Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 92/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty prawa do stypendium oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Wojewoda D., działając na podstawie art. 41 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r., nr 69 ze zm.), dalej: ustawa, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji Starosty W. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w sprawie utraty prawa do stypendium z dniem 10 grudnia 2011 r., kwestionowaną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że T. K. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. dnia 20 sierpnia 2010 r. i z dniem zgłoszenia został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku.

W dniu 14 października 2011 r. zainteresowany otrzymał skierowanie na szkolenie pn. "Kurs spawania blach i rur spoinami pachwinowymi metodą MAG" na okres od dnia 24 października 2011 r. do dnia 9 grudnia 2011 r. Bezrobotny został poinformowany o prawach i obowiązkach osoby kierowanej na szkolenie, w tym m.in. o treści art. 41 ust. 4b ustawy, który stanowi, że starosta może wyrazić zgodę na sfinansowanie, w formie zwrotu, całości lub części poniesionych przez skierowanego bezrobotnego, kosztów z tytułu przejazdu na szkolenie. Z akt sprawy wynika, że strona wniosku takiego nie złożyła.

Na podstawie planu zajęć szkoleniowych ustalono, że planowana liczba godzin trwania szkolenia wynosi ogółem 190 godzin (tj. w październiku - 33 godz., w listopadzie - 115 godz., w grudniu 2011 r. - 42 godz.).

Decyzją administracyjną z dnia [...] 2011 r. przyznano stronie prawo do stypendium w wysokości 913,70 zł miesięcznie, tj. w wysokości stanowiącej iloczyn proporcji ilości godzin szkolenia do 150 godzin szkolenia miesięcznie i 120% wysokości kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, w okresie odbywania szkolenia, od dnia 24 października 2011 r.

Starosta W., decyzją z dnia [...] 2011 r., orzekł o utracie przez stronę prawa do stypendium z dniem 10 grudnia 2011 r. w związku z zakończeniem w dniu 9 grudnia 2011 r. odbywania szkolenia.

Od tej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc m.in. o jej uchylenie do czasu uaktualnienia oraz uzupełnienia przez nią kwalifikacji i uprawnień w zakresie spawacza, mistrza montera instalacji sanitarnych co i gaz z uprawnieniami wykonawstwa i nadzoru tych robót oraz zobowiązanie organu w trybie natychmiastowej wykonalności do kompleksowego indywidualnego przeprowadzenia szkolenia stacjonarnego, zaocznego lub w innej formie w celu uzupełnienia wyżej wymienionych kwalifikacji i uprawnień, jakie nabyła do 1995 r. na własny koszt.

W dniu 4 stycznia 2012 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo odwołującego się, bedące uzupełnieniem odwołania, w którym m.in. podał, że podtrzymuje wniosek o natychmiastowe wyrównanie stypendium za X/2011 i XI/2011 zgodnie z wydaną w dniu [...] 2011 r. decyzją, tj. 10,60 + 33,50 = 44,10 zł oraz zwrot kosztów 32 dojazdów w kwocie 153,60 zł. Wskazał, że za 6 dni szkolenia w ilości 33 h we wskazanym przez PUP ośrodku szkoleniowym w dniach 24-31 października 2011 r., bez kosztów dojazdu, naliczono 190,40 zł, zamiast 913,70 zł : 150 x 33 = 201 zł - więc 201 - 190,40 = brak 10,60 zł, za 115 h szkolenia w m-cu XI/11 naliczono 667 zł, zamiast 913,70 : 150 x 115 = 700,50 zł - więc 700,50 - 667,00 = brak 33,50 co w sumie daje 44,10 zł. Za 42 h w miesiącu XII/11 wypłacono zgodnie 913,70 : 150 x 42 co stanowi 255,90 zł.

Do pisma dołączył:

- wezwanie z dnia 28 lipca 2011 r. wraz z załącznikami - łącznie 9 kart;

- pismo wnioskodawcy do SR W. z dnia 28 sierpnia 2011 r. z załącznikami - łącznie 4 karty;

- wezwanie ostateczne przed skargą do Narodu Polskiego z dnia 29 sierpnia 2011 r.;

- skargę na bezczynność z dnia 3 stycznia 2012 r. wraz z pismem z dnia 27 grudnia 2011 r. “ŚWIATOWA LICHWA PIENIĄDZA".

W aktach sprawy znajdują się:

- trzy listy obecności, tj. za miesiąc październik 2011 r., w której podano, że strona uczestniczyła w zajęciach szkoleniowych - w danym miesiącu 31,25 godzin zegarowych (913,70 zł: 150 x 31,25 h = 190,40 zł); za listopad 2011 r., w której wskazano, że odwołujący uczestniczył w zajęciach szkoleniowych - w danym miesiącu 109,50 godzin zegarowych (913,70 zł : 150 x 109,50 h = 667,00 zł); za grudzień 2011 r., w której podano, że uczestniczył w zajęciach szkoleniowych - w danym miesiącu 42 godziny zegarowe (913,70 zł : 150 x 42 h = 255,90 zł), zatem faktyczna liczba godzin trwania szkolenia wynosiła ogółem 182,75 godzin, a nie, jak planowano 190 godzin;

- indywidualna karta wypłat stypendium, z której wynika, że strona otrzymała wypłatę stypendium za miesiąc: październik - w wysokości 190,40 zł; listopad 2011 r. - brutto 667,00 zł z tego pobrano zaliczkę na podatek dochodowy - 22,00 zł oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne - 60,03 zł, tj. razem 82.03 zł - w wysokości 584,97 zł oraz grudzień 2011 r. - w kwocie 255,90 zł.

Jak dalej wskazał organ odwoławczy, zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy.

Po myśli art. 41 ust. 3 ustawy wysokość stypendium wynosi miesięcznie 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin; w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1.

Z materiału dowodowego wynika, że odbywanie szkolenia przez zainteresowanego obejmowało okres od dnia 24 października 2011 r. do dnia 9 grudnia 2011 r. (planowana była liczba 190 godzin, faktyczna wyniosła 182,75 godzin).

W okresie odbywania szkolenia, tj. od dnia 24 października 2011 r. odwołujący się miał przyznane prawo do stypendium w wysokości 913,70 zł miesięcznie, tj. w wysokości stanowiącej iloczyn proporcji ilości godzin do 150 godzin miesięcznie i 120% wysokości kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1.

Odwołujący się, w dniu 9 grudnia 2011 r., ukończył szkolenie pn. "Kurs spawania blach i rur spoinami pachwinowymi metodą MAG" (dowód - zaświadczenie nr 4065 o ukończeniu kursu), dlatego rozstrzygnięcie organu I instancji o utracie przez stronę prawa do stypendium z dniem 10 grudnia 2011 r. należy uznać za zgodne z przepisami. W tym miejscu wskazać należy, że przepis art. 41 ust. 1 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co nie daje organom administracji uprawnienia do uznaniowego wydłużenia okresów pobierania stypendium.

Na tę decyzję T.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zażądał prawa do pracy na terytorium Polski i UE w tym warunków pracy i wynagrodzenia odpowiadająch jego umiejętnościom praktycznym i doświadczeniu.

Organom orzekającym zarzucił świadome niezapoznanie go z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, a zatem naruszenie art. 10 k.p.a. Oświadczył, że pozbawiono go tym samym możliwości uzupełnienia akt sprawy “o dowody bezspornie pominięte (pisma z dnia 3 i 4 stycznia 2012 r.) mające istotny wpływ na wynik sprawy." Zdaniem skarżącego materiał dowodowy jest niekompletny, a dokonane przez organ wyliczenia kwoty stypendium błędne, w związku z czym domaga się ich natychmiastowego wyrównania.

Skarżący zarzucił rażące naruszenie art.art. 6-16 k.p.a. oraz art.art. 61-96 k.p.a.

Nadto, m.in. podniósł, iż uczestniczył w 190 godz. szkolenia, dlatego też niezrozumiałe jest dla niego wyliczenie dokonane w tym zakresie przez organy orzekające.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz przyjętej procedury.

Jednocześnie też, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd podzielił dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zakwestionowanej decyzji.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Z dokonanej analizy akt sprawy wynika, że w dniu 14 października 2011 r. skarżący został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy w W. na szkolenie w zakresie "Kurs spawania blach i rur (...)", w okresie od dnia 24 października 2011 r. do dnia 9 grudnia 2011 r.

W związku z powyższym, ostateczną decyzją z dnia [...] 2011 r., Starosta W. przyznał skarżącemu prawo do stypendium w wysokości 913,70 zł miesięcznie. Stypendium zostało przyznane na okres odbywania szkolenia.

Z zaświadczenia wydanego przez Ośrodek Szkolenia Technicznego w W. wynika, iż skarżący ukończył przedmiotowe szkolenie w dniu 9 grudnia 2011 r.

W tej sytuacji, wobec brzmienia art. 41 ust. 1 ustawy, który stanowi, że bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy, organ orzekający nie miał innego wyboru jak tylko orzec o jego utracie z dniem zakończenia szkolenia, co też uczynił. Przy czym podkreślenia wymaga, iż cytowany wyżej przepis ustawy, nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wyraźnie stanowi o tym, że stypendium przyznawane jest jedynie na okres odbywania szkolenia. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy bezsprzecznie zaś wynika, że szkolenie to skarżący ukończył. W przypadku zatem, kiedy bezrobotny nie odbywa szkolenia, nie ma podstaw do wypłaty stypendium z tego tytułu.

Zdaniem Sądu, znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł jego oceny wskazanych w art. 80 k.p.a.

Mimo, iż skarżący zarzucił organom obydwu instancji, iż wydając decyzje rażąco naruszyły przepisy postępowania, tj. art.art. 6-16 oraz art.art. 61-96 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju naruszenia prawa. Nieuzasadnionym jest też zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., o czym świadczy zgromadzony materiał dowodowy.

W prowadzonym postępowaniu Sąd, wbrew żądaniu skarżącego, nie badał kwestii związnych z wysokością przyznanego stypendium, jak i jego ewentualnym wyrównaniem, gdyż nie mieściło się to w jego granicach. Kwestie te są odrębnymi od obecnie rozważanej.

Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają prawa. Oznacza to, iż nie znaleziono podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.