Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 866/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 142/16 w sprawie ze skargi L. L. na bezczynność i przewlekłość Starosty Goleniowskiego w przedmiocie wydania decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. L. na rzecz Starosty Goleniowskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 142/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. L. na bezczynność i przewlekłość Starosty Goleniowskiego w przedmiocie wydania decyzji oddalił skargę na bezczynność, stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania, stwierdził, że przewlekłość nie miała rażącego charakteru, oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądził od Starosty Goleniowskiego na rzecz skarżącego L. L. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył L. L.. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) przez nierozpatrzenie skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania starosty goleniowskiego a jedynie przyjęcie stanowiska starosty jako niepodlegającego ocenie sądowej;

2) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1) P.p.s.a.) przez tolerowanie sytuacji bezprawia administracyjnego przejawiającego się zastąpienie niewyartykułowanym uznaniem administracyjnym konieczności załatwiania spraw w drodze decyzji administracyjnej wskutek nierozpoznania zarzutu niewydania decyzji w sprawie zmiany klasy bonitacyjnej gruntu dla działki nr [...] obrębu B. w gminie G. woj. zachodniopomorskie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie zgodnie ze osnową skargi do WSA w Szczecinie z dnia 4 października 2016 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Starosta Goleniowski wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Warto jeszcze skonstatować, że wnoszący kasację zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, mimo że skarga została w części uwzględniona.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.).;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji Sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej.

Wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych".

Nie zwalnia to jednak autora skargi kasacyjnej z powinności prawidłowego sformułowania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 174 pkt 1 i 2 i 176 P.p.s.a.).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, że w badanej skardze kasacyjnej skarżący, będący radcą prawnym, w podstawie kasacyjnej nie powołał żadnego przepisu, który zdaniem skarżącego został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Samo wskazanie w podstawie kasacji art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. nie stanowi prawidłowego wskazania naruszonych przepisów, a w konsekwencji, świadczy o wadliwej konstrukcji skargi kasacyjnej. Jest oczywiste, że Sąd pierwszej instancji nie stosował przepisów art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., a zatem nie mógł ich naruszyć. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie (patrz: Bogusław Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz", WK 2016, pkt 7 do art. 176).

Wnoszący kasację nie wskazał w podstawach kasacji, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 5 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, które to przepisy wskazał w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako regulujące zmianę klasy gruntu.

Niezależnie od wadliwości skargi kasacyjnej, można zaś stwierdzić, że oczywiście bezzasadny jest opis naruszenia podany w zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Wbrew zarzutowi, Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Goleniowskiego. To rozpoznanie polegało na wydaniu wyroku w sprawie. W odniesieniu do drugiego zarzutu można zaś zauważyć, że został on w części wstępnej sformułowany niegramatycznie, a w rezultacie w sposób niejasny. Z zakończenia zawartej w tym zarzucie wypowiedzi ma natomiast wynikać, że Sąd nie rozpoznał zarzutu niewydania decyzji w sprawie zmiany klasy bonitacyjnej gruntu działki nr [...] obrębu B. Tak sformułowany zarzut kasacji nie odpowiada rzeczywistości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji to zagadnienie zbadał i rozważył.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wynika z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.