Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 55/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: 1. stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 4, art. 3 par 1, par 2 pkt 8, art. 149 par 1, art. 149 par 1a, par 1b, art. 149 par 2, art. 200, art. 205 par 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13 ust.1, art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Inne dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Inne do rozpoznania wniosku K. S. z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; III. zasądza od Inne na rzecz K. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K. S. (dalej: "strona", "skarżąca"), pismem z dnia 4 kwietnia 2024 r. uzupełnionym 29 kwietnia 2024 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. (dalej: "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając, że

w skutek bezczynności organu doszło do naruszenia:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U.2022.902) – dalej: "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku;

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano :"W dniu 7 marca 2024 r. złożyłam za pośrednictwem poczty elektronicznej".

Organ, pismem z dnia 18 kwietnia 2024 r., udzielił odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że strona wnioskiem z dnia 15 marca 2024 r. zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

"1. czy w ostatnich trzech latach (2022, 2023, 2024) zlecano firmom zewnętrznym przeprowadzenie jakiejkolwiek inwentaryzacji dendrologicznej, inwentaryzacji drzewostanu lub spisu drzewostanu znajdującego się w pasie drogi powiatowej nr [...] na odcinku P.-R., która obejmowała ilość drzew, gatunek, obwód pnia? Jakie koszty w związku z powyższym poniesiono z budżetu.

2. czy w ostatnich trzech latach (2022, 2023, 2024) pracownicy Powiatowego Zarządu Dróg w W. przeprowadzały jakąkolwiek inwentaryzację drzewostanu lub spis drzewostanu znajdującego się w pasie drogi powiatowej nr [...] na odcinku P.-R., które obejmowały ilość drzew, gatunek, obwód pnia?".

Dalej organ podał, że pismem z dnia 29 marca 2024 r., nr [...], udzielono skarżącej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, że Powiatowy Zarząd Dróg w W. (dalej: "PZD w W.") nie jest w posiadaniu informacji publicznej określonej we wniosku. Pismo to zostało doręczone skarżącej na podany we wniosku adres poczty elektronicznej w dniu 29 marca 2024 r., zachowany został zatem termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W tej sytuacji, zdaniem organu, podniesiony w skardze zarzut bezczynności organu jest chybiony.

Organ, po zapoznaniu się z pismem skarżącej z dnia 29 kwietnia 2024 r. i jego załącznikiem, przesłał do sądu pismo z dnia 23 maja 2024 r., w którym wskazał, że podtrzymuje wnioski i stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę z dnia 18 kwietnia 2024 r. Dodatkowo organ wyjaśnił, że skarżąca w dniu 4 kwietnia 2024 r. złożyła kolejny wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, na który otrzymała odpowiedź w piśmie z 18 kwietnia 2024 r. Podobnie jak w przypadku wniosku z dnia 15 marca 2024 r., również w przypadku wniosku z 18 kwietnia 2024 r. skarżąca nie wskazała w sposób niebudzący wątpliwości, o jaką informację publiczną się ubiega, na co wskazuje chociażby użyta przez skarżącą terminologia (cyt.) "jakiekolwiek opracowanie", które miałoby stanowić źródło informacji publicznej. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może mieć dowolną postać, ale powinno z niego w jasny sposób wynikać, co jest jego przedmiotem. Składany wniosek nie musi odpowiadać szczególnym wymogom formalnym, jednakże powinien on być jasno sformułowany, aby możliwe było określenie przedmiotu i zakresu żądania. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest bowiem związany treścią wniosku i nie może żądać, aby autor dokonywał jego sprecyzowania lub uzupełnienia.

Organ wskazał, że PZD w W. jest powiatową jednostką organizacyjną, wykonującą zadania zarządcy dróg powiatowych na terenie powiatu w. . W ramach działalności statutowej PZD w W. realizuje zadania inwestycyjne w kierunku modernizacji dróg pozostających w zarządzie. W ramach czynności poprzedzających realizację zadania inwestycyjnego PZD w W. występuje do właściwych organów o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew z terenu pasa drogowego.

Organ wyjaśnił, że w planie inwestycyjnym znajduje się przebudowa drogi powiatowej [...] na odcinku P.-R., obejmująca wykonanie poszerzenia jezdni do 5,5 m oraz utwardzenie poboczy. Jest to zadanie inwestycyjne o istotnym znaczeniu dla poprawy infrastruktury drogowej w powiecie wałeckim, mającym w szczególności zapewnić połączenie drogowe miasta W. z drogą wojewódzką nr [...] P. . Aktualnie stan techniczny drogi na odcinku P.-R. wymaga jej modernizacji w celu spełnienia standardów zastrzeżonych dla drogi publicznej o kategorii drogi powiatowej. PZD w W. wystąpił do Wójta Gminy W. o wydanie zezwolenia na usunięcie 41 szt. drzew rosnących w granicach pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] na odcinku P.-R.. Do akt sprawy administracyjnej włączono opracowanie pn.: "Inwentaryzacja drzew wzdłuż drogi powiatowej [...] na odcinku P.-R. gmina W.", wykonane przez K.-E. A. K., które stanowiło załącznik do wniosku do RDOŚ w S. w sprawie zezwolenia na odstępstwo od zakazów w stosunku do gatunków chronionych występujących na drzewach w pasie drogi powiatowej nr [...] na odcinku P.-R..

Organ podniósł, że dopiero z kolejnego wniosku – z dnia 22 kwietnia 2024 r. – dało się ustalić, że skarżąca żąda udostępnienia ww. opracowania.

W piśmie z dnia 6 maja 2024 r. poinformowano skarżącą, że zasady dostępu do akt administracyjnych określają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, przyznając w tym zakresie uprawnienie wyłącznie stronie postępowania, a taki status skarżącej w tym postępowaniu nie przysługuje.

Opisane powyżej postępowanie administracyjne pozostaje w toku, aktualnie na etapie postępowania odwoławczego od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr [...]

Po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, skarżąca złożyła pismo wyjaśniające z dnia 29 kwietnia 2024 r., w którym wyjaśniła, że wniesiona przez nią skarga nie zawierała uzasadnienia, do pisma dołączyła skargę, o treści jaka miała być pierwotnie wniesiona wraz z uzasadnieniem, gdzie wskazano, że w dniu 7 marca 2024 r. skarżąca wiosła do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o następującej treści:

"Dzień dobry,

na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) zwracam się z prośbą o udostępnienie do wglądu w Państwa siedzibie aktualnego projektu przebudowy lub remontu drogi powiatowej nr [...] na odcinku P. – R..

Wnoszę o wyznaczenie dogodnego terminu zgodnego z powyższą ustawą oraz

o przekazanie informacji droga elektroniczna na adres: [...]".

Organ do pisma z dnia 23 maja 2024 r. załączył wnioski skarżącej z 4 kwietnia 2024 r. i z 22 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz udzielone na te wnioski odpowiedzi, tj. pisma organu z 18 kwietnia 2024 r. i z 6 maja 2024 r., a także ww. decyzję Wójta Gminy W. z dnia 26 kwietnia 2024 r.

W dniu 28 maja 2024 r. sąd, za pośrednictwem platformy ePUAP, przesłał skarżącej odpis pisma organu z 23 maja 2024 r.

Po analizie nadesłanej przez strony korespondencji zarządzeniem z dnia 4 czerwca 2024 r. zobowiązano skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania czy wniesiona przez nią skarga z 4 kwietnia 2024 r. na bezczynność Dyrektora P. Z. D. w W. dotyczy wniosku z dnia 15 marca 2024 r., czy też innego wniosku, jeżeli skarga dotyczy innego wniosku, to zobowiązano skarżącą do nadesłania odpisu tego wniosku i odpowiedzi organu.

W odpowiedzi na powyższe skarżąca wyjaśniła, że skargę wnosi na bezczynność organu w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 7 marca 2024r., przedstawiła jego treść, a także załączyła wydruki z zapisów z jej skrzynki poczty elektronicznej, za pośrednictwem której prowadziła korespondencję z organem, wydruki te zawierają:

1. treść zapytania z 7 marca 2024r. o udostępnienie informacji publicznej,

2. zapytanie z dnia 13 marca 2024 r. o potwierdzenie odebrania przez organ zapytania z 7 marca 2024 r.,

3. odpowiedź organu z dnia 15 marca 2024 r. na zapytanie z 13 marca 2024 r. zawierająca prośbę o ponowne wysłanie wiadomości,

4. odpowiedź skarżącej z dnia 19 marca 2024 r. zawierająca ponowienie wniosku z 7 marca 2024 r. wraz z potwierdzeniem odczytania widomości.

Skarżąca wszystkie swoje zapytania i odpowiedzi do organu kierowała na znajdujący się na stronie organu adres: "[...]."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a." Zgodnie z treścią tego przepisu sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa.

Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący

w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.

Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z kolei zgodnie z art. 149 § 1b p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności należy podkreślić, że zarówno przed organem jak i przed sądem administracyjnym jakiekolwiek postępowanie, którego przedmiotem jest udzielenie informacji publicznej wywoływane jest żądaniem strony. To strona z własnej inicjatywy występuje do organu o udzielenie jej informacji o określonej przez nią treści oraz to strona decyduje czy w związku z nieprawidłową reakcją organu na jej zapytanie czy też w związku z brakiem tej reakcji składa skargę do sądu.

Wobec braku jednoznaczności co do tego, którego z wniesionych przez skarżącą wniosków dotyczy skarga, kwestię tę należało w pierwszej kolejności ponad wszelką wątpliwość rozstrzygnąć. Po odpowiedzi skarżącej na zobowiązanie z 4 czerwca 2024 r., należało jednoznacznie uznać, że skarżąca wniosła skargę w związku z jej zapytaniem

z dnia 7 marca 2024 r. Dla takiej konstatacji nie ma znaczenia odpowiedź na skargę organu, z której wynika stanowisko organu, iż skarga została wniesiona w związku

z wnioskiem z dnia 15 marca 2024r.

Z wydruków z korespondencji jaką prowadziła skarżąca z organem w drodze e-mali jednoznacznie wynika, że skarga została wniesiona w związku z brakiem reakcji organu na wniosek skarżącej z 7 marca 2024 r., w którym wnosiła o umożliwienie wglądu do aktualnego projektu przebudowy lub remontu drogi powiatowej nr [...] na odcinku P. – R. w siedzibie organu.

We wniosku, którego dotyczy skarga wyznaczająca zakres analizy sądwoodministracyjnej, skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.), dalej: "u.d.i.p.". Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek.

Niesporne jest, że adresat wniosku – Dyrektor P. Z. D.

w W. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.

Nie jest w sprawie kwestionowane, także, że informacja o udostępnienie której wnioskowała skarżąca stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.

Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej

i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (zob. np.: wyrok NSA z 28 lutego 2013 r., I OSK 2904/12).

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że organ powinien był rozpoznać przedmiotowy wniosek skarżącej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych

z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Podkreślić należy, że adres na jaki skarżąca kierowała swoje zapytanie jest oficjalnym adresem poczty elektronicznej znajdującym się na stronie organu.

W związku z powyższym, wobec potwierdzenia przez skarżącą okoliczności wysłania w dniu 7 marca 2024 r. spornego wniosku na właściwy – oficjalnie podany adres do korespondencji elektronicznej z organem, należało przyjąć, że wniosek ten został

w tej dacie skutecznie złożony do organu, a w konsekwencji, że od tego dnia rozpoczął bieg 14-dniowy termin do załatwienia przedmiotowego żądania przez organ

w trybie określonym przepisami u.d.i.p. Bezsporne pozostaje, że organ we wskazanym terminie wniosku tego nie załatwił, co oznacza, że popadł w niniejszej sprawie

w bezczynność, która niewątpliwie nie ustała przed wniesieniem skargi.

Wprawdzie nie sposób jest wykluczyć, że nieodnotowanie wniosku w skrzynce poczty elektronicznej organu było od niego niezależne w tym sensie, że wynikało ze sposobu działania systemu do obsługi korespondencji e-mailowej, którym posługuje się organ, to jednak okoliczność ta nie zwalnia go z odpowiedzialności za niezałatwienie przedmiotowego wniosku w terminie, bowiem – co należy ponownie podkreślić – skutki ewentualnych błędów czy nieprawidłowości w działaniu systemów służących do komunikacji z organami (w tym poczty elektronicznej) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów, lecz obciążają organ.

Stwierdzając, że w niniejszej sprawie doszło do bezczynności po stronie organu, sąd uznał jednocześnie, iż nie zostało wykazane, by bezczynność w odniesieniu do wniosku, którego rozpatrywana skarga dotyczy ustała po wniesieniu skargi, a przed datą jej rozpoznania. Z korespondencji prowadzonej bowiem przez skarżącą z organem wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 7 marca 2024r. do organu nie dotarł.

Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 7 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.

Jednocześnie sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że w świetle poglądów orzecznictwa rażącym naruszeniem prawa będzie stan,

w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest przy tym wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce

w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyroki NSA: z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 381/18, LEX nr 2517463; z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając charakter bezczynności nie można jednocześnie pominąć charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (zob. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 585/15, LEX nr 1665697), a nadto należy wziąć pod uwagę występujące ewentualnie w sprawie przyczyny "usprawiedliwiające" bezczynność organu (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 3614/13, LEX nr 1481561). Zdaniem sądu, działania organu nie miały cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na ten podmiot przepisami u.d.i.p., a wynikały jedynie z pominięcia skierowanego do niego wniosku.

O zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).