Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1052/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 37a ust. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 84 poz 948
law: ustawa z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod linię kolejową 1) uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...]r. A. T. zwrócił się do Starosty [...] o ustalenie odszkodowania za działkę nr "1" o powierzchni 657 m2 zajętą pod linię kolejową nr [...] relacji T. - M.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Starosta [...] orzekł o odmowie ustalenia na rzecz A. T. odszkodowania za ww. nieruchomość. W uzasadnieniu Starosta wskazał, iż "A" S.A. była samoistnym posiadaczem gruntu od 65 lat, zatem wnioskodawcy nie przysługuje odszkodowanie, o którym mowa w art. 37a ust. 7 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A" (Dz. U. 2000, Nr 84, poz. 948 z późn. zm.).

Na skutek odwołania A. T. Wojewoda [...] decyzją z [...]r. znak [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda podniósł, że organ nie zgromadził dokumentów archiwalnych potwierdzających termin i okoliczności zajęcia przedmiotowego gruntu, ponoszenia przez "A" ewentualnych nakładów na nieruchomość i ciągłości jej użytkowania. Niewystarczającym dowodem jest, bowiem wykaz środków trwałych przedstawiony przez "A" S.A.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...] powtórnie odmówił ustalenia na rzecz A. T. odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr "1". W uzasadnieniu Starosta wskazał m.in., iż ww. działka od czasu założenia ewidencji gruntu, tj. [...] r., wpisana jest na rzecz "A". Podniósł, iż w stosunku do tej działki w latach [...], "A" prowadziło z jej ówczesną właścicielką pertraktacje o jej dobrowolne odstąpienie w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania, "A" S.A. poinformowały, iż nie ponosiły opłat związanych z podatkiem, gdyż działka będąca przedmiotem postępowania zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Organ stwierdził w konkluzji, że "A" S.A. bądź jej poprzednicy prawni nieprzerwanie do dnia [...]r. była posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości przez okres co najmniej 30 lat.

Od decyzji tej A. T. złożył odwołanie podnosząc, iż odszkodowanie na rzecz poprzedniego właściciela przysługuje, bowiem przedmiotowa nieruchomość nie pozostawała w posiadaniu samoistnym "A" nieprzerwanie przez okres 30 lat. Wskazał, że działka nr "1", nie została zajęta pod pierwszy etap budowy linii kolejowej, zakończony w roku [...], dlatego też nie sfinalizowano rozpoczętego w roku [...] procesu wywłaszczenia. Dodał przy tym, że ww. działka została zajęta przez "A" dopiero w połowie lat 70-tych. Poddał w wątpliwość autentyczność wykazu zmian gruntowych, z którego wynika, iż "A" zostało ujawnione jako władające gruntem dnia [...]r. Zarzucił, iż protokół z pertraktacji w procesie wywłaszczeniowym spisany został jednostronnie bez udziału właścicieli nieruchomości. W ocenie skarżącego, użytkowanie przez "A" przedmiotowej działki nie stanowi posiadania samoistnego, bowiem nie było żadnego zainteresowania ze strony "A" władaniem działką, jako właściciel. Powołał się przy tym na wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt IV CSK 291/09 i z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt III CSK 73/08.

Odwołujący się podniósł nadto, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż "A" S.A. nie ponosiły opłat związanych z podatkiem za działkę, gdyż działka ustawowo podlegała zwolnieniu od podatku od nieruchomości. W rzeczywistości zgodnie z KW [...] właścicielem działki był A. T., a Urząd Miejski w B. do roku [...] naliczał mu podatek. Wskazał też, że grunt przejęty przez "A" nie pozostawał w posiadaniu samoistnym, czego dowodem jest fakt kupna działki "2" w roku [...] przez Urząd Miejski w B. Nadto, [...]r. została założona hipoteka przez Bank Spółdzielczy w O. między innymi na działki "1", "2" (kserokopie ww. dokumentu A. T. dołączył do odwołania). Nie było żadnego zainteresowania ze strony "A" jako posiadacza samoistnego gruntu, nie władał działką jako właściciel, nie wyrażał tym samym woli wykonywania w stosunku do niej prawa własności. "A" nie przedstawiło żadnego dowodu, na podstawie, którego można by było stwierdzić datę zajęcia działek "1" i "2". Rozpoczęto procedurę wywłaszczeniową w [...], lecz nie dokończono jej, gdyż ww. działki nie wchodziły w zakres budowy I etapu linii kolejowej T.-B. Na żadnym dokumencie nie ma nadto podpisu byłej właścicielki, G. M. "A" zajęło działki w połowie lat 70-tych, w związku z budową bocznicy kolejowej do kopalni "[...]" nie stosując żadnych procedur, bo jak wiadomo w latach 70-tych takowe nie były stosowane. A. T. podkreślił, że zgodnie z ustawą ww. działki z mocy prawa z dniem [...]r. stały się własnością Skarbu Państwa. "A" za korzystanie z działek przez okres 28 lat nie wypłaciło mu grosza, nie podpisano umowy na dzierżawę. Zarzucił nadto naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 37a ust. 7 ustawy z dnia 8 września 2000 r. polegającą na przyjęciu, że każde posiadanie gruntu przez okres 30 lat przez "A" S.A. oraz jej poprzedników prawnych skutkuje utratą prawa do odszkodowania, podczas gdy podstawową cecha posiadania w rozumieniu ww. przepisu jest "samoistność", czyli działanie we własnym imieniu i na swoją rzecz jak właściciel. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie stosownego odszkodowania.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, że ostateczną decyzją z dnia [...]r. znak [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem [...]r., przez Skarb Państwa własności nieruchomości położonej w B., oznaczonej jako działka nr "1", wchodzącej w skład linii kolejowej, pozostającej w dniu [...]r. we władaniu "A" S.A. Organ wskazał, że zgodnie z art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A", grunty wchodzące w skład linii kolejowych pozostające w dniu [...]r. we władaniu "A" S.A., niestanowiące własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub "A" S.A. stały się [...]r. z mocy prawa własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem, z zastrzeżeniem ust. 7. W myśl natomiast ust. 7 art. 37a odszkodowanie będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek dotychczasowego właściciela gruntu, złożony w okresie od [...]r. do [...]r. Po upływie tego okresu roszczenie o odszkodowanie nie przysługuje. Roszczenie o odszkodowanie nie przysługuje również w przypadku, gdy grunt, o którym mowa w ust. 1, pozostawał do [...]r. w posiadaniu samoistnym "A" S.A. lub jej poprzedników prawnych nieprzerwanie przez okres co najmniej 30 lat.

Wojewoda [...] podkreślił, że A. T. dochował ustawowego terminu, bowiem przedmiotowy wniosek złożył [...]r. Zasadniczym, zatem zagadnieniem, które wymaga zbadania, jest prawidłowość ustalenia przez organ I instancji, iż "A" było posiadaczem samoistnym działki nr "1" nieprzerwanie od [...]r. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skarżącego, który twierdzi, iż nie może być mowy o posiadaniu samoistnym przez "A" przed rokiem [...], organ nadzoru wskazał, że jego zdaniem, skoro ustawodawca dopuścił możliwość istnienia negatywnej przesłanki pozwalającej na odmowę przyznania poprzednim właścicielom odszkodowania za przejętą na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość, to w sprawach dotyczących ustalenia odszkodowania nie może być przyjmowana teoria odmawiająca państwowym osobom prawnym prawa do posiadania samoistnego nieruchomości. Powyższe prowadziłoby do sytuacji, w której ww. przepis art. 37 ust. 7 ustawy z dnia 8 września 2000 r. nie znajdowałby zastosowania. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewoda [...] wskazał następnie, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w roku [...] m.in. na działce nr "1" podjęto próbę budowy linii kolejowej łączącej T. z B. Działka ta nie została jednak wywłaszczona, bowiem prace nad tym projektem przerwane zostały przez działania II wojny światowej. W roku [...] "A" podjęło ponownie działania w celu uregulowania stanu prawnego ww. terenu oraz wykorzystania go pod budowę nowej linii kolejowej. W tym celu sporządzono dokumentację geodezyjną (wykaz zmian gruntowych, mapę z opisem), w której działkę nr "1" zapisano jako własność Skarbu Państwa - "A". Taki zapis widniał w operacie ewidencji gruntów i budynków od czasu jego założenia, tj. [...] r. - co zostało potwierdzone zaświadczeniem Starosty [...] z [...]r. Ponadto, "A" w roku [...] wystąpiło do faktycznej właścicielki tego terenu G. M., poprzedniczki prawnej A. T., o jego wykup w trybie art. 6 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W tym celu sporządzony został stosowny operat szacunkowy. Z jego treści wynika, iż w roku [...] na ww. gruncie wykonany został nasyp pod tory kolejowe. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, iż ani nie doszło do wykupu nieruchomości, ani nie uruchomiono procedury wywłaszczeniowej. Poza sporem jest także, iż działka nr "1" przynajmniej od lat 70 zabudowana jest infrastrukturą kolejową. Skarżący twierdzi jednak, iż jej wybudowanie nastąpiło w połowie lat 70 (bez wskazania konkretnej daty), natomiast "A" utrzymuje, iż budowa linii kolejowej wykonana została w roku [...]. Zdaniem Wojewody [...], nie przesądzając o prawdziwości ww. stanowiska "A", nie zostało ono potwierdzone w zebranym materiale dowodowym. Bez względu jednak na powyższe, w związku z faktem, iż dla niniejszego rozstrzygnięcia przesądzające znaczenie ma data [...]r., to ten termin jest kluczowy w sprawie. W ocenie organu nadzoru zgromadzona dokumentacja pozwala na stwierdzenie, że "A" było posiadaczem samoistnym działki nr "1" od [...]r. Posiadanie, nie może bowiem być liczone wyłącznie od zakończenia budowy infrastruktury kolejowej, lecz od momentu dysponowania gruntem na ten cel. Jak wynika z akt sprawy, "A" przynajmniej od roku [...] dysponowało przedmiotową nieruchomością, co potwierdza dokumentacja geodezyjna. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skarżącego, podważającego autentyczność wykazu zmian gruntowych i mapy z opisem, organ nadzoru nie podzielił tych wątpliwości. Ponadto wskazał, że nie ma uprawnień do weryfikacji ewentualnego sfałszowania ww. dokumentacji.

Zdaniem organu odwoławczego, nie potwierdził się także zarzut A. T. dotyczący braku zainteresowania ze strony "A" władaniem ww. działką jako właściciela, bowiem akta sprawy potwierdzają, że Spółka sukcesywnie dążyła do utworzenia na niej linii kolejowej - co nastąpiło - oraz uregulowania stanu prawnego gruntu, na którym kolej się znajduje.

W konsekwencji, zdaniem Wojewody, Starosta [...] prawidłowo przyjął, że brak jest podstaw do ustalenia na rzecz A. T. odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr "1".

Jednakże wskutek skargi A. T. prawomocnym wyrokiem z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 862/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Wojewody [...], jako wydaną bez należytego uzasadnienia, czym naruszono art. 107 § 1 i 3 kpa. Sąd wskazał, że Wojewoda [...], poza wskazaniem części z nich w opisie odwołania, nie odniósł się do zarzutów odwołania, a tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie dowodzi tego, by organ II instancji ponownie rozważył sprawę w aspekcie zgłaszanych przez A. T. zarzutów.

Brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wskazanych wyżej zarzutów odwołania i przedłożonych przez stronę na ich poparcie dokumentów, uniemożliwia kontrolę w tym zakresie motywacji organu odwoławczego, poprawności poczynionych przezeń ustaleń i wyprowadzonych wniosków, a tym samym prawidłowości osnowy zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wydana przez organ II instancji decyzja jest co najmniej przedwczesna, wydana bez zbadania i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a tym samym narusza ona art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd polecił, aby w ramach ponownie prowadzonego postępowania Wojewoda [...] powtórnie, w sposób dogłębny i wnikliwy, rozważył wniesione przez A. T. odwołanie, w tym przedłożone przezeń dokumenty, w razie potrzeby podejmując w tym zakresie dodatkowe czynności celem jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Następnie, w zależności od wyników poczynionych ustaleń podejmie właściwą, należycie uzasadnioną decyzję pamiętając, iż odmowa przyznania odszkodowania z art. 37a cytowanej wyżej ustawy może nastąpić jedynie w razie jednoznacznego, nie budzącego wątpliwości wykazania zaistnienia przesłanek negatywnych wyłączających ww. uprawnienie właściciela.

Po ponownym rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją powtórnie orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, jako zgodnej z prawem.

W ocenie Wojewody [...], obowiązujące przepisy przewidują możliwość przyjęcia, iż "A" było posiadaczem samoistnym przed rokiem [...], a tym samym orzeczenia o odmowie ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 37a ust. 1 u.k.r.p.p.p."A". Na posiadanie samoistne składają się dwa elementy - władztwo faktyczne nad rzeczą (łac. corpus) i wola właścicielska (łac. animus). Posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią włada jak właściciel, wyrażając tym samym wolę wykonywania w stosunku do niej prawa własności (A. Kidyba, K.A. Dadańska, T.A. Filipiak, Kodeks Cywilny. Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, LEX 2009). Podkreśla się, że skoro ustawodawca dopuścił możliwość istnienia negatywnej przesłanki pozwalającej na odmowę przyznania poprzednim właścicielom odszkodowania za przejętą na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość, w sprawach dotyczących ustalenia odszkodowania nie może być przyjmowana teoria odmawiająca państwowym osobom prawnym prawa do posiadania samoistnego nieruchomości. Powyższe prowadziłoby do sytuacji, w której ww. przepis art. 37a ust. 7 u.k.r.p.p.p."A". nie znajdowałby zastosowania. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Gdańsku: II SA/Gd 461/10, II SA/Gd 198/10, II SA/Gd 465/10). Wyjaśnienia te są jednocześnie odniesieniem do zarzutu skarżącego w tym zakresie. W ocenie organu, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, iż w roku [...], m.in. na działce nr "1", podjęto próbę budowy linii kolejowej łączącej T. z B. Działka ta nie została jednak wywłaszczona od ówczesnych właścicieli, bowiem prace nad tym projektem przerwane zostały przez działania II wojny światowej. W roku [...] "A" podjęło ponownie działania w celu uregulowania stanu prawnego ww. terenu oraz wykorzystania go pod budowę nowej linii kolejowej. W tym celu sporządzono dokumentację geodezyjną (wykaz zmian gruntowych, mapę z opisem), w której działkę nr "1" zapisano jako własność Skarbu Państwa - "A". Taki zapis widniał w operacie ewidencji gruntów i budynków od czasu jego założenia, tj. [...] r. - co zostało potwierdzone zaświadczeniem Starosty [...] z [...]r. znak [...]. Ponadto "A" w roku [...] wystąpiło do faktycznej właścicielki tego terenu - tj. G. M., poprzedniczki prawnej A. T. - o jego wykup w trybie art. 6 u.z.t.w.n. W tym celu sporządzony został stosowny operat szacunkowy. Z jego treści wynika, iż w roku [...] na gruncie wykonany został nasyp pod tory kolejowe - który istniał do czasu sporządzenia wyceny. Istnienie nasypu kolejowego nie było kwestionowane bez skarżącego. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, iż nie doszło do wykupu nieruchomości, ani też nie uruchomiono procedury wywłaszczeniowej. Poza sporem jest także, iż od lat 70-tych, przebiegała przez działkę nr "1" pełna infrastruktura kolejowa. Skarżący twierdzi jednak, iż jej wybudowanie nastąpiło w połowie lat 70-tych (bez wskazania konkretnej daty), natomiast "A" utrzymuje, iż budowa linii kolejowej wykonana została w roku [...]. Organ wskazał, nie przesądzając o prawdziwości stanowiska "A", iż nie zostało ono jednak potwierdzone w zebranym materiale dowodowym. Jednak posiadanie nie może być liczone wyłącznie od zakończenia wybudowania infrastruktury kolejowej, lecz od momentu dysponowania gruntem na ten cel. Ponadto dla niniejszego rozstrzygnięcia przesądzające znaczenie ma data [...]r. (od której biegnie trzydziestoletni okres zasiedzenia do dnia przejęcia nieruchomości z mocy prawa, tj. [...]r.) i to ten termin jest kluczowy w sprawie. W ocenie organu nadzoru, zgromadzona dokumentacja pozwala na stwierdzenie, że "A" było posiadaczem samoistnym działki nr "1" od [...]r. Jak wynika z akt sprawy od czasu założenia operatu ewidencji gruntów i budynków, tj. [...] r., jako jej właściciela ujawniono "A" - Skarb Państwa. Dysponowanie przez "A" przedmiotową nieruchomością potwierdza dokumentacja geodezyjna sporządzona w roku [...] (wykaz zmian gruntowych, mapa z opisem). Z dokumentacji tej wynika, iż działka w [...] r. użytkowana była jako tor kolejowy. Z tego też powodu "A" było zwolnione z opłat podatku od nieruchomości. Natomiast podjęcie przez "A" w roku [...] działań w celu wykupu działki stanowiło de facto proces ostatecznego uregulowania prawnego gruntu, którym dysponowało. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skarżącego, podważającego autentyczność wykazu zmian gruntowych i mapy z opisem, z których wynika, iż "A" zostało ujawnione jak władający gruntem na dzień [...]r., organ nadzoru nie podzielił tych wątpliwości. Ponadto, Wojewoda nie ma uprawnień do weryfikacji ewentualnego sfałszowania ww. dokumentacji. Kompetencje w tym zakresie są przypisane organom ścigania przestępstw, tj. prokuraturze i policji - w uprawnienia których wojewoda nie może ingerować. Nie potwierdził się także zarzut A. T. dotyczący braku zainteresowania ze strony "A" władaniem ww. działką jako właściciela, bowiem akta sprawy potwierdzają, że Spółka sukcesywnie dążyła do utworzenia na niej linii kolejowej - co nastąpiło - oraz uregulowania stanu prawnego gruntu, na którym kolej się znajduje. Bez znaczenia dla tej kwestii jest ewentualna świadomość posiadacza, że wykonywane wobec rzeczy prawo nie przysługuje (lub przysługuje), które ma znaczenie jedynie dla oceny jego złej lub dobrej wiary przy zasiedzeniu. O tym natomiast, czy posiadanie jest samoistne, rozstrzyga stan woli posiadacza i jej uzewnętrznienie, który w przypadku "A" istniał. Posiadacz, który wie, że nie jest właścicielem, ale chce posiadać nieruchomość tak jak właściciel i wolę swoją manifestuje, jest posiadaczem samoistnym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2009 r. I CSK 430/08).

Odnosząc się natomiast do zaleceń WSA zawartych w wyroku z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt II SA/G1 862/13 organ odwoławczy wyjaśnił, że:

Ad. 1 Przeprowadzone przez Wojewodę dodatkowe postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło zarzutu skarżącego, że Starosta [...] podał nieprawdę w decyzji, iż "A" S.A. nie ponosiła opłat związanych z podatkiem za działkę, gdyż działka ta podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Nie potwierdziło także, iż to skarżący opłacał do [...] r. stosowny podatek za działkę nr "1". Zgodnie z wyjaśnieniami Starosty [...] (udzielonymi w oparciu o informacje uzyskane od organu podatkowego, tj. Burmistrza Miasta B., pismem z [...]r. znak [...]), działka nr "1" nie była objęta podatkiem od nieruchomości do czasu przejęcia jej na własność "A", które nastąpiło [...]r. Wskazano, iż skarżący nie opłacał żadnego podatku do [...] r. za działkę nr "1" - mimo, że był jej właścicielem. Wyjaśnienia Starosty potwierdzają ustalenia organu, że brak naliczania podatku przed [...] r. wynikał z faktu zwolnienia "A" z jego opłacania, bowiem użytkowało tę działkę jako tory kolejowe. Ponadto Wojewoda dwukrotne wzywał A. T. o przedłożenie dokumentacji potwierdzającej opłacanie przez zainteresowanego lub jego poprzedniczkę prawną, tj. G. M. podatku gruntowego za działkę nr "1" w latach [...]. Wezwania te pozostały bez odpowiedzi.

Ad. 2 Analiza treści protokołu spisanego w dniu [...]r. w procesie wywłaszczeniowym potwierdza, że brak na nim podpisu G. M. Fakt ten jednak pozostaje bez związku z wynikiem niniejszego postępowania, bowiem nie ma znaczenia dla ustalenia posiadania samoistnego "A", czyli stanu faktycznego. Ewentualne uchybienia w tym zakresie świadczą tylko o brakach formalnych, które wystąpiły na etapie regulowania stanu prawnego działki - poprzez próbę jej wywłaszczenia (wykupienia) na podstawie przepisów u.z.t.w.n. Ponadto fakty, że ostatecznie nie doszło do wywłaszczenia oraz że popełniano błędy na etapie postępowania prowadzonego przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, nie mogą świadczyć, że "A" nie było samoistnym posiadaczem ww. działki.

Ad. 3 Również zarzut ustanowienia w roku [...] przez Bank Spółdzielczy w O. hipoteki na przedmiotowej nieruchomości nie mógł odnieść skutku w niniejszej sprawie, bowiem fakt ustanowienia hipoteki nie miał wpływu na posiadanie samoistne ww. działki przez "A", które jak wskazano wyżej jest stanem faktycznym, a nie prawnym. W trakcie ustanawiania hipoteki tor kolejowy istniał już na działce nr "2" i była ona nadal wykorzystywana przez "A" na ten cel, zatem hipoteka nie wywarła żadnego skutku na posiadanie samoistne "A". Ponadto, jak wynika z akt sprawy, skarżący posiadał w latach [...] areał wynoszący 30 980 m2, który wraz z działką nr "1" podlegał zabezpieczeniu przez Bank.

Ad. 4 Materiał dowodowy nie potwierdza zarzutu skarżącego, by działka nr "2" miała analogiczny stan prawny lub faktyczny, jak działka nr "1". Jak wynika z aktu notarialnego Repertorium A nr [...], działka nr "2" została nabyta przez gminę B. od A. T. [...]r. i stanowiła w tym czasie pas drogowy ul. [...] w B. Natomiast działka nr "1", [...]r., stanowiła tor kolejowy i była we władaniu "A" - co ostatecznie potwierdził Wojewoda [...] decyzją z [...]r. znak [...]. Ponadto, zarzut ten pozostaje w sprzeczności z innymi argumentami podnoszonymi w odwołaniu przez skarżącego, zgodnie z którymi na ww. działce po roku [...] wybudowano tor kolejowy.

Ad. 5 Odnosząc się do zarzutu, iż wystąpiła sprzeczność między ustaleniami organu a treścią księgi wieczystej, zgodnie z którą działka nr "1" jeszcze w [...] r. stanowiła własność skarżącego, organ wskazał, iż organy I i II instancji nie kwestionowały, że do czasu założenia dla działki nr "1" (w roku [...]) nowej księgi wieczystej nr [...], jej własność była zapisana na rzecz A. T. Jednak sam fakt zapisów w księdze wieczystej własności do nieruchomości nie eliminował możliwości objęcia jej w samoistne posiadanie, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Odnośnie natomiast powołanych przez skarżącego zapisów wykazu zmian gruntowych z [...] r., zgodnie z którym działka nr "1" stanowiła drogę, w ocenie Wojewody w wykazie tym popełniono błąd, gdyż w świetle pozostałej zgromadzonej w sprawie dokumentacji ww. działka nigdy nie stanowiła drogi. Zdaniem organu, błąd ten mógł wynikać z faktu, że tory kolejowe często nazywano drogami kolejowymi. Ponadto, sam skarżący w odwołaniu stwierdził, iż budowę torowiska na działce nr "1" rozpoczęto w połowie lat siedemdziesiątych, zatem w roku [...] na działce był już tor kolejowy. Nadmieniono, iż z wykazu zmian gruntowych z [...] r. wynika, że działka nr "1" stanowiła tor kolejowy, natomiast drogą była sąsiadująca z nią działka nr "2" - sprzedana przez skarżącego gminie B. w roku [...].

Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, iż Starosta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do ustalenia na rzecz A. T. odszkodowania za nieruchomość położoną w B., oznaczoną jako działka nr "1" o powierzchni 657 m2, wchodzącą w skład linii kolejowej.

W skardze do sądu administracyjnego A. T. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...]ego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Z askarżonej decyzji zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji:

1. art. 7 i art. 77 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całości materiału dowodowego i niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy polegającego na nierzetelnym ustaleniu czasu trwania posiadania nieruchomości przez Skarb Państwa w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. wbrew ciążącym na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 kpa obowiązkowi w tym zakresie, polegającego na pominięciu faktu, że skarżący sprawował władztwo nad rzeczą, nie wszczęto procedury wywłaszczeniowej, przedmiotowa nieruchomość była obciążona hipoteką, co prowadzi do uznania, że posiadanie nieruchomości przez "A" miało charakter posiadania zależnego, a nie samoistnego niezbędnego do uzyskania własności, zaś przedmiotowe postępowanie administracyjne nie wykazało by "A" dysponowało gruntem na swoją rzecz, lecz właśnie na rzecz Skarbu Państwa;

2. art. 8 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji z uwagi na zawarcie w niej ogólnego i lakonicznego stwierdzenia, że ,, ...skoro ustawodawca dopuścił możliwość istnienia negatywnej przesłanki pozwalającej na odmowę przyznania poprzednim właścicielom odszkodowania za przejętą na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość, w sprawach dotyczących ustalenia odszkodowania nie może być przyjmowana teoria odmawiająca państwowym osobom prawnym prawa do posiadania samoistnego nieruchomości", co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, ogranicza zaufanie obywateli do państwa, gdyż powyższe stwierdzenie nie zostało w uzasadnieniu skonfrontowane z argumentacją skarżącego, co do faktu zaliczenia posiadania jedynie na rzecz Skarbu Państwa, a nie na rzecz przedsiębiorstwa państwowego w okresie do [...]r., ponadto brak w uzasadnieniu odniesienia do powołanego przez skarżącego orzecznictwa Sądu Najwyższego, wprost odnoszącego się do możliwości zaliczenia posiadania na rzecz przedsiębiorstwa państwowego dopiero po [...]r.;

II. Naruszenie prawa materialnego:

1. art. 37a ust. 7 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A" (Dz.U. Nr 84, poz. 948) w zw. z art. 172 kc oraz art. 336 kc i art. 338 kc, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że każda forma władztwa nad nieruchomością przez okres 30 lat przez różne podmioty, a w przedmiotowej sprawie przez Skarb Państwa, a po [...]r. przez "A" S.A., prowadzi do utraty prawa do odszkodowania i uprawnia do zaliczenia okresu posiadania na rzecz następcy prawnego, tj. "A", podczas gdy podstawą zaliczenia okresu posiadania jest posiadanie samoistne, o którym mowa w obu ustawach, czyli posiadanie we własnym imieniu i na swoją rzecz, a nie władanie przez "A" na rzecz Skarbu Państwa (dzierżenie);

2. art. 336 kc poprzez uznanie, że władanie przez "A" nieruchomością miało przymiot samoistności, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika wprost, że "A" miało świadomość, kto jest właścicielem nieruchomości, występowało do niego podejmując nieudolną próbę przejęcia nieruchomości, zatem nie sposób przyjąć że swojego władztwa nad nieruchomością jako użytkownik nie wywodziło z samoistnego posiadania nieruchomości przez skarżącego;

3. naruszenie art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez błędną wykładnię polegającą na przeciwstawieniu rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych informacji zawartych w dokumentacji geodezyjnej sporządzonej na zlecenie "A", gdzie Organ II instancji przyjmuje za prawdziwe dane zawarte w wykazie zmian gruntowych i mapie z opisem, mimo ich sprzeczności z treścią w aktualnej księdze wieczystej nieruchomości.

Skarżący zarzucił, że organ II instancji skoncentrował się na wykazaniu, że "A" S.A. był samoistnym posiadaczem nieruchomości przed [...] r. powołując się na dokumenty geodezyjne sporządzone na zlecenie "A" S.A. T. z dokumentacji geodezyjnej organ wywodzi fakt samoistnego posiadania nieruchomości.

Organ II instancji dopuścił się naruszenia procedury poprzez niewłaściwą ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, skutkiem czego było uznanie, że skarżący nie sprawował władztwa nad rzeczą, mimo regularnego opłacania podatków od nieruchomości, wobec właściciela nie wszczęto procedury wywłaszczeniowej, przedmiotowa nieruchomość była obciążona hipoteką, co prowadzi do uznania, że posiadanie nieruchomości przez "A" miało charakter posiadania zależnego, a nie samoistnego niezbędnego do uzyskania własności. Zdaniem skarżącego, przedmiotowe postępowanie administracyjne nie wykazało, by "A" dysponowało gruntem na swoją rzecz, lecz właśnie na rzecz Skarbu Państwa, tym samym "A" było dzierżycielem nieruchomości skarżącego władającym nieruchomością jako jej użytkownik, nie zaś jego posiadaczem samoistnym. Zdaniem skarżącego ustawa o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A" posługuje się takimi samymi pojęciami, jak Kodeks cywilny, pojęcia te mają taki sam desygnat semantyczny. W sytuacji, gdyby pojęciu posiadanie samoistne miało by być nadane w ustawie inne znaczenie niż w kodeksie cywilnym, ustawa ta zawierałaby szczegółowe wyjaśnienie przedmiotu posiadania samoistnego w rozumieniu tej konkretnej ustawy.

Tymczasem zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego przedsiębiorstwo państwowe może być uznane za samoistnego posiadacza nieruchomości dopiero po [...] r. Wcześniej przedsiębiorstwo państwowe sprawowało władztwo nad nieruchomością nie w imieniu własnym, lecz na rzecz Skarbu Państwa. Zatem nie sposób zaliczyć na rzecz "A" S.A. okresu posiadania zależnego do [...]r. jako samoistnego po tej dacie. Nie można zatem uznać, by doszło do nieprzerwanego posiadania samoistnego przez "A" S.A. przez 30 lat od dnia [...]r. Zatem do dnia [...]r. skutki związane z posiadaniem nieruchomości przez jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa powstawały nie na rzecz tej jednostki, lecz bezpośrednio na rzecz Skarbu Państwa. Przekształcenie zaś władztwa zależnego na samoistne wymaga zamanifestowania zmiany posiadania na zewnątrz, gdyż sama intencja posiadacza nie wystarcza (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 1998 r. sygn. akt I CKN 538/98).

Również w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt III CZP 93/11 podniesiono, że przedsiębiorstwo państwowe nie może być uznane za samoistnego posiadacza nieruchomości przed dniem [...]r. (por. również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt IV CSK 291/09 i inne przytoczone we wskazanym postanowieniu wprost wskazujące, że przedsiębiorstwo państwowe nie było posiadaczem samoistnym nieruchomości, nad którym sprawowało władztwo ze skutkiem na rzecz Skarbu Państwa). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. IV CSK 291/2009 (Orzecznictwo Sądów w sprawach Gospodarczych 2010/10 poz. 68 s. 3) stwierdził, że ponieważ przedsiębiorstwa państwowego nie można uznać w okresie do dnia [...]r. za samoistnego posiadacza nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności gruntowej, niedopuszczalne jest zaliczenie posiadania przez to przedsiębiorstwo wykonywanego przed tą datą do okresu potrzebnego do nabycia służebności przez zasiedzenie przez następcę prawnego tego przedsiębiorstwa. Praktycznie dopiero od chwili tzw. "uwłaszczenia" przedsiębiorstw państwowych, które nastąpiło na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie u.g.g., przedsiębiorstwa te mogły posiadać służebność we własnym imieniu i na swoją rzecz i nabyć ją przez zasiedzenie (porównaj między innymi uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1991 r. III CZP 38/91 OSNCP 1991/10-12 poz. 118). W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że osoba prawna, która przed dniem [...]r. mając status państwowej osoby prawnej, nie mogła nabyć (także w drodze zasiedzenia) własności nieruchomości ani ograniczonych praw rzeczowych, może do okresu samoistnego posiadania wykonywanego po dniu [...]r. doliczyć okres posiadania Skarbu Państwa sprzed tej daty. Stanowisko to wyrażone zostało w szczególności właśnie w odniesieniu do przedsiębiorstw energetycznych i innych przedsiębiorstw przesyłowych, które do dnia [...]r. korzystały ze służebności przesyłu w ramach zarządu mieniem państwowym w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, a więc w istocie były dzierżycielami w rozumieniu art. 338 kc, co uniemożliwiało im, podobnie jak art. 128 kc, nabycie na swoją rzecz własności ani innych praw rzeczowych (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2006 r. I CSK 11/2005 Monitor Prawniczy 2006/24 str. 1341, z dnia 10 kwietnia 2008 r. IV CSK 21/2008 LexPolonica nr 1879481, z dnia 17 grudnia 2008 r. I CSK 171/2008 OSNC 2010/1 poz. 15 i z dnia 17 grudnia 2010 r. III CZP 108/2010 LexPolonica nr 2427699 oraz wyroki z dnia 8 czerwca 2005 r. V CSK 680/2004 i z dnia 31 maja 2006 r. IV CSK 149/2005 LexPoIonica nr 409449). Skarżący zarzucił, że powyższe argumenty podnoszone przez Sąd Najwyższy, organ zupełnie zignorował, powołując się na odosobnione stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w sprawach o sygn. akt II SA/Gd 461/10,11 SA/Gd 198/10, II SA/Gd 465/10.

Zatem z wykazu zmian gruntowych i mapy geodezyjnej z opisem, organ nie może wyprowadzać wniosku, że "A" było samoistnym posiadaczem nieruchomości. Natomiast użytkowanie działki nr “3" przez "A" świadczy o władaniu nieruchomością jako użytkownik – posiadacz zależny.

Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako nieuzasdnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga musiała odnieść skutek, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty należało podzielić. Zdaniem składu orzekającego, chybiony jest zarzut błędnej wykładni art. 37a ust. 7 zd. 3 ustawy o komercjalizacji..., wyżej powołanej. W świetle tej regulacji, roszczenie o odszkodowanie nie przysługuje w przypadku, gdy grunt, o którym mowa w ust. 1, pozostawał do dnia [...]r. w posiadaniu samoistnym "A" SA lub jej poprzedników prawnych nieprzerwanie przez okres co najmniej 30 lat. Przepis ten byłby martwy, gdyby podzielić stanowisko skarżącego co do niemożnosci doliczenia posiadania samoistnego przez Skarb Państwa przed dniem [...]r. Przy takim rozumowaniu "A" SA nigdy nie mogłoby się wykazać samoistnym posiadaniem gruntu wchodzącego w skład linii kolejowych od dnia [...]r. Przywołane w skardze orzecznictwo nie dotyczy zaś przypadku z art. 37a ust. 7 ustawy o komercjalizacji..., lecz zasiedzenia nieruchomości lub ograniczonych praw rzeczowych. W tym względzie odwołać się należy do poglądu wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt 913/09 (OTK-A-2010/4/40). Trybunał Konstytucyjny przypomniał, że przedsiębiorstwa państwowe, a także przed komercjalizacją również "A", zarówno na podstawie dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. Z 1960 r., Nr 18, poz. 111), jak i na podstawie ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. Z 2002 r., Nr 112, poz. 981 ze zm.), posiadały osobowość prawną. Szczególne przepisy sektorowe dotyczące kolei, tego nie zmieniały. Dla wykładni art. 37a ust. 7 ustawy o komercjalizacji... implikuje to określone skutki prawne i faktyczne. Nadto, w wyroku z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1671/10 (LEX nr 1131481), Naczelny Sąd Administracyjny dokonał analizy regulacji prawnej dotyczącej funkcjonowania przedsiębiorstwa "A" i wskazał, że z mocy art. 50 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym ’ (Dz. U. Nr 26, poz. 138), mienie oraz prawa i zobowiązania przedsiębiorstwa “A" działającego dotychczas na podstawie ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o kolejach (Dz. U. z 1970 r., Nr 9, poz. 76), stają się mieniem oraz prawami i zobowiązaniami przedsiębiorstwa działającego na podstawie ustawy. Zatem zakładając racjonalność ustawodawcy, nie można odmówić przedsiębiorstwom państwowym prawa do możliwości posiadania samoistnego nieruchomości stanowiących własność osób trzecich (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 376/14, LEX nr 1534116).

Jednakże jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 862/13, odmowa przyznania odszkodowania z art. 37a ust. 7 ustawy o komercjalizacji..., może nastąpić jedynie w razie jednoznacznego, nie budzącego wątpliwości wykazania zaistnienia przesłanek negatywnych, wyłączających uprawnienie właściciela.

Zdaniem składu orzekającego, pomimo odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów, zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji i uzupełnienia materiału dowodowego w celu ustalenia, czy skarżący opłacał podatek za działkę nr "3", w ponownym postępowaniu nie wykazano bezspornie, że "A" SA (jej poprzednicy prawni), od co najmniej 30 lat do dnia [...]r. nieprzerwanie władali przedmiotową działką. Aczkolwiek skład orzekający podzielił ustalenia organu odwoławczego i jego stanowisko w zakresie braku dowodów, co do opłacania podatku przez skarżącego (jego poprzedniczkę prawną) do [...] r. za przedmiotową działkę oraz odmiennego stanu prawnego i faktycznego sąsiedniej działki nr "2", przejętej przez Gminę B. pod drogę publiczną, a także pogląd co do skutków ustanowienia hipoteki w [...]r., braków w zakresie podpisu na protokole z dnia [...]r. i różnic w treści księgi wieczystej a wykazem zmian gruntowych z [...] i [...] r., to jednak stwierdzić należy, że motywy zaskarżonej decyzji są identyczne, jak uzasadnienie poprzedniej decyzji. Mianowicie, organ odwoławczy uznał za nieistotny fakt, kiedy zakończono budowę infrastruktury kolejowej, gdyż decydujący winien być moment dysponowania gruntem na ten cel. W tym zaś względzie za przesądzający uznano wykaz zmian gruntowych (mapa z opisem) z [...] r., z której wynika, że działka w [...] r. użytkowana była jako tor kolejowy, zaś podjęcie działań przez "A" w [...] r. w celu wykupu gruntu, zmierzało jedynie do uregulowania stanu prawnego gruntu.

Zdaniem sądu administracyjnego, zasadnie w takim stanie rzeczy skarżący zarzucił nienależyte zebranie i rozważenie stanu faktycznego w zakresie okresu posiadania nieruchomości przez Skarb Państwa – poprzednika prawnego "A" SA. Faktu samoistnego posiadania nieruchomości nie można bowiem wywodzić jedynie z zapisów w ewidencji gruntów i dokumentacji geodezyjnej. Posiadanie jest stanem faktycznym, które przejawia się w konkretnych działaniach, stanowiących przejaw władztwa. Ponadto, dla wywołania skutków prawnych z art. 37a ust. 7 zd. 3 ustawy o komercjalizacji... niezbędne jest wykazanie nieprzerwanego samoistnego posiadania przez okres co najmniej 30 lat do dnia [...]r. Zatem nawet jeżeli w [...] r. na przedmiotowej działce istniał nasyp, a nawet tory kolejowe, to nie przesądza to faktu samoistnego posiadania. Organ odwoławczy z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 kpa, nie przeanalizował też całości zebranego materiału dowodowego. Nie odniósł się bowiem do zeznań świadka J. W. (vide: protokół z dnia [...]r.), w których podał, że linię budowano od nowa jako połączenie kopalni "[...]" i N. – w latach późniejszych niż linia T. – M. na użytek połączenia kolejowego rozpoczętej budowy FSM. Nadto, organ odwoławczy nie przeanalizował treści decyzji z dnia [...]r. w sprawie odprowadzania ścieków bytowych do ziemi na terenie byłej bocznicy kolejowej [...] w T.-B. Stan faktyczny działki nr "1" jest w świetle tych dokumentów niejasny na dzień [...]r., jako istotną datę w sprawie. Pomimo wezwania organu I instancji, "A" SA nie przedłożyło zaś żadnej dokumentacji archiwalnej, potwierdzającej władanie nieruchomością przed tą datą (vide: pismo z dnia [...]r.) . Pismem z dnia [...]r., skierowanym do skarżącego, "A" SA poinformowało go jedynie, że przedmiotowa nieruchomość została zajęta przez "A" w latach 70-tych w związku z modernizacją linii kolejowej nr [...] T. – M. [...].

Skoro zaś na użytek niniejszego postępowania "A" SA przedłożyła wykaz środków trwałych na dzień [...]r., w których ujawniono istnienie na działce nr "1" urządzeń przekaźnikowych i sygnalizacji świetlnej i podano rok budowy [...], to zdaniem sądu administracyjnego istotnym dowodem byłoby przedłożenie dokumentacji źródłowej potwierdzającej datę wykonania infrastruktury kolejowej, np. w postaci pozwolenia na budowę, czy pozwolenia na jej użytkowanie, protokołów odbioru itp. O ile zaś "A" SA nie dysponuje dokumentacją archiwalną, celowe było uzyskanie takich dokumentów w organie administracji architektoniczno-budowlanym bądź archiwum państwowym. O ile nawet nie zachowała się pełna dokumentacja, to w rejestrach udzielonych pozwoleń na budowę winien zachować się wpis, dotyczący faktu wydania takiej decyzji. W niniejszej sprawie nie jest istotne wykazanie, czy skarżący (jego poprzedniczka prawna), jako właściciele nieruchomości nią władali, ale czy jej posiadaczem samoistnym i przez jaki okres była "A" SA oraz jej poprzednicy prawni. Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych dotyczy zaś jedynie nabycia odpłatnego od właściciela, stąd też w tym zakresie wywody skarżącego są bez znaczenia prawnego. Niniejsza sprawa nie dotyczy wszak pozbawienia skarżącego prawa własności, lecz przyznania mu odszkodowania w trybie art. 37a ust. 7 ustawy o komercjalizacji.... Dla wyniku niniejszej sprawy nie ma też znaczenia fakt, czy posiadanie "A" SA (jej poprzedników prawnych), było w dobrej wierze, bowiem do tego rodzaju przesłanki przywołana regulacja nie nawiązuje.

W konkluzji, skład orzekający stwierdził, że sprawa z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, nie została należycie wyjaśniona, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. W wyniku ponownego rozpoznania odwołania w dalszym ciągu nie zostało bowiem niezbicie wykazane, że "A" było w nieprzerwanym posiadaniu przedmiotowej działki przez okres 30 lat do dnia [...]r. Konieczność wykazania negatywnej przesłanki z art. 37a ust. 7 zd. 3 ustawy o komercjalizacji... była zaś powodem uchylenia poprzedniej decyzji Wojewody na mocy wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/Gl 862/13.

Z tych względów skarga musiała odnieść skutek poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wobec uwzględnienia skargi należało orzec nadto o niewykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 cyt. ustawy. O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w osobie adwokata w kwocie 240 zł, czyli łącznie 440 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżącego po myśli art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.

Przy ponownym rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] winien zatem uzupełnić postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej kierunku celem uzyskania dokumentacji w sprawie pozwolenia na budowę urządzeń przekaźnikowych i sygnalizacji świetlnej na działce nr "1" oraz ocenić i rozważyć całość materiału dowodowego, w tym zeznań świadka J. W. i dokumentacji z [...] r. w sprawie odprowadzania ścieków przez skarżącego, co dopiero pozwoli na rozpatrzenie sprawy odszkodowania za grunt wchodzący w skład linii kolejowych.

mw