Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 322/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 151/21 o odrzuceniu skargi P. B. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 151/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) odrzucił skargę P. B. (dalej: skarżący) na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce (dalej: Naczelnik US lub organ).

Skarżący wniósł do WSA skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce. W skardze poruszył wiele problemów dotyczących egzekucji prowadzonej wobec niego przez organ.

Naczelnik US w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że z treści skargi nie można stwierdzić co konkretnie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.

Zarządzeniem z 25 lutego 2021 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez oznaczenie przedmiotu sprawy przez sprecyzowanie czego dokładnie dotyczy wniesiona skarga, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał pismo, w którym nie sprecyzował przedmiotu skargi. Wyraził jedynie swoje niezadowolenia z działań Urzędu Skarbowego i dołączył umowę sprzedaży samochodu.

WSA zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zdaniem WSA skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi poprzez określenie przedmiotu zaskarżenia w sposób umożliwiający nadanie skardze dalszego biegu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wyrażając w jego treści niezadowolenie z zaskarżonego orzeczenia oraz składając szereg wniosków o przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy wyjaśnić, iż skarga jest środkiem prawnym wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne, stąd też powinna spełniać określone w ustawie wymogi formalne. Możliwość sądowej kontroli zaskarżonego aktu bądź terminowości załatwienia sprawy przez organy administracji publicznej uzależniona jest od skutecznego wniesienia poprawnej pod względem formalnym skargi. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać m.in.: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ustawodawca określając minimalne wymogi skargi uznał, że to na osobie inicjującej postępowanie sądowe ciąży obowiązek na tyle precyzyjnego określenia przedmiotu zaskarżenia, aby sąd nie miał wątpliwości co do intencji skarżącego. Wskazanie przez stronę przedmiotu sprawy – wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości – jest dla sądu wiążące.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w sytuacji, gdy w samej treści skargi istniała rozbieżność co do tego, jaki akt lub bezczynność którego organu jest przedmiotem skargi, Sąd I instancji powinien, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę do uzupełnienia dostrzeżonego braku lub wyjaśnienia powstałej rozbieżności (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 535/13, LEX nr 1310090).

Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do powołanej regulacji jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia przez skarżącego w terminie braków formalnych skargi wprowadza sankcję w postaci jej odrzucenia.

Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie stwierdził, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie spełniała opisanych wyżej wymogów formalnych. Sposób redakcji skargi uniemożliwiał Sądowi I instancji zrekonstruowanie treści jej żądania. Z uwagi na treść skargi, nie można było zatem w sposób niebudzący wątpliwości wskazać przedmiotu zaskarżenia.

Wezwanie WSA było dostatecznie precyzyjne, bowiem wskazywało na obowiązek podania konkretnego aktu lub czynności, który nie został rozpoznany. W odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji, przedmiot skargi nie został sprecyzowany w sposób, który pozwalałby na jego zidentyfikowanie lub określenie intencji skarżącego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno wniesiona w sprawie skarga jak i pismo skarżącego z 13 marca 2021 r. nie pozwala odtworzyć woli strony i stwierdzić, jakiego aktu lub zaskarżonej czynności dotyczy wniesiona w sprawie skarga oraz jakiego naruszenia prawa lub interesu prawnego dotyczy. Nie jest zaś kwestionowane, że w wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, stąd Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.