Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2066/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Protokolant referent Aleksandra Cymerska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2023 r. sprawy ze skarg P. G. i J. V. i H. G. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 8 czerwca 2022 r. nr KR II R 40d/19 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 lipca 2014 r. nr 322/GK/DW/2014 Prezydent miasta st. Warszawy (dalej jako prezydent/organ) rozpoznał wniosek o ustanowienie użytkowania wieczystego dotyczący niezabudowanej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2, w obrębie [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W. prowadzi księgę wieczystą Nr [...] (obecnie [...]). Następnie decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 2 września 2014 r. nr 377/GK/DW/2014 [DP] na wniosek zainteresowanych, w trybie art. 155 kpa, ww decyzja z 29 lipca 2014 r. nr 322/GK/DW/2014 została zmieniona przez prezydenta w zakresie udziałów przysługujących poszczególnym jej beneficjentom. W dniu [...] lutego 2016 r. Rep. [...] przed notariuszem M. W. prowadzącym Kancelarię Notarialną w W., pomiędzy G. J. oraz A. D. działającymi w imieniu i na rzecz Miasta [...], a J. V., H. G., P. G., S. G. doszło do zawarcia umowy o oddanie ww gruntu w użytkowanie wieczyste.

Osobną decyzją z dnia 30 września 2015 r. nr 536/GK/DW/2015 prezydent ustanowił prawo użytkowania wieczystego w stosunku do zabudowanej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], pochodzącej z dawnej nieruchomości hipotecznej [...] nr [...], stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, w obrębie [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W. prowadzi księgę wieczystą Nr [...] (obecnie [...]). W dniu 23 lutego 2016 r. Rep. [...] przed notariuszem M. W. pomiędzy Miastem [...] a J. V., H. oraz T. G., P. G., S. G. doszło do zawarcia umowy o oddanie ww gruntu w użytkowanie wieczyste.

Jak wskazała Komisja, Prokuratura Regionalna w W. prowadzi postępowanie o sygnaturze [...], w toku którego Prokurator Prokuratury Regionalnej w W. w ww. sprawie wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie sprzeciw od ww decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 30 września 2015 r. Zaskarżonej decyzji Prokurator zarzucił rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

- tj. przepisów art. 28 § 1 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu poprzez wszczęcie postępowania i wydanie decyzji na wniosek osoby niebędącej stroną, ani przedstawicielem strony- L. M.- wdowy po zmarłym w dniu [...] maja 1926 r. właścicielu nieruchomości K. M., która zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. ([...]) nie należała do kręgu spadkobierców po w/w,

-tj. przepisów art.7 kpa, art.77 kpa, art.80 kpa i art.107 § 3 kpa i art. 7 ust. 1 i 2 dekretu poprzez zupełne zaniechanie ustalenia czy wniosek dekretowy został złożony skutecznie, a mianowicie czy L. M. podająca się za następcę prawnego zmarłego właściciela hipotecznego nieruchomości przy ul. [...], była w posiadaniu wskazanej nieruchomości w dacie złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, tj. w dniu 16 lutego 1949 r. i w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że wszystkie przesłanki do przyznania prawa użytkowania wieczystego zostały spełnione, gdy tymczasem niespełnienie przesłanki posiadania gruntu skutkować winno odmową przyznania prawa, tym bardziej, że w aktach sprawy znajduje się Karta Rejestracyjna Nieruchomości, w której wskazano, że nie są znane dane ani właściciela, ani zarządcy ani użytkownika, a sama L. M. mieszkała i przebywała na stałe w M.

Zaskarżoną do tut. Sądu decyzją nr KR II 40 d/19 z dnia 8 czerwca 2022 r., działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2021 r. poz. 795; dalej: ustawa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności 1 użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279; dalej jako: dekret) w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 76 § 1 kpa, art. 7 kpa, art. 77 kpa art. 80 kpa, w związku z art. 38 ust. 1 ustawy, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej jako Komisja) stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 30 września 2015 r. dotyczącej zabudowanej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej w tej sprawie decyzji Komisji nr KR II 40 d/19 wskazano, że przed wojną nieruchomość przy ul. [...] w W. stanowiła własność zmarłego w 1926r. K. M. (choć nie odnaleziono ww księgi wieczystej). Działka objęta decyzją prezydenta powstała z podziału działki nr [...] o powierzchni [...] ha z obrębu [...], stanowiącej nieruchomość uregulowaną w [...] położoną przy ul. [...] na działki: nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha - w celu wydzielenia części gruntu objętego roszczeniem do dawnej nieruchomości [...] ozn. hip. "[...] ([...]) oraz do gruntu dawnej nieruchomości [...] ozn. hip. "[...]" ([...]). Odnosząc się do kwestii historycznych Komisja przedstawiła ciąg zdarzeń dotyczących ww gruntu, zaś w zakresie wniosku dekretowego wskazano, że w terminie 6 miesięcy od [...] sierpnia 1948 r., tj. od dnia ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...], dokładnie [...] lutego 1949 r. wniosek dekretowy w imieniu własnym o ustanowienie prawa własności czasowej do terenu ww nieruchomości położnej w W. przy ul. [...], oznaczonego nazwami hipotecznymi część "[...]" rej. hip. [...] i "[...]" [...]" rej. hip. [...] złożyła L. M. (M.). We wniosku wnioskująca podpisała się "M.", wskazała, że jest żoną zmarłego i spadkobierczynią K. M. (M.) ze wskazaniem, że postępowanie spadkowe po K. M. (M.) jest w toku.

Spadek po właścicielu hipotecznym K. M. (M.) zmarłym w dniu [...] maja 1926 r. w W., na podstawie ustawy nabyły córki A. S. z domu M. oraz S. G. z domu M. w 1/2 części (postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie sygn. akt [...] prowadzona poprzednio pod sygnaturą akt [...]).

Wskazując na powyższe Komisja podniosła, że wniosek dekretowy odnośnie do nieruchomości przy ul. [...] nie pochodził od właściciela dekretowego, gdyż w świetle postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] [...] żona zmarłego w 1926r. K. M. nie należała do kręgu jego spadkobierców. W konsekwencji Komisja uznała, że przy wydawaniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 30 września 2015 r. doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, pomimo braku wniosku uprawnionego podmiotu. Komisja wskazała na treść art. 28 kpa i art. 7 ust. 1 dekretu i podała, że skoro z wnioskiem dekretowym 16 lutego 1949 r. wystąpiła L. M. (M.), a przy tym wniosek ten złożyła w imieniu własnym, to prezydent rozpatrzył wniosek nie pochodzący od strony. Wdowa po K. M. nie była bowiem ani spadkobiercą ani następcą prawnym zmarłego właściciela hipotecznego. (Komisja szeroko uzasadniła swoje stanowisko przywołując poglądy doktryny i orzecznictwa a także przepisy właściwego prawa spadkowego). Ponadto Komisja zarzuciła, że nie odnalazła w aktach przywoływanego przez organ zaświadczenia z dnia 22 listopada 2000 r. L.dz. 2238/00 i żadne pismo w trakcie prowadzenia postępowania przez organ, nie wskazuje na jego istnienie. O braku wykazania tytułu do ww nieruchomości świadczy wg Komisji powództwo wytoczone przed sądem powszechnym o ustalenie prawa własności (odrzucone z powodów formalnych).

Stwierdzając nieważność decyzji prezydenta Komisja odniosła się też do kwestii skutków prawnych tej decyzji z 30 września 2015r. Przywołała określoną w art. 2 pkt 4 ustawy nieodwracalność skutków prawnych decyzji i uznała, że sporna decyzja Prezydenta m.st. Warszawa nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych gdyż od momentu jej wydania nie doszło do przeniesienia prawa użytkowania wieczystego na osoby trzecie.

W skardze na ww decyzję Komisji nr KR II 40 d/19 skarżący zarzucili jej naruszenie:

1) art. 156 par. 1 pkt 1 lub 2 kpa w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 4 i 10 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z nienależytą obsadą Komisji ds. reprywatyzacji nieruchomości [...] w tej sprawie,

2) art. 2 i art. 7 w zw. z art. 64 ust.1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.10 ust.1 i 2 , art. 173 oraz art. 175 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasad obowiązujących europejskim państwie prawa oraz z naruszeniem porządku prawnego wynikającego z Konstytucji poprzez ingerencję w słusznie nabyte prawa skarżących oraz powołanie organu, który narusza trójpodział władzy gwarantowany przez Konstytucję,

3) art. 6, 7 w zw. z art. 77 par. 1, art. 80 oraz art. 8 par. 1 kpa, art. 28 kpa i art. 158 par. 2 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy poprzez wadliwe ustalenie, jakoby L. M. nie była uprawniona do złożenia wniosku dekretowego w dniu 16.02.1949 r. skoro z mocy prawa na podstawie art. 232 Kodeksu Cywilnego Królestwa polskiego małżonek zmarłego był zwykłym użytkownikiem i spadkobiercą, któremu przysługiwało ustawowe prawo dożywocia na majątku spadkowym pozostałym po mężu jak również pominięcie dokumentów wskazujących na tytuł do nieruchomości [...] ([...]) [...] nr [...] w postaci dokumentów : a) z kw [...] rej. hip. [...] aktu nabycia tej nieruchomości oraz [...] ([...]) [...] nr [...] w drodze licytacji publicznej z [...].11.1908 r. (w języku rosyjskim) na mocy tytułu wykonawczego b. rosyjskiego Sądu Okręgowego w W z [...].01.1909 r.; b) z repertorium nr [...] z ksiąg not M. B. - zespół nr [...] sygn. arch. [...] w Archiwum Państwowym [...], gdzie wskazano skład majątku pozostawionego przez K. M. i oświadczenie zostało zaprotokołowane przez notariusza; c) z kw [...] nr [...] w zakresie wpisów m.in. [...] i [...], gdzie istnieje odwołanie do księgi "[...] w kontekście praw przysługujących K. M. oraz pominięcie faktu przyjęcia wniosku dekretowego nieruchomości;

4) art. 107 par. 3 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu lub brak wyjaśnienia czy rzekomo w tej sprawie doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej czy z jego rażącym naruszeniem prawa oraz pominięcie, że L. M. była uprawniona do złożenia wniosku dekretowego z mocy prawa albo, jako małżonka K. M. posiadająca prawo dożywocia na majątku spadkowym albo spadkobierczyni (organ bezprawnie uznał, że nigdy nie miała takiego prawa),

5) art. 29 ust. 1 pkt 3 a) ustawy poprzez brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi m.in. na brak wykazania wszystkich trzech przesłanek (oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki gospodarcze),

6) art. 29 par. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy poprzez pominięcie nieodwracalnych skutków prawnych w związku z odpłatną umową ustanowienia użytkowania wieczystego z dnia 23.02.2016 r. i rozszerzającą interpretacją pojęcia "osoba trzecia",

8) art. 16 par. 1 kpa, art. 7a § 1 kpa i art. 81a § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy poprzez niezastosowanie tych norm w odniesieniu do skarżących w zakresie oceny legalności i ochrony praw słusznie nabytych w wyniku wydanej przez Prezydenta m. st. Warszawy decyzji i umowy z [...].02.2016 r. jako chronionej przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w art. 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 oraz ust. 2 oraz konwencjami międzynarodowymi m.in. Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności ( w zw. z art. 9 ustawy zasadniczej).

Mając na względzie wskazane zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji w całości, albo uchylenie decyzji w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Komisji kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

H. G. w osobnej skardze zarzucił Komisji błędne i dowolne ustalenie, że w sprawie nie spełniono przesłanek do przyznania na jego rzecz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, to jest, że nie przysługiwał mu tytuł prawny do nieruchomości [...] przy ul. [...], mimo iż jest spadkobiercą byłych właścicieli; a także że błędne ustalenie, że wniosek dekretowy pochodzi od osoby nieposiadającej legitymacji, tj. w sytuacji, gdy wnioskodawczyni dekretowa, nie została wymieniona w postanowieniu spadkowym po dawnym właścicielu hipotecznym, mimo iż okoliczność ta została dostatecznie wyjaśniona (odmiennie niż przyjmuje Komisja) na etapie postępowania dekretowego, a wnioskodawczyni należała do kręgu osób uprawnionych do złożenia wniosku dekretowego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komisji.

Skargi P. G. i J. V. na ww. decyzję Komisji nr KR II 40 a/19 i nr KR II 40 b/19 zostały zarejestrowane pod sygn. akt I SA/Wa 2034/22 i I SA/Wa 2035/22. Pod sygn. akt I SA/Wa 2066/22 i I SA/Wa 2068/22 toczyły się z kolei postępowania ze skarg ww skarżących P. G. i J. V. oraz H. G. (I SA/Wa 2069/22) na decyzje Komisji z dnia 8 czerwca 2022 r. nr KR II 40 d/19 i nr KR II 40 c/19 dotyczące dwóch decyzji reprywatyzacyjnych prezydenta 30 września 2015 r. nr 536/GK/DW/2015 dotyczącej działki nr [...] i z 22 kwietnia 2015r. nr 211/GK/DW/2015 co do działki nr [...] objętych dawną księgą [...] nr [...].

Wszystkie te cztery sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i osobnego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargi Komisja wniosła o ich oddalenie.

Sąd zważył co następuje:

Przepisami ustawy z 9.03.2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], wydanych z naruszeniem prawa ustawodawca powołał do życia Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...]. Komisja powstała w związku z szeregiem publikacji o nieprawidłowościach, jakie na przestrzeni lat miały miejsce w procesie przypisywania praw do nieruchomości objętych działaniem dekretu z 26.10.1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, niejako w odpowiedzi na "zapotrzebowanie społeczne". Z założenia zadaniem Komisji ma być ujawnianie nadużyć przy podejmowaniu decyzji reprywatyzacyjnych i usuwanie skutków wadliwości tych decyzji. Postępowanie prowadzone przez Komisję to nadzwyczajne jednoinstancyjne postępowanie kontrolne regulowane przepisami ustawy, będącej lex specialis w stosunku do przepisów kpa. Kognicji Komisji podlegają sprawy już zakończone i sprawy będące dopiero w toku. Poza merytoryczną kontrolą decyzji reprywatyzacyjnych, istotnym zadaniem Komisji jest także kontrola samej administracji (jako aparatu władzy publicznej) i mechanizmów jej funkcjonowania. Komisja posiada więc nie tylko kompetencje do kontroli i weryfikacji decyzji dekretowych, ale i dodatkowo uprawnienia audytowe wyrażające się w prawie do prowadzenia kontroli w ramach struktury organów administracji. Przypisano jej w związku z tym nie tylko uprawnienia organów administracji publicznej typowe dla procedur kontroli instancyjnej, ale też została ona wyposażona w instrumenty właściwe dla organów śledczych, a nawet (swego czasu) w uprawnienia prokuratorskie. W ustawie mamy zatem do czynienia ze zróżnicowaniem kompetencji, form i zakresu kontroli, a także jej kryteriów.

Pomimo to, jak dotychczas, a upłynęło od jej powołania 5 lat, żaden organ państwowy ani Sąd, tak administracyjny czy powszechny, nie zakwestionował zasadności i konstytucyjności funkcjonowania Komisji co do zasady, a zwłaszcza w kontekście naruszenia konstytucyjnej zasady trójpodziału władz – jak to zarzucają skarżący. Sąd w tym składzie również nie kwestionuje samej zasadności i możliwości powołania ad hoc specjalnego organu nadzoru, zwłaszcza, że decyzje wydawane przez Komisję nie pozostają poza kontrolą sądu (vide też M. Durzyńska, Interwencyjna kontrola administracji. Uwagi o Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, Kryzys, stagnacja, renesans? Prawo administracyjne przyszłości. Księga Jubileuszowa Prof. Jacka Jagielskiego, Wolters Kluwer 2021). Sąd nie podziela więc zarzutu, że Komisja jest organem z założenia nielegalnym, bądź też, że jej funkcjonowanie narusza zasadę trójpodziału władzy. Komisja jest organem nadzoru ustanowionym w ramach lex specialis w związku z podjętą przez państwo inicjatywą ustawodawczą. Jej zadaniem jest badanie prawidłowości przebiegu procesu reprywatyzacji gruntów [...] przejętych przez państwo w ramach dekretu. Stąd za niezasadne należy uznać twierdzenie skarżących, ze Komisja pozbawiała ich praw "słusznie nabytych" skoro zapadłe w sprawie, a kontrolowane przez tut. Sąd decyzje prezydenta zostały zweryfikowane w ramach obowiązujących w dacie wydawania decyzji przez tegoż prezydenta przepisów dekretu i prawa spadkowego, a nie w ramach prawa powołanego w samej ustawie. Zdaniem Sądu nie narusza żadnych norm konstytucyjnych kontrola decyzji administracyjnej podjęta przez Komisję w kontekście przepisów i stanu faktycznego sprawy istniejących i wiążących w dacie wydawania decyzji przez prezydenta. Przeciwnie, taka kontrola wpisuje się w schemat nadzwyczajnej kontroli procesu reprywatyzacji zainicjowanej przez ustawodawcę w ramach wielu medialnie opisywanych skandali odnośnie do reprywatyzacji nieruchomości [...].

Zdaniem Sądu niezasadne są też wszystkie zarzuty skargi co do tego, że Komisja błędnie zweryfikowała legitymację prawną wnioskodawcy dekretowego. Trzeba podkreślić, że gdy chodzi o przepisy dekretu, to na przestrzeni ponad pół wieku orzecznictwo wykształciło ścisłe zasady jego wykładania, dość formalistyczne i jednoznaczne. Przykładem jest tu kwestia nieprzywracalności terminu dekretowego czy właśnie ścisłego kwalifikowania podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku o ówczesne prawo własności czasowej. W kontrolowanej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że w dacie wydawania decyzji przez prezydenta kwestia praw spadkowych po K. M. została już prawomocnie rozstrzygnięta w przywołanym przez Komisję postanowieniu spadkowym z 2010r., stąd ewentualne wątpliwości w tym zakresie, rysujące się na tle wielodekadowego konfliktu rodzinnego pomiędzy dziećmi pierwszej żony a drugą żoną przeddekretowego właściciela, zostały już rozwiane, i kwestia legitymacji wnioskodawcy mogła być skutecznie zweryfikowana, co niestety nie nastąpiło, a co wychwyciła Komisja w ramach nadzoru nad reprywatyzacją ww gruntów. Stąd zarzuty skargi odnośnie do błędnej oceny statusu strony w kontekście nie powołanej do spadku wdowy po K. M. – pozostają nieuzasadnione. W sprawie mamy związanie przywołanym przez Komisję postanowieniem Sądu spadku i rozwiewa ono wszelkie wątpliwości w tym zakresie, a wywodzone przez skarżących prawo wdowy jako dożywotnika spadkowego, nie może być utożsamiane z prawem do spadku czy z następstwem prawnym. Skoro więc postanowienie spadku określające krąg spadkobierców po K. M. zalegało w aktach sprawy w dacie wydawania decyzji przez prezydenta, to nie można przyjąć, że Komisja naruszyła art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez uznanie, że prezydent mając pełną świadomość treści tego postanowienia rażąco naruszył art. 7 dekretu, bo uwzględnił wniosek dekretowy nie pochodzący od osoby legitymującej się prawem do spadku. Bez wpływu na wynik sprawy, choć to kwestia pierwotna, pozostaje czy w sprawie w ogóle wykazano tytuł własności do ww nieruchomości.

W ocenie Sądu nie doszło też do naruszenia przez Komisję art. 29 par. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy poprzez pominięcie nieodwracalnych skutków prawnych w związku z odpłatną umową ustanowienia użytkowania wieczystego z dnia 23.02.2016 r. i rozszerzającą interpretacją pojęcia "osoba trzecia". Skarżący nie uwzględnili w swojej narracji kwestii brzmienia art. 40 ust. 1 ustawy. Tymczasem niezależnie od zawartej w ustawie osobnej definicji nieodwracalnych skutków prawnych ustawodawca uznał, że decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3 lub 3a oraz ust. 3 ustawy, stanowi podstawę wykreślenia w księdze wieczystej wpisu dokonanego na podstawie uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej, decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której mowa w art. 29 ust. 3, lub zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, lub na podstawie aktu notarialnego sporządzonego z uwzględnieniem uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej albo dokonanych po tym wpisie wpisów użytkowania wieczystego lub własności nieruchomości, oraz stanowi podstawę wpisania jako właściciela odpowiednio [...] albo Skarbu Państwa, a przy tym przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece nie stosuje się. Powyższe oznacza, że wg ustawodawcy zawarcie aktu notarialnego o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w wykonaniu decyzji dekretowej nie stanowi przeszkody do wykreślenia tego prawa z kw w wyniku zakwestionowania go przez Komisję – o ile nie doszło do jego przeniesienia na osoby trzecie. Stąd należy przyjąć, że w ramach lex specialis, jakkolwiek organ administracji co do zasady nie ma prawa weryfikować stricte cywilnych aktów notarialnych ani odwracać w trybie administracyjnym ich cywilnoprawnych skutków, to jednak w ramach nadzoru sprawowanego przez Komisję, przy uwzględnieniu specyfiki administracyjno-cywilnej prawa użytkowania wieczystego gruntów warszawskich – samo zawarcie aktu notarialnego w ramach wykonania prawa ustanowionego przez decyzję "dekretową" – w wyniku płynącego z ustawy lex specialis - nie stanowi przeszkody do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, jak i nie stanowi o niemożliwości wykreślenia tego prawa z księgi wieczystej pomimo braku cywilistycznego zakwestionowania jego legalności.

W sprawie nie można w konsekwencji mówić o naruszeniu art. 16 par. 1 kpa, art. 7a § 1 kpa i art. 81a § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy poprzez niezastosowanie tych norm w odniesieniu do skarżących w zakresie oceny legalności i ochrony praw słusznie nabytych w wyniku decyzji wydanej przez Prezydenta m. st. Warszawy i umowy z 23.02.2016 r., jako chronionej przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w art. 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 oraz ust. 2 oraz konwencjami międzynarodowymi m.in. Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności ( w zw. z art. 9 ustawy zasadniczej). Zarzut ochrony praw "słusznie" nabytych w przypadku stwierdzenia oczywistego naruszenia prawa przy realizacji tych praw wydaje się chybiony; niezrozumiałe zaś pozostają zarzuty co do przywołanych wyżej przepisów Konstytucji – w kontekście sprawowanego przez Komisję aktu nadzoru nad wadliwą decyzją administracyjną tj. decyzją administracyjną przyznającą prawo do nieruchomości dekretowej, co do której wniosek złożyła osoba nieuprawniona w świetle przepisów dekretu. Na tym etapie sprawy Sąd nie uznał za zasadne uzupełnianie materiału dowodowego, kwestia braku legitymacji wnioskodawcy dekretowego czyni bezprzedmiotowymi dalsze rozważania odnośnie do dowodów prawa własności. Wszystko to skutkowało oddaleniem skarg (art. 151 ppsa).

-----------------------

#