Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1345/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1 pkt 1-9 i ust. 2, art. 36, art. 37 pkt 1 i 2, art. 38, art. 39, art. 79 pkt 1 i 2, art. 66 ust. 1 pkt 15
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 729/17 w sprawie ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę T.P. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że R.K. (dalej jako "inwestor") zwrócił się do Wójta Gminy Poświętne o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie tuczarni trzody chlewnej, w obsadzie 189 DJP, przewidzianej do realizacji na działce o nr geod. [...]/2, położonej w Ł.

Decyzją z [...] grudnia 2015 r. Wójt Gminy Poświętne ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli K.P., M.R. oraz skarżący.

Decyzją z [...] lutego 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał na wadliwe określenie kręgu stron w sprawie przez pominięcie właścicieli działek nr ew. [...]/1, [...]/3 i [...]/2, a także współwłaścicieli działki nr ew. 66/4.

Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor. Prawomocnym wyrokiem z 21 lipca 2016 r. w sprawie II SA/Bk 329/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy Poświętne decyzją z [...] grudnia 2016 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący.

Decyzją z [...] lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał m.in., że z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie lokalizacyjnym, który polegałby na realizacji w miejscu zamieszkania inwestora. Lokalizacja chlewni we wsi powodowałby duży sprzeciw społeczny. Innych nieruchomości o tak korzystnym położeniu inwestor nie posiada.

Organ odwoławczy wskazał także, że z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika, żeby przedsięwzięcie mogło znacząco wpłynąć na obszar Natura 2000 - art. 81 ust. 2 ustawy z 3 października 2009 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2013 r., poz. 1235, ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa"). Przedsięwzięcie zostanie zlokalizowane na obszarze oddalonym o 3 km od najbliżej położonego obszaru Natura 2000 "Ostoja w Dolinie Górnej Narwi, Bagienna Dolina Narwi".

W ocenie organu odwoławczego, zgodnie z wytycznymi decyzji z [...] lutego 2016 r., organ I instancji dopuścił do postępowania zainteresowane strony oraz dokonał niezbędnych obwieszczeń. Decyzja została przesłana również Nadleśnictwu Rudka, (Lasom Państwowym). Organ odwoławczy podkreślił, że błędne określenie kręgu stron postępowania nie oznacza, że nie zapewniono społeczeństwu udziału w postępowaniu. Zawiadomienia dokonywane w formie obwieszczeń skierowane były bowiem do "ogółu społeczeństwa", a nie tylko do stron.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że przed wydaniem decyzji środowiskowej z [...] grudnia 2016 r. Wójt Gminy Poświętne zawiadomił właścicieli działek nr [...]/1, [...]/3, [...]/3, [...]/2, [...]/4 o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie organu. Ponadto doręczył tym osobom decyzję z [...] grudnia 2016 r. Decyzje tę doręczono też Nadleśnictwu Rudka – właścicielowi działki nr [...]/1. Nadleśnictwo Rudka nie zostało natomiast powiadomione o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w trybie art. 10 k.p.a. Sąd I instancji podkreślił, że zarzut w tym przedmiocie mogłoby podnosić zainteresowane Nadleśnictwo, a nie skarżący. Ponadto Nadleśnictwo Rudka nie zostało pozbawione udziału w postępowaniu, ponieważ doręczono mu decyzje organów obu instancji.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że lokalna społeczność została powiadomiona o toczącym się postępowaniu obwieszczeniem z 29 grudnia 2015 r. Również decyzja Wójta Gminy Poświętne z [...] grudnia 2016 r., a wcześniej zawiadomienie z 7 listopada 2016 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania uwag, zostały opublikowane na tablicy ogłoszeń Gminy oraz w Biuletynie Informacji Publicznej. Zamieszczono także ogólnodostępną informację o wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji oraz o wydaniu decyzji z [...] lutego 2017 r. przez organ odwoławczy. Twierdzenie skarżącego, że powiadomienia ogółu społeczności nie były precyzyjne bądź nie dotyczyły każdej czynności organów nie stanowią, w ocenie Sądu I instancji, naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, skutki prawne ewentualnego naruszenia art. 33 ustawy środowiskowej mogłyby dotyczyć innych osób niż strony postępowania. Skarżącemu indywidualnie doręczano decyzje i powiadomienia o podejmowanych czynnościach, a zatem nie był on pozbawiony możliwości działania na każdym etapie postępowania.

Sąd I instancji nie podzielił także zarzutu skargi, że w raporcie i zaskarżonej decyzji została pominięta analiza możliwych konfliktów społecznych (art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy środowiskowej). Na str. 57 raportu znajduje się opis lokalizacji inwestycji, która od wschodu i północy będzie otoczona zwartym kompleksem leśnym, a od zachodu i południa polami uprawnymi. Od zabudowy wiejskiej działkę inwestora dzieli odległość ok. 1,5 km. Przy podjęciu przez inwestora wszelkich środków minimalizujących uciążliwość odorową, nie ma podstaw do twierdzenia, że konflikty społeczne (jeśli dotychczas wystąpiły) są uzasadnione. Pojedyncza zabudowa zagrodowa będzie znajdować się ok. 200 m od planowanej inwestycji, a od granic działki inwestora od 100 m. Odległości te dotyczą zabudowanej działki nr [...]/4, której współwłaścicielem jest m.in. skarżący. Z raportu wynika, że w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia nastąpi emisja zanieczyszczeń do powietrza: hałasu, pyłu i gazów (tlenki azotu, dwutlenek siarki, tlenek węgla, amoniak i siarkowodór), jednak emisje nie będą przekraczały dopuszczalnych norm w odniesieniu do zabudowy zagrodowej znajdującej się na działce nr [...]/4. Skarżący nie podważył ustaleń raportu przez złożenie dowodu opartego na wiadomościach specjalnych. Jak obrazuje mapa ewidencji gruntów wsi Łukowica, działka skarżącego nr [...]/4 nie graniczy bezpośrednio z działką inwestora nr [...]/2, natomiast działka będąca własnością skarżącego nr [...]/3 graniczy z działką nr [...]/2, jednak jest działką niezabudowaną, uprawianą rolniczo.

Sąd I instancji wskazał także, że organy przeprowadziły ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Ponadto obszar Natura 2000 znajduje się w odległości 3 km od planowanego przedsięwzięcia, a z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika, żeby przedsięwzięcie mogło negatywnie oddziaływać na poszczególne składniki przyrody. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku pozytywnie uzgodnił realizację przedsięwzięcia dokonując oceny w tym zakresie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

W pierwszej kolejności skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 33 ust 1 pkt 1-9 oraz ust. 2, art. 36, art. 37 pkt 1 i 2, art. 38, art. 39 i art. 79 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej. Polegało to na braku zapewnienia lokalnej społeczności uczestnictwa w postępowaniu przez zaniechanie umieszczenia obwieszczeń o przebiegu toczącego się postępowania oraz pominiecie okoliczności wskazujących na negatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na tereny Natura 2000, jak również na środowisko w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy środowiskowej, przez brak rozważenia i pominiecie możliwości konfliktów lokalnych związanych z przedsięwzięciem. W ocenie skarżącego, tego rodzaju konflikty powinny prowadzić do uwzględnienia skargi.

Skarżący zarzucił także naruszenie prawa procesowego tj. art. 28 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") w związku z art. 145 § 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1309 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") przez oddalenie skargi pomimo, że w postępowaniu przed organem I instancji wadliwie określono krąg stron postępowania. Polegało to na pominięciu właścicieli działki nr [...]/1 (Lasy Państwowe) oraz uniemożliwieniu pełnego udziału w postępowania właścicielom działek nr ew. [...]/3, [...]/2 i [...]/4 (K.P. oraz E.P.). Ponadto doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. przez brak powiadomienia Nadleśnictwa Rudka o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia art. 33 ust 1 pkt 1-9 oraz ust. 2, art. 36, art. 37 pkt 1 i 2, art. 38, art. 39 i art. 79 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, przy czym w tym zarzucie kasacyjnym błędnie podano datę ustawy jako 3 października 2009 r. zamiast 3 października 2008 r. Natomiast Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że właściwe w tej sprawie organy zapewniły udział społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym. Norma z art. 33 ust. 1 pkt 1-9 ustawy środowiskowej stanowi katalog informacji, które udostępnia właściwy w sprawie organ przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa. Wójt Gminy Poświętne obwieszczeniem z 12 listopada 2015 r. podał do publicznej wiadomości informacje dotyczące przedmiotowego postępowania, zgodnie z wymogami art. 33 ust. 1 pkt 1-9 ustawy środowiskowej. Bez znaczenia jest przy tym, że na późniejszym etapie postępowania organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2015 r. z uwagi na błędne ustalenie kręgu stron postępowania, ponieważ należy wyraźnie odróżnić strony postępowania w sprawie decyzji środowiskowej, których udział w tym postępowaniu uzależniony jest od posiadania interesu prawnego, od udziału społeczeństwa, w ramach którego nie jest konieczne dysponowanie zarówno interesem prawnym, jak i nawet faktycznym. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy środowiskowej, do niezbędnej dokumentacji sprawy należą "wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganymi załącznikami, a także wymagane przez przepisy postanowienia organu właściwego do wydania decyzji, jak i stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, w jaki sposób Sąd I instancji naruszył powyższy przepis. W aktach sprawy znajdują się wymagane tym przepisem dokumenty, a zatem należy uznać, że było one dostępne dla społeczeństwa w dacie wydawania obwieszczenia z 12 listopada 2015 r.

Zgodnie z art. 36 ustawy środowiskowej, "organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. Przepis art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio." Z treści skargi kasacyjnej nie wynika w jaki sposób doszło do naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji, który nie dokonywał oceny jego zastosowania przez właściwe w tej sprawie organy. Ponadto, na podstawie art. 37 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, organ prowadzący postępowanie rozpatruje uwagi i wnioski, a w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Oznacza to, że w tym zakresie Sąd I instancji trafnie nie stwierdził naruszenia zasad prowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, we wskazanych w obwieszczeniach terminach nikt nie zgłosił zastrzeżeń ani uwag. Natomiast protest mieszkańców wsi Łukawica z 2 grudnia 2015 r. został złożony po terminie i w związku z tym pozostawiono go bez rozpoznania (art. 35 ustawy środowiskowej). Zastrzeżenia złożone przez skarżącego były przedmiotem rozważań organów obu instancji, przy czym skarżący składał je jako strona postępowania, a więc art. 37 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej nie miał w tym przypadku zastosowania.

Po drugie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że nie doszło również do naruszenia art. 38 ustawy środowiskowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią tego przepisu, organ właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią. Z akt sprawy wynika, że zarówno decyzja organu I jak i II instancji została podana do publicznej wiadomości (odpowiednio obwieszczenia z 13 grudnia 2016 r. i z 23 lutego 2017 r.). Z akt sprawy nie wynika natomiast, żeby do publicznej wiadomości podana została informacja o wydaniu decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z [...] lutego 2016 r. Uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ nie była to decyzja kończąca postępowanie w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Dlatego też udział społeczeństwa został prawidłowo zagwarantowany, zgodnie z wymogami ustawy środowiskowej.

Po trzecie, w ramach kontroli zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie naruszył również normy z art. 39 ustawy środowiskowej. Przede wszystkim w skardze kasacyjnej nie wskazano właściwej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który dzieli się na dwa ustępy, a dodatkowo ust. 1 dzieli się na sześć punktów, a ust. 2 na dwa punkty. Ponadto, przepis ten nie znajdował w tej sprawie zastosowania, ponieważ dotyczy udziału społeczeństwa w opracowywaniu dokumentów (dział III rozdział 3 ustawy środowiskowej), a nie w podejmowaniu decyzji (dział III rozdział 2).

Po czwarte, Sąd I instancji nie dokonał również błędnej kontroli zastosowania przez właściwe w tej sprawie organy art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Sąd I instancji na podstawie akt sprawy prawidłowo ocenił, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analiza akt sprawy nie potwierdza zarzutów stawianych w skardze kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie można przyjąć, że obwieszczenie z 29 grudnia 2015 r. dotyczące decyzji środowiskowej z tego samego dnia, było nieprawidłowe. Z obwieszczenia tego wynika, że zostało ono umieszczone zarówno w Urzędzie Gminy, jak i na stronie Biuletynu Informacji Publicznej (BIP) i publicznie dostępnym miejscu w okresie od 29 grudnia 2015 r. do 13 stycznia 2016 r. Wbrew zarzutom kasacyjnym, nie można zatem przyjąć, że było to obwieszczenie nieprawidłowe oraz, że z uwagi na okres świąteczny było niedostępne. Nie można również podzielić stanowiska, że społeczeństwo nie zostało powiadomione o wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 21 lipca 2016 r., ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne toczące się na skutek skargi od decyzji środowiskowej (lub jak w tym przypadku decyzji kasacyjnej uchylającej decyzję środowiskową i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania) nie jest postępowaniem z udziałem społeczeństwa i przepisy ustawy środowiskowej nie znajdują w tym przypadku zastosowania. Ponadto w postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji środowiskowej właściwy w sprawie organ nie ma obowiązku powiadamiania społeczeństwa o zakresie zebranego materiału dowodowego oraz kręgu stron postępowania. Natomiast norma z art. 79 ust. 2 ustawy środowiskowej w ogóle nie miała w tej sprawie zastosowania, ponieważ dotyczy terenów zamkniętych, a planowane przedsięwzięcie ma być realizowane na prywatnej działce inwestora.

Po piąte, na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Tego rodzaju analizę złożony w tej sprawie raport niewątpliwie zawiera, co słusznie stwierdził Sąd I instancji dokonując prawidłowej oceny w tym zakresie. Analiza ta była ponadto przedmiotem rozważań organu I instancji, również w kontekście zastrzeżeń skarżącego. Na obecnym etapie postępowania zarzuty skargi kasacyjnej są jedynie polemiką z przyjętym przez organy oraz podzielonym przez Sąd I instancji stanowiskiem i stanowią wyraz niezadowolenia skarżącego z lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Wbrew jednak zarzutom skargi kasacyjnej, sam sprzeciw lokalnej społeczności lub stron postępowania, nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Nie można również przyjąć, że tego rodzaju przesłanką mogą być niezrealizowane jeszcze plany inwestycyjne skarżącego, który dla swojej działki uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i planuje prowadzenie na niej działalności agroturystycznej.

Po szóste, nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 28 k.p.a. Przede wszystkim ewentualne naruszenie uprawnień strony do czynnego udziału w postępowaniu powinno być oceniane jako naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania, a więc jako przesłanka uwzględnienia skargi z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Ponadto, art. 28 k.p.a. stanowi, kto jest stroną postępowania, natomiast nie wynika z niego obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, więc ewentualne naruszenie uprawnień strony w tym zakresie nie może stanowić podstawy zarzutu naruszenia tego przepisu. Obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału na każdym stadium postępowania wynika natomiast z art. 10 § 1 k.p.a., który został błędnie powołany w ramach zarzutów skargi kasacyjnej bez wskazania właściwej jednostki redakcyjnej. Ponadto, zarzut ten został podniesiony przez skarżącego, ale w odniesieniu do innych stron postępowania, które nie kwestionowały naruszenia ich uprawnień i które to strony dysponują własnym interesem prawnym uprawniającym do podnoszenia zarzutów w tym zakresie. Z akt sprawy nie wynika, żeby skarżący dysponował umocowaniem do działania w imieniu tych stron postępowania. Ponadto, skarżący nie wykazał nawet, że ewentualne naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. miały istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji trafnie przy tym ocenił, że Nadleśnictwo Rudka zostało pominięte jedynie na etapie zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, co niewątpliwie stanowi uchybienie, ale nie miało wpływu na wynik sprawy, uwzględniając, że Nadleśnictwo nie kwestionowało tego naruszenia chociażby w drodze odwołania. Natomiast wskazani w skardze kasacyjnej uczestnicy postępowania mieli zapewniony udział w postępowaniu, w tym możliwość zapoznania się z aktami sprawy.

Po siódme, jedynie na marginesie wskazać należy, że podnoszone w skardze kasacyjnej wejście w życie ustawy z 20 lipca 2017 r. (błędnie określonej jako ustawa z 20 lipca 2018 r.) – Prawo wodne (Dz.U. z 2108 r., poz. 2268 ze zm.), nie miało znaczenia w tej sprawie, ponieważ zmiany wprowadzone tą ustawą w przepisach ustawy środowiskowej nie obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2a ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.