Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1646/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 § 1, art. 7 i art. 77
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 11, art. 184 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1119/19 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w K. na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 15 kwietnia 2019 r., nr 8/2019/RF-I-SE.433.4.1.2019.AD w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. Sp. z o.o. w K. na rzecz Zarządu Województwa Mazowieckiego 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1119/19, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r, poz. 1634; dale zwanej "p.p.s.a."), oddalił skargę E. Sp. z o.o. w K. (dalej zwanej "skarżącą" lub "spółką") na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego (dalej zwanego "ZWM) z 15 kwietnia 2019 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca, reprezentowany przez adwokata, zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto, spółka wniosła o wyznaczenie rozprawy w powyższym przedmiocie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 60; dalej zwanej "k.p.a.") polegające na naruszeniu zasady zaufania obywateli do państwa, wyrażające się w uzależnieniu istnienia obowiązków po stronie beneficjenta polegających na dofinansowaniach od terminu załatwienia sprawy przez organ, a także poprzez uzależnienie stawki ryczałtowej kosztów pośrednich projektu od jego kosztów bezpośrednich, których beneficjent nie jest w stanie samodzielnie ustalić przed złożeniem ostatecznego wniosku o płatność;

2. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności poprzez pominięcie ustalenia, że skarżąca złożyła wniosek o zawarcie aneksu do umowy w przedmiocie zmiany stawki ryczałtowej kosztów pośrednich jeszcze przed ostatecznym zatwierdzeniem kosztów projektu;

3. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 11 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 z późn. zm.; dalej zwanej "u.f.p.") w zw. z 8.4 pkt 5 wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 w zw. z § 5 pkt 14 lit. a i c Porozumienia nr 1-RF/RF-ll. WO/P/15/PZ w zw. z pkt 27, 28, 36 i 37 interpretacji do wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez błędne ustalenie, że zmiana stawki ryczałtowej kosztów pośrednich może nastąpić co najwyżej w trakcie realizacji projektu, podczas gdy prawidłowa analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że stawka może ulec zmianie aż do momentu ostatecznego rozliczenia projektu;

4. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 i 1544; dalej zwanej "ustawą wdrożeniową") poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu zbyt wąskiego rozumienia pojęcia "realizacja programu", z wyłączeniem z jego zakresu czynności następujących po złożeniu wniosku o płatność, podczas gdy prawidłowa analiza tego przepisu pozwala na przyjęcie, że realizacja programu trwa nawet do czasu wydania decyzji o zwrocie środków finansowych przeznaczonych na realizację programu, a co za tym idzie, aneks do umowy w zakresie zmiany stawki ryczałtowej kosztów pośrednich mógł zostać skutecznie zawarty także po skierowaniu wniosku o płatność.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o: oddalenie skargi kasacyjnej i rozpoznanie jej na rozprawie, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona.

Skarga kasacyjna strony skarżącej oparta została na obu podstawach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji zasadą jest, że sąd II instancji w pierwszej kolejności odnosi się do podniesionych w skardze zarzutów procesowych, a dopiero w dalszej do zarzutów materialnych. Dochowanie takiej reguły rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika stąd, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana wtedy, gdy zostało przesądzone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Co do zarzutów procesowych skargi kasacyjnej, należy podnieść, że jej autor postawił zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. wskazano, że skarżąca nie była w stanie ocenić w sposób szczegółowy prawidłowości prowadzonych działań i kwalifikowalności wszystkich kosztów bezpośrednich złożonych we wniosku o dofinansowanie. A zatem z przyczyn całkowicie od niej niezależnych nie mogła ustalić ostatecznej kwoty kosztów bezpośrednich poniesionych w związku z projektem. Brak informacji pokontrolnej z kontroli przeprowadzonej w dniach 6 – 7 kwietnia 2017 r. uniemożliwiał wprowadzenie zmian bez uchybienia jednomiesięcznemu terminowi przed planowanym zakończeniem realizacji projektu, który w realiach niniejszej sprawy kończył się 30 listopada 2017 r.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że to IP dokonuje oceny kwalifikowalności wydatków, najpierw potencjalnej na etapie oceny wniosku o dofinansowanie projektu, następnie ocenia wydatki w trakcie realizacji projektu na podstawie kontroli w miejscu realizacji projektu oraz weryfikacji wniosków o płatność. Ocena ta dokonywana jest w granicach wskazanych we wniosku o dofinansowanie i w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, do których stosowania Beneficjent jest zobowiązany na podstawie § 1 pkt 20 umowy o dofinansowanie. Jak twierdzi organ, a czemu nie zaprzecza skarżąca kasacyjnie była ona informowana o wydatkach niekwalifikowalnych w listach sprawdzających do końcowego wniosku o płatność. Zatem na bieżąco miała wiedzę o kwalifikowalności kosztów bezpośrednich, od których wysokości uzależniona była stawka ryczałtowa kosztów pośrednich. Z końcowego wniosku o płatność złożonego do 30 stycznia 2018 r. – czyli złożonego przed doręczeniem spornej informacji pokontrolnej – wynika, że środki dofinansowania w kwocie 147.932,83 zł nie zostały wykorzystane. Ponadto zauważyć należy, że pierwsze pismo skarżącej w sprawie podniesienia stawki ryczałtowej kosztów pośrednich z uwagi na to, że wydatki bezpośrednie poniesione w ramach projektu nie przekraczają wartości 830.000 zł pochodzi z 15 maja 2018 r., zatem również przed doręczeniem informacji pokontrolnej. Tym samym nie sposób twierdzić, że przekazanie przedmiotowej informacji miało wpływ na wystąpienie skarżącej o zmianę umowy w zakresie stawki ryczałtowej kosztów pośrednich. Jednocześnie zauważyć należy, że przedmiotowe wystąpienie pokontrolne wskazywało na nieprawidłowości w zakresie poprawności stosowania zasady uczciwej konkurencji i w wyniku tego wydatek w kwocie 12.950 zł uznano za niekwalifikowalny. Co istotne skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła, czy korekta nałożona w związku z tym uchybieniem miała jakikolwiek wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, a do takich niewątpliwie należy art. 8 § 1 k.p.a., może być powodem uwzględnienia skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa w przywołanym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Skoro skarżąca kasacyjnie nie wykazała, w jaki sposób ewentualne naruszenie ww. przepisu doprowadziłoby do innego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji, tym samym nie uprawdopodobniła, że podnoszona okoliczność mogła mieć potencjalnie istotny wpływ na wynik postępowania przed tym Sądem. W konsekwencji zatem zarzut strony dotyczący naruszenia zasady zaufania należy uznać za bezzasadny.

Nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie ustalenia, że skarżąca złożyła wniosek o zawarcie aneksu do umowy w przedmiocie zmiany stawki ryczałtowej kosztów pośrednich jeszcze przed ostatecznym zatwierdzeniem kosztów projektu.

Obowiązkiem organu w toku postępowania administracyjnego jest podjęcie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), udokumentowanie poczynionych ustaleń w aktach sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.), ocena na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że organy prowadzące postępowanie nie naruszyły powołanych przepisów, a materiał zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego przez organ umożliwiał stwierdzenie, że podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a materiał dowodowy można było uznać za wyczerpująco prezentujący stan faktyczny. Realizacji wyrażonej w przepisie art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W niniejszej sprawie wszystkie okoliczności zostały wyjaśnione.

Skarżąca nie wskazuje na czym polega nie wyjaśnienie sprawy. Ogranicza się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że organ pominął ustalenie, że skarżąca złożyła wniosek o zawarcie aneksu do umowy w przedmiocie zmiany stawki ryczałtowej kosztów pośrednich jeszcze przed ostatecznym zatwierdzeniem kosztów projektu. Ponadto uzasadnienie omawianego zarzutu nie zawiera wskazania wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zarówno z materiału informacyjnego dot. kosztów pośrednich wydanego przez Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju, Departament EPS z 22 maja 2018 r. (punkty 36 i 37: Czy można zmienić stawkę kosztów pośrednich w trakcie realizacji projektu?, Czy zmiana wartości projektu w trakcie jego realizacji ma wpływ na stawkę ryczałtową kosztów pośrednich?), jak i z postanowień umowy o dofinansowanie (§ 27 ust. 1 stanowi, że zmiany w projekcie można wprowadzać nie później niż na 1 miesiąc przed planowanym zakończeniem realizacji projektu) wynika, że wniosek o zmianę umowy powinien być złożony w trakcie trwania projektu. W przedmiotowej sprawie termin realizacji projektu to okres od 1 października 2016 r. do 31 grudnia 2017 r. Skarżąca pierwszy raz zawnioskowała o podpisanie aneksu w piśmie z 30 maja 2018 r., czyli po zakończeniu realizacji projektu oraz po złożeniu końcowego wniosku o płatność. Natomiast umowa nie daje możliwości wprowadzenia przedmiotowych zmian po zakończeniu okresu realizacji projektu. Wbrew zarzutowi kasatora powyższa kwestia nie została przez organ pominięta, przeciwnie organ I instancji odniósł się do niej odpowiadając, że nie wyraża zgody na zawarcie aneksu.

W konsekwencji, jako niezasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że pełnomocnik strony wskazał wyłącznie ich błędną wykładnię. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Przy tym, z art. 176 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać korespondujące ze stawianymi zarzutami ich rozwinięcie, co oznacza nie tylko obowiązek wskazania, które przepisy prawa zostały naruszone przez sąd administracyjny I instancji, lecz w odniesieniu do przepisów prawa materialnego również obowiązek wykazania na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie, a co więcej, jaka powinna być prawidłowa wykładnia oraz zastosowanie tych przepisów prawa (art. 174 pkt 1 p.p.s.a).

W związku z tym, ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie można pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu, o którym mowa była powyżej powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09; treść tych, jak i dalej powoływanych orzeczeń jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wobec zaś znaczenia konsekwencji wynikających zasady dyspozycyjności Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z: 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 2031/18; akt 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).

Z perspektywy przedstawionych uwag – których przypomnienie było konieczne – należało stwierdzić, że zarzuty błędnej wykładni przepisów nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącą kasacyjnie, albowiem stawiane na jej gruncie zarzuty błędnej wykładni przepisów wymienionych w punktach 2 i 3 skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

O braku zasadności, a co za tym idzie skuteczności tych zarzutów trzeba przede wszystkim wnioskować na podstawie deficytów ich konstrukcji oraz uzasadnienia.

Przypomnienia wymaga bowiem – co nie jest to bez znaczenia – że błędna wykładnia, o której jest mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, i co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej – a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15).

Odwołując się więc do przyjmowanego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozumienia błędu wykładni oraz koniecznych wymogów, które muszą spełniać zarzuty błędnej wykładni prawa materialnego stawiane na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., trzeba stwierdzić, że przywołanie – jako naruszonych – szeregu przepisów prawa – przy tym bez wyjaśnienia, bo nic takiego nie wynika ze skargi kasacyjnej (zob. s. 6 – 8) w odniesieniu do każdego z nich, jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia, którą należałoby przeciwstawić nieprawidłowej wykładni wojewódzkiego sądu administracyjnego – nie może być uznane za skuteczne. Tym bardziej, gdy podnieść, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również (zob. s. 5 – 10), aby Sąd I instancji – ograniczając się jedynie do odwołania do treści pkt 27, 28, 36 i 37 materiału informacyjnego – w ogóle, w tym również w kontekście wskazywanym przez skarżącą kasacyjnie, odwoływał się do przepisów art. 11 ustawy o finansach publicznych oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, a w konsekwencji, aby w odniesieniu do rozumienia przywołanych przepisów prawa podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne, w rezultacie których miałby wyrazić pogląd, który – jako nieprawidłowy – przypisuje mu skarżąca kasacyjnie. Nie jest więc tak, że przepisy prawa, których wadliwość rozumienia zarzuca skarga kasacyjna stanowiły podstawę wyrażenia przez Sąd I instancji poglądu.

O braku zasadności skargi kasacyjnej trzeba również wnioskować i na tej podstawie – co nie mniej jasno wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (zob. s. 4 – 10) – że w relacji do niekwestionowanych okoliczności stanu faktycznego przyjętych za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie ocena odnośnie do braku zgodności z umową z 2 grudnia 2016 r. niedokonania zwrotu niewykorzystanych środków dofinansowania była motywowana przez Sąd I instancji znaczeniem konsekwencji wynikających z § 10 ust. 7 umowy o dofinansowanie zwłaszcza zaś z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 oraz rozdziału 8.4.5. Wytycznych i pkt 27, 28, 36, 37 materiałów informacyjnych.

Jeżeli więc skarżąca kasacyjnie nie podważa prawidłowości stanowiska Sądu I instancji w omawianym zakresie, a mianowicie nie uzasadnia błędnej wykładni wymienionych przepisów prawa, to skarga kasacyjna nie mogła być uznana za zasadną.

W rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna, jako niezasadna, podlegała oddaleniu, albowiem stawiany na jej gruncie zarzut błędu wykładni nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.