Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 183/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 23 ust.1 pkt 38
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
article: art. 70 par.1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran, asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant sekretarz sądowy Anna Skorupska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz A. M. kwotę 7.040 zł (słownie: siedem tysięcy czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A.M. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") pismem z 24 sierpnia 2022 roku złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2017 (PIT-38), w którym wykazała: przychody wykazane w części F informacji PIT-8C 427.064,90 zł; koszty uzyskania przychodów 428.140,85 zł; strata 1.075,95 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej "Naczelnik US" lub "organ pierwszej instancji"), postanowieniem z [...] kwietnia 2023 roku wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok.

Następnie decyzją z [...] października 2023 roku Naczelnik US określił Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2017 od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w kwocie 81.112 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy stwierdził, że Skarżąca w 2017 r. sprzedała akcje nabyte w 2014 r. i w zeznaniu podatkowym za 2017 r. jako przychody wskazała kwotę 427.064,90 zł, jako koszty uzyskania przychodów wskazała kwotę 428.140,85 zł i wykazała stratę w wysokości 1.075,95 zł. Organ podatkowy stwierdził, że dokumenty, tj. wyciąg z rachunku P. S.A. oraz dowód wpłaty KP, przedłożone przez Skarżącą na okoliczność potwierdzenia kosztów uzyskania przychodów, nie są wiarygodne, a w konsekwencji zakwestionował koszty uzyskania przychodów wykazane w zeznaniu za rok 2017 (PIT-38). Wskazał, że kosztami uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych są jedynie koszty prowadzenia rachunku maklerskiego w wysokości 160,95 zł, wykazane w informacji o wypłaconym stypendium, o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych w roku 2017 (PIT-8C) i w związku z powyższym określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. od dochodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w wysokości 81.112 zł.

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 21 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r., poz. 1047 ze zm.) - dalej "u.o.r."- poprzez stwierdzenie, iż brak cech dowodu księgowego eliminuje potwierdzenie KP jako dowód przyjęcia pieniędzy,

- art. 191 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) - dalej "O.p." - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych polegające na zakwestionowaniu rzetelności przedstawionego pokwitowania wpłaty na zakup akcji oraz nieuznania dalszych dowodów w postaci przelewów na konto jako potwierdzających wydatki na zakup akcji,

- art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.) - dalej "u.p.d.o.f." - poprzez zakwestionowanie kosztu nabycia akcji jako uzasadnionego kosztu uzyskania przychodów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej "DIAS") decyzją z [...] grudnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Skarżąca 16 września 2022 roku, drogą elektroniczną (e-mail), przesłała scany:

- umowy objęcia akcji zawartej 30 września 2014 roku pomiędzy P. S.A. a Skarżącą, dokumentującej objęcie 4.279.799 akcji na okaziciela P. S.A. serii C po cenie emisyjnej w wysokości 10 gr za każdą poszczególną akcję, tj. 427.979,90 zł za 4.279.799 akcji P. S.A. serii C, oraz

- wyciągu z rachunku P. S.A. 07 (...) 0001, dokumentującego wpłaty dokonane przez R.S. tytułem objęcia akcji na okaziciela serii C w łącznej kwocie 5.000.000 zł, w której – zdaniem Skarżącej - zawiera się kwota 427.979,90 zł, do wpłaty której Skarżąca była zobowiązana w związku z zawarciem umowy objęcia akcji.

W piśmie z 5 października 2022 roku Skarżąca wyjaśniła, że środki na opłacenie akcji przywiozła do Spółki w gotówce i tam je przekazała do władz Spółki. Było to około 8 lat temu. Skarżąca nie wie kim był Pan R.S. dla Spółki. Skarżąca oświadczyła, że wtedy tego nie dociekała, bo otrzymała od Spółki opłacone akcje, które zostały zapisane na jej rachunku maklerskim. Dodała, że zapewne wzięła też jakieś pokwitowanie wpłaty na akcje, ale po tym jak otrzymała opłacone akcje nie przywiązywała już do tego kwitka szczególnej wagi.

Natomiast, przy piśmie z 9 sierpnia 2023 roku, reprezentowana przez pełnomocnika oprócz kopii ww. dokumentów, Skarżąca przedłożyła kopię pokwitowania KP z 30 września 2014 roku, dokumentującego wpłatę kwoty 427.979,90 zł dokonaną przez Skarżącą na rzecz P. S.A., tytułem objęcia akcji.

Mając powyższe na uwadze DIAS stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie zakwestionował koszty uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w kwocie 427.979,90 zł.

DIAS podkreślił, że z treści § 3 ust. 1 umowy objęcia akcji zawartej 30 września 2014 roku pomiędzy P. S.A. a Skarżącą wynika, że Skarżąca zobowiązała się do dokonania wpłaty na akcje P. S.A. serii C, które objęła zgodnie z postanowieniem § 2 niniejszej umowy, w wysokości 427.979,90 zł. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 ww. umowy: wpłata, o której mowa w ust. 1, zostanie dokonana w terminie do dnia 31 października 2014 roku, przelewem na rachunek bankowy Spółki. Poza sporem pozostaje, że zobowiązanie, o którym mowa w § 3 ust. 1 ww. umowy, nie zostało wykonane przelewem. Natomiast okoliczność wykonania zobowiązania gotówką stwierdzona przedłożonym do akt sprawy pokwitowaniem KP z 30 września 2014 roku nie została potwierdzona przez P. S.A.

DIAS nie zgodził się z prezentowanym przez Skarżącą stanowiskiem, że przedłożone dokumenty, tj. kopia wyciągu z rachunku P. S.A. oraz kopia pokwitowania KP z 30 września 2014 roku, stanowią dowody potwierdzające poniesienie kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.

Odnosząc się do wyciągu z rachunku P. S.A. organ odwoławczy podzieli stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym brak jest podstaw do uznania, że wpłaty dokonane na ten rachunek przez R.S., opiewające na łączną kwotę 5.000.000 zł, obejmowały kwotę 427.979,90 zł, do wpłaty której była zobowiązana Skarżąca w związku z zawarciem umowy objęcia akcji.

Na ww. rachunku zaewidencjonowano:

- 11 wypłat gotówkowych tytułem "wypłata do kasy"/"wypłata gotówkowa", dokonanych przez S. K., opiewających każda na kwotę 200.000 zł,

- 11 wpłat kasowych tytułem "wpłata na akcje na okaziciela serii C", dokonanych przez R.S., opiewających każda na kwotę 200.000 zł,

- 1 wpłata kasowa tytułem "wpłata na akcje na okaziciela serii C", dokonana przez R.S., opiewająca na kwotę 2.800.000 zł,

- 1 wypłata gotówkowa tytułem "wypłata do kasy", dokonana przez S.K., opiewająca na kwotę 2.800.000 zł.

Ww. operacje zostały dokonane 1 października 2014 roku.

Zdaniem organu odwoławczego nie można w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że wpłaty dokonane przez R.S. zawierają kwotę 427.979,90 zł, do wpłaty której Skarżąca była zobowiązana w związku z zawarciem umowy objęcia akcji. Opisy wpłat dokonywanych na rachunek P. S.A. zostały sformułowane w sposób ogólny, tj. "wpłata na akcje na okaziciela serii C", bez wskazania danych podmiotu obejmującego akcje. Ponadto żadna z kwot, na które opiewają wpłaty nie pokrywa się z kwotą 427.979,90 zł, do wpłaty której Skarżąca była zobowiązana w związku z zawarciem umowy objęcia akcji.

Za dowód potwierdzający dokonanie wpłaty w kwocie 427.979,90 zł tytułem objęcia akcji P. S.A. serii C nie można także, w opinii organu odwoławczego, uznać pokwitowania KP z 30 września 2014 roku. Okoliczność stwierdzona niniejszym pokwitowaniem KP, tj. wykonania zobowiązania gotówką, stoi w sprzeczności z zapisem zawartym w umowie objęcia akcji dotyczącym wykonania zobowiązania przelewem. Co znamienne, zgodnie z przedstawionym przez Skarżącą dowodem KP, zmiana formy płatności z przelewu na gotówkę nastąpiła tego samego dnia co zawarcie umowy, w której pierwotna forma wykonania zobowiązania została określona. Ponadto brak numeru porządkowego na pokwitowaniu KP - na co zwrócił uwagę organ pierwszej instancji - również podaje w wątpliwość rzetelność tego dowodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.o.r., który stanowi, że: dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21, oraz wolne od błędów rachunkowych. Natomiast, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 u.o.r.: dowód księgowy powinien zawierać co najmniej określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego.

DIAS dodał również, że dokonanie wpłaty w kwocie 427.979,90 zł tytułem objęcia akcji P. S.A. serii C w formie gotówkowej potwierdza jedynie Skarżąca, wykorzystując przy tym dokumenty i składając wyjaśnienia, których wiarygodność potwierdzić mogłaby jedynie P. S.A., obecnie w upadłości. Tymczasem, w piśmie z 14 lipca 2023 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 7 lipca 2023 roku, Syndyk masy upadłości P. S.A. w upadłości wskazał, że nigdy nie wszedł w posiadanie dokumentacji spółki, na podstawie której mógłby udzielić informacji co do osoby A.M. .

Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał także zarzuty w zakresie braku wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji charakteru wpłat dokonanych przez R.S. na rachunek P. S.A., opiewających na łączną kwotę 5.000.000 zł. Ustalenie charakteru wpłat dokonanych przez R.S. na rachunek P. S.A., opiewających na łączną kwotę 5.000.000 zł, wykracza poza zakres przedmiotowego postępowania.

Wobec powyższego, organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż brak było podstaw do formułowania zarzutu naruszenia art. 22 u.p.d.o.f. jak i art. 21 u.o.c.

Pismem z 8 stycznia 2024 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie:

- art. 21 u.o.r. poprzez stwierdzenie, iż brak cech dowodu księgowego eliminuje potwierdzenie KP jako dowód przyjęcia pieniędzy;

- art. 191 i art. 121 oraz art. 122 O.p. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych polegające na zakwestionowaniu rzetelności przedstawionego pokwitowania wpłaty na zakup akcji oraz nieuznania dalszych dowodów w postaci przelewów na konto jako potwierdzających wydatki na zakup akcji;

- art. 22 u.p.d.o.f. poprzez zakwestionowanie kosztu nabycia akcji jako uzasadnionego kosztu uzyskania przychodów;

- art. 70 § 1 O.p. z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm. - dalej "P.p.s.a."), zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Kwestią sporną w sprawie jest rozstrzygnięcie, czy Skarżąca była uprawniona do wykazania w zeznaniu za rok podatkowy 2017 kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Organ podatkowy zakwestionował bowiem przedstawione przez Skarżącą dowody na to, że w 2014 r. Skarżąca nabyła akcje za kwotę 428 140,85 zł.

W pierwszej jednak kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z treścią art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Niniejsza sprawa dotyczy określenia Skarżącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Płatność zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych następuje do 30 kwietnia następnego roku kalendarzowego, zaś bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania rozpoczyna się z dniem 1 stycznia następnego roku. W związku z powyższym od 31 grudnia 2018 r. rozpoczął bieg pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego i upłynął z dniem 31 grudnia 2023 r. Prawidłowo jednak wskazał organ podatkowy, że zaskarżona decyzja w sprawie została wydana 7 grudnia 2023 r., a doręczona 18 grudnia 2023 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Należy przypomnieć, że sąd administracyjny dokonuje kontroli aktów indywidualnych, w tym decyzji organów podatkowych, na dzień ich wydania. Dlatego też stwierdzając ich wadliwość nie może brać pod uwagę późniejszych okoliczności o charakterze faktycznym, jak np. podnoszony przez Stronę upływ terminu przedawnienia na moment wniesienia skargi do sądu.

Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji są natomiast braki w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, skutkujące niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, a zatem uchybienie przepisom postępowania, to jest art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Zgodnie z art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Na podstawie art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie zaś z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Uregulowania te nakładają na organy obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego

Skarżąca w toku postepowania przedłożyła umowę objęcia akcji oraz wyciąg z rachunku bankowego P. SA. Poinformowała, że wpłaty na akcje serii C Spólki P. SA w łącznej kwocie 5 000 000,00 zł, dokonane fizycznie na rachunek Spółki przez R.S., zawierały także jej wpłatę, do której była zobowiązana, zgodnie z zawartą umową objęcia akcji. Przedłożyła także dowód wpłaty KP, podpisany przez ówczesnego pracownika Spółki, Pana S.K.

W ocenie organów przedłożone dowody nie stanowią dowodów potwierdzających poniesienie kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.

Organ podatkowy uznał, że okoliczność stwierdzona pokwitowaniem KP, tj. wykonania zobowiązania gotówką, stoi w sprzeczności z zapisem zawartym w umowie objęcia akcji dotyczącym wykonania zobowiązania przelewem. Ponadto w ocenie organu brak numeru porządkowego na pokwitowaniu KP również poddaje w wątpliwość rzetelność tego dowodu. Odnośnie wyciągu z rachunku P. S.A. organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, w sposób niebudzący wątpliwości, że wpłaty dokonane na ten rachunek przez R.S., opiewające na łączną kwotę 5.000.000 zł, obejmowały kwotę 427.979,90 zł, do wpłaty której Skarżąca była zobowiązana w związku z zawarciem umowy objęcia akcji. Opisy wpłat dokonywanych na rachunek P. S.A. zostały sformułowane w sposób ogólny, tj. "wpłata na akcje na okaziciela serii C", bez wskazania danych podmiotu obejmującego akcje.

W ocenie Sądu okoliczność powyższa nie została przez organy podatkowe należycie wyjaśniona . Nie można przy tym zgodzić się z organem odwoławczym, że ustalenie charakteru wpłat dokonanych przez Pana S. wykracza poza zakres niniejszego postępowania. Przeciwnie, okoliczność ta ma istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy. Skoro sam organ w zaskarżonej decyzji wskazuje, że :" nie można w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że wpłaty dokonane przez R.S. zawierają kwotę 427.979,90 zł, do wpłaty której Skarżąca była zobowiązana w związku z zawarciem umowy objęcia akcji", to oznacza, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w stopniu pozwalającym na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.

Nie można nie zauważyć, że Spółka faktycznie wyemitowała 5.000.000 akcji na okaziciela serii C o wartości nominalnej 10 gr każda, a R.S. dokonał łącznej wpłaty w wysokości 5.000.000 zł, w której to sumie mogła zawierać się wpłata Skarżącej, do uiszczenia której była ona zobowiązana. Organ podatkowy nie zbadał jednak należycie tej kwestii, choć sam w zaskarżonej decyzji wskazał, że wiarygodność twierdzeń Skarżącej mogłaby potwierdzić jedynie P. SA. Organ podatkowy mimo, że nie uznał wpłat dokonanych przez R.S. jako dokonanych m.in. w imieniu Skarżącej, nie wyjaśnił ani tego kim był, ani w jakiej roli występował Pan S. W piśmie z 14 lipca 2023 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 7 lipca 2023 roku, Syndyk masy upadłości P. S.A. w upadłości wskazał, że nie posiada wiedzy na temat Pana S., Pana K. Nie podjęto jednak dalszych czynności mających na celu przesłuchanie ówczesnego prezesa zarządu Spółki – Pana K.S., który .w imieniu Spółki zawierał ze Skarżącą umowę objęcia akcji. Przesłuchanie w charakterze świadka Pana K.S., czy tez ówczesnego księgowego Spółki m.in. na okoliczność roli i charakteru wpłat dokonanych przez Pana S., mogłoby rozwiać wątpliwości w tym zakresie. Z twierdzeń Skarżącej wynika natomiast, że Pan K. zmarł. Być może powodem wskazanych zaniechań ze strony organów był bliski termin przedawnienia zobowiązania, jednak okoliczność ta nie może stanowić usprawiedliwienia dla niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy związany będzie oceną prawną zawartą w niniejszym wyroku. W pierwszej kolejności, z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji, zobowiązany będzie odnieść się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w tym ustalić, czy w sprawie zaistniały jakiekolwiek okoliczności skutkujące przerwaniem czy zawieszeniem biegu terminu przedawnienia.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczących postępowania dowodowego i oceny dowodów, tj. art. 121, art. 122, art. 191 O.p., a w konsekwencji naruszyły przepis prawa materialnego, tj. art. 23 ust.1 pkt 38 u.o.p.d.o.f. przez jego niewłaściwe zastosowanie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c, art. 135 i art. 152 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.