Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 205/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 199/19 w sprawie ze skargi A. S. i J. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 199/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi A. S. i J. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej w związku z wykonaniem bez wymaganego pozwolenia na budowę robót budowlanych polegających na budowie podziemnego zbiornika do gromadzenia wody deszczowej wraz z instalacją kanalizacji deszczowej doprowadzającej wodę, uchylił w punkcie pierwszym zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; w punkcie drugim uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentacji; w punkcie trzecim umorzył postępowanie administracyjne oraz w punkcie czwartym zasądził od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że organy błędnie zaliczyły wykonany przez skarżących obiekt budowlany do kategorii obiektów wymagających pozwolenia budowlanego, czym naruszyły art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię. W rezultacie niewłaściwie zastosowały art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wydając postanowienie w przedmiocie obowiązku przedłożenia dokumentów oraz art. 49 ust. 2 w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego ustalając opłatę legalizacyjną w wysokości 125000 złotych.

Podkreślono, że w świetle art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. Analiza zawartego w art. 29 ust. 1 i 2 ww. ustawy katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego wskazuje jednoznacznie, że zwolnieniem objęte zostały m.in. takie inwestycje jak budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę, budowa zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3, budowa sieci kanalizacyjnych, budowa przyłączy kanalizacyjnych oraz budowa instalacji kanalizacyjnych wewnątrz użytkowanego budynku (art. 29 ust. 1 pkt 3, pkt 3a, pkt 19a lit. c, pkt 20 i pkt 27 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu wymienione obiekty dobitnie obrazują, że wolą prawodawcy jest objęcie zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego tych robót budowlanych, które dotyczą niezbędnej infrastruktury kanalizacyjnej. Zwrócono uwagę, że w katalogu tym znajdują się obiekty o niewątpliwie większym stopniu skomplikowania i oddziaływania niż obiekt wykonany przez skarżących. To prowadzi do wniosku, że skoro ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego realizację infrastruktury kanalizacyjnej o wyższym stopniu komplikacji i oddziaływania (sieci kanalizacyjne, zbiorniki na nieczystości ciekłe, przydomowe oczyszczalnie ścieków), to tym bardziej zwalnia wykonanie obiektu o zdecydowanie niższym stopniu komplikacji i oddziaływania, jak zbiornik bezodpływowy na wodę (wnioskowanie a maiori ad minus).

Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że przedmiotem wykonanych w kontrolowanej sprawie robót była budowa bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 3a Prawa budowlanego. Woda opadowa odprowadzana z dachu budynku jednorodzinnego nie jest nieczystością ciekłą. Wykonany obiekt jest typowym zbiornikiem retencyjnym na wodę opadową, o którym stanowi § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) dalej w skrócie jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. Jeśli prawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki o pojemności do 10 m³, to nie sposób przyjąć, że oczekuje takiego pozwolenia w przypadku bezodpływowego zbiornika na wodę opadową o analogicznej pojemności. W przeciwieństwie do zbiornika bezodpływowego na ścieki, rozporządzenie w sprawie warunków technicznych w zasadzie w ogóle nie reguluje wymagań techniczno-budowlanych dotyczących realizacji zbiorników na wodę opadową. Dlatego trudno i z tej przyczyny znaleźć uzasadnienie dla twierdzenia, że taka inwestycja objęta jest administracyjną reglamentacją w formie pozwolenia budowlanego.

Zdaniem Sądu skarżąca trafnie podnosi, że organy obu instancji błędnie ustaliły pojemność wykonanego zbiornika bezodpływowego, czym naruszyły art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 poz. 2096, z późn. zm.) dalej w skrócie K.p.a. Przedłożona dokumentacja wskazuje jednoznacznie, że pojemność zbiornika retencyjnego wynosi 5 m³.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść wyroku:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez orzeczenie w całkowitej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przy jednoczesnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji jego mocy dowodowej, poprzez zakwestionowanie prawidłowości zastosowanej przez organy nadzoru budowlanego procedury legalizacyjnej oraz prawidłowości wysokości opłaty legalizacyjnej z tytułu budowy podziemnego zbiornika do gromadzenia wody deszczowej wraz z instalacją kanalizacji deszczowej, podczas gdy niespornym jest zarówno zakres przedmiotowy inwestycji i związany z tym obowiązek ustawowy uzyskania pozwolenia na budowę, jak również samowolny charakter tejże inwestycji, wskazujący na konieczność procedowania przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 48 i następnych Prawa budowlanego;

2) naruszeniu prawa materialnego:

- art. 48 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 49 ust. 2 w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja wymagająca dla swej legalności decyzji o pozwoleniu na budowę i zrealizowana bez tego pozwolenia, nie podlega procedurze legalizacyjnej przewidzianej w art. 48 i następnych Prawa budowlanego, a w szczególności - przewidzianej tamże opłacie legalizacyjnej,

- art. 29 ust. 1 in fine Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przewidziane w nim zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ma zastosowanie również dla budowy obiektu budowlanego innego aniżeli tamże wymieniony, podczas gdy katalog budów zwolnionych z pozwolenia na budowę jest katalogiem zamkniętym.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o oddaleniu skargi w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. S. i J. S. wnieśli o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W tej sprawie zachodzi druga z ww. przesłanek. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odpowiada prawu, ale zawiera błędne uzasadnienie.

Istotą sporu w tej sprawie jest prawidłowe zakwalifikowanie budowy podziemnego zbiornika do gromadzenia wody deszczowej wraz z instalacją kanalizacji deszczowej doprowadzającej wodę z połaci dachowych budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w K.. W ocenie organów nadzoru budowlanego zbiornik ten wraz z instalacją kanalizacji deszczowej stanowi budowlę, na wykonanie której inwestorzy powinni uzyskać pozwolenie na budowę, a skoro takiego pozwolenia nie uzyskali, to należało wszcząć postępowanie legalizacyjne objęte art. 48-49 Prawa budowalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaś, że budowa podziemnego zbiornika na wody opadowe wprawdzie nie została wprost objęta katalogiem robót budowlanych wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego, ale nie można takiej budowy zaliczyć do objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, ponieważ podobne budowle zostały z tego obowiązku zwolnione, a wysokość wyliczonej opłaty legalizacyjnej jest nie do zaakceptowania.

Dokonując oceny zaskarżonego wyroku w granicach objętych zarzutami skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego polegający na błędnej wykładni art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego i uznanie, że przewidziane tym przepisem zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ma zastosowanie również dla budowy obiektu budowlanego innego aniżeli tam wymienione, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna doprowadzić do uznania, że katalog budów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest katalogiem zamkniętym.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowalnego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tejże ustawy. Wyjątki objęte art. 29-31 Prawa budowlanego obejmują dwie grupy robót budowlanych: po pierwsze art. 29-30 ww. ustawy obejmuje takie roboty budowlane, które dla legalności ich wykonania wymagają uprzedniego dokonania zgłoszenia; po drugie art. 31 ustawy obejmuje roboty budowane dotyczące rozbiórki obiektów budowlanych.

Zakres robót budowlanych objętych art. 29 Prawa budowlanego zawiera katalog zamknięty. Oznacza to, że takie roboty budowlane, które nie zostały zaliczonego do tego katalogu, są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, chyba że z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego będzie wynikało wyraźne zwolnienie także z obowiązku dokonywania zgłoszenia wykonania danych robót budowlanych. Ani art. 29, ani też art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego nie zalicza budowy podziemnego zbiornika na wody opadowe wraz z instalacją kanalizacji deszczowej odprowadzającej wodę do kategorii objętej obowiązkiem dokonania zgłoszenia lub wyłączonych z tego obowiązku.

Tym samym Sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej wykładni art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego przyjmując, że mimo braku objęcia tym przepisem takiej inwestycji, to stosując wykładnię a maiori ad minus należałoby dojść do przekonania, że także i taka budowa jest objęta tym katalogiem. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmowany jest pogląd, że katalog objęty art. 29 Prawa budowlanego ma charakter zamknięty i nie jest dopuszcza jego wykładnia rozszerzająca (por. wyrok NSA z 10 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1360/09, opub. w LEX nr 746486; wyrok NSA z 20 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1283/11, opub. w LEX nr 1291890; wyrok NSA z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 199/13, opub. w LEX nr 2005831). Stanowisko to akceptuje w tej sprawie także Naczelny Sąd Administracyjny. Objęcie tym katalogiem innej budowli niż zawartej w art. 29 Prawa budowlanego stanowi wykładnię rozszerzającą tego przepisu.

Natomiast nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 48 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 28 ust. 1 oraz art. 49 ust. 2 w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego polegającej na uznaniu, że przedmiotowa inwestycja wymagająca dla swej legalności decyzji o pozwoleniu na budowę i zrealizowana bez tego pozwolenia nie podlega procedurze legalizacyjnej przewidzianej w art. 48 Prawa budowlanego, a w tym przewidzianej opłacie legalizacyjnej.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że każda inwestycja podlega odrębnej ocenie w okolicznościach konkretnej sprawy administracyjnej. W tej sprawie, co nie budzi wątpliwości żadnej ze stron, inwestycja polegała na budowie podziemnego zbiornika do gromadzenia wody deszczowej wraz z instalacją kanalizacji deszczowej doprowadzającej wodę z połaci dachowych budynku mieszkalnego. Sam podziemny zbiornik jest częścią kanalizacji deszczowej, a kanalizacja wód opadowych umożliwia prawidłowe korzystanie z budynku mieszkalnego. Wynika to z § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a w przypadku budynków dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.

W związku z tym w okolicznościach tej sprawy błędnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, że zbiornik na wody opadowe wraz z instalacją kanalizacji deszczowej odprowadzającej wodę stanowił odrębną budowlą od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w K.. Zbiornik ten stanowi część kanalizacji wód opadowych i należało zakwalifikować go jako urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Urządzeniem budowlanym jest bowiem urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym i zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do takich urządzeń budowlanych należy zaliczyć instalację służącą do odprowadzania i gromadzenia wód opadowych z połaci dachowych budynku. W skład takiej instalacji wchodzą zarówno rynny i rury spustowe, jak i zbiornik na wodę opadową, jeżeli taki sposób gromadzenia wody wybrał inwestor.

W związku z powyższym niedopuszczalnym było stosowanie przez organy nadzoru budowlanego w procesie oceny legalności budowy podziemnego zbiornika do gromadzenia wody deszczowej wraz z instalacją kanalizacji deszczowej doprowadzającej wodę art. 48 Prawa budowlanego, ponieważ przepis ten dotyczy budowy obiektu budowlanego lub części obiektu budowlanego, a w okolicznościach tej sprawy ww. zbiornik wraz z instalacją kanalizacji deszczowej stanowi urządzenie budowlane. Tym samym niezasadnie w tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie prowadząc postępowanie administracyjne zastosowała art. 48 ust. 2 i 3 w związku z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 49 ust. 2 w związku z art. 59f ust. 1 tejże ustawy. Skoro przedmiot postępowania przed organami nadzoru budowlanego nie obejmował obiektu budowlanego, to także art. 48-49 zawierające przepisy dotyczące legalizacji wybudowanego obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę nie mogły mieć zastosowania. Trafnie w związku z tym Sąd pierwszej instancji stwierdzając brak podstaw do stosowania art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 49 ust. 2 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego orzekł o umorzeniu prowadzonego na ww. podstawach postępowania w tej sprawie.

W przypadku, gdy inwestor zrealizował urządzenie budowlane nie objęte pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem, procedura legalizacyjna powinna być prowadzona na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy należy stwierdzić, że także i ten zarzut jest niezasadny.

Rację ma Sąd pierwszej instancji wskazując, że kontrola zgromadzonego w sprawie przez organy nadzoru budowlanego materiału dowodowego pozwoliła na jednoznaczne stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia przesłanek do zakwalifikowania jej jako odrębnego obiektu budowlanego. Tym samym nie było podstaw do wszczęcia procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 Prawa budowlanego. W związku z tym zarzut strony skarżącej kasacyjnie co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione zarzucenie organom administracyjnym naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. jest w tym zakresie niezasadny. Zgromadzony w sprawie materiał dowody powinien, zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 § 1 K.p.a., pozwolić organom nadzoru budowlanego na ustalenie, że budowa podziemnego zbiornika do gromadzenia wody deszczowej wraz z instalacją kanalizacji deszczowej doprowadzającej wodę nie stanowi odrębnego obiektu budowlanego.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w tej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wadliwe. Tym samym powstaje konieczność - wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji trafnie uchylającym wydane w sprawie postanowienia i umarzającym postepowanie prowadzone na podstawie art. 49 ust. 2 w związku z art. 59f ust. 1 i w związku z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - do zamieszczenia wskazań dotyczących dalszego prowadzenia postępowania w tej sprawie.

Ponownie prowadząc postępowanie organ pierwszej instancji winien w pierwszej kolejności ustalić, czy projekt budowlany obejmujący budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w K. nie obejmował wykonania podziemnego zbiornika do gromadzenia wody deszczowej wraz z instalacją kanalizacji deszczowej odprowadzającej wodę z połaci dachowej budynku i w razie ustalenia, że część lub całość tej kanalizacji nie została objęta zatwierdzonym tym pozwoleniem projektem budowlanym, winien wszcząć postępowanie naprawcze uregulowane w art. 50-51 Prawa budowlanego, chyba że istotnej zmianie ulegnie stan faktyczny lub stan prawny sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, ponieważ mimo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu.