Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 317/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7c pkt 1 i 3, art. 7e pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 101 poz 1178
law: Ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej.
article: art. 3 ust. 1, art. 43a, art. 75a
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
article: art. 107 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2 i 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Jerzy Strzebinczyk, Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wykreślenia wpisu w ewidencji działalności gospodarczej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. Nr [...] z dnia [...] r.; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. określa, że decyzje wymienione w punkcie I nie mogą być wykonane do dnia prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] , działając na podstawie art. 7c pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 roku - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101 poz. 1178 z późn. zm.) Burmistrz Miasta i Gminy B. wykreślił z urzędu wpis do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] Pana A. M. (dalej jako skarżący) w części dotyczącej zbierania, skupowania oraz magazynowania odpadów.

W uzasadnieniu organ powołał się na fakt otrzymania w dniu [...] r. wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] roku, z treści którego wynika, iż Sąd Rejonowy pozbawił skarżącego prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek w zakresie zbierania, skupowania oraz magazynowania odpadów na okres trzech lat. Jak organ zauważył, z mocy art. 7c pkt 3 ustawy Prawo działalności gospodarczej, wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku gdy prawomocnie orzeczono zakres wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Wskazano, że bezsporny jest fakt, iż skarżący dokonał wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie :

46.77.Z Sprzedaż hurtowa odpadów i złomu;

43.11.Z Rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych;

43.12.Z Przygotowanie terenu pod budowę.

Zgodnie z PKD 2007 podklasa 46.77.Z obejmuje:

- sprzedaż hurtową metalowych i niemetalowych odpadów i złomu oraz materiałów przeznaczonych do recyklingu, włącznie ze zbieraniem, sortowaniem, wymontowaniem, wymontowywaniem części nadających się do wielokrotnego użycia, ze zużytych wyrobów takich jak samochody; pakowanie, przepakowywanie, magazynowanie dostarczanie, ale bez procesu dalszego przekształcenia,

- odsprzedaż części nadających się do użytku, wymontowywanych z wycofanych z eksploatacji samochodów, statków, komputerów, telewizorów i innych wyrobów.

Następnie Burmistrz podał, że z uwagi na treść orzeczenia Sądu Rejonowego, które uprawomocniło się [...] roku, postanowiono wykreślić z ewidencji działalności gospodarczej wpis nr [...] dotyczący PKD 46.77.Z Sprzedaż hurtową odpadów i złomu.

W odwołaniu strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, domagała się zmiany rozstrzygnięcia poprzez przywrócenie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie nieobjętym zakazem określonym w prawomocnym wyroku sądowym, gdyż w jej opinii - analizując zakres wykreślonej przez organ podklasy działalności gospodarczej PKD 46.77.Z. – zakaz z tegoż wyroku jest o wiele węższy, bowiem nie obejmuje on w żadnej mierze wszelkiej działalności podejmowanej wobec złomu.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy miedzy innymi przytoczył, że po wydaniu zaskarżonej decyzji Burmistrz wystawił również zaświadczenie o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej skarżącego, w którym ujawnił jako przedmiot działalności: 43. 11. Z "Rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych" oraz 43. 12. Z "Przygotowanie terenu pod budowę."

Wskazano dalej, że na podstawie art. 66 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 z późn. zm.) do dnia 1 lipca 2011 r. zachowują moc przepisy art. 7a - 7i ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. 101, poz. 1178 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą"). Zgodnie z art. 7e ust. 1 pkt 2 ustawy wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku, jeżeli po dokonaniu wpisu wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 7c pkt 1 i 3 ustawy. W myśl art. 7c pkt 3 ustawy organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, jeżeli prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Z wymienionych zatem przepisów ustawy wynika, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu, jeżeli po jego dokonaniu prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Wymienione przepisy ustawy mają wprost zastosowanie do przypadku skarżacego, bowiem po wpisaniu do ewidencji działalności gospodarczej zgłoszonej przez niego działalności, orzeczony został wobec niego zakaz prowadzenia przez niego działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów w okresie 3 lat.

Organ argumentował, że problemem w sprawie okazało się jednak nie to, czy uprawnione jest w ogóle wykreślenie wpisu, ale jaki powinien być zakres tego wykreślenia. W tej mierze organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko skarżącego, że wykreśleniem powinna być objęta tylko ta działalność, która została określona przez Sąd Rejonowy, czyli działalność gospodarcza związana ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów. Wywodził, że nie znajduje oparcia w przepisach ustawy stanowisko organu pierwszej instancji, iż wykreśleniem powinna być objęta cała działalność gospodarcza, która mieści się w podklasie 46.77.Z PKD 2007. Jakkolwiek ma rację organ pierwszej instancji, twierdząc, że w zakresie przedmiotowym tej podklasy mieści się również działalność gospodarcza związana ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów, to jednak mieszczą się w niej także inne przedmioty aktywności gospodarczej, co do których Sąd nie orzekł zakazu ich prowadzenia.

Uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe, organ odwoławczy podkreślił, że dopiero w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji zmienił swoje rozstrzygnięcie wskazując, że chodzi o cały wpis objęty symbolem PKD 2007 46.77.Z. Sentencja decyzji i jej uzasadnienie stanowią jedną i spójną całość. Tym samym niedopuszczalne jest, aby sentencja decyzji była sprzeczna z uzasadnieniem decyzji. Taka sytuacja sprzeczności wystąpiła w tej sprawie. Dlatego też organ odwoławczy zgadzając się z sentencją decyzji zmienił jej uzasadnienie przyjmując, że wykreślenie wpisu może dotyczyć jedynie działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów, a nie całej podklasy PKD 2007 46.77.Z. Tym samym nieuprawnione było więc również wystawienie przez organ pierwszej instancji zaświadczenia o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej skarżącego, w którym ujawnił jako przedmiot działalności jedynie - 43.11.Z "Rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych", 43.12.Z "Przygotowanie terenu pod budowę." Zaświadczenie to powinno również zawierać działalność określoną jako PKD 2007 46.77.Z, ale z wyłączeniem działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów.

W tych warunkach Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ – jak skonstatowało - wadliwość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji dotyczyła uzasadnienia decyzji, a wadliwość tę naprawił organ odwoławczy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego:

- art. 138 § 1 pkt. 2 kpa, która miała wpływ na wynik sprawy, polegającą na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji Burmistrza i jej zmianę poprzez orzeczenie o zmianie wpisu v ewidencji działalności gospodarczej w zakresie działalności gospodarczej oznaczone według PKD 46.77.Z z wyłączeniem działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów.

- art. 107 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt. 5 kpa, która miała wpływ na wynik sprawy, a polegającą na utrzymaniu w mocy decyzji, której treść sentencji powodowała, iż decyzja nie nadaje się ona do wykonania i niewykonalność ta ma charakter trwały.

Zdaniem strony skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję dokonując przy tym zmiany treści jej uzasadnienia. W ocenie skarżącego nie można zgodzić się z poglądem organu II instancji, jakoby decyzja Burmistrza Miast i Gminy B. była prawidłową, słusznie, bowiem zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż uzasadnienie tego orzeczenia znacznie wykracza poza uprawnienia wynikające z prawomocnego wyroku skazującego, natomiast ostatecznie dokonana zmiana wpisu w ewidencji działalności gospodarczej nie odpowiada treści sentencji tego orzeczenia. Organ odwoławczy, pomimo tak istotnej dysproporcji i rozbieżności postanowił o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, co powoduje w ocenie skarżącego poważne skutki prawne. Jakkolwiek trafnie organ odwoławczy zauważył, że istnieje wewnętrzna sprzeczność pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem, co wyrażało się w wadliwym usunięciu całej grupy PKD 4677.Z., a treść samej sentencji decyzji utrzymanej w mocy nie odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w art. 107 kpa. bowiem jej niedookreśloność i nieostrość doprowadziła organ I instancji do błędu logicznego, który SKO wskazało jako słuszną podstawę odwołania, to jednak z treści tej nie wynika jednak jak ma zostać dokonane wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej, odpowiadające orzeczeniu sądu karnego, w szczególności nie jest wskazane jak ma zostać sformułowane określenie grupy PKD 46.77.Z, bowiem jej zakres jest szerszy od środka karnego ustanowionego w procesie karnym. To wszystko ostatecznie doprowadziło do sytuacji, w której zaskarżona decyzja, poprzez wadliwie skonstruowaną sentencję, nie nadaje się do wykonania, a poprzez utrzymanie jej w mocy niewykonalność ta ma charakter trwały. Mając to na względzie, organ odwoławczy, poprawnie odnosząc się do zarzutów skarżącego, błędnie ocenił treść sentencji zaskarżonej decyzji i w ten sposób wadliwie, na zasadzie art. 138 § 1 pkt. 1 orzekło o utrzymaniu jej w mocy.

W konkluzji skargi stwierdzono, że treść sentencji decyzji Burmistrza i słuszny pogląd SKO o wadliwości jej uzasadnienia, winien skutkować orzeczeniem o uchyleniu tej decyzji i jej zmianie poprzez zmianę wpisu w ewidencji działalności gospodarczej w zakresie grupy PKD 46.77.Z z wyłączeniem działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów. Jedynie postąpienie zgodnie z powyższym poglądem zapewnia wewnętrzną spójność decyzji i daje możliwość jej należytego wykonania, co przemawia za słusznością przedmiotowej skargi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi, przekonując, że ewentualna i domniemana trudność techniczna nie oznacza niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Taki wpis może np. wyglądać tak: PKD 2007 46.77.Z, ale z wyłączeniem działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).

Stosownie do § 2 art. 134 p.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpatrywanym przypadku Sąd stwierdził jednak wady kwalifikowane, ujęte w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., stąd należało stwierdzić nieważność decyzji obu instancji.

Jak wynika z akt sprawy, postępowanie zostało wszczęte z urzędu wskutek otrzymania przez organ I instancji odpisu prawomocnego wyroku sądu karnego - uznającego skarżącego za winnego tego, że w okresie od [...] r. do [...] r., prowadząc przedsiębiorstwo "Skup, Sprzedaż Surowców Wtórnych" działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nabywał złom pochodzący z kradzieży, jak również wykorzystując uzależnienie od siebie pewnych osób polecił im nabywać złom pochodzący z kradzieży, doprowadzając w ten sposób do nabycia złomu o wartości ponad [...] tys. zł - i orzekającego wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów w okresie trzech lat.

Tym samym przedmiot postępowania administracyjnego dotyczył wykreślenia dotychczasowego wpisu w ewidencji, odnośnie prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, tj. sprzedaży hurtowej odpadów i złomu PKD 46.77.Z. Spór zaistniał na tle rozumienia treści orzeczonego środka karnego oraz w związku z tym zakresu wykreślenia, gdyż w przekonaniu strony skarżącej oraz organu II instancji nie powinien dotyczyć złomu. Nadto kwestią sporną jest niejasne sformułowanie osnowy decyzji w omawianym przypadku oraz tym samym pojawiająca się sprzeczność między uzasadnieniem decyzji a jej rozstrzygnięciem, jak zarzucono w skardze. Organ I instancji bowiem powtórzył w rozstrzygnięciu decyzji treść orzeczonego środka karnego w ten sposób, że orzekł, cyt: "postanawiam wykreślić z urzędu wpis do ewidencji gospodarczej nr (...) w części dotyczącej zbierania, skupowania oraz magazynowania odpadów" zaś w uzasadnieniu decyzji skonkludował, iż postanowiono wykreślić wpis nr (...) dotyczący PKD 46.77 - Sprzedaż hurtowa odpadów i złomu. Organ II instancji natomiast utrzymał w mocy tę decyzję uznając rozstrzygnięcie za prawidłowe, ale – jak wskazał – zmienił jedynie jej uzasadnienie , gdyż w jego przekonaniu wykreślenie wpisu nie może dotyczyć całej podklasy PKD 46.77.Z

Wypada w pierwszym rzędzie wskazać, że organ wykonujący orzeczenie oraz każdy, kogo orzeczenie bezpośrednio dotyczy, może zwrócić się do sądu, który je wydał, o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania orzeczenia (art. 13 § 1 kodeksu karnego wykonawczego). Organ II instancji nie wziął takiej możliwości pod uwagę, nie zważył, że zaskarżona decyzja doprowadziłyby do podważenia prawomocnego wyroku sądu karnego, co jest sprzeczne z zasadą praworządności. Doszłoby bowiem do sytuacji, w której skarżący – skazany za nielegalne nabywanie złomu nadal prowadziłby działalność gospodarczą związaną z obrotem złomem (jego sprzedażą), a nie mógłby jedynie dokonywać sprzedaży innego rodzaju odpadów. Zgodnie z przepisem art. 41 § 2 kodeksu karnego sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności, jeżeli dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Abstrahując od treści art. 13 k.k.w., nie może nasuwać jednak żadnych wątpliwości, iż podstawą orzeczonego środka karnego, a ściślej ujmując – jego definiowania, jeśli chodzi o pojęcie odpadów - nie mógł być wydany na mocy art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm) akt niższego rzędu, tzn. opublikowane w Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz.1885 z późn.zm. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności(PKD), które notabene żadnej definicji odpadów ani złomu nie zawiera, lecz ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 628 ze zm.). Organ II instancji pominął oczywisty fakt, że ta ustawa zawiera określenie pojęcia "odpady" i w stanie prawnym sprawy obejmuje ono także złom, co wynika ewidentnie z szerokiego brzmienia art. 3 ust. 1 , zgodnie z którym odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. W punkcie Q1 tego załącznika są wymienione pozostałości z produkcji lub konsumpcji, niewymienione w pozostałych kategoriach. Wobec tego metalowe pozostałości z produkcji lub konsumpcji, czyli złom, są odpadami w rozumieniu ustawy, jak wprost wnosić należy także z dalszych unormowań tego aktu, to jest artykułów 43a oraz art. 75a, w których mowa o odpadach metali (czyli również złomu) w kontekście określenia powinności posiadacza odpadów, prowadzącego punkt zbierania odpadów metali, w celu między innymi zapobiegania kradzieży i dewastacji w szczególności urządzeń telekomunikacyjnych, elektroenergetycznych, kolejowych i wodno-kanalizacyjnych.

Niezastosowanie w niniejszej sprawie obowiązującej regulacji materialnoprawnej, to znaczy przepisów ustawy o odpadach przy ustalaniu zakresu wykreślenia dotychczasowego wpisu działalności gospodarczej - w wykonaniu prawomocnie orzeczonego środka karnego o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem, skupowaniem oraz magazynowaniem odpadów - stanowi rażące naruszenie prawa, mieszczące się w przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Bezzasadny zatem jest pogląd strony skarżącej oraz przekonanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jakoby wykreślenie rzeczonego wpisu mogło nastąpić jedynie w części nie obejmującej złomu.

Trzeba natomiast podzielić zarzuty skargi odnośnie niejasności rozstrzygnięć obu instancji, ich sprzeczności z uzasadnieniem w tej materii, co uchybia normie art. 107 § 1 k.p.a. skutkując niewykonalnością decyzji a przez to spełnieniem kolejnej przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., tj. zamieszczonej w pkt 5 owego przepisu.

Treść rozstrzygnięcia jest zawsze związana z przedmiotem postępowania, dotyczy jego istoty, kształtuje uprawnienia bądź obowiązki strony postępowania, musi być zatem sformułowana w sposób zrozumiały, jasny, precyzyjnie, bez pozostawienia wątpliwości co do zakresu tychże uprawnień bądź powinności oraz bez konieczności dokonywania interpretacji i dociekań w tej sferze, gdyż w przeciwnym razie decyzja byłaby faktycznie niewykonalna. W rozpatrywanej sprawie zachodzi brak wymaganej precyzyjności w decyzji pierwszoinstancyjnej, w obu przypadkach daje się stwierdzić sprzeczność uzasadnień z rozstrzygnięciem.

Zgodnie z art. 7c pkt 3 ustawy Prawo o działalności gospodarczej organ ewidencyjny wydaje decyzję od odmowie wpisu, jeżeli prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Na podstawie zaś art. 7e pkt 2 tej ustawy wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku, jeżeli po dokonaniu wpisu wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 7c pkt 1 i 3. Tak więc wpis w ewidencji podlega wykreśleniu, jeżeli prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Decyzja o wykreśleniu z ewidencji na podstawie sądowego zakazu ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający, że wpis do ewidencji utracił moc obowiązującą. O zaprzestaniu w takiej sytuacji prowadzenia działalności gospodarczej rozstrzyga sąd, a nie organ prowadzący ewidencję działalności gospodarczej. Z brzmienia przepisu 7e pkt 2 wynika, że wykreśleniu podlega dotychczasowy wpis w ewidencji, w zakresie, w jakim dotyczy go orzeczony przez sąd karny zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Rozstrzygnięcie organu ma wobec tego być jasno zredagowane i odnosić się do treści istniejącego wpisu, tak, by w czytelny sposób z osnowy (rozstrzygnięcia) decyzji wynikało jaki wpis zostaje wykreślony. Rozstrzygnięcie organu w tej materii nie może mieć ogólnikowego charakteru i nie przystawać do stanu faktycznego sprawy. Istotą rozstrzygnięcia o wykreśleniu wpisu na podstawie orzeczonego zakazu nie jest bowiem generalne wpisanie do ewidencji tego zakazu, lecz wykreślenie dotychczasowego wpisu w granicach orzeczonego zakazu .

Decyzja organu I instancji wymogu takiego nie spełnia, gdyż z jej uzasadnienia dopiero wynika, jaka konkretnie treść wpisu ujawnionego w ewidencji podlega wykreśleniu według intencji organu (tzn. PKD 46.77.Z Sprzedaż hurtowa odpadów i złomu), tymczasem winno to znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu decyzji.

Utrzymanie w mocy tak sformułowanej decyzji pierwszoinstancyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które wszakże w swoim uzasadnieniu zajęło odmienne merytorycznie stanowisko przyjmując, że wykreślenie wpisu nie może dotyczyć całej podklasy PKD 2007 .46.77.Z ( a zatem – z wyłączeniem złomu) powieliło tę wadę, w konsekwencji uznać trzeba, że istota rozstrzygnięcia w obu decyzjach zawarta została i wynika jedynie z motywów decyzji. Przy wykonywaniu decyzji decydujące znaczenie ma jednak jej osnowa (rozstrzygnięcie), a nie uzasadnienie. Na tle art. 107 § 1 k.p.a. nie może być domniemania co do rzeczywistego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji ma zaś odpowiadać rozstrzygnięciu, nie może go modyfikować ani pozostawać z nim w sprzeczności.

W tej materii, w rzeczy samej zarzut wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., co do niewykonalności faktycznej decyzji, jest słuszny.

Z tych względów należało po myśli art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzić nieważność podjętych decyzji. Prowadząc ponowne postępowanie organy uwzględnią przytoczoną wyżej ocenę prawną.

Orzeczenie o kosztach (pkt II sentencji wyroku) znajduje wsparcie w art. 200 p.p.s.a., o wykonalności ( pkt III sentencji ) w art. 152 p.p.s.a.