Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 964/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] uchylające postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. znak: [...], mocą którego nie uzgodniono w zakresie ochrony przyrody warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na założeniu nowego siedliska z zabudową zagrodową w gospodarstwie ogrodniczym na działce [...] w miejscowości U. gmina J., zawartych w projekcie decyzji Nr [...], ustalonych na wniosek K. L.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Wnioskiem z dnia 14 listopada 2006 r., na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), Wójt Gminy J. zwrócił się do Wojewody [...] o uzgodnienie projektu decyzji nr [...] o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. Wojewoda [...] uzgodnił w zakresie ochrony przyrody warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego oraz parkingu dla 12 miejsc postojowych na działce [...] w miejscowości U. gmina J., zawarte w projekcie decyzji Nr [...], ustalone na wniosek K. L., pod następującymi warunkami:

Wszystkie obiekty budowlane, w tym i na potrzeby rolnictwa, nie związane z utrzymaniem zbiornika wodnego, przystani i kąpielisk zostaną zlokalizowane poza strefą ochronną J., wyznaczoną w Planie Ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] , poz. [...]);

Wysokość budynku mieszkalnego - do jednej kondygnacji nadziemnej, licząc od poziomu terenu do okapu dachu;

Wysokość budynku gospodarczego - do jednej i pół kondygnacji nadziemnej licząc od poziomu terenu w jego najniższym punkcie do okapu dachu.

Po rozpoznaniu zażalenia na ww. postanowienie - złożonego przez K. L. - Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: k.p.a.], uchylił postanowienie Wojewody [...] w całości oraz uzgodnił realizację inwestycji pod warunkiem zachowania 100 m od linii brzegowej J.

W wyniku rozpoznania skargi K. K. na ww. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2595/07 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2007 r. oraz uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał w pierwszej kolejności, iż w rozpatrywanej sprawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zażalenia wnieśli K. L. oraz skarżący – K. K. Tymczasem Minister Środowiska rozpoznał tylko zażalenie K. L., wydając zaskarżone postanowienie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W tych warunkach Sąd uznał, że organ naczelny dopuścił się rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, jako dotkniętego wadą prawną, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Oceniając następnie legalność postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Sąd podkreślił, iż postanowienie to zostało wydane w postępowaniu o uzgodnienie decyzji o ustalenie warunków zabudowy wszczętym na wniosek Wójta Gminy J. złożony w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzgodnienie dokonywane jest, jak stanowi art. 53 ust. 5 ww. ustawy, w formie postanowienia wydanego w trybie art. 106 k.p.a. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, iż zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne wszczęte na wniosek strony. Innymi słowy, rola organu uzgadniającego sprowadza się jedynie do oceny przedłożonego mu projektu decyzji w zakresie nadanych mu prawem kompetencji. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał za zasadny zarzut Skarżącego, iż organ I instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. dokonał uzgodnienia inwestycji, która nie odpowiada inwestycji opisanej w treści przedłożonego projektu decyzji przy wniosku Wójta Gminy J. Oznacza to, że organ uzgadniający wbrew wnioskowi organu decydującego zmienił przedmiot uzgodnienia, a zatem naruszył przepis art. 61 § 1 k.p.a.

Nadto Sąd zauważył, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880 ze zm.) poprzez zaniechanie rozważenia, czy planowania przez inwestora inwestycja - opisana w projekcie decyzji - może być realizowana z punktu widzenia ochrony obszarów Natura 2000 pomimo, że w uzasadnieniu swojego postanowienia wyraźnie wskazał, że działka nr [...], na której ma być realizowana inwestycja, jest położona nie tylko w granicach [...] Parku Krajobrazowego, ale również w specjalnym obszarze ochrony siedlisk (SOO) Natura 2000 - "O." ([...]).

Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., wydanym na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, Wojewoda [...] nie uzgodnił warunków zabudowy dla inwestycji objętej projektem decyzji Nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że działka objęta wnioskiem Wójta Gminy J. z [...] listopada 2006 r. jest zlokalizowana w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz w proponowanym specjalnym obszarze ochrony siedlisk (SOO) Natura 2000 - "O." ([...]), zgłoszonym do Komisji Europejskiej. Zaznaczył, że rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), wprowadzono na terenie Parku zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 5 ust. 1 pkt. 6). Podkreślił również, że rozporządzeniem Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 roku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) ustanowiony został Plan Ochrony [...] Parku Krajobrazowego a w tekście planu oraz w załącznikach -stanowiących mapy - zostały wyznaczone strefy ochronne wokół jezior oraz obowiązujące zasady ich zagospodarowania. I tak - zgodnie z § 27 ust. 3 pkt 1 Planu Ochrony - w strefach ochronnych wokół jezior obowiązuje zakaz wznoszenia jakichkolwiek obiektów budowlanych, w tym i na potrzeby rolnictwa, nie związanych z utrzymaniem zbiornika wodnego, przystani i kąpielisk. Podkreślił, iż teren inwestycji objęty liniami rozgraniczającymi położony jest w strefie ochronnej J. - obszar planowanej zabudowy pokrywa się w części z obszarem strefy ochronnej J. oraz strefy [...] zlewni rzek [...], z [...] i [...]. Przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy jest zatem sprzeczny z Planem Ochrony, co uzasadnia odmowę jego uzgodnienia. Ponadto organ zaznaczył, iż realizacja przedmiotowej inwestycji w projektowanym obszarze specjalnej ochrony siedlisk Natura 2000, może wpłynąć negatywnie na gatunki i siedliska roślin i zwierząt podlegające ochronie.

W zażaleniu na ww. postanowienie K. L. wniósł o jego uchylenie oraz o uzgodnienie warunków zabudowy w zakresie ochrony przyrody.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w stanie faktycznym sprawy okolicznością bezsporną jest, iż planowana inwestycja, objęta wnioskiem o warunki zabudowy, zlokalizowana jest na działce nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym U., w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz w specjalnym obszarze ochrony siedlisk Natura 2000 - "O". Część południowo-wschodnia działki znajduje się w 100 m strefie ochronnej J. Organ I instancji w toku przeprowadzonego postępowania ustalił, iż "Działka znajduje się w pobliżu J. i niewielki fragment działki znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej od jeziora, większa część działki znajduje się poza tą strefą". Okoliczność ta została udokumentowana w protokole oględzin ww. działki. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, planowana inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Wojewody [...] nr [...] w zakresie, w jakim nie narusza postanowień § 5 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia, tj. pod warunkiem zachowania 100 m odległości od linii brzegowej J. Jednak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest jednoznacznego stanowiska w tej kwestii - organ I instancji ograniczył się do przytoczenia obowiązujących na terenie [...] Parku Krajobrazowego przepisów z zakresu ochrony przyrody, nie wskazując jakie zastosowanie mają one w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do stanowiska przyjętego przez organ I instancji w oparciu o przepis § 27 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] w sprawie ustanowienia Planu Ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego, organ odwoławczy powołał w tym zakresie wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 593/06, w którym stwierdzono m.in.: "Skoro przepis prawa (§27 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...]) został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego i jednocześnie jego treść narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawa, to nie może być on podstawą odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy". Dalej organ wskazał, że art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wyznacza "górną granicę" zakazów, które mogą zostać wprowadzone na terenie parku krajobrazowego, zaś konkretne zakazy, obowiązujące na terenie danego parku, są określone w rozporządzeniu wojewody o utworzeniu tego parku. Z tego względu, zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, za niedopuszczalne uznać należy wprowadzenie kolejnych zakazów w rozporządzeniu o ustanowieniu planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego, ponieważ stanowiłoby to w istocie naruszenie regulacji zawartych w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Nadto organ, powołując treść art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zauważył, iż ograniczenie prawa własności wynikające z zapisu § 27 ust. 3 pkt 1 Planu Ochrony [...] Parku Krajobrazowego nie wynika z ustawy, a jedynie z prawa miejscowego, jakim jest rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., i niewątpliwie ma charakter istotny, czym narusza zapis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r.). W związku z powyższym organ I instancji winien zastosować prokonstytucyjną wykładnię prawa, której obowiązywanie zostało potwierdzone przez orzecznictwo sądowe.

Końcowo organ stwierdził, iż po dokładnym zbadaniu położenia inwestycji organ I instancji powinien ocenić, czy ze względu na jej lokalizację i zakres, istniejącą tam zabudowę oraz występowanie chronionych prawem krajowym i unijnym typów siedlisk, może ona znacząco negatywnie wpłynąć na siedliska podlegające ochronie przy uwzględnieniu zagrożeń i celów ochrony obszaru Natura 2000 "O.".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. wniósł o uchylenie postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił w szczególności, że wniosek Wójta Gminy J. o uzgodnienie warunków zabudowy nie przedstawia ani charakteru, ani programu inwestycji, której dotyczy wniosek inwestora, chociaż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładają taki obowiązek. Większość zrealizowanych już obiektów inwestycji, które nie są wymienione w dokumentacji sprawy przesłanej do uzgodnienia (w tym kort tenisowy, punkt rekreacyjno-konsumencki, plac zabaw dla dzieci z małą (ale dużą) architekturą drewnianą, druga studnia, grobla na częściowo zasypanym naturalnym zbiorniku wodnym, dwa sztuczne zbiorniki wodne powstałe w wyniku pogłębienia zbiornika naturalnego), znajduje się w obowiązującej strefie ochronnej jeziora, a grobla i zbiorniki sztucznie pogłębione znajdują się jednocześnie w strefie ochronnej zlewni [...].

Wyjaśnił następnie, że strefy ochronne jezior ustanowione zostały wokół jezior o powierzchni większej niż 1 hektar na podstawie rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie zasad gospodarki przestrzennej na obszarach chronionego krajobrazu województwa [...]. Ich minimalną szerokość ustalono na 100 m, a ich konkretny przebieg określony został na mapach z gminnych planów zagospodarowania przestrzennego. Po utracie ważności tych planów strefy te obowiązują nadal na podstawie § 21 ust. 2 Planu Ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego wprowadzonego rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego. Plan ten wprowadził dodatkowe strefy ochrony wód, w tym strefy ochronne zlewni rzek.

Skarżący podniósł nadto, iż na mapie z planu zagospodarowania Gminy J. strefa ochronna J. ma na działce nr [...] szerokość 150-180 m (a nie 100 m) co powoduje, że w jej zasięgu znajduje się nie "część południowo-wschodnia" ani "niewielki fragment" tej działki, ale ponad połowa jej powierzchni. Działka ta ma ok. 130 m długości, a więc różnica niemal 100 m w zasięgu strefy ochronnej J. jest zasadnicza dla możliwości lokalizacji na niej jakiejkolwiek inwestycji. Szerokość strefy ochronnej J. dochodzi w innych miejscach nawet do 300 metrów.

Na mapie z Planu Ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego strefa ochronna zlewni rzeki [...] obejmuje także część działki [...] w U., ponieważ w miejscu tym znajduje się źródlisko wody spływającej do pobliskiego J., odprowadzającego wody rzeką [...] do rzeki [...].

Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia skarżący wskazał, że twierdzenia w nim zawarte (dotyczące realizacji inwestycji z zachowaniem 100 m odległości od linii brzegowej J.) zostały oparte na pominięciu prawidłowego przebiegu strefy ochronnej J. i "liczeniu" strefy obecnie obowiązującego zakazu (100 m) od brzegu J. przy całkowitym pominięciu istnienia naturalnego zbiornika wodnego na terenie inwestycji. Skarżący podkreślił, że w świetle obowiązujących obecnie przepisów decydujący dla sprawy nie jest zasięg strefy ochronnej J., ale odległość obiektów od zbiornika znajdującego się na terenie inwestycji.

Na koniec skarżący stwierdził, że ani organ I instancji, ani organ II instancji nie wypełniły obowiązku rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, czym naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nie uwzględniły wskazywanych przez niego dowodów, czym naruszyły przepis art. 76 k.p.a. Nie dokonały też swobodnej oceny tych dowodów naruszając art. 80 k.p.a., nie zastosowały obowiązujących na terenie inwestycji przepisów, czym naruszyły art. 6 k.p.a., a w decyzji nie odniosły się do tych dowodów ani nie podały żadnego wyjaśnienia ich pominięcia, czym naruszyły art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślił również, że uzgodnienie warunków zabudowy bez uwzględnienia obowiązujących przepisów ochrony przyrody będzie sprzeczne z art. 73 § 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a zatem, zgodnie z art. 11 tej ustawy będzie nieważne.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Pismem procesowym z dnia 17 sierpnia 2009 r. zatytułowanym "Odpowiedź na skargę zainteresowanego" uczestnik postępowania K. L. wniósł o oddalenie skargi kwestionując interes prawny skarżącego w zaskarżeniu przedmiotowego postanowienia oraz stanowisko zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) -dalej jako: "p.p.s.a."], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem niezależnie od treści zarzutów zawartych w skardze Sąd bada, czy organy prawidłowo rozstrzygnęły sprawę w granicach żądania określonego przez stronę.

Zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu oznacza zaś to, że jest on zobowiązany do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi prawnemu oraz do dokonania kontroli legalności działań organów administracyjnych podjętych w następstwie realizacji wskazań sądu co do dalszego postępowania, sformułowanych na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a.

Sąd zważył, iż w rozpoznawanej sprawie skarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2007 r. oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. zostały wydane na skutek zapadłego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2595/07, w którym Sąd stwierdził nieważność postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2007 r. oraz uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Zatem, rozpatrując ponownie sprawę niniejszą organy orzekające związane były wyrokiem Sądu determinującym zakres postępowania oraz oceną prawną zawartą w przedmiotowym orzeczeniu.

Mając na względzie powyższe, tj. dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, biorąc pod uwagę treść art. 153 p.p.s.a., Sąd uznał, że skarga złożona w przedmiotowej sprawie jest nieuzasadniona, a postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r., uchylające postanowienie organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie narusza prawa.

Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a), tj. w odniesieniu do przedmiotu postępowania administracyjnego i zapadłego w jego wyniku rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie poza kontrolą Sądu pozostają kwestie nie mieszczące się w granicach sprawy administracyjnej, zainicjowanej wnioskiem Wójta Gminy J. z dnia 14 listopada 2006 r. o uzgodnienie projektu decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy działki nr geodezyjny [...] położonej w obrębie geodezyjnym U. Gmina J., dla inwestycji polegającej na założeniu nowego siedliska z zabudową zagrodową w gospodarstwie ogrodniczym obejmującej wymienione w projekcie decyzji obiekty.

Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego jak i zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska była kwestia uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na wskazanej wyżej działce, polegającej na budowie zabudowy zagrodowej, określonej we wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - w zakresie ochrony przyrody.

Ocena legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia sprowadzała się zasadniczo do skontrolowania, czy organ orzekający w sposób prawidłowy zastosował przepisy prawa materialnego dotyczące wymogów ochrony przyrody dla planowanej inwestycji. Badaniu sądu podlegała także poprawność formalna przeprowadzonego postępowania administracyjnego i zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W kontekście powyższego za uwzględnieniem skargi nie mogą przemawiać argumenty skarżącego, który wskazuje na częściowe już zrealizowanie inwestycji (o charakterze innym niż deklarowany), w tym także z pominięciem dopełnienia wymaganych formalności. Podkreślić należy, że przedmiotem uzgodnienia przez organy orzekające w rozpatrywanej sprawie była planowana przez inwestora inwestycja -opisana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nr [...]. Organy właściwe w postępowaniu o uzgodnienie decyzji o ustalenie warunków zabudowy, wszczętym na wniosek złożony w trybie art. 53 ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 17 ze zm.), nie oceniają czy dane objęte wnioskiem uzgodnieniowym odzwierciedlają rzeczywisty zamiar inwestora - ich zadaniem jest ocena planowanej (deklarowanej) inwestycji, objętej projektem decyzji, w zakresie nadanych im prawem kompetencji (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 638/06, niepublikowany). W sprawie niniejszej obowiązkiem organu uzgadniającego było zajęcie stanowiska, w oparciu o przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji nr [...] w zakresie zgodności inwestycji z prawnymi wymogami ochrony przyrody na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do argumentów skargi, wskazujących na usytuowanie naturalnego zbiornika wodnego na działce nr [...], którą to okoliczność - zdaniem Skarżącego -mają potwierdzać złożone na rozprawie przed WSA w dniu 24 września 2009 r. szkice polowe i fotografie z 2005 i 2006 r. (k. 71 - 74 akt sądowych) Sąd zauważa, że organ orzekający w sposób prawidłowy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalił stan faktyczny w powyższym zakresie, istniejący w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia. Zasadnie powołał się na treść protokołu oględzin działki nr [...], objętej wnioskiem inwestora, przeprowadzonych w dniu 23 września 2008 r. Podczas oględzin nie stwierdzono na działce naturalnego zbiornika wodnego, stwierdzono natomiast oczko wodne w budowie. Protokół oględzin sporządzony został w wymaganej prawem formie. O przeprowadzonej czynności dowodowej organ poinformował wszystkie zainteresowane strony w trybie art. 79 § 1 k.p.a., w tym Skarżącego - co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej, znajdującego się w aktach administracyjnych. Zapewnił w ten sposób stronom postępowania administracyjnego możliwość czynnego uczestnictwa w tej czynności dowodowej, stosownie do treści art. 79 § 2 k.p.a. Pouczył również o prawie do wypowiedzenia się, przed wydaniem postanowienia, co do zebranych w sprawie dowodów. Skarżący nie skorzystał z przysługującego prawem i zagwarantowanego przez organ uprawnienia. Nie podważył również na dalszym etapie postępowania administracyjnego ustaleń z czynności oględzin działki, co do spornej kwestii.

Natomiast na etapie postępowania sądowego Skarżący przedstawił swoje stanowisko i złożył do akt dokumenty mające wskazywać na istnienie na działce, w okresie wcześniejszym niż data przeprowadzenia dowodu z oględzin (wydania zaskarżonego postanowienia), naturalnego zbiornika wodnego. W ocenie Sądu, argumenty te jednak nie mogą podważać stwierdzonego we wrześniu 2008 r. stanu elementów powierzchni działki. Organ uzgadniający, co należy zaznaczyć, odnosi się do przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w której treść oraz załączniki (stosowne mapy) nie jest władny ingerować.

Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organów orzekających w sprawie było uwzględnienie stanu faktycznego dotyczącego działki objętej projektem decyzji uzgodnieniowej, istniejącego w dacie orzekania, co - jak wynika z wiarygodnego ustalenia organów - nastąpiło. Działanie organów zgodne było z wymogami określonymi w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które stanowią, że organy administracji publicznej zobligowane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tej sytuacji odmienne - niż oczekiwane przez Skarżącego - ustalenia faktyczne organu orzekającego co do przedmiotowej w sprawie działki, nie mogą uzasadniać naruszenia powyżej wymienionych przepisów postępowania administracyjnego. Ustalenia faktyczne w sprawie nie naruszają także zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a., który stanowi, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Jak wynika z akt sprawy, na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia na ww. działce nr geod. [...] nie stwierdzono naturalnego zbiornika wodnego a oględziny potwierdziły, że znajduje się tam oczko wodne w budowie.

Sąd nie stwierdził ponadto, by zaskarżone postanowienie w sposób istotny naruszało wymogi prawne przewidziane dla uzasadnienia decyzji, określone w art. 107 § 3 k.p.a., który ma zastosowanie do postanowień na podstawie art. 126 k.p.a. W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia art. 6 k.p.a., który stanowi, że organy działają na podstawie przepisów prawa.

Sąd podziela stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażone w zaskarżonym postanowieniu co do zasadności dokonania prokonstytucyjnej wykładni przepisów rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] w sprawie ustanowienia planu ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), na terenie którego położona jest działka nr geod. [...] objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 593/06 - powołanym przez organ -kwestionującym konstytucyjność § 27 ust. 3 pkt 1 powyższego rozporządzenia. Zgodnie ze wskazanym przepisem w zagospodarowaniu strefy ochronnej wokół jezior obowiązuje zakaz wznoszenia jakichkolwiek obiektów budowlanych, w tym i na potrzeby rolnictwa nie związanych z utrzymaniem zbiornika wodnego, przystani i kąpielisk. Rozporządzenie powyższe - wydane na podstawie art. 13 ust. 6 uchylonej ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 157 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) - nie może nakładać większych zakazów w zakresie budowania nowych obiektów na terenie parku krajobrazowego niż wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 7 obowiązującej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Powołany przepis przewiduje, że w parku krajobrazowym mogą być wprowadzone zakazy budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji w odniesieniu do zakazu budowy w pasie 100 metrów od linii brzegu jeziora ma podstawowe znaczenie dla przedmiotu uzgodnienia. Kwestia ta, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, nie została wystarczająco wyjaśniona w toku postępowania przed organem I instancji. W szczególności stwierdzenie zawarte w protokole oględzin przeprowadzonych w dniu 23 września 2008 r., iż "niewielki fragment działki znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej od jeziora, a większa część działki jest poza tą strefą" nie określa w sposób precyzyjny lokalizacji inwestycji i tym samym, nie może stanowić podstawy do oceny, czy planowana zabudowa działki o nr [...] nie spowoduje naruszenia omawianego zakazu. Wskazana odległość od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej lub rybackiej zgodna jest z § 5 ust. 1 pkt 6 mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.). Zasadnie zatem organ orzekający zwrócił uwagę na konieczność zbadania lokalizacji planowanej inwestycji w odniesieniu do omawianego zakazu.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 17 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2595/07, organ orzekający prawidłowo wskazał również na konieczność uwzględnienia - przy uzgadnianiu przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy - kwestii oceny wpływu inwestycji na siedliska podlegające ochronie przy uwzględnieniu zagrożeń i celów ochrony obszaru Natura 2000 "O.". Przy czym zaznaczyć należy, iż kwestia powyższa nie koliduje z obowiązkiem oceny zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony jezior. Wskazać należy, że zgodnie z art. 33 ustawy o ochronie przyrody zabrania się podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000.

Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego a także przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Wydając zaskarżone postanowienie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zasadnie przyjął, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i, w konsekwencji, prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a.

Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.