ogłoszeniu Przewodniczącego KRRiT z dnia 25 września 2015 r. poza spółką S. Sp. z o.o. wnioski w związku z Ogłoszeniem Przewodniczącego KRRiT z dnia 24 lipca 2015 r. (M.P. z 2015 r. poz. 667) złożyło sześć podmiotów. Zatem postępowanie było postępowaniem wielostronnym.

Organ wskazał, że 7 października 2015 r. do Kancelarii Ogólnej Biura KRRiT wpłynęło "Pismo uzupełniające do wniosku o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym programu telewizyjnego, w którym wskazano, że stanowi ono uzupełnienie "o uszczegółowienie oferty programowej wraz z poglądowym układem ramówki planowanego kanału telewizyjnego, uwzględniającej dokonane przez spółkę analizy polskiego rynku audiowizualnego oraz oczekiwania widzów." Jednocześnie Skarżąca podkreśliła, że pismo nie stanowi zmiany wniosku, a jedynie jego uszczegółowienie, zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia. Do pisma Skarżąca załączyła szereg dokumentów (znacznie bardziej szczegółowych niż załączone do "pierwotnego" wniosku), w tym - opis rozszerzonych założeń programowych, prezentację programu, tygodniową ramówkę z planowanymi audycjami i tygodniową ramówkę z planowanymi pasmami oraz scenariusze poszczególnych, nazwanych już audycji.

Przewodniczący KRRiT stanął na stanowisku, że w postępowaniu w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T zmiany wniosku, w części dotyczącej informacji programowych dokonane w czasie trwania postępowania, nie będą uwzględniane, jeżeli w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę. Odmiennie niż zmiany wniosku dotyczące kwestii ekonomiczno - finansowych, co do których w rozporządzeniu odsyła się wyraźnie do konkretnych przepisów określających zawartość wniosku koncesyjnego w tym zakresie, wszelkie zmiany wniosku w części programowej nie mogą być uwzględniane. Organ wskazał, że wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, jak określa § 3 rozporządzenia, składa się z właściwego formularza stanowiącego załącznik do rozporządzenia oraz załączonych dokumentów. W związku z tym także rozszerzenie pierwotnie złożonego wniosku o nowe dokumenty dotyczące jego części programowej, choćby informacje w nich zawarte mieściły się w zakresie uprzednio zarysowanego programu, uznać należało za zmianę wniosku w tej części. Zdaniem organu na ocenę przedmiotowej kwestii nie wpływa także obowiązek zgłaszania organowi wszelkich zmian stanu faktycznego, wynikający z § 18 ust. 1 rozporządzenia.

Zdaniem Prezesa KRRiT ewentualna akceptacja prezentowanego przez skarżącą, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozumienia brzmienia przepisu prowadziłaby do błędnego uznania, że wskazanie przez ustawodawcę w § 18 ust. 2 rozporządzenia, obok informacji ekonomiczno-finansowych także informacji programowych, było zabiegiem zbędnym. Taka interpretacja jest sprzeczna z wykładnią literalną i funkcjonalną wskazanego przepisu. Nie daje się również pogodzić z założeniem o racjonalności prawodawcy, leżącym u podstaw prawidłowej wykładni przepisów prawa, zwłaszcza że nie można interpretować przepisów prawnych w taki sposób, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne (zakaz wykładni per non est).

Wobec powyższego dokumenty przesłane przez skarżącą przy piśmie z 7 października 2015 r. organ uznał za zmianę wniosku i tym samym nie uwzględnił ich podczas oceny projektu.

Po ponownej analizie całości materiału zebranego w sprawie, KRRiT stanęła na stanowisku, że skarżąca przedstawiła ofertę programu uniwersalnego mniej interesującą od propozycji spółki G. Sp. z o.o. Oferta Koncesjonariusza przewyższyła ją między innymi pod względem: sposobu realizacji uniwersalnego charakteru programu, szerszego odniesienia do tematyki ogłoszenia, większej liczby rodzajów audycji oraz wyższego ich łącznego udziału w tygodniowym czasie nadawania w godz. 6.00-23.00, niższego udziału planowanych powtórek. Wniosek spółki S. Sp. z o.o. przewidywał realizację określonej tematyki ogłoszenia przez 6 rodzajów audycji o łącznym czasie trwania nie mniej niż 66% tygodniowego czasu nadawania programu w godz. 6.00-23.00. Koncesjonariusz zaplanował realizację tematyki poprzez 12 rodzajów audycji o łącznym czasie trwania wynoszącym nie mniej niż 78% tygodniowego czasu nadawania programu w godz. 6.00-23.00. Skarżąca zadeklarowała w założeniach projektowanego programu, że głównym filarem programu stanie się dom i ogród. Dominować miały audycje pomagające stworzyć ludziom przyjazne miejsce do życia, cieszyć się nim i dbać o nie. Takie odniesienie się do tematyki ogłoszenia spowodowało, że projekt spółki S. Sp. z o.o. uznano tematycznie za mniej urozmaicony od projektu Koncesjonariusza, który przedstawił założenia najbliższe wymogom zawartym w treści ogłoszenia. Ponadto spółka S. Sp. z o.o. zadeklarowała najwyższą liczbę powtórek w tygodniowym czasie nadawania programu, aż 60%; Koncesjonariusz - odpowiednio 40% czasu jw.

Organ uznał również za nieuzasadnione zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez T. Spółkę z o.o. w W.

Skargę na opisaną wyżej decyzję wniosła S. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Zarzuty skargi obejmowały:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 18 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielenia i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 5, poz. 41 z p. zm.) poprzez błędną jego interpretację, a w konsekwencji również

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) przez naruszenie zasady legalizmu, oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Skarżąca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca wywodziła, że dokonana przez Przewodniczącego KRRiT w zaskarżonej decyzji interpretacja § 18 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którą w postępowaniu w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T zmiany wniosku w części dotyczącej informacji programowych dokonane w trakcie trwania postępowania nie powinny być uwzględniane, ponieważ w przeciwieństwie do informacji ekonomiczno-finansowych, analizowany przepis nie zawiera odwołania do konkretnych przepisów rozporządzenia określających zawartość wniosku koncesyjnego w przypadku informacji programowych, a zatem oznacza to, że żadne późniejsze zmiany nie mogą być uwzględniane jest nieprawidłowa.

Zdaniem skarżącej interpretacja ta całkowicie ignoruje brzmienie omawianego przepisu, a w szczególności znaki przestankowe w postaci przecinków, których użycie przesądza o tym, jak należy ten przepis interpretować. W ocenie skarżącej przepis ten jednoznacznie wskazuje jakich zmian nie wolno dokonywać w trakcie postępowania poprzez wskazanie odpowiednich przepisów rozporządzenia tj. § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a oraz § 11 pkt 3 i 4.

Słowa "w części dotyczącej informacji programowych oraz ekonomiczno-finansowych" poprzedzone i zakończone są przecinkami, co zgodnie z zasadami wykładni językowej jasno wskazuje, że stanowią one niejako wtrącenie. Stanowią one przedmiotowe określenie zmian jakich nie można dokonywać. Przecinek oddzielający przywołane słowa od wskazania konkretnych przepisów Rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że te przepisy odnieść należy zarówno do informacji programowych, jak i ekonomiczno-finansowych.

Skarżąca wskazywała, że nie zmieniła informacji wskazanych w § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a, ani § 11 pkt 3 i 4 rozporządzenia. A zatem obowiązkiem prawnym organu rozpatrującego wniosek było rozpatrzyć, jako część wniosku, również materiały zawarte w piśmie wnioskodawcy z dnia 7 października 2015 r. Nierozpatrzenie tej części wniosku stanowi rażące naruszenie prawa, tj. § 18 ust. 2 Rozporządzenia, a także świadczy o naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § k.p.a., które zobowiązują organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Ponadto, skarżąca zwracała uwagę na powszechnie akceptowaną w orzecznictwie i w piśmiennictwie zasadę pierwszeństwa wykładni językowej przepisu oraz subsydiarności jego wykładni systemowej i funkcjonalnej. Zdaniem skarżącej w przypadku interpretacji § 18 ust. 2 rozporządzenia, nieuzasadnione było odwołanie się do innych niż językowa metod interpretacji, skoro stosując wykładnię językową tego przepisu uzyskuje się jasną i jednoznaczną normę prawną.

Skarżąca zauważała także, iż niezgodność dokonanej przez Przewodniczącego KRRiT interpretacji § 18 ust. 2 rozporządzenia z przyjętymi zasadami interpretacji norm prawnych prowadzi do złamania zasady legalizmu wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP.

Za niezasadny uznała skarżąca także argument Przewodniczącego KRRiT oparty o zakaz dokonywania wykładni przepisów prawnych w taki sposób, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne. Zdaniem skarżącej omawiany przepis jasno i jednoznacznie wskazuje jakie części wniosku, programowe i ekonomiczno-finansowe, nie mogą być przedmiotem zmiany w trakcie postępowania. Są to te, które zostały wskazane w § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a oraz § 11 pkt 3 i 4 rozporządzenia.

Skarżąca przyznawała, że dane te dotyczą przede wszystkim kwestii finansowo-ekonomicznych, jednakże ściśle związane są także z kwestiami programowymi i w jej ocenie właśnie takich informacji programowych nie można zmieniać w trakcie postępowania koncesyjnego.

Skarżąca wskazywała też, że organem, który wydał omawiane rozporządzenie jest Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, organ na którego czele stoi Przewodniczący. Zatem organ ten, wydając Rozporządzenie powinien, w oparciu o zasady prawidłowej legislacji, zadbać o jednoznaczne brzmienie przepisu.

Skarżąca podnosiła też, że nawet, gdyby przyjąć inną niż zaprezentowana powyżej, nieprawidłową interpretację przepisu § 18 ust 2 rozporządzenia, to i tak brak odesłania w powyższym przepisie do konkretnych przepisów określających zawartość wniosku koncesyjnego w przypadku informacji programowych nie może być interpretowany jako generalne ograniczenie jakichkolwiek możliwości uszczegóławiania wniosku w sytuacji, w której wniosek jako taki nie ulega zmianie, lecz jedynie zostaje szerzej opisany. W konsekwencji, zdaniem skarżącej należy stwierdzić naruszenie § 18 ust. 2 rozporządzenia, które miało miejsce poprzez dokonanie jego nieprawidłowej wykładni, zgodnie z którą przepis ten wskazuje na niemożliwość dokonywania jakichkolwiek zmian wniosku w zakresie informacji programowych.

Skarżąca podnosiła, że pismo z dnia 7 października 2015 roku nie stanowiło zmiany wniosku, lecz jedynie jego uszczegółowienie, zaś wszelkie zawarte w nim informacje stanowiły jedynie uzupełnienie informacji zawartych we wniosku, zaś brak rozpatrzenia wniosku w kształcie uwzględniającym pisma uszczegóławiające jego treść świadczy o braku dokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy i braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi.

Uczestnicy postępowania G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosili o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz.U.2016.718 j.t.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy wykładni § 18 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych ( Dz.U.2007.5.41), zgodnie z którym:

"1. W czasie trwania postępowania wnioskodawca obowiązany jest zgłaszać niezwłocznie Przewodniczącemu Krajowej Rady zmiany stanu faktycznego lub prawnego objętego wnioskiem.

2. W postępowaniach, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a i e, zmiany wniosku, w części dotyczącej informacji programowych oraz ekonomiczno-finansowych, wskazane w § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a oraz § 11 pkt 3 i 4, dokonane w czasie trwania postępowania, nie będą uwzględniane, jeżeli w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę.

3. Za zmianę, o której mowa w ust. 2, uważa się również uzupełnienie wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku".

W sprawie bezsporne jest, że postępowanie dotyczyło udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T, zatem było postepowaniem, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia oraz że w postępowaniu rozpatrywane były wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę.

Stosownie do powołanego wyżej ustępu 3 za zmianę wniosku uważa się również uzupełnienie wniosku polegające na złożeniu dokumentów lub dostarczeniu informacji brakujących w dniu złożenia wniosku.

W ocenie Sądu dodatkowe informacje zawierające uszczegółowienie oferty programowej przedstawione przy piśmie z dnia 7 października 2015 r. przez S. Sp. z o.o. prawidłowo uznane zostały za zmianę wniosku.

Postępowanie w sprawie udzielenia koncesji zostało szczegółowo uregulowane w powołanym rozporządzeniu. Zgodnie z § 3 wniosek w postępowaniach, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a-f, składa się z urzędowych formularzy oraz załączonych dokumentów. W § 4 ustalono wzory formularzy w tym wzór formularza "Informacje programowe" (pkt 2) i wzór formularza "Informacje ekonomiczno – finansowe" (pkt 5). Zatem skoro załączniki do pisma z dnia 7 października 2015 r. stanowiły uzupełnienie treści załączników do formularza "Informacje programowe" i jak twierdzi skarżąca uzupełnienie to było tak istotne, że wpłynęłoby na ocenę wniosku, to słusznie załączniki te zostały uznane za zmianę wniosku w tym zakresie stosownie do dyspozycji § 18 pkt 3 rozporządzenia.

Oś sporu w przedmiotowej sprawie koncentruje się na wykładni ustępu 2 cytowanego wyżej § 18.

Sąd podzielił stanowisko organu wskazujące, że w postępowaniu w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w standardzie DVB-T zmiany wniosku, w części dotyczącej informacji programowych dokonane w czasie trwania postępowania, nie mogą być uwzględniane, jeżeli w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę.

Co do zmiany wniosku w części dotyczącej informacji ekonomiczno – finansowych rozporządzenie odsyła do poszczególnych paragrafów i tylko zmiany informacji wskazanych w § 4 pkt 5, § 5 pkt 8 i 8a oraz § 11 pkt 3 i 4 nie będą uwzględniane jeżeli w postępowaniu rozpatrywane są wnioski złożone przez więcej niż jednego wnioskodawcę. Wniosek ten jest oczywisty jeżeli prześledzi się regulacje, których dotyczą wskazane przepisy. Wszystkie dotyczą tylko informacji ekonomiczno –finansowych. Słusznie zatem wskazywał organ, że akceptacja prezentowanej przez skarżącą wykładni w § 18 ust. 2 rozporządzenia prowadziłaby do błędnego uznania, że wskazanie przez ustawodawcę w § 18 ust. 2 rozporządzenia, obok informacji ekonomiczno-finansowych także informacji programowych, byłoby zabiegiem zbędnym. Taka interpretacja jest sprzeczna z wykładnią funkcjonalną wskazanego przepisu. Nie daje się również pogodzić z założeniem o racjonalności prawodawcy, bowiem prowadzi do wniosku, że część przepisu tj. zapis o informacjach programowych jest zbędny.

Zatem odmiennie niż zmiany wniosku dotyczące kwestii ekonomiczno- finansowych, co do których w rozporządzeniu odsyła się wyraźnie do konkretnych przepisów określających zawartość wniosku koncesyjnego w tym zakresie, wszelkie zmiany wniosku w części dotyczącej informacji programowych nie mogą być uwzględniane.

Argumentację tą wzmacnia prześledzenie zmiany § 18 rozporządzenia dokonane rozporządzeniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 29 stycznia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U.2008.27.161). W pierwotnie obowiązującym tekście omawianego przepisu prawodawca nie dopuszczał jakichkolwiek zmian wniosku, w części dotyczącej informacji programowych lub ekonomiczno-finansowych dokonywanych w czasie trwania postępowania.

Rozporządzeniem z dnia 29 stycznia 2008 r. doprecyzowano jakie zmiany wniosku w części dotyczącej informacji ekonomiczno – finansowych dokonane w czasie trwania postepowania nie będą uwzględniane, jednak nie zrezygnowano z zapisu o zmianach informacji programowych.

Nadto należy mieć na względzie, że postepowanie w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego ma charakter konkursowy, w którym określone są też terminy składania wniosków. Logiczne jest zatem, iż zmiany oferty programowej dokonane po terminie złożenia wniosku i tym samym uzyskaniu możliwości zapoznania się z ofertami innych podmiotów biorących udział w postepowaniu są niedopuszczalne i nie mogą być uwzględniane przez organ dokonujący ich oceny.

Przestawiony pogląd koresponduje z wywodami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2012 r. (sygn. akt II GSK 1088/11, orzeczenie dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) aczkolwiek, na co słusznie wskazuje skarżąca, orzeczenie to odnosi się do innych zarzutów prawnych i brak w nim analizy § 18 ust. 2 rozporządzenia w zakresie właściwym dla niniejszej sprawy.

Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, iż organ prawidłowo przy ocenie wniosków przedłożonych w niniejszym postępowaniu nie uwzględnił informacji programowych przekazanych przy piśmie skarżącej z 7 października 2015 r. Zatem ocena wniosku skarżącej dokonana w przedmiotowym postepowaniu dokonana została prawidłowo w oparciu o przedstawiony przy wniosku formularz "Informacje programowe" i oraz załączone do niego dokumenty. Tym samym, w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.