Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 4059/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, 16 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 1993 nr 106 poz 482
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.

SENTENCJA

I SA/ Wr 4059/01 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Asesor WSA Marta Semiczek, Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński /sprawozdawca/, Barbara Głowaczewska, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółki z o.o. A w P. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa we W. uchyliła w części decyzję Urzędu Skarbowego W. – S. M. z dnia [...] nr [...] i określiła Spółce z o.o. A w P. podatek dochodowy od osób prawnych za 1998r. w kwocie [...] zamiast [...], zaległość podatkową w kwocie [...] zamiast [...] i odsetki za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji w kwocie [...]. Uwzględniono jeden z zarzutów odwołania i uznano, że Spółka miała prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów kwoty [...], wydanej na roboty budowlane w budynku bazy remontowo-magazynowej przy ul. G. [...] we W., należącym do wrocławskiej filii Spółki. Podtrzymano natomiast stanowisko organu I instancji w pozostałej części, w szczególności odnośnie uznania, iż Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o wydatki w kwocie [...] poniesione z tytułu zakupu szalunków budowlanych, które w ocenie organów podatkowych spełniały kryteria zaliczenia ich do środków trwałych, w związku z czym mogły być odnoszone do kosztów jedynie w formie odpisów amortyzacyjnych po ujęciu ich w ewidencji środków trwałych.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. z 1993r. nr 106, poz. 482 ze zm./ przez pominięcie jako kosztów uzyskania przychodów jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od nabytych składników majątkowych w 1998r. o wartości jednostkowej poniżej [...], pomimo że koszty te zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów w roku podatkowym, § 2 ust. 1 i 3 w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6, poz. 35 ze zm./ przez odmowę uprawienia skarżącej do niezaliczenia do środków trwałych składników majątkowych, których wartość początkowa nie przekracza [...] z uwagi na zarzut braku cech kompletności i zdolności do użytku tych składników i w związku z tym odmowę uprawnienia do dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w miesiącu oddania środka do użytkowania, to znaczy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo, a nadto sprzeczność ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego w sprawie materiału przez przyjęcie, że kompletnym i zdatnym do użytku składnikiem majątkowym jest "cały szalunek /deskowanie/ - urządzenie formujące do monolitycznych konstrukcji budowlanych" zamiast przyjęcia, że kompletnym i zdatnym do użytku składnikiem majątkowym jest każdy pojedynczy szalunek /obiekt inwentarzowy/ z osobna. Podniesiono, że każdy pojedynczy element szalunku ma oznaczenie typu, posiada swój numer katalogowy i może mieć zastosowanie pojedynczo lub być konfigurowany w dowolny zestaw, liczący od kilku do kilkuset pojedynczych elementów zgodnie z potrzebami użytkownika – najemcy szalunków, wyznaczonymi realizowanym projektem technicznym budowli. Rodzaj działalności prowadzonej przez skarżącą, polegającej na wynajmie pojedynczych szalunków powoduje, że podstawowym składnikiem majątkowym jest dany pojedynczy szalunek. Przychodami skarżącej były czynsze z tytułu wynajmu szalunków, a kosztami koszty nabycia tych szalunków, stanowiących składniki majątkowe o wartości początkowej poniżej [...].

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu swojej decyzji. Podniesiono, że co prawda zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. podatnik może nie zaliczać do środków trwałych składników majątkowych, wymienionych w ust. 1 i 2 i uznawanych za środki trwałe, jeżeli ich wartość początkowa nie przekracza [...], ale pod warunkiem, że składnik taki jest kompletny i zdatny do użytku w dniu jego przyjęcia do użytkowania. Tymczasem urządzeniem kompletnym i zdatnym do użytku nie był pojedynczy element szalunku, ale cały szalunek /deskowanie/, czyli urządzenie formujące do monolitycznych konstrukcji betonowych. Badane w toku postępowania, przedłożone przez stronę faktury za dzierżawę deskowań wraz z dołączonymi do nich zestawieniami elementów składowych świadczą o tym, że przedmiotem dzierżawy czy najmu był zawsze potrzebny użytkownikowi zestaw deskowań, a nigdy pojedynczy element. Stwierdzono też, że zgodnie z § 7 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 stycznia 1997r. odpisów amortyzacyjnych od ujawnionych środków trwałych nie objętych dotychczas ewidencją tych środków dokonuje się od miesiąca następnego po wprowadzeniu środków do ewidencji.

W związku z wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. sprawa zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, powołanej na wstępie, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Według art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 wydanego między innymi na podstawie art. 15 ust. 5 wymienionej ustawy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6, poz. 35 ze zm./ za środki trwałe uznaje się, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania nieruchomości, maszyny, urządzenia i środki transportu oraz inne przedmioty – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Według § 2 ust. 3 rozporządzenia jeżeli wartość początkowa, to jest w tym wypadku cena nabycia składników majątku, wymienionych w ust. 1 i 2, nie przekracza [...], podatnik może nie zaliczać tych składników do środków trwałych, czego konsekwencją jest możliwość jednorazowego zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Dotyczy to jednak takich składników majątku, które są z osobna kompletne i zdatne do użytku, a nie elementów, które są zdatne do użytku tylko w ramach większej całości. Skarżąca Spółka kupowała w Niemczech duże ilości elementów szalunkowych /deskowań/, z których każdy pojedynczy miał wartość początkową w granicach [...], ale które do użytku jako elementy systemu deskowań nadawały się zgodnie ze swoim przeznaczeniem tylko w większej ilości, zgodnie z potrzebami wynajmujących i ich użytkowników. Strona skarżąca nie wskazała ani jednego wypadku, aby przedmiotem najmu był pojedynczy element szalunkowy, co jest zrozumiałe, jeśli wziąć pod uwagę, że z osobna nie mógł on służyć na budowie zgodnie z konstrukcyjnym przeznaczeniem.

Twierdzenie strony skarżącej, że pojedynczy element był z osobna kompletny i zdatny do użytku, można przyrównać – w drodze oczywiście dalekiej analogii – do twierdzenia, że pojedynczy klocek popularnego systemu [...] stanowi kompletną i zdatną do użytku dla dziecka zabawkę, gdy tymczasem założeniem tego systemu, podobnie jak kupowanych przez Spółkę niemieckich elementów szalunkowych, było wykorzystywanie ich w większych kompletach, zgodnie z konkretnymi potrzebami użytkownika.

Ze znajdujących się w aktach dokumentów, dotyczących wynajmowania szalunków /deskowań/ wynika, że przedmiotem umów były zestawy płyt, dźwigarów, ram, ściągów, rygli, złączy, podpór, śrub, nakrętek itd. konkretnych typów i o konkretnych numerach katalogowych, a przy tym zestawy takie różnych systemów, a nie pojedyncze ich elementy były też oferowane do wynajmu. Dodać można, że skarżąca Spółka jeszcze przed rozpoczęciem kontroli podatkowej przyjęła wszystkie zakupione w następnym roku podatkowym 1999r. elementy szalunków metalowych i drewnianych na stan środków trwałych i rozpoczęła ich amortyzację. Zaliczenie zakupionych w 1998r. za ponad 800 tysięcy złotych szalunków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów nie znajdowało w ocenie sądu uzasadnienia w świetle omówionych wyżej przepisów prawa, w związku z czym nie podzielono argumentów skargi, podważających legalność zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn wniesioną skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej wyżej.