Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1018/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Par. 8, 9, 10
journal: Dz.U. 2004 nr 187 poz 1929
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na  zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: Art. 3, 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr) NSA Piotr Lechowski Protokolant Katarzyna Dydaś po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności s k a r g ę o d d a l a


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./, oraz art. 5a ust 4 ustawy o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 29 grudnia 1993 r. (Dz. U. z dnia 4 stycznia 1994 r) po rozpatrzeniu odwołania J. N., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] z dnia [...] o odmowie przyznania J. N. płatności na zalesianie.

Wydanie powyższych rozstrzygnięć poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi:

Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z inicjatywy J. N., który w dniu 27 grudnia 2004r. złożył wniosek o przyznanie płatności na zalesianie w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

W dniu [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesienie.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. W wyniku odwołania od przedmiotowej decyzji w dniu [...] Dyrektor Oddziału ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję ze względu na uchybienia formalne decyzji poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego i skierował sprawę do ponownego rozpoznania.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił J. N. przyznania płatności na zalesianie z powodu nie złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia.

W odwołaniu od decyzji nr [...] z dnia [...] J. N. podniósł, iż decyzja zapadła przed upływem terminu zaskarżenia decyzji Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] nr [...], czym został naruszony art. 130 § 1 i 2 kpa.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...].

Powołując się na przepis § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187. poz. 1929) , uznano, iż J. N. nie dopełnił przesłanki obowiązku złożenia w przewidzianym terminie zaświadczenia o którym mowa w § 9 ust 2 i z tego względu na mocy § 10 odmówiono przyznania płatności.

Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR nr [...] złożył J. N., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 10, art. 81 w związku z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 79 § 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) - polegające na braku przeprowadzenia postępowania dowodowego, oraz naruszenie przepisu art. 130 § 1 i 2 k.p.a., gdyż druga z kolei decyzja zapadła przed upływem terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego, a tym wypadku decyzja nie mogła zostać wykonana. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 lutego 2007r sygn. akt [...] uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, albowiem wydane zostały z naruszeniem prawa. W szczególności naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego , a także § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz. U. Nr 187, poz. 1929/. Powodem uchylenia było nie wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego, a w szczególności nie wyjaśnienie w jakim terminie skarżący miał wykonać zalesienie, nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych spowodowało w konsekwencji naruszenie prawa materialnego. Dopiero ustalenie okoliczności dotyczących daty wykonania zalesienia mogło pozwolić na wydanie decyzji odmawiającej przyznania płatności na zalesianie z powodu nie złożenia przez wnioskodawcę oświadczenia o dokonanym zalesieniu.

Zgodnie z § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz. U. Nr 187, poz. 1929/ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonych decyzji, zalesienie wykonuje się w terminie określonym w planie zalesienia, po otrzymaniu postanowienia o spełnieniu warunków. Bezspornym w sprawie jest, że postanowienie zostało wydane w dniu [...], a doręczone skarżącemu w dniu 24 marca 2005r. , a zatem dopiero po tej dacie mógł rozpocząć wykonywanie zalesienia. Postanowienie zawiera prawidłowe pouczenie, iż zalesienie musi zostać wykonane w terminie określonym w planie zalesienia, a także pouczenie związane z obowiązkiem poinformowania i złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia. Jak wynikało z przedłożonego planu zalesienia /do sygn. akt [...]/, poszczególne czynności związane z zamiarem zalesienia gruntu musiały być wykonane w określonych terminach. Pierwszą czynnością było odpowiednie przygotowanie gleby, które / jak wynika z planu str. 5/ powinno być wykonane do 31 października roku poprzedzającego zalesienie, natomiast inne zabiegi uprawowe do 15 września roku poprzedzającego zalesienie / str. 6 planu/. Natomiast zalecane terminy sadzenia, to wczesna wiosna /po rozmarznięciu gleby/ do 10 maja. Zważywszy zatem na datę otrzymania postanowienia o spełnieniu warunków przez wnioskodawcę do otrzymania pomocy finansowej na zalesienie i terminy w jakich zgodnie z planem zalesienia można wykonać zalesienie, zalesienie nie mogło być wykonane w 2005r. W takich okolicznościach stanu faktycznego wydanie zaskarżonych decyzji o odmowie przyznania płatności na zalesienie z powodu nie złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia, zdaniem Sądu było przedwczesne, albowiem jak wynika z okoliczności sprawy zalesienie nie mogło być wykonane w 2005r., mogło być wykonane wiosną 2006r. Wyrok ten stał się prawomocny.

Konsekwencją uchylenia decyzji organu II i I instancji było ponowne rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne. Po otrzymaniu wyroku organ I instancji zawiadomieniem z dnia 4 czerwca 2007r. poinformował o tym fakcie skarżącego. W dniu 20 czerwca 2007r. J. N. stawił się w Biurze Powiatowym ARiMR, aby skorzystać z prawa wglądu do akt sprawy i oświadczył wówczas, że oświadczenia o zalesieniu nie przedstawi, albowiem zalesienie nie zostało wykonane. W tym samym dniu do BP ARiMR wpłynął wniosek J. N. o zawieszenie postępowania w związku z koniecznością rozstrzygnięcia aktualności planu zalesienia z dnia 10 grudnia 2004r.. A także jak podnosił losów jego drugiego wniosku zalesieniowego z 2004r., co do złożenia którego nie przedstawił żadnych dowodów. Ponadto w dniu 3 lipca 2007r. do BP ARiMR wpłynął wniosek J. N. o zwrot kosztów osobistego stawiennictwa w dniu 20 czerwca 2007r. Wobec niespornego w sprawie faktu, że zalesienie nie zostało wykonane przez J. N., organ I instancji postanowieniem z dnia [...] odmówił zawieszenia postępowania, a decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił J. N. przyznania płatności na zalesienie.

Odmawiając zawieszenia postępowania organ wskazał, że podjęcie aktualnie przez J. N. kroków o dokonanie aktualizacji planu zalesienia z grudnia 2004r. nie ma żadnego wpływu na rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy w której termin do wykonania zalesienia minął wiosną 2006r.

W takich okolicznościach stanu faktycznego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, powołując się na § 10.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym w przypadku gdy producent nie złoży w terminie oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia do którego dołącza zaświadczenie nadleśniczego potwierdzającego ten fakt, kierownik biura powiatowego Agencji, w formie decyzji odmawia przyznania płatności na zalesienie. Decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił J. N. przyznania płatności na zalesienie.

Zarówno postanowienie jak i decyzja organu I instancji zostały przesłane skarżącemu na adres podany w ewidencji producentów tj C. ul. S. Skarżący składając odwołanie od decyzji i zażalenie od postanowienia wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i zażalenia wskazując, że organ nieprawidłowo dokonał doręczenia, albowiem podanym adresem do doręczeń jest kol. Ł. S. Organ przywrócił termin do złożenia odwołania i zażalenia .

W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 19 w zw z art. 23 kpa, art. 42 § 1 w zw. z art. 44 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 7 kpa. W uzasadnieniu odwołania skarżący podał, że z treści wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2007r. wynika, że nie jest on kierowany do tego organu, który wydał decyzję w I instancji w tej sytuacji stała się nieważna z mocy prawa /art. 156 § 1 pkt 7 kpa/. Skarżący wskazując na powyższe, w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 kpa wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie jej przez organ do tego uprawniony.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania, a decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania płatności na zalesienie. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, ze Kierownik Biura Powiatowego ARiMR jest jedynym organem uprawnionym w I instancji do rozstrzygnięcia sprawy wniosku płatności z tytułu zalesienia J. N., w związku z tym zarzuty o wydaniu decyzji z dnia [...] z pominięciem właściwości należy uznać za bezzasadny. Rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy podjęte przez organ I instancji w decyzji z dnia [...] jest prawidłowe, zgodne z regulacjami prawnymi, a także wyrokiem sądu. Nie można bowiem było przyznać płatności J. N., skoro nie dopełnił do dnia wydania decyzji ciążącego na nim w myśl § 9 .1 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunku i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych złożenia kierownikowi biura powiatowego Agencji oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym ten fakt. W związku z ustaleniem, że J. N. nie spełnił warunków do przyznania mu płatności na zalesienie, decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 156 § 1 pkt 7 kpa powodujące jej nieważność. Decyzja zdaniem skarżącego podpisana została podpisana przez osobę nie mająca odpowiedniego umocowania prawnego. Zarzucił naruszenie art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1993r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, gdyż zaskarżona decyzja wydana została przez z-cę dyrektora oddziału Regionalnego - organ i osobę nieuprawnioną bo zgodnie z ustawą oddziałem regionalnym kieruje dyrektor, a z ustawy nie wynika aby można było upoważnić do wydawania decyzji inne osoby.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja zgodna z obowiązującym stanem prawnym.

Bezpodstawne są zarzuty dotyczące niewłaściwości organów orzekających w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 lutego 2007r sygn. akt [...] uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I, stąd też sprawa ponownie wróciła do organu I instancji, którym jest Kierownik Biura Powiatowego ARiMR. Organem II instancyjnym jest Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR i ten organ wydał zaskarżoną decyzję. Jak wynika z treści decyzji, decyzja została wydana przez zastępcę Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, który działał na podstawie upoważnienia z dnia 5 lipca 2007r. nr [...] Dyrektora. Tym samym jest to decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, działającego przez swojego zastępcę. Podstawą prawną takiego upoważnienia może być m.in. art. 268a kpa, który stanowi, organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Z kolei zgodnie z art. 5 § 2 pkt 5 kpa w zw. z art. 1 pkt 2 kpa., organy administracji publicznej to nie tylko ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie oraz działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego, ale również inne organy państwowe oraz inne podmioty gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym wszelkie zarzuty skarżącego dotyczące niewłaściwości organów, które z kolei miałyby powodować nieważność zaskarżonej decyzji są bezzasadne. Bezzasadne są również zarzuty dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Bezspornym w sprawie jest, co oświadcza sam skarżący, że po otrzymaniu postanowienia z dnia [...] wydanego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o spełnieniu niezbędnych warunków o przyznanie płatności na zalesienie, przedmiotowe zalesienie nie zostało wykonane. Należy podkreślić, że zalesienie nie tylko nie zostało wykonane w terminie określonym w planie zalesienia tj wiosna 2006r., ale w ogóle nie zostało wykonane. Wobec takich okoliczności stanu faktycznego, organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały § 10.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929), zgodnie z którym w przypadku gdy producent nie złoży w terminie oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia do którego dołącza zaświadczenie nadleśniczego potwierdzającego ten fakt, kierownik biura powiatowego Agencji, w formie decyzji odmawia przyznania płatności na zalesienie. Mając na uwadze stan faktyczny w przedmiotowej sprawie i obowiązujący stan prawny zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił.