Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 579/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1, 2, art. 75 ust 1 pkt 4, art. 82, 85
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant asystent sędziego Dawid Myszyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ... 2011 r. nr ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Burmistrz B., po rozpoznaniu wniosku D. B., na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) - dalej u.o.o.ś., a także § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. Budowa elektrowni wiatrowej o wysokości od 46 do 78 mnpt i mocy 600 kW wraz z infrastrukturą energetyczną, tj. stacją transformatorową i linią przesyłową na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym B., gm. B.

W marcu 2011 r. został opracowany wymagany dokument pn.: "Raport o oddziaływaniu na środowisko dla budowy elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą energetyczną tj.: stacją transformatorową i linią przesyłową na działce Nr [...] położonej w obrębie B., gm. B.".

Burmistrz B. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji omawianego przedsięwzięcia, skutkiem, czego inwestycja została uzgodniona i zaopiniowana, a treść tych uzgodnień została przez organ uwzględniona i w całości zawarta w decyzji. Zważywszy jednak na uchybienia wynikające z niedostatecznego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś, organ ponownie zawiadomił o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wnioskowanej inwestycji, wyznaczając 21 dniowy termin składania uwag i wniosków.

Po przeanalizowaniu dokumentów sprawy, w tym raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, ponownie dokonano wyłożenia raportu do publicznego wglądu, z udziałem nowych stron postępowania.

Zdaniem organu inwestycja zapewnia dotrzymanie norm hałasu zarówno w porze dnia jak i nocy, jednak z uwagi na graniczne wartości tego parametru opcję tą odrzucono. Przyjęto natomiast inny wariant; w którym lokalizację obiektu przesunięto w głąb działki, zwiększając odległość od zabudowań. W rozwiązaniu tym natężenie dźwięku zamyka się w przedziale od 33,4 dB do 37,9 dB, a szczegółowa analiza poziomu hałasu emitowanego przez elektrownię zlokalizowaną na działce nr [...] dla najbliżej położonych terenów zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej została przedstawiona w raporcie oddziaływania na środowisko.

Ustalenia zawarte w raporcie, zdaniem organu świadczą, że planowana inwestycja nie wpłynie znacząco na pogorszenie aktualnego stopnia zanieczyszczenia środowiska, przyjęte rozwiązania techniczne organizacyjne oraz zabezpieczenia ekologiczne skutecznie ograniczą ewentualne oddziaływanie do terenu inwestycji, i tym samym przedsięwzięcie nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli: S., J. M., J. M., G. i A. R., D. i H. R., M. i M. K., K. G., D. i R. K., D. i S. Ż., E. Z., T. G. i T. S.

W tożsamych, co do treści odwołaniach J. M., J. M., G. i A. R., D. i H. R., M. i M. K., K. G., D. i R. K., E. Z. T. G. i T. S. poinformowali, że nie wyrażają zgody na realizację przedsięwzięcia objętego zaskarżoną decyzją.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, akta sprawy i treść zaskarżonej decyzji świadczą o tym, że organ I instancji nie naruszył przepisu art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy S. zarzuciło zaskarżonej decyzji ostatecznej pominięcie praw i interesów właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja. Wskazując na te naruszenia S. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 48/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty skargi są bezzasadne, zwłaszcza bezzasadny jest zarzut nieuwzględnienia analizy wpływu inwestycji na środowisko. Zdaniem Sądu pierwszej instancji z ustaleń raportu wynika, że przyjęte przez inwestora rozwiązania techniczno-technologiczne, zapewniają bezpieczne funkcjonowanie elektrowni wiatrowej, bez szkody dla środowiska naturalnego oraz ludzi, natomiast lokalizacja elektrowni wiatrowej nie spowoduje zmiany użytkowania przyległych gruntów, które w dalszym ciągu będą mogły być użytkowane rolniczo. W ocenie Sądu autorzy raportu wykazali w sposób przekonujący, że wybór wariantu realizacji planowanego przedsięwzięcia pozwala na zachowanie podczas eksploatacji, wymaganych standardów emisyjnych w zakresie wszystkich przewidywanych emisji, tj. emisji hałasu, zanieczyszczenia powietrza promieniowania elektromagnetycznego oraz efektu migotania cieni.

W skardze kasacyjnej S., zaskarżono w całości ww. wyrok i zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

-art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie istotnych okoliczności sprawy,

-art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, polegające na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu przez organ orzekający w pierwszej instancji, czego nie wziął pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania,

-art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2001 r., Nr 62, poz. 627 ze zm.) w zw. z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.) przez przyjęcie, że raport dotyczący oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest sporządzony zgodnie z wymogami ustawy,

-art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a. oraz 62 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko przez stwierdzenie, że uzasadnienia zaskarżonych orzeczeń oraz Raportu oddziaływania na środowisko spełniały wymagania określone w przepisach prawa materialnego, a swobodna ocena dowodów nie została przekroczona, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i ustalenie stanu faktycznego.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. sygn. AKt II OSK 2525/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.

W motywach rozstrzygnięcia sąd drugiej instancji wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka nieważności postępowania, określona w art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że nieważność postępowania zachodzi w przypadku, gdy strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany. Zasadniczą kwestią, determinującą prawidłowość przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego, była ocena legitymacji procesowej stowarzyszenia zwykłego. Sąd odwoławczy podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrywał skargę wniesioną przez S. Stowarzyszenie to jest stowarzyszeniem zwykłym. Stowarzyszeniom zwykłym przysługuje zdolność sądowa tj. zdolność do występowania w postępowaniu, jako strona np. w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 25 § 2 P.p.s.a.). Zdolność sądowa organizacji społecznych, zarówno posiadających osobowość prawną, jak i niemających takiej osobowości, w zakresie ich statutowej działalności, jest także konsekwencją przyznania takim organizacjom w prawie publicznym prawa do udziału w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Dalej podał, że Stowarzyszenie zwykłe nie ma osobowości prawnej. Tworzą je wszyscy członkowie, czyli grupa osób zorganizowana w celu prowadzenia oznaczonej działalności. Do stowarzyszeń zwykłych nie mają zastosowania m.in. przepisy art. 10 i art. 11 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach, co oznacza, że regulamin stowarzyszenia określa tylko sposób działania grupy osób. Taka grupa osób może mieć wewnętrzną strukturę organizacyjną (art. 2 ust. 2 ustawy), lecz nie może mieć organów. Stowarzyszenie zwykłe musi mieć przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie (art. 40 ust. 2 ustawy), ale przedstawiciel ten nie jest jego organem (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. II OSK 1308/11).

NSA podsumowując wskazał, że skoro stowarzyszenie zwykłe nie ma osobowości prawnej, to w postępowaniu sądowoadministracyjnym, legitymację procesową posiadają wszyscy członkowie tego stowarzyszenia, jako podmioty praw i obowiązków. Konieczne jest przy tym jednoznaczne zweryfikowanie przez sąd, w oparciu o przedłożone dokumenty, że wszystkie osoby podpisane pod skargą były założycielami czy też są członkami stowarzyszenia, uprawnionymi do złożenia skargi.

NSA stanął na stanowisku, że właściwym dokumentem, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego radcy prawnemu przez stowarzyszenie zwykłe, jest dokument podpisany przez wszystkich członków stowarzyszenia. Źródłem takiego upoważnienia nie można natomiast uznać regulaminu, jako dokumentu statuującego li tylko powstanie stowarzyszenia zwykłego.

Na rozprawie, która odbyła się dnia 28 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę wraz z argumentacją w niej przedstawioną, podkreślił udział społeczeństwa w dbałości o zachowanie warunków środowiskowych oraz to, że społeczeństwo było informowane o raporcie, dopiero wtedy gdy on już powstał. Wskazał, że nie wszystkie osoby były stronami postępowania. Podniósł, że w raporcie nie było mowy o pustynnieniu gruntu, a ma to istotne znaczenie dla mieszkańców i środowiska z tym, że nie wiadomo czy zarzut ten był podnoszony przez stowarzyszenie w toku postępowania.

Natomiast uczestnik postępowania J. M. poparł skargę. Podniósł, że [...] maja 2011 r., jako sołtys otrzymał do wywieszenia na tablicy ogłoszeń informację o wszczęciu postępowania w sprawie spornej inwestycji. Podkreślił, że społeczeństwo w głosowaniach wypowiadało się przeciwko budowie elektrowni wiatrowej. Okazał wypis ze studium uwarunkowań, z którego wynika, że zarówno działka [...], jak i działki w jej najbliższym otoczeniu przeznaczone są pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, zabudowa zagrodowa, nieuciążliwa dla środowiska.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznając skargę ponownie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2525/12 Sąd był związany na podstawie art. 190 p.p.s.a. wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd II instancji.

W toku postępowania sądowego uzupełniono braki formalne pełnomocnictwa. Sąd dokonał weryfikacji przedłożonych dokumentów. Osobą, która podpisała skargę był A. G., który został wybrany przewodniczącym stowarzyszenia przez jego członków założycieli. Przewodniczący do protokołu z rozprawy z 24 kwietnia 2012 r. prowadzonej przed Sądem I instancji udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu P. R.

Z normy art. 40 ust. 2 Prawa o stowarzyszeniach nie wynika, aby przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie mógł zaciągać zobowiązania ze skutkiem dla stowarzyszenia. Jednak skoro stowarzyszenie zwykłe stanowi grupa osób, oznacza to, że zaciągać zobowiązania majątkowe mogą członkowie osobiście lub działając przez pełnomocnika na zasadach i w sposób określony w przepisach Kodeksu cywilnego o pełnomocnictwie (por. postanowienie SN z dnia 11 października 2001 r. sygn. I ACa 214/01, OSA 2003, z. 1, poz. 1).

Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku kasacyjnym wyraził pogląd, że właściwym dokumentem, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego radcy prawnemu przez stowarzyszenie zwykłe, jest dokument podpisany przez wszystkich członków stowarzyszenia. Źródłem takiego upoważnienia nie można natomiast uznać regulaminu, jako dokumentu statuującego li tylko powstanie stowarzyszenia zwykłego.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględniając powyższą ocenę prawną, dotyczącą kwestii legitymacji procesowej stowarzyszenia w celu uzupełnienia braków formalnych udzielonego pełnomocnictwa zobowiązał pełnomocnika do przesłania pełnomocnictwa procesowego podpisanego przez wszystkich członków stowarzyszenia. Braki formalne pełnomocnictwa zostały usunięte w ten sposób, że wszyscy członkowie stowarzyszenia udzieli pełnomocnictwa radcy prawnemu P. R.

W tym stanie rzeczy nie było przeszkód formalnych do nadania sprawie dalszego biegu.

Skład Sądu rozpoznając ponownie skargę strony skarżącej Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2011r. nr [...],[...],[...], [...],[...], [...],[...], [...],[...], [...],[...],[...], [...],[...],[...], [...],[...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o wysokości 46-78 m npt i mocy 600 kW wraz z infrastrukturą energetyczną - stacją transformatorową i linią przesyłową, wydaną na wniosek inwestora D. B. stwierdził, że przy jej wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Z uwagi na to, że Sąd ocenia legalność zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, nie znaleziono podstaw do uwzględnienia skargi albowiem organy administracji nie naruszyły przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji powyższa ustawa w art. 1 określała zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, ocen oddziaływania na środowisko oraz w sprawach transgranicznego oddziaływania na środowisko, a także zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zostało zainicjowane wnioskiem inwestora z dnia [...] stycznia 2010 r., co wywołało bezpośredni wpływ na konieczność zastosowania przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem z 2004 r.", ponieważ zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) zwanego dalej: "rozporządzeniem z 2010 r.", do postępowań o których mowa w art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia należało stosować przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań dotyczy przedsięwzięcia, polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o wysokości od 46 do 78 m npt i mocy 600 kW wraz z infrastrukturą energetyczną, tj. stacją transformatorową i linią przesyłową, a więc dla przedsięwzięcia zaliczonego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 2004 r. do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu środowisko. Przepis powyższy, instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 zalicza do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tak więc o kwalifikacji przedsięwzięcia decyduje moc elektrowni wiatrowej.

Ustalenia stanu faktycznego poprzedniego Składu Sądu I instancji nie budzą wątpliwości. W toku postępowania organ I instancji, uwzględniając wskazania zawarte w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r.) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. (opinia z dnia [...] lutego 2010 r.), nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, określając równocześnie zakres tego raportu. Inwestor przedstawił do oceny raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który zawiera wszystkie niezbędne elementy, poparte wynikami odpowiednich badań oraz opisem metod służących do prognozowania wielkości oddziaływań środowiskowych. Przedsięwzięcie polegać będzie na budowie jednej turbiny wiatrowej o mocy do 600 kW, wysokości wieży do 78 m (całkowita wysokość do 100 m), średnicy rotora do 44 m. Teren objęty planowanym przedsięwzięciem nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren ten stanowi grunt orny klasy R lllb oraz RIVa. W bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia znajdują się tereny rolnicze, zaś w dalszym, istnieje zabudowa zagrodowa, najbliżej w odległości ok. 290 m.

Warunki realizacji inwestycji zostały uzgodnione z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B. i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym we W. Wydana decyzja w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody odpowiada wszystkim wymaganiom formalnym określonym w art. 82 ust. 1 cyt. ustawy. Skład Sądu obecnie rozpoznający sprawę stwierdza, że w decyzji organ I instancji określił precyzyjnie wszystkie wymagane przepisami prawa elementy rozstrzygnięcia, uwzględniając równocześnie wskazania organu uzgadniającego, zaś w motywach przytoczył argumentację uzasadniającą określenie środowiskowych uwarunkowań. Określone w decyzji uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia zapewniają ochronę środowiska zarówno na etapie realizacji przedsięwzięcia, jak i w trakcie jego eksploatacji.

Z ustaleń raportu wynika, że przyjęte przez inwestora rozwiązania techniczno - technologiczne, zapewnią bezpieczne funkcjonowanie elektrowni wiatrowej, bez szkody dla środowiska naturalnego oraz ludzi. Lokalizacja elektrowni wiatrowej nie spowoduje zmiany użytkowania przyległych gruntów, które w dalszym ciągu będą mogły być użytkowane rolniczo. Autorzy raportu wykazali w sposób przekonujący, że wybór wariantu realizacji planowanego przedsięwzięcia pozwala na zachowanie podczas eksploatacji, wymaganych standardów emisyjnych w zakresie wszystkich przewidywanych emisji, tj. emisji hałasu, zanieczyszczenia powietrza, promieniowania elektromagnetycznego oraz efektu migotania cieni.

Organ wnikliwie opisał planowaną inwestycję pod kątem uciążliwości związanych z hałasem, odnosząc się do obowiązujących norm hałasu zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Źródłem uciążliwości dla otoczenia, zwłaszcza dla ludzi, mogą być obracające się łopaty wirnika turbiny wiatrowej, które na otaczające tereny rzucają cień. Według raportu efekt cienia w przypadku planowanej turbiny jest mało znaczący. Oceniając wpływ pól elektromagnetycznych organ wskazał na ustalenia raportu z którego wynika, że inne zakresy częstotliwości pól wykluczają negatywny wpływ inwestycji na odbiór telewizji, internetu i telefonów. Wybrano optymalny wariant lokalizacyjny. Wariant ten jest najkorzystniejszy dla środowiska. Z powstaniem elektrowni nie jest związane ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ani nie zachodzi możliwość transgranicznego oddziaływania. Nie zachodzi też konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Zgodnie z art. 79 ust. 1 ww. ustawy, zapewniono również udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia poprzez umożliwienie składania uwag i wniosków, zamieszczenie informacji w publicznie dostępnym wykazie danych o prowadzonym postępowaniu (o jego wszczęciu i obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wystąpieniach o opinie i uzgodnienia, o złożonym raporcie, o zakończeniu postępowania) wydanych w jego toku rozstrzygnięciach oraz o wydaniu decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody. Rozpatrzono też złożone wnioski i uwagi.

W ocenie Sądu, całkowicie nieuprawnione jest wywodzenie przez inny podmiot swojego interesu prawnego z pominięcia jako strony postępowania T. S.

Występując w sprawie każdy musi legitymować się własnym interesem prawnym natomiast podmiot pominięty może korzystać z innych instrumentów prawnych, które pozwolą przywrócić prawo do aktywnego udziału w postępowaniu o ile taką wolę ten podmiot wyrazi. Wskazany zatem w skardze zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.

Należy też wyraźnie podkreślić, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zapewnienie udziału społeczeństwa należy badać też w kontekście osiągniętego skutku, którym jest rzeczywista możliwość złożenia stosownych uwag i zarzutów. W rozpoznawanej sprawie społeczność lokalna działała aktywnie. Wyraziła swoje stanowisko, sformułowała zarzuty, wyraziła opinie, wskazała na obawy co do wszystkich zagrożeń, zatem przez pryzmat efektu (pomijając przekazywane informacje o toku postępowania i zapadłych rozstrzygnięciach) należy ocenić, że udział społeczeństwa został zapewniony. Ewentualne zarzuty dotyczące spóźnionych informacji na temat prowadzonego postępowania nie mają wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

Skarżące stowarzyszenie wyraziło pogląd, że gdyby ogłoszenia przez obwieszczenie były podane wcześniej to również protesty społeczeństwa byłby wcześniej wyrażone, a to mogło mieć wpływ na zakres raportu.

Sąd nie podziela tej opinii. Raport w sposób właściwy określa zakres oddziaływania inwestycji na środowisko, zasięg tego oddziaływania i elementy stanowiące zagrożenie dla środowiska. Uwzględniono ocenę wszystkich zagrożeń, na które wskazywano w protestach, zatem bez wpływu na tę ocenę pozostaje zarzut skarżącego, gdyż nie wskazuje on na pominięcie żadnego istotnego komponentu środowiskowego, stanowiącego istotne zagrożenie dla środowiska.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy wyłącznie określenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska takie jak: zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, jak również możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ww. ustawy). W postępowaniu tym nie bada się kwestii związanych z lokalizacją planowanego przedsięwzięcia w przestrzeni urbanistycznej, ponieważ należy to do materii postępowania lokalizacyjnego.

Skarżące stowarzyszenie powołując się na opracowanie K.-P. Biura Planowania Przestrzennego i Regionalnego we W. stwierdziło, że elektrownie wiatrowe należy budować w odległości nie mniejszej niż 1000 m od budynków mieszkalnych i zagród.

Podniesiony w skardze zarzut nie zachowania odległości 1000 m pomiędzy planowanym obiektem, a najbliższymi zabudowaniami, jest również chybiony, ponieważ brak jest jakichkolwiek uregulowań prawnych w tym przedmiocie.

Skoro nie ma konkretnego przepisu prawa w tej materii, właściwe odległości należy mierzyć zakresem oddziaływania danej inwestycji według obowiązujących parametrów zagrożeń środowiskowych. O ile w zasięgu inwestycji występują przekroczenia norm np. hałasu, zanieczyszczenia czy inne właściwe dla danego rodzaju inwestycji, należy uznać, że może wystąpić zagrożenie dla ludzi. Jeśli oddziaływanie nie przekroczy dopuszczalnych norm nie można stwierdzić, że istnieje jakakolwiek przeszkoda do zagospodarowania terenu w zamierzony sposób. W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ochrona interesu prawnego musi być mierzona parametrami oddziaływań środowiskowych. W tym znaczeniu chybiony jest więc zarzut o naruszenie prawa własności właścicieli nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

W świetle wskazanych okoliczności faktycznych i prawnych zarzuty skargi są bezzasadne, zwłaszcza bezzasadny jest zarzut nieuwzględnienia analizy wpływu inwestycji na środowisko. Z ustaleń raportu wynika, że przyjęte przez inwestora rozwiązania techniczno-technologiczne, zapewniają bezpieczne funkcjonowanie elektrowni wiatrowej, bez szkody dla środowiska naturalnego oraz ludzi. Lokalizacja elektrowni wiatrowej nie spowoduje zmiany użytkowania przyległych gruntów, które w dalszym ciągu będą mogły być użytkowane rolniczo. Autorzy raportu wykazali w sposób przekonujący, że wybór wariantu realizacji planowanego przedsięwzięcia pozwala na zachowanie podczas eksploatacji, wymaganych standardów emisyjnych w zakresie wszystkich przewidywanych emisji, tj. emisji hałasu, zanieczyszczenia powietrza promieniowania elektromagnetycznego oraz efektu migotania cieni.

W ocenie Sądu nie doszło w przedmiotowej sprawie do istotnego, z wpływem na wynik sprawy naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu przez organ orzekający w pierwszej instancji.

Przepis art. 33 ust. 1 ustawy stanowi, że przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o: przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (1); wszczęciu postępowania (2); przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie (3); organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień (4); możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu (5); możliwości składania uwag i wniosków (6); sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania (7); organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków (8); terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona (9); postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone (10).

Powyższy przepis enumeratywnie wymienia wszystkie te czynności organu w toku prowadzonego postępowania, które powiązane zostały z koniecznością podania do publicznej wiadomości informacji o nich.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 11 powołanej wyżej ustawy z 3 października 2008 r. ilekroć w ustawie jest mowa o podaniu informacji do publicznej wiadomości rozumie się przez to: udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie (lit. a); ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie (lit. b); ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu (lit. c); w przypadku, gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania (lit. d). Obowiązkiem organu jest wybranie takiego sposobu ogłoszenia, który zapewni by obwieszczenie o planowanym przedsięwzięciu było dokonane w sposób skuteczny.

Nie ma przeszkód, aby wykorzystać kilka form ogłoszenia, bądź tylko jedno.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ stosował się w trakcie postępowania do wymogów wynikających z art. 33 ust. 1 ustawy i konieczności podania do publicznej wiadomości informacji na podstawie art. 3 pkt 11 ustawy.

Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia złożono w organie w dniu [...] stycznia 2010 r. Informację o złożeniu wniosku zamieszczono w publicznie dostępnym wykazie danych o środowisku. Wydruk z dnia [...] stycznia 2010 r. potwierdzenia tej czynności znajduje się w aktach sprawy (k- 22), adres strony internetowej: www.ekoportal.pl.

Podobnie zamieszczono w ww. publicznie dostępnym wykazie informacje o zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] stycznia 2010 r. wnioski o opinię w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko skierowane do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (k - 32 i 33).

W ocenie Sądu organ zatem na tym etapie postępowania podał do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień.

Organ zamieścił również w ww. wykazie informację o wydanym w dniu [...] lutego 2010r. zawiadomieniu o przedłużeniu terminu wydania postanowienia dotyczącego obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach wszczętego postępowania wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. (k - 36 i 37).

W dniu [...] lutego 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał postanowienie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Burmistrz B. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Informacja z tej czynności również została podana przez organ do publicznej wiadomości, co potwierdza wydruk karty informacyjnej (k- 43).

Wraz z nałożeniem powyższego obowiązku zaczęły organ wiązać postanowienia przepisu art. 33 ust. 1 ustawy, którym w ocenie Sądu organ w żaden sposób nie uchybił.

Akta sprawy potwierdzają, że organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] marca 2011 r. podał na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy do publicznej wiadomości informacje o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Na podstawie art. 3 pkt 11 informacja ta została podana do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie jej na tablicy ogłoszeń w dniach [...] marca 2011 r. – [...] kwietnia 2011 r. oraz na stronie biuletynu informacji publicznej gminy (bip), co potwierdzają karty 52 i 53 akt administracyjnych sprawy.

W ocenie Sądu, nie jest uchybieniem ze strony organu wystąpienie do organów uzgadniających i opiniujących w dniu [...] marca 2011 r. o opinię i uzgodnienie na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy, jeszcze przed upływem terminu na wniesienie uwag i wniosków.

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji:

1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego;

2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19.

Oznacza to, że organ po wydaniu postanowienia o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko miał obowiązek wystąpienia do organów Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o opinię i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie. W art. 77 ust. 2 ustawy wymieniono dokumenty, które miał obowiązek przedłożyć organ występujący o uzgodnienie lub opinię, a do których należy:

1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to uzgodnień i opinii dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących.

Przepisy prawa nie nakładają na organ obowiązku przedłożenia organom uzgadniającym i opiniującym uwag i wniosków.

Organem uprawnionym do rozpoznania uwag i wniosków jest wyłącznie organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, który na podstawie art. 79 ustawy ma obowiązek przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnić możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wykonując ten obowiązek w przedmiotowej sprawie organ wskazał na możliwość złożenia wniosków i uwag wyznaczając termin 21 dni na dokonanie tej czynności od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji (k-54 akt administracyjnych). Organ wyznaczył również 21 – dniowy termin na złożenie uwag i wniosków od zawiadomienia wydanego w dniu [...] maja 2014 r., w którym zawarto informacje o: przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, złożeniu raportu w dniu [...] marca 2011 r. wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania oraz organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków. W powyższym zawiadomieniu organ poinformował, że zostanie ono zamieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w B. ([...]) zakładka wykaz danych o środowisku) oraz wywieszone na tablicy ogłoszeń: Urzędu Miejskiego w B. i w Sołectwach B., A., W., przy czym organ wskazał, że zamieszczenie zawiadomienia na tablicy ogłoszeń w sołectwie B. uważa się również za publikację w miejscu realizacji inwestycji.

Prawidłowość podania do publicznej wiadomości powyższego zawiadomienia potwierdzają karty akt administracyjnych sprawy od 67do 70.

Podobnie organ zawiadamiając o zakończeniu postępowania zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. (k. - 104) informację z tej czynności również podał do publicznej wiadomości przez prawidłowe jej obwieszczenie.

W ocenie Sądu, organ również z uwagi na nową lokalizację przedsięwzięcia zapewnił społeczeństwu udział co potwierdza zawiadomienie z dnia [...] lipca 2011 r., zawierające wszystkie niezbędne informacje na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy, w tym o nowej lokalizacji inwestycji i jej oddziaływaniu. I w tym wypadku umożliwiono złożenie społeczności uwag i wniosków w terminie 21 dni. Informację o zawiadomieniu podano do publicznej wiadomości w sposób prawidłowy (k-136-141). Zawiadomiono również prawidłowo o zakończeniu postanowienia w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2011 r. (k-162-164).

Wobec powyższego nie doszło do naruszenia procedury udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko.

Akta administracyjne sprawy potwierdzają, że zapewniono społeczeństwu udział gwarantowany przepisami prawa. Na podstawie art. 34 ustawy były składane uwagi i wnioski w toku postępowania, o możliwości złożenia których organ zawiadamiał za każdym razem społeczeństwo wyznaczając termin 21 dni na dokonanie tej czynności. Po wydaniu w dniu [...] lutego 2010 r. postanowienia o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ informacje, o których mowa w art. 33 ust. 1 podawał do publicznej wiadomości na podstawie art. 3 pkt 11 ustawy. Na podstawie art. 37 ustawy organ prowadzący postępowanie rozpoznał uwagi i wnioski, a w uzasadnieniu decyzji niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podał informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Stosownie do art. 80 ust. 1 pkt 3, organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, z uwagi na przeprowadzoną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględnił wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 i ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto z art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika, że w sytuacji, gdy wspomniana ocena była przeprowadzona, w uzasadnieniu decyzji powinno się podać informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Akta sprawy potwierdzają zapewnienie udziału społeczeństwa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Należy ponadto zaznaczyć, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O istotnym wpływie na wynik sprawy można mówić jedynie wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść ukształtowanego decyzją stosunku prawnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.