Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SAB/Ol 4/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 22 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie wydania decyzji w sprawie zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 14 lutego 2006 roku W. K., zwana dalej skarżącą, wystąpiła do Starosty o zwrot zawyżonej opłaty w wysokości 970 złotych za kartę pojazdu, wydaną decyzją z dnia 14 sierpnia 2003 roku.

W odpowiedzi na wniosek, działający z upoważnienia Starosty Naczelnik Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego, w piśmie z dnia 28 marca 2006 roku o numerze "[...]" poinformował skarżącą, iż nie ma podstaw prawnych do zwrotu pobranej opłaty, jak też do wydania decyzji odmawiającej zwrotu opłaty. Wyjaśnił ponadto, iż skarżąca może dochodzić naprawienia szkody finansowej na drodze postępowania cywilnego.

Od powyższej odpowiedzi W. K. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006 roku, Rep. "[...]" stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wskazano, iż odwołanie jest środkiem zaskarżenia, który służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji. W związku z tym, iż pismo działającego z upoważnienia Starosty Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 roku (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z zm., dalej k.p.a.), nie przysługuje od niego odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało ponadto, iż pobieranie przez starostę opłaty za kartę pojazdu ma charakter czynności z zakresu administracji publicznej, niewykonywanej w formie decyzji. Pouczyło ponadto skarżącą, iż przysługuje jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, po uprzednim wezwaniu Starosty do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592).

W. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu administracji - Starosty Powiatowego, zarzucając obrazę prawa materialnego poprzez odmowę wydania decyzji w przedmiocie zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu. W uzasadnieniu wskazała na niezasadność pobrania opłaty w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310 ) oraz niezgodność przepisów ustalających tą opłatę z prawem Unii Europejskiej. Podnosząc ponadto brak właściwego rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku o zwrot opłaty, wniosła o wydanie orzeczenia nakazującego Staroście wydanie decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, podtrzymało swoje orzeczenie i wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację, wskazało ponadto, iż zarzuty skargi nie odnoszą się do postanowienia wydanego w przedmiotowej sprawie, a wniesiona skarga stanowi zażalenie na bezczynność Starosty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skargę należy uznać za niedopuszczalną.

Zgodnie z treścią art. 3 §2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz.U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają m.in. w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie będącymi decyzjami administracyjnymi lub postanowieniami. Pobieranie przez starostę opłaty za wydanie karty pojazdu, na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, nie następuje w drodze ani decyzji administracyjnej, ani w drodze postanowienia. Przepis art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), na podstawie którego wydane zostało cytowane powyżej rozporządzenie, stanowi, iż kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem pojazdów zabytkowych i pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 4 ustawy. Również zgodnie z treścią §1 ust. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. 2001 Nr 4, poz. 37), organ rejestrujący pobiera określone przepisami opłaty. Stwierdzić zatem należy, iż pobranie stosownej opłaty jest czynnością materialno- techniczną, która warunkuje następnie wydanie stosownej decyzji, w tym przypadku o rejestracji pojazdu i wydaniu karty pojazdu. Wskazać ponadto należy, iż opłata za kartę pojazdu należy do opłat publicznoprawnych, stanowiących dochody powiatu określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966), w związku z czym, do opłaty tej nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a organ administracji zobowiązany do jej pobrania nie ma podstaw do ustalania obowiązku uiszczenia opłaty w formie decyzji administracyjnej (tak też w postanowieniu WSA w Opolu z dnia 28 listopada 2005 roku, sygn. akt II SA/Op 380/05, opub w ZNSA nr 2/2006 s.116).

Skargę na bezczynność organu administracji, zgodnie z treścią art. 52 p.p.s.a. można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Podnieść należy, iż pismo skierowane do skarżącej, informujące ją o braku podstaw do wydania decyzji w sprawie zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu, nie jest decyzją administracyjną i nie jest również postanowieniem. Stanowi natomiast czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jak już wcześniej wskazano, w sprawie opłat za karty pojazdu, organ administracji, w tym przypadku właściwy starosta, nie podejmuje decyzji administracyjnej i w związku z tym, w przedmiotowej sprawie, Starosta nie jest władny do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu zawyżonej opłaty. Skarżącej, od pisma zawierającego stanowisko organu nie przysługuje żaden środek zaskarżenia i wobec tego, złożenie skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z dyspozycją art. 52 § 3 p.p.s.a., jest dopuszczalne, ale jedynie po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.

Z akt sprawy oraz jednoznacznej wypowiedzi skarżącej w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi (k.9) wynika, iż skarżąca nie wezwała Starosty do usunięcia naruszenia prawa. Nie został zatem w przedmiotowej sprawie wyczerpany tryb wniesienia skargi na bezczynność organu, przewidziany w art. 52 § 3 p.p.s.a ..

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż wniesienie skargi na bezczynność organu przez W. K. było niedopuszczalne.

Podkreślenia wymaga również, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2006 roku stwierdzającym niedopuszczalność odwołania, poinformowało skarżącą, iż przysługuje jej skarga do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu Starosty do usunięcia naruszenia prawa. Jako podstawę prawną organ jednak podał art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym, gdy tymczasem podstawą wniesienia skargi na bezczynność organu są przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazać jednak należy, iż podniesione błędne pouczenie skarżącej o przysługujących jej uprawnieniach, nie wpływa w żaden sposób na fatyczne i prawne ustalenia Sądu w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - w oparciu o przepis art. 58 §1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji postanowienia.