Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 96/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 7 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] numer [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...] 2019 r. nr [...], którym uznano za nieuzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela – Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.G. nr [...] i [...], obejmujących zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w J.G., (będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym) w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec J.O. na podstawie ww. tytułu wykonawczego, zawiadomieniem z 27 września 2019 r., dokonał zajęcia rachunku bankowego.

Zawiadomienie o zajęciu egzekucyjnym oraz odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono Zobowiązanemu w dniu 15 października 2019 r.

Skarżący pismem z 22 października 2019 r., na podstawie art. 33 §1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2017 r., poz. 1201 ze zm. – dalej: u.p.e.a.), wniósł zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, wskazując na przedawnienie dochodzonego obowiązku.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że zobowiązanie podatkowe określono decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.G. z [...], która została następnie zmodyfikowana decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...]. Zobowiązanie to dotyczyło podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Podatek ten był płatny do 30 kwietnia 2009 r. W toku prowadzonego postępowania podatkowego bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego został zawieszony od dnia wydania decyzji odraczającej termin płatności zaległego podatku do 31 marca 2015 r. W konsekwencji, zobowiązanie to przedawniło się zatem z dniem 5 września 2015 r. W toku postępowania podatkowego ustanowiono hipotekę przymusową na nieruchomościach należących do skarżącego. Jednak w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego (TK) z 8 października 2013 r. w sprawie SK 40/12, ustanowienie hipoteki przymusowej nie wyklucza przedawnienia zobowiązania podatkowego zabezpieczonego hipoteką. Zatem, termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych. Ponadto skarżący podniósł, że pominięcie faktu, że w myśl art. 259 § 1a Ordynacji podatkowej decyzja o rozłożeniu na raty w zakresie wszystkich niezapłaconych rat wygasła względem strony, nie powodując dalszych skutków prawnych wywołanych jej zaistnieniem w obrocie prawnym. Skarżący wskazał także na orzeczenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu, w których zarzut przedawnienia uznano za uzasadniony, co przesądza o wadliwości działania organów podatkowych.

Postanowieniem z [...] Naczelnik US powołanym na wstępie postanowieniem zarzut przedawnienia uznał za nieuzasadniony. W uzasadnieniu wyjaśnił, że 23 października 2014 r. nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia w związku z wszczęciem wobec strony postepowania karno-skarbowego w związku z niewykonaniem zobowiązania w podatku dochodowym za 2008 r., o czym skarżący został powiadomiony zgodnie z art. 70c O.p. pismem z 28 października 2014 r. Zawiadomienie to zostało doręczone żonie skarżącego 3 listopada 2014 r. Postepowanie karne obecnie jest zawieszone przed sądem. W podstawie prawnej organ egzekucyjny wskazał na art. 70 § 6 pkt 1 oraz § 7 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.).

Ponadto organ egzekucyjny wskazał, w kontekście art. 70 § 2 pkt 1 O.p., na fakt wydania decyzji z [...] w przedmiocie odroczenia płatności zaległego podatku dochodowego za 2008 r. oraz decyzji z [...] o rozłożeniu zapłaty tej zaległości na 24 raty, następnie zmienionej decyzją z [...], która wygasła z mocy prawa z dniem 1 grudnia 2016 r. z uwagi na to, że skarżący nie zapłacił żadnej raty. Organ powołał się również na fakt złożenia skargi na decyzję określającą dochodzone zobowiązanie podatkowe i doręczenie prawomocnego orzeczenia w tej sprawie organowi podatkowemu (art. 70 § 6 pkt 2 O.p.). Wskazał też na dokonane zajęcia egzekucyjne.

W zażaleniu zobowiązany na ww. postanowienie organu egzekucyjnego Zobowiązany, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucił naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z prowadzeniem egzekucji pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik US stwierdził niedopuszczalność zarzutu ze względu na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wydaniem decyzji o rozłożeniu zobowiązania podatkowego na raty. W tym zakresie skarżący powołał się na art. 259 § 1a O.p. i stwierdził, że decyzja ratalna w zakresie wszystkich niezapłaconych rat wygasła względem zobowiązanego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, w tym w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Decyzja ratalna wygasła bowiem 1 grudnia 2016 r., zatem okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia z powodu wydania decyzji ratalnej trwał od 20 maja 2015 r. do 1 grudnia 2016 r. Upływ terminu przedawnienia rzeczonego zobowiązania podatkowego przypadał zatem w dniu 23 lutego 2017 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Podkreślił, że organ I instancji uznał, że nie doszło do przedawnienia z powodów wskazanych w zażaleniu, lecz na skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tj. wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie lub przestępstwo skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony w trybie art. 70c O.p. Postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe (sygn. akt [...]) jest obecnie zawieszone przez sąd (Sąd Rejonowy w J.G.). Organ nadzoru ponadto stwierdził, że w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia wywołanego jedną przyczyną, nie następuje rozpoczęcie zawieszenia bądź przerwania biegu terminu przedawnienia wywołanego inną przyczyną. W tym kontekście wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie miały miejsce inne zdarzenia, które – gdyby nie trwający od dnia 23 października 2014 r. stan zawieszenia biegu terminu przedawnienia – spowodowałyby skuteczne zawieszenie, a nawet przerwanie biegu tego terminu, tj.: wydanie decyzji odraczającej termin płatności zaległego podatku liniowego od osób fizycznych za 2008 r. (art. 70 § 2 pkt 1 O.p.), wniesienie skargi do WSA we Wrocławiu na decyzję wymiarową dotyczącą tego podatku (art. 70 § 6 pkt 2 O.p.), wydanie decyzji rozkładającej spłatę zaległości w tym podatku na raty (art. 70 § 2 pkt 1 O.p.), zastosowanie środka egzekucyjnego (art. 70 § 4 O.p.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący - wnosząc o uchylenie postanowienia, umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze powołane w zarzutach do postępowania egzekucyjnego i uchylenie wszystkich dokonanych czynności egzekucyjnych oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania niniejszej skargi - zarzucił naruszenie: art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z przeprowadzeniem egzekucji pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego; art. 70 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. w związku z egzekwowaniem przedawnionego zobowiązania podatkowego; art. 259 § 1a O.p. przez prowadzeniem egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy nieznajdujący oparcia w funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji, na skutek jej wygaśnięcia z mocy prawa; art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wobec uznania za skuteczne doręczenie zastępcze zawiadomienia o wszczęciu postępowania karno-skarbowego i jego skutków dla przedawnienia zobowiązania podatkowego;

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania w liniowym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. uległ zawieszeniu od dnia wydania decyzji odraczającej termin płatności zaległego podatku do 31 marca 2015 r., a następnie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek doręczenia skarżącemu kolejnej decyzji odraczającej termin zapłaty już po upływie okresu przedawnienia. Wyjaśnił też, że na nieruchomościach należących do strony ustanowiono hipotekę przymusową, ale na skutek orzeczenia TK w sprawie SK 40/12 z 8 października 2013 r. nie może to mieć wpływu na bieg terminu przedawnienia, co uzasadniał odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącego, organ egzekucyjny pominął również okoliczność, że po myśli art. 259 §1a O.p. decyzja o rozłożeniu na raty w zakresie wszystkich niezapłaconych rat wygasła względem skarżącego i nie wywołuje dalszych skutków prawnych, nie może też stanowić podstawy do wydania tytułów wykonawczych. Skarżący powołał się także na rozstrzygnięcie kwestii przedawnienia przez NSA w wyroku z 12 grudnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2332/18 w stosunku do małżonki skarżącego – M.O., w analogicznym stanie faktycznym. W szczególności dotyczy to nieprawidłowego liczenia terminu przedawnienia w przypadku rozłożenia zaległości podatkowej na raty, tj. z naruszeniem art. 70 §1 i § 2 pkt 1 oraz art. 259 §1a O.p. Za niezasadne uważa też skarżący stanowisko organów obu instancji, wedle którego zobowiązanie podatkowe Skarżącego nie uległo przedawnianiu na skutek wszczęcia postępowania karno-skarbowego, o którym skarżący został rzekomo zawiadomiony. Organ powołuje się bowiem na zawiadomienie w trybie art. 149 O.p., przy czym nie wskazuje ani komu oddano przesyłkę, ani w jakim trybie skarżący miał zostać powiadomiony o tym fakcie. Odnosząc się do tej kwestii skarżący wskazał, że na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich skierowany do TK, dotyczący zgodności z Konstytucją RP art. 114a ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy oraz art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postepowania w sprawie karno-skarbowej (sprawa pod sygn. [...]). Mając na uwadze powołany wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich Skarżący stwierdził, że kwestionuje konstytucyjność powołanych przepisów i wnosi o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania tego wniosku przez TK.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Sprawy ze skarg na wymienione postanowienia mogą być, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., rozpoznane w trybie uproszczonym. W trybie tym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Z uwagi na to, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, Sąd rozpoznał sprawę w podanym wyżej trybie uproszczonym.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora IAS utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego (będącego jednocześnie wierzycielem) z 6 listopada 2019 r., uznające zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym zarzut przedawnienia dochodzonego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), za nieuzasadniony.

W rozważanej kwestii co do oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, zauważenia na wstępie wymaga, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 § 1 pkt 1 -10 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie wbrew stanowisku Skarżącego wyrażonemu w skardze, odpowiada prawu. Orzekające w sprawie organy zasadnie bowiem uznały, że dochodzona zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., nie uległa przedawnieniu.

W kwestii terminu przedawnienia wskazać należy, że stosownie do art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

W kontrolowanej sprawie, co do zasady, a zatem w sytuacji braku wystąpienia przesłanek skutkujących zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia, zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., którego termin płatności upływał w dniu 30 kwietnia 2009 r., przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2014 r.

Jednakże, poddając ocenie zebrany w sprawie materiał dowodowy, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, że termin przedawnienia dochodzonego zobowiązania nie minął z powodu - jak prawidłowo przyjęły organy - wystąpienia przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

W myśl tego przepisu, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Z akt sprawy wynika i co ma odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że bieg terminu przedawnienia dochodzonego zobowiązania podatkowego został zawieszony z dniem 23 października 2014 r. na skutek wszczęcia postępowania karno-skarbowego, które wiąże się z niewykonaniem przez Skarżącego rzeczonego zobowiązania, o którym to postępowaniu poinformowano Skarżącego zgodnie z art. 70c O.p. pismem z 28 października 2014 r., doręczonym w trybie doręczenia zastępczego (żonie Skarżącego) w dniu 3 listopada 2014 r. Przy czym, przesłanka ta trwa nadal, bowiem postępowanie to, po wydaniu przez Sąd Rejonowy w J.G. nieprawomocnego wyroku skazującego Skarżącego na karę grzywny w sprawie o sygn. akt [...], zostało zawieszone. W konsekwencji zaistnienia tej przesłanki, zawieszenie biegu terminu przedawnienia zakończy się z dniem prawomocnego zakończenia owego postępowania karno-skarbowego i po tym dniu zacznie biec dalej (art. 70 § 7 pkt 1 O.p.).

W obliczu powyższego, twierdzenie Skarżącego, że dochodzone zobowiązanie uległo przedawnieniu, uznać więc należało za niemające poparcia w ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Odnośnie natomiast do zarzutu skargi, w którym Skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia mu ww. pisma wystosowanego na podstawie art. 70c O.p., że organ nie wskazuje ani komu oddano przesyłkę, ani w jakim trybie miał zostać powiadomiony o tym fakcie. W ocenie Sądu ani podstawa prawna wystosowania owego pisma (art. 70c O.p.), ani sposób jego doręczenia w trybie zastępczym żonie Skarżącego (art. 149 O.p.), nie budzą wątpliwości co do zgodności ich z prawem.

Zgodnie z treścią art. 70c O.p., organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Nie ulega wątpliwości, że zastosowanie przepisu art. 70c O.p., ma odzwierciedlenie w okolicznościach faktycznych sprawy. Wypada też dodać, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2018 r. o sygn. akt I FPS 1/18 stwierdzono, że: "zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy".

W kwestii zaś doręczenia zastępczego zauważyć trzeba, że zostało ono dokonane żonie Skarżącego, a zatem osobie, o której mowa w zdaniu pierwszym art. 149 O.p. Zgodnie z jego treścią, w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

Na podstawie art. 149 O.p. uznać zatem należy, że prawidłowe doręczenie pisma domownikowi, w warunkach przewidzianych w art. 149 O.p., rozpoczyna bieg terminu, który jest z tym pismem związany, niezależnie od tego czy i kiedy pismo zostanie oddane adresatowi (por. wyrok WSA w Gliwicach z 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1209/19, Lex 2777627).

W ocenie Sądu, nie było też podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania sądowego z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt K 31/14. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależało od wyniku ww. postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, czego wymaga art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przedmiotowa sprawa dotyczy bowiem oceny zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne, a więc jej przedmiotem nie jest decyzja wymiarowa dotycząca zaległości Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., która stanowiła podstawę wystawienia tytułu wykonawczego.

Podsumowując dotąd przedstawione, zaaprobować należało stanowisko organów, że w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Jednocześnie podkreślenia wymaga i co ma zasadnicze znaczenie w kontekście występujących w sprawie innych zdarzeń, które mogłyby mieć wpływ na bieg terminu przedawnienia rzeczonego zobowiązania, że przesłanka z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wystąpiła w sprawie jako pierwsza i miała miejsce przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania (w dniu 23 października 2014 r., natomiast termin przedawnienia upływał w dniu 31 grudnia 2014 r.). Zatem, tylko ta przesłanka ma obecnie znaczenie dla biegu terminu przedawnienia. Na okoliczności dotyczące owych, innych zdarzeń zwrócił uwagę organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzając, że w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia wywołanego jedną przyczyną, nie następuje rozpoczęcie zawieszenia bądź przerwania biegu terminu przedawnienia wywołanego inną przyczyną.

Tymczasem w skardze, Skarżący powołuje się na inne zdarzenia, tj. na fakt wydania decyzji odraczającej termin płatności rzeczonego podatku do 31 marca 2015 r. oraz decyzji rozkładającej na 24 raty zapłatę ww. zaległości podatkowej. Pierwsza z wymienionych decyzji została wydana w dniu 7 listopada 2014 r., druga zaś – w dniu [...], która została zmieniona decyzją [...] i następnie, stosownie do art. 259 § 1a O.p., wygasła z dniem 1 grudnia 2016 r. Wskazać należy, że każda z wymienionych okoliczności - o których organy wspomniały dodatkowo, ubocznie w uzasadnieniu wydanych postanowień - stanowi przesłankę zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania, określoną w art. 70 § 2 pkt 1 O.p. Jednakże, w okolicznościach kontrolowanej sprawy, przesłanki te nie miały znaczenia z uwagi na wystąpienie najwcześniejszej przesłanki wszczęcia postępowania karno-skarbowego. Ocena zaprezentowana przez Skarżącego w tym zakresie nie ma więc żadnego wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Ponadto, za błędne uznać należy twierdzenie Skarżącego, że egzekucja prowadzona jest w oparciu o tytuł wykonawczy nieznajdujący oparcia w funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji, na skutek jej wygaśnięcia z mocy prawa. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nie była bowiem wygasła na podstawie art. 259 § 1a O.p. decyzja o rozłożeniu na raty spłaty dochodzonej zaległości, lecz ostateczna i prawomocna decyzja wymiarowa z [...] nr [...] (vide: poz. 4 i 5 części E tytułu wykonawczego).

Bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje również argumentacja skargi, w której Skarżący powołuje się na wyrok NSA o sygn. akt II FSK 2332/18 wydany w sprawie jego żony – M.O. Wbrew twierdzeniu Skarżącego, stan faktyczny tej sprawy, nie był analogiczny do sprawy Skarżącego. NSA poddał bowiem ocenie jedynie wpływ decyzji ratalnej na bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Przedmiotem oceny NSA nie były więc, tak jak w niniejszej sprawie, inne zdarzenia mające wpływ na bieg tego terminu, tj. wszczęcie postępowania karno-skarbowego.

Oceniając zatem argumentację skargi stwierdzić należy, że znaczna jej część nie odnosi się do wskazanej przez organy przyczyny, dla której uznały, że dochodzone zobowiązanie jest nadal wymagalne.

W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a jego wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego. Tym samym, w sprawie nie można było przyjąć, jak oczekiwał tego Skarżący, że zaskarżone postanowienie narusza wskazane w zarzutach skargi przepisy art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., art. 70 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., art. 259 § 1a O.p. i art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.