Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 488/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 pkt 58
journal: Dz.U. 2023 poz 2805
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
article: art. 14b par 1 par 3, art. 14 c par 1 i 2,art. 14h, art. 121 par 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2024 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 maja 2024 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.151.2024.1.MM w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 488/24

UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją z dnia 27 maja 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej też jako: Dyrektor KIS) stwierdził, że stanowisko A Sp. z o.o (dalej Skarżąca, Spółka, Wnioskodawca) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego - w podatku dochodowym od osób prawnych - jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji wyjaśniono, że w dniu 28 marca 2024 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym przedstawiono następujący opis stanu faktycznego.

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (tj. podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu). Wnioskodawca jest zarejestrowany na cele podatku od towarów i usług w Polsce oraz posługuje się numerem VAT-UE.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w branży przemysłu ceramicznego. Przeważającym przedmiotem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest produkcja płytek ceramicznych. Dla potrzeb tej działalności ma miejsce duże zużycie energii elektrycznej oraz gazu ziemnego, co powoduje, że jego działalność jest plasowana w tzw. sektorze podmiotów energochłonnych. W związku z dynamicznym wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego Spółka doświadczyła znacznego wzrostu wydatków na zakup energii elektrycznej i gazu ziemnego (dalej: "Wydatki"), w szczególności w związku z wykorzystywaniem wysoko energochłonnych maszyn produkcyjnych. Spółka zaliczyła przedmiotowe Wydatki do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych, jako że są one niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej i pozostają w bezsprzecznym związku z osiągniętymi przychodami, i w ocenie Wnioskodawcy stanowią one koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm., dalej "CIT" lub "u.p.d.o.p.").

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej i korzysta ze zwolnienia w zakresie osiągniętego dochodu w ramach działalności określonej w zezwoleniu oraz sklasyfikowanej według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego.

Wnioskodawca z uwagi na wzrosty cen energii elektrycznej i gazu ziemnego skorzystał z programu rządowego pod tytułem "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r." (dalej: "Program 2022"), przyjętego przez Radę Ministrów na podstawie uchwały Nr 1/2023 Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2023 r. (zmienionej uchwałą Nr 17/2023 Rady Ministrów z 8 lutego 2023 r.) oraz art. 3 ustawy z 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. 2022 poz. 2088 ze zm., dalej: "Ustawa o wsparciu"), którego operatorem jest Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej: "NFOŚiGW" lub "Operator"). NFOŚiGW, jako operator Programu 2022, ogłosił nabór wniosków o udzielenie pomocy publicznej. Program 2022 podlegał finansowaniu ze środków Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji (dalej: "Fundusz"), o którym mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (Dz. U. 2023 poz. 1393, dalej: "Ustawa o systemie rekompensat"), który to Fundusz został uprawniony do otrzymywania wpłat z budżetu państwa z przeznaczeniem na realizację Programu 2022.

Celem Programu 2022 było udzielenie wsparcia finansowego przedsiębiorstwom energochłonnym, w przypadku których prowadzenie działalności gospodarczej było zagrożone z uwagi na dynamiczny wzrost kosztów zakupu energii elektrycznej i gazu ziemnego w 2022 roku. Podstawą przyjęcia Programu 2022 był bowiem opublikowany 24 marca 2022 r. komunikat Komisji Europejskiej "Tymczasowe kryzysowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki po agresji Rosji wobec Ukrainy" (Dz.U.UE.C.2022.131I.1, dalej: "Komunikat UE"), w którym dopuszczona została możliwość udzielania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej pomocy publicznej z tytułu zakłóceń w działalności gospodarki Unii Europejskiej. Zgodnie z Komunikatem UE wsparcie mogło zostać udzielone w celu złagodzenia skutków wyjątkowo znacznych wzrostów cen gazu ziemnego i energii elektrycznej, spowodowanych rosyjską agresją wobec Ukrainy.

Zgodnie z warunkami Programu 2022 o pomoc publiczną w jego ramach mogli ubiegać się przedsiębiorcy, którzy spełnili łącznie kryteria określone w załączniku do uchwały nr 1/2023 Rady Ministrów z 3 stycznia 2023 r. w sprawie przyjęcia programu rządowego pod nazwą "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r." (dalej: "Uchwała 2022"). Udzielona pomoc podlega rozliczeniu polegającym na przedstawieniu Operatorowi Programu 2022 określonych w Uchwale 2022 dokumentów, które w dalszej kolejności są weryfikowane przez Operatora. Pomoc uznaje się za nienależną i w konsekwencji podlegającą zwrotowi m.in. w sytuacji nieterminowego złożenia formularza rozliczenia pomocy.

W związku z prowadzeniem działalności w sektorze energochłonnym, w szczególności wykorzystaniem wysoce energochłonnych maszyn produkcyjnych, na podstawie art. 4 Ustawy o wsparciu Spółka złożyła wniosek o udzielenie pomocy publicznej w ramach Programu 2022. Spółka spełniła warunki określone w Uchwale 2022, w związku z czym zawarła ze Skarbem Państwa - Ministrem Rozwoju i Technologii reprezentowanym przez NFOŚiGW umowę o udzielenie pomocy publicznej w związku ze wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w ramach Programu 2022 (dalej: "Umowa 2022"). Na podstawie Umowy 2022 Spółka uzyskała bezzwrotną pomoc publiczną w kwocie w wysokości 6 851 585,65 zł (dalej: "Pomoc 2022"), służącą udzieleniu wsparcia finansowego Spółce w prowadzonej przez nią działalności. Niniejszą Pomoc 2022 Spółka otrzymała za okres luty- grudzień 2022 r., natomiast jej kwota wpłynęła na wskazany w Umowie 2022 rachunek bankowy Spółki w dniu 17 marca 2023 r.

Ponadto, Uchwałą Nr 141/2023 z 8 sierpnia 2023 r. (dalej: "Uchwała 2023") (zmienioną uchwałą Nr 190/2023 z dnia 13 października 2023 r.), Rada Ministrów przyjęła program rządowy "Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 r." (dalej: "Program 2023"), którego celem było udzielenie wsparcia finansowego przedsiębiorstwom energochłonnym, które poniosły dodatkowe koszty wynikające z wysokich cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w 2023 roku. Spółka spełniła kryteria warunkujące ubieganie się o pomoc publiczną w ramach Programu 2023, a następnie zawarła ze Skarbem Państwa - Ministrem Rozwoju i Technologii reprezentowanym przez NFOŚiGW umowę o udzielenie pomocy publicznej w związku z cenami energii elektrycznej i gazu ziemnego w ramach Programu 2023 (dalej: "Umowa 2023"). Na podstawie Umowy 2023 Spółka uzyskała bezzwrotną pomoc publiczną w kwocie w wysokości 3 537 194,59 zł (dalej: "Pomoc 2023"), służącą udzieleniu wsparcia finansowego Spółce w prowadzonej przez nią działalności. Niniejszą Pomoc 2023 Spółka otrzymała za pierwsze półrocze 2023 roku, natomiast jej kwota wpłynęła na wskazany w Umowie 2023 rachunek bankowy Spółki w dniu 29 grudnia 2023 r. Pomoc 2022 i Pomoc 2023 określane są dalej łącznie jako "Pomoc".

Mając na uwadze przedstawiony opis Spółka zadała pytania:

Czy Pomoc 2022 i Pomoc 2023, otrzymane przez Spółkę w związku ze wsparciem finansowym otrzymanym w ramach Programu 2022 i Programu 2023, podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., jako dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostek samorządu terytorialnego?

1. W przypadku udzielenia na pytanie numer 1 odpowiedzi twierdzącej - czy w związku z otrzymaniem wsparcia finansowego w ramach Programu 2022 oraz Programu 2023 Spółka jest zobowiązana do wyłączenia na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.o.p z kosztów uzyskania przychodów Wydatków poniesionych z tytułu zużycia gazu ziemnego i energii elektrycznej w wysokości odpowiadającej przyznanemu dofinansowaniu na podstawie Programu 2022 i Programu 2023?

Zdaniem Wnioskodawcy:

1. Pomoc 2022 oraz Pomoc 2023, otrzymane przez Spółkę w związku ze wsparciem finansowym otrzymanym w ramach Programu 2022 i Programu 2023, podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p, jako dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostek samorządu terytorialnego, i tym samym podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

2. W związku z otrzymaniem wsparcia finansowego w ramach Programu 2022 oraz Programu 2023 Spółka nie jest zobowiązana do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.o.p Wydatków poniesionych z tytułu zużycia gazu ziemnego i energii elektrycznej.

Wydając zaskarżoną interpretację organ wskazał, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia "dotacja". Brak ustawowej definicji pojęcia "dotacja" nie uprawnia jednak do dowolnego określenia jego zakresu znaczeniowego. Oceniono, że uprawnionym jest odwołanie się do ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. 2023 r., poz. 1270 ze zm., dalej "u.f.p") w zakresie rozumienia sformułowania "dotacja" zawartego, w przepisach podatkowych.

Uznając stawisko Spółki za nieprawidłowe w zakresie pytania nr 1 organ wskazał, że w analizowanym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, rekompensaty pochodzą z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 296), który jest państwowym funduszem celowym.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera pojęcia "rekompensata", zatem zasadne jest posłużenie się wykładnią językową tego pojęcia. Jak wskazuje Słownik Języka Polskiego (PWN) "rekompensata", to m.in. "zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś", "zlikwidowanie poniesionych przez kogoś strat lub doznanych krzywd". Aby określone środki stanowiły "rekompensatę" musi zaistnieć zatem przyczyna (źródło) generująca stratę/niedobór/krzywdę. Niedostatki te następnie są "rekompensowane".

Zauważono, że wskazany Fundusz jest funduszem celowym, a zatem w istocie, jest beneficjentem środków otrzymywanych w celu wypłaty rekompensat. Otrzymana pomoc/rekompensata nie stanowi w istocie realizacji żadnego celu publicznego. Stanowi ona wyłącznie rekompensatę dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Ponadto, beneficjentem dotacji nie jest Wnioskodawca tylko Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ustawy z 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych realizujący zadanie publiczne w postaci rekompensaty dla podatnika, natomiast dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki.

Ponadto, sam ustawodawca posługując się pojęciem "rekompensaty" jednoznacznie wskazuje, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem "rekompensaty", a nie pojęciem "dotacja" należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny. Brak określenia omawianej kwoty pojęciem "dotacja" stanowi dodatkowy argument przemawiający za wykluczeniem stosowania zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p, w opisanym przypadku.

Zdaniem organu ustawodawca posługując się pojęciem "pomoc" jednoznacznie przesądził, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem "pomoc", a nie pojęciem "dotacja" należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny.

Wskazanych powyżej pojęć nie można stosować zamiennie, albowiem warunki, w jakich dochodzi do ich przyznania, rodzą odmienne skutki na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W przypadku wskazanej we wniosku rekompensaty, bez znaczenia natomiast pozostaje na co przeznaczone zostaną otrzymane środki. Podmiot otrzymujący pomoc/rekompensatę, odmiennie niż w przypadku otrzymanej dotacji, może zatem przeznaczyć otrzymane środki na dowolny cel. Otrzymane środki stają się bowiem środkami prywatnymi tego podmiotu.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że przyznane rekompensaty na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 oraz uchwały Rady Ministrów nr 1/2023 z 3 stycznia 2023 r. w sprawie przyjęcia programu rządowego pod nazwą "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.", jak również uchwały Rady Ministrów nr 141/2023 z 8 sierpnia 2023 r. "Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 r.", choć będą stanowiły świadczenie publicznoprawne z budżetu państwa, to nie będą miały charakteru dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.

Odnosząc się natomiast do pytania oznaczonego we wniosku nr 2 zauważono, iż pytanie to miało charakter warunkowy i uzależnione było od uznania stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe. Z uwagi na uznanie za nieprawidłowe stanowiska w zakresie pytania nr 1 i uznania, że otrzymane Rekompensaty nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania, na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT - pytanie nr 2 stało się bezprzedmiotowe.

Organ interpretacyjny odnosząc się do przywołanych przez Wnioskodawcę wyroków zaznaczył, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Pomimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Dyrektor KIS ponadto należy zauważył, że powołany we wniosku wyrok, wydany przez WSA w Rzeszowie z 18 lipca 2023r. sygn. I SA/Rz 244/23, jest nieprawomocny.

Na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia 27 maja 2024 r. . wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej strona wniosła

Zaskarżonej Interpretacji zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 17 ust.1 pkt 47 u.p.d.o.p poprzez dopuszczenie się błędu wykładni przepisu poprzez błędne rozumienie pojęcia "dotacja" zawartego w tym przepisie i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że bezzwrotna pomoc publiczna otrzymana na podstawie:

– ustawy z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 ,

– uchwały nr 1/2023 Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2023 r. (dalej: "Uchwała 2022") (zmienionej uchwałą nr 17/2023 Rady Ministrów z 8 lutego 2023 r.) w sprawie przyjęcia programu rządowego Pomoc 2022 i załącznika do tej uchwały, oraz

– uchwały nr 141/2023 Rady Ministrów z dnia z 8 sierpnia 2023 r. (dalej: "Uchwała 2023") (zmienionej uchwałą nr 190/2023 Rady Ministrów z dnia 13 października 2023 r.) w sprawie przyjęcia programu rządowego Pomoc 2023 oraz załącznika do tej uchwały,

nie stanowi dotacji w rozumieniu regulacji u.p.d.o.p, podczas, gdy pomoc otrzymana przez Spółkę spełnia warunki do uznania jej za dotację w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p, oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 17 ust.i pkt 47 u.p.d.o.p przez uznanie, że udzielona Spółce bezzwrotna pomoc publiczna, nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania w podatku CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p

Ponadto, Spółka zarzuca wydanej Interpretacji naruszenie przepisów o postępowaniu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie przepisów o postępowaniu, tj. art. I4b § 1 w zw. z art. 146 § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm., dalej także: "O.p."),, poprzez dokonanie oceny stanowiska Skarżącej i wydanie Interpretacji z pominięciem istotnych elementów stanu faktycznego, w szczególności w odniesieniu do charakteru otrzymanej pomocy oraz poprzez brak przedstawienia kompleksowego i wszechstronnego uzasadnienia prawnego stanowiska Organu podatkowego, które ograniczone jest do przedstawienia ogólnego stanowiska co do otrzymanej pomocy, oraz brak dokonania oceny z perspektywy' możliwości zastosowania zwolnienia i bardzo lakoniczną konkluzję, bez odniesienia się do argumentacji przedstawionej przez Spółkę,

2. art. 121 § 1 w zw. z art. I4h Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie w wydanej Interpretacji orzecznictwa sądów administracyjnych, które są zgodne ze stanowiskiem Wnioskodawcy w przedstawionym wniosku o wydanie Interpretacji, a także poprzez wadliwe uzasadnienie stanowiska Organu podatkowego, cechującego się niespójnością i lakonicznością, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego,

3. art. I4b § 1 Ordynacji podatkowej w zw. art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.o.p, poprzez brak przedstawienia stanowiska Organu podatkowego w wydanej Interpretacji w odniesieniu do stanowiska Wnioskodawcy w zakresie ujęcia kosztów uzyskania przychodów w podatku CIT, i tym samym naruszenie przepisów postępowania poprzez odmowę wydania na jego wniosek w indywidualnej sprawie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie stanowiska przedstawionego we wniosku.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej także: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 O.p.

Podkreślić należy, że organ nie może kwestionować, weryfikować ani modyfikować przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Należy również wskazać, że stanowisko wnioskodawcy określone w art. 14b § 3 O.p. zawiera dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (dalej: stanu sprawy), w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji podzielić należy pogląd wyrażony w literaturze, zgodnie z którym przedstawione stanowisko "konstytuują przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by potwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez stronę" (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 76).

Wyjaśnić trzeba, że kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ – w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przestrzegał przepisów postępowania oraz prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego i ocenił ich zastosowanie.

Jak już wskazano, w sprawie skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych, sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej i nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II Lex/el 2021; wyroki NSA: z 21 czerwca 2022 r., II FSK 2814/19; z 4 marca 2022 r., II FSK 1658/19).

Przywołując ramy prawne sprawy wskazać należy, że jak stanowi art. 14b § 1 O.p. Dyrektor KIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Stosownie do art. 14c § 1 O.p. zdanie 1, interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.

W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – art. 150 p.p.s.a. Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlega oddaleniu, albowiem w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które uzasadniały wyeliminowanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z obrotu prawnego.

Sąd wyjaśnia, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy zakresem przewidzianego w art. 17 ust 1 pkt 47 u.p.d.o.p. zwolnienia przedmiotowego jest pomoc publiczna udzielana na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 oraz uchwał: Nr 1/2023 Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2023 r. (zmienioną uchwałą Nr 17/2023 Rady Ministrów z 8 lutego 2023 r.) w sprawie przyjęcia programu rządowego pod nazwą "Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r." i nr 141/2023 z 8 sierpnia 2023 r. (zmienioną uchwałą Nr 190/2023 z dnia 13 października 2023 r.), w sprawie przyjęcia program rządowy "Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 r.

Zgodnie z powołanym przepisem "Wolne od podatku są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach".

Decydującym dla rozstrzygnięcia istoty sporu jest interpretacja pojęcia "dotacja" użytego w cytowanym przepisie. Zdaniem skarżącej, wolne od podatku dochodowego od osób prawnych są dotacje rozumiane jako bezzwrotna pomoc finansowa udzielona m.in. przedsiębiorstwu ze środków publicznych - m.in. z budżetu państwa. Ustawodawca objął zwolnieniem od podatku dochodowego od osób prawnych wszelkiego rodzaju pomoc publiczną, która odpowiada językowemu znaczeniu pojęciu dotacja, skoro w ustawie podatkowej nie zawarł definicji tego pojęcia ani też jakichkolwiek dodatkowych ograniczeń. Definicja dotacji zawarta w art. 126 u.f.p. została zbudowana na użytek ustawy o finansach publicznych oraz przepisów zawierających stosowne odesłanie do art. 126 i nast. u.f.p., co wyklucza jej stosowanie ze wszystkimi warunkami przewidzianymi dla tej instytucji na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.

Zdaniem Skarżącej nie ma podstaw, aby na potrzeby odkodowania zakresu zwolnienia wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. posługiwać się definicją dotacji z u.f.p. i dlatego też stanowisko organu, który posłużył się do dokonania wykładni powyższego przepisu definicją dotacji z u.f.p. – jest błędne.

Odmienny pogląd wyraził organ, który wskazał, że pojęcie dotacji zostało zdefiniowane w art. 126 u.f.p. i jest to definicja legalna tego pojęcia, która znajduje swoje zastosowanie nie tylko na gruncie tej ustawy ale w całej gałęzi prawa finansowego.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał stanowisko organu za prawidłowe i tym samym zarzuty skargi za nieuzasadnione.

Sąd ma świadomość, na co wskazuje skarżąca spółka w skardze, że w podobnych sprawach wojewódzkie sądy administracyjne (w tym tutejszy Sąd) podzielały wykładnię prawa przedstawioną we wniosku i skardze przez skarżącą spółkę. Jednakże w dniu 9 lipca 2024 r. zapadł prawomocny wyrok NSA, sygn. akt II FSK 397/24 (orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl;), który nie podzielił stanowiska przedstawionego w przywołanych w skardze wyrokach i dokonał odmiennej wykładni przepisów u.p.d.o.p., które miały zastosowanie przy ocenie stanowiska wnioskodawcy o wydanie indywidualnej interpretacji i które to przepisy zostały w niniejszej skardze powołane jako naruszone przez organ poprzez błędną wykładnię.

Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela wykładnię prawa przedstawioną w powołanym wyroku NSA. W dalszej części niniejszego uzasadniania Sąd posłuży się argumentacją przedstawioną w ww. orzeczeniu, przyjmując ją za własną.

Zgodnie uzasadnieniem tego orzeczenia: "Sens nakazu uwzględniania definicji legalnych można wyrazić w formie odpowiadającej mu dyrektywy wykładni językowej, w brzmieniu podanym przez Jerzego Wróblewskiego: "Jeżeli istnieje w systemie prawnym wiążące ustalenie znaczenie zwrotów zawartych w przepisach tego systemu, to należy używać odpowiednich zwrotów w tym właśnie znaczeniu, chyba że z interpretowanego przepisu z oczywistością wynika, że trzeba użyć zwrotu w znaczeniu odmiennym od ustalonego" (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1988, s. 133, sob. też A. Grabowski, M. Krzemiński, O. Pogorzelski Nakaz uwzględniania definicji legalnych [w:] M. Florczak-Wątor, A. Grabowski (red.) Argumenty i rozumowania prawnicze w konstytucyjnym państwie prawa. Komentarz, Kraków 2021 s. 480 – 490). W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że definicje legalne mają w zasięgu cały system prawa, gdyż posiadają "z założenia znaczenie wykraczające poza dany akt prawny czy nawet dział prawa, znaczące dla całego systemu prawa" (wyroki SA w Warszawie: z 12.04.2006 r., VI SA/Wa 37/06; z 20.04.2006 r., VI SA/Wa 10/06). Można również zidentyfikować domniemanie interpretacyjne, polegające na przyjęciu, iż w aktach normatywnych należących do danej dziedziny prawa ustawodawca posługuje się określeniami w tym samym znaczeniu, jakie mają one w podstawowym akcie prawnym dla danej dziedziny. Rację należy przyznać Sądowi pierwszej instancji, że podstawowym zasięgiem danej definicji legalnej zawartej w ustawie jest obszar tekstu tej ustawy. Definicja legalna zawarta w kodeksie lub w ustawie określonej jako "prawo", a także ustawie, która w danej dziedzinie jest uważana za podstawową, również wiąże w obszarze tekstu pozostałych ustaw z tej dziedziny (por. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2006, s. 209). Zasada ta w pełni znajduje swoje odzwierciedlenie w § 9 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), zgodnie z którym w ustawie należy posługiwać się określeniami, które zostały użyte w ustawie podstawowej dla danej dziedziny spraw, w szczególności w ustawie określanej jako "kodeks" lub "prawo". Przepis ten określa priorytet znaczenia danego pojęcia nadanego przez ustawę podstawową dla danej dziedziny prawa w procesie interpretowania znaczenia tego pojęcia użytego w ustawach z tej dziedziny (por. S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej z dnia 20 czerwca 2002 r., Warszawa 2004, s. 47). Zdaniem składu orzekającego dyrektywa przyznająca pierwszeństwo w definicjom legalnym stanowi podstawową regułę ustalania znaczenia pojęć użytych w tekstach prawnych. Jak słusznie zauważa M. Zieliński, w sytuacji gdy dana ustawa wyjątkowo ma potrzebę odstąpienia od definicji kodeksowej, można się spodziewać, że to odstąpienie zostanie zamanifestowane np. przez posłużenie się zwrotem "w rozumieniu niniejszej ustawy określenie X oznacza [...]" (M. Zieliński, op. cit., s. 209 i 210). Należy zauważyć, że ustawodawca w przepisach zarówno ustawy o finansach publicznych, jak i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidział słowniczek pojęć używanych na podstawy danego aktu prawnego. Oznacza to, że zawarte w nich pojęcia mają znaczenie w obrębie danego aktu prawnego. Inaczej jest w przypadku definicji pojęcia "dotacja", które zostało użyte w art. 126 u.f.p., która to definicja ma charakter definicji legalnej. Definicja ta, jako zamieszczona w akcie prawnym mającym niewątpliwie podstawowy charakter dla danej dziedziny, w tym przypadku prawa finansowego ma znaczenie przesądzające dla ustalenia znaczenia tego pojęcia. Zgodnie z tym przepisem, dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych, przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych na finansowanie, dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przy definiowaniu pojęć, które są używane na potrzeby tej ustawy nie definiują w sposób odmienny pojęcia dotacji. Należy zatem przyjąć, że w ramach jednej dziedziny, jaką jest prawo finansowe, definicja legalna dotacji pozostaje aktualna. Jako niezasadną uznać należy argumentację, zgodnie z którą ustawodawca podatkowy powinien w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p. zawrzeć odesłanie do ustawy o finansach publicznych. W świetle powyżej przedstawionej argumentacji i zasad techniki prawodawczej byłoby to zbędne. Z tego samego względu nie można podzielić stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną o tym, że zmiany legislacyjne w ustawie o finansach publicznych wymagałyby interwencji ustawodawcy także w obrębie przepisów ustawy podatkowej. Świadczy o tym również wyłączenie zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., które jest expressis verbis powtórzeniem fragmentu przepisu definiującego dotację w poprzednim stanie prawnym. A zatem ustawodawca podatkowy dla określenia pojęcia dotacji kierował się definicją zawartą w ustawie o finansach publicznych.".

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że na gruncie rozpoznawanej sprawy obowiązywanie definicji legalnej wyklucza dopuszczalność poszukiwania takich reguł wykładni, które nakazałyby sięgać do innych źródeł interpretacji analizowanego pojęcia. W związku z tym to, czy racjonalnym jest tworzenie funduszu pomocowego przez państwo i pobieranie z tytułu wypłaty z takiego funduszu podatku pozostaje poza zakresem rozważań.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie rekompensata otrzymana przez Skarżącą na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022- 2024 oraz wskazanych uchwał Rady Ministrów, choć będzie stanowiła świadczenie publicznoprawne z budżetu państwa, to nie będzie miała charakteru dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p.

W związku z powyższym Sąd uznaje, że zarzut naruszenia przepisów prawa, tj. art. 14b § 1 O.p. w zw. art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.o.p. jest bezzasadny. Przyjęcie przez Skarżącą odmiennego niż organ interpretacyjny założenia nie może obligować Dyrektora KIS do powielenia tego stanowiska. W przeciwnym wypadku interpretacja wydana przez organ miałaby jedynie charakter informacyjny (prowadziłaby do zapoznania się przez wnoszącego z domniemanym zagadnieniem podatkowym, które nie miało w istocie miejsca). Interpretacja taka nie pełniłaby jednak funkcji ochronnej, gdyż u jej podstaw ległoby z góry błędne założenie, co szeroko zostało omówione w spornej interpretacji.

Sąd nie zgadza się z zarzutami dotyczącymi naruszenia przez Dyrektora KIS przepisów postępowania tj. art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p., poprzez dokonanie oceny stanowiska Skarżącej i wydanie zaskarżonej interpretacji z pominięciem istotnych elementów stanu faktycznego, w szczególności w odniesieniu do charakteru otrzymanej pomocy oraz poprzez brak przedstawienia kompleksowego i wszechstronnego uzasadnienia prawnego stanowiska organu, które ograniczone jest do przedstawienia ogólnego stanowiska co do otrzymanej pomocy, oraz brak dokonania oceny z perspektywy możliwości zastosowania zwolnienia i bardzo lakoniczną konkluzję, bez odniesienia się do argumentacji przedstawionej przez Stronę.

Sąd nie podziela również zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez nieuwzględnienie w wydanej Interpretacji orzecznictwa sądów administracyjnych, które są zgodne ze stanowiskiem Wnioskodawcy w przedstawionym wniosku o wydanie Interpretacji, a także poprzez wadliwe uzasadnienie stanowiska organu, cechującego się niespójnością i lakonicznością, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego.

Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa proceduralnego regulujących wydawanie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego Sąd uznaje, że zarzuty te są bezzasadne.

Zdaniem Sądu Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji, działając w ramach przepisów O.p., obowiązujących przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, ściśle trzymał się wytyczonych mu zasad postępowania. Dokonał interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do całokształtu stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą we wniosku,. Organ interpretacyjny, dokonując w przedmiotowej sprawie oceny prawnej stanowiska Skarżącej, uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Zaskarżona interpretacja indywidualna spełnia wymogi więc określone w art. 14c § 1 oraz § 2 O.p., gdyż zawiera: ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, pouczenie o prawie jej zaskarżenia. Wydana interpretacja zawiera ocenę stanowiska Skarżącej (negatywną), wskazuje właściwy sposób postępowania oraz zawiera uzasadnienie prawne.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej, Dyrektor KIS wydając zaskarżoną interpretację indywidualną dokonał wykładni przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Przepisy odnoszące się do przedmiotowej sprawy zostały wyczerpująco omówione, a ich zastosowanie uzasadnione

Sąd zauważa, że o tym czy interpretacja indywidualna jest wydana prawidłowo świadczy nie jej rozbudowanie, ale czy zawiera wszystkie elementy, które jednoznacznie przedstawiają stanowisko organu w zakresie przedstawionym we wniosku o interpretację. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu w sposób zwięzły udzielenie właściwej odpowiedzi na zadane pytanie przy jednoczesnej ocenie stanowiska wnioskodawcy. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej wszystkie te elementy zostały zawarte.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącej dotyczącego nieuwzględnienia przez Dyrektora KIS orzecznictwa sądów administracyjnych rozstrzygających podobne sprawy, Sąd stwierdza, że orzeczenia sądów dotyczą konkretnych, indywidualnych spraw podatników podjętych w określonych stanach faktycznych i są wiążące tylko w tych sprawach. Stąd nie stanowi naruszenia prawa sam fakt dokonania odmiennej wykładni niż przyjęta przez sąd w indywidualnej sprawie. Jak już wyżej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny w ostatnio wydanym orzeczeniu (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2024 r. o sygn. akt II FSK 397/24) poddał krytyce stanowisko prezentowane przez wojewódzkie sądy administracyjne w przywołanych w skardze orzeczeniach.

Sąd jednocześnie zwraca uwagę, że odmienność zaprezentowanego przez Dyrektora KIS stanowiska w przedmiotowej sprawie nie może stanowić o naruszeniu zasady zaufania wyrażonej w art. 121 O.p.

Oznacza to, że zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i 2, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. okazały się niezasadne.

Niezrozumiałym wydaję się również zarzut, zgodnie z którym organ interpretacyjny naruszył przepisy postępowania poprzez odmowę wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, bowiem w analizowanej sprawie Dyrektor KIS 27 maja 2024 r. wydał interpretacje indywidualną, w której uznał za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawczyni w całym zakresie

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego. Dyrektor KIS zajęte w zaskarżonej interpretacji stanowisko szczegółowo uzasadnił, dlatego nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że wydając interpretację indywidualną Dyrektor KIS naruszył art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., art. 14b § 1 O.p. w zw. art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.o.p. i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p.

W tym stanie sprawy Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza przepisów prawa w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

ak