Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 135/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono radcy prawnemu przyznania wynagrodzenia
Powołane przepisy: article: par. 16
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 25 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2012r., Nr [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia i wydania uwierzytelnionej kopii umowy - w zakresie wniosku ustanowionego z urzędu radcy prawnego J. C. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Ustanowiony z urzędu do reprezentowania skarżącego Z.W. radca prawny J. C. złożył wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 lipca 2013r., sygn. akt II SA/Lu 135/13 oddalającego skargę Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2012r., Nr [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia i wydania uwierzytelnionej kopii umowy.

Postanowieniem z dnia 3 września 2013r. referendarz sądowy odmówił uwzględnienia wniosku stwierdzając, że radca prawny nie złożył wymaganego oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Od postanowienia tego radca prawny J. C. wniósł – z zachowaniem 7-dniowego terminu - sprzeciw z dnia 13 września 2013r. domagając się uwzględnienia wniosku.

Podniósł, że we wniosku o wynagrodzenie zawarł oświadczenie, "iż opłaty nie zostały zapłacone w całości", a z oświadczenia tego - jego zdaniem – wynika a contrario, że opłaty nie zostały uiszczone również w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., po wniesieniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, postanowienie to traci moc, a sprawa podlega na nowo rozpoznaniu przez sąd.

Wniosek radcy prawnego J. C. nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 145) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie to jest elementem konstrukcyjnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego i zawarcie tego oświadczenia w treści wniosku warunkuje pozytywne jego rozpatrzenie. Brak tego oświadczenia nie jest przy tym brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009r., II GZ 273/09).

Radca prawny J. C. złożył oświadczenie, że "opłaty nie zostały zapłacone w całości", co nie wyklucza, że część opłat została uiszczona. Złożone oświadczenie jest zatem niekompletne, bowiem nie spełnia wymogu oświadczenia, o którym mowa w § 16 cyt. rozporządzenia. W konsekwencji nie daje ono możliwości ustalenia, w jakim zakresie wynagrodzenie radcy prawnego powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa.

Z powyższych względów wniosek nie może być uwzględniony, dlatego należało orzec, jak w sentencji.