Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 613/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 127a, art. 134, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2024 r. sprawy ze skargi I. P. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. z dnia 3 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. na rzecz skarżącej I. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 03 czerwca 2024 r. ([...]) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. (dalej jako "Dyrektor RZGW" lub "organ II instancji") stwierdził niedopuszczalność odwołania I. P. od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. z 18 marca 2024 r. ([...]) w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wnioskiem z 05 stycznia 2023 r. V. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej jako "Spółka") wystąpiła do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych, tj. likwidację (rozbiórkę) istniejącej sieci drenarskiej na obszarze planowanej inwestycji na powierzchni 4,9 ha oraz wykonanie rurociągów drenarskich usytuowanych w odległości średnio 1,0 m od wewnętrznych granic inwestycyjnych wraz ze studzienkami kontrolnymi, o łącznej długości 1143,10 m, z lokalizacją na terenie nieruchomości obejmującej działkę o nr ewid. [...], obr. [...], położoną w Ł. .

Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. (dalej jako "Dyrektor ZZ" lub "organ I instancji") decyzją z 06 września 2023 r. ([...]) udzielił Spółce wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego.

Od tej decyzji odwołanie wniosła I. P. (dalej jako "Skarżąca").

Dyrektor RZGW decyzją z 16 listopada 2023 r. ([...]) uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora ZZ i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Dyrektor ZZ pismem z 22 stycznia 2024 r. zawiadomił strony o ponownym prowadzeniu postępowania w sprawie. Zawiadomienie zostało doręczone wyłącznie Spółce. Informację tę organ podał także do publicznej wiadomości.

Pismem z 19 lutego 2024 r. Skarżąca zwróciła się do Dyrektora ZZ o uznanie jej za stronę postępowania.

Postanowieniem z 23 lutego 2024 r. organ I instancji odmówił uznania Skarżącej za stronę postępowania, powołując się na art. 401 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. 2023 r. poz. 1478, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.w.") i stwierdzając, że "po dokonaniu analizy akt sprawy oraz powyższych zapisów [tj. art. 401 ust. 1 p.w. – uw. Sądu] tut. Organ stwierdził, iż zasięg oddziaływania nie będzie wykraczał poza działkę numer ewidencyjny [...]", co oznacza, że Skarżąca nie jest stroną postępowania. Pouczył jednocześnie, że postanowienie jest niezaskarżalne zażaleniem, lecz strona można je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji.

Przywołaną na wstępie decyzją z 18 marca 2024 r. Dyrektor ZZ udzielił Spółce pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych, tj. likwidację (rozbiórkę) istniejącej sieci drenarskiej na obszarze planowanej inwestycji na powierzchni 4,9 ha oraz wykonanie rurociągów drenarskich usytuowanych w odległości średnio 1,0 m od wewnętrznych granic inwestycyjnych wraz ze studzienkami kontrolnymi, o łącznej długości 1143,10 m, z lokalizacją na terenie nieruchomości obejmującej działkę o nr ewid. [...] w obrębie [...], gmina Ł. , powiat Miasto Ł.. Decyzja ta została doręczona wyłącznie Spółce.

Pismem z 27 marca 2024 r. (wpływ do organu: 28 marca 2024 r.) Spółka złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora ZZ.

Pismem z 02 kwietnia 2024 r. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu.

Dyrektor ZZ pismem z 8 kwietnia 2024 r. wezwał Skarżącą do sprecyzowania żądania i jednoznacznego wskazania, w terminie 10 dni, czy wniesione pismo organ ma traktować jako wniosek o wznowienie postępowania czy odwołanie od decyzji.

W odpowiedzi, pismem z 23 kwietnia 2024 r. Skarżąca poinformowała, że ww. pismo należy potraktować jako odwołanie. Jednocześnie pismem z tej samej daty (23 kwietnia 2024 r.) złożyła odrębny wniosek o wznowienie postępowania.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z 03 czerwca 2024 r. Dyrektor RZGW stwierdził niedopuszczalność odwołania Skarżącej od decyzji Dyrektora ZZ z 18 marca 2024 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że jedyną stroną postępowania, która brała w nim udział i której została doręczona decyzja, pozostawał wnioskodawca, tj. Spółka, która stosownie do art. 127a § 1 k.p.a. w dniu 28 marca 2024 r. zrzekła się prawa do wniesienia odwołania. Z powołaniem się na wyrok NSA z 01 marca 2023 r. o sygn. akt II OSK 56/22, organ II instancji zaznaczył, że wyznaczony przez art. 127a § 2 k.p.a. skutek zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania przez strony biorące udział w postępowaniu oddziałuje na prawa podmiotów, które zostały w nim bez swojej winy pominięte, co sprawia, że podmioty te w związku z nadaniem charakteru rozstrzygnięcia ostatecznego wydanej decyzji mogą ją zaskarżyć wyłącznie poprzez wniesienie podania o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). W tym kontekście Dyrektor RZGW wskazał, że odwołanie Skarżącej zostało wniesione po złożeniu przez Spółkę oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, zatem czynność procesowa Skarżącej dotyczyła decyzji ostatecznej, niemożliwej do wzruszenia zwyczajnym środkiem zaskarżenia. Zachodzi zatem przedmiotowa przeszkoda do prowadzenia postępowania odwoławczego, co skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisane postanowienie RZGW, I. P. zarzuciła naruszenie:

- art. 7 k.p.a. – przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy;

- art. 134 k.p.a. – przez błędne uznanie, że odwołanie od decyzji Dyrektora ZZ jest niedopuszczalne z powodu złożenia po uprawomocnieniu się tej decyzji;

- przepisów o doręczeniach zawartych w Dziale I rozdział 8 k.p.a. – przez błędne uznanie za organem I instancji, że decyzja Dyrektora ZZ została skutecznie doręczona stronie postępowania, tj. Spółce;

- art. 127a § 1 k.p.a. – przez błędne uznanie za organem I instancji, że oświadczenie Spółki z 28 marca 2024 r. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania zostało złożone prawidłowo i wywołuje skutki prawne;

- art. 127a § 2 k.p.a. – przez błędne uznanie, że ww. oświadczenie Spółki spowodowało skutek taki, że decyzja stała się natychmiast ostateczna i prawomocna;

- art. 130 § 1 i 2 k.p.a. – przez niewstrzymanie wykonania decyzji, mimo wpływu odwołania.

W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest ocena skuteczności doręczenia stronie sprawy, tj. Spółce, decyzji Dyrektora ZZ z 18 marca 2024 r. Zdaniem Skarżącej, wobec niewypełnienia kodeksowych form doręczenia stronie decyzji opisanych w Dziale I rozdział 8 k.p.a. o doręczeniach (brak czytelnego podpisu odbiorcy oraz stempli pocztowych na dokumencie "Potwierdzenia odbioru", nie załączenie do tego dokumentu pełnomocnictwa do odbioru decyzji, nieujęcie czynności opisanej w ww. dokumencie w metryce sprawy), w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że decyzja nie została stronie skutecznie doręczona, co wpływa na kolejne działania w niniejszej sprawie. Mianowicie należy stwierdzić, że oświadczenie Spółki o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania nie zostało złożone w terminie przewidzianym w art. 127a § 1 k.p.a. i nie powoduje, że decyzja natychmiast stała się ostateczna i prawomocna. W konsekwencji klauzula oznaczenia decyzji jako prawomocnej z dniem 28 marca 2024 r., powinna być anulowana. Biorąc pod uwagę opisane fakty, Skarżąca stwierdziła, że jej odwołanie z 02 kwietnia 2024 r. "nie kwalifikuje się do odrzucenia" na podstawie art. 134 k.p.a.

Jednocześnie Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że planowana do wykonania inwestycja na wspólnej instalacji melioracyjnej, w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości, średnio w odległości ok. 1 m wzdłuż ponad pięćsetmetrowej granicy, wypełnia przesłanki określone w art. 401 ust. 1 p.w. W związku z tym Skarżąca powinna być uznana za stronę postępowania zarówno jako podmiot, na który będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, jak i podmiot znajdujący się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Tym samym powinna mieć prawo do uczestniczenia w postępowaniu, a jej wnioski powinny być merytorycznie ocenione, natomiast decyzje o ich przyjęciu lub odrzuceniu uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW w pełni podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z 29 sierpnia 2024 r. Skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę, w szczególności wytykając nieustosunkowanie się przez organ II instancji do kluczowego zarzutu nieskuteczności doręczenia Spółce decyzji Dyrektora ZZ. Ponadto zaznaczyła, że Spółka usiłuje zmusić ją od odstąpienia od działania w tej sprawie, grożąc jej konsekwencjami finansowymi.

Pismem procesowym z 18 września 2024 r., które wpłynęło do Sądu w dniu posiedzenia wyznaczonego na dzień 25 września 2024 r., Spółka wniosła:

1) z ostrożności procesowej – o uznanie Spółki za uczestnika postępowania, w oparciu o art. 33 § 1 k.p.a., ewentualnie o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu w charakterze uczestnika, na podstawie art. 33 § 2 k.p.a., z uwagi na fakt, że jego wynik dotyczy interesu prawnego Spółki;

2) o nieuwzględnienie i oddalenie skargi Skarżącej;

3) o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania skargowego i obciążenie nimi Skarżącej;

4) z ostrożności procesowej – o przyjęcie w poczet materiału dowodowego oświadczenia Spółki, zawartego w pkt V nin. pisma procesowego, dotyczącego skutecznego doręczeni decyzji organu I instancji Spółce i prawidłowego, umocowanego, a również niniejszym potwierdzanego jako czynność stanowiąca oświadczenie woli, zrzeczenia się prawa do odwołania przez Spółkę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; w skrócie "p.p.s.a.").

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym kończące to postępowanie (pkt 2) – a takim jest niewątpliwie postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, wydane na podstawie art. 134 k.p.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonawszy tak sprawowanej kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. z 03 czerwca 2024 r. ([...]) – stwierdzającego niedopuszczalność odwołania I. P. od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. z dnia 18 marca 2024 r. ([...]) o udzieleniu spółce V. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. pozwolenia wodnoprawnego – Sąd doszedł do przekonania, że postanowienie to nie może się ostać w obrocie prawnym.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; w skrócie "k.p.a."), w myśl którego: "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne".

Organ II instancji stwierdził niedopuszczalność odwołania Skarżącej jako wniesionego po złożeniu przez Spółkę, uznaną finalnie przez organy obu instancji za jedyną stronę postępowania administracyjnego, oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, na podstawie art. 127a k.p.a., który stanowi, że:

"§ 1. Przed upływem terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję.

§ 2. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna."

W ocenie Skarżącej złożenie przez Spółkę ww. oświadczenia było nieskuteczne, gdyż uprzednio nie została skutecznie doręczona Spółce decyzja Dyrektora ZZ, a więc nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 127a § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu stanowisko Skarżącej jest nietrafne.

Należy bowiem wziąć pod uwagę, że przepisy o doręczeniach (w ramach każdej z procedur: administracyjnej, cywilnej, karnej, etc.) mają charakter norm gwarancyjnych, służących ochronie praw strony-adresata orzeczenia lub innego pisma procesowego. Jak bowiem trafnie podnosi się w orzecznictwie sądowym, podstawowy cel każdego dokonywanego doręczenia, jego istota, sprowadza się do przekazania treści orzeczenia (innego pisma) do świadomości strony. Sformalizowany, przewidziany w przepisach proceduralnych, tryb dokonywania doręczeń podporządkowany jest temu właśnie celowi i służyć ma zabezpieczeniu gwarancji procesowych każdej ze stron, tj. zagwarantowaniu dotarcia treści orzeczenia (innego pisma) do świadomości strony. W konsekwencji zachowanie sformalizowanego trybu bynajmniej nie jest konieczne, jeśli tylko strona, dla której pismo było przeznaczone, oświadczy, że pismo to otrzymała. Takie oświadczenie strony zastępuje pokwitowanie, uważane jest za dostateczny dowód dotarcia do świadomości strony treści pisma (por. postanowienie SN z 11.12.1991 r., V KRN 304/90, OSNKW 1992, nr 5–6, poz. 44; por. też wyrok NSA z 04.04.2017 r., II OSK 256/16; ten wyrok oraz, o ile inaczej nie zastrzeżono, dalsze orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w nin. uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). Konsekwentnie, z faktu, że wobec strony nie zachowano normy gwarancyjnej, mającej służyć ochronie jej praw, nie można wywodzić niekorzystnych dla tejże strony skutków prawnych. Z istoty normy gwarancyjnej wynika bowiem, że to właśnie jedynie strona, wobec której nie dochowano przewidzianych w przepisach procedury warunków, może się na okoliczność tę powoływać, zarzucając naruszenie jej praw (zob. postanowienie SN z 11.12.1991 r., V KRN 304/90, OSNKW 1992, nr 5-6, poz. 44; por. G. Łaszczyca, A. Matan, Doręczenia w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym, Kraków 1998, s. 26).

Jak wynika z akt sprawy – i czego Skarżąca nie kwestionuje, poddając w wątpliwość jedynie skuteczność złożonego przez Spółkę oświadczenia, z uwagi na brak skutecznego, w jej ocenie, doręczenia Spółce decyzji Dyrektora ZZ z 18 marca 2023 r. – Spółka złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do (wniesienia) odwołania od tej decyzji.

W ocenie Sądu, składając to świadczenie, Spółka w sposób dorozumiany potwierdziła fakt otrzymania decyzji Dyrektora ZZ, a tym samym – skuteczność jej doręczenia przez organ I instancji.

Wbrew zatem zarzutom Skarżącej, należy uznać, że doręczenie Spółce ww. decyzji Dyrektora ZZ, jeśli nawet nie było w pełni prawidłowe, to na pewno skuteczne.

Mimo to zaskarżone postanowienie nie może się ostać w obrocie prawnym, jako wydane co najmniej przedwcześnie. Albowiem przed jego wydaniem organ II instancji błędnie odstąpił od przeprowadzenia merytorycznej weryfikacji zasadności stanowiska organu I instancji o nieposiadaniu przez Skarżącą przymiotu strony postępowania w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażane zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie, że pominięcie, w wyniku wadliwego ustalenia zakresu podmiotowego postępowania, jednostek mających w sprawie interes (obowiązek) prawny samo w sobie nie pozbawia ich jeszcze prawa do wniesienia odwołania. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że odwołanie może wnieść podmiot formalnie nie biorący udziału w postępowaniu przed organem I instancji, jeżeli wykaże, że ma interes prawny w tej sprawie. Wówczas termin do wniesienia odwołania biegnie od momentu doręczenia decyzji ostatniej ze stron postępowania, które w tym postępowaniu brały udział. W tej sytuacji złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 127a k.p.a., przez stronę wadliwie uznaną za jedyną stronę postępowania prowadziłoby do pozbawienia prawa uczestnictwa w postępowaniu stron, które nie z własnej winy, formalnie nie brały udziału w postępowaniu (zwłaszcza gdy np. ewidentnie zostały pominięte przez organ administracji). Wówczas takie strony miałyby prawo dochodzić swych praw jedynie w trybie nadzwyczajnym: wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Pozbawiono by je prawa do rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji, co oznaczałoby złamanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 in principio k.p.a.). Skoro przepis art. 127a § 2 k.p.a. wiąże skutek ostateczności i prawomocności decyzji z dniem doręczenia organowi administracji oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, to gdy pominięto jedną ze stron postępowania, a oświadczenie wniosła tylko jedna strona, wadliwie uznana za jedyną, to oświadczenie jednej tylko strony nie wywołuje skutku uzyskania przez decyzję waloru ostateczności i prawomocności. Pominięcie strony postępowania przez organ I instancji i wskutek tego złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania przez wadliwie uznaną za jedyną stronę postępowania nie może wywoływać związanego z takim oświadczeniem skutku dla strony ewidentnie pominiętej przez organ, a będącej stroną. Oświadczenie o zrzeczeniu się prawa odwołania będzie skuteczne, gdy wniosły je wszystkie strony. Ujawnienie się pominiętej strony postępowania na etapie odwołania, już po wniesieniu przez inne strony ww. oświadczenia, jest powodem odmowy skuteczności wniesionych dotychczas oświadczeń. Okazuje się wówczas, że założenie organu o złożeniu oświadczeń przez wszystkie strony było wadliwe, a zatem nie zachodzi sytuacja z art. 127a § 2 k.p.a. Wobec braku oświadczeń o zrzeczeniu się odwołania wszystkich stron, w tym niesłusznie pominiętej, nie będzie możliwe wywołanie skutków z ww. przepisu. Pomijanie strony nie tylko naruszałoby wymogi z art. 127a § 2 k.p.a., ale przeczyłoby zasadzie zagwarantowania stronom udziału w postępowaniu z art. 10 k.p.a. (por.: wyrok NSA z 06.11.2020 r., II OSK 2674/20; B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2024, art. 127a, Nb 10; por. też wyrok WSA z 29.08.2019 r., II SA/Kr 636/19).

Jak wynika z powyższych rozważań, ocena sprawy pod kątem zastosowania instytucji oświadczenia z art. 127a § 1 i 2 k.p.a. nie może abstrahować od statusu procesowego podmiotu, który takie oświadczenie składa, jak i podmiotu, który w ustawowym terminie uruchamia środki odwoławcze powołując się na swój interes prawny. W konsekwencji powołanie się przez organ na ostateczność decyzji byłoby usprawiedliwione wyłącznie w przypadku, gdyby w orzeczeniu (tu: postanowieniu) odwoławczym został wykazany brak interesu prawnego podmiotu wnoszącego odwołanie w sprawie. Pominięcie takich ustaleń i oceny statusu procesowego strony skarżącej narusza art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Brak takich ustaleń skutkuje przedwczesnym zastosowaniem art. 134 w zw. z art. 127a § 1 i 2 k.p.a. (por. wyrok WSA z 29.12.2022 r., II SA/Wr 447/20).

W kontrolowanej sprawie jest poza sporem, że Skarżąca, wnosząc odwołanie w dniu 02 kwietnia 2024 r., "zmieściła się" w ustawowym 14-dniowym terminie do wniesienia tego środka zaskarżenia – licząc nawet od daty kwestionowanego przez Skarżącą doręczenia Spółce decyzji Dyrektora ZZ, w dniu 21 marca 2024 r. – który to termin upływał z dniem 04 kwietnia 2024 r. (czwartek). W tej sytuacji Dyrektor RZGW powinien był w pierwszej kolejności zbadać, czy Skarżąca rzeczywiście ma deklarowany przez nią interes prawny, który legitymowałby ją do brania udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony – czego błędnie nie uczynił, poprzestając od razu na konstatacji, że odwołanie od decyzji Dyrektora ZZ zostało wniesione przez Skarżącą po dniu złożenia przez Spółkę oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji.

W konsekwencji należy stwierdzić, że organ II instancji co najmniej przedwcześnie stwierdził niedopuszczalność odwołania Skarżącej w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżone postanowienie.

O zwrocie kosztów postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu od skargi, w wysokości 100 zł.