Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 44/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie rozpoznania skargi na pracownika w sprawie o wydanie postanowienia w przedmiocie określenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta S. postanowieniem z dnia [...] r.

nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] za okres od [...] do [...] r. W uzasadnieniu ustalono, że obecnie skarżącego R. G. obciąża z tego tytułu zaległa kwota w wysokości 24 zł.

Pismem z dnia 25 maja 2015 r. R. G. złożył skargę

na pracownika, który sporządził powyższe postanowienie, którą Burmistrz Miasta S. pismem z dnia [...] r. nr [...] uznał za nieuzasadnioną.

Pismem dnia [...] r. R. G. wystąpił

do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z zażaleniem

na bezczynność Burmistrza Miast S. w przedmiocie nieudzielania merytorycznej odpowiedzi na skargę na pracownika Urzędu Gminy S. sporządzającego postanowienie z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia

[...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, że wniesione zażalenie jest niezasadne.

Pismem z dnia 14 września 2015 r. R. G. wniósł

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta S. polegającą na nierozpoznaniu skargi na pracownika

w sprawie o wydanie postanowienia w przedmiocie określenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub z ostrożności procesowej o jej oddalenie, uznając ją za nieuzasadnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz., 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Oznacza to, że bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji,

w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień

(w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych

w indywidualnych sprawach.

Przepis ten wymienia akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że

o bezczynności organu możemy mówić wtedy, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, zaś taki akt lub czynność charakteryzuje się tym, że podejmowany jest w sprawie indywidualnej i skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązku tego podmiotu, samo natomiast uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są zaś określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy jednak żadnego z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie dotyczy też sprawy poddanej kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych.

Przede wszystkim zauważyć trzeba, że pismo skarżącego z dnia 25 maja 2015 r. zostało zakwalifikowane, jako skarga rozpatrywana w trybie skargowym, uregulowanym w dziale VIII k.p.a. Przedmiotem skargi, o jakiej stanowi art. 227 k.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta nie jest jednak tożsama ze skargą, o której stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że skarga ta stanowi odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania

w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno – techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi, jak również bezczynności organu w jej udzieleniu. Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a., a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienia NSA: z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99;

z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00; z dnia 23 lipca 2001 r., II SAB 213/00). Żadne ustawy szczególne nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania oraz ich braku. W sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. wyroki: NSA z dnia 24 listopada 2011 r., II OSK 478/09;

z dnia 25 lutego 2009 r., II OSK 241/09; z dnia 26 stycznia 2006 r., I OSK 26/07;

z dnia 11 października 2013 r., I OSK 2372/13 i I OSK 2373/13). Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega zatem kontroli sądów administracyjnych. W konsekwencji

w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje również sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ (art. 237 § 1 i 3 k.p.a.), niezależnie od formy jaka zostanie temu nadana, jego bezczynność, jak również samo zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. Skoro skarga R. G. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 p.p.s.a., to tym samym skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.