Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 73/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów~Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 43 ust.1 pkt 22 i 23, art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Bożena Dziełak (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Czuduk, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 581/17 w sprawie ze skargi Gminy K. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 21 lutego 2017 r. nr 1061-IPTPP3.4512.684.2016.1.MJ w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 27 września 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 581/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ("WSA") uchylił skierowaną do Gminy K. ("Gmina") interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów ("Minister") z 21 lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. WSA przedstawił następujący stan sprawy.

2.1. Opisując stan faktyczny we wniosku o wydanie interpretacji Gmina wskazała, że od 1 stycznia 2017 r. wraz ze swymi jednostkami organizacyjnymi, które nie były podatnikami (Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. – "MOPS" i Zespół Szkolno-Przedszkolny w K. – "ZS-P") będzie jednym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 i 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1579 ze zm.) – dalej "u.s.g.", do zadań Gminy należy pomoc społeczna i edukacja publiczna. MOPS realizuje zadania określone w art. 17 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 930 ze zm.) – dalej "u.p.s.", uzyskując dochody z usług pielęgnacyjnych, które to świadczenia przyznawane są administracyjną decyzją kierownika MOPS. Natomiast ZS-P przyjmuje od rodziców opłaty za korzystanie z przedszkola (czesne) oraz opłaty od dzieci i nauczycieli za wyżywienie w stołówkach, działających zgodnie z art. 67a ust.1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r. poz. 1943) – dalej "u.s.o.".

W związku z powyższym Gmina zadała pytanie, czy po centralizacji od 1 stycznia 2017 r. zrealizowane dochody dotyczące świadczenia usług pielęgnacyjnych, opłat od rodziców za korzystanie z przedszkola (czesne) oraz opłat od dzieci i nauczycieli za wyżywienie należy wykazywać w deklaracji VAT-7 jako dochody zwolnione z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 23 i 26 ustawy o podatku od towarów i usług, czy niepodlegające opodatkowaniu, jak wynika z art. 15 ust. 6 tej ustawy?

W ocenie Gminy świadczenie usług pielęgnacyjnych oraz opłaty za korzystanie z przedszkola i za wyżywienie nie podlegają opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.

2.2. W interpretacji indywidualnej z 21 lutego 2017 r. Minister, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w L., stanowisko Gminy ocenił jako nieprawidłowe.

Wyjaśnił, że organy władzy publicznej są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie czynności realizowanych na podstawie umów cywilnoprawnych.

Sama realizacja świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na podstawie decyzji administracyjnej stanowi czynność cywilnoprawną. Świadcząc usługi pielęgnacyjne Gmina będzie zatem podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.) – dalej "u.p.t.u.". Usługi te będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 u.p.t.u.

Świadcząc odpłatne usługi wychowania przedszkolnego Gmina również jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a opłaty za pobyt i nauczanie dzieci w przedszkolach podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Usługi te, jako usługi w zakresie kształcenia i wychowania świadczone przez jednostkę objętą systemem oświaty, korzystają ze zwolnienia zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a) u.p.t.u.

Czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług Gmina wykonuje także świadcząc za pośrednictwem jednostek oświatowych usługi wyżywienia dla dzieci i nauczycieli. Usługi wyżywienia dzieci w przedszkolach i szkołach świadczone przez stołówki szkolne i przedszkolne mieszczą się w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, a pobierane za to opłaty, będące dochodem Gminy, są zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 u.p.t.u. Sprzedaż posiłków nauczycielom stanowi usługi ściśle związane z usługami w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą. Usługi wyżywienia dzieci i nauczycieli są zwolnione od podatku w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 24 w zw. z art. 43 ust. 17 u.p.t.u.

2.3. W skardze złożonej na interpretację indywidualną po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Ministra do usunięcia naruszenia prawa, Gmina wniosła o uchylenie tej interpretacji. Zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1, 2 i 6 u.p.t.u. Zdaniem Gminy realizowane przez nią zadania pozostają w całości w sferze imperium i jako takie wyłączone są spod regulacji tej ustawy.

2.4. W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej, jako od 1 marca 2017 r. nowa strona postępowania sądowego w miejsce Ministra, wniósł o oddalenie skargi.

3. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "P.p.s.a.".

Odwołując się do art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej "O.p.", WSA stwierdził, że stan faktyczny (zaistniały bądź przyszły) wyczerpująco przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji to taki, na podstawie którego można w sposób pewny udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Interpretacja indywidualna, aby mogła służyć do związanej z nią ochrony prawnej, powinna odnosić się do konkretnych przepisów w relacji do indywidualnych ze swej istoty okoliczności zaistniałego (bądź przyszłego) stanu faktycznego. W ocenie WSA wniosek Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej warunkom tym nie odpowiada, ponieważ stan faktyczny (a w zasadzie zdarzenie przyszłe) przedstawiony został bardzo ogólnikowo i nieprecyzyjnie.

Powołany przez Gminę art. 17 ust. 1 u.p.s. zawiera 20 punktów i nie posługuje się zwrotem "usługi pielęgnacyjne". Gmina nie podała konkretnie, jakie usługi mieszczą się pod tym pojęciem, gdzie i przez kogo są one wykonywane (w miejscu zamieszkiwania, zakładzie opiekuńczym, czy innej placówce) oraz jakie są zasady odpłatności za te usługi. Bez tych danych, zdaniem WSA, niemożliwa jest ocena, czy sporne usługi dotyczą realizacji zadań nałożonych na Gminę odrębnymi przepisami.

Gmina nie sprecyzowała, co składa się na tzw. czesne za korzystanie z przedszkola, w jaki sposób jest ono wyliczane, od czego jest uzależniona wysokość tej opłaty oraz czy wysokość ta jest jednakowa dla wszystkich uczęszczających do przedszkola. Organ interpretacyjny nie mając wystarczających podstaw przyjął, że czesne obejmuje opłaty zarówno za pobyt, jak i nauczanie dzieci w przedszkolach.

Gmina nie sprecyzowała również, czy opłaty za wyżywienie w stołówkach dotyczą tylko uczniów i nauczycieli szkół (szkoły), czy też przedszkola, w jaki sposób dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę ustalił wysokość opłat za posiłki, czy wszyscy uczniowie i nauczyciele korzystają z wyżywienia w szkole, jakie posiłki są wydawane w stołówkach.

W ocenie WSA bez uzupełnienia stanu faktycznego we powyższym zakresie przedwczesna jest ocena, czy do spornych czynności znajduje zastosowanie art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem tego przepisu, ponieważ Minister dokonał jego wykładni w sytuacji, gdy Gmina nie przedstawiła w sposób wyczerpujący stanu faktycznego. Ponownie rozpoznając wniosek organ, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., wezwie Gminę do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego w sposób umożliwiający ocenę jej stanowiska w odniesieniu do zindywidualizowanego stanu faktycznego.

4. Szef KAS złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od Gminy na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

4.1. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Szef KAS zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 6 u.p.t.u. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.) w zw. z art. 14b § 1, 2 i 3 O.p. przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że zastosowanie przez organ interpretacyjny tego przepisu w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego było nieuprawnione wobec niewyczerpującego przedstawienia tego stanu faktycznego przez wnioskodawcę.

5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina wniosła o oddalenie tej skargi.

6. Na rozprawie pełnomocnik Szefa KAS zmodyfikował wniosek skargi kasacyjnej dotyczący rozstrzygnięcia kasacyjnego w ten sposób, że wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki – wymienione w § 2 tego artykułu – w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi oraz do umorzenia postępowania w oparciu o art. 189 P.p.s.a.

7.2. Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

7.3. Kwestią sporną w rozpoznanej sprawie jest to, czy we wniosku o wydanie interpretacji Gmina opisała zdarzenie przyszłe w sposób spełniający wymogi określone w art. 14b § 3 O.p., a zatem w sposób umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej budzącego jej wątpliwości zagadnienia opodatkowania czynności realizowanych przez jednostki organizacyjne (MOPS i ZS-P).

Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek Gminy nie odpowiada warunkom wynikającym z powyższego przepisu, ponieważ we wniosku tym zdarzenie przyszłe przedstawiono bardzo ogólnikowo i nieprecyzyjnie.

7.4. Kwestionując to stanowisko Szef KAS zarzucił Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię i w jej konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 6 u.p.t.u. w związku z art. 14b § 1, § 2 i § 3 O.p.

Zaznaczyć należy, że art. 14b § 1, § 2 i § 3 O.p. nie są przepisami prawa materialnego. Należą do przepisów postępowania podatkowego, a zatem ich naruszenie powinno być podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Ponadto, naruszenia tych przepisów autor skargi kasacyjnej nie powiązał z przepisami procedury sądowoadministracyjnej, które zastosował lub powinien był zastosować Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 (dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że wady powyższe nie są przeszkodą formalną uniemożliwiającą odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej.

7.4.1. W brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez Gminę wniosku oraz w dacie wydania zaskarżonej interpretacji art. 14b § 1 O.p. stanowił, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Jak zaś wynika z art. 14b § 2 O.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

Znaczenie powyższych przepisów w istocie nie budzi wątpliwości. W skardze kasacyjnej ograniczono się do zacytowania ich treści (art. 14b § 1 przytoczono w brzmieniu obowiązującym dopiero od 1 marca 2017 r.). Nie wskazano natomiast żadnych błędów w wykładni art. 14b § 1 i § 2 O.p. popełnionych przez Sąd pierwszej instancji i nie wyjaśniono – w kontekście treści tych przepisów – na czym miałoby polegać ich niewłaściwe zastosowanie.

Zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji nie kwestionował ani obowiązku wydania interpretacji indywidualnej przez Ministra, ani też możliwości wydania takiej interpretacji zarówno na tle stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego opisanego przez wnioskodawcę. Nie twierdził też, że zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem tych przepisów. Sąd ten w ogóle nie odwołał się do art. 14b § 1 i § 2 O.p. i nie dokonywał ich wykładni.

7.4.2. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Podważając dokonaną przez Sąd pierwszej instancji wykładnię art. 14b § 3 O.p. Szef KAS w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaprezentował wykładnię tego przepisu zbieżną z wykładnią przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że "Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przyszły) to taki, na podstawie którego można w sposób pewny udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Wydając interpretację organ udziela informacji o możliwości zastosowania prawa podatkowego w stosunku do konkretnego, indywidualnego stanu faktycznego" (s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Szef KAS, który odwołał się do orzecznictwa sądowego, wskazał, że użyte w art. 14b § 3 O.p. określenie "wyczerpująco" należy rozumieć "jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego stanu faktycznego" (s. 3 skargi kasacyjnej).

Konkluzje Sądu pierwszej instancji i Szefa KAS są więc w istocie takie same i sprowadzają się do tego, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opis stanu faktycznego (zdarzenia przeszłego) może być uznany za wyczerpujący, gdy zawiera informacje umożliwiające organowi interpretacyjnemu wydanie interpretacji indywidualnej co do zagadnienia z zakresu prawa podatkowego, przedstawionego na tle tegoż stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Skoro zaś zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i Szef KAS prezentują takie samo – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe – rozumienie art. 14b § 3 O.p., to zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni tego przepisu nie może być uznany za zasadny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd pierwszej instancji odwołał się również do ochronnej funkcji interpretacji indywidualnej, której ziszczenie się wymaga, aby interpretacja odnosiła się do konkretnych przepisów prawa w relacji do indywidualnych okoliczności stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Bezspornym jest przy tym, że w art. 14b § 3 O.p. obowiązkiem wyczerpującego opisania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. To wnioskodawca zakreśla zatem sytuację faktyczną, na tle której przedstawia własną ocenę budzącego jego wątpliwości zagadnienia z zakresu prawa podatkowego.

Jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, opis zdarzenia przyszłego zamieszczony przez Gminę we wniosku o wydanie interpretacji jest bardzo ogólnikowy i nieprecyzyjny. Gmina domagała się od organu interpretacyjnego oceny, czy "po centralizacji" uzyskiwane przez jej jednostki (MOPS i ZS-P) dochody z tytułu świadczenia usług pielęgnacyjnych, czesnego uiszczanego przez rodziców za korzystanie przedszkola oraz opłat dzieci i nauczycieli za wyżywienie w stołówkach, są zwolnione z podatku od towarów i usług, czy też w ogóle nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Opis zdarzenia przyszłego powinien więc zawierać informacje o okolicznościach uzyskiwania tych dochodów, a tym samym także o warunkach wykonywania czynności przynoszących te dochody. Tymczasem Gmina ograniczyła się do wskazania, że MOPS realizuje zadania określone w art. 17 ust. 1 u.p.s., świadczy usługi pielęgnacyjne (świadczenia przyznawane decyzją kierownika MOPS), pobiera od rodziców opłaty za korzystanie z przedszkola oraz opłaty od dzieci i nauczycieli za wyżywienie w stołówkach należących do ZS-P, a działających na podstawie art. 67a ust. 1 u.s.o.

W rezultacie to organ interpretacyjny ustalił okoliczności wykonywania świadczeń, za które MOPS i ZS-P pobierają opłaty, posiłkując się przy tym treścią powyższych przepisów podanych przez Gminę, a także przepisów – jego zdaniem – znajdujących zastosowanie do wykonywania tych czynności, których Gmina nie wskazała. To Minister uznał, że usługi pielęgnacyjne, o jakich mowa we wniosku o wydanie interpretacji realizowane są w ramach zadań własnych Gminy wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 11, 12 i 16 u.p.s. (w skardze kasacyjnej wskazano art. 17 ust. 1 pkt 11 u.p.s. oraz wywodzono, że "usługi pielęgnacyjne są częścią składową usługi opiekuńczej świadczonej przez domy pomocy społecznej", s. 4). Natomiast Gmina we wniosku o interpretację nie opisała świadczeń pielęgnacyjnych realizowanych przez MOPS, ani też nie sprecyzowała podstawy prawnej ich wykonywania.

Z opisu zdarzenia przyszłego wiadomo jedynie, że ZS-P (jednostka Gminy) pobiera od rodziców opłaty za przedszkole. Minister opis ten doprecyzował powołując się art. 6 ust 1 i ust. 2 u.s.o., które to przepisy definiują odpowiednio przedszkole publiczne oraz publiczną inną formę wychowania przedszkolnego (w skardze kasacyjnej wskazano jedynie art. 6 ust. 2 u.s.o.), w przypadku których wysokość opłat określa rada gminy (art. 14a ust. 7 u.s.o.).

Gmina wyjaśniła, że w ZS-P przyjmowane są opłaty od dzieci i nauczycieli za wyżywienie w należących do tej jednostki stołówkach, działających zgodnie z art. 67a ust. 1 u.s.o. Przepis ten przewidywał możliwość organizowania przez szkoły stołówek. Minister powołał się na przepisy art. 67a ust. 1-4 u.s.o., stosownie do których korzystanie z posiłków w stołówce szkolnej jest odpłatne (ust. 2); warunki korzystania ze stołówki, w tym wysokość opłat za posiłki, ustala dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę (ust. 3); do opłat wnoszonych za korzystanie przez uczniów z posiłku w stołówce szkolnej, o których mowa w ust. 3, nie wlicza się wynagrodzeń pracowników i składek naliczanych od tych wynagrodzeń oraz kosztów utrzymania stołówki.

Przepisy powyższe wyznaczają zasady organizacji stołówek, ale nie dostarczają informacji o tym, jak funkcjonuje konkretna stołówka i jaką odpłatność przyjęto za korzystanie z wydawanych w niej posiłków. Gmina nie wyjaśniła, czy dzieci i nauczyciele korzystają ze stołówki na takich samych zasadach.

Przepisy ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o systemie oświaty, do których odwołał się Minister w zaskarżonej interpretacji, ustanawiają ramy i zasady realizowania określonych zadań własnych przez gminy, jako jednostki samorządu terytorialnego – tworzą niejako ramy prawne, zgodnie z którymi zadania te powinny być wykonywane. Dlatego też niewątpliwie mają one istotne znaczenie przy ocenie działań podejmowanych przez daną gminę.

Rzecz w tym, że organ interpretacyjny wydaje interpretację indywidualną dotyczącą przepisów prawa podatkowego, ale w odniesieniu do konkretnych okoliczności faktycznych, do których należą warunki realizowania konkretnych świadczeń przez konkretny podmiot. Istotne są więc informacje o tym, na jakich zasadach i w jakim zakresie jednostki Gminy faktycznie wykonują świadczenia, za które pobierają opłaty.

Tymczasem w rozpoznanej sprawie Minister Finansów wydał interpretację indywidualną opierając się zasadniczo na okolicznościach faktycznych ustalonych przez siebie w oparciu o treść przepisów, w tym takich, na które Gmina nie powoływała się opisując działania MOPS i ZS-P.

Sąd pierwszej instancji wskazał szereg okoliczności dotyczących opisanych przez Gminę świadczeń, których nie podano we wniosku o wydanie interpretacji, przyjmując, że mogą mieć one istotne znaczenie dla oceny, czy Gmina realizując te świadczenia działa jako podatnik od towarów i usług. Zważywszy na bardzo lakoniczny, a zarazem ogólnikowy opis zdarzenia przyszłego we wniosku o wydanie interpretacji, takiego stanowiska WSA nie można uznać za wadliwe. W rezultacie bowiem sprowadza się ono do tego, że organ interpretacyjny zobligowany jest uzyskać od Gminy opis konkretnych warunków wykonywania świadczeń i pobierania opłat. Znalazło to odzwierciedlenie we wskazówkach Sądu pierwszej instancji dotyczących ponownego rozpatrzenia wniosku Gminy – organ interpretacyjny zobligowany został do wezwania wnioskodawcy na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., do "wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego w sposób umożliwiający ocenę stanowiska strony Skarżącej w odniesieniu do zindywidualizowanego stanu faktycznego" (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

W skardze kasacyjnej nie wykazano, że to informacje podane przez Gminę były wystarczające do wydania interpretacji.

Twierdzenie Szefa KAS, że wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nie miałyby informacje o tym, czy wszyscy uczniowie i nauczyciele korzystają z wyżywienia w szkole oraz jakie posiłki są wydawane w stołówkach, nie zostało uzasadnione.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Szefa KAS, że "przedstawiony przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego jest wyczerpujący w rozumieniu art. I4b § 3 Ordynacji podatkowej i mógł stanowić podstawę dla wydania interpretacji indywidualnej". WSA prawidłowo uwzględnił przepis ten oceniając legalność zaskarżonej interpretacji Ministra, co niezasadnym czyni zarzut niewłaściwego zastosowania tego przepisu.

7.4.3. Nie mógł być uznany za zasadny zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 15 ust. 6 u.p.t.u. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd ten nie przedstawił wykładni tego przepisu.

Naruszenia przez organ interpretacyjny art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Sąd pierwszej instancji upatrywał natomiast w tym, że organ interpretacyjny dokonał wykładni tego przepisu w sytuacji, gdy "wnioskodawca nie przedstawił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego". Oznacza to, że stwierdzenie przez WSA naruszenia art. 15 ust. 6 u.p.t.u. przez Ministra było w istocie skutkiem uznania przez ten Sąd, że zaskarżona interpretacja wydana została pomimo wadliwości formalnej wniosku o wydanie interpretacji, który to wniosek nie spełniał wymogów z art. 14b § 3 O.p.

Niezasadność zarzutu błędnej wykładni art. 15 ust. 6 u.p.t.u. jest więc konsekwencją tego, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował art. 14b § 3 O.p.

Chybiony jest natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Sąd pierwszej instancji nie wypowiedział się co do zastosowania tego przepisu co do spornych czynności, ponieważ uznał, że bez uzupełnienia stanu faktycznego wypowiedź taka byłaby przedwczesna.

7.5. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Szefa KAS, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.