Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1096/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, 2 i 3, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Dnia 15 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. i A. P. na pismo Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – skarżącym D. P. i A. P. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 7 października 2013 roku, pod pozycją [...]. a.bł.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 26 września 2013r. D. P. i A. P. zaskarżyli do sądu administracyjnego pismo Powiatu [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Powiat [...] wniósł odrzucenie skargi, z uwagi na błędne wskazanie przedmiotu zaskarżenia, a także błędne wskazanie organu, którego działania skarga dotyczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (...); 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; (...),8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach – art. 3 § 3 P.p.s.a.

Skarga wniesiona na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które stosownie do art. 3 P.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo Powiatu [...] z dnia [...], nr [...], którym odmówiono skarżącym udostępnienia informacji. W ocenie organu żądanie nie dotyczyło informacji publicznej.

Na marginesie wskazać należy, iż nie ma przy tym znaczenia, że skarżący błędnie nazwali przedmiot swego zaskarżenia decyzją Przewodniczącego Rady Powiatu [...]. O przedmiocie zaskarżenia decyduje bowiem przede wszystkim treść skargi, z której w tym przypadku jednoznacznie wynika, że dotyczy ona pisma informującego o stanowisku organu. Nazwanie go decyzją nie ma zatem istotnego znaczenia. Organ wybrał sposób załatwienia wniosku, przewidziany wprost w regulacjach ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym niżej. Niezasadne jest zatem żądanie organu odrzucenia skargi z uwagi na błędne nazwanie pisma decyzją.

Wniosek o odrzucenie skargi jest natomiast zasadny z innych przyczyn. Zasady udostępniania informacji publicznej zostały określone w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm., w skrócie u.d.i.p.). Na gruncie tej ustawy podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji, jeżeli uzna ją za informację publiczną, udostępnia tę informację przez zwykłą czynność materialnotechniczną (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) albo wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast jeżeli podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji uzna, że informacja ta nie stanowi informacji publicznej, winien w drodze pisemnej poinformować wnioskodawcę o zajętym stanowisku (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Ol 35/12 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ przyjął ostatnią z form załatwienia wniosku skarżących.

Z powyższego wynika, że tylko odmowa udostępnienia informacji, która stanowi informację publiczną, przybiera formę aktu administracyjnego, jaką jest decyzja. Natomiast zarówno dla czynności materialnotechnicznej, polegającej na udostępnieniu żądanej informacji publicznej, jak również dla zawiadomienia wnioskodawcy o tym, że jego żądanie nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy. To z kolei prowadzi do wniosku, że pismo informujące, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej nie tylko nie stanowi decyzji administracyjnej, ale również nie należy do żadnej z kategorii aktów i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a tym samym nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Jeżeli wnioskodawca kwestionuje taką ocenę żądanej przez niego informacji twierdząc, że żądane przez niego informacje są jednak informacjami publicznymi i powinny być udostępnione na podstawie ustawy, to może wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność podmiotu, do którego skierowany był wniosek. Tym samym może on zwalczać stanowisko tego podmiotu wyłącznie w trybie skargi na bezczynność, o czym mówi art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Tylko w takiej sytuacji Sąd ma prawo skontrolować prawidłowość działania ww. podmiotu i zasadność dokonanej przez niego kwalifikacji prawnej wniosku. Rozpoznając skargę na bezczynność organu Sąd wówczas oceni, czy żądana informacja stanowiła informację publiczną, a w związku z tym rozstrzygnie, czy w sprawie zachodzi bezczynności podmiotu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, czy też bezczynność taka nie miała miejsca (por. postanowienia NSA z dnia 25 października 2013r., sygn. akt I OSK 2437/12 oraz z dnia 12 lipca 2011r., sygn. akt I OSK 622/11 – orzeczenia dostępne w CBOSA).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżącym nie przysługuje prawo do wniesienia skargi na pismo Powiatu [...] z dnia [...], nr [...], bowiem nie jest to akt lub czynność, podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Jeżeli natomiast skarżący uważają, że żądana przez nich informacja jest informacją publiczną, to mogą złożyć do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu, do którego skierowali żądanie, z uwagi na niezałatwienie ich wniosku w sposób przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

LS