Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 991/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 i 61
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi G. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z [...] r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (łącznie maksymalnie 6 mieszkań) na nieruchomości oznaczonej jako działki nr: 1, 2 obręb: M. przy ul. [...] w B.

Organ ustalił w niniejszej decyzji wskaźniki nowej zabudowy, jako dolne i górne granice dopuszczalnego parametru. Dolny wskaźnik powierzchni zabudowy (15,7%) jest równy średniemu wskaźnikowi w obszarze analizy, natomiast górny (16,9%) ustalono zgodnie z wnioskiem inwestora. Dopuszczono wskaźnik wyższy niż średni, ponieważ wzdłuż ulicy [...] znajdują się działki o wskaźnikach przekraczających średni wskaźnik powierzchni zabudowy. Na przykład na dz. nr 3 - wskaźnik 19%, nr 4 -wskaźnik 25,3%, nr 5 - wskaźnik 19%, na nieruchomości składającej się z działek nr 6, 7, 8 występuje zabudowa bliźniacza a wskaźnik wynosi 32,5%. Zatem ustalono wskaźniki zabudowy zgodnie z analizą urbanistyczną. Zgodnie z analizą ustalono ilość mieszkań. W każdym planowanym budynku składającym się na bliźniak dopuszczono jedno mieszkanie (dla wszystkich budynków 6 mieszkań). W obszarze analizowanym występuje zabudowa bliźniacza np. na działkach nr 9 i 10, 11 i 12, na nieruchomości składającej się z działek nr 6, 7, 8. W każdym z tych budynków jednorodzinnych znajduje się jedno mieszkanie, dlatego organ ograniczył ilość mieszkań dla planowanej inwestycji.

Wielkość powierzchni biologicznie czynnej określono wskaźnikiem minimalnie wymaganym, ponieważ przepisy art. 74 i 75 prawa ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 519 ) wymagają przekształcania elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne. Powyższy sposób ustaleń jest zgodny z ujednoliconą linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok sygn. akt II OSK 1955/10 z dnia 28.07.2011r. oraz wyrok sygn. akt II OSK 229/11 z dnia 24.04.2012 r.).

Jak wyjaśniono w uzasadnieniu, na podstawie przedmiotowej decyzji można wybudować maksymalnie 3 budynki bliźniacze jednorodzinne, dwulokalowe. Powierzchnia zabudowy jednego budynku maks. 164 m2 , czyli mniejsza niż pow. zabudowy na działce sąsiedniej (177 m2). Linię zabudowy ustalono jako kontynuację linii zabudowy wyznaczonej przez budynek sąsiedni (nr [...]). Dopuszczono budynek w drugiej linii zabudowy, ponieważ w obszarze analizowanym znajdują się budynki w drugiej linii zabudowy np. na działce nr 13. Zdaniem organu, wnioskowana inwestycja jest kontynuacją istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym pod względem funkcji, jak i parametrów budynków.

W przedmiotowej sprawie wymogi przewidziane prawem zostały spełnione, dlatego są podstawy do wydania decyzji pozytywnej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli G. W. i K. W., reprezentowani przez pełnomocnika, podnosząc szereg zarzutów:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 u.p.z.p.:

- w wyniku przyjęcia, niezgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie), niewłaściwego obszaru analizy urbanistycznej. Obejmuje on zabudowane działki zlokalizowane w znacznej, nieusprawiedliwionej obszarem zachowania ładu przestrzennego, odległości od nieruchomości inwestycyjnej, w szczególności położonych w kolejnej linii zabudowy po przeciwnej stronie ul. [...] (np. działki nr 9, nr 10, nr 11, nr 12, a także nr 6, nr 7 i nr 8);

- w wyniku przyjęcia dla nieruchomości wnioskodawców wyższego, aniżeli średni, wskaźnika powierzchni planowanej zabudowy, z odwołaniem się dla usprawiedliwienia takiego przyjęcia do zabudowań działek położonych poza obszarem analizy urbanistycznej (np. działka nr 3, nr 4 czy nr 5). - w wyniku dopuszczenia realizacji budynku w drugiej linii zabudowy, jakoby w obszarze analizowanym znajdowały się budynki w drugiej linii zabudowy np. na działce nr 14 - co nie odpowiada stanowi faktycznemu;

- w wyniku nieusprawiedliwionego stanem faktycznym przyjęcia, że wnioskowana inwestycja jest kontynuacją istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym pod względem funkcji i parametrów budynków. Natomiast lokalizacja trzeciego (dwulokalowego budynku mieszkalnego) w głębi terenu inwestycyjnego zaburza kontynuację zabudowy istniejącej tj. nie daje się nawiązać do żadnego budynku w linii zabudowy po stronie południowo-wschodniej przebiegu ulicy [...]j;

- w wyniku przyjęcia, że dobór tych cech jest w pełni reprezentatywny dla przedmiotowego rejonu, podczas gdy w takim samym stanie faktycznym oraz prawnym, decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] orzeczono inaczej;

- w wyniku dowolnego przyjęcia, że ustalone decyzją warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycyjnego pozwolą na zapewnienie co najmniej 12-tu

miejsc postojowych, co z kolei zwiększy obszar utwardzony i jednocześnie zmniejszy wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej poniżej dopuszczonego zaskarżoną decyzją (minimum 40%), prowadząc do zagrożenia przez mieszkańców tak zagęszczonego osiedla sześciu domów, umiejscawiania przez nich pojazdów przy ul. [...];

2/ naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w postaci niekompletnej ze skutkiem naruszenia prawa strony do czynnego udziału na każdy etapie postępowania administracyjnego tj. także w toku czynności umożliwiających zaskarżenie takiej decyzji - poprzez zaniechanie załączenia do decyzji dokumentu części graficznej analizy zagospodarowania z powołaniem się na duży format utrudniający wielokrotne powielanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej decyzja z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podzielając stanowisko przez niego wyrażone.

W uzasadnieniu wyjaśniono m.in., ze decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] odmawiająca – J. M. i G. M. zam. B. ul. [...] - ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] obejmującej działki nr 1 i nr 2 obręb M. została wydana z uwagi na niespełnienie warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. żądanie zawarte we wniosku dotyczące parametrów budynków (w tym powierzchni i wysokości planowanej zabudowy) było niezgodne z wynikami przeprowadzonej wówczas analizy przestrzennej. Pomimo pisma wzywającego. Inwestorzy nie zmienili wniosku odpowiednio do wyników analizy urbanistycznej, co dało pełne podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Spełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. następuje już wówczas, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej co teren objęty wnioskiem ma zbliżoną funkcję i jest zabudowana w taki sposób, by można ustalić wymagania dla nowej zabudowy, przy zastosowaniu wprowadzonych przez ustawodawcę zobiektywizowanych standardów decydujących o spełnieniu wymogów zachowania ładu przestrzennego. O ile w tym obszarze znajduje się już obiekt lub obiekty co najmniej o podobnej co zamierzona inwestycja funkcji oraz o zbliżonych parametrach i jednocześnie nie zachodzą negatywne przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., o tyle rzeczą organu administracji publicznej jest wkomponowanie planowanej inwestycji w istniejący już porządek urbanistyczno- architektoniczny, z uwzględnieniem zamierzeń inwestora oraz relewantnych przepisów prawa.

W kwestii zarzutów dotyczących określenia w zaskarżonej decyzji linii planowanej zabudowy i wskaźnika powierzchni nowej zabudowy Kolegium stwierdziło, że parametry te zostały określone prawidłowo - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Linia zabudowy została określona jako nieprzekraczalna w odległości 10 m od krawędzi jezdni. Nadto organ zobowiązał wnioskodawców do tego by planowana zabudowa zachowała odległości od granic sąsiednich działek i istniejących obiektów, wymagane przepisami techniczno-budowlanymi. Stanowi to przedłużenie linii zabudowy zlokalizowanej na działce nr 15 (ul. [...]) bezpośrednio sąsiadującej do terenu inwestycyjnego. Takie ustalenia zdaniem tutejszego Kolegium są prawidłowe. Linia zabudowy w rozumieniu § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. Wyznaczenie linii zabudowy powoduje wytyczenie na nieruchomości inwestora obszaru znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy, obszaru na którym może odbywać się zabudowa. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji, podając uzasadnienie dla dopuszczenia realizacji budynku w drugiej linii zabudowy wskazał, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa w drugiej linii zabudowy - na działce nr 14 - co jednak nie odpowiada stanowi faktycznemu, na co słusznie zwrócił uwagę pełnomocnik Odwołujących, jednakże w piśmie organu I instancji przesyłającym odwołanie do tutejszego organu odwoławczego Prezydent Miasta podkreślił, że w zaskarżonej decyzji wskazano błędny numer działki - winien być 16. Tutejsze Kolegium podziela stanowisko organu I instancji również i w tym zakresie.

Wskaźnik nowej zabudowy został określony jako dolne i górne granice dopuszczalnego parametru. Dolny wskaźnik parametru dotyczącego powierzchni zabudowy ustalono na poziomie 15,7 % (na podstawie średniego wskaźnika dla zabudowy objętej analizą przestrzenną), zaś górny ustalono na poziomie 16,9 % (zgodnie z wnioskiem Inwestorów) tj. od 407 m2 do 438 m2 powierzchni łącznej dla wnioskowanych sześciu budynków (dla jednego budynku ustalono powierzchnię zabudowy od 65m2 do 82 m2). Organ I instancji uzasadniając dopuszczenie wskaźnika wyższego niż średni wskazał, że wynika to z analizy przestrzennej, bowiem wzdłuż ul. [...] znajdują się działki o wskaźnikach przekraczających średni wskaźnik powierzchni zabudowy m.in. na działce : nr 3 - 19 %, nr 4 - 25,3 %, nr 7 - 19 %; na nieruchomości obejmującej działkę nr 6, nr 7 i nr 8 - znajduje się zabudowa bliźniacza, a wskaźnik wynosi 32,5 %. Zatem wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu wyznaczony został na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innego - niż średniego - wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Natomiast kwestia zapewnienia ilości miejsc postojowych będzie badana na etapie pozwolenia na budowę. Ustalenia poczynione w tym zakresie w decyzji stanowią jedynie ogólne informacje o tym, że możliwa jest realizacja określonej inwestycji na działce. W przypadku złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę możliwość realizacji konkretnej inwestycji (w tym miejsc postojowych) będzie oceniana w świetle przepisów Prawa budowlanego i wydanych na jego postawie aktów wykonawczych m.in. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ I instancji określił w swojej decyzji, iż w granicach wnioskowanej działki budowlanej należy zapewnić nie mniej niż 2 miejsca postojowe, licząc na jedno projektowane mieszkanie (punkt 2.6.h - do ustalonej liczby wlicza się miejsca w garażu) - zatem dla planowanej inwestycji nie mniej niż dwanaście miejsc postojowych, zaś zgodnie z punktem 2.1.c) zaskarżonej decyzji stwierdził, że udział powierzchni biologicznie czynnej nie powinien być mniejszy niż 40% powierzchni terenu. Postanowienia te wiążą organ architektoniczno-budowlany i projekt przedłożony przez inwestora, niespełniających tych warunków, nie pozwoli na pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji.

W skardze z 24 czerwca 2019 r. G. i K. W., reprezentowani przez pełnomocnika, podnoszą zarzuty dotyczące naruszeń przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym:

1/ art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, w której następuje to z naruszeniem zasady ładu przestrzennego (linia zabudowy wzdłuż ul. [...] realizuje budownictwo jednorodzinne, a nie stricte osiedlowe);

2/ art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie wynikającej z tej normy zasady podobieństwa (kontynuacji, dobrego sąsiedztwa) polegające na jego błędnym zastosowaniu - reprezentatywną dla ustalenia warunków zabudowy działek nr 1 i nr 2 winna być w pierwszej kolejności zbudowana działka bezpośrednio do niej przylegająca tj. nr 15;

3/ art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 4 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "rozporządzenie") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie możliwości zabudowy działek nr 1 i nr 2 z uwzględnieniem drugiej linii zabudowy (w głębi działki) w sytuacji, gdy druga linia zabudowy w badanym obszarze nie występuje;

4/ art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 5 rozporządzenia w wyniku przyjęcia dla nieruchomości wnioskodawców wyższego niż średni wskaźnika powierzchni zabudowy;

5/ art. 64 u.p.z.p. w związku z art. 54 ust. 2 lit. c) w związku z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez to, iż wydając decyzję o warunkach zabudowy organ nie posiadał kognicji do oznaczania minimalnej ilości miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji, albowiem żaden przepis u.p.z.p. w warunkach rozstrzygania o określeniu warunków zabudowy na obszarach nie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie określa takiego uprawnienia;

Wskazują także na naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W konsekwencji pełnomocnik Skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli nadto o wstrzymanie wykonania decyzji Kolegium.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, dalej: u.p.z.p.) - zwanej dalej "u.p.z.p.", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Szczegółowe zasady ustalania parametrów planowanej inwestycji reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie).

Wydanie decyzji, jak stanowi art. 60 ust. 4 u.p.z.p., poprzedza sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, który to projekt przygotowuje osoba wskazana w art. 5 tej ustawy (są to osoby uprawnione do sporządzania projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) albo osoba wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

Jak wynika z akt sprawy, postępowanie organu I instancji było prowadzone z zgodnie z tymi wymogami, a w szczególności uprawniona osoba przeprowadziła wymaganą przepisami rozporządzenia analizę oraz przygotowała projekt decyzji o warunkach zabudowy, uwzględniając wyniki analizy. Spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. tzn., jedna z sąsiednich działek, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu, wnioskowany teren ma dostęp do drogi publicznej (ul. [...]); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia rolnego lub leśnego, ani wyłączenia z produkcji rolniczej, ponieważ (stanowi grunt oznaczony jako RIVa w ewidencji gruntów, położony w granicach administracyjnych miasta B.). Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sąd nie podziela podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszeń prawa materialnego, w tym:

Ad. 1 - prawidłowo ustalono linię zabudowy, bowiem zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Stanowi ona przedłużenie linii zabudowy zlokalizowanej na działce nr 15 (ul. [...]), bezpośrednio sąsiadującej do terenu inwestycyjnego. Odpowiada ona funkcji, jaką ma spełniać "linia zabudowy". Powinna być ustalana przede wszystkim od frontu nowej zabudowy, to jest od drogi publicznej, od której dla danej inwestycji przewiduje się główny wjazd (wejście). Tak rozumiana linia zabudowy z jednej strony zachowuje odległości nowej zabudowy od drogi publicznej, aby zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego i ludności korzystającej z tej drogi, zaś z drugiej strony gwarantuje zapewnienie walorów wynikających z ładu przestrzennego. Ustalonej linii zabudowy nie można przekroczyć nową zabudową w kierunku drogi publicznej, jednakże usytuowanie obiektu "za tą linią", w głąb działki inwestora, jest już bardzo często uzależnione od szeregu okoliczności, np. zapewnienia wymaganych odległości od obiektów na działkach sąsiednich. O znaczeniu linii zabudowy w aspekcie odległości od drogi publicznej (od pasa drogowego) świadczy w szczególności treść § 4 ust. 3 rozporządzenia, a także ogólna zasada, iż muszą być uwzględnione unormowania wynikające z przepisów odrębnych, w tym przypadku określających odległość od drogi publicznej. Linię zabudowy należy rozumieć jako "nieprzekraczalną" wyłącznie w kierunku pasa drogi publicznej (A. Plucińska-Filipowicz, Komentarz do § 4 rozporządzenia, LEX/el. 2011 ).

Ad. 2 – prawidłowo ustalono parametry nowej inwestycji biorąc pod uwagę nie tylko parametry ustalone na podstawie działek bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestora. Wynika z logiki prowadzonej analizy zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu, co ma doprowadzić do ustalenia "średniej" określonych parametrów nowej zabudowy w celu wskazania parametrów nowej inwestycji, z możliwymi odstępstwami dopuszczonymi w rozporządzeniu w oparciu o wyniku analizy. To właśnie ma służyć kontynuacji funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt. u.p.z.p.

Ad. 3 – w wyniku analizy wyznacza się jedynie linię zabudowy rozumianą jak wyżej (Ad.1), a nie "drugą" linię zabudowy. Nie ma żadnych podstaw, aby drugą linie zabudowy wyznaczyć i organ I instancji w przedmiotowej sprawie tego nie uczynił.

Ad. 4 – prawidło ustalono wskaźnik dotyczący powierzchni zabudowy, skoro odstępstwo od średniego wskaźnika znajduje podstawę w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Przepis ten dopuszcza wyznaczenie innego (niż średni) wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Wskaźnik ten ustalono na poziomie od 15,7 % (średni wskaźnik dla zabudowy objętej analizą przestrzenną), do 16,9 % , bowiem w okolicy, wzdłuż ul. [...], znajdują się działki o wskaźnikach przekraczających średni wskaźnik powierzchni zabudowy (19 %, 25,3 %, 19 % a nawet 32,5 %).

Ad. 5 – wbrew twierdzeniom skarżących zachodziły podstaw do ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy ilości miejsc postojowych. Przepis § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, ze liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wobec tego, skoro na etapie sporządzania projektu budowlanego należy ustalić liczbę miejsc postojowych w nawiązaniu do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, to taka decyzja określać ilość miejsc postojowych.

Sąd nie dostrzegł także naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w skardze tym bardziej, że były one skierowane wobec ustaleń poczynionych przez organ I instancji odnośnie kwestii materialnych, stanowiących przedmiot skargi. Zarzuty te, jak wynika z powyższych uwag, nie znalazły akceptacji Sądu.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.