Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 337/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6164 Wspólnoty gruntowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 i 4, art. 148 par. 1, art. 63 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Teza: Przepisy kpa, w przeciwieństwie do trybu zwykłego oraz pozostałych trybów, wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Art. 148 § 1 kpa wskazuje wprost, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. O ile stosownie do art. 63 § 1 kpa podanie może być również wniesione w formie ustnej, to podanie takie musi spełniać również określone wymogi, aby mogło być uznane za skuteczne. Ze względu na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym ogólną zasadę pisemności, która odnosi się nie tylko do aktu załatwienia sprawy (zakończenia sprawy) w danej instancji, lecz w rozsądnym zakresie również do wszystkich czynności w toku załatwienia sprawy, art. 63 § 1 kpa i art. 67 § 2 pkt 1 kpa nakładają na organ administracji obowiązek sporządzenia z tej czynności protokołu. Pełni on szczególną rolę. Dla podmiotu wnoszącego podanie stanowi gwarancję jego wpłynięcia w określonym terminie, dla organu oznacza zrealizowanie zasady skargowości (w szerokim znaczeniu) uprawniającej go do podjęcia czynności postępowania w ogóle lub określonych czynności postępowania. Protokół zaś musi odpowiadać wymaganiom formalnym i materialnym określonym w art. 68 kpa.

TEZY

Przepisy kpa, w przeciwieństwie do trybu zwykłego oraz pozostałych trybów, wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Art. 148 § 1 kpa wskazuje wprost, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. O ile stosownie do art. 63 § 1 kpa podanie może być również wniesione w formie ustnej, to podanie takie musi spełniać również określone wymogi, aby mogło być uznane za skuteczne. Ze względu na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym ogólną zasadę pisemności, która odnosi się nie tylko do aktu załatwienia sprawy (zakończenia sprawy) w danej instancji, lecz w rozsądnym zakresie również do wszystkich czynności w toku załatwienia sprawy, art. 63 § 1 kpa i art. 67 § 2 pkt 1 kpa nakładają na organ administracji obowiązek sporządzenia z tej czynności protokołu. Pełni on szczególną rolę. Dla podmiotu wnoszącego podanie stanowi gwarancję jego wpłynięcia w określonym terminie, dla organu oznacza zrealizowanie zasady skargowości (w szerokim znaczeniu) uprawniającej go do podjęcia czynności postępowania w ogóle lub określonych czynności postępowania. Protokół zaś musi odpowiadać wymaganiom formalnym i materialnym określonym w art. 68 kpa.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi O. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi A. D. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej wykonane na zasadzie prawa pomocy.-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 17 pkt 1 kpa, art. 145 § 1 kpa, art. 148 kpa i art. 149 § 3 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną przez O. P. decyzję wydaną z upoważnienia Starosty H. z dnia [...] lutego 2008 roku nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa w H. z dnia [...] czerwca 1964 roku, nr [...] ustalającą wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi D. C. o łącznej powierzchni [...] ha użytków rolnych oraz wykaz posiadanych przez nich gruntów i przysługujących im udziałów we wspólnocie.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2007 roku, uzupełnionym w dniu [...] grudnia 2007 roku O. P. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa w H. z dnia [...] czerwca 1964 roku, Nr [...] ustalającą wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi D. C. o łącznej powierzchni [...] ha użytków rolnych oraz wykaz posiadanych przez nich gruntów i przysługujących im udziałów we wspólnocie. Wniosek swój skarżąca oparła na art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. tym, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz na art.145 § 1 pkt 1 kpa tj. tym, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 roku nr [...] organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w sprawie wskazując, iż złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 148 Kpa. Organ stwierdził, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa upłynął dnia [...] września 1964 r., a więc wniosek O. P. z dnia [...] maja 2006 r. został złożony po terminie.

Od powyższej decyzji O. P. złożyła odwołanie, wnosząc o jej zmianę poprzez uznanie udziału we wspólnocie gruntowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołująca się wskazała na zmienność organu w kwestii wszczęcia bądź odmowy wszczęcia postępowania w tej sprawie, co nie budzi zaufania obywatela do organu prowadzącego postępowanie i narusza zasady ogólne Kpa. Jednocześnie odwołująca się podtrzymała swoje dotychczasowe argumenty przytaczane w sprawie.

Decyzją z dnia [...] marca 2008 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż wniosek skarżącej O. P. o wznowienie postępowania nie może być uwzględniony z uwagi na naruszenie 1 miesięcznego terminu do złożenia takiego podania licząc od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania tj. dowiedziała się o decyzji.

Organ II instancji podkreślił, iż wniosek O. P. z dnia [...] maja 2006 r. dotyczący zmiany decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa w H. z dnia [...] czerwca 1964 roku, Nr [...] ustalającej wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi D. C. o łącznej powierzchni [...] ha użytków rolnych oraz wykaz posiadanych przez nich gruntów i przysługujących im udziałów we wspólnocie - polegającej na umieszczeniu w wykazie uprawnionych do wspólnoty jej osoby bądź jej poprzedniczki prawnej E. G. - został sprecyzowany pismami z dnia [...] grudnia 2007 r., w których O. P. wskazywała na podstawę wznowienia postępowania, wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa /gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu/ oraz w art. 145 § 1 pkt 1 kpa /dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe/.

Kolegium po omówieniu podstawowych przesłanek dotyczących wznowienia postępowania zaakcentowało, że zachowanie terminu do wznowienia postępowania musi być przez stroną udowodnione, gdyż nie wystarczy samo uprawdopodobnienie. W niniejszej zaś sprawie wnioskodawczyni nie udowodniła zachowania miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, który biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ I instancji zasadnie bowiem, w ramach prawa do swobodnej oceny dowodów, opierając się na zeznaniach świadków, nie dał wiary, że O. P. nie wiedziała o wydanej decyzji już w dacie jej wydania, a tym samym, wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie. Organ podkreślił ponadto, iż zwrócenie się przez O. P. w dniu [...] marca 2002 r. (co wynika ze składanych oświadczeń świadków) do prowadzących zebranie scaleniowe z zapytaniem, dlaczego nie umieszczono jej osoby jako uprawnionej do udziału we wspólnocie pastwiskowej, nie może być uznane jako wniosek o wznowienie postępowania, spełniający wymogi przewidziane w przepisach Kpa (art. 147 i 148 § 1 w zw. z art. 63 § 3). Natomiast gdyby przyjąć, jak twierdzi wnioskodawczyni w swoim piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz niektórzy świadkowie, że o przyczynach wznowienia dowiedziała się podczas w/w zebrania scaleniowego w dniu [...] marca 2002 r., to również nie można mówić o zachowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Podanie w tej sprawie z dnia [...] maja 2006 r. zostało bowiem złożone w dniu [...] czerwca 2006 r. w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B., a wiec także po upływie terminu przewidzianego w art. 148 Kpa.

Jednocześnie organ II instancji końcowo dodał, że wskazana we wniosku przyczyna wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa - dowody na podstawie którym ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe - nie została przez wnioskodawczynię udokumentowana. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 Kpa), musi bowiem przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła O. P. argumentując, iż terminowi nie uchybiła, bowiem o sprawie dowiedziała się na zebraniu wiejskim [...] marca 2002 r. i zgłosiła swój protest ustnie do prowadzących postępowanie scaleniowe, a tylko z winy organu nie została ujęta w protokole. W związku z powyższym była zmuszona złożyć odwołanie pisemne, co miało miejsce [...] maja 2002 r., a było tylko potwierdzeniem ustnego odwołania. Odnosząc się do stwierdzenia organu I instancji, iż nie daje wiary, że wnioskodawczyni nie wiedziała o wydanej decyzji, skarżąca stwierdziła, że w latach 60-tych rolnicy nie byli świadomi działań administracji. Jednakże dodała, że do 2002 r. prowadziła swoje gospodarstwo, przekazane przez matkę aktem notarialnym [...] sierpnia 1967 r. Jednocześnie skarżąca jako dowód, iż dokumenty na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe /art. 145 § 1 pkt 1/, dołączyła protokół z dnia [...] marca 2002 r. z zebrania ogólnego oraz wyboru rady uczestników scalenia gruntów wsi D. C., a także listę uczestników scalenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Dodatkowo Kolegium wskazało, iż z uwagi na skomplikowany charakter sprawy (nieprecyzyjne wnioski, błędy formalne organów) wydano w sprawie szereg decyzji wymienionych w skardze, to jednakże w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i uzupełnieniu wniosku przez O. P., ustalono intencję wnioskodawczyni, której żądanie zostało oparte na przepisach art. 145 § 1 pkt 4 i 145 § 1 pkt 1 Kpa.

Odnosząc się ponadto do zarzutu nieuwzględnienia w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją pisma Wójta Gminy D. C. z dnia [...] października Nr [...] Kolegium wyjaśniło, iż w piśmie tym ustosunkowano się do kwestii merytorycznych wskazujących na zaistnienie w stosunku do wnioskodawczyni okoliczności, o jakich mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. Nr 29, poz. 169 z późn. zm.). W ocenie Kolegium informacje zawarte w tym piśmie, a także zarzuty skarżącej oraz zeznania świadków w tym zakresie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym zbadania legalności decyzji ostatecznej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa w H. z dnia [...] czerwca 1964 roku, Nr [...] ustalającej wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi D. C. o łącznej powierzchni [...] ha użytków rolnych oraz wykaz posiadanych przez nich gruntów i przysługujących im udziałów we wspólnocie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Należy dodać, że w przedmiocie stwierdzenia nieważności w/w decyzji skarżąca w dniu [...] kwietnia 2008 r. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. z wnioskiem w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa

(art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych

- Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Z mocy art. 61 § 3 kpa wniosek pani O. P. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa w H. z dnia [...] czerwca 1964 roku, nr [...] ustalającą wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi D. C. o łącznej powierzchni [...] ha użytków rolnych oraz wykaz posiadanych przez nich gruntów i przysługujących im udziałów we wspólnocie wszczął postępowanie administracyjne w tym przedmiocie.

Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. W tych warunkach decyzje rozstrzygające ostatecznie sprawę administracyjną stają się wadliwe, jednakże charakterystyczną cechą ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona wyłącznie w decyzji jako takiej, lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji z pewnymi okolicznościami, inaczej mówiąc decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie lub powstanie określonych faktów (Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, A. Matan, Zakamycze 2005 do art. 145 kpa).

Dodać jednakże należy, iż mimo samodzielności i odrębności procesowej postępowania, które jest prowadzone w sprawie wznowienia postępowania występuje ścisły związek między tym postępowaniem a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji.

Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma jednak ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 kpa.

Wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 149 § 3 kpa, może nastąpić tylko z trzech następujących przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną; podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 kpa; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa ( wyrok NSA II S.A. 1604/99 z 5.11.1999r. Lex nr 47257).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawie należy wskazać, iż trafnie uznały organy obu instancji, że doszło do przekroczenia terminu określonego w art. 148 § 2 kpa. Mając na uwadze bowiem podstawę wskazaną przede wszystkim w art. 145 § 1 pkt 4 kpa słusznie organ przyjął, że należało odmówić wznowienia postępowania z racji niezachowania przez stronę terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania.

Wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o podstawę opartą na zarzucie niezapewnienia stronie udziału w tym postępowaniu, może nastąpić wyłącznie na wniosek tej strony, która w postępowaniu nie uczestniczyła, złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (vide: art. 148 § 2 kpa). Zbadanie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest przy tym bezwzględnym obowiązkiem organu, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa jako godzące w zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.

Pojęcie dowiedzenia się o decyzji przy tym nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach: z dnia 10.03.2006r. sygn. II OSK 622/05 ( Wokanda 2006/7-8/72), z dnia 6.10.2000r. sygn. I SA 855/99 (Lex nr 54136) i z dnia 3.02.1998 sygn. I SA 769/97 (Lex nr 45129) Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, zauważyć należy, że punktu widzenia dochowania przez skarżącą terminu do żądania wznowienia postępowania z powołaniem się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa istotne jest udowodnienie przez stronę, że wiadomość o treści decyzji wydanej w postępowaniu, którego wznowienia się domaga, dotarła do niej miesiąc przed złożeniem wniosku.

Trafnie zatem organ I i II instancji wskazał, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie, iż wnioskodawczyni wiedziała o przedmiotowej decyzji i o fakcie jej nie wpisana na listę osób uprawnionych już w dacie jej wydania w 1964 roku, gdyż już wówczas zgłaszała w tym zakresie swoje roszczenia. Niemniej jednak nawet przyjmując wersję wskazaną przez skarżącą, a mianowicie to, iż o zaskarżonej decyzji dowiedziała się na zebraniu scaleniowym w dniu [...] marca 2002 roku, to złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiłoby również z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 § 2 kpa. Faktycznie podanie o wznowienie zostało złożono w dniu [...] czerwca 2006 roku. Ponadto gdyby nawet przyjąć, iż pismo skarżącej z dnia [...] maja 2002 skierowane do Starostwa Powiatowego w H. było już de facto wnioskiem o wznowienie postępowania (mając na uwadze jego intencję) to i tak wniosek taki byłby złożony po upływie jednomiesięcznego terminu, którego bieg (według wersji skarżącej) należałoby liczyć od dnia [...] marca 2002 roku.

Dodatkowo należy podkreślić, że nie można przychylić się do stanowiska skarżącej, iż wniosek o wznowienia postępowania złożyła w terminie, gdyż taki wniosek złożyła ustnie już na zebraniu scaleniowym w dniu [...] marca 2002 roku, a w dniu [...] maja 2002 roku potwierdziła jedynie swój wniosek zgłoszony ustnie. Zaakcentować bowiem należy, iż przepisy kpa, w przeciwieństwie do trybu zwykłego oraz pozostałych trybów, wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Art. 148 § 1 kpa wskazuje wprost, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. O ile stosownie do art. 63 § 1 kpa podanie może być również wniesione w formie ustnej, to podanie takie musi spełniać również określone wymogi, aby mogło być uznane za skuteczne. Ze względu na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym ogólną zasadę pisemności, która odnosi się nie tylko do aktu załatwienia sprawy (zakończenia sprawy) w danej instancji, lecz w rozsądnym zakresie również do wszystkich czynności w toku załatwienia sprawy, art. 63 § 1 kpa i art. 67 § 2 pkt 1 kpa nakładają na organ administracji obowiązek sporządzenia z tej czynności protokołu. Pełni on szczególną rolę. Dla podmiotu wnoszącego podanie stanowi gwarancję jego wpłynięcia w określonym terminie, dla organu oznacza zrealizowanie zasady skargowości (w szerokim znaczeniu) uprawniającej go do podjęcia czynności postępowania w ogóle lub określonych czynności postępowania. Protokół musi odpowiadać wymaganiom formalnym i materialnym określonym w art. 68 kpa.

W przedmiotowej sprawie bezspornie zatem należy ustalić, że nawet jeśli skarżąca w dniu [...] marca 2002 roku złożyła na zebraniu scaleniowym wniosek o wznowienie postępowania to nie może on być uznany za skuteczny albowiem nie zostały spełnione wymogi określone w art. 148 § 1 kpa (złożenie do właściwego organu) i art. 63 § 3 kpa (m.in. podpisane przez wnoszącego).

Przechodząc do kolejnej kwestii podniesionej w skardze należy wskazać, iż trafnie organ II instancji uznał, iż druga z przyczyn wznowienia postępowania wymieniona we wniosku, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 kpa (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe) nie została przez skarżącą udowodniona. Z cytowanej regulacji wynika, iż wznowienie postępowania na tej podstawie ograniczone jest łącznym wystąpieniem kilku warunków tj. decyzja kończąca postępowanie powinna być ostateczna, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu (warunek ten wyprowadza się z art. 145 § 2 kpa), fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnego prawomocnego orzeczenia sądu potwierdzającego sfałszowanie dowodu.

Mając powyższe na uwadze podnieść należy, iż w sprawie niniejszej brak jest podstaw do wznowienia postępowania, ze względów formalnych – procesowych. W tych okolicznościach organy, a także sąd nie mogą analizować ani oceniać merytorycznych zarzutów podniesionych przez skarżącą. Nie zasługuje również na uwzględnienie podniesiony na rozprawie zarzut naruszenia reformationis in peius albowiem zarzut ten mógłby się odnosić jedynie do przedmiotu niniejszego postępowania, a więc tylko do zaskarżonych decyzji. Nie dotyczy on natomiast postępowania między organami administracji i decyzji wydawanych we wcześniejszych fazach postępowaniach, które nie podlegają kontroli Sądu.

Końcowo jedynie należy zauważyć, iż decyzje w przedmiocie wznowienia postępowania nie mają charakteru uznaniowego, a organy administracji są związane przesłankami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego, w tym również terminami dotyczącymi złożenia takich wniosków i nie mogą w tym zakresie stosować żadnej dowolności. Mimo zatem, iż zaskarżona decyzja w ocenie skarżącej jest niesprawiedliwa i krzywdząca, jako zgodna z powszechnie obowiązującym przepisami prawa jest prawidłowa, stąd skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250

cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów

§ 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one opłatę

ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.