Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1149/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, par. 4, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2, par. 3, art. 83 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia 30 września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec 2020 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia 13 sierpnia 2020 r. nr [...] o odmowie zwolnienia W. z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne za marzec 2020 r. Decyzja została doręczona W. w dniu 5 października 2020 r.

W dniu 18 listopada 2020 r. (data stempla pocztowego) W. wniósł skargę na powyższą decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 września 2020 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia.

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1149/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Termin ten uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi (art. 53 § 4 p.p.s.a.). W myśl bowiem art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Skarżący, wnosząc skargę, może dokonać tego osobiście, bądź też za pośrednictwem poczty, czy też urzędu konsularnego. W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 5 października 2020 r., a termin do wniesienia skargi upływał w dniu 4 listopada 2020 r. Natomiast skarga została wniesiona przez skarżącego w dniu 18 listopada 2020 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie. Wraz ze skargą skarżący złożył co prawda wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak postanowieniem z dnia 18 listopada 2021 r. tut. Sąd odmówił jego przywrócenia. Na postanowienie to skarżący nie wniósł zażalenia.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.