Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2053/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 39 (2), art. 46 § 3, art. 77, art. 129 § 2, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł w przedmiocie określenia przypadających do zwrotu przez Gminę R. do budżetu państwa kwot w wysokości:

1) 420 400,54 zł, stanowiącej wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem części dotacji celowej przekazanej Gminie R. z budżetu państwa na realizację zadania zleconego z zakresu administracji rządowej, polegającej na prowadzeniu Środowiskowego Domu Samopomocy w R. w latach 2015-2016 oraz w przedmiocie określenia terminów, od których należy liczyć odsetki,

2) 17 118 zł stanowiącej pobraną w nadmiernej wysokości część dotacji celowej przekazanej z budżetu państwa Gminie R. na realizację zadania zleconego z zakresu administracji rządowej, polegającego na prowadzeniu Środowiskowego Domu Samopomocy w R. w latach 2015-2016, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi począwszy od dnia 3 sierpnia 2017r. Zgodnie z UPP – Urzędowym Poświadczeniem Przedłożenia decyzja Wojewody została doręczona Gminie w dniu 20 maja 2018 r.

Pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. Gmina R. złożyła odwołanie od ww. decyzji ( jej zdaniem, przesłanej stronie za pośrednictwem ePUAP w dniu 1 czerwca 2015 r. po godzinach pracy urzędu), zaskarżając powyższą decyzję Wojewody w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy albo uchylenie decyzji Wojewody i umorzenie postępowania w całości.

Postanowieniem z dnia 19 października 2018 r. nr [...] Minister Finansów stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano m.in., że zgodnie z art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, dalej k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Powyższy przepis określa sposób liczenia terminu do wniesienia odwołania.

Organ podkreśla, że wbrew stanowisku przedstawionemu w odwołaniu, zaskarżona decyzja Wojewody [...] została przekazana i doręczona Stronie, zgodnie z UPP –Urzędowym Poświadczeniem Przedłożenia, w dniu 30 maja 2018 r. (nie zaś w dniu 1 czerwca 2018 r. po godzinach pracy urzędu) i od tej daty, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. należy liczyć termin 14-dniowy. Gmina nie kwestionuje faktu, że decyzję Wojewody otrzymała, co potwierdza okoliczność złożenia od niej odwołania (nie dokonywano powtórnego jej doręczenia w dniu 1 czerwca 2018 r.).

Odwołanie od ww. decyzji Wojewody zostało podpisane i wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. w dniu 15 czerwca 2018 r. Zostało zatem podpisane i wniesione po upływie ustawowego terminu przewidzianego na skuteczne skorzystanie z ww. środka zaskarżenia.

W niniejszej sprawie wystąpiło zatem uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Oznacza to, że odwołanie z dnia 15 marca 2018 r. nie może stanowić podstawy do merytorycznego rozpatrzenia spraw. Termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. jest terminem zawitym. Jego przekroczenie (nawet niewielkie), niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu (por. m.in. wyrok z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. II SA/Łd 1039/14).

Wyżej opisane postanowienie zaskarżyła Gmina R. zarzucają mu:

1. Naruszenie art. 46§ 3 k.p.a. poprzez uznanie, że doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło 30 maja 2018 r. a więc z chwila wprowadzenia decyzji do systemu ePUAP i wygenerowania urzędowego potwierdzenia przedłożenia –upp.

2. Naruszenie art. 134 k.p.a., poprzez uznanie, że odwołanie zostało wniesione po terminie przy jednoczesnym braku ustalenia daty doręczenia decyzji skarżącemu.

3. Naruszenie art. 6,7, 8 i 77 k.p.a. poprzez niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. Uchylenie postanowienia Ministra Finansów i stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione w terminie lub że termin do wniesienia odwołania nie upłynął, gdyż z uwagi na wadę doręczenia decyzji nie ma jej w obrocie prawnym;

2. Zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych;

3. Rozpatrzenie sprawy pod nieobecność skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem kwestionowane nią postanowienie nie narusza prawa. W szczególności podkreślić trzeba, iż nie jest zasadny najdalej idący zarzut naruszenia art. 46 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne jeżeli adresat potwierdził odbiór pisma w sposób, o którym mowa w §4 pkt 3 art. 46. Z niego z kolei wynika, że w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające m.in. pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. Wbrew sugestiom skarżącego przywołany przepis nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Skarżąca jest bowiem podmiotem, któremu dokonuje się doręczeń na elektroniczną skrzynkę podawczą w rozumieniu art. 392 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że w przypadku, gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących nadania publiczne, doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu i co niezmiernie istotne, przepisu art. 391 k.p.a. w takim przypadku nie stosuje się. Zauważyć w związku z powyższym trzeba, że Skarżąca nie przekazała organowi żądanej informacji, co do tego, iż utworzyła inną dodatkową skrzynkę podawczą, na którą należy przekazywać informację/korespondencję w sprawie, która jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. W związku z tym organ zobowiązany był do doręczenia decyzji na wskazaną i znaną mu elektroniczną skrzynkę podawczą, co wynika z art. 46§ 10 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w §4 pkt. 3 (a takim podmiotem jest skarżąca) następuję przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu w sposób określony w tej ustawie. W tym miejscu nie od rzeczy będzie przypomnienie, że ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne wskazuje, że w przypadku podmiotów publicznych fakt doręczenia ustawodawca wiąże z wprowadzaniem albo przeniesieniem dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego (zob. art. 3 pkt. 20 ww. ustawy). Powyższe potwierdza także §8 ust. 3 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. 2018. 180). Wynika z niego, że doręczenia dokonywane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na ePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą, przy czym za pomocą ePUAP możliwie jest przekazywanie doręczanych podmiotowi publicznemu dokumentów elektronicznych do tego systemu teleinformatycznego.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika (Skarżąca tego nie kwestionuje), iż była ona takim właśnie podmiotem. Poza tym wcześniejsza korespondencja związana z przedmiotową sprawą była jej dostarczana w takim właśnie trybie, a skarżąca nie kwestionowała go. Nie podnosiła również jakichkolwiek trudności związanych z doręczaniem jej korespondencji w omawianym trybie. Nie wskazywała wreszcie na awarię systemu, co jest istotne ze względu na treść §13 nst. 1 ww. rozporządzenia, z którego wynika, że w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępnione nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń.

Nie sposób nie zauważyć także i tego, że okoliczność doręczenia decyzji Wojewody na elektroniczna skrzynkę podawczą w dniu 30 maja 2018 r. potwierdza wydruk z ePUAP (zrzut ekranu ze strony ePUAP) załączony do skargi.

Mając na względzie to wszystko o czym wyżej mowa sąd uznał, iż niezasadne są także pozostałe dwa zarzuty skargi ( opisane w pkt. 2 i 3).

Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.