Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 302/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 6 i ust. 7, art. 114
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 1 pkt 4, par. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 151 poz 1261
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz  przebiegu służby policjantów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dopłaty do wypoczynku za 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2008r., Nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania K. Z. od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] czerwca 2008r. o odmowie wypłaty dopłaty do wypoczynku, L. Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 11 czerwca 2008r. K. Z. złożył do Komendanta Miejskiego Policji w C. wniosek o przyznanie dopłaty do wypoczynku za 2008r. Do wniosku dołączył fakturę VAT wystawioną w dniu 30 maja 2008r. przez Przedsiębiorstwo [...] w C. sp. z o.o. dotyczącą przedpłaty w kwocie 100 zł za noclegi nad Jeziorem Białym.

Pismem z dnia [...] czerwca 2008r. (znak: [...]) Komendant Miejski Policji w C. odmówił skarżącemu wypłaty dopłaty do wypoczynku uzasadniając to okolicznością, iż w dniu złożenia wniosku skarżący nie był już policjantem, ponieważ został zwolniony ze służby w Policji z dniem 9 czerwca 2008r. na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] czerwca 2008r., Nr [...], któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ odwoławczy podniósł, iż na podstawie art. 114 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r., Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) policjant zwalniany ze służby otrzymuje enumeratywnie w tym przepisie wymienione świadczenia pieniężne, wśród których nie występuje świadczenie zwane "dopłatą do wypoczynku". Skoro bezspornym jest, iż K. Z. złożył wniosek o przyznanie tego świadczenia po zwolnieniu ze służby w Policji, brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

Jak ustalił organ odwoławczy, K. Z. ekwiwalent za niewykorzystany urlop pobrał w dniu 15 lipca 2008r., a więc po złożeniu wniosku o dopłatę do wypoczynku, który został złożony 11 czerwca 2008r. (tj. po zwolnieniu ze służby w Policji). W ocenie organu co prawda treść § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 236; dalej jako: "rozporządzenie" lub "rozporządzenie w sprawie świadczeń socjalnych") mogłaby sugerować, że wnioskodawcy takie świadczenie przysługiwałoby w sytuacji, gdyby nie pobrał on ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w roku zwolnienia ze służby, to jednak mając na względzie art. 114 ustawy o Policji, przepis § 3 rozporządzenia nie może być rozpatrywany z pominięciem artykułu ustawy, gdyż doprowadziłoby to do tego, że policjant, który został zwolniony ze służby otrzymałby świadczenie pieniężne – dopłatę do wypoczynku, nie przewidziane w tym przepisie dla policjanta zwalnianego ze służby.

Organ odwoławczy podniósł również, że pismo Komendanta Powiatowego Policji w C. z 13 czerwca 2008 r. nie zachowywało formy wymaganej dla decyzji administracyjnej. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż wskazane pismo, choć wadliwe formalnie, zawierało minimalne elementy, które są uznawane w orzecznictwie za niezbędne dla zakwalifikowania pisma jako decyzji administracyjnej.

Na powyższą decyzję K. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w C. W ocenie skarżącego jego zwolnienie ze służby w Policji nie może mieć żadnego znaczenia w sprawie dotyczącej przyznania dopłaty do wypoczynku. Jedyną okolicznością uzasadniającą odmowę przyznania dopłaty jest w świetle § 3 rozporządzenia w sprawie świadczeń socjalnych sytuacja, w której policjant pobrał ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, przysługujący w roku kalendarzowym, w którym policjant został zwolniony ze służby. Jak stwierdza skarżący – wniosek o przyznanie dopłaty złożył w dniu 10 czerwca 2008r., niezwłocznie po dokonaniu przedpłaty za pobyt w ośrodku wczasowym, zatem dopłata powinna być – w świetle przepisów wypłacona do dnia 10 lipca 2008r. Z kolei ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy skarżący odebrał 16 lipca 2008r., a więc po upływie terminu, w którym Komendant Miejski Policji w C. był obowiązany wypłacić dopłatę do wypoczynku.

Ponadto w ocenie skarżącego błędne jest powoływanie się przez organ na treść art. 114 ustawy o Policji, ponieważ przepis ten nie reguluje spraw związanych z wypłatą tzw. innych świadczeń pieniężnych, do których zalicza się dopłata do wypoczynku. Prawo do tego świadczenia powstaje z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, a jedynymi przepisami jakie regulują zasady przyznawania i wypłaty dopłaty do wypoczynku jest rozporządzenie w sprawie świadczeń socjalnych.

W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Komendant Policji w L. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżącego organ stwierdził, iż skarżący nabył w dniu 1 stycznia 2008r. prawo do urlopu wypoczynkowego za 2008r., którego nie mógł wykorzystać "w naturze" wskutek odsunięcia go od zajęć służbowych po otrzymaniu przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności skarżącego do służby w Policji. Prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2008r. skarżący nabył w dniu zwolnienia ze służby, a więc w dniu 9 czerwca 2008r. Pomimo, iż należność ta pozostawiona była w kasie Komendy Powiatowej Policji w C. do jego dyspozycji od dnia zwolnienia ze służby, to odebrał on ją dopiero w dniu 16 lipca 2008r. W ocenie organu żądanie skarżącego wypłaty dopłaty do wypoczynku miałoby uzasadnienie prawne, gdyby wniosek o wypłacenie tego świadczenia złożył najpóźniej w ostatnim dniu służby. W związku z tym, iż wniosek o wypłatę dopłaty do wypoczynku skarżący złożył już po zwolnieniu ze służby w Policji, a więc po dniu, w którym zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjant zwolniony ze służby otrzymuje ekwiwalent za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe – skarżący nie nabył i nie może nabyć prawa do dopłaty do wypoczynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ administracji publicznej nie dopuścił się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji.

Dla wskazania zakresu, w jakim Sąd bada w niniejszym postępowaniu zaskarżoną decyzję należy zwrócić uwagę na kilka podstawowych zasad według których sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Po pierwsze - kryterium powyższej kontroli jest legalność, czyli zgodność z prawem działania organu administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Po drugie – sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, a zatem ma obowiązek skontrolować zaskarżony akt również z punktu widzenia uchybień nie wskazanych przez skarżącego (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Po trzecie wreszcie sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Badając zaskarżoną decyzję Sąd dostrzegł pewne uchybienia organu, dotyczące w szczególności zastosowanych przepisów i uzasadnienia decyzji, uchybienia te jednak nie miały wpływu na wynik sprawy, gdyż gdyby do nich nie doszło, treść rozstrzygnięcia i tak musiałaby być taka, jaka została przyjęta w zaskarżonej decyzji. Uchybienia te nie są zatem wystarczające aby uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, iż Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz.U. z 2002 r. Nr 23, poz. 236) dalej rozporządzenie w sprawie świadczeń socjalnych, nie określa formy prawnej działania organu podejmującego rozstrzygnięcie w sprawie przyznania dodatku do wypoczynku. Sprawę tę zainicjował K. Z. składając wniosek w dniu 10 lub 11 czerwca 2008 r. (data sporna między stronami, ale nie mająca znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy). Ogólną regułą w kwestii formy załatwienia spraw formułuje art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 171 ze zm.) organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Powołany przepis statuuje domniemanie załatwienia sprawy w tej właśnie formie.

Przepisy materialnego prawa administracyjnego określają sytuację jednostki posługując się dwiema podstawowymi metodami:

- po pierwsze, przepis prawa określa prawo lub obowiązki jednostki bezpośrednio je kształtując, co wyłącza dopuszczalność ich konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej,

- po drugie, dla określenia praw i obowiązków konieczna jest autorytatywna konkretyzacja właściwego organu administracji publicznej. Jeżeli przepis prawa nie wprowadza innej formy czynności prawnej organu administracji publicznej, konkretyzacji tej organ dokonuje w formie decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2007 r. OSK 568/06 Lex 290659).

Odnosząc powyższą tezę wyroku do sprawy niniejszej, należy stwierdzić, iż ze wskazanych przez komendanta Miejskiego Policji w C. przepisów rozporządzenia w sprawie świadczeń socjalnych wynika, iż uprawnienie do dopłaty do wypoczynku nie powstaje bezpośrednio z mocy prawa lecz w wyniku konkretyzacji normy prawnej. Rozstrzygnięcie w tej konkretnej sprawie może być pozytywne jak i negatywne dla strony.

Zdaniem Sądu sprawę dopłaty do wypoczynku zaliczyć należy do spraw osobowych policjantów. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2020 r. Nr 151, poz. 1261) określa, iż sprawy osobowe to sprawy, związane z nawiązaniem, zmianą, rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów (§1 pkt 4 rozporządzenia).

Wprawdzie § 3 ust. 1 tego rozporządzenia wymienia jakie w szczególności sprawy należy zaliczyć do spraw osobowych policjanta. Jednak, zdaniem sądu nie jest to katalog zamknięty; świadczy o tym użycie przez normodawcę słowa " w szczególności".

Skoro uprawnienie do otrzymania dopłaty do wypoczynku uregulowane jest rozporządzeniem w sprawie świadczeń socjalnych i składa się na teść uprawnień policjanta to mieści się ono w sprawach osobowych policjanta. Sprawy osobowe, o których jest mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia załatwia się w formie rozkazu personalnego (decyzji), to również i kwestię "przysługiwania" prawa do dopłaty do wypoczynku powinna być rozstrzygana w formie decyzji (rozkazu personalnego).

Powyższe, w świetle art. 104 kpa i przyjmowanej w doktrynie zasady domniemania formy decyzji upoważnia do wniosku, że w sprawie dopłaty do urlopu właściwą formą rozstrzygnięcia jest decyzja (rozkaz personalny).

Przechodząc bezpośrednio do analizy zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności przypomnieć, iż podstawą prawną dla roszczenia skarżącego o przyznanie dopłaty do wypoczynku są przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (dalej: rozporządzenie w sprawie świadczeń socjalnych). Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają dwa przepisy: w świetle § 1 ust. 1 rozporządzenia policjantowi, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, oraz uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje świadczenie pieniężne, zwane dalej "dopłatą do wypoczynku". Z kolei w świetle § 3 rozporządzenia dopłata do wypoczynku nie przysługuje, jeżeli policjant pobrał ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, przysługujący w roku kalendarzowym, w którym policjant został zwolniony ze służby.

Jak wynika z analizy dokumentów zawartych w aktach administracyjnych kolejność podejmowania istotnych dla sprawy czynności była następująca: 30 maja 2008r. skarżący dokonał przedpłaty na pobyt w ośrodku wczasowym, 6 czerwca – odebrał decyzję (rozkaz personalny) z [...] czerwca 2008r. o zwolnieniu ze służby. 9 czerwca nastąpiło zwolnienie skarżącego ze służby na mocy rozkazu personalnego z [...] czerwca, z rygorem natychmiastowej wykonalności. 10 lub 11 czerwca skarżący złożył wniosek o przyznanie dopłaty do wypoczynku (data ta jest sporna między stronami, ale nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy). 13 czerwca Komendant Miejski Policji w C. wystosował do skarżącego pismo w sprawie odmowy wypłaty dopłaty do wypoczynku (prawidłowo potraktowane przez organ odwoławczy jako decyzja organu I instancji mimo błędnej formy). 11 lipca nastąpiło doręczenie decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy decyzję o zwolnieniu ze służby (zwrotka w aktach administracyjnych dołączonych do sprawy prowadzonej przed tutejszym Sądem pod sygnaturą III SA/Lu 300/08, k. 45). Wreszcie 15 lub 16 lipca skarżący pobrał ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (data sporna między stronami, ale spór ten również nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy).

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy jako jedną z podstaw prawnych decyzji odmownej błędnie wskazuje art. 114 ustawy o Policji, powołując się na to, iż przepis ten nie wymienia wśród świadczeń należnych policjantowi zwalnianemu ze służby, a takim jest skarżący, dochodzonego przezeń świadczenia. Art. 114 ustawy nie może być podstawą prawną decyzji o odmowie wypłaty dodatku, ponieważ reguluje zupełnie inne kwestie, mianowicie wskazuje świadczenia, jakie otrzymuje policjant zwalniany ze służby. Jest to kwestia bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o prawie skarżącego do dopłaty za wypoczynek, gdyż świadczenie to nie jest regulowane ustawą o Policji, lecz rozporządzeniem w sprawie świadczeń socjalnych. W świetle § 1 rozporządzenia warunkiem nabycia prawa do dopłaty do wypoczynku jest nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego. Nie ulega wątpliwości, że skarżący prawo do urlopu w roku 2008 nabył, w konsekwencji nabył też prawo do dopłaty do wypoczynku. Nie ma zatem znaczenia podnoszona przez organ okoliczność, iż w chwili składania wniosku skarżący nie był już policjantem, w związku ze zwolnieniem go z dniem 9 czerwca 2008r. ze służby rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] czerwca 2006 (doręczonym skarżącemu 6 czerwca), któremu organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Skorzystanie z dodatku do wypoczynku jest uzależnione od spełnienia dalszych warunków, określonych w rozporządzeniu. § 2 rozporządzenia jako jeden z warunków wskazuje złożenie stosownego wniosku przez policjanta, określając przy tym termin, w którym wniosek powinien zostać złożony. Skarżący dokonał przedpłaty na pobyt w ośrodku wczasowym dnia 30 maja 2008r., zaś wniosek o dopłatę złożył dnia 10 lub 11 czerwca 2008r.(data sporna między stronami, co nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy). Skarżący wypełnił tym samym dyspozycje § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, z którego wynika, iż wniosek o dopłatę można składać nie wcześniej niż po dokonaniu opłaty lub przedpłaty za pobyt policjanta bądź uprawnionego członka jego rodziny w ośrodku wczasów albo za pobyt uprawnionego dziecka na kolonii lub obozie młodzieżowym.

Skarżący spełnił powyższe warunki ubiegania się o dopłatę. Skorzystanie z prawa do dopłaty jest jednak ograniczone również przesłanką o charakterze negatywnym, której spełnienie wyłącza uzyskanie dopłaty. Jak wynika z treści § 3 rozporządzenia dopłata do wypoczynku nie przysługuje, jeżeli policjant pobrał ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, przysługujący w roku kalendarzowym, w którym policjant został zwolniony ze służby.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem interpretacja wspomnianego § 3 rozporządzenia. Jest poza sporem, że skarżący pobrał ekwiwalent za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby. Poza sporem jest również to, że nastąpiło to ponad miesiąc po złożeniu wniosku o dopłatę – 15 lub 16 lipca 2008r. (data sporna między stronami, co nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia).

Literalna wykładnia cytowanego przepisu prowadziłaby do wniosku, że o utracie prawa do dopłaty decyduje faktyczny moment pobrania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Oznacza to, że prawo do dopłaty nie przysługuje tylko wówczas, gdy ekwiwalent został faktycznie pobrany (np. z kasy jednostki, w której policjant pełni służbę) przed datą złożenia wniosku o dopłatę. Za taką interpretacją § 3 rozporządzenia opowiada się skarżący. Nie jest jednak to trafne stanowisko. Użytego w cytowanym przepisie sformułowania "pobrał" nie można rozumieć zbyt dosłownie, efekty wykładni językowej muszą być w tym przypadku skorygowane o wyniki wykładni celowościowej i systemowej. Z samej istoty świadczenia, o którym mowa w cytowanym przepisie wynika, że jest ono związane z korzystaniem przez policjanta z urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym. Skoro policjant, w związku ze zwolnieniem ze służby nie wykorzystał prawa do urlopu w naturze w związku z tym przysługuje mu z tego tytułu prawo do ekwiwalentu, to nie powinien korzystać z dopłaty do wypoczynku, ze swej istoty związanej z korzystaniem z urlopu w naturze. W sprawie niniejszej bezsporne jest, iż w roku, w którym policjant został zwolniony ze służby, nie skorzystał on z urlopu wypoczynkowego, gdyż od początku roku 2008 K. Z. z powodu długotrwałej chory został zwolniony od zajęć służbowych. Zgodnie zaś, z dyspozycją § 6 ust. 1 pk 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz.U. z 2002 r. Nr 81, poz. 740 ze zm.) policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego w okresie zwolnienia od zajęć służbowych. W związku z tym treść § 3 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że świadczenie w postaci dopłaty do wypoczynku nie przysługuje jeżeli w danym roku policjant nabył prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Potwierdzeniem nabycia prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2008 r. był – rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Komendanta Miejskiego Policji w C., mocą którego K. Z. zwolniony został ze służby.

W tym stanie rzeczy odmowa przyznania skarżącemu dopłaty do wypoczynku, choć błędnie uzasadniona w zaskarżonej decyzji L. Wojewódzkiego Komendanta Policji w L., była zgodna z prawem, ponieważ skarżącemu nie przysługuje prawo do dopłaty do wypoczynku w związku z tym, że wskutek odsunięcia od zajęć służbowych, a następnie zwolnienia ze służby, nie wykorzystał przysługującego mu urlopu za 2008r. w naturze, lecz uzyskał w zamian ekwiwalent pieniężny.

W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że dostrzeżone przez Sąd i wskazane wyżej uchybienia organu, dotyczące w szczególności zastosowanych przepisów i uzasadnienia decyzji, nie miały wpływu na wynik sprawy, gdyż gdyby do nich nie doszło, treść rozstrzygnięcia i tak musiałaby być taka, jaka została przyjęta w zaskarżonej decyzji. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Powyższej oceny nie mogą zmienić podnoszone przez skarżącego w skardze argumenty, iż Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji przygotowuje projekt zmian w rozporządzeniu w sprawie świadczeń socjalnych. Rzeczywiście, w Ministerstwie został przygotowany projekt rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin, dostępny na stronach internetowych Ministerstwa. Zasadniczą zmianą, jaką przewiduje projekt jest wykreślenie § 3 rozporządzenia, wyłączającego prawo do dopłaty do wypoczynku w sytuacji, gdy policjant pobrał ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, przysługujący w roku kalendarzowym, w którym policjant został zwolniony ze służby.

Należy jednak w tym miejscu stwierdzić, że jedną z podstawowych zasad, na jakich opiera się wykonywana przez sąd aministracyjny kontrola administracji publicznej jest zasada tempus regit actum – dosł. czas rządzi czynnością prawną, czyli dane zdarzenie należy oceniać wedle stanu prawnego obowiązującego w dacie, w której miało miejsce. Oznacza to, że sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności ze stanem prawnym obowiązującym w dacie jej wydania. Nie można stawiać organowi zarzutu naruszenia norm prawnych, które nie obowiązywały jeszcze w dacie wydawania decyzji. Tym bardziej nie można czynić takiego zarzutu w sytuacji, kiedy w dacie wydania kontrolowanej przez sąd decyzji regulacje nie miały charakteru norm prawnych, lecz projektu aktu normatywnego, który przecież nie musi zostać przyjęty, czyli stać się źródłem wiążących norm prawnych, w ogóle lub w przynajmniej w pierwotnym kształcie. Sam zamiar prawodawcy zmiany obowiązującego stanu prawnego nie może być podstawą do opierania na tym zamiarze jakichkolwiek działań prawnych organów administracji publicznej, a zwłaszcza stanowić podstawy wydawania decyzji administracyjnych wobec jednostek. Takie stanowisko byłoby sprzeczne z fundamentalnymi zasadami, na jakich opiera się polski porządek prawny, tj. zasadą legalności (praworządności – art. 7 Konstytucji) oraz zasadą zamkniętego katalogu źródeł prawa (art. 87 Konstytucji).

Nie istnieje również możliwość pominięcia zastosowania § 3 rozporządzenia wskutek jego niezgodności z aktem hierarchicznie wyższym – ustawą czy Konstytucją. Świadczenie w postaci dopłaty do wypoczynku nie jest regulowane przepisami rangi ustawowej, lecz tylko i wyłącznie rozporządzenia z 2002r. Jedyne wzmianki na ten temat w ustawie o Policji to art. 73 ust. 6, z którego wynika, iż policjantom i członkom ich rodzin mogą być przyznawane także inne (niż wskazane we wcześniejszych ustępach tego artykułu) świadczenia socjalne i bytowe oraz art. 73 ust. 7 stanowiący upoważnienie dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do wydania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, stosownego rozporządzenia, określającego rodzaj i zakres owych dodatkowych świadczeń, o których mowa w ust. 6. Treść przepisów ustawy wskazuje na daleko idącą swobodę ministra właściwego do spraw wewnętrznych w kwestii podjęcia decyzji o wprowadzeniu, w drodze rozporządzenia, owych dodatkowych świadczeń. Ustawa nie określa żadnych przesłanek, które miałyby decydować o wydaniu takiego rozporządzenia. Jest to zatem kwestia realizacji założeń polityki rządu oraz resortu w kwestiach statusu socjalnego pracowników służb mundurowych.

Konkludując – jeżeli prawodawca, nie będąc ograniczony ustawowo określonymi przesłankami podjęcia stosownej decyzji prawodawczej, zdecydował się na wprowadzenie ograniczenia w korzystaniu ze świadczenia w postaci dodatku do wypoczynku, to nie ma podstaw do odmowy zastosowania tego przepisu jako niezgodnego z aktem hierarchicznie wyższym. Celowość przyjęcia takiego rozwiązania, wobec braku prawnych kryteriów oceny decyzji prawodawczej leży z pewnością poza kognicją sądu administracyjnego,

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że mimo pewnych wadliwości zaskarżonej decyzji, nie ma podstaw do uwzględnienia skargi. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania decyzji nie było możliwości wydania decyzji o treści innej niż rozstrzygnięcie przyjęte w zaskarżonym akcie.

W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.