Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1669/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 76 & 1w zw. z art. 35 pkt. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 42 poz 369
law: Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi Rady Izby Notarialnej w [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko asesora notarialnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości - działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku skarżącej Rady Izby Notarialnej w [...]. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie powołania A.S. na stanowisko asesora notarialnego w okręgu Izby Notarialnej w [...]. – utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r.

Z akt sprawy wynika, iż A. S. ukończyła w 1998 r. studia prawnicze i uzyskała tytuł magistra na Wydziale Prawa Uniwersytetu [...] w L.. Od dnia 1 lutego 1999 r. do 31 grudnia 2000 r. pracowała w kancelarii notarialnej notariusz H. K. w W., a od dnia 2 stycznia 2001 r. do 30 czerwca 2007 r. w kancelarii notarialnej notariusz K. K. w W. na stanowisku specjalisty do spraw prawnych. Od dnia 15 stycznia 2008 r. A. S. jest zatrudniona w kancelarii notarialnej notariusza P. B., który wystawił A. S. oświadczenie dnia 23 stycznia 2008 r. o gotowości zawarcia z nią umowy o pracę i zatrudnieniu na stanowisku asesora notarialnego.

Przebieg pracy zawodowej Pani A. S. uprawniał ją do przystąpienia do egzaminu notarialnego na podstawie art. 12 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369 ze zm.).

A. S. przystąpiła w dniach 9, 10 i 16 maja 2007 r. do egzaminu notarialnego w Izbie Notarialnej w [...]., który złożyła z wynikiem pozytywnym, co wynika z uchwały Komisji Egzaminacyjnej nr [...]z dnia [...] maja 2007 r.

W dniu 25 stycznia 2008 r. A. S. wystąpiła do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o powołanie na stanowisko asesora notarialnego w okręgu Izby Notarialnej w [...]..

Minister Sprawiedliwości, działając w trybie art. 76 § 1 w zw. z art. 35 pkt 1 ustawy - Prawo o notariacie, zwrócił się do Rady Izby Notarialnej w [...]. o wydanie opinii w sprawie w/w wniosku.

Rada Izby Notarialnej w [...]. uchwałą nr [...]z dnia [...] lutego 2008 r. negatywnie zaopiniowała wniosek Pani A. S. o powołaniu na asesora notarialnego w Izbie Notarialnej w [...].. W uzasadnieniu Rada, powołując się na treść art. 76 § 2 ustawy - Prawo o notariacie, zgodnie z którym "asesorem notarialnym może być aplikant notarialny", stwierdziła, że A. S. nie spełnia wymogów formalnych do powołania na stanowisko asesora notarialnego.

W wyniku rozpatrzenia wniosku Minister Sprawiedliwości, powołując się na przepisy art. 76 § 1 i 2 oraz art. 74i § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. powołał A. S. na stanowisko asesora notarialnego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom Rady Izby Notarialnej w [...]. zawartym w uchwale z dnia [...] lutego 2008 r., wnioskodawczyni spełnia wszelkie warunki formalne konieczne do powołania jej na stanowisko asesora notarialnego.

W dniu 20 maja 2008 r. Rada Izby Notarialnej w [...]. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podtrzymała swoje stanowisko wyrażone we wspomnianej negatywnej opinii. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Rada zarzuciła Ministrowi Sprawiedliwości naruszenie przepisu art. 76 ustawy – Prawo o notariacie, polegające na jego błędnej interpretacji, a także naruszenie przepisów art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. oraz wyrażonej w nich zasady legalizmu.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji Minister podkreślił, iż całkowicie bezzasadne są zarzuty naruszenia przez organ zasady legalizmu i przepisów o właściwości rzeczowej. Zdaniem organu uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do powołania asesora notarialnego wynika wprost z art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie, zgodnie z którym asesora notarialnego powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej. W konsekwencji Minister Sprawiedliwości uznał, że wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r., działał w ramach ustawowo przyznanych mu kompetencji i nie naruszył przepisów o właściwości rzeczowej. Organ wskazał, że skoro osoby, o których mowa w art. 12 § 2 ustawy - Prawo o notariacie, mogą bez uprzedniego odbycia aplikacji notarialnej przystąpić do egzaminu notarialnego, to po uzyskaniu pozytywnego wyniku mogą ubiegać się o powołanie na stanowisko asesora notarialnego, co wynika wprost z przepisu art. 74i § 4 ustawy - Prawo o notariacie, w myśl którego, uchwała komisji o pozytywnym wyniku egzaminu notarialnego stanowi podstawę do ubiegania się o nominowanie na stanowisko asesora notarialnego. Ponadto Minister stwierdził, że powołany przez Radę Izby Notarialnej w [...]. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 marca 2008 r., sygn. akt K 4/07, w żadnym razie nie podważa pozytywnego wyniku egzaminu notarialnego osób, które - tak jak A. S. - zdały ten egzamin przed dniem 4 kwietnia 2008 r. i nie narusza nabytego przez te osoby prawa do ubiegania się o nominowanie na stanowisko asesora notarialnego, zgodnie z art. 74i § 4 ustawy - Prawo o notariacie. Organ wskazał, że przepis art. 74i § 4 cyt. ustawy nie został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny.

W dniu 11 lipca 2008 r. Rada Izby Notarialnej w [...]. – działając za pośrednictwem organu – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na w/w decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2008 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła Ministrowi:

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady praworządności (legalizmu);

- naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie, a mianowicie art. 76 tej ustawy - poprzez jego błędną interpretację.

W uzasadnieniu skarżąca Rada Izby Notarialnej w [...]., podtrzymując stanowisko zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - wskazała, iż art. 76 § 1 ustawy - Prawo o notariacie stanowi normę kompetencyjną nakładającą na organ administracji publicznej obowiązek działania w sposób ściśle określony przez prawo. Minister Sprawiedliwości może podejmować bowiem jedynie działania w zakresie ustawowo przyznanych mu kompetencji i w formach przez prawo przewidzianych, a te wyraźnie określają, że na asesora notarialnego może być powołany przez Ministra Sprawiedliwości aplikant notarialny, który zdał egzamin notarialny i przedstawił oświadczenie notariusza o gotowości zawarcia z nim umowy o pracę. Zdaniem skarżącej Rady skoro art. 12 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o notariacie dotyczy jedynie kwestii dostępu do egzaminu notarialnego, to nie można dokonywać jego ekstensywnej interpretacji i traktować jako normę kompetencyjną do powołania takich osób na stanowisko asesora notarialnego, albowiem norma zawarta w art. 76 § 2 cyt. ustawy wyraźnie zastrzega taką możliwość tylko w odniesieniu do aplikantów notarialnych. Według skarżącej zawartego w przepisie art. 76 § 2 ustawy - Prawo o notariacie zwrotu "asesorem notarialnym może być aplikant notarialny", nie można również interpretować jako zwrotu ogólnego, dopuszczającego luz decyzyjny. Należy więc - zdaniem strony skarżącej - uznać za nieuprawnione powoływanie się przez Ministra Sprawiedliwości w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji na art. 12 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o notariacie, albowiem przepis ten reguluje kwestię dostępu do samego egzaminu notarialnego i nie może stanowić podstawy dla podjęcia przez Ministra decyzji o powołaniu na asesora notarialnego w trybie art. 76 § 1 cyt. ustawy. W konsekwencji skarżąca stwierdziła, że Minister Sprawiedliwość wydał zaskarżoną decyzję ignorując treść normy kompetencyjnej. Reasumując skarżąca Rada Izby Notarialnej w [...]. uznała, że w analizowanym stanie faktycznym akt powołania na stanowisko asesora obejmować może - przez wzgląd na wyraźną treść art. 76 § 2 Prawa o notariacie - jedynie aplikantów notarialnych, co w konsekwencji przesądza o niezgodnym z prawem powołaniu A. S. na asesora notarialnego. Zdaniem skarżącej Rady wyrażony przez nią pogląd znajduje swe dodatkowe uzasadnienie w fakcie, że wyrokiem z dnia 26 marca 2008 r. Trybunał Konstytucyjny obalił domniemanie konstytucyjności przepisów, których celem, w świetle wykładni historycznej, miało być umożliwienie uzyskania stanowiska asesora notarialnego osobom nie będącym aplikantami notarialnymi. Nawet zatem gdyby uznać, do czego – zdaniem skarżącej - nie ma podstaw, że art. 12 § 2 pkt 2 Prawa o notariacie dawał podstawę do powołania A. S. na asesora notarialnego, to należy podkreślić, że przepisy te nie mogły już stanowić podstawy prawnej do takich działań po dniu 4 kwietnia 2008 r., co oznacza, że decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. o powołaniu A. S. na stanowisko asesora notarialnego została wydana w oparciu o niekonstytucyjny przepis.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podniósł, iż Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku z dnia 26 marca 2008 r. uznał za niekonstytucyjny jedynie przepis art. 12 § 2 pkt 2-4 ustawy – Prawo o notariacie. Oznacza to, że nadal do egzaminu notarialnego, bez obowiązku odbycia aplikacji notarialnej, mogą przystąpić osoby, o których mowa w art. 12 § 2 pkt 1, 5 i 6 cyt. ustawy. Następnie osoby te, jak wskazał Minister, po otrzymaniu pozytywnego wyniku egzaminu notarialnego, mogą - zgodnie z art. 74i § 4 ustawy – Prawo o notariacie - ubiegać się o powołanie na stanowisko asesora notarialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Rady Izby Notarialnej w [...]. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] – nie narusza prawa.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. - nie naruszył przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP i wyrażonej w nich zasady praworządności (legalizmu).

Ponadto organ nie dopuścił się obrazy norm procedury administracyjnej zawartych w przepisach art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Minister Sprawiedliwości wydając obie decyzje nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisów art. 76 § 1 i 2 oraz art. 74i § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Przepis art. 6 k.p.a. statuuje zasadę praworządności (legalizmu) jako przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej. Odpowiada on konstytucyjnemu ujęciu zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP.

Niewątpliwie działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Działanie na podstawie prawa oznacza: 1) działanie na podstawie obowiązującej normy prawnej; 2) prawidłowe ustalenie znaczenia normy prawnej; 3) niewadliwie dokonaną subsumcję; 4) prawidłowe ustalenie następstw prawnych (tak m.in. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 54 i nast.).

Z kolei, jeśli chodzi o właściwość organów do działania należy wskazać, iż w świetle unormowań procedury administracyjnej przez pojęcie właściwości rozumiemy zdolność prawną organu do rozpoznawania i rozstrzygania określonego rodzaju spraw w postępowaniu administracyjnym.

Właściwość rzeczowa jest to zdolność prawna organu administracji publicznej do rozpoznawania i rozstrzygania danej kategorii spraw. Właściwość rzeczową ustala się na podstawie przepisów ustaw materialnoprawnych oraz tych przepisów ustrojowych, które dotyczą kompetencji organów administracji publicznej.

Przechodząc do oceny legalności działań organu administracji publicznej w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż materialnoprawną normą kompetencyjną stanowiącą podstawę rozstrzygania był przepis art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie, zgodnie z którym asesora notarialnego powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej.

Należy – zdaniem Sądu – stwierdzić, iż przepis ten jednoznacznie statuuje kompetencję (właściwość rzeczową) Ministra Sprawiedliwości do rozstrzygania spraw dotyczących powołań na stanowisko asesora notarialnego osób spełniających określone ustawą wymagania formalne.

W tej sytuacji uznać należy, iż wydając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. organ działał w ramach swojej właściwości rzeczowej oraz przyznanych mu przepisami ustawy – Prawo o notariacie – kompetencji, Minister Sprawiedliwości nie naruszył zasady legalizmu (praworządności), albowiem jego działanie, w ramach przyznanych mu ustawowo uprawnień, oparte było na podstawie obowiązujących norm prawnych, przy zastosowaniu których organ ten prawidłowo ustalił ich znaczenie.

Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z zarzutem Rady Izby Notarialnej w [...]., że organ administracji, powołując A. S., naruszył przepis art. 76 ustawy – Prawo o notariacie.

Wbrew twierdzeniom skarżącej Rady uznać należy, iż A. S. spełniała wszelkie wymogi formalne konieczne do powołania jej na stanowisko asesora notarialnego.

Otóż z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż A. S. będąc, w świetle obowiązującego wówczas przepisu art. 12 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie, uprawnioną do przystąpienia do egzaminu notarialnego, bez obowiązku odbycia aplikacji notarialnej, podeszła do tego egzaminu w dniach 9, 10 i 16 maja 2007 r. i uzyskała pozytywny wynik, potwierdzony w uchwale Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] maja 2007 r.

Zgodnie z treścią art. 74i § 4 ustawy - Prawo o notariacie, uchwała komisji o pozytywnym wyniku egzaminu notarialnego stanowi podstawę do ubiegania się o nominowanie na stanowisko asesora notarialnego.

Powołując się na wspomniany przepis art. 74i § 4 cyt. ustawy A. S. miała więc pełne prawo do wystąpienia do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o powołanie jej na stanowisko asesora notarialnego, albowiem miała pozytywnie zdany egzamin notarialny.

W ocenie Sądu powołany przez stronę skarżącą przepis art. 76 § 2 ustawy - Prawo o notariacie przewiduje pewną generalną zasadę, uwzględniającą obowiązek odbycia aplikacji notarialnej, który to obowiązek nie ma jednak zastosowania do wszystkich sytuacji przewidzianych przez ustawodawcę.

Otóż, jak wynika z tego przepisu, asesorem notarialnym może być aplikant notarialny, który zdał egzamin notarialny i przedstawił oświadczenie notariusza o gotowości zawarcia z nim umowy o pracę.

Zdaniem Sądu dokonując interpretacji art. 76 § 2 ustawy – Prawo o notariacie, nie można poprzestać na jego literalnym brzmieniu, bez uwzględnienia pozostałych norm prawnych zawartych w całej ustawie, w tym przede wszystkim przepisów art. 12 § 2 i art. 74i § 4 ustawy - Prawo o notariacie.

Zgodzić się należy z organem, że skoro osoby, o których mowa w art. 12 § 2 ustawy - Prawo o notariacie, mogą, bez uprzedniego obowiązku odbycia aplikacji notarialnej, przystąpić do egzaminu notarialnego, to w konsekwencji, po uzyskaniu pozytywnego wyniku egzaminu, mogą ubiegać się o powołanie na stanowisko asesora notarialnego. Wynika to wprost z jednoznacznego w tym zakresie przepisu art. 74i § 4 ustawy - Prawo o notariacie.

Niewątpliwie w świetle generalnej zasady przewidzianej przez ustawodawcę, aby zostać asesorem notarialnym należy wpierw ukończyć aplikację notarialną, a następnie zdać egzamin notarialny i uzyskać stosowne oświadczenia notariusza dotyczące gotowości zatrudnienia.

Niemniej obowiązek ukończenia aplikacji nie dotyczy osób, o których mowa w art. 12 § 2 ustawy - Prawo o notariacie, a więc osoby wskazane w tym przepisie mają prawo, po uzyskaniu oczywiście pozytywnego wyniku egzaminu oraz po uzyskaniu oświadczenia od notariusza o gotowości zatrudnienia w kancelarii notarialnej, ubiegać się o powołanie na stanowisko asesora notarialnego.

W ocenie Sądu zauważyć trzeba, iż wbrew sugestiom skarżącej Rady, w wyroku z dnia 26 marca 2008 r., sygn. akt K 4/07, Trybunał Konstytucyjny nie podważył konstytucyjności przepisów, które umożliwiają uzyskanie stanowiska asesora notarialnego osobom nie będącym aplikantami notarialnymi. Należy zauważyć bowiem, iż Trybunał w przedmiotowym orzeczeniu nie zanegował generalnej zasady wyrażonej zarówno w przepisie art. 12 § 2, jak i art. 74i § 4 ustawy - Prawo o notariacie. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku uznał za niekonstytucyjny jedynie przepis art. 12 § 2 pkt 2-4 ustawy – Prawo o notariacie. Oznacza to, jak słusznie zauważył Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę, że nadal do egzaminu notarialnego, bez obowiązku odbycia aplikacji notarialnej, mogą przystąpić osoby, o których mowa w art. 12 § 2 pkt 1, 5 i 6 cyt. ustawy. W konsekwencji osoby te po otrzymaniu pozytywnego wyniku egzaminu notarialnego, mogą - zgodnie z art. 74i § 4 ustawy – Prawo o notariacie - ubiegać się o powołanie na stanowisko asesora notarialnego.

Należy w pełni podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekającego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 118/08, iż niedopuszczalna byłaby sytuacja, w której zapisy ustawy – Prawo o notariacie umożliwiałyby wprawdzie kandydatowi, po spełnieniu wymogów formalnych, zdanie egzaminu notarialnego bez obowiązku odbycia aplikacji notarialnej, lecz jednocześnie uniemożliwiałyby powołanie go na stanowisko asesora notarialnego.

Mając powyższe na względzie uznać należy, iż w świetle zgromadzonych materiałów dowodowych istniały wszelkie przesłanki formalne do powołania A. S. na stanowisko asesora notarialnego w okręgu Izby Notarialnej w [...].

Wobec powyższego należy niewątpliwie uznać, iż Minister Sprawiedliwości nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Minister nie dopuścił się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisu art. 76 § 1 i 2 ustawy – Prawo o notariacie, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące niniejszej sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.