Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1910/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.) oraz § 9 i § 15 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.), z dniem[ ...] maja 2019 r. zwolnił [...] S. K. ([...]) z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] czerwca 2019 r. mianował na stanowisko [...] Sekcji [...] Wydziału [...] - w 6 (szóstej) grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,091 (dwa, dziewięćdziesiąt jeden tysięcznych) kwoty bazowej wynoszącej 1523,29 złotego, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3190 (trzy tysiące sto dziewięćdziesiąt) złotych, dodatkiem służbowym w kwocie 900 (dziewięćset) złotych miesięcznie i dodatkiem specjalnym w wysokości 30% (trzydzieści procent) kwoty bazowej. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi personalnemu organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja jest realizacją wniosku personalnego dowódcy [...] "[...]", uzasadnionego posiadanymi przez policjanta kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem. Kwota dodatku służbowego oraz dodatku specjalnego uzasadniona jest pozytywną oceną wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Rygor natychmiastowej wykonalności nadano ze względu na interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez [...] "[...]".

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu odwołania S. K., decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej terminu zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe; orzekł,

że zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego nastąpiło z dniem [...] czerwca 2019 r., a wyznaczenie na nowe stanowisko służbowe nastąpiło od dnia [...] czerwca 2019 r.; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.

W uzasadnieniu Minister przytoczył art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, że do podjęcia decyzji na podstawie tego przepisu, dotyczącego mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe nie jest wymagana zgoda policjanta. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 263, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o związkach zawodowych, polegającego na braku konsultacji z Zarządem Terenowym [...] "[...]'’ oraz Zarządem Wojewódzkim Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Głównej Policji i nie uzyskania zgody na jego przeniesienie, organ przytoczył powołany wyżej przepis i wskazał m.in., że ochrona związkowa znajduje zastosowanie wyłącznie wobec policjantów, którzy w dniu wydania wobec nich rozkazów personalnych (o ile zmieniają one na niekorzyść warunki służby) byli wskazani przez zarząd zakładowej organizacji związkowej jako osoby podlegające tej ochronie. Jak wynika z załączonej do złożonego odwołania uchwały nr [...] Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Komendy Głównej Policji z dnia [...] marca 2019 r., skarżący został objęty ochroną prawną przewidzianą w art. 32 ust. 1 - 2 i 4 ustawy o związkach zawodowych. Organ wskazał, że szczególna ochrona działaczy związku zawodowego policjantów dotyczy wyłącznie tych sytuacji, gdy warunki służby miałyby zostać jednostronnie zmienione, wskutek czego nastąpiłoby pogorszenie sytuacji prawnej policjanta. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych, do praw związkowych funkcjonariuszy Policji (...) stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - co znamienne - z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z odrębnych ustaw. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 7 wyżej cytowanej ustawy, przepisy ustawy dotyczące pracowników stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy.

Minister stwierdził, że mianowanie policjanta w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie narusza art. 32 ust. I ustawy o związkach zawodowych. Podzielił pogląd Komendanta Głównego Policji wyrażony w stanowisku do odwołania z dnia [...] czerwca 2019 r., iż wykonywanie uprawnień związkowych nie może wpływać, bądź naruszać istoty stosunku służbowego policjanta. Służba Jako stosunek administracyjnoprawny - nie ma charakteru pracy. Odrębna wykładnia prowadziłaby do tego, że cel, dla którego ustanowiono stosunek służbowy (tj. stworzenie warunków do realizacji ustawowych zadań Policji) musiałby ustąpić innemu celowi, jakim jest realizacja zadań statutowych przez policjanta pełniącego funkcję związkową. Ochrona trwałości stosunku służbowego działaczy związku zawodowego policjantów przewidziana w art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych nie może także naruszyć uprawnienia przełożonego właściwego w sprawach osobowych do swobodnego kształtowania polityki kadrowej, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji.

Organ wskazał, że w omawianym stanie faktycznym bezsprzecznie nie doszło ani do wypowiedzenia, ani do rozwiązania stosunku służbowego, ale wyłącznie do jednostronnej zmiany warunków pełnionej służby. Uprawnienie do jednostronnego i władczego kształtowania sytuacji prawnej policjanta stanowi istotę stosunku służbowego. Policjant nie uczestniczy w ustalaniu warunków pełnionej służby. Konstrukcja prawna przewidziana w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie przewiduje również uczestnictwa w procedurze mianowania żadnego podmiotu, w tym organizacji związku zawodowego policjantów, z którym przełożony miałby współdziałać. Wyjątek taki ustawodawca przewidział w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w którym zobowiązał do zasięgnięcia opinii organizacji związku zawodowego policjantów w sytuacji zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy o Policji. Przepis art. 67 ust. 2 ustawy o Policji zobowiązuje do "odpowiedniego" stosowania ustawy o związkach zawodowych. Jednakże odpowiednie stosowanie ust. 6 oraz ust. 7 ustawy o związkach zawodowych, nie może polegać na obowiązkowym i automatycznym zasięgnięciu opinii organizacji związku zawodowego policjantów w przypadku zwolnienia ze stanowiska służbowego i mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe w tej samej komórce lub jednostce organizacyjnej. Organ stwierdził, że nie może być mowy o naruszeniu uprawnień członka organizacji związku zawodowego policjantów podlegającego ochronie w sytuacji jednostronnej zmiany warunków pełnionej służby, w przypadku gdy żaden z parametrów określających status policjanta nie ulega pogorszeniu.

Przepis art. 32 ustawy o związkach zawodowych, w realiach służby policjanta stanowi ochronę przed jednostronną zmianą warunków służby na niekorzyść funkcjonariusza, polegającą, co do zasady, na zwolnieniu go ze służby, czy też na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej NSZZ Policjantów. Jednocześnie policjant musi liczyć się z tym, że zmianie mogą ulec pewne elementy jego służby. Z tego powodu możliwość jednostronnej zmiany miejsca pełnienia służby, stanowiąca podstawowy element stosunku służbowego każdego policjanta i dla każdego wiążąca się z takimi samymi dolegliwościami, musi być traktowana w ramach odpowiedniości stosowania ochrony (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1180/13).

Organ stwierdził, że kompetencja wynikająca z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji należy wyłącznie do przełożonego właściwego w sprawach osobowych, a tym samym nie jest zależna od opinii, bądź stanowiska innych podmiotów, jeśli nie wiąże się to z pogorszeniem sytuacji prawnej policjanta, którego taka decyzja dotyczy. Dyspozycyjność policjanta wymaga od niego takiego świadczenia służby jaka jest konieczna dla zapewnienia i ochrony wartości jaką jest dobro służby. Za chybiony uznał zarzut, iż przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., Komendant Główny Policji miał obowiązek uzyskania zgody zakładowej organizacji związku zawodowego policjantów na mianowanie funkcjonariusza na stanowisko służbowe [...] Sekcji [...] Wydziału [...] [...] "[...]", czy nawet uzyskania opinii w tym przedmiocie.

Organ wskazał, że zwolnienie ze stanowiska służbowego i mianowanie skarżącego na nowe stanowisko służbowe nie pogorszyło warunków służby ww. w wyniku bowiem zmiany stanowiska służbowego policjanta mianowano na stanowisko równorzędne jak również podwyższono dodatek służbowy o kwotę 100 zł. Miesięcznie. Fakt innego miejsca wykonywania obowiązków służbowych czy też w innych godzinach pozostaje bez wpływu na ocenę równorzędności. Równorzędność stanowiska służbowego, nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia).

Komendant Główny Policji w uzasadnieniu rozkazu wykazał, że zwolnienie skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na inne stanowisko służbowe nastąpiło na takie samo stanowisko służbowe z tym samym zaszeregowaniem: w 6 grupie, z mnożnikiem 2,091 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wyżej niż dotychczas kwocie 900 zł zaś kwota podstawowego uposażenia na nowym stanowisku służbowym oraz mnożnik kwoty bazowej i stopień etatowy nie uległ zmianie. Słuszne jest zatem stwierdzenie Komendanta Głównego Policji,

że warunki pełnienia służby policjanta nie uległy pogorszeniu, a zatem, że został mianowany na stanowisko równorzędne. Odnosząc się do zarzutów, iż dotychczasowe działania podjęte wobec niego świadczą o utrudnianiu wykonywania działalności związkowej, w tym w szczególności o naruszeniu przepisów art. 35 ust. I pkt 2 ustawy

o związkach zawodowych, organ uznał je za bezpodstawne. Wywodzenie iż sam fakt dokonanej przez Komendanta Głównego Policji zmiany stanowiska służbowego skarżącego stanowi dowód powyższego organ uznał za wysoce niewystarczające. Minister wskazał, że Komendant Główny Policji był uprawniony i wręcz zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w podległej jednostce organizacyjnej Policji. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż rozkaz personalny o zwolnieniu ze stanowiska służbowego

i mianowaniu S. K. na inne - równorzędne stanowisko służbowe był realizacją wniosku personalnego dowódcy [...] "[...]", uzasadnionego posiadanymi przez policjanta kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem. W przedmiotowym wniosku wskazano,

iż S. K. w czasie swojej służby nabył m. in. uprawnienia z zakresu technik

i taktyk interwencji oraz uczestniczył w kursie z podstaw działań antyterrorystycznych. W 2016 r. ww. nabył również uprawnienia instruktora strzelań policyjnych w jednostkach i komórkach antyterrorystycznych oraz jednostkach szkoleniowych Policji. Z racji posiadanych uprawnień doświadczenia zawodowego i predyspozycji wymieniony policjant ma być odpowiedzialny za cykl szkoleniowo-bojowy policjantów [...] "[...]", Jak również policjantów samodzielnych pododdziałów kontrterrorystycznych Policji. Ponadto z akt sprawy wynika, że wymieniony w znacznym stopniu wzbogaci merytorycznie proces dydaktyczny realizowany z policjantami uczestniczącymi w kursie uzupełniającym w ramach doskonalenia lokalnego dla policjantów [...] "[...]" w zakresie podstaw działań antyterrorystycznych "[...]. W interesie społecznym tożsamym w tym przypadku z interesem służby zatem leży wzmocnienie stanu osobowego Sekcji [...] Wydziału [...] "[...]", doświadczonym, legitymującym się odpowiednim przeszkoleniem policjantem. Organ zwrócił uwagę, że jakkolwiek służba w Policji może dawać poczucie stabilizacji, rozumianej Jako większa, niż przeciętna gwarancja zatrudnienia, ale z całą pewnością stabilizacja ta nie może być utożsamiana z pełnieniem służby tylko w jednej, określonej jednostce lub komórce organizacyjnej, czy na danym stanowisku służbowym.

W związku z tym, że w rozkazie organu I instancji, któremu nadany był rygor natychmiastowej wykonalności, wskazano daty zwolnienia ze stanowiska służbowego, daty wyznaczenia nowego stanowiska służbowego, wcześniejsze w stosunku do daty doręczenia rozkazu personalnego stronie, organ odwoławczy uchylił rozkaz personalny w części dotyczącej terminu wykonania i orzec w tym przedmiocie, co uczyniono w sentencji.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. stała się przedmiotem skargi S. K., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zarzucił:

- naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych w zw. z art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez ich błędną interpretację sprowadzającą się do stwierdzenia, że przepisy ustawy o Policji upoważniające przełożonego służbowego do władczego kształtowania warunków służby charakteryzującej się hierarchicznym podporządkowaniem i koniecznością dyspozycyjności stanowią przepisy szczególne wobec ochrony związkowej polegającej na obowiązku uzyskania zgody jednostki związku zawodowego, a w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie przepisu art. 32 ust. 1 pkt. 2 ustawy o związkach zawodowych poprzez jego błędną interpretację sprowadzającą się do stwierdzenia, że przy rozważaniu "niekorzystności" zmiany warunków służby znaczenie mają wyłącznie elementy parametrów finansowych nowego stanowiska i w konsekwencji pozostawienie poza przedmiotem rozpoznania kwestii czasu dojazdów zwiększonego na skutek zmiany systemu godzinowego pełnienia służby,

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 i w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez próbę zastąpienia przez organ II Instancji obowiązku uzasadnienia faktycznego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. i wskazywanie w ramach decyzji "utrzymującej w mocy" okoliczności nie wymienionych w rozkazie pierwszoinstancyjnym, przez co strona została faktycznie pozbawiona prawa do dwuinstancyjnego postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik rozszerzył argumentację podniesionych zarzutów. Wskazał m.in., że wbrew twierdzeniom z zaskarżonej decyzji, dokonana zmiana miała charakter niekorzystny z uwagi na zwiększone koszty i czas dojazdu do miejsca służby wynikające ze zmiany 12 - godzinnego na 8 -godzinny system służby.

Pełnomocnik wskazał, że analiza wzajemnej relacji przepisów art 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 32 ust 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych wskazuje,

że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, ochrona prawna nie ulega ograniczeniu z uwagi na specyfikę służby w Policji i charakteryzujące ją zasady dyspozycyjności oraz hierarchicznego podporządkowania w sytuacji, gdy dochodzi do zmiany warunków służby na niekorzyść policjanta. Ten ostatni przepis zastrzega,

iż pracodawca nie może zmienić jednostronnie warunków pracy lub wynagrodzenia na niekorzyść osoby upoważnionej do reprezentowania wobec pracodawcy zakładowej organizacji związkowej, wskazanej uchwałą zarządu tej organizacji.

Warunkiem, pod którym możliwe jest dokonania przez pracodawcę jednostronnie zmiany na niekorzyść warunków pracy lub wynagrodzenia, jest uzyskania zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej. Niewątpliwe zgody takiej nie było.

Pełnomocnik odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2016 r. wydanego pod sygnaturą I OSK 1901/14 wskazał, że poprzez zmianę z systemu 12 godzinnego na 8 godzinny skarżący pozostaje w podróży dłużej średnio o 28 godzin, który to czas obniża jego zaangażowanie w działalność związkową w Zarządzie Terenowym NSZZ Policjantów [...]. Pełnomocnik zwrócił uwagę,

że dokonana zmiana nie jest podyktowana faktycznymi potrzebami służby a ma związek z działalnością związkową skarżącego i pozbawia go części możliwości działania (pismo Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku (znak [...])).

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2020 r. zakwestionował twierdzenia zawarte we wniosku personalnym Dowódcy [...], że posiada uprawnienia z zakresu technik i taktyk interwencji. Stwierdził m.in., że przeniesienie go na inne stanowisko było formą represji za działalność w Zarządzie Terenowym NSZZP [...], a przypisanie mu uprawnień, których nigdy nie posiadał i nadal nie posiada miało za zadanie wprowadzenie w błąd zarówno Komendanta Głównego Policji jak również Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji co do m.in. jego kwalifikacji. Skarżący wskazał m.in., że w oparciu o jego jedyne prawdziwe uprawnienia (instruktor strzelań antyterrorystycznych) ciężko byłoby uzasadnić, że to właśnie skarżący jest najwłaściwszą i jedyną osobą, która wpłynie pozytywnie na zapewnienie prawidłowej realizacji czynności służbowych przez ten wydział. Skarżący wskazał też m.in., że został poinformowany o skierowaniu na kurs dla instruktorów taktyk i technik interwencji, jednakże nie ukończył egzaminu warunkującego dostanie się na ten kurs. Podał m.in., że przesłał do Prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez D-cę [...]. Wskazał też, że [...] grudnia 2019 r. otrzymał kolejny rozkaz personalny KGP, w myśl którego został delegowany z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] od dnia [...].01.2020 r. do [...].06.2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Zaskarżona decyzja i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie naruszają prawa. Zarzuty naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych w zw. z art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, jak również zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. Sąd uznał za nietrafne.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Powołany przepis nie zawiera przesłanek determinujących zmiany personalne dokonywane przez upoważniony organ. Nie może jednak budzić wątpliwości,

że zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowanie na nowe stanowisko służbowe pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować powinien się przy tym potrzebami służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa oraz porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji). Hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych. Służba w Policji charakteryzuje się stosunkiem administracyjnoprawnym i w związku z powyższym to na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej.

Trafnie organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że dla zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania go na inne równorzędne stanowisko służbowe nie jest wymagana aprobata policjanta. Pamiętać należy bowiem, że Policja jest zhierarchizowaną formacją, a istotą służby w tej formacji jest dyspozycyjność funkcjonariuszy, co trafnie podkreślił Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Właściwy przełożony, kierując się koniecznością zapewnienia właściwej realizacji ustawowych zadań, ma tym samym uprawnienia do kształtowania treści stosunku służbowego policjanta, w tym uprawnienie do zwalniania z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko równorzędne.

Sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do badania, czy nie nosi ona cech dowolności.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie są dowolne. Organy nie naruszyły również przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych w zw. z art. 67 ust. 2 ustawy o Policji.

Zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2002 r. o sygn. akt. II SA/Wa 3504/01 wyraził pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym używając sformułowania "odpowiednio" ustawodawca założył konieczność uwzględnienia w zakresie ochrony funkcjonariuszy pełniących funkcje związkowe, specyfiki stosunków służbowych w Policji, w szczególności zaś dyspozycyjność funkcjonariusza wobec przełożonych. Owa dyspozycyjność nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby policjanta – związkowca, dokonywanych bez zgody odpowiedniej instytucji związkowej według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według indywidualnych, osobistych odczuć policjanta. Zgodnie z art. 32 ustawy o związkach zawodowych, pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może: 1. wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku prawnego ze wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z inną osobą wykonującą pracę zarobkową będącą członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnioną do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, 2. zmienić jednostronnie warunków pracy lub wynagrodzenia na niekorzyść osoby wykonującej pracę zarobkową, o której mowa w pkt 1 - z wyjątkiem przypadku ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także jeżeli dopuszczają to przepisy odrębne.

Przepis ten w realiach służby policjanta należy tak interpretować, że stanowi on ochronę przed jednostronną zmianą warunków służby na niekorzyść funkcjonariusza, polegającą na zwolnieniu go ze służby, czy też na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej (v. wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 877/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie niniejszej skarżący został przeniesiony na równorzędne stanowisko

z tym, z którego został zwolniony. Z rozkazu personalnego KGP wynika, że zwolnienie ze stanowiska i mianowanie na nowe stanowisko nastąpiło w ramach tej samej jednostki organizacyjnej Policji. Mianowanie skarżącego na stanowisko służbowe [...] Sekcji [...] Wydziału [...] w miejsce dotychczas zajmowanego stanowiska [...] Sekcji [...] Wydziału [...] zaszeregowane w tej samej grupie uposażenia zasadniczego, bez zmiany składników podstawowego uposażenia, ze zwiększonym dodatkiem służbowym, a zatem na stanowisko równorzędne, nie narusza prawa. Równorzędność nie oznacza takich samych obowiązków, czy też czasu służby. Z tego względu zarzut skargi, że zmiana z 12-godzinnego na 8-godzinny system służby stanowi o zmianie na niekorzyść skarżącego nie jest trafny. Wyliczenie przez skarżącego, że w związku ze zmianą z 12-godzinnego na 8-godzinny system służby pozostanie on w podróży "dłużej średnio o 28 godzin", i argumentacja, że czas ten "obniża jego zaangażowanie w działalność związkową w Zarządzie Terenowym NSZZ Policjantów [...]" nie jest zrozumiały. Z całą pewnością zajmowanie stanowiska, na które mianowany został skarżący nie stoi na przeszkodzie wykonywaniu działalności związkowej. Zarzuty strony wskazujące,

że jednostronna zmiana przez Komendanta Głównego Policji warunków służby nastąpiła na niekorzyść skarżącego nie są trafne. Organ nie był zobowiązany w tej sprawie do uzyskania zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej.

Na gruncie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że policjant musi liczyć się z tym, że zmianie mogą ulec pewne elementy jego służby. Możliwość jednostronnej zmiany miejsca pełnienia służby, stanowiąca podstawowy element stosunku służbowego każdego policjanta i dla każdego wiążąca się z takimi samymi dolegliwościami, musi być traktowana w ramach odpowiedniości stosowania ochrony.

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak również rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji w sposób wystarczający wskazują na potrzebę mianowania skarżącego na nowe stanowisko służbowe. Nie sposób zakwestionować powołania się przez Komendanta Głównego Policji na interes służby, który wymaga zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez [...] "[...]". Jeśli w ocenie Komendanta Głównego Policji, a zatem właściwego przełożonego zaszła potrzeba mianowania skarżącego na stanowisko [...] Sekcji [...] Wydziału [...], to oceny tej nie podważa twierdzenie skarżącego, że nie posiada jednego z uprawnień wymienionych we wniosku dowódcy [...] "[...]". Decyzja o zwolnieniu ze stanowiska i mianowaniu na nowe stanowisko podejmowana jest bowiem przez Komendanta Głównego Policji, któremu znane są akta osobowe skarżącego, a zatem kwalifikacje i doświadczenie funkcjonariusza.

Sąd nie dokonuje oceny celowości bądź słuszności zwolnienia z danego stanowiska i mianowania na nowe. Polityka kadrowa właściwych organów Policji nie podlega ocenie Sądu sprawującego kontrolę legalności decyzji uznaniowej. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego organu I instancji naruszają art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Zarówno z rozkazu personalnego, jak i z zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że zaistniały potrzeby służby wyrażające się koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań. Powyższe nie narusza prawa. Podkreślenia wymaga, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, ma charakter administracyjnoprawny. Celowość, czy zasadność zwolnienia skarżącego z zajmowanego dotychczas stanowiska i mianowanie na nowe stanowisko równorzędne pozostaje poza zakresem kontroli sądowoadministracyjnej. W sprawie niniejszej organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Prawidłowo przy tym organ odwoławczy uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji w części dotyczącej daty zwolnienia ze stanowiska służbowego i mianowania na nowe stanowisko służbowe i trafnie na nowo ustalił te daty na dni wskazane w zaskarżonej decyzji oraz zasadnie utrzymał rozkaz personalny w mocy w pozostałym zakresie. Brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji i rozkazu personalnego organu I instancji z obrotu prawnego. Podniesiona przez skarżącego kwestia delegowania wykracza poza granice niniejszej sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.