Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB 295/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Zobowiązano organ do wydania aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Jan Bała, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Maria Werpachowska (spraw.), Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2004 r. sprawy ze skargi G. M. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie wypłaty uposażenia za okres od 15 lipca 2003 roku I. zobowiązuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do wydania w terminie 30 dni od doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem orzeczenia przedmiocie wniosku skarżącego dotyczącego wypłaty uposażenia za okres od 15 lipca 2003 roku, II. zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz skarżącego G. M. kwotę 255 zł (dwieście pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu


UZASADNIENIE

G. M. w skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucił Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego bezczynność w sprawie realizacji wniosku z dnia 14 lipca 2003r. w przedmiocie wyznaczenia obowiązków służbowych i wypłaty zaległego uposażenia.

W uzasadnieniu podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 czerwca 2003r. sygn. akt II SA 3064/02 odrzucił jego skargę na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego, z uwagi na to, że nie została doręczona decyzja, a tym samym nie weszła do obrotu prawnego i nie rodziła skutków prawnych związanych ze zwolnieniem ze służby. W związku z ww. postanowieniem zwrócił o wyznaczenie obowiązków służbowych i wypłacenie bieżących począwszy od sierpnia 2003r. i zaległych uposażeń na konto bankowe. Następnie 19 września 2003r. złożył zażalenie na bezczynność Szefa ABW.

Na rozprawie w dniu 19 lutego 2004 r. sprecyzował żądanie skargi, w ten sposób, że zarzucił Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jedynie bezczynność w przedmiocie wypłat bieżącego uposażenia.

W odpowiedzi na skargę z Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów wyjaśnił, że stosunek służbowy uległ rozwiązaniu na mocy przepisu art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu /Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm./, po przewidzianym w tym przepisie okresie wypowiedzenia. Skarżący otrzymał pismo [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. informujące o wydaniu przez Szefa ABW decyzji rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. utrzymującego w mocy decyzję (rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego, zatem stosunek ten uległ rozwiązaniu po upływie jednego miesiąca licząc od dnia doręczenia pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Skarżący został zwolniony ze służby w ABW i całkowicie rozliczony z obowiązków. Wypłacone zostały też wszystkie należności pieniężne wynikające z faktu zwolnienia ze służby. W chwili obecnej skarżącego nie wiąże z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego stosunek służbowy. Wskazane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stwarza obowiązku umożliwienia skarżącemu podjęcia służby w Agencji Bezpieczeństwa Publicznego, a co za tym idzie Szef ABW nie jest zobligowany do wypłacenia Panu G. M. uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi ABW. Dodatkowo podniósł, że o bezczynności organu można mówić tylko wtedy, gdy sąd merytorycznie orzekając o prawach i obowiązkach skarżącego, a zatem uwzględniając wniosek, wydaje wyrok przyznający, stwierdzający lub uznający uprawnienia lub obowiązek wynikający z przepisów prawa, a organ nie stosuje się do takiego orzeczenia. W przedmiotowej sprawie takie orzeczenie sądu nie miało miejsca. Sąd nie dokonał rozstrzygnięcia w drodze wyroku i nie orzekł o stwierdzeniu uprawnień przysługujących skarżącemu. W tym stanie rzeczy skarga jest bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052/ sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego sądu znajduje się siedziba Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - art.13 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 1 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

W przedmiotowej sprawie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do chwili obecnej nie rozpatrzył wniosku skarżącego z dnia 14 lipca 2003 r., w którym skarżący domagał się wypłaty uposażenia. Za rozstrzygnięcie tego wniosku nie może być bowiem uznane pismo z dnia [...] września 2003 r., gdyż zawiera ono jedynie informacje i opinie.

O tym, zaś że właściwy w tej sprawie organ administracji publicznej, tj. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma ustawowy obowiązek rozstrzygnięcia wniosku skarżącego świadczy okoliczność, iż do chwili obecnej nie została skarżącemu doręczona decyzja Szefa ABW o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]. Zamiast tych decyzji skarżącemu doręczono jedynie pismo informacyjne z dnia 12 sierpnia 2002 r. W postanowieniu z dnia 25 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA 3064/02 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucając skargę na decyzję Szefa ABW z tego powodu, iż uznał ją za przedwczesną jednoznacznie stwierdził, że zgodnie z art. 109 § 1 kpa stronie doręcza się decyzję na piśmie. Takiego zaś skutku nie wywołuje inne pismo stanowiące jedynie rodzaj zawiadomienia podpisane przez inny organ. Dodatkowo należy podnieść, że w myśl art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany dopiero od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia.

Odmienne zaś twierdzenie, a mianowicie że wystarczające było doręczenie skarżącemu pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego stanowi niedopuszczalną polemikę z powołanym wyżej orzeczeniem NSA z dnia 25 czerwca 2003 r., sygn. akt. II SA 3064/02.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z obowiązującym wówczas art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że także w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd i organ, będą one związane oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ona uchylona w prawem określonym trybie i o ile nie ulegną zmianie przepisy stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Podobna regulacja jest zawarta w obecnie obowiązującym art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Niezależnie od powyższych uwag stwierdzić należy, że odmiennej regulacji w omawianej sprawie nie zawiera art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. nr 74, poz. 676). Wprawdzie zgodnie z tym przepisem stosunek służbowy ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca liczonym od dnia doręczenia funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego, lecz przez pismo to należy rozumieć decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego. O takiej decyzji można też mówić w przypadku pisemnej informacji o wypowiedzeniu stosunku służbowego o jakiej mowa w art. 230 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy o ABW i AW.

Sąd uznał, że zakres czasowy żądania powoda wyznacza data wniosku z dnia 14 lipca 2003r., stąd jako bieżące uposażenie należy rozumieć przypadające od 15 lipca 2003r.

Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 3 § 2 pkt 8 i 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.