Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2030/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107  par. 3 w zw. z  art. 11
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 33  ust. 1,  art. 32  ust. 1  pkt
journal: Dz.U. 2016 poz 922
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego K. W. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. K. W. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej: "GIODO") skargę na przetwarzanie danych osobowych Jego i Jego małoletniej córki M. W. przez Sąd Okręgowy w [...](zwany dalej "SO w [...]") i Sąd Okręgowy w [...] (zwany dalej "SO w [...]").

Skarżący wniósł o zbadanie okoliczności i skontrolowanie czy decyzje SO w [...] i SO w [...] o odmowie dostępu do danych osobowych Skarżącego i Jego córki, zawartych w materiałach źródłowych zgromadzonych w celu sporządzenia opinii przez Opiniodawcze Zespoły Sądowych Specjalistów (wcześniej Rodzinne Ośrodki [...]) przy SO w [...] i SO w [...], zostały wydane zgodnie z ustawą z 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016r., poz. 922, zwana dalej "u.o.d.o."), a w przypadku uznania skargi za zasadną - wydanie odpowiednich decyzji administracyjnych nakazujących przywrócenie stanu zgodnego z prawem.

GIODO w celu rozpatrzenia ww. wniosku przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w toku którego pismem z [...] grudnia 2016r. zwrócił się do Prezesów SO w [...] i SO w [...] o ustosunkowanie się do treści skargi i złożenia pisemnych wyjaśnień: 1) czy, a jeśli tak, to na jakiej podstawie prawnej, w jakim celu oraz w jakim zbiorze danych osobowych SO w [...] i SO w [...] aktualnie przetwarza dane osobowe Skarżącego i jego małoletniej córki, 2) czy Skarżący zwracał się do SO w [...] i do SO w [...] z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych Jego i Jego małoletniej córki, o których mowa w skardze, a jeżeli tak, to w jaki sposób Sąd się do niego ustosunkował.

Prezes SO w [...] w piśmie z [...] stycznia 2017r. wskazał, że dane osobowe Skarżącego i jego córki gromadzone były przez OZSS w związku ze zleceniem przez Sąd Rejonowy w [...] wydania opinii opiekuńczej w sprawie sygn. [...] i wyłącznie na potrzeby tej opinii na podstawie ustawy o opiniodawczych zespołach sądowych specjalistów z 5 sierpnia 2015r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1418, zwana dalej: "u.o.z.s.s."). Prezes, odnosząc się do okoliczności ze skargi wyjaśnił, że Skarżący pismem z [...] ipca 2016r. zwrócił się o udzielenie informacji dotyczącej materiałów zgromadzonych przez Opiniodawczy Zespół Sądowych Specjalistów przy Sądzie Okręgowym w [...], zwany dalej "OZSS" (załącznik w aktach sprawy), w szczególności jakie dokumenty zawierające dane osobowe jego i jego córki znajdują się w teczce sprawy, ile stron liczą ww. dokumenty, w którym miejscu może skorzystać z prawa dostępu do danych osobowych jego i jego córki. Skarżącemu udzielono informacji – pismem z [...] sierpnia 2016r. - o braku możliwości udostępnienia tych danych z powołaniem się na ustalone przez Ministerstwo Sprawiedliwości Standardy Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów stanowiących załącznik do Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 lutego 2016 r. (Dz.Urz. MS z 2016r. poz. 16).

Wiceprezes SO w [...] pismem z [...] stycznia 2017r. wskazał, że Sąd Okręgowy w [...] przetwarza dane osobowe Skarżącego i jego córki na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2, 4, art. 27 ust. 2 pkt 5 i 10 u.o.d.o., w związku z art. 2 § 1 i § 2 ustawy z 27 lipca 2001 prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2015r., poz. 133 ze zm., zwanej dalej: "u.s.p."). Dane osobowe Skarżącego i jego córki są przetwarzane przez Sąd w celu realizacji zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości i ochrony prawnej powierzonych sądom powszechnym, na podstawie art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji RP i art. 2 § 1 i § 2 u.s.p., w tym na potrzeby postępowań sądowych, w celu spełnienia obowiązków i wykonania zadań realizowanych dla dobra publicznego, nałożonych na sądy powszechne na podstawie przepisów prawa, dla zapewnienia realizacji prawa do dochodzenia uprawnień przed sądem oraz w celu realizacji praw i obowiązków wynikających z orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym. Sąd Okręgowy przetwarza dane osobowe Skarżącego i jego córki w zbiorach: stron i uczestników postępowań sądowych w związku ze sprawami sądowymi toczącymi się z ich udziałem; stron postępowań skargowych; ewidencji osób wnioskujących o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego, ewidencji dochodów SO w [...], uczestników badań w OZSS. Skarżący pismem z [...] lipca 2016r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o udzielenie informacji i domagał się: udzielenia informacji, jakie dokumenty zawierające jego dane osobowe oraz dane osobowe jego córki znajdują się w aktach sprawy SO w [...] o sygn. [...], ile stron liczą te dokumenty, gdzie może skorzystać z prawa dostępu do tych dokumentów oraz sporządzania kopii tych dokumentów (kopia wniosku w aktach sprawy). Skarżący nie domagał się informacji dotyczących treści jego oraz jego córki danych osobowych, lecz informacji o treści dokumentów źródłowych, w których te dane były przetwarzane w ramach postępowania sądowego w sprawie o sygn. Akt [...] i dostępu do tych dokumentów. Wiceprezes SO w [...] wskazał, iż z treści wniosku Skarżącego wynikało, iż domaga się on dostępu i kopii dokumentów przetwarzanych przez OZSS w [...] (wcześniej Rodzinny Ośrodek Diagnostyczno-Konsultacyjny nr [...] w [...]), opiniującym na zlecenie SO w [...] w związku z prowadzonym postępowaniem sądowym. Wniosek Skarżącego nie zawiera konkretnego żądania udzielania informacji odnoszących się do treści danych osobowych, o których mowa w art. 32 ust. 1 u.o.d.o., a jedynie stanowi wniosek o udostępnienie określonych dokumentów z postępowania sądowego identyfikowanych przez zawarte w nich dane osobowe Skarżącego i jego córki. Dostęp konkretnych podmiotów do dokumentów z akt sprawy sądowej i jego zakres jest limitowany określonymi przepisami dotyczącymi danej procedury sądowej-cywilnej, karnej i to właśnie te przepisy determinują uprawnienia wnioskujących o dostęp do nich, a nie przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. Przepisy u.o.d.o. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej dostępu do dokumentów źródłowych znajdujących się a aktach sprawy sądowej, nawet jeżeli zawierają dane osobowe konkretnego podmiotu, lecz stanowią wyłącznie podstawę do udzielenia informacji, o których mowa w przepisie art. 32 ust. 1 u.o.d.o. SO w [...] udzielił odpowiedzi na wniosek Skarżącego pismem z [...] sierpnia 2016r., wskazując, że wniosek nie mieścił się w zakresie wskazanym przepisami u.o.d.o. i nie może zostać uwzględniony w oparciu o przepisy tej ustawy.

2. GIODO decyzją z [...] sierpnia 2017r. odmówił uwzględnienia ww. wniosku Skarżącego.

W uzasadnieniu podał, że stosownie do art. 7 pkt 4 u.o.d.o. przez administratora danych rozumie się organ, jednostkę organizacyjną, podmiot lub osobę, o których mowa w art. 3, decydujące o celach i środkach przetwarzania danych osobowych. W niniejszej sprawie administratorami danych skarżącego i jego córki przetwarzanych w związku z prowadzonymi postępowaniami jest SO w [...] oraz SO [...]. Przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem, gdy administrator danych legitymuje się posiadaniem co najmniej jednej spośród wymienionych w art. 23 ust. 1 u.o.d.o. materialnych przesłanek.

Podstawą przetwarzania danych osobowych Skarżącego i Jego córki przez ww. Sądy jest art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. (dane zwykłe) i art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. (dane wrażliwe) w związku z prowadzonymi postępowaniami z udziałem Skarżącego i jego córki w celu sporządzenia opinii przez OZSS przy Sądzie Okręgowym w [...].

Minister Sprawiedliwości, zgodnie z art. 4 ust. 4 u.o.z.s.s., po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia i ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, ustala, w drodze zarządzenia standardy metodologii opiniowania dla zespołów. Minister Sprawiedliwości na podstawie ww. przepisu wydał [...] lutego 2016r. zarządzenie (Dz. Urz. MS z 2016 r. poz. 16, zwane dalej "Zarządzeniem"), którego załącznikiem są Standardy Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów. Zgodnie z pkt 9 ppkt 9.3 tego załącznika, materiały pochodzące z badania stanowiące podstawę wydania opinii, nie mogą być udostępniane osobom badanym.

Zdaniem GIODO w dniu wydawania decyzji nie można stwierdzić, aby istniał stan naruszenia prawa, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.o.d.o., który skutkowałby wydaniem decyzji zobowiązującej SO w [...] do przywrócenia stanu zgodnego z prawem w zakresie żądania Skarżącego o udostępnienie mu materiałów stanowiących podstawę wydania opinii przez OZSS. Odmowa dostępu przez SO w [...] nie była niezasadna, gdyż wynikała z pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów materiały pochodzące z badania stanowiącego podstawę do wydania opinii, nie mogą być udostępniane osobom badanym, wydanych na mocy art. 4 ust. 4 u.o.z.s.s.

Zdaniem GIODO również zasadna była odmowa udzielenia przez SO w [...] informacji odnośnie przetwarzania danych osobowych Skarżącego i Jego małoletniej córki.

Administrator danych, zgodnie z art. 33 ust. 1 u.o.d.o., na wniosek osoby, której dane dotyczą, jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących ww. osobie prawach oraz ustalić, odnośnie jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a. W myśl zaś art. 33 ust. 2 u.o.d.o. na wniosek osoby, której dane dotyczą, informacji, o której mowa w ust. 1, udziela się na piśmie. Na mocy art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.s., każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do: 1) uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje, oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna - jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska; 2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze; 3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych; 4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie w tajemnicy informacji niejawnych lub zachowania tajemnicy zawodowej; 5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane; 5a) uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust. 2.

GIODO wskazał, że obowiązek informacyjny przewidziany w art. 33 u.o.d.o. ma na celu zapewnienie osobom, których dane osobowe są przetwarzane, dostępu do informacji o okolicznościach ich przetwarzania. SO w [...] w piśmie z [...] sierpnia 2016r. udzielił Skarżącemu informacji, że jego wniosek nie mieści się w zakresie wskazanym w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o.

GIODO podkreślił też, że chęć wglądu w dokumenty, czy w dokumentację zgromadzoną przez OZSS, nie jest tożsame z uzyskaniem informacji z zakresu art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o. Wyjaśnił też, że nawet, jeżeli wniosek odnosiłby się do danych osobowych Skarżącego i jego córki, administrator danych, zgodnie z art. 34 u.o.d.o., odmawia osobie, której dane dotyczą, udzielenia informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a, jeżeli spowodowałoby to: 1) ujawnienie wiadomości zawierających informacje niejawne; 2) zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, życia i zdrowia ludzi lub bezpieczeństwa i porządku publicznego; 3) zagrożenie dla podstawowego interesu gospodarczego lub finansowego państwa; 4) istotne naruszenie dóbr osobistych osób, których dane dotyczą, lub innych osób.

Zdaniem GIODO Prezes SO w [...] miał prawo odmówić udzielenia wnioskowanych informacji, biorąc pod uwagę, że zgodnie z pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów materiały pochodzące z badania stanowiącego podstawę do wydania opinii, nie mogą być udostępniane osobom badanym.

2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie ww. decyzji GIODO i zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie:

1) art. 32 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 u.o.d.o. - przez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że prawo dostępu do danych osobowych osoby, której dane te dotyczą (prawo do podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych) nie może być zrealizowane przez udostępnienie dokumentów zawierających przetwarzane dane;

2) art. 18 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. - przez jego niezastosowanie i nie wydanie decyzji administracyjnej nakazującej administratorom danych przywrócenie stanu zgodnego z prawem przez udostępnienie Skarżącemu danych osobowych jego i jego córki, zawartych w dokumentacji zgromadzonej na potrzeby sporządzenia opinii przez OZSS (Dawniej Rodzinne Ośrodki Diagnostyczno – Konsultacyjne);

3) art. 51 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów stanowiących załącznik do Zarządzenia - przez ich niezastosowanie i uznanie, że przepisy w randze podustawowej (w randze zarządzenia) mogą wprowadzać skuteczne ograniczenia konstytucyjnego prawa obywatela do dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbioru danych, gdy ograniczenie tego prawa mogą wprowadzać wyłącznie przepisy rangi ustawowej.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że podstawowym uprawnieniem osoby, której dane dotyczą, przewidzianym zarówno w polskim, jak i wspólnotowym prawie ochrony danych osobowych jest prawo dostępu do treści tych danych, obok którego funkcjonuje również prawo do uzyskania informacji na temat sposobu ich przetwarzania przez administratora danych. To uprawnienie przewiduje punkt 41 preambuły do Dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 24 października 1995r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U.UE L z 23.11.1995r. 281/31), zgodnie z którym każda osoba musi mieć możliwość skorzystania z prawa dostępu do dotyczących jej danych, które poddane są przetwarzaniu, w celu zweryfikowania zwłaszcza prawidłowości danych oraz legalności ich przetwarzania. Uprawnienie to powtórzono w części normatywnej Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U.UE L z 4 maja 2016r. 119/1, zwane dalej: "RODO"), które od 25 maja 2018r. stało się częścią krajowego porządku prawnego. Zgodnie z art. 15 ust. 1 RODO osoba, której dane dotyczy, jest uprawniona do uzyskania od administratora potwierdzenia, czy przetwarzane są dane osobowe je j dotyczące, a jeżeli ma to miejsce, jest uprawniona do uzyskania dostępu do nich oraz następujących oraz następujących informacji (...). U.o.d.o. nie zawiera wprost analogicznego uprawnienia, tym niemniej w szeregu przepisów odwołuje się do niego - np. art. 25 ust. 1 pkt 4 u.o.d.o. - nakazujący administratorowi danych informowanie osoby, której dane dotyczą o prawie dostępu do nich i ich poprawienia; art. 32 ust. 1 pkt 3 u.d.o. - znajdujący zastosowanie w sprawie, w zw. z art. 33 ust. 1 u.d.o., przewidujący prawo osoby, której dane dotyczą m.in. do podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych.

W sytuacji, gdy dane osobowe utrwalone są w dokumentach, realizacja prawa dostępu do tych danych (podania tych danych w powszechnie zrozumiałej formie treści) powinna przybrać postać udostępnienia dokumentów (również zawierających dane wrażliwe). Z perspektywy realizacji uprawnień przewidzianych w art. 32 ust. 1 u.d.o. istotna jest bowiem nie tylko treść udostępnionych danych osobowych, ale również kontekst, w jakim są one przetwarzane, a ten wynika z treści dokumentów je zawierających. W tym zakresie Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem GIODO, że żaden przepis u.o.d.o. nie przyznaje GIODO kompetencji w zakresie podejmowania rozstrzygnięć, których przedmiotem jest nakaz udostępnienia dokumentów (s. 7 zaskarżonej decyzji). GIODO, zajmując takie stanowisko, dopuścił się naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. w zw. z art. 33 ust. 1 u.o.d.o. - przez jego nieprawidłowe zastosowanie. Naruszenia doznał również art. 18 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., gdyż GIODO, pomimo naruszenia przez ww. administratorów danych przepisów o ochronie danych osobowych, nie wydał decyzji administracyjnej nakazującej przywrócenia stanu zgodnego z prawem przez udostępnienie Skarżącemu danych osobowych jego i jego małoletniej córki zawartych w dokumentacji zgromadzonej na potrzeby sporządzenia opinii przez OZSS (wcześniej RODK).

Skarżący nie kwestionuje, że przepisy innych aktów prawnych, mające status przepisów specjalnych wobec u.o.d.o., mogą powodować ograniczenie uprawnień osób, których dane dotyczą, w tym i ograniczenie prawa dostępu do treści tych danych oraz prawa do kontroli sposobu ich przetwarzania. Takimi właśnie przepisem był, powołany przez GIODO, pkt 9 ppkt 9.3. zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 1 lutego 2016r. w sprawie ustalania standardów metodologii opiniowania w opiniodawczych zespołach sądowych specjalistów (Dz.Urz.MS z 2016r. poz. 16), konkretnie zaś Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów, stanowiący załącznik do tego zarządzenia. Zgodnie z pkt 9 ppkt 9.3 ww. zarządzenia materiały pochodzące z badania stanowiące podstawę wydania opinii, nie mogą być udostępnianie osobom badanym. Zarządzenie to nie może jednak skutecznie ograniczać prawa dostępu do treści tych danych i prawa do kontroli sposobu ich przetwarzania, gdyż takie ograniczenie odbywałoby się kosztem konstytucyjnych praw i wolności jednostki. Ograniczenie praw na podstawie aktu w randze zarządzenia nie powinno mieć miejsca. Zgodnie bowiem z art. 51 ust, 3 Konstytucji RP, każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych, a ograniczenie tego prawa może określić ustawa. Ograniczenia z korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być, zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Skoro ww. Zarządzenie nie jest aktem prawnym rangi ustawowej, nie może wprowadzać ograniczeń konstytucyjnych praw i wolności jednostki. Nie wprowadza ich również u.o.z.s.s., na podstawie której ww. Zarządzenie wydano. Tym samym, powołanie się przez GIODO na Zarządzenie narusza art. 51 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Należało pominąć ww. Zarządzenia, aby zapewnić realizację konstytucyjnych praw i wolności i odwołać się wprost do norm konstytucyjnych, które nie przewidują ograniczeń w dostępie osób, których dane dotyczą do materiałów stanowiących podstawę wydania opinii przez OZSS, zawierających ich dane osobowe.

GIODO zajął tożsame stanowisko w piśmie z [...] sierpnia 2016r. nr [...] skierowanym do posła P. S. i wprost wskazał, że unormowanie zawarte w art. 9.3 Standardów wydaje się zbyt daleko idącym ograniczeniem praw jednostki (kopia powyższego pisma stanowi załącznik do skargi).

Dodatkowo Zarządzenie w punkcie 1.1 jasno wskazuje że zawiera zasady postępowania kierownika zespołu i specjalistów. Nie dotyczy zatem Prezesów Sądów, którym przysługuje w tym wypadku status administratorów danych, a którzy nie powinni się na nie powoływać.

3. GIODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

4. Skarżący w pismach z [...] i [...] kwietnia 2018r. podtrzymał wszystkie wnioski, zarzuty i argumenty podniesione w skardze i odniósł się również do stanowiska GIODO przedstawionego w odpowiedzi na skargę.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1580/17 oddalił skargę, podkreślając, że skargę złożono w imieniu Skarżącego, ale nie w imieniu Jego małoletniego dziecka, którego przetwarzanie danych osobowych przez SO w [...] oraz SO w [...] dotyczyło.

Sąd stwierdził ponadto, że GIODO prawidłowo ocenił, że przetwarzanie danych osobowych Skarżącego przez SO w [...] i w [...] było zgodne z prawem, gdyż zaszły przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. Do przetwarzania danych osobowych Skarżącego doszło w związku z prowadzonymi postępowaniami z jego udziałem i udziałem jego małoletniej córki w celu sporządzenia opinii przez OZSS. Sąd podał, że odmowa udostępnienia danych osobowych Skarżącego przez SO w [...] znajduje uzasadnienie w pkt 9 ppkt 9.3 załącznika do Zarządzenia. SO w [...] prawidłowo stwierdził, że wniosek Skarżącego z [...] lipca 2016r. nie mieści się w dyspozycji art. art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o., a chęć zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną przez OZSS przy SO w [...], nie jest tożsama z uzyskaniem informacji z zakresu tego przepisu.

Jednocześnie Sąd uznał, że w u.o.d.o. brak jest przepisów obligujących administratora danych do udostępnienia dokumentów zawierających dane osobowe.

6. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 października 2020r. sygn. akt I OSK 3287/18 uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że w znacznej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji, poza przywoływaniem treści przepisów, swoją uwagę skoncentrował na kwestiach, które w sprawie nie były sporne. Analizował mianowicie problem przetwarzania danych osobowych, w sytuacji, gdy Skarżący nigdy nie kwestionował istnienia podstawy prawnej do przetwarzania danych osobowych jego i jego córki. Następnie Sąd badał, kto jest administratorem danych osobowych znajdujących się w dokumentach wytworzonych przez opiniodawcze zespoły sądowych specjalistów, aby ostatecznie uznać, co nie było kwestionowane przez żadną ze stron, że są nimi sądy okręgowe. W dalszej kolejności Sąd omówił kwestię właściwości organu ochrony danych osobowych w sprawach związanych z kontrolą udzielenia osobie, której dane dotyczą, informacji o tych danych. Sąd pierwszej instancji, przechodząc ostatecznie na grunt rozpoznawanej sprawy, jednym zdaniem odniósł się do odmowy udostępnienia danych osobowych Skarżącego przez SO w [...], uznając, że odmowa ta znajduje uzasadnienie w pkt 9 ppkt 9.3 załącznika do Zarządzenia. Zdaniem NSA brak jakiegokolwiek umotywowania dokonanej oceny nie pozwala na poznanie przesłanek, którymi kierował się Sąd. Uwzględniając podstawowy zarzut skargi i stanowisko Skarżącego w tym zakresie, można w zasadzie uznać, że Sąd w rzeczywistości nie rozstrzygnął o istocie sprawy. Zasadniczy zarzut Skarżącego sprowadzał się bowiem do kwestionowania możliwości zastosowania w sprawie powołanego przez Sąd przepisu. Skarżący wskazywał, że ograniczenie wprowadzone tym przepisem stanowi naruszenie regulacji konstytucyjnych - art. 51 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, akcentując, że dostęp osoby do dotyczących ją urzędowych dokumentów i zbiorów, w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, może zostać ograniczony tylko w ustawie. Celem poparcia swojego stanowiska Skarżący przedstawił Sądowi pisma GIODO z [...] sierpnia 2016r. i z [...] czerwca 2009r., pozostające, w jego ocenie, w opozycji do stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji, jak i wystąpienie Rzecznika Praw Obywatelskich z [...] sierpnia 2017r. Do tak sprecyzowanego, kluczowego zarzutu skargi, jak i do argumentacji Skarżącego, popartej przywołanymi pismami, Sąd pierwszej instancji nie odniósł się. Nie jest wiadomym zatem, dlaczego Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, a uznał za prawidłową ocenę dokonaną przez organ. Bez dokonania rozstrzygnięcia w tym zakresie, nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, gdyż nie można zrekonstruować podstawy rozstrzygnięcia.

Podobnie Sąd pierwszej instancji postąpił z kwestią odmowy udzielenia informacji odnośnie przetwarzanych przez SO w [...] danych osobowych Skarżącego, uznając, że chęć zapoznania się z dokumentacją nie jest tożsama z uzyskaniem informacji z zakresu określonego przepisem art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o. Takie lakoniczne stanowisko Sądu, także w tym zakresie, nie pozwala na dokonanie kontroli prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd również i w tym przypadku nie przeanalizował argumentacji Skarżącego i nie odniósł się do kwestii możliwości zastosowania w sprawie przepisów ww. zarządzenia z pominięciem regulacji konstytucyjnych.

NSA stwierdził, że rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokona powtórnej oceny zaskarżonej decyzji uwzględniając wszystkie poczynione powyżej uwagi, dotyczące niemożliwości kontroli poprawności stanowiska Sądu pierwszej instancji wobec braku argumentacji tego Sądu w odniesieniu do istoty sporu odnoszącej się do możliwości zastosowania w okolicznościach sprawy przepisu ww. zarządzenia.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga ma uzasadnione podstawy.

2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 5 listopada 2020r. Zgodnie z art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Sąd stwierdza ponadto, że w dniu wydania ww. zarządzenia z [...] listopada 2020r. [...] było objęte obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.), zaś Prezes WSA w Warszawie na podstawie zarządzenia z 16 października 2020r. nr 21 w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 podjął stosowne działania.

Sąd wyjaśnia ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a)-c) i § 2 P.p.s.a.).

Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia więc zaskarżoną decyzję z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Sąd ponadto na mocy art. 190 i art. 170 P.p.s.a. był w rozpoznawanej sprawie związany wydanym w rozpoznawanej sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2020r. sygn. akt I OSK 3287/18, który uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2018r. sygn. akt II SA/Wa 1580/17, oddalający skargę Skarżącego.

3. Zdaniem Sądu, analizowana pod tym kątem zaskarżona decyzja GIODO naruszała w szczególności przepisy prawa procesowego i to w sposób istotny wpłynęło na naruszenie przepisów prawa materialnego powołanych w skardze.

Sąd stwierdza, że z uzasadnienia ww. decyzji GIODO, jak również z akt administracyjnych wynika, że odmienna była argumentacja obu Prezesów Sądów Okręgowych zawarta w odpowiedziach udzielonych Skarżącemu, stanowiących ustosunkowanie się do skargi na przetwarzanie danych osobowych Skarżącego i Jego małoletniej córki.

Zdaniem Prezesa SO w [...] wniosek Skarżącego - "jakie dokumenty zawierające jego dane osobowe oraz dane osobowe jego córki znajdują się w aktach sprawy SO w [...] o sygn. Akt [...], ile stron liczą te dokumenty, gdzie może skorzystać z prawa dostępu do tych dokumentów oraz sporządzania kopii tych dokumentów" - nie mieścił się w zakresie wskazanym przepisami u.o.d.o. i nie może zostać uwzględniony w oparciu o przepisy tej ustawy, bo nie zawiera konkretnego żądania udzielania informacji odnoszących się do treści danych osobowych, o których mowa w art. 32 ust. 1 u.o.d.o., a jedynie stanowi wniosek o udostępnienie określonych dokumentów z postępowania sądowego identyfikowanych przez zawarte w nich dane osobowe Skarżącego i jego córki.

Zdaniem Sądu, GIODO w kontekście ww. odpowiedzi Prezesa SO w [...], powinien zastanowić się i swojej ocenie dać wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy rzeczywiście ww. wniosek Skarżącego nie stanowił jednego z przypadków wskazanych w art. 32 ust. 1 u.o.d.o. Stosownie bowiem do art. 32 ust. 1 u.o.d.o. każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do:

- uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje, oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna - jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska (pkt 1);

- uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze (pkt 2);

- uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych (pkt 3);

- uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie w tajemnicy informacji niejawnych lub zachowania tajemnicy zawodowej (pkt 4);

- uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane (pkt 5);

- uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust. 2 (pkt 5a);

- żądania uzupełnienia, uaktualnienia, sprostowania danych osobowych, czasowego lub stałego wstrzymania ich przetwarzania lub ich usunięcia, jeżeli są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy albo są już zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane (pkt 6);

- wniesienia, w przypadkach wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, pisemnego, umotywowanego żądania zaprzestania przetwarzania jej danych ze względu na jej szczególną sytuację (pkt 7);

- wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania jej danych w przypadkach, wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, gdy administrator danych zamierza je przetwarzać w celach marketingowych lub wobec przekazywania jej danych osobowych innemu administratorowi danych (pkt 8);

- wniesienia do administratora danych żądania ponownego, indywidualnego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej z naruszeniem art. 26a ust. 1 (pkt 9).

Warto ponadto podkreślić, że w ocenie Prezesa SO w [...] Skarżący, poprzez sformułowanie ww. wniosku nie domagał się informacji dotyczących treści danych osobowych Jego oraz Jego córki, lecz informacji o treści dokumentów źródłowych, w których te dane były przetwarzane w ramach postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt [...] i dostępu do tych dokumentów.

Ocenę tę zaakceptował GIODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie wyjaśniając szerzej tej kwestii i nie odnosząc się do prawidłowości zastosowania w sprawie art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. (prawo uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podanie w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych).

Zdaniem Sądu stanowiło to naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za prawidłowe uzasadnienie nie można potraktować stwierdzenia GIODO zawartego w zaskarżonej decyzji, że "chęć wglądu w dokumenty, czy jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, w dokumentację zgromadzoną przez OZSS w [...] nie jest tożsama z uzyskaniem informacji w zakresie art. 32 ust. 1 pkt 1-5a ustawy". W tym zakresie Sąd podziela więc zarzuty skargi i stwierdza, że GIODO przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien jeszcze raz ocenić czy zarzut nieudzielenia Skarżącemu przez Sąd Okręgowy w [...] odpowiedzi w trybie art. 33 u.o.d.o. nie był zasadny i czy rzeczywiście nie doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 u.o.d.o. w związku z art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. Skarżący bowiem w piśmie z [...] maja 2017r., które skierował do GIODO wyraźnie wskazywał, że jego intencją było uzyskanie informacji, w jakich dokumentach znajdują się dane osobowe Skarżącego i Jego córki, do jakich dokumentów je powielono oraz jakie dokumenty zawierające dane ww. osób zostały wytworzone podczas prowadzonych badań. Brak wyraźnego ustosunkowania się przez GIODO do tej kwestii, w kontekście art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., nie może być uznane za prawidłowe i również narusza art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a.

Wadliwość ta jest to tym bardziej istotna, że GIODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednocześnie wskazał, że nawet, jeżeli wniosek Skarżącego odnosiłby się do danych osobowych Skarżącego i Jego małoletniej córki, to możliwa była odmowa udzielenia informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o., z uwagi na treść art. 34 u.o.d.o. GIODO nie sprecyzował jednak, który konkretnie z przepisów tego artykułu należało wziąć pod rozwagę. Wyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji jest natomiast obowiązkiem organu administracyjnego, stosownie do ww. przepisów k.p.a. - art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a.

Sąd wskazuje ponadto, że GIODO, wydając zaskarżoną decyzję i mając na względzie ww. pismo Prezesa SO w [...], samodzielnie wskazał, że ww. administrator danych mógł odmówić udzielenia wnioskowanych przez Skarżącego informacji, z uwagi na pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów. Skoro zatem Prezes SO w [...], nie odwoływał się do tego typu argumentacji, GIODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powinien zawrzeć szersze odniesienie się do kwestii. Było to konieczne, gdyż Skarżący w piśmie z [...] maja 2017r. wskazywał na niekonstytucyjność rozwiązań prawnych wynikających z ww. Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów, które stanowią załącznik do ww. zarządzeniem Minister Sprawiedliwości z 1 lutego 2016r. (Dz.Urz.MS z 2016r. poz. 16). Zdaniem Sądu wadliwość ta jest istotna przede wszystkim ze względu na zasadę przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a.

Sąd stwierdza ponadto, że jakkolwiek stanowisko Skarżącego z ww. pisma z [...] maja 2017r. skierowanego do GIODO, odnosiło się jedynie do odpowiedzi udzielonej przez Prezesa SO w [...] z [...] stycznia 2017r., tym niemniej tylko ta okoliczność była wówczas znana Skarżącemu. Skoro zatem GIODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji samodzielnie uznał, że możliwe jest odwołanie się do pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów także w sytuacji, gdy badał prawidłowość stanowiska Prezesa SO w [...], powinien wyjaśnić Skarżącemu, co było tego powodem.

Zdaniem Sądu było to tym bardziej uzasadnione, że GIODO, wydając zaskarżoną decyzję zaakceptował, jako prawidłowe, stanowisko Prezesa SO w [...], bez szerszego odniesienia się do kwestii konstytucyjności pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów stanowiących załącznik do ww. Zarządzenia oraz naruszenia - powoływanego przez Skarżącego - art. 51 ust. 3 Konstytucji RP. Z przepisu art. 51 ust. 3 Konstytucji RP wynika natomiast, że każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych, a ograniczenie tego prawa może określać ustawa.

Skarżący podkreślał ponadto w ww. piśmie z [...] maja 2017r., że żadna ustawa nie zabrania mu dostępu do Jego danych osobowych i jego małoletniego dziecka, w sprawach, których on i jego dziecko są stronami postępowania lub do dokumentów, które ich dotyczą. Skarżący w ww. piśmie zwracał również uwagę, że, nawet jeśli uznać, że ww. Zarządzenie stanowi źródło prawa, choć nie zostało jako takie wymienione w art. 87 Konstytucji RP, to należałoby uznać po pierwsze, że ww. Zarządzenie nie dotyczyło Prezesa SO w [...], a po drugie w ww. Zarządzeniu nie ma mowy o ograniczeniu prawa strony postępowania do kontroli swoich danych osobowych i korzystania z innych możliwości, jakie daje ustawa. Na tej podstawie Skarżący uznał, że decyzja Prezesa SO w [...] narusza prawa konstytucyjne Skarżącego i jest ponadto sprzeczna z u.o.d.o. i k.p.c., nawet, jeżeli potraktować wniosek Skarżącego jako wniosek o dostęp do akt. Skarżący wyjaśnił też, że odmówiono mu również kserokopii akt.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji próżno szukać odniesień do tych kwestii, a przecież był to zasadniczy zarzut Skarżącego, sprowadzający się do kwestionowania możliwości zastosowania w sprawie pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów stanowiących załącznik do ww. Zarządzenia. Na ww. wadliwość zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym w sprawie, na mocy art. 190 i art. 170 P.p.s.a., wyroku z 13 października 2020r. sygn. akt I OSK 3287/18.

Sąd w związku z tym stwierdza, że brak umotywowana przez GIODO wyrażanych w zaskarżonej decyzji ocen, przede wszystkim w zakresie braku ustawowych podstaw do zastosowania w sprawie pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów, stanowiących załącznik do ww. Zarządzenia, oprócz naruszenia ww. przepisów art. 107 § 1 i art. 11 k.p.a., nie pozwala na poznanie przesłanek, którymi kierował się organ, oceniając prawidłowość działań Prezesa SO w [...] oraz samodzielnie przyjął, że Prezes SO w [...] również mógł zastosować ww. przepis - pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów. Wadliwość ta jest tym bardziej istotna, że GIODO, który wydawał zaskarżoną decyzję, znane były pisma, które zostały przez Skarżącego załączone w toku postępowania sądowego, a przede wszystkim pismo z [...] sierpnia 2016r. oraz z [...] czerwca 2009r., które pozostają w opozycji ze stanowiskiem, które wyrażono, ale nie umotywowano, w zaskarżonej decyzji.

Sąd w związku z tym przyjął, że w zaskarżonej decyzji naruszono również art. 8 k.p.a. Trudno bowiem mówić o budowaniu zaufania do organów administracji publicznej, gdy GIODO w piśmie z [...] czerwca 2009r., skierowanym do Skarżącego, wyraża zgoła odmienne opinie, od tych prezentowanych w zaskarżonej decyzji, także w kontekście art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. O naruszeniu art. 8 k.p.a. świadczy również i to, że GIODO, mając wątpliwości w zakresie konstytucyjności pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów, czemu dał wyraz w piśmie GIODO z [...] sierpnia 2016r., w rozpoznawanej sprawie nie zajął w tym zakresie żadnego stanowiska, choć Skarżący, stawiając zarzuty, kwestionował możliwość zastosowania pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów oraz podnosił, że nie jest to przepis ustawowy, a ponadto nie wiązał podmiotów, do których Skarżący zwrócił się z ww. wnioskiem, który podlegał ocenie GIODO z punktu widzenia u.o.d.o. Zgodnie zaś z art. 33 u.o.d.o. na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach oraz udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o. Na wniosek osoby, której dane dotyczą, informacji, o których mowa w ust. 1, udziela się na piśmie. Obowiązek informacyjny określony w ww. przepisie ma na celu zapewnienie osobom, których dane osobowe są przetwarzane w zbiorach, dostęp do informacji o okolicznościach przetwarzania ich danych. Nie powinno ulegać wątpliwości, że niewykonanie tego obowiązku jest naruszeniem przepisów u.o.d.o. w rozumieniu jej art. 18, uprawniającym i zobowiązującym Generalnego Inspektora do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a więc w sytuacji określonej w art. 33 ust. 1 i 2 u.o.d.o. - w przedmiocie nakazania administratorowi danych osobowych spełnienia obowiązku informacyjnego, o którym mowa w tym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 lipca 2009r. sygn. akt I OSK 1049/08 – dostępny na www.nsa.gov.pl). W przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, na podstawie art. 18 ust. 1 u.o.d.o. w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: (1) usunięcie uchybień, (2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych, (3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe, (4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, (5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom, (6) usunięcie danych osobowych.

4. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, uznał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy właściwy organ administracyjny powinien naprawić ww. wadliwości procesowe, po to by możliwe było prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które Skarżący wskazał w skardze, jako naruszone. Konieczne będzie zatem ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń Skarżącego wyrażanych w toku postępowania administracyjnego, a w szczególności prawidłowości powołania się w sprawie, przy odmowie dostępu do danych Skarżącego i jego córki, na pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów stanowiących załącznik do ww. Zarządzenia.

5. Sąd, mając powyższe na względzie uznał za zasadne uwzględnienie skargi na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 132 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). Zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych wydano na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.