Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 651/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. P., H. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej: "MWINB", "organ odwoławczy" decyzją z dnia [...] maja 2013 roku Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) (dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania B. P. i H. P. (dalej także: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (dalej: "PINB", "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], umarzającej postępowanie w sprawie stanu prawnego budynku gastronomiczno-socjalnego, zlokalizowanego na nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. [...] -utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe decyzje zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne

i prawne:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. z uwagi na skargę B. P. i H. P. przeprowadził ponownie kontrolę w dniu [...] października 2012 roku na posesji zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...] w sprawie stanu prawnego budynku gastronomiczno-socjalnego będącego własnością P. M.. Podczas kontroli stwierdzono, że budynek gastronomiczno-socjalny został obmurowany bloczkami siporex, została wymieniona konstrukcja dachu wraz z wymianą pokrycia

z papy na blachodachówkę, wykonano nowe posadzki oraz w części konferencyjnej podłogę drewnianą, wymieniono instalacje elektryczne, wykonano remont sanitariatów poprzez wymianę osprzętu i ceramiki, ułożono na ścianach nową glazurę, na posadzkach terakotę, wymieniona została stolarka okienna i drzwiowa, wykonano ocieplenie ścian zewnętrznych styropianem gr. 15 cm oraz położono strukturę i wykonano instalację centralnego ogrzewania. Roboty remontowe wykonano zgodnie ze zgłoszeniami w Starostwie Powiatowym w L. złożonymi

w dniu [...] listopada 2007 r. i [...] lutego 2009 r. Organ I instancji wskazał ponadto, iż w stosunku do poprzedniego postępowania w tej sprawie nie zaistniały żadne nowe okoliczności czy też działania inwestycyjne, które uzasadniałyby wszczęcie postępowania. W dniu [...] listopada 2012 roku skarżący złożyli kolejną skargę dotyczącą budynku gastronomiczno-socjalnego. PINB podniósł także, iż decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku, znak: [...] umorzył poprzednie postępowanie administracyjne w sprawie stanu prawnego budynku gastronomiczno

-socjalnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. gruntu [...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Decyzja ta po rozpoznaniu odwołania skarżących została utrzymana w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 roku, [...]. B. i H. P. złożyli wniosek do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji [...]WINB nr [...]. Wobec odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z dna [...] marca 2012 roku, [...] utrzymał w mocy własną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności. Na decyzję GINB z dnia [...] marca 2012 r. B. P. i H. P. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia [...] września 2012 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1170/12 oddalił skargę. Organ I instancji przywołując treść art. 105 § 1 k.p.a. podniósł, iż PINB nie stwierdził w niniejszej sprawie samowoli budowalnej lub innego stanu faktycznego naruszającego przepisy Prawa budowalnego. Wskazał, iż złożone skargi dotyczą tego samego obiektu budynku gastronomiczno-socjalnego, który był przedmiotem poprzednio prowadzonego postępowania, zakończonego decyzją ostateczną. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ I instancji podniósł, iż zakaz naruszania res iudicata dotyczy także decyzji umarzających postępowanie. Wobec tego, iż w obrocie prawnym znajduje się decyzja umarzająca poprzednie postępowanie administracyjne w sprawie budynku objętego wnioskiem w niniejszej sprawie, w myśl zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. organ I instancji odstąpił od orzekania merytorycznego, umarzając postępowanie administracyjne.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli B. P. i H. P.. Powołując się na art. 127 k.p.a. wnieśli o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2) rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie mimo nie wyjaśnienia

w pełni stanu faktycznego sprawy, natomiast materiał dowodowy zgromadzony

w sprawie, prowadzi do przeciwnych wniosków w kierunku prowadzenia postępowania na podstawie art. 48 i nast. Prawa budowlanego,

2) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem zebrany materiał dowodowy nie uzasadniał umorzenia postępowania administracyjnego, gdyż jest niekompletny, nie pozwalał zidentyfikować części obiektu wskazanym w skardze,

3) naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; ponadto organ powiatowy nie ustosunkował się do dowodów, znajdujących się w aktach sprawy, naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ analizujący cały materiał dowodowy i na podstawie dowodów złożonych w skardze z dnia [...] września 2012r., sformułował rozstrzygnięcie w powiązaniu z ich nader swobodną oceną, nie biorąc zgłaszanych przez skarżących dowodów za istotne,

4) naruszenie art. 7 i 75 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu. Zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymagała, by w toku postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej podejmował wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczał jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc, by

z urzędu przeprowadził dowód służący ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ powiatowy prowadził "ułomne" postępowanie. Zaniechał zebrania od odpowiednich organów dokumentacji budowlanej obiektu, a nade wszystko map geodezyjnych

z przed i po 2007 roku. Te daty skrajne mają istotne znaczenie, bowiem w tym roku inwestor rozpoczął roboty remontowe. Potwierdziłoby to, czy budynek "Łącznik" powstał zgodnie z przepisami prawa, czy też inwestor dokonał samowoli budowlanej przed zgłoszeniem robót remontowych. Tylko wnikliwa analiza map geodezyjnych, doprowadziłoby do lokalizacji przez organ nadzoru budowlanego rzeczonego "Łącznika",

5) naruszenie art. 10 k.p.a., w związku z art. 81 k.p.a., poprzez zaniedbanie zawiadomienia skarżących, jako stron o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i zebraniu całości materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2013 roku Nr [...] wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy po przytoczeniu ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego powołał się na brzmienie art. 105 § 1 k.p.a., uznając jednocześnie decyzję o umorzeniu postępowania za właściwe rozstrzygnięcie. Podniósł, iż przedmiotem niniejszej sprawy była legalność budynku gastronomiczno-socjalnego położonego w miejscowości [...], gm. [...], a z akt sprawy wynika, że organ powiatowy wydał ostateczną decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stanu prawnego ww. obiektu budowlanego. Zasadność umorzenia postępowania w sprawie legalności budynku gastronomiczno-socjalnego była badana przez [...]WINB (decyzja nr [...] z dnia [...].09.2009 r.), GINB (decyzje z dnia [...].01.2012 r. oraz z dnia [...].03.2012 r.), a także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 12.09.2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1170/12). Organy nadzoru budowlanego wszystkich instancji, jak i sąd administracyjny uznały, że nie stwierdzono, aby inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, zaś roboty budowlane były wykonywane na podstawie skutecznych zgłoszeń dokonanych we właściwym organie. W związku

z tym zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzili, iż organy nadzoru budowlanego I i II instancji słusznie uznały brak podstaw do merytorycznego orzekania w sprawie.

W tych okolicznościach PINB w L. ostateczną decyzją nr [...] umarzając postępowanie przesądził o legalności przedmiotowego obiektu i robót budowlanych w nim wykonanych. Organ odwoławczy podniósł jednocześnie, iż dopóki w obrocie prawnym znajdują się decyzja organu I instancji nr [...] oraz decyzja organu II instancji nr [...], a w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne , tak jak w niniejszej sprawie, to brak jest podstaw do ponownej, merytorycznej oceny legalności przedmiotowego budynku gastronomiczno-socjalnego.

Ponowne rozstrzygnięcie w tej sprawie naruszałaby zasadę powagi rzeczy osądzonej i stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a).

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 roku skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie wnieśli B. P. i H. P..

Skarżący wnieśli o uchylenie skarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wydanej decyzji zarzucili naruszenie: art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie mimo nie wyjaśnienia w pełni stanu faktycznego sprawy podczas, gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie prowadzi do przeciwnych wniosków

w kierunku prowadzenia postępowania na podstawie art. 48 i nast. Prawa budowlanego, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem zebrany materiał dowodowy nie uzasadniał umorzenia postępowania, gdyż jest niekompletny, nie pozwala na zidentyfikowanie części obiektu, który powstał od podstaw podczas prac remontowych innej części obiektu, naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy dokładnego wyjaśnienia faktycznego sprawy, dodając, iż organy nadzoru budowlanego nie ustosunkowały się do wskazywanych przez skarżących dowodów, znajdujących się w aktach sprawy. Organ odwoławczy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów. Obydwa organy nadzoru budowlanego analizując materiał dowodowy w sprawie i na podstawie dowodów złożonych

w skardze z dnia [...] września 2012r., sformułowały rozstrzygnięcie w powiązaniu

z ich nader swobodną oceną, nie biorąc pod uwagę przedstawianych przez skarżących dowodów, naruszenie art. 136 k.p.a., poprzez zaniechanie uzupełnienia dowodów przez organ odwoławczy (art. 136 w związku z art. 7, 75 § 1 k.p.a.). Uzupełnienie materiału dowodowego, dotyczącego stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w L., o nowe okoliczności faktyczne, zaprezentowane przez skarżących jako stronę, a pominięte przez organ I instancji, miały znaczenie prawne (sygnalizowanych m. in. w piśmie z dnia [...] stycznia 2013r. kierowanym do [...]WINB w W.), umożliwiające merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Zebrany materiał dowodowy w sprawie przez organ I instancji był niekompletny, nie pozwalał na wydanie decyzji na zasadzie art. 105 k.p.a., a prowadził do przeprowadzenia kilku dowodów w sprawie przez [...]WINB w W. w ramach art. 136 k.p.a., co mieściło się w kompetencji tego organu odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż organy nadzoru budowlanego obu instancji nie podjęły wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżących jako strony. Nie ustaliły też daty powstania "Łącznika", to jest sali tanecznej ośrodka. Podnieśli, iż stan faktyczny i prawny zaistniały na nieruchomości nr ewid. [...] i [...], położonej w miejscowości [...], na przestrzeni lat 2005-2007 ewoluował, w wyniku czego zgłoszenie budowlane i decyzja o warunkach zabudowy dotyczy takiej właśnie sytuacji, czego nie chciały dostrzec oba organy nadzoru budowlanego. Wskazali, iż trudno zgodzić się z poglądem organu odwoławczego, zaprezentowanym w skarżonej decyzji, że nie ma powodów do ponownego orzekania w stosunku do przedmiotowego budynku gastronomiczno-socjalnego, ze wskazaniem, że postępowanie przez organ powiatowy było prowadzone prawidłowo, a stan faktyczny nie uległ zmianie. Organy nadzoru budowlanego uchylają się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, dotyczącej legalności obiektów zlokalizowanych na nieruchomości nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Decyzje powoływane przez te organy dotyczą zupełnie innego obiektu, który podczas prac remontowych został rozebrany, a wybudowano obiekt o znacznych gabarytach, bez stosownych dokumentów budowlanych. Organ odwoławczy i organ powiatowy błędnie oparły swe decyzje na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., brak jest bowiem podstaw do uznania postępowania za bezprzedmiotowe.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas przedstawianą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), nie jest związany zarzutami i granicami skargi.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności

z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. umarzającą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie stanu prawnego budynku gastronomiczno-socjalnego zlokalizowanego na działce

w miejscowości [...]. Bezprzedmiotowość postępowania w niniejszej sprawie organy obu instancji upatrują w pozostawaniu w obrocie prawnym decyzji organu odwoławczego nr [...] z dnia [...] września 2009 roku, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku umarzającą poprzednie postępowanie administracyjne w sprawie stanu prawnego budynku gastronomiczno – socjalnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...]

w miejscowości [...] gm. [...]. Wskazują jednocześnie na niedopuszczalność merytorycznego rozstrzygania w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Art. 105

§ 1 k.p.a. kładzie akcent na bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Umorzenie postępowania administracyjnego jest zatem uwarunkowane przez stanowisko wobec samego przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Z powyższego wynika, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W pierwszym wypadku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania, w drugim natomiast dlatego, że bezprzedmiotowość pojawiła się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem. Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Łodzi z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94 (publ. ONSA 1996, nr 2, poz. 80): "Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 k.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych

i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy". Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (por. Wyrok NSA w sprawie 29 kwietnia 1998 r. w sprawie IV Sa 1061/96 (LEX nr 45166)). W tych okolicznościach organy zobowiązane są, o ile postępowanie w tożsamym przedmiocie toczyło się i zapadło rozstrzygnięcie, do uwzględnienia w toku postępowania tej kwestii.

Okoliczność pozostawania w obrocie prawnym decyzji nr [...] z dnia [...] września 2009 roku i decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku, o których mowa wyżej nie jest przez skarżących kwestionowana. Przeciwnie kserokopie tych decyzji zostały dołączone do skargi. Wynika z nich, iż PINB w L. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stanu prawnego budynku gastronomiczno-socjalnego zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], którego stroną byli skarżący. Postępowanie to zakończyło się decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku o umorzeniu wydaną przez organ I instancji na podstawie art. 105

§ 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowym. Decyzja ta została przez organ odwoławczy decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2009 roku utrzymana w mocy. Jak wynika

z akt administracyjnych w dniu [...] września 2012 roku skarżący złożyli pismo zatytułowane: "Skarga dotycząca popełnienia samowoli budowlanej", w którym zawarty został wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej podczas budowy obiektu budowlanego w Ośrodku Wypoczynkowym "[...]", zlokalizowanym na nieruchomości nr [...] położonej w miejscowości [...], stanowiącym własność P. M. i wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego – łącznika. W uzasadnieniu pisma, o którym mowa skarżący podnoszą, iż łącznik, będący obiektem budowlanym, w którym urządzono salę taneczną został wybudowany w 2006 roku bez pozwolenia budowlanego. W tych okolicznościach słusznie organy w niniejszym postępowaniu odnoszą się do postępowania, które zakończone zostało wydaniem ostatecznej w administracyjnym toku instancji decyzji organu odwoławczego Nr [...] z dnia [...] września 2009 roku. Z wniosku, jaki do organu I instancji wpłynął w dniu [...] września 2012 roku wynika bowiem, iż dotyczy on obiektu budowlanego wchodzącego w skład zabudowy w postaci budynku gastronomiczno - socjalnego, który był przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2009 roku. Przeprowadzone w dniu [...] października 2012 roku czynności kontrolne wykazały, iż prace remontowe w budynku gastronomiczno - socjalnym zostały wykonane na podstawie zgłoszeń z [...] listopada 2007 roku i [...] lutego 2009 roku, które podlegały ocenie podczas poprzednio prowadzonego postępowania. Według zawartych w protokole kontroli z dnia [...] października 2012 roku wyjaśnień H. P., roboty budowlane kwestionowane przez skarżących były wykonywane w 2007 roku i wcześniej. Wobec tego, iż poprzednie postępowanie toczyło się w 2009 roku i po tej dacie roboty budowlane nie były wykonywane, należy zgodzić się z oceną organów w niniejszej sprawie, iż kwestionowane obecnie obiekty i roboty budowlane pozostawały już w kręgu zainteresowania tych organów. Nie ulega zatem wątpliwości, iż postępowanie, którego wszczęcia domagają się skarżący w niniejszej sprawie stanowiłoby ponowną ocenę w przedmiocie, co do którego zapadło prawomocne rozstrzygnięcie, pozostające nadal w obrocie prawnym. Tymczasem, jak trafnie wskazują organy obu instancji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną jest nieważna. Bez znaczenia pozostaje jednocześnie to, iż w poprzednim postępowaniu zapadła decyzja je umarzająca. Umorzenie postępowania, o którym mowa zostało bowiem poprzedzone dokonaniem oceny, iż brak jest podstaw do postawienia inwestorowi zarzutów niezgodności z prawem prowadzonych inwestycji. Postępowanie w niniejszej sprawie jest tożsame zarówno w odniesieniu do stron jak

i do przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zarzuty formułowane przez skarżących w swojej treści mają na celu wykazanie wad

i braków poprzednio prowadzonego postępowania. Tymczasem bez względu na to czy zastrzeżenia te są zasadne czy nie, z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2009 roku zawierającej ocenę co do zgodności z prawem budynku gastronomiczno – socjalnego, w którego skład wchodzi tzw. "łącznik" czyni bezprzedmiotowym kolejne postępowanie, które miałoby się toczyć w zwykłym trybie, w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Tym samym organy prawidłowo zastosowały art. 105 § 1 k.p.a. Wyjaśniając w sposób nie budzący wątpliwości motywy rozstrzygnięcia nie dopuściły się naruszenia art.107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły art. 7, 77 i 80 k.p.a., jak również w odniesieniu do organu odwoławczego - art. 136 k.p.a.

Z tych względów wobec braku naruszeń przepisów prawa uzasadniających uwzględnienie skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie

z treścią wyroku.