Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 322/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7c ust. 1, art. 21 ust. 2d, ust. 3, art. 26 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 104
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Strzelec, , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w B. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2023 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z [...] lutego 2023 r., nr [...] o nałożeniu na [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową w B. P. kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu 24 maja 2022 r. funkcjonariusze Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej przeprowadzili kontrolę celno-skarbową w [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej w B. P. w zakresie realizowania obowiązku wynikającego z art. 7c ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.

W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości polegające na zamknięciu dokumentów przewozowych bez wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych. Nieprawidłowości dotyczyły zgłoszeń przewozu [...] z 4 marca 2020 r., [...] z 10 kwietnia 2020 r., [...] z 27 kwietnia 2020 r, [...] z 21 maja 2020 r. [...] z 28 maja 2020 r., [...] z 12 czerwca 2020 r., [...] z 2 października 2020 r., [...] z 18 lutego 2021 r.

Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...] z 24 maja 2022 r.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niedopełnieniem obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 104), dalej jako "ustawa SENT", w zgłoszeniach przewozu o numerach [...] z 4 marca 2020 r., [...] z 10 kwietnia 2020 r., [...] z 27 kwietnia 2020 r, [...] z 21 maja 2020 r. [...] z 28 maja 2020 r., [...] z 12 czerwca 2020 r., [...] z 2 października 2020 r., [...] z 18 lutego 2021 r.

Decyzją z [...] lutego 2023 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 7c ustawy SENT, w zgłoszeniu przewozowym [...] z 18 lutego 2021 r. Organ odstąpił od nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c ustawy SENT w zgłoszeniach przewozowych nr [...] z 4 marca 2020 r., [...] z 10 kwietnia 2020 r., [...] z 27 kwietnia 2020 r. [...] z 28 maja 2020 r., [...] z 2 października 2020 r. oraz umorzył postępowanie prowadzone w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi w zgłoszeniach przewozu [...] z 21 maja 2020 r. oraz [...] z 12 czerwca 2020 r.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą odwołania, decyzją z [...] maja 2023 r. organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 7c ustawy o SENT oraz § 3b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r., poz. 1663 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie", wskazując na obowiązek uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 – propan, butan albo mieszaniny propan-butan.

Organ odwoławczy podniósł, że w wyniku przeprowadzonej w siedzibie skarżącej kontroli stwierdzono nieprawidłowości polegające na zamknięciu dokumentów przewozowych bez wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych w zgłoszeniach przewozu wymienionych na wstępie.

W odniesieniu do zgłoszenia [...] z 18 lutego 2021 r. stwierdzono, że skarżąca jako podmiot odbierający nie uzupełniła w zgłoszeniu numeru dystrybutora i stanu licznika, a więc danych, których obowiązek dodania do zgłoszenia wynika z § 3b rozporządzenia. W przypadku niewykonania obowiązku określonego w art. 7c ustawy SENT, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł na podstawie art. 21 ust. 2d ustawy SENT. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro skarżąca nie uzupełniła zgłoszeń o wymagane dane, to zostały naruszone przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi i uzasadnione było w tych okolicznościach nałożenie kary pieniężnej.

Organ odwoławczy podkreślił, że na skarżącej jako profesjonalnym podmiocie zajmującym się obrotem wrażliwymi towarami spoczywał obowiązek starannego wypełnienia rejestru i skarżąca jako podmiot odbierający miała obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o dane wskazane w § 3b pkt rozporządzenia. Kary za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy SENT są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Organ nie ma również możliwości miarkowania kar ani ich zmiany.

Organ odwoławczy podniósł, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Organ odwoławczy podkreślił, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest wyjątkiem od zasady. Organ przeanalizował przesłankę ważnego interesu podatnika oraz ważnego interesu publicznego i za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji, że skarżąca nie wykazała i nie udokumentowała ważnego interesu podmiotu odbierającego. Skarżąca nie wykazała, że uiszczenie nałożonej kary doprowadziłoby do zagrożenia egzystencji prowadzonej przez nią firmy oraz zagrażałoby bytowi strony.

Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przeanalizował sytuację finansową skarżącej w oparciu o dostępne dokumenty finansowe za lata 2020-2021, wygenerowane z Krajowego Rejestru Sądowego, informację z Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Społecznej (SUDOP) oraz systemu KARTA2. Z ustaleń organu I instancji wynikało również, że w okresie od 1 marca 2020 r. do 28 sierpnia 2022 r. skarżąca wystąpiła w 20 022 zgłoszeniach jako podmiot odbierający, 53 463 zgłoszeniach jako przewodnik, w 49 159 jako nadawca. Organ odwoławczy stwierdził, uwzględniając wyniki finansowe skarżącej oraz liczbę zarejestrowanych zgłoszeń SENT, że nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi ze względu na interes publiczny lub ważny interes podmiotu odbierającego.

Organ odwoławczy podkreślił, że określona przepisami ustawy SENT odpowiedzialność administracyjna za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów wrażliwych ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli danego podmiotu, gdyż do jej poniesienia wystarczające jest stwierdzenie nieprzestrzegania obowiązków nałożonych ustawą. Przewidziany w ustawie system kar nie przewiduje wartościowania przez organy przyczyn naruszenia zasad systemu. Przepisy ustawy zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidziana w ustawie wysokość kary uwzględnia stopień naruszenia. Wysokość kar pieniężnych została zróżnicowana w zależności od tego, czy naruszenie polega na braku zgłoszenia, braku zgłoszenia konkretnych danych czy też danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu. Dla odpowiedzialności strony, jak też wystąpienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie ma znaczenia okoliczność neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu, gdyż ustawodawca poddał sankcji pieniężnej formalne błędy w zgłoszeniach, bez względu na wagę tych błędów i ich wpływ na nieuczciwy obrót towarami wrażliwymi.

W odniesieniu do pozostałych zgłoszeń przewozu, organ odwoławczy podniósł, że w chwili dostawy i zamykania przez skarżącą zgłoszeń nr [...] z 4 marca 2020 r. oraz [...] z 10 kwietnia 2020 r., konstrukcja formularza mogła budzić wątpliwości użytkownika, dotyczące realizacji nałożonych na niego ustawą SENT obowiązków. Niewykonanie przez podmiot odbierający obowiązku polegającego na uzupełnieniu wyżej wymienionych zgłoszeń o dane wymagane przepisami prawa, było więc niezamierzone z uwagi na konstrukcję formularza w tamtym okresie. W tych okolicznościach organ odwoławczy za uzasadnione uznał odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie.

Odnośnie do zgłoszeń zainicjowanych w systemie SENT po 24 kwietnia 2020 r. (tj. po dniu usprawnienia systemu) o numerach [...] z 27 kwietnia 2020 r., [...] z 28 maja 2020 r., [...] z 2 października 2020 r. oraz [...] z 18 lutego 2021 r., organ odwoławczy uznał, że nałożenie kary pieniężnej za każde przewinienie byłoby nieadekwatne do skali i charakteru niewypełnienia obowiązku, naruszając tym samym zasadę proporcjonalności.

Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że nałożone dotychczas kary nie odniosły prewencyjnego skutku, ponieważ skarżąca po raz kolejny dopuściła się naruszenia przepisów ustawy SENT. Z tej przyczyny nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł i odstąpienie od wymierzenia kary w pozostałych zgłoszeniach objętych kontrolą powinno spełnić cele ustawy i jest zgodne z interesem publicznym.

Organ odwoławczy za uzasadnione uznał umorzenie postępowania prowadzonego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi w zgłoszeniach przewozu: [...] z 21 maja 2020 r. oraz [...] z dnia 12 czerwca 2020 r. Organ uwzględnił wyjaśnienia podmiotu wysyłającego - C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, dotyczące anulowania dostaw gazu 21 maja 2020 r. i 12 czerwca 2020 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa zaskarżyła w całości decyzję organu I i II instancji.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie:

1) art. 3 ust. 11 w związku z art. 7c w zw. z art. 21 ust. 2d i 3 ustawy SENT przez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary, mimo że nie było ku temu podstaw;

2) art. 26 ust. 3 ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że zaistniała sytuacja nie miała wpływu na prawidłowość zgłoszenia, jak i nie pozwalała stwierdzić, że skarżąca nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy SENT, a zachodził interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary;

3) art. 30 ust. 1 i 4 ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy organ był zobligowany do jego zastosowania i umorzenia przedmiotowego postępowania;

4) art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie;

5) art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, o czym świadczy fakt, że skarżąca po stwierdzeniu przedmiotowej sytuacji niezwłocznie zaktualizowała dane;

6) art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa;

7) art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, poprzez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącej jako przedsiębiorcy;

8) art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej - zasady proporcjonalności - przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) i względem celu jaki ma osiągnąć ustawa SENT i nie uwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę;

9) art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę sprawiedliwości społecznej;

10) pominięcie ratio legis przepisów ustawy SENT, którym było przeciwdziałanie nadużyciom w handlu paliwem oraz likwidacja tzw. "szarej strefy".

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I i II instancji i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o nałożeniu na skarżącą jako na podmiot odbierający kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia [...] z 18 lutego 2021 r. o wymagane dane w zakresie numeru dystrybutora i stanu licznika. Organ odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w przypadku zgłoszeń przewozu [...] z 4 marca 2020 r., [...] z 10 kwietnia 2020 r., [...] z 27 kwietnia 2020 r. [...] z 28 maja 2020 r., [...] z 2 października 2020 r. oraz umorzył postępowanie dotyczące zgłoszeń [...] z 21 maja 2020 r. oraz [...] z 12 czerwca 2020 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 104 ).

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy SENT system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy.

Systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 1 - 3a ustawy. Ponadto w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy SENT przewidziano, że systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów innych niż wymienione w pkt 1 - 3a, w stosunku do których zachodzi uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia naruszeń przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego, mogących powodować, ze względu na skalę lub częstotliwość obrotu tymi towarami, znaczne uszczuplenia tych podatków, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 11. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 11 ustawy SENT minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1 - 3a, których przewóz jest objęty systemem monitorowania przewozu i obrotu, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uszczupleniom w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego. W oparciu o delegację ustawową wyrażoną w art. 3 ust. 11 ustawy SENT zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1427 z późn. zm.). Powyższe rozporządzone zostało uchylone z dniem 1 września 2020 r. i zastąpione rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 1477 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 pkt 4 tego rozporządzenia, systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów jest objęty przewóz towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, bez względu na ich ilość w przesyłce.

Według art. 5 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

Zgodnie z art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT, W przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o:

a) dane przewoźnika obejmujące:

– imię i nazwisko albo nazwę,

– adres zamieszkania albo siedziby,

b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej,

c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,

d) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru,

e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201), o ile są wymagane,

g) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju, albo numer identyfikacyjny miejsca, o którym mowa w art. 16b ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym,

h) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,

i) numer lokalizatora albo numer urządzenia;

Przepis art. 7c ust. 1 ustawy SENT przewiduje, że w przypadku niektórych towarów odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik są obowiązani do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów – w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. W art. 7c ust. 2 ustawy zawarta została delegacja, zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe dane, o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów, specyfikę towaru, przewozu towarów lub obrotu tymi towarami.

W oparciu o wskazaną delegację ustawową zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r., poz. 1663 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie w sprawie dodatkowych danych", które obowiązywało w czasie dostawy towarów realizowanej w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zgodnie z § 3b rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych, w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, będących przedmiotem dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostarczonych do:

1) stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 10 h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.), podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o:

a) stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane te towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika,

b) numery fabryczne dystrybutorów, o których mowa w lit. a,

c) objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach;

2) innego miejsca niż stacja paliw, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach.

Stosownie do art. 21 ust. 2d ustawy SENT, w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2d, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 (art. 21 ust. 3).

Z art. 26 ust. 3 ustawy SENT wynika natomiast, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1) nie stanowi pomocy publicznej albo

2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

W niniejszej sprawie w wyniku kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej w siedzibie skarżącej w B. P. 24 maja 2022 r., stwierdzono nieprawidłowości polegające na zamknięciu zgłoszeń w systemie SENT bez wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 7c ustawy SENT (protokół kontroli k. 17 akt adm.). Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły zgłoszeń przewozu:

- [...] z 4 marca 2020 r.;

- [...] z 10 kwietnia 2020 r.;

- [...] z 27 kwietnia 2020 r.;

- [...] z 21 maja 2020 r.;

- [...] z 28 maja 2020 r.;

- [...] z 12 czerwca 2020 r.;

- [...] z 2 października 2020 r.;

- [...] z 18 lutego 2021 r.

Z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że [...] była odbiorcą gazu płynnego – objętego pozycją CN 2711. Na skarżącej, jako podmiocie odbierającym, spoczywał obowiązek uzupełnienia zgłoszeń SENT o dane wskazane w § 3b pkt 1 rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych. Przeprowadzona w dniu 24 maja 2022 r. w [...] kontrola zgłoszeń wykazała, że skarżąca nie wykonała wszystkich spoczywających na niej obowiązków, gdyż nie uzupełniła wyżej wymienionych zgłoszeń o wymagane dane dotyczące numerów fabrycznych dystrybutorów, jak i stanów liczników dystrybutorów, z których wydawany jest towar, odczytanych bezpośrednio przed załadunkiem towaru do zbiornika. Brak powyższych danych potwierdzają wydruki zgłoszeń SENT z Systemu Monitorowania Przewozu i Obrotu SENT (k. 34 – 41 akt adm.). Wygenerowane z systemu SENT811 formularze przewozu towarów podczas kontroli na drodze (podgląd dla funkcjonariusza) nie zawierają pól, które powinny być uzupełnione przez podmiot odbierający, dotyczących stanu liczników i numerów fabrycznych dystrybutorów. Dane dotyczące numeru dystrybutora oraz stanu licznika związane ze zgłoszeniem [...] skarżąca wskazała dopiero w piśmie z 6 kwietnia 2021 r. (k. 66 akt adm.), dotyczące zgłoszenia [...] - w piśmie z 30 listopada 2020 r. (k. 61 akt adm.), dotyczące zgłoszeń [...], [...], [...] - w piśmie z 6 lipca 2020 r. (k. 57 akt adm.), dotyczące zgłoszenia [...] – w piśmie z 6 czerwca 2020 r. (k. 53 akt adm.), po wezwaniu przez organ do złożenia wyjaśnień.

Z powołanego wyżej przepisu art. 21 ust. 2d ustawy SENT wynika jednoznacznie, że w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. W zaistniałych okolicznościach sprawy powołany przepis stanowił zatem podstawę do nałożenia na skarżącą kary w określonej w tym przepisie wysokości.

Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Skarżąca podkreśliła, że towar został zgłoszony, wszystkie należności zostały opłacone, a niezbędne dane niezwłocznie przekazane organowi I instancji. Powyższe uzasadniało odstąpienie od wymierzenia skarżącej kary z uwagi na interes publiczny.

W ocenie sądu w niniejszej sprawie organy prawidłowo przeanalizowały pojęcie ważnego interesu podmiotu wysyłającego i interesu publicznego, z których wystąpieniem art. 21 ust. 3 ustawy SENT wiąże możliwość odstąpienia od wymierzenia kary.

Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Użycie słowa "ważny" akcentuje wyjątkowy charakter interesu podmiotu odbierającego i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które mogą go uzasadniać. Pojęcie interesu publicznego to natomiast dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego itp. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia się do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzje. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku ich znaczenie może uwzględniać różne aspekty.

W sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu strony, dająca podstawę do odstąpienia od nałożenia kary. Prawidłowa jest argumentacja organu, że skarżąca nie wskazała i nie udokumentowała ważnego interesu podmiotu odbierającego, nie wykazała, że uiszczenie nałożonej kary pieniężnej doprowadziłoby do zagrożenia egzystencji prowadzonej przez skarżącą firmy oraz zagrażałoby bytowi strony.

Organ dokonał analizy sytuacji majątkowej skarżącej oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji nałożonej na stronę kary. Z ustaleń organu wynika, że skarżąca w okresie od 1 marca 2020 do 28 sierpnia 2022 r. wystąpiła jako podmiot odbierający w 20 202 zgłoszeniach SENT, w roli przewoźnika w 53 463 zgłoszeniach SENT, jako nadawca w 49 159 zgłoszeniach SENT (wydruk z rejestru SENT – k. 151 - 152 akt adm.). Zgodnie z informacją Zakładu Ubezpieczeń Oddział w Poznaniu z [...] września 2022 r. (k. 185 akt adm.), skarżąca zgłosiła do ubezpieczenia pracowników, opłaca składki terminowo i nie posiada zadłużenia z tytułu składek, wobec skarżącej nie toczyło się postępowanie egzekucyjne. Organ ustalił, że skarżąca w okresie od 20 listopada 2017 r. do 12 lipca 2021 r. otrzymała pomoc publiczną o wartości 219 237,66 zł, tj. 50 396,64 euro (wydruk SUDOP – k. 209 akt adm.). Skarżąca nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel , współwłaściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości położonych w B. P. (pismo Prezydenta Miasta B. P. z [...] września 2022 r. – k. 168 akt adm.), jest właścicielem 25 różnego rodzaju pojazdów - samochody osobowe, ciągniki samochodowe, naczepy ciężarowe, przyczepa ciężarowa, przyczepa specjalna, ciągnik rolniczy (pismo Prezydenta Miasta B. P. z [...] września 2022 r. – k. 170 akt adm.). Prezydent Miasta B. P. poinformował w piśmie z [...] września 2022 r., że skarżąca zalega na rok 2022 w opłacie z tytułu wyłączenia pasa drogowego w wysokości 25,21 zł, nie figuruje w rejestrze wymiarowym podatku od nieruchomości, figuruje w rejestrze wymiarowym podatku od środków transportowych i nie zalega w opłacaniu tego podatku, organ podatkowy nie odraczał i nie rozkładał na raty zaległych płatności oraz nie wstrzymywał wydanych wobec spółki decyzji (pismo z [...] września 2022 r. – k. 173 akt adm.). Z dokumentów finansowych za lata 2020-2021 wygenerowanych z Krajowego Rejestru Sądowego wynika zaś, że zysk za rok 2020 wynosił 6 008 007, 96 zł, a za rok 2021 – 4 858 916,20 zł, przychody ze sprzedaży za rok 2020 r. wynosiły 373 761 590,34 zł, za rok 2021 – 560 441 000 zł. Wobec skarżącej toczyło się siedem postępowań w związku z naruszeniem ustawy SENT, z czego pięć postępowań zakończyło się nałożeniem kary pieniężnej (wydruk z systemu KARTA2 – k. 216 akt adm.).

Organy obu instancji szczegółowo przeanalizowały i oceniły sytuację finansowo-ekonomiczną oraz majątkową skarżącej w oparciu o dostępne dokumenty i informacje organów. Skarżąca, pomimo wezwania do przedłożenia informacji i dokumentów potwierdzających ważny interes strony lub interes publiczny, nie udostępniła żadnych dokumentów i informacji. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że skarżąca nie wykazała, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł doprowadziłoby do zagrożenia prowadzonej przez nią działalności oraz zagrażałoby bytowi skarżącej.

Organ dokonał również obszernej analizy przesłanki ważnego interesu publicznego.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że właściwe odczytanie klauzuli interesu publicznego jako przesłanki odstąpienia od nałożenia kary, powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a zatem organ winien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu) to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary. Z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Ma stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym, bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków. Jak wynika zatem z uzasadnienia projektu ustawy SENT, kary w niej przewidziane nie mają charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny. Nie leży w interesie publicznym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienia te nie tylko nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 220/20; z 27 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 790/20; z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 1353/20; z 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 291/21).

W rozpoznawanej sprawie organ dokonując analizy "interesu publicznego" nie stwierdził, że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności i realizacji wyłącznie celu fiskalnego. Organ uznał za adekwatne nałożenie na skarżącą jednej kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł w odniesieniu do zgłoszenia [...] z 18 lutego 2021 r. W części dotyczącej zgłoszeń o numerach [...], [...], [...], [...], [...] organ odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej.

Odnośnie do zgłoszeń [...] i [...] organ podniósł, że niewykonanie przez podmiot odbierający obowiązku polegającego na uzupełnieniu tych zgłoszeń o dane wymagane przepisami prawa było niezamierzone z uwagi na konstrukcję formularza na platformie PUESC. Organ wyjaśnił, że do dnia 24 kwietnia 2020 r. formularz do zamykania zgłoszeń dotyczących przewozu towarów klasyfikowanych do pozycji CN 2711 wyświetlał tabelę pozwalającą na wprowadzenie numerów dystrybutorów oraz stanów liczników po zaznaczeniu odpowiedniego pola wyboru, przy czym domyślnie tabela ta pozostawała ukryta. Jeśli podmiot odbierający nie zaznaczył checkboxa, to mógł zamknąć zgłoszenie bez podania numerów dystrybutorów oraz stanów liczników, a jeśli zaznaczył, to formularz nie pozwalał zamknąć zgłoszenia bez podania numerów dystrybutorów oraz stanów liczników, informując o konieczności wypełnienia wymaganych pól. Od dnia 24 kwietnia 2020 r. tabela wyświetlana jest domyślnie wraz z informacją o konieczności wypełnienia wymaganych pól, a zamknięcie zgłoszenia bez jej uzupełnienia jest możliwe tylko w przypadku zaznaczenia stosownego pola wyboru. Formularz nie pozwala więc zamknąć zgłoszenia bez podania numerów dystrybutorów oraz stanów liczników informując o konieczności wypełnienia wymaganych pól. W związku z powyższym, w odniesieniu do zgłoszeń [...], [...], [...], [...], dokonanych po 24 kwietnia 2020 r., organ uznał, że nałożenie kary pieniężnej za każde przewinienie w łącznej kwicie 40 000 zł byłoby nieadekwatne do skali i charakteru niewypełnienia obowiązku, naruszając tym samym zasadę proporcjonalności. Podzielić należy stanowisko organu, że nałożenie jednej kary pieniężnej będzie miało charakter prewencyjny i dyscyplinujący, jest zgodne z interesem publicznym i powinno spełnić cele ustawy.

W rozpatrywanej sprawie organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się wymierzając skarżącej karę pieniężną za stwierdzone naruszenie i odstępując od nałożenia kary w pozostałym zakresie. To, że skarżąca nie zgadza się z wywodami organów, nie świadczy o naruszeniu zasady zaufania do organów administracji. Organy uwzględniły okoliczności w jakich doszło do naruszeń oraz liczbę naruszeń i prawidłowo uznały, że interes publiczny nie wymaga nakładania kary w stosunku do każdego zgłoszenia z osobna. Natomiast w stosunku do jednego zgłoszenia zastosowane zostały środki niezbędne dla osiągnięcia celu, którym jest zdyscyplinowanie przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania przepisów prawa oraz starannej i rzetelnej realizacji obowiązków wynikających z ustawy SENT.

Wymaga podkreślenia, że podstawowe i zasadnicze uregulowania ustawy odnoszą się właśnie do konkretnych obowiązków nałożonych na różne podmioty, w tym na podmiot odbierający. Przewidziane w ustawie sankcje administracyjne, jak już wyżej wspomniano, mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów – wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania przepisów prawa. Jest więc zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych. W tej perspektywie stanowi przejaw pewnego interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną (szczelność systemu podatkowego) i ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09).

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 i ust. 4 ustawy SENT.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku stwierdzenia w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, prowadzonych wobec podmiotu kontrolowanego lub strony postępowania, naruszeń podlegających zgodnie z ustawą karze pieniężnej organem właściwym do wymierzenia kary pieniężnej jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę organu, który ujawnił naruszenie.

Według zaś przepisu art. 30 ust. 4 ustawy SENT, jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej. Przepisu ust. 3 nie stosuje się.

Z przywołanych przepisów wynika, że warunkiem zastosowania art. 30 ust. 4 ustawy SENT, oprócz niewystąpienia uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, jest ujawnienie naruszenia, podlegającego zgodnie z ustawą karze pieniężnej, w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r., poz. 813, z późn. zm.).

Zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie i doktrynie, ustawa SENT nie jest ustawą podatkową i nie zawiera przepisów prawa podatkowego (vide wyroki NSA z 18 września 2019 r., sygn. akt 639/19, z 18 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1203/21 oraz komentarz do art. 1, G. Musolf [w:] Ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Realizacja obowiązków w systemie SENT. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021).

Powoływany przez skarżącą przepis art. 30 ust. 4 ustawy SENT dotyczy sytuacji, gdy naruszenie przepisów tej ustawy zostanie wykryte niejako "przy okazji" prowadzenia postępowania podatkowego, kontroli podatkowej czy też kontroli celno-skarbowej dotyczącej przepisów prawa podatkowego i prawa celnego. Natomiast w sytuacji, gdy celem kontroli jest badanie przestrzegania przepisów ustawy SENT bądź jest to kontrola drogowa, przepis ten nie znajduje zastosowania.

W rozpoznawanej sprawie naruszenia zostały ujawnione w wyniku kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej na podstawie art. 84 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 615 z późn. zm.). Przeprowadzone czynności nie stanowiły kontroli zagadnień wymienionych w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, a miały na celu sprawdzenie wywiązywania się z obowiązków wynikających z art. 7c ustawy SENT oraz rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych. Powyższe wynika z protokołu kontroli z 24 maja 2022 r. (k. 17 akt adm.). W aktach sprawy znajdują się również wydruki formularzy SENT811 – formularz przewozu towarów podczas kontroli na drodze. Analiza zapisów uwidocznionych w tych formularzach doprowadziła organy do niekwestionowanego przez stronę ustalenia o niewypełnianiu przez skarżącą, będącą podmiotem odbierającym, zgłoszeń SENT w zakresie pól, w których winny znaleźć się dane dotyczące numerów fabrycznych dystrybutorów, jak i stanów liczników dystrybutorów, z których wydawany jest towar, odczytanych bezpośrednio przed załadunkiem towaru do zbiornika.

Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przepisy te, mające odpowiednie zastosowanie do kar pieniężnych w zakresie nieuregulowanym w ustawie SENT stanowią, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie zaś z art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wbrew zarzutom skargi okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości, ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w powołanych wyżej przepisach Ordynacji podatkowej.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, ponieważ organ działał na podstawie i w granicach prawa, a okoliczność naruszenia przez skarżącą obowiązku wynikającego z przepisu art. 7c ust. 1 ustawy SENT nie budzi wątpliwości.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.).

Sprawa niniejsza została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę. Skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w przewidzianym przepisem art. 119 ust. 2 terminie 14 dni.