Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 21/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 i 145a § 1, art. 148 § 1,art. 149 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w B. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza C. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie wsi O., oznaczonej numerem geodezyjnym [...] stanowiącej własność H. T. z działką nr [...] stanowiącą własność E. i K. B.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:

W dniu 23 maja 2007 r. H. T. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza C. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie wsi O., oznaczonej numerem geodezyjnym [...] stanowiącej własność H. T. z działką nr [...] stanowiącą własność E. i K. B. Jako podstawą wznowienia wskazała art. 145 §

1 pkt 1, 2, 4 i 7 kpa.

W wyniku rozpoznania powyższego podania, Burmistrz C. decyzją

z dnia [...] września 2008 r. nr [...] odmówił wznowienia opisanego na wstępie postępowania. Odnosząc się do wskazanych przez stronę przesłanek wznowienia postępowania organ I instancji wskazał, że z przyczyn wymienionych

w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa można wznowić postępowanie dopiero po stwierdzeniu fałszerstwa lub przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu, co

w rozpoznawanym przypadku nie miało miejsca. Ponadto stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie mają też zastosowania przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 7 kpa, gdyż po wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego organ prowadzący to postępowanie nie zawieszał go i nie uzależniał swojej decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Burmistrz C. uznał natomiast, iż

w przedmiotowej sprawie występują przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, z uwagi na to, że stronom nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 10 § 1 kpa. Organ

I instancji wskazał jednakże, iż podanie o wznowienie zostało wniesione

z uchybieniem terminu, o którym mowa w art.148 § 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co uzasadnia odmowę wznowienia postępowania rozgraniczeniowego.

Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożyła H. T.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia

[...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu

I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż wprawdzie złożone przez H. T. podanie o wznowienie postępowania oparte jest na ustawowej podstawie wznowienia, jednak wniesione zostało po upływie ustawowego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 2 kpa,

zaś zainteresowana nie wniosła o jego przywrócenie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję wniosła H. T. podnosząc, iż całkowicie nie zgadza się

z decyzją wydaną dnia 24 listopada 2008 r., odmawiającą wznowienia postępowania na podstawie art. 145§ 1 pkt 4 kpa. Wyjaśniła, że organ administracji publicznej pozbawił ją prawa strony do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji

i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co jest wystarczającą podstawą do wznowienia postępowania. Skarżąca zarzuciła przy tym organowi II instancji naruszenie przepisów procesowych. Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej

i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy,

iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych rozstrzygnięć.

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja została wydana w ramach postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w trybie art. 145 i nast. kpa, regulujących postępowanie administracyjne służące weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przez pryzmat przesłanek wznowieniowych, określonych w art. 145 § 1 i 145a § 1 kpa. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte, co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 kpa.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać wszczęte

z urzędu lub na wniosek strony. Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy, rozstrzygnięciem przewidzianym w art.149 kpa. Obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy wniosek został wniesiony przez osobę będącą stroną, czy został on złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 lub 145

a kpa. Dopiero pozytywna weryfikacja wniosku pod względem w/w przesłanek może skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie

art. 149 § 2 kpa, a następnie przeprowadzeniem przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przypadku zaś nie spełnienia którejkolwiek z przyczyn formalnych, o których mowa wyżej, organ na podstawie art. 149 § 3 kpa, zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania.

Ta ostatnia okoliczność zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Zgodnie z brzmieniem art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się

o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 §

1 pkt 4 kpa (brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy) bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 145 § 2 kpa). Wykazanie okoliczności świadczących o dotrzymaniu terminu spoczywa na stronie ubiegającej się o wznowienie postępowania. Organ natomiast zobowiązany jest

z urzędu badać dochowanie terminu (tak: NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1164/95, niepubl.). Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólnej trwałości decyzji administracyjnych

(art. 16 § 1 kpa) i stanowi podstawę stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęciu postępowania

w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania - art. 149 § 3 kpa (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 1996 r., s. 649).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy podzielić należy stanowisko organów, iż skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania

z uchybieniem w/w terminu. Nie sposób zgodzić się z zaprezentowanym przez skarżącą stanowiskiem, iż decyzja z dnia 21 grudnia 2006 r. stała się ostateczna dopiero z chwilą odrzucenia przez sąd cywilny wniosku o rozgraniczenie, tj. w dniu 15 maja 2007 r. Według skarżącej, to właśnie od tego momentu płynąć winien termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż z tą chwilą dowiedziała się

o ostateczności przedmiotowej decyzji (k.46).Takie twierdzenia H. T.

w żadnym wypadku nie zasługują na uwzględnienie, należy bowiem zauważyć, iż decyzje w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości zapadłe na podstawie

art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) stają się ostateczne już z chwilą ich wydania, a to dlatego, że nie przysługuje od nich odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 §

1 zd. 1 kpa). Strona niezadowolona z decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości może żądać przekazania sprawy sądowi powszechnemu, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona przez B. C. (k. 29 akt organu II instancji).

W tej sytuacji podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie mogły odnieść zamierzonego przez nią skutku.

Jak wynika z akt administracyjnych decyzja Burmistrza C. z dnia

[...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, została doręczona H. T. w dniu 2 stycznia 2007 r. Termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upłynął zatem z dniem 2 lutego 2007 r. Tymczasem podanie skarżącej o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie zostało wniesione dopiero w dniu 23 maja 2007r. Przedstawione fakty w sposób bezsporny potwierdzają zatem, iż skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 kpa. W tym stanie rzeczy wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania było zasadne.

W tej sytuacji, mając na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia

w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.