Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 745/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1,6 i 7
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: par. 11, par. 16 pkt 1,2, par. 19 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 761
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz  właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Iwona Maciejuk, , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. A. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę w zakresie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w S. skierował P. A. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., dalej "RWKL". celem weryfikacji zasadności zwolnienia lekarskiego oraz ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], działając na podstawie: art. 5 ust 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz.U. 2016 r. poz. 1726) oraz § 11, § 16 pkt 1 i 2 i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. 2015 r. poz. 761) oraz § 5 i 7 pkt 2 rozp. MON z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U.2012 r. poz. 1013), dokonała u P. A. w punkcie 8 A. orzeczenia - schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej następującego rozpoznania:

1) [...] ([...]) - § [...] pkt [...]

w punkcie B schorzenia współistniejące:

2) [...] - § [...] pkt [...],

3) [...] - § [...] pkt 5,

4) [...] - § [...] pkt [...],

5) [...] - § [...] pkt [...],

6) [...] - § [...] pkt [...],

7) [...] - § [...] pkt [...],

8) [...] - § [...] pkt [...],

9) [...] - § [...] pkt [...].

W pkt 9 orzeczenia określono kategorię zdolności P. A. jako kategorię N – zał. 1 Grupa II – Trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej.

W pkt 10 wskazano, że schorzenia wymienione w pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

W pkt 11 zaliczono badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, data powstania inwalidztwa od dnia [...] stycznia 2016 r.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., dalej "CWKL", po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2016 r., poz. 1726) oraz § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), a także § 7 pkt 1 i § 23 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 roku w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 z późn. zm.) uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie z dnia [...] stycznia 2017 r. i wydała nowe o następującej treści:

W pkt 8 A. orzeczenia - schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej:

1) [...] ([...]) - § [...] pkt. [...].

W pkt 8 B. - schorzenia współistniejące:

2) [...] - § [...] pkt. [...],

3) [...] - § [...] pkt. [...], § [...] pkt. 1,

4) [...] - § [...] pkt. [...],

5) [...] - § [...] pkt. [...],

6) [...] - § [...] pkt. [...],

7) [...] - § [...] pkt. [...],

8) [...] - § [...] pkt. [...].

9) [...] - § [...] pkt. [...].

W pkt 9. Orzeczenia zaliczono P. A. do: kategorii N - Zał. 1, Grupa II - Trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej.

W pkt 10. wskazano, że schorzenia wymienione w pkt. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

W pkt 11 zaliczono badanego do: trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia; data powstania inwalidztwa: [...] stycznia 2017 r.

W uzasadnieniu orzeczenia CWKL wskazała, że w przypadku żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową kwalifikację zdolności do dalszej służby ustala się na podstawie załącznika Nr 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, w grupie badanych II - co ma miejsce u zainteresowanego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami orzeczniczymi zawartymi w wyżej przytoczonym rozporządzeniu MON dla opisanego w pkt 1 rozpoznania stanu zdrowia przyporządkowano § 1 pkt 6. Ustawodawca w tym przypadku przewidział dla Grupy badanej II (żołnierze zawodowi), wyłącznie kategorię N, bez jakiejkolwiek alternatywy - co oznacza, iż jest on niezdolny do tej służby.

CWKL podała, że wymagania zdrowotne wobec żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową są bardzo wysokie, co spowodowane jest z perspektywą wieloletniej, ciężkiej służby. Zawodową służbę wojskową pełnić powinni zdrowi ludzie, gdyż służba ta ze względu na swoją specyfikę jest obarczona wieloma czynnikami uciążliwymi dla zdrowia między innymi: bardzo dużym stresem, dużą urazowością, bardzo dużym wysiłkiem fizycznym, nieregularnym trybem pracy oraz związanym z tym nieregularnym i nieprawidłowym odżywianiem. Wymaga ona dużej odporności i wytrzymałości zarówno fizycznej jak i w sferze psychicznej. Związana jest z dużymi obciążeniami wszystkich narządów i układów ludzkiego organizmu dotyczy to także układu krążenia. Wszystkie wymienione wyżej uwarunkowania, w tym fakt przebywania przez orzekanego na długotrwałym zwolnieniu lekarskim wskazują (a w tym przypadku graniczy to niemal z pewnością), że badany nie może pełnić powierzonych obowiązków służbowych, a warunki i właściwości tej służby u orzekanego obciążonego schorzeniem wymienionym w pkt 1 rozpoznania mogą wywoływać wystąpienie poważnych konsekwencji zdrowotnych. Rozpoznane schorzenie z pewnością znacznie upośledza funkcjonowanie ustroju człowieka w przypadku np. ekstremalnego wysiłku fizycznego.

Odnosząc się do zastrzeżeń P. A. pod kątem grupy i daty powstania inwalidztwa CWKL nadmieniła, że orzekając o inwalidztwie, związku inwalidztwa ze służbą wojskową, wojskowe komisje lekarskie kierują się przepisami ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 330), a orzekając o niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.).

P. A., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył w całości orzeczenie CWKL w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenia:

I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. przepisu art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin poprzez ich niezastosowanie.

II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

2. naruszenie przepisów art. 15 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz 78 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i wydanie przez organ II instancji rozstrzygnięcia bez ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i z pominięciem okoliczności faktycznych istniejących w momencie orzekania,

3. przepisów art. 7, 77, 78 i 80 w zw. z art. 136 oraz 8 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez nie zbadanie i nie zweryfikowanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia z pominięciem okoliczności faktycznych istniejących w momencie orzekania,

4. przepisu art. 10 k.p.a. (w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) poprzez nie danie stronie możliwości do odniesienia się do zebranego w sprawie materiału i podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia

5. przepisu art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez uzasadnienie orzeczenia w sposób uniemożliwiający odtworzenie toku wnioskowania organu i kontroli rozstrzygnięcia, nie wskazanie dowodów na których organ się oparł, a którym odmówił wiarygodności.

Mając na uwadze wyżej podniesione zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2017 roku nr [...], a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał, że zaskarżonym orzeczeniem organ uchylił orzeczenie organu I instancji, orzekając co do istoty sprawy, jednakże przedmiotowe rozstrzygniecie było niemal tożsame z treścią decyzji (orzeczenia) organu I instancji. Organ nie dokonał żadnych ustaleń we własnym zakresie, naruszył przepisy prawa materialnego i szereg przepisów proceduralnych. W ocenie skarżącej organ wadliwie przeprowadził postępowanie dowodowe, a w konsekwencji wydał orzeczenie nie mając pewności co do stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania. Jednocześnie skarżący zauważył, że brak wezwania strony do merytorycznego odniesienia się do stanowiska organu II instancji, przed wydaniem ostatecznego orzeczenia, stanowi o rażącym naruszeniu normy art. 10 k.p.a. Jest to szczególnie istotne w powiązaniu ze skutkami wydania orzeczenia CWKL w W. – w tym zwłaszcza – wydalenia ze służby skarżącego z mocy prawa w dacie wydania orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o jej odrzucenie w trybie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - ponieważ sprawy związane z ustaleniem związku chorób ze służbą wojskową, grupy inwalidzkiej i zdolności do pracy nie należą do kognicji sądów administracyjnych. Z ostrożności procesowej – w części dotyczącej określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej wniosła o jej oddalenie z powodu merytorycznej niezasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r. sygn. OSK 1203/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. 871 ze zm.), ustawa z 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r., poz. 213 ze zm.), ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 1037 ze zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (v. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/100, ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11).

Oznacza to, że skarga na orzeczenie CWKL w W. z dnia [...] marca 2017 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową i zdolności do pracy jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", albowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tym samym zarzuty skargi dotyczące wyżej wskazanych kwestii Sąd pozostawił bez rozpoznania.

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.) zdolność psychiczną i fizyczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska wydając w tej sprawie orzeczenie, które jest decyzją. Od orzeczenia służy odwołanie, a następnie od orzeczenia wydanego w wyniku odwołania - skarga do sądu administracyjnego. Orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza do jednej z kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej (art. 5 ust. 7 tej ustawy).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w powyższym zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby wojskowej. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

Kontrola dokonana przez Sąd w tym zakresie pozwala na przyjęcie, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

Podkreślić należy, że na etapie postępowania odwoławczego P. A. nie złożył do akt administracyjnych żadnych dokumentów (wyników badań lekarskich) mogących skutecznie podważyć przyjętą przez organ I instancji kwalifikację odnośnie kategorii zdolności do służby wojskowej. Poinformował jedynie, że podjął starania zmniejszenia stopnia otyłości i zniwelowania czynnika BMI. Korzysta z pomocy poradni dietetycznej i został zakwalifikowany na operację zmniejszenia żołądka, która jednak się nie odbyła z uwagi na przeciwskazania zdrowotne. Wniósł o ponowne zbadanie przed CWKL przed wydaniem ostatecznego orzeczenia, w terminie co najmniej po wykorzystaniu sześciomiesięcznego urlopu zdrowotnego, o który zamierza się ubiegać po zakończeniu zwolnienia lekarskiego.

Zgodnie z § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. CWKL w W., rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby CWKL w W. może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów.

Z powyższego przepisu wynika, że organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia ponownych badań lekarskich i specjalistycznych i orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Podejmując zaskarżone orzeczenie CWKL w W. mogła więc uznać, że przeprowadzone badania, tj. ocena wzrostu i masy ciała, EKG, RTG klatki piersiowej, USG serca, badania morfologiczne i biochemiczne, a także konsultacje specjalistyczne (kardiologiczna, internistyczna, chirurgiczna i dermatologiczna) pozwalają na podjęcie stosownych rozstrzygnięć bez konieczności przeprowadzenia ponownych badań, konsultacji, czy obserwacji szpitalnej. Organ odwoławczy, mógł też, jak w niniejszej sprawie, na podstawie zgromadzonego już w sprawie materiału dowodowego dokonać oceny kategorii zdolności zawodowej służby wojskowej. RWKL przy podejmowaniu rozstrzygnięcia prawidłowo ustaliła kategorię zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, natomiast uchylenie przedmiotowego orzeczenia nastąpiło jedynie z uwagi na konieczność ustalenia ponownie daty powstania inwalidztwa na dzień [...] stycznia 2017 r. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia organu odwoławczego komisja lekarska pierwszej instancji wykonała u skarżącego stosowne badania i konsultacje lekarskie, a przy redagowaniu orzeczenia wzięła pod uwagę wszystkie fakty i dostępną dokumentację medyczną oraz przeanalizowała obowiązujące przepisy orzecznicze i prawidłowo dokonała oceny stanu zdrowia orzekanego. RWKL przy podejmowaniu rozstrzygnięcia prawidłowo ustaliła kategorię zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, natomiast uchylenie przedmiotowego orzeczenia nastąpiło jedynie z uwagi na konieczność ustalenia ponownie daty powstania inwalidztwa na dzień [...] stycznia 2017 r.

Sąd zauważa, że P. A. został skierowany do wojskowej komisji lekarskiej w celu oceny zdolności do służby, po [...] dniach w 2016 r. przebywania na zwolnieniu lekarskim.

CWKL przy podejmowaniu rozstrzygnięcia prawidłowo ustaliła kategorię zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, bowiem wzięła pod uwagę przeprowadzone wyniki badań w postępowaniu przed RWKL, które jednoznacznie wskazały [...] ([...]) - § [...] pkt. [...].

Podkreślić należy, że stosownie do treści § 1 pkt. 6 załącznika nr 1 Grupa II rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. stwierdzone przez CWKL schorzenie powoduje niezdolność do służby wojskowej. Potwierdzają to dodatkowe objaśnienia szczegółowe do tego paragrafu, z których wynika, Grupa II (kolumna piąta) wykazu obejmuje żołnierzy zawodowych – skarżący jest żołnierzem zawodowym. W uwagach do § 1 pkt 4, 5, i 6 rozpoznanie [...] powinno opierać się na stwierdzeniu [...] i wskaźnika masy ciała ([...]). W zależności od wskaźnika masy ciała (BMI) wyróżnia się otyłość I stopnia – 30-34,9 kg/m2, II stopnia – 35-39,9 kg/m2, III stopnia - >40 kg/m2. Wskaźnik masy ciała skarżącego wynosi [...], co bez żadnej wątpliwości stanowi o [...].

Biorąc powyższe pod uwagę, organy orzecznicze obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, bowiem należycie rozważyły okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich, w wystarczający sposób zebrały i oceniły materiał dowodowy, a następnie przekonywująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. Nie naruszyły zatem przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. Zdaniem Sądu CWKL opierając się na dokumentach zgromadzonych w toku postępowania miała wystarczające podstawy do zastosowania przepisu § 11 powołanego rozporządzenia, a w dalszej konsekwencji § 1 pkt. 6 Grupa II załącznika nr 1, który w odniesieniu do żołnierza zawodowego nakłada obowiązek orzeczenia kategorii N zdolności do służby wojskowej, bez jakiejkolwiek alternatywy.

Słusznie CWKL podniosła, że wymagania zdrowotne wobec żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową są bardzo wysokie, co spowodowane jest perspektywą wieloletniej, ciężkiej służby. Służba ta wymaga dużej odporności i wytrzymałości zarówno fizycznej jak i w sferze psychicznej. Związana jest ona z dużymi obciążeniami wszystkich narządów i układów ludzkiego organizmu, dotyczy to także układu krążenia. Również fakt przebywania przez orzekanego na długotrwałym zwolnieniu lekarskim [...] dni w ciągu 2016 r. wskazuje, że skarżący nie może pełnić powierzonych obowiązków służbowych, a warunki i właściwości tej służby u P. A. obciążonego [...] mogą wywołać wystąpienie poważnych konsekwencji zdrowotnych. Rozpoznane schorzenie z pewnością znacznie upośledza funkcjonowanie ustroju człowieka w przypadku np. ekstremalnego wysiłku fizycznego.

Sąd nie stwierdził naruszenia § 23 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. W sprawie tej nadto nie można mówić o naruszeniu przepisu art. 10 k.p.a., tak jak ujmuje to skarżący. Postępowanie przed komisjami lekarskimi nie jest typowym postępowaniem administracyjnym. Skarżący, jako skierowany do RWKL brał udział w postępowaniu przed tą komisją i mógł składać wyjaśnienia i wnioski, które w jego ocenie mogłyby mieć wpływ na orzeczenie lekarskie. Także składając odwołanie od orzeczenia RWKL skarżący przedstawił wnioski i żądania, które podlegały rozpatrzeniu przez CWKL. Nieuwzględnienie przez komisję stanowiska, czy żądań strony nie stanowi o naruszeniu art. 10 k.p.a.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepis art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 136 oraz 8 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie orzeczenia CWKL pozwala na ustalenie, że wykonano istotnie niezbędne badania, pozwalające na stwierdzenie u skarżącego [...] tj. schorzenia powodującego niezdolność do służby wymienionego w § [...] pkt. [...] Grupa II zał. Nr 1 do powołanego wyżej rozporządzenia. Wojskowe komisje lekarskie podjęły zatem wszelkie niezbędne czynności służące wyjaśnieniu stopnia stwierdzonych schorzeń oraz faktycznego wpływu tych schorzeń na aktualną sprawność ustroju skarżącego. Na podstawie przeprowadzonych badań oraz wyników konsultacji specjalistycznych nie tylko postawiły właściwe rozpoznanie, lecz również określiły stopień schorzenia powodującego trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Brak było zatem podstaw do przeprowadzanie dodatkowych badań w terminie wskazanym przez skarżącego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, zaś na podstawie art. 58 § pkt 1 P.p.s.a odrzucił skargę w pozostałym zakresie jak w pkt 2 wyroku.