Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 108/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 124, art. 129 par. 2, art. 141
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]. znak: [...] Burmistrz Gminy i Miasta L. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie w sprawie skarżącego – B. C. Uzasadnił to tym, że wystąpiła konieczność zwrócenia się do organu ścigania celem oceny stanu faktycznego pod kątem popełnienia przestępstwa przez skarżącego. Ponadto organ pouczył skarżącego o terminie i miejscu złożenia środka zaskarżenia na wydane przez siebie postanowienie.

Niniejsze postanowienie zostało doręczone w dniu 10 listopada 2008r.

Zażalenie na ww postanowienie skarżący złożył w Urzędzie Gminy i Miasta osobiście w dniu 18 listopada 2008r. Stwierdził w nim, że zgromadzone materiały i dokumenty w sprawie zwrotu wypłaconych dodatków mieszkaniowych za lata 2003-2006 są na tyle kompletne, że mogą służyć do wydania decyzji ostatecznej. Jego zdaniem postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta L. jest sprzeczne z art. 35 § 1-3 kpa, a ponadto został naruszony art. 77 § 1 i 2 kpa. Uważa on, że zwrócenie się do organów ścigania celem oceny stanu faktycznego pod kątem popełniania przestępstwa jest naginaniem prawa.

Postanowieniem z dnia [...]. nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) we W. na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 kpa stwierdziło uchybienie czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 141 § 2 kpa i pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu – zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Wobec tego, że postanowienie z dnia [...] zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 listopada 2008r., najpóźniej 17 listopada 2008r. winno zostać złożone zażalenie do organu. Tymczasem zostało ono złożone w dniu 18 listopada 2008r. a skarżący nie wniósł prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

W skardze do tutejszego Sądu na wyżej wskazane postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie zarzucając SKO błędną interpretację art. 57 § 1 kpa. Zakwestionował on sposób obliczania terminu do wniesienia zażalenia przez SKO. Stwierdził, że zachował termin wnosząc zażalenie w dniu 18 listopada 2008r. na zaskarżone postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta L. doręczone w dniu 10 listopada 2008r.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja czy też postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jego legalności, stwierdzić należy, iż postanowienie to uchybia prawu, tym samym skarga jest zasadna, lecz z innych względów niż zostały podniesione w jej treści.

Należy stwierdzić, że na postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta L. przysługiwało skarżącemu zgodnie z art. 141 kpa zażalenie, które winien złożyć w terminie 7 dni od jego doręczenia. Postanowienie wraz z pouczeniem o środku zaskarżenia doręczono skarżącemu dnia 10 listopada 2008r. I tego on nie kwestionuje. Kwestionuje w skardze za to sposób obliczania terminu przez SKO, uważając, że SKO błędnie dokonało interpretacji art. 57 § 1 kpa. Twierdzi, że ostatnim dniem na złożenie zażalenia był dzień 18 listopada 2008r. Natomiast SKO uważa, że tym dniem był 17 listopada 2008r. Należy podzielić stanowisko SKO, gdyż zgodnie z przepisem art. 57 § 1 kpa jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Skoro zatem doręczenie postanowienia nastąpiło w dniu 10 listopada 2008r. to tego dnia nie wlicza do 7-dniowego terminu. Pierwszym dniem 7-dniowego terminu jest zatem dzień 11 listopada 2008r. Zgodnie z tą zasadą skarżący najpóźniej w dniu 17 listopada 2008r. winien złożyć zażalenie bądź osobiście w urzędzie bądź nadać je w urzędzie pocztowym. Tym samym należy uznać, że zażalenie zostało złożone przez niego po terminie. Zatem argumentacja zawarta w uzasadnieniu postanowienia SKO jest prawidłowa.

Natomiast uchylenie tego postanowienia nastąpiło z uwagi na to, że błędnie przez organ odwoławczy zastała skonstruowana jego sentencja (rozstrzygnięcie), gdyż odnosiła się ona do innego środka zaskarżenia aniżeli zażalenie a mianowicie do odwołania, które to zgodnie z art. 129 § 2 kpa wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Skarżącemu zaś w przedmiotowej sprawie od postanowienia przysługiwał niewątpliwie środek zaskarżenia w postaci zażalenia, które zgodnie z przepisem art. 141 § 2 kpa wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.

Zgodnie więc z treścią art. 134 kpa mającym zastosowanie w tym przypadku w powiązaniu z art. 144 kpa, organ II instancji, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy powinien stwierdzić uchybienie 7-dniowego terminu do wniesienia zażalenia. Tymczasem stwierdził uchybienie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, a w treści uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia przedstawił argumenty odnoszące się do przesłanek związanych ze złożeniem zażalenia. Sprzeczność między treścią osnowy postanowienia a jego uzasadnieniem podkreśla jeszcze powołana podstawa prawna postanowienia, w której wskazano na art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa, odnoszące się do odwołania.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 124 kpa postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania, a także uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Należy przy tym przyjąć, że tak jak w przypadku decyzji administracyjnej, rozstrzygnięcie przyjęte w sentencji postanowienia jest jednym z elementów najistotniejszych każdego postanowienia. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny czego dotyczy postanowienie bądź o czym orzeka organ. Rozstrzygnięcie stanowi istotę postanowienia. Zostaje w nim wyrażona wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę w tej formie. Wyraża rezultat stosowania normy prawnej do konkretnej sytuacji, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Natomiast uzasadnienie postanowienia powinno wyjaśnić podjęte przez organ rozstrzygnięcie. Jego treść musi odpowiadać w sensie prawnym i logicznym treści rozstrzygnięcia. Nie może ono zastępować rozstrzygnięcia. Musi być z nim zgodne.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w przypadku takim, jak w niniejszej sprawie, gdy zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcie nie odpowiada okolicznościom faktycznym i prawnym sprawy, a ponadto jest sprzeczne z treścią uzasadnienia, koniecznym jest jego uchylenie, jako wydanego z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7,8,9,11 i 124 kpa, mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec tego Sąd, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. oraz art. 152 przywołanej powyżej ustawy.