Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 546/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 207 par. 1-2, art. 247 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Andrzej Skoczylas (spr.) Protokolant Sylwia Koszewska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia [...] listopada [...] r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu poświadczeń rejestracji automatów do gier o niskich wygranych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z [...] listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 637/13 (dalej wyrok z 28 listopada 2013 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej WSA albo sąd I instancji) w pkt 1 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Gdyni (dalej DIC) z [...] czerwca 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2013 r.) oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni (dalej NUC) z [...] stycznia 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2013 r.), zasądzając w pkt 2 od DIC na rzecz skarżącej P. Spółki z o.o. z siedzibą w G. (dalej spółka albo skarżąca) kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu sąd I instancji przedstawiając motywy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2013 r. NUC orzekł w pkt 1 o zwrocie spółce trzydziestu szczegółowo opisanych poświadczeń rejestracji automatów do gier o niskich wygranych, a w pkt 2 o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu spółce trzydziestu trzech szczegółowo opisanych poświadczeń rejestracji automatów do gier o niskich wygranych w związku z §10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz.U. 2003, nr 102, poz. 946 ze zm., dalej rozporządzenie z 2003 r.).

W podstawie prawnej decyzji NUC wskazał na art. 207 § 1, art. 208 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2015, poz. 613 ze zm., dalej o.p.) w związku z § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r. – w brzmieniu na dzień 31 maja 2010 r. oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. 2015, poz. 612 ze zm., dalej u.g.h.).

W uzasadnieniu NUC podał, że w dniu [...] maja 2010 r. wezwał spółkę do przesłania lub osobistego dostarczenia oryginałów poświadczonych wniosków o rejestrację automatów do gier zarejestrowanych na podstawie zezwolenia wydanego przez DIS w G. z dnia [...] stycznia 2004 r., którego ważność wygasła w dniu [...] stycznia 2010 r.

Spółka nadesłała przedmiotowe poświadczenia rejestracji automatów do gier do urzędu w dniu [...] czerwca 2010 r. Następnie pismem z dnia [...] października 2011 r. zwróciła się o odesłanie poświadczeń rejestracji wskazując, że wezwanie z dnia [...] maja 2010 r. pozbawione było podstaw prawnych, bowiem poświadczenia rejestracji mają własny sześcioletni okres ważności, który nie wygasa wraz z wygaśnięciem zezwolenia, które było wskazane w poświadczeniu rejestracji automatu do gry.

NUC wskazał, że spółka uzyskała dwa zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – z dnia [...] stycznia 2004 r., którego ważność wygasła w dniu [...] stycznia 2010 r. i z dnia [...] listopada 2007 r., ważne do [...] listopada 2013 r. Na dzień dokonania wezwania do zwrotu poświadczeń rejestracji warunki urządzania gier i zakładów wzajemnych regulowało rozporządzenie z 2003 r.

Organ stwierdził, że poświadczenie rejestracji wydawane było na sześć lat z zastrzeżeniem § 10 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r., który określa, kiedy poświadczenie rejestracji traci ważność - w sytuacji wycofania automatu z eksploatacji oraz cofnięcia rejestracji automatów na skutek stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatu z warunkami rejestracji. Wobec tego nie można uznać raz nabytego prawa (rejestracji automatu na sześć lat) za uprawnienie do eksploatacji automatów przez cały ten okres, mimo wystąpienia przesłanek z § 10 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r.

Brak analogicznej przesłanki utraty ważności poświadczenia rejestracji wraz z wygaśnięciem zezwolenia od dnia 14 lipca 2011 r., tj. od dnia wejścia w życie nowelizacji u.g.h. nie przesądza o nieważności czynności dokonanych przed tą datą. Rozporządzenie określa sytuacje, w których poświadczenie rejestracji traci ważność przed upływem okresu sześciu lat, wskazuje przesłanki, w których oryginał poświadczenia rejestracji zwraca się naczelnikowi urzędu celnego ( § 10 ust. 4 pkt 2 lit. a i b). Wśród przesłanek wskazujących na obowiązek zwrotu poświadczenia rejestracji nie został jednak wymieniony § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r.

W dniu dokonania wezwania spółki do zwrotu poświadczeń rejestracji poświadczenia takie dokonywane były na sześć lat z zastrzeżeniem § 10 ust. 4 rozporządzenia z 2003 r., w związku z czym trzydzieści trzy dokumenty utraciły ważność z mocy prawa (upłynął sześcioletni okres ich ważności) w toku postępowania - postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji zgodnie z art. 208 § 1 o.p. postępowanie należało umorzyć.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła nieprawidłową wykładnię i błędne zastosowanie § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r., sprowadzającą się do mylnego przyjęcia, że przedmiotowe poświadczenia rejestracji utraciły ważność wskutek wygaśnięcia zezwolenia z dnia [...] stycznia 2004 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. DIC, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej organ wskazał art. 223 § 1 pkt 1 o.p. oraz § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r.

Organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw by uznać za nieważne czynności materialno-techniczne, stwierdzające utratę ważności poświadczenia rejestracji automatu w oparciu § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r., dokonane w czasie obowiązywania tych przepisów. Fakt, że od dnia 14 lipca 2011 r., tj. od dnia nowelizacji u.g.h. brak jest analogicznej przesłanki utraty ważności poświadczenia rejestracji wraz z wygaśnięciem zezwolenia nie przesądza o nieważności czynności dokonanych przed tą datą. Brak też podstaw do przywracania ważności rejestracji automatu, gdy czynność materialno-techniczna nie została poddana kontroli sądowej.

Organ przyznał rację spółce, że nie sposób znaleźć uzasadnienia dla prawa żądania zwrotu i przechowywania przez naczelnika urzędu celnego poświadczeń rejestracji automatów, które wygasły na skutek wygaśnięcia zezwolenia. Zatem wezwanie z dnia [...] maja 2010 r. do przesłania bądź osobistego zwrotu poświadczeń rejestracji, które wygasły wskutek wygaśnięcia zezwolenia z dnia [...] stycznia 2004 r. było działaniem nieprawidłowym, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji organu I instancji, orzekającej o zwrocie 30 poświadczeń rejestracji, wydanych w latach 2007-2009.

Organ wskazał też, że w obowiązującym wówczas stanie prawnym zgodnie z § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r., poświadczenie rejestracji straciło ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, wobec czego nie ma podstaw do uznania, że czynności dokonane przez NUC, związane z wyrejestrowaniem automatów uznać za pozbawione przymiotu prawidłowości. W konsekwencji prawidłowy jest zapis w polu H poświadczeń rejestracji.

Spółka pismem z [...] lipca 2013 r. wniosła na powyższą decyzję skargę do WSA, wnosząc o jej uchylenie, zaskarżonej decyzji zarzucając nieprawidłową wykładnię i błędne zastosowanie przepisu §10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r., sprowadzającą się do mylnego przyjęcia, że poświadczenia rejestracji, których zwrotu żądała skarżąca, utraciły ważność wskutek wygaśnięcia zezwolenia z dnia 28 stycznia 2004 r. oraz mylnego uznania, że zapis w polu H poświadczeń jakoby utraciły one ważność na mocy § 10 ust.4 pkt 1 rozporządzenia z 2003 r., był prawidłowy.

W odpowiedzi na skargę z [...] lipca 2013 r., nr [...], DIC wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając zapadły wyrok sąd I instancji na wstępie podkreślił, że skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli zostały w niej podniesione. WSA podkreślił, że wniosek skarżącej w niniejszej sprawie dotyczył zwrotu przez organ poświadczeń rejestracji automatów lub urządzeń gier, przekazanych organowi na skutek wezwania z [...] maja 2010 r. Z decyzji organów obu instancji nie wynika, z jakich powodów organy te uznały, że konieczne jest załatwienie niniejszej sprawy w formie decyzji.

Instytucja poświadczeń rejestracji związana jest z automatami i urządzeniami do gier. Kwestie dotyczące gier normowała wcześniej ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tj. Dz.U. 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm.), a obecnie u.g.h., która weszła w życie dniu 1 stycznia 2010 r. W podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji wskazano m.in. art. 8 u.g.h., który stanowi, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o.p., chyba że ustawa stanowi inaczej.

Zarówno w przepisach u.g.h. jak i w przepisach wcześniej obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych brak unormowań dotyczących poświadczeń rejestracji. Poświadczenia rejestracji automatów do gier unormowane były przepisami rozporządzenia z 2003 r. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie m.in. art. 16 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z § 10 ust. 1 w/w rozporządzenia w celu potwierdzenia rejestracji wyznaczony naczelnik urzędu celnego dokonuje na wniosku (podmiotu urządzającego gry lub zakłady wzajemne) poświadczenia rejestracji, w którym wskazuje numer rejestracji automatu lub urządzenia do gier. Poświadczenie rejestracji stwierdza uprawnienie określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu lub urządzenia do gier (§ 10 ust. 2 rozporządzenia). Z treści § 10 ust. 4 rozporządzenia wynika, że poświadczenie rejestracji traci ważność: 1) wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1, 1a i 1b ustawy; 2) w przypadku: a) wycofania automatu lub urządzenia do gier z eksploatacji, z zastrzeżeniem § 14a ust. 1, b) określonym w § 14 ust. 5. Z kolei § 10 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że w przypadku utraty ważności poświadczenia rejestracji, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, oryginał poświadczenia rejestracji zwraca się wyznaczonemu naczelnikowi urzędu celnego.

Obecnie kwestię poświadczeń rejestracji normują przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz.U. z 2012 r., poz. 312, dalej rozporządzenie z 2012 r.). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 23d u.g.h., który stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier, uwzględniając ochronę interesów uczestników gier i zabezpieczenie wykonywania zobowiązań wobec budżetu państwa.

Jak wskazano wyżej u.g.h. nie normuje kwestii poświadczeń rejestracji. Z kolei przepisy przywołanych wyżej rozporządzeń nie określają i nie dotyczą spraw "zwrotu poświadczeń rejestracji przez naczelnika urzędu celnego na rzecz podmiotu".

W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że "poświadczenie rejestracji" ma charakter decyzji administracyjnej oraz że taką formę powinna przybrać "utrata ważności poświadczenia rejestracji" (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 970/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją, a z żądaniem skarżącej, by organ dokonał na jej rzecz zwrotu poświadczeń rejestracji. Na skutek wniosku o takiej treści wydana została decyzja orzekająca w części o zwrocie przez organ poświadczeń na rzecz skarżącej i umarzająca postępowanie w pozostałym zakresie oraz decyzja organu odwoławczego utrzymująca tę decyzję w mocy.

W ocenie WSA, mając na uwadze powyższe, brak podstaw do przyjęcia, by w sprawie niniejszej istniały podstawy prawne do wydania decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2013, poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) lub w innych przepisach. Takimi innymi przepisami w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. są przepisy o.p. Przyczyną nieważności decyzji w myśl art. 247 §1 pkt 2 o.p. jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Z kolei organ odwoławczy rażąco naruszył prawo – art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, co wyczerpuje przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 o.p.

Sąd I instancji nadmienił ponadto, że wiadomo jest jemu z urzędu, że skarżąca spółka wniosła do tutejszego Sądu skargę na akt (czynność) Naczelnika Urzędu Celnego w Gdańsku, obejmujący dokonanie adnotacji w polu H poświadczeń rejestracji zwróconych decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...].

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji.

W skardze kasacyjnej z [...] stycznia 2014 r. DIC reprezentowany przez radcę prawnego zarzucił wyrokowi z [...] listopada 2013 r. naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 §1 pkt 2 o.p. przez uznanie, że decyzje organów podatkowych wydane zostały bez podstawy prawnej,

b) art. 3 §1 i art. 141 §4 p.p.s.a. przez brak argumentacji sądu I instancji w kwestii istoty rozstrzygnięcia, tj. nieistnienia podstaw prawnych do wydania decyzji w sprawie odmowy zwrotu poświadczeń rejestracji automatów do gier o niskich wygranych i brak przedstawienia właściwego stanu sprawy i rozważenia całości sprawy będącej przedmiotem postępowania oraz wszystkich argumentów organu.

DIC na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 §1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej DIC bazując na przedstawionym orzecznictwie sądowym zwrócił uwagę, że prowadzi ono do wniosku, że w sprawach spornych dostateczną podstawą do rozstrzygania o prawach i obowiązkach podatnika w drodze decyzji jest dla organu art. 207 o.p. Jednocześnie zdaniem DIC, WSA nie przedstawił właściwie argumentów przemawiających za podjętym rozstrzygnięciem. WSA skupił się na wykazaniu, że z przepisów prawa podatkowego wynika, że poświadczenie rejestracji i jego utrata powinna odbywać się przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej, a argumentacja WSA dotycząca istoty rozstrzygnięcia jest niezwykle skąpa.

Zajęcie przez WSA stanowiska, że zaskarżone decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej stało się głównym powodem stwierdzenia ich nieważności. Gdyby WSA dokonał szerszej analizy możliwości działania organów podatkowych w sprawach spornych w oparciu o art. 207 §1 o.p. i podjął się szerszego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, doszedłby do wniosku, że decyzje nie są dotknięte wadą powodującą ich nieważność a art. 207 §1 i 2 o.p. może stanowić dostateczną podstawę rozstrzygania.

DIC zwrócił także uwagę, że wniosek strony i dalsze postępowanie miało także w swoim przedmiocie kwestię ważności poświadczenia rejestracji. Kwestia wygaśnięcia poświadczeń rejestracji automatów była rozważana przez organy i podnoszona przez stronę. WSA dostrzegł ten element w treści swojego uzasadnienia, jednak w rozważaniach całkowicie go pominął.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało podporządkowane zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec braku stwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. W skardze kasacyjnej organu administracji publicznej z [...] stycznia 2014 r. sformułowane zostały dwie podstawy kasacyjne naruszenia przepisów postępowania, które nie okazały się jednak zasadne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji trafnie uznał, że samo żądanie Spółki dotyczące zwrotu poświadczeń rejestracji automatów do gier o niskich wygranych nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Do wydania decyzji dochodzi w odniesieniu do stwierdzenia utraty ważności poświadczenia rejestracji. Rozstrzygnięcie tej kwestii obejmującej stwierdzenie okoliczności wymienionych w §10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz.U. 2003 r., nr 102, poz. 946 ze zm.), powinno być ustalone w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ właściwy do wydania "poświadczenia rejestracji", a stwierdzenie ich skutku w postaci utraty ważności "poświadczenia rejestracji" (wyrok NSA z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 1829/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W poddanym kontroli instancyjnej wyroku sąd I instancji celnie zauważył, że przedmiotem postępowania przed organami obu instancji nie było zagadnienie utraty ważności poświadczenia rejestracji, tylko żądanie spółki dotyczące zwrotu na Jej rzecz poświadczeń rejestracji.

W nauce postępowania administracyjnego obok domniemania załatwienia sprawy administracyjnej w formie decyzji wyróżnia się samo jedynie domniemanie istnienia sprawy indywidualnej. O ile domniemanie istnienia sprawy indywidualnej prowadzi do przedmiotowego rozszerzenia ingerencji władczej w prawa jednostki, o tyle domniemanie załatwienia sprawy w formie decyzji służy poddaniu interesu prawnego jednostki systemowi ochrony prawnej (ostatnio zob. B. Adamiak, Refleksje na temat dopuszczalności postępowania administracyjnego, ZNSA 2015, z. 5, s. 17-18). W niniejszej sprawie, pomimo zindywidualizowanego charakteru żądania Spółki nie istnieje regulacja materialnoprawna na podstawie której dopuszczalnym byłoby wydanie decyzji rozstrzygającej w sposób władczy o prawach i obowiązkach konkretnego podmiotu. Podstawą taką nie jest wskazany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 207 o.p. Przepis ten ma charakter typowo proceduralny, nie przesądzając w których dokładnie sprawach organ powinien wydać decyzję. Innymi słowy, z brzmienia art. 207 §1 o.p. ab initio, zgodnie z którym organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, nie wynika w jakikolwiek sposób, że sprawą tą jest żądanie zwrotu poświadczeń rejestracji.

Zapadnięcie decyzji pomimo braku ku temu podstawy prawnej obligowało sąd I instancji do wydania wyroku w oparciu o art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 §1 pkt 2 o.p. Brak podstawy prawnej do wydania decyzji zachodzi wówczas, gdy nie istnieje regulacja prawna w oparciu, o którą wydanie decyzji byłoby dopuszczalne. Jedną z podstawowych form w których przejawia się tego rodzaju uchybienie jest wydanie decyzji przez organ prowadzący postępowanie pomimo braku dysponowania podstawą prawną do rozstrzygnięcia danej kwestii w drodze decyzji (szerzej zob. K. Glibowski, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 2015, s. 787-788). Tego rodzaju uchybienia dopuścił się DIC wydając decyzję z 10 czerwca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję z 4 stycznia 2013 r.

Niezasadną okazała się także druga spośród sformułowanych podstaw kasacyjnych, dotycząca naruszenia art. 3 §1 w zw. z art. 141 §4 p.p.s.a. Sam ewentualny brak argumentacji w kwestii istoty rozstrzygnięcia podjętego przez sąd a quo nie może automatycznie oznaczać, że sąd ten naruszył art. 3 §1 p.p.s.a., który stanowi o kontroli sprawowanej przez sąd nad administracją publiczną i stosowaniu środków określonych w ustawie, tzn. w p.p.s.a. Sąd I instancji wydając wyrok dnia [...] listopada 2013 r. taką kontrolę przeprowadził, stosując środki przewidziane w p.p.s.a. W uzasadnieniu wydanego wyroku wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności prawne i faktyczne niniejszej sprawy, które stanęły u podstaw zapadłego rozstrzygnięcia. Brak szczegółowego odniesienia się przez sąd I instancji do wykładni art. 207 §1-2 o.p., który to przepis dla oceny legalności decyzji z 10 czerwca 2013 r. nie miał pierwszorzędnego znaczenia nie może być poczytywany jako szczególnie istotny brak uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie tego rodzaju zachodziłoby wówczas, gdyby uzasadnienie orzeczenia sądu I instancji nie zawierało stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Tymczasem pisemnym motywom wyroku z 28 listopada 2013 r. nie można przypisać tego rodzaju uchybienia.

Z opisanych powyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.