Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 719/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust.1 pkt 22
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia budowy tarasu do budynku rekreacji indywidualnej 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz skarżącego P. T. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 21 maja 2024 r. Starosta Ostródzki (dalej jako: "starosta" "organ

I instancji"), działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725, dalej jako: "u.p.b."), zgłosił sprzeciw wobec zamiaru budowy tarasu do budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu robót, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, że zgodnie

z art. 29 ust. 1 pkt 22 u.p.b. zgłoszeniem można objąć roboty budowlane polegające na budowie przydomowych tarasów naziemnych powyżej 35 m2. Zdaniem starosty przepis ten dotyczy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy tarasu dla budynku rekreacji indywidualnej, wobec tego cytowany przepis nie ma zastosowania.

W odwołaniu inwestor P. T. (dalej jako: "skarżący") zarzucił naruszenie:

- art. 29 ust. 1 pkt 22 u.p.b. przez jego nieprawidłową wykładnię, podczas gdy przepis ten ma także zastosowanie do budynków rekreacji indywidualnej, które z natury są obiektami dużo prostszymi i mniej intensywnie eksploatowanymi niż budynki mieszkalne;

- art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że stanowisko starosty prowadzi do niezrozumiałej sytuacji, w której cały budynek rekreacji indywidualnej podlegał zgłoszeniu, natomiast dobudowanie do niego tarasu, który miałby być wystającą kilkadziesiąt centymetrów nad podłoże konstrukcją z desek, miałoby wymagać dużo bardziej skomplikowanego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 25 lipca 2024 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej jako: "organ odwoławczy", "wojewoda") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek zgłoszeniowy dotyczył budowy drewnianego tarasu przy domku letniskowym o powierzchni około 54 m2, na stopach betonowych na gruncie, o wymiarach w rzucie od góry około 20 cm na 20 cm, wystających około 10 cm powyżej gruntu, a na nich ułożone legary i deski drewniane. Nawiązując do treści art. 29 ust. 1 pkt 22 u.p.b. wojewoda podniósł, że przepisy prawa budowlanego wprawdzie nie wskazują, co oznacza określenie "przydomowy", jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zgodnie z zasadami wykładni językowej i celowościowej pojęcie "przydomowy" należy rozumieć jako znajdujący się w pobliżu indywidualnego domu (miejsca) przeznaczonego do stałego zamieszkiwania osób. Budynek rekreacji indywidualnej takiego charakteru nie posiada. Jak wskazuje się w § 3 pkt 4 i pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) budynek rekreacji indywidualnej jest definiowany odrębnie od budynku mieszkalnego - jako budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Wyliczone w art. 29 u.p.b. wyjątki od reguły ustanowionej

w art. 28 ust. 1 u.p.b. nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Zatem w omawianej sytuacji, z powodu braku przydomowego charakteru planowanego tarasu, na jego realizację wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze na powyższą decyzję wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący powtórzył zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. Wniósł o uchylenie obu decyzji instancyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i argumenty w niej zawarte. Oświadczył, że dom użytkuje całorocznie, co oznacza, że jest on zarówno budynkiem letniskowym jak i mieszkalnym. Wymóg uzyskania pozwolenia na budowę tarasu jest niesprawiedliwy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw.

z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego

i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem nie można podzielić stanowiska organów administracji architektoniczno-budowlanej, że zgłoszone zamierzenie budowlane, obejmujące budowę tarasu przylegającego do budynku rekreacji indywidualnej wykracza poza dyspozycję art. 29 ust. 1 pkt 22 u.p.b.

Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy:

a) do 35 m2,

b) powyżej 35 m2, ale nie więcej niż 70 m2, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m

- przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki.

Przepis ten wskazuje wyraźnie, że budynki rekreacji indywidualnej to budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku. Nie ma więc żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia twierdzenie skarżącego podniesione na rozprawie, że przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej użytkuje całorocznie. Bezspornie budynek rekreacji indywidualnej służy do okresowego wypoczynku, czyli umożliwia czasowy pobyt w nim ludzi, a więc czasowe zamieszkiwanie w nim ludzi. W tym zakresie budynek rekreacji indywidualnej odpowiada pojęciu domu. W potocznej mowie budynki takie nazywane są domami letniskowymi. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego wydawnictwa PWN przez pojęcie "dom" należy rozumieć budynek, w którym się mieszka. Przymiotnik "przydomowy" oznacza zaś "znajdujący się przy domu". W wyroku z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1033/09 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do przydomowych oczyszczalni ścieków, wskazał, że "przydomowy" oznacza znajdujący się w pobliżu indywidualnego domu (miejsca) przeznaczonego do zamieszkiwania osób. Powyższe uzasadnia przyjęcie, że art. 29 ust. 1 pkt 22 u.p.b., który dotyczy zgłoszenia budowy przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy powyżej 35 m2, obejmuje swoim zakresem również tarasy przy budynkach rekreacji indywidualnej.

Słusznie skarżący dostrzegł, że stanowisko organów prowadzi do nieakceptowalnych wniosków. Nie do przyjęcia jest teza, że budynek rekreacji indywidulanej może powstać w oparciu o zgłoszenie, a dobudowanie do niego tarasu, który jest konstrukcją oczywiście prostszą, wymagałoby bezwzględnie pozwolenia na budowę. Zauważyć należy, że również w art. 29 ust. 2 pkt. 31 u.p.b. ustawodawca posługuje się przymiotnikiem "przydomowych". Zgodnie z tym unormowaniem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia budowa przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy do 35 m2. Zgodnie z rozumowaniem organów, nie mógłby powstać na podstawie zgłoszenia budynek rekreacji indywidualnej, gdyby miał zaprojektowany taras. W orzecznictwie natomiast nie budzi wątpliwości możliwość objęcia zgłoszeniem budynku rekreacji indywidualnej z tarasem. Wskazuje się tylko na konieczność uwzględnienia tarasu przy ustaleniu powierzchni zabudowy budynku rekreacji indywidualnej w przypadku tarasów trwale zadaszonych (por. wyroki NSA z: 18 września 2014 r. sygn. akt II OSK 675/13, 25 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2747/15, 6 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 689/21, publ. w CBOSA).

Z podanych przyczyn skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy orzekające będą związane przedstawioną wykładnią przepisów, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 500 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.