Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 223/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe
W pozostałym zakresie skargę oddalono

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie NSA Krystyna Kutzner NSA Grażna Danielec (Spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2005 r. sprawy ze skargi ze skargi H. K., K. K. i G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 grudnia 2002 r Nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania I. umarza postępowanie ze skargi K. K., II. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 grudnia 2002 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania H. K. oraz K. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2002 r., Nr [...] orzekającej o anulowaniu czynności materialno -technicznej polegającej na zameldowaniu w dniu [...] sierpnia 2002 r. H. K. oraz Jej syna K. K. w lokalu przy ul. [...] w [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną decyzją orzeczono o anulowaniu zameldowania dokonanego w dniu [...] września 2002 r. przez H. K. wraz z synem K. K. w lokalu przy ul. [...] w [...] z uwagi na to, że w dacie zameldowania wyżej wymienione osoby w lokalu tym nie zamieszkiwały. Podstawę do anulowania zameldowania stanowił przepis art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodów osobistych.

W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Wojewody [...] adwokat Pani M. P. twierdzi, że P. Ż. nie miał legitymacji do występowania z wnioskiem o anulowanie zameldowania w/wymienionych osób z uwagi na to, że ani nie posiadał wymaganych uprawnień do lokalu nr [...] przedmiotowej nieruchomości, ani w lokalu tym nie zamieszkiwał. Prawdą jest, że nabył udziały wynoszące 2/64 części przedmiotowej kamienicy, jednakże sprzedająca te udziały M. G. nie dysponując większością udziałów ani nie posiadając umocowania do działania od pozostałych współwłaścicieli nie miała prawa do wskazania Mu lokalu o numerze [...] . Natomiast H. K. oraz Jej syn K. spełniali wymagane art. 6 ust. 1 cyt. na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych do zgłoszenia zameldowania warunki, a wynikały z jednej strony z własności łącznie 1/2 udziału w nieruchomości, a z drugiej strony z potwierdzenia do przebywania w lokalu dokonanego przez zarządcę nieruchomości. Na podstawie wymaganych uprawnień osoby te zamieszkały w lokalu i w związku z tym nie ma podstaw do anulowania zameldowania. Ponadto odwołująca kwestionuje prawidłowość ustaleń organu I instancji w przedmiocie zajmowania przez P. Ż. lokalu, o którym mowa. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku lub o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz o przeprowadzenie wskazanych w odwołaniu dowodów.

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że bezspornym jest, iż P. Ż. jest współwłaścicielem budynku m [...] przy ul. [...] w [...] , a tym samym jest stroną postępowania z zakresu ewidencji ludności i przysługują mu jako stronie bez względu na wielkość udziałów takie same uprawnienia, jak pozostałym współwłaścicielom. Stosownie do art. 10 ust. 1 cyt. na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązek zameldowania się na pobyt stały (czasowy także) zależy od przebywania w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. W rozpatrywanym przypadku, podnosi organ II instancji, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że H. K. oraz Jej syn K. K. nigdy nie mieszkali (nie przebywali dłużej niż trzy doby) w lokalu, a w szczególności nie mieszkali tam w dniu [...] sierpnia 2002 r., tj. wówczas, gdy zostali tam zameldowani na pobyt stały. Ustalenie to jest prawidłowe, gdyż znajduje oparcie w wynikach przeprowadzonych w sprawie dowodów. Dalej organ odwoławczy stwierdza, iż z pisma Komisariatu Policji [...] , nr [...] wynika, że H. K. usiłowała dostać się do przedmiotowego lokalu w dniu. [...] sierpnia 2002 r. Ponadto przesłuchane w charakterze świadków osoby zamieszkujące w tym samym budynku w bezpośrednim sąsiedztwie potwierdzili fakt zamieszkiwania przez P. Ż. w lokalu m [...] pod powyższym adresem od marca 2002 r. Osoby te nie potwierdziły, aby w lokalu tym zamieszkiwała Pani H. K. wraz z synem. W czasie kontroli meldunkowej połączonej z wizją lokalną w dniu [...] października 2002 r. drzwi do tegoż lokalu otworzył kluczami P. Ż. wskazując w nim swoje rzeczy. Kontrola przeprowadzona była w związku z ustalaniem miejsca pobytu P. Ż. do sygn. sprawy [...] .

W tym stanie sprawy, stwierdza organ, zarejestrowanie tam pobytu H. K. i K. K. nie powinno nastąpić. Skoro jednak bezpodstawne czynność zameldowania została dokonana winna być uchylona jako wadliwa. Nadto organ odwoławczy podnosi, że jeżeli strona odwołująca się uważa, że P. Ż. nabywając od M. G. udziały w części ułamkowej w przedmiotowej nieruchomości nie miał uprawnień do zajęcia i zamieszkania w tym lokalu, czyli lokal zajął bezprawnie, to z tą sprawą należy zwrócić się do sądu. W postępowaniu administracyjnym z zakresu ewidencji ludności przy dokonywaniu zameldowania osoby organ bada jedynie przesłankę przebywania w lokalu z zamiarem stałego pobytu, czyli stan faktyczny, a nie stan prawny.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli H. K., K. K. i G. K..

Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, a to art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 28 kpa oraz art. 107 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie stronom postępowania tj. wszystkim współwłaścicielom nieruchomości udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyrażają pogląd, iż wszyscy współwłaściciele nieruchomości mają interes prawny w postępowaniu o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania, gdyż zameldowanie w nieruchomości jakiejkolwiek osoby dotyczy interesu prawnego każdego ze współwłaścicieli. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż nie wszystkie strony brały udział w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Podstawę rozstrzygnięcia wątpliwości w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w przedmiocie zameldowania w postępowaniu, które kończy decyzja administracyjna, stanowi wyjaśnienie materialnoprawnych przesłanek zameldowania.

W chwili dokonania przez organ czynności materialno-technicznej zameldowania H. K. i K. K. przy ul. [...] w [...] dla zgodności z prawem tej czynności koniecznym było łączne spełnienie jednej przesłanki, a mianowicie zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) zamieszkiwanie w lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania.

Zakres postępowania organu dokonującego zameldowania obejmuje tylko dokonanie czynności materialno-technicznej (zameldowanie), mającej deklaratoryjny charakter, dokonywanej na podstawie wymaganych dokumentów.

W dacie zameldowania skarżący faktycznie nie mieszkali w przedmiotowym lokalu, co wykazało postępowanie przed organem I instancji.

Należy przy tym dodać, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 orzekł o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 7 i 32 Konstytucji RP.

W świetle wyroku TK organ meldunkowy nie bada czy osoba dokonująca zameldowania posiada uprawnienia do lokalu, bada tylko fakt faktycznego zamieszkiwania w nim tej osoby.

Skarżący mogą wystąpić o zameldowanie w przedmiotowej nieruchomości, jeśli faktycznie tam zamieszkają.

Skoro, zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego organ dokonujący zameldowania nie bada tytułu prawnego do zajmowania lokalu, to należy stwierdzić, iż współwłaściciele nieruchomości nie mają interesu prawnego do występowania w postępowaniu o anulowanie czynności materialno-technicznej, tym, bardziej, że organ administracji może takie postępowanie przeprowadzić z urzędu.

Należy nadto podnieść, iż wszelkie spory między współwłaścicielami nieruchomości rozstrzyga sąd powszechny, a nie organ meldunkowy.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w punkcie II sentencji.

Pismem z dnia 4 września 2003 r. pełnomocnik skarżących cofnął skargę K. K., wobec czego Sąd uznając cofnięcie za dopuszczalne na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I sentencji.