Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 375/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 20 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009r. sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji nakazującej rozbiórkę części obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

IISA/Ke 375/09

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia K.D., utrzymał w mocy postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], wyjaśniające, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego, Znak: [...] z dnia [...]., dotyczy rozbiórki samowolnie dobudowanej części budynku piekarni wraz z piecem i garownią o wymiarach zewnętrznych 3,20 × 2,50 m oraz 9,55 × 4,30 m, na działce w K., przy ul. [...], oznaczonej numerem geodezyjnym [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że decyzją z dnia [...] ( utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z dnia [...]), podjętą w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Kierownik Urzędu Rejonowego nakazał K.D. rozbiórkę samowolnie dobudowanej części budynku piekarni wraz z piecem i garownią, zlokalizowanego na wskazanej wyżej działce.

Organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] uchylił postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakładające na K.D. grzywnę w wysokości 23.301,50 zł w celu przymuszenia go do wykonania powyższej rozbiórki i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji z uwagi na konieczność określenia wymiarów samowolnie dobudowanej części budynku.

Po wykonaniu zaleceń organu odwoławczego, Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] (utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]) nałożył na skarżącego grzywnę w wysokości 22.920,80 zł w celu przymuszenia go do wykonania rozbiórki.

Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 1144/05 uchylił postanowienia organów obu instancji, wskazując, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Inspektor Nadzoru Budowlanego, przy ustalaniu wymiarów samowolnie dobudowanej części budynku pominął bowiem obowiązującą w tym zakresie procedurę administracyjną, naruszając przepis art. 113 § 2 i 3 kpa, zaś Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dostrzegając powyższego błędu również naruszył wskazany przepis. Sąd wskazał bowiem, że istnieją wątpliwości co do treści decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...], stanowiącej postawę nałożonego obowiązku, tj. brak podania w tym rozstrzygnięciu wymiarów samowolnie dobudowanej części budynku piekarni wraz z piecem i garownią, które to wątpliwości należało rozstrzygnąć w drodze postanowienia w trybie art. 113 § 2 kpa, na które zgodnie z § 3 przysługuje zażalenie. Bez zastosowania tej procedury niedopuszczalna była zmiana treści decyzji wyszczególniona w części D. 25 formularza tytułu wykonawczego.

Rozpatrując sprawę ponownie, Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie egzekucyjne i postanowieniem z dnia [...] nałożył na K.D. grzywnę w wysokości 29.141.60 zł. Postanowienie to zostało następnie uchylone rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którym umorzono również postępowanie organu I instancji wszczęte tytułem wykonawczym z dnia [...] z uwagi na brak zastosowania się przez organ I instancji do wskazówek zawartych w w/w wyroku WSA w Kielcach.

Organ odwoławczy ustalił, że Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...]. przy czym organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 765/08 oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie.

W wyniku ponownego rozpoznania niniejszej sprawy organ I instancji wydał opisane na wstępie postanowienie z dnia [...], na które zażalenie złożył K.D., wnosząc o jego uchylenie.

Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że zaskarżone postanowienie sprowadziło się w praktyce do ponownego dopisania rzeczywistych wymiarów części budynku, objętego nakazem rozbiórki, ustalonych podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 3 sierpnia 2005 r. Wskazał, że wyjaśnienia decyzji wprawdzie mogą być dokonywane w drodze postanowienia, ale jedynie na żądanie organu egzekucyjnego lub strony, przy czym wyjaśnił, że ani on ani inne strony takiego żądania nie zgłaszały.

Zarzucił również, że sytuacja, w której INB, działający jako organ, który wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej części budynku i zarazem jako organ egzekucyjny, na własne żądanie mógłby udzielać sobie samemu wyjaśnień jest nie do pomyślenia i stanowi to zaprzeczenie podstawowych zasad obowiązujących w procedurze administracyjnej.

Powołując się na wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2007 r., w sprawie o sygn. akt: VI SA/Wa 548/07 i z dnia 25 kwietnia 2007 r., w sprawie o sygn. akt: VI SA/Wa 215/07, K.D. podniósł, że znajomość wymiarów części budynku w dacie wydania decyzji wynikała jedynie pośrednio z innych dokumentów i to w sposób budzący wątpliwości, na co zwrócił uwagę WSA w Kielcach w wyroku z dnia 8 grudnia 2006r., sygn. akt. II SA/Ke 1144/05. Dopiero bowiem w dniu 3 sierpnia 2005 r., podczas oględzin ustalono rzeczywiste rozmiary części budynku podlegającej rozbiórce. Zdaniem skarżącego, gdyby w dacie wydania decyzji o rozbiórce były znane rzeczywiste wymiary, a w decyzji jedynie by je pominięto lub podano nieprecyzyjnie, możliwe byłoby wydanie postanowienia, odpowiadającego w swej istocie obecnie zaskarżonemu postanowieniu organu I instancji. Skoro natomiast istniała konieczność przeprowadzenia nowych oględzin to wprowadzenie nowych ustaleń do postępowania, jest niczym innym jak uzupełnieniem o zupełnie nowy element części postępowania zakończonego prawomocną decyzją, a więc korektą tej decyzji.

Rozpoznając powyższe odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada prawu i znajduje potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach.

Przytaczając treść art. 113 § 2 kpa organ II instancji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wątpliwości budził fakt, iż w decyzji z dnia [...] Kierownik Urzędu Rejonowego nakładając na K.D. obowiązek rozbiórki samowolnie dobudowanej części "budynku piekarni" wraz z piecem i garownią na działce nr ewid. [...] w K., przy ul. [...] nie określił jej wymiarów. Wbrew temu co podnosi w zażaleniu skarżący, ustalenia organu I instancji dokonane przed wydaniem decyzji z dnia [...], w tym szkice i rysunki nie budzą wątpliwości co do tego, jaka część budynku przedmiotowej piekarni została przez niego dobudowana samowolnie. Wątpliwości budziły jedynie różnice w wymiarach tych samych ścian na poszczególnych szkicach, co powodowało trudności w egzekwowaniu obowiązku rozbiórki tej samowolnie dobudowanej części. Brak jednoznacznych wymiarów ścian dobudowanej samowolnie części przedmiotowego budynku uniemożliwił prawidłowe wyliczenie wysokości grzywny, stosowanej przez organy nadzoru budowlanego celem przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku rozbiórki budynku.

Organ II instancji podkreślił, że dokonane podczas oględzin w dniu 3 sierpnia 2005 r. prawidłowe pomiary dobudowanych części "budynku piekarni" nie wnosiły, wbrew twierdzeniu skarżącego, nowych elementów do decyzji nakazującej rozbiórkę, lecz wyłączenie wyjaśniały rozbieżności w wymiarach ścian części przedmiotowego "budynku piekarni", objętych nakazem rozbiórki i uprawniały organ I instancji do wydania zaskarżonego postanowienia w trybie art. 113 § 2 Kpa.

W przekonaniu organu odwoławczego nie można zgodzić się z argumentacją zażalenia, jakoby niedopuszczalne było wydanie przez INB postanowienia w trybie art. 113 § 2 kpa. Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem nadzoru budowlanego, który wydał decyzję z dnia [...] nakazującą rozbiórkę przedmiotowej części budynku piekarni i, jak wynika z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organem egzekucyjnym właściwym do wyegzekwowania tegoż obowiązku. Jako organ egzekucyjny był zatem umocowany, aby z urzędu wyjaśnić wątpliwości wynikające z decyzji Kierownika Urzędu Rejowego z dnia [...], niezbędne do skutecznego wyegzekwowania obowiązku rozbiórki. Procedura administracyjna dopuszcza bowiem taką możliwość, co również na gruncie przedmiotowego postępowania wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 8 grudnia 2006 r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Ke 1144/05, które to stanowisko zgodnie z art. 153 p.p.s.a jest dla organu wiążące.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, organ II instancji wyjaśnił, że przytoczone przez skarżącego wyroki sądów administracyjnych nie mają zastosowanie w niniejszej sprawie, zaś wyrażona tam ocena prawna przepisu art. 113 kpa nie wiąże organów nadzoru budowlanego. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2009 r., Sygn. akt: I SA/Gd 558/08).

Ubocznie organ II instancji wskazał, że w podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji powinien również zostać wskazany przepis art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednakże jego brak nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K.D. i podnosząc naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności art. 113 § 2 i 3 kpa wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Skarżący wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że w postanowieniu organu II instancji w całości pominięto fakty i okoliczności podniesione przez niego w zażaleniu nadal popiera wskazane tam argumenty i czyni je integralną częścią niniejszej skargi.

K.D. zarzucił ponadto, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie można jednoznacznie wywnioskować, czy w dacie wydawania decyzji nakazującej rozbiórkę części obiektu budowlanego, znane były organowi rzeczywiste wymiary dobudowanej części piekarni. Dokonanie precyzyjnych pomiarów po upływie siedmiu lat i "dopisanie" ich do treści decyzji, w przekonaniu skarżącego, nie może zostać uznane za wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, lecz stanowi niedopuszczalne uzupełnienie decyzji.

Autor skargi podniósł, że przepis art. 113 § 2 kpa nie może zostać zastosowany w przypadku uzupełnienia decyzji, gdyż w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego inne przepisy regulują uzupełnienie lub zmianę decyzji.

W przekonaniu K.D. związanie organu wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "nie zwalnia organów administracyjnych od obowiązku samodzielnego myślenia", Sąd bowiem nie miał obowiązku sprawdzenia, czy w postępowaniu rzeczywiste wymiary zostały ustalone, skontrolował jedynie, że wymiary te nie zostały wskazane w zasadniczej decyzji.

Skarżący podniósł również, że Inspektor Nadzoru Budowlanego działał w niniejszej sprawie z urzędu, podczas gdy wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji może nastąpić jedynie na wniosek.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153/02 poz. 1270 ze zm.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia ( art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], w którym wyjaśniono wątpliwości co do treści decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] orzekającej obowiązek rozbiórki samowolnie dobudowanej części budynku piekarni wraz z piecem i garownią, znajdującego się na działce w K. przy ul. [...], przy czym wyjaśniono, że wymiary zewnętrzne tego budynku wynoszą 3,20 × 2,50 m oraz 9,55 × 4,30 m.

Przystępując do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia zadaniem Sądu było ustalenie, czy zasadnie organ, działając na podstawie art. 113 § 2 kpa wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].

Stosownie do treści art. 113 § 2 kpa organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.

Celem powyższej regulacji jest usunięcie niejasności co do treści decyzji, w szczególności wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III).

Mając zatem na względzie powyższe, wskazać należy, iż w pierwszej kolejności organ właściwy w sprawie zobligowany jest do sprawdzenia, czy z żądaniem wyjaśnienia treści orzeczenia wystąpiła osoba do tego uprawniona, którą jest strona lub organ egzekucyjny oraz, czy rzeczywiście treść podjętego orzeczenia jest niejasna i budzi wątpliwości. Wyjaśnieniu bowiem nie mogą podlegać wątpliwości strony powstałe na tle uzasadnienia aktu lub interpretacji przepisów prawa. Nie mieści się w ramach wykładni także wyjaśnienie powodów zajętego w sprawie merytorycznego stanowiska, zaś samo wyjaśnienie nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem organu w sprawie. Dopiero łączne wystąpienie tychże przesłanek obliguje organ do dokonania wykładni.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2009r., (sygn. akt II GSK 98/09), podzielonym przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę - organ administracji działając we wskazanym trybie nie jest powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem przyjętych zasad wykładni prawa, ale jest "uprawniony i obowiązany wyjaśnić, jak rozumiał własną decyzję", wyjaśnienie natomiast wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego bądź prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, czy też pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji.

Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy podkreślić należy, że ani w rozstrzygnięciu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] orzekającej rozbiórkę samowolnie dobudowanej części budynku piekarni wraz z piecem i garownią, na działce przy ul. [...] w K., ani też w jej uzasadnieniu organ nie wskazał wymiarów części budynku podlegającej rozbiórce. Z załączonych akt administracyjnych wynika jednak, że przed wydaniem przedmiotowej decyzji Kierownik Urzędu Rejonowego podjął działania pozwalające na ustalenie rzeczywistych wymiarów części budynku podlegającej rozbiórce. O powyższym fakcie świadczy przede wszystkim szkic piekarni z dnia 6 września 1998 r., a także inne znajdujące się w aktach rysunki i mapy, które bezspornie pozwalały na ustalenie, która część budynku została przez inwestora dobudowana. Co więcej faktu dobudowy nie kwestionował sam K.D. Wbrew zatem stanowisku skarżącego, oględziny przeprowadzone w dniu 3 sierpnia 2005 r. nie wprowadzały nowych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, a prowadziły jedynie do precyzyjnego określenia wymiarów budynku, co było niezbędne do ustalenia wysokości nałożonej na K.D. grzywny w celu przymuszenia. Oględziny te, będące podstawą wyjaśnienia treści decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...], nie określiły innego, w szczególności większego zakresu rozbiórki niż ten, który wynikał z tej decyzji rozbiórkowej. Nie ma bowiem w sprawie wątpliwości co zostało przez skarżącego dobudowane i co w związku z tym podlega rozbiórce, a jedynie brak było wymiarów dobudowanej części, o których nikt przecież w sprawie nie twierdził, aby pomiędzy datą wydania nakazu rozbiórki, a datą zaskarżonego postanowienia uległy zmianie. W tym sensie postanowienie INB z dnia [...] nie wprowadzało do decyzji rozbiórkowej żadnych nowych składników, w szczególności jakichkolwiek nowych ustaleń faktycznych, ale tylko ściślej opisywało te składniki, które już w tej decyzji występowały, choć nie były wyartykułowane.

Nie sposób również nie zauważyć, że do powyższego działania organy zostały zobligowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 1144/05 uchylił postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, nakazując organom m.in. rozstrzygnięcie z urzędu, w trybie art. 113 § 2 kpa wątpliwości występujących w decyzji orzekającej rozbiórkę, tak aby umożliwić ustalenie wysokości grzywny w celu przymuszenia.

Trafnie zatem organ uznając, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a, w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, podjął wskazane przez Sąd działania.

Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, jakoby błędnie organy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia oparły się na przepisie art. 113 § 2 kpa. Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, że celem postanowienia wydanego na podstawie wskazanego przepisu jest wyjaśnienie przez organ rozstrzygnięcia sprawy, a zatem nie znajdują tu zastosowania, jak sugeruje autor skargi przepisy dotyczące uzupełnienia bądź zmiany decyzji. W niniejszej sprawie nie było bowiem konieczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, które prowadziłoby do wydania decyzji o odmiennej treści, bądź do podważenia rozstrzygnięcia aktualnie obowiązującego lub uzupełnienia go o elementy, które obligatoryjnie z mocy ustawy powinno ono zawierać.

Nie można również zgodzić się z twierdzeniem K.D., jakoby niedopuszczalne było wydanie postanowienia dotyczącego wyjaśnienia wątpliwości w powyższej decyzji z uwagi na brzmienie przepisu art. 113 § 2 kpa, który stanowi, że działanie takie może zostać podjęte wyłącznie na wniosek strony, bądź organu egzekucyjnego.

Stosownie bowiem do treści art. 20 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. 05.229.1954 ze zm.), organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest kierownik wojewódzkiej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w imieniu własnym lub wojewody decyzji i postanowień.

Mając zatem na uwadze fakt, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. 98.133.872 ze zm.), organem właściwym do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z orzeczonego nakazu rozbiórki stał się w niniejszej sprawie Inspektor Nadzoru Budowlanego należy uznać, że organ ten był równocześnie podmiotem uprawnionym, w świetle przepisu art. 113 § 2 kpa, do podjęcia z urzędu postanowienia wyjaśniającego wątpliwości wynikające z decyzji z dnia [...]. Należy dodać, że przedstawioną wykładnią Sąd w niniejszym składzie podziela identyczny pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku WSA w Kielcach z dnia 8 grudnia 2006 r. w sprawie II SA/Ke 1144/05.

Skoro zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.