Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1305/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: par. 3 ust. 1,  par. 7 ust. 1, 3 i 4,
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1245/20 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 lipca 2020 r. nr SKO.UL/41.7/256/2020/8077/RS w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2021 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1245/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 lipca 2020 r., nr SKO.UL/41.7/256/2020/8077/RS oraz decyzję Prezydenta Miasta Katowice z dnia 24 marca 2020 r., nr LODWZ – 0047/2020 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul (...) w K..

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł inwestor M. C.. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.2020.293; dalej jako: u.p.z.p.) w zw. z § 7 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588, zwanego dalej: Rozporządzeniem) poprzez nieuzasadnione uchylenie decyzji organu I oraz II instancji z uwagi na oparcie obu decyzji na analizie urbanistycznej - rzekomo niedostatecznie uzasadnionej w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki, podczas gdy treść analizy urbanistycznej zawiera w tym zakresie szczegółowe uwagi na temat sposobu ustalenia tego parametru, w powiązaniu do bezpośredniego i dalszego sąsiedztwa działek objętych wnioskiem, w sposób zapewniający zachowanie ładu przestrzennego i jak najlepsze wkomponowanie zabudowy w otoczenie;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia poprzez nieuzasadnione uchylenie decyzji obu instancji ze wskazaniem naruszenia prawa materialnego przez organ I oraz II instancji w sytuacji, gdy jednocześnie w ocenie Sądu I instancji przeprowadzona w trybie § 3 ust. 1 Rozporządzenia analiza urbanistyczna była sporządzona w sposób nierzetelny, co oznacza, że ocena zastosowania przepisów prawa materialnego jest na obecnym etapie przedwczesna;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2021 r., poz. 137, dalej zwanej p.u.s.a.) poprzez przekroczenie zakresu kompetencji przez Sąd I instancji i nieograniczenie się do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, ale zajęcie również merytorycznego stanowiska odnośnie do treści analizy urbanistycznej i przesądzenie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie powinna być ustalona w wymiarze określonym w analizie urbanistycznej (10 metrów), albowiem stanowiłoby to "zaprzeczenie ładu przestrzennego";

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 oraz § 7 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia poprzez wadliwe i samodzielne zastosowanie przez Sąd I instancji przywołanych przepisów prawa materialnego i przesądzenie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku objętego decyzją organu I oraz II instancji nie może być ustalona na poziomie 10 metrów z uwagi na rzekome "zaprzeczenie ładu przestrzennego", w sytuacji kiedy tego rodzaju wniosek nie wynika ze sporządzonej analizy urbanistycznej, a która to analiza jest jedynym właściwym źródłem informacji o wymaganiach dotyczących zmiany w zagospodarowaniu terenu;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. § 7 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia poprzez wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że § 7 ust. 1 Rozporządzenia może być wprost stosowany do przypadków rozbudowy i nadbudowy, podczas gdy formy te nie stanowią "nowej zabudowy" w rozumieniu § 7 ust. 1 Rozporządzenia, a zatem w ich przypadku dopuszczalne winno być każdorazowe posiłkowanie się indywidualnymi uwarunkowaniami danej lokalizacji, a nie stosowanie kryteriów przedłużenia (§ 7 ust. 1) lub średniej wysokości (§ 7 ust. 3).

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz weryfikuje jedynie zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Stosowanie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, z tego względu w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, elementy te zawiera uzasadnienie Sądu I instancji. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną.

Spór prawny jaki zaistniał w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 lipca 2020 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta Katowice z 24 marca 2020 r., ustalającą warunki zabudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zarzucanych Sądowi I instancji naruszeń przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. WSA w Gliwicach zasadnie uwzględnił skargę bowiem w istocie w postępowanie organów administracji obarczone były błędami, doprowadzając do naruszenia zarzucanych

w skardze przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego.

Analiza obu podstaw skargi kasacyjnej sprawie prowadzi do wniosku, iż zasadniczo zarzuty strony kwestionującej rozstrzygnięcie Sądu I instancji sprowadzają się do tego, że WSA w Gliwicach uchylając zaskarżone decyzje niezasadnie uznał, że organy administracji ustalając parametr wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej odstąpił od zasady ustalonej w § 7 ust. 1 Rozporządzenia, poprzez pominięcie parametrów zagospodarowania działek położnych w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji i zastosował w tym zakresie § 7 ust. 4 Rozporządzenia, ustalając ten parametr w oparciu o zabudowę na całym obszarze analizowanym.

W skardze kasacyjnej w pierwszym z zarzutów, odnoszącym się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia, akcentowano, że treść analizy urbanistycznej zawiera szczegółowe uwagi na temat sposobu ustalenia tego parametru, w powiązaniu do bezpośredniego i dalszego sąsiedztwa działek objętych wnioskiem, w sposób zapewniający zachowanie ładu przestrzennego.

Przedstawiony argument, przy powołanych podstawach kasacyjnych, nie zasługiwał na uwzględnienie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że unormowanie zawarte w § 7 ust. 4 Rozporządzenia oznacza, że uwzględnienie wysokości według określonych w nim zasad musi być traktowane jako wyjątek. Zasadą jest wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a w razie uskoku tej wysokości na działkach sąsiednich, jako równej średniej wysokości występującej na analizowanym obszarze. Gdyby wolą ustawodawcy było traktowanie na równych zasadach dopuszczenia innej możliwości wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do gzymsu lub attyki - według § 7 ust. 4, zostałoby to wyrażone wprost. Dodatkowym argumentem przemawiającym za przyjmowaniem rozwiązania z ust. 4 jedynie jako wyjątku jest okoliczność, że dopuszczenie zawartej w nim innej dodatkowej reguły (bez szczegółowego uzasadnienia w tym zakresie) może zagrażać właściwemu kształtowaniu ładu przestrzennego, a więc realizacji zasadniczego celu ustawy. Zastosowanie tego wyjątku może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy w danej sprawie wskazują na to wyniki analizy urbanistycznej. Ponadto odstąpienie od § 7 ust. 1 Rozporządzenia, wymaga szczegółowego uzasadnienia zarówno w analizie jak również w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie ogranicza możliwości zabudowy nieruchomości objętej wnioskiem, poprzez nałożenie na inwestora szczególnych czy też pozaprawnych wymogów w zakresie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a jedynie wskazuje, że inwestor powinien uzasadnić szczegółowo swój zamiar inwestycyjny, jeżeli odstąpił od zasady wynikającej z § 7 ust. 1 Rozporządzenia, a tego niewątpliwie zabrakło zarówno w analizie urbanistycznej jak również w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Nie sposób bowiem uznać, za wystarczające lakoniczne stwierdzenie o braku możliwości wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w oparciu o § 7 ust. 1 i 3 Rozporządzenia z uwagi na realizację zamierzonej inwestycji na nieruchomości przylegającej do zakończenia wewnętrznej drogi dojazdowej. Odnosząc się do tej kwestii, to wskazać należy, że z załączonego do akt sprawy materiału dowodowego wynika, że nie jest to jedyny budynek tak usytuowany, bowiem w jego sąsiedztwie znajdują się także inne zabudowane nieruchomości. Możliwym zatem było ustalenie spornego parametru przy zachowaniu zasady kontynuacji wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w oparciu o zabudowę na działkach sąsiednich.

Ponadto, Sąd I instancji prawidłowo dostrzegł, że przyjęta w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczona na 10 m, przy wartościach mieszczących się według analizy urbanistycznej w parametrach od 4 do 12 m, nie jest wielkością średnią występującą na obszarze analizowanym. Z § 7 ust. 4 rozporządzenia jednoznacznie wynika, że jeżeli organ zamierza odstąpić od zasady wyznaczenia wskaźnika o wartości średniej, musi - pod rygorem uznania wadliwości decyzji - oprzeć ustalenie wskaźnika o wartości nieuśrednionej na szczegółowych, przekonujących oraz wnikliwie dobranych danych wynikających z treści części graficznej i tekstowej analizy. W tym zakresie konieczne jest wskazanie w uzasadnieniu decyzji bardzo szczegółowych danych wynikających z analizy, w tym danych co do numerów działek stanowiących podstawę ustalenia wyjątkowej wartości wskaźnika, charakterystyki i szczegółowych cech ich zagospodarowania i zabudowy oraz przekonujących ocen urbanistycznych, które mają uzasadniać tego rodzaju odstępstwo w świetle warunków z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

W kontrolowanej sprawie organy nie wykonały prawidłowo powyższych obowiązków, ustalając - bez szczegółowego i przekonującego uzasadnienia odwołującego się do danych wynikających z analizy - wartości tego wskaźnika znacznie odbiegającej od wartości średnich. Stanowisko Sądu I instancji zajęte w tej kwestii w zaskarżonym wyroku należało uznać za w pełni trafne i uzasadnione.

Powyższe wnioski, prowadzą do uznania, że niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez przekroczenie zakresu kompetencji przez Sąd I instancji i nieograniczenie się do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, ale zajęcie również merytorycznego stanowiska odnośnie do treści analizy urbanistycznej. Ocena treści uzasadnienia przez skarżącego kasacyjnie jako "konkurencyjna, autorska analiza urbanistyczna sądu" jest zupełnie chybiona. Twierdzenia Sądu I instancji dotyczące oceny analizy urbanistycznej są wynikiem ustalenia na podstawie obowiązujących przepisów prawa, że w sprawie zastosowano niewłaściwe przepisy prawa, co doprowadziło do wadliwości decyzji poddanej kontroli przez WSA w Gliwicach.

Uzasadnionych podstaw nie znajduje także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia.

Z systematyki przesłanek warunkujących wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.) należy wyprowadzić wniosek, że przesłanka dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), powinna być zbadana przez organ w pierwszej kolejności. Wniosek ten jest uzasadniony również w świetle art. 1 ust. 1 in fine u.p.z.p. Otóż w świetle tego przepisu, ład przestrzenny oraz zrównoważony rozwój stanowią podstawowe wartości uwzględniane m. in. w procedurze przeznaczania terenów na określone cele ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Wprowadzenie obowiązku zachowania zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) w sposób najbardziej kompleksowy realizuje wspomniane podstawowe wartości w ramach procedury ustalania warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1165/22, CBOSA).

W tym kontekście nie sposób uznać za zasadny zarzut skarżącego kasacyjnie zmierzający do wykazania, że skoro w ocenie Sądu I instancji przeprowadzona analiza urbanistyczna jest sporządzona w sposób nierzetelny to przedwczesna była ocena zastosowania przepisów prawa materialnego. Z uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że w przedmiotowej sprawie autorka analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu prawidłowo wyznaczyła obszar analizowany, nie mniej jednak parametry jakie uwzględniono w jej wynikach wymagają przeprowadzenia bardziej dokładnej i wnikliwej analizy. Stosownie bowiem do powołanego art.61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p., przeprowadzenie prawidłowej, odpowiadającej wymogom określonym w Rozporządzeniu, analizy urbanistycznej ma fundamentalne znaczenie dla sporządzenia decyzji o warunkach zabudowy. To w ramach tego opracowania dokonuje się analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. na obszarze, na którym ma powstać zabudowa.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skargi kasacyjnej, zgodnie z którym Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 oraz § 7 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia poprzez wadliwe i samodzielne zastosowanie przez Sąd I instancji przywołanych przepisów prawa materialnego i przesądzenie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku objętego decyzją organu I oraz II instancji nie może być ustalona na poziomie 10 metrów z uwagi na rzekome "zaprzeczenie ładu przestrzennego", w sytuacji kiedy tego rodzaju wniosek nie wynika ze sporządzonej analizy urbanistycznej.

Naczelnym celem planowania przestrzennego jest uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W tym też kontekście, jako - co do zasady - nieuprawnione ocenić należy takie postępowanie organów administracji publicznej, które w decyzji o warunkach zabudowy określają parametry inwestycji poprzez dowolne nawiązywanie do wartości zbliżonych do najwyższych w obszarze analizowanym, bez jednoczesnego wykazania, że taki zabieg jest w realiach sprawy usprawiedliwiony okolicznościami odnoszącymi się do zachowania ładu przestrzennego. Już z tego względu, nie było uprawnione w realiach ocenianej sprawy przyjmowanie dla projektowanej zabudowy parametru wysokości górnej krawędzi odstąpienia od zasady wynikającej z § 7 ust. 1 Rozporządzenia i zastosowanie wskaźnika nie mającego oparcia w regulacjach prawnych. Podkreślić bowiem należy, że wyniki sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej nie prezentują żadnych racji nieodzownych do przyjęcia, iż wyznaczenie spornego parametru we wskazanej wysokości (10 m) nie naruszy zastanego ładu przestrzennego. Bezkrytyczne nawiązanie przez organy administracji publicznej do wskazanej wielkości ocenianego parametru nie było uprawnione, skoro zabieg taki nie był usprawiedliwiony wynikami sporządzonej w sprawie analizy i w żaden sposób nie został uzasadniony.

Zupełnie niezasadny jest również ostatni z zarzutów, odnoszący się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. § 7 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia poprzez wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że § 7 ust. 1 Rozporządzenia może być wprost stosowany do przypadków rozbudowy

i nadbudowy, podczas gdy formy te nie stanowią "nowej zabudowy" w rozumieniu § 7 ust. 1 Rozporządzenia, a zatem w ich przypadku dopuszczalne winno być każdorazowe posiłkowanie się indywidualnymi uwarunkowaniami danej lokalizacji, a nie stosowanie kryteriów przedłużenia (§ 7 ust. 1) lub średniej wysokości (§ 7 ust. 3).

Kwestionowanie wskazanych w zarzucie dwóch jednostek redakcyjnych § 7 Rozporządzenia jest zupełnie pozbawione podstaw. Wprawdzie powołane przepisy zawierają w swej treści zwrot językowy "nowa zabudowa", to jednak nie stanowią one normy szczególnej, która odnosiłby się jedynie do zabudowy, która powstaje na działkach dotychczas niezabudowanych, ale ma różne desygnaty i ma zastosowanie w sprawach, w których obiekt budowlany już istnieje a zamierzenie inwestycyjne dotyczy np. rozbudowy, nadbudowy czy przebudowy tego obiektu budowlanego. Konkludując, systemowo Rozporządzenie i zasady w nim określone znajdują zastosowanie do wszystkich przypadków, w których konieczne jest uzyskanie przez inwestora w celu zmiany dotychczasowego zagospodarowania terenu, decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z przedstawionych względów uznając, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.