Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3518/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 i art. 140aa ust. 1-4
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7,77, 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant asystent sędziego Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 888/15 w sprawie ze skargi E. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. Ś. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 888/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E Ś (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD lub organ odwoławczy) z [..] lutego 2015 r. nr [..]. Decyzją tą GIDT w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy decyzję z dnia [..] listopada 2014 r. Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który działając na podstawie art. 64 i art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. dalej: p.r.d.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej; k.p.a.), nałożył na E Ś karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Kara pieniężna jest sankcją za wykonywanie przewozu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez posiadania zezwolenia kategorii VII. Zgodnie z przyjętym przez Sąd I instancji stanem faktycznym, w dniu 7 października 2014 r. zatrzymano na ul. Płażyńskiego w Gliwicach na drodze gminnej o dozwolonym nacisku na pojedynczą oś napędową do 8 t zespół pojazdów, składający się z pojazdu marki Renault i naczepy, będący w dyspozycji E Ś. Przedmiotem przewozu były artykuły spożywcze w kartonach na paletach oraz w workach na paletach. Kontrola wagowa wykazała, że nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu wyniósł 12,4 t, to jest przekraczał dozwolony nacisku na pojedynczą oś napędową o 4,4 t (55%), co wymagało od przewoźnika posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. Podczas kontroli w pojeździe nie było wymaganego zezwolenia kategorii VII.

E Ś (dalej skarżąca) w odwołaniu od tej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a to art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 1 i 3 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji braku ku temu podstaw.

Decyzją z dnia [..] lutego 2015 r. GITD na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. "c", ust. 2 ww. p.r.d. i art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm., dalej: u.d.p.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podtrzymał ustalenia organu pierwszej instancji, wyjaśnił treść mających zastosowanie przepisów prawa. Wskazał m.in. na przeprowadzenie pomiaru nacisku osi przy pomocy wag posiadających świadectwo zgodności wydane przez Okręgowy Urząd Miar w Poznaniu na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG wdrożonej rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 11 grudnia 2002 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 23). Wyjaśnił, że w toku kontroli ujawniono jedynie przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu. Dokonano tego przy użyciu dwóch wag przenośnych o dopuszczalnym obciążeniu do 10 t każda, odejmując od wyniku 2% zaokrąglone w górę do 0,1 t.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i ustalenie rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów w sposób mało wiarygodny, co uniemożliwia subsumpcję parametrów wagowych kontrolowanego zespołu pojazdów do którejkolwiek z siedmiu kategorii zezwoleń, a także uniemożliwia zweryfikowanie okoliczności uchylających odpowiedzialność przewoźnika na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżąca wskazała na pozorne przeprowadzenie postępowania dotyczącego wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. Podkreśliła, że wagi użyte podczas kontroli nie są przystosowane do ważenia tak dużej masy pojazdu, w związku z czym uzyskany wynik jest tylko orientacyjny, a pojazd w dniu kontroli powinien być skierowany do zważenia na innych odpowiednich wagach.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę przedstawił wykładnię mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, w szczególności zauważył, że z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 p.r.d. wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Największe zniszczenie dróg powodują bowiem pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie. Nawet jeśli masa załadowanego pojazdu nie przekroczy jego dopuszczalnej masy całkowitej, a ładunek będzie niewłaściwie rozmieszczony i niezabezpieczony przed przemieszczeniem, to może okazać się, że na jednej z osi zostanie przekroczony dopuszczalny nacisk, co z kolei skutkuje nałożeniem kary pieniężnej. Sąd I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania wymaganego prawem zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, bowiem kontrolowany zespół pojazdów, przewożący ładunek podzielny w postaci artykułów spożywczych zapakowanych w kartony, poruszający się po drodze gminnej, przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej o 4,4 t względem dopuszczalnych 8 t, co świadczy o przekroczeniu dopuszczalnej wartości o 55%. Droga, na której zatrzymano kontrolowany pojazd, należy do kategorii dróg, po której mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi do 8 t, co wynika z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), zgodnie z którym drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Sąd I instancji wskazał, że odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych norm jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy, a zatem sam wynik ważenia, potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych, wystarcza do nałożenia kary pieniężnej. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu nie podlega uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości. Nie tylko na nadawcy, odbiorcy i załadowcy, ale przede wszystkim na przewoźniku spoczywa obowiązek dochowania należytej staranności, by ładunek nie stwarzał zagrożenia na drodze, oraz by nie powodował przekroczenia dopuszczalnych norm. W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy, odnosząc się do argumentacji skarżącej, zasadnie uznał brak podstaw do zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Przepis ten w zakresie wskazanym w jego punkcie 2 nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż przewożony ładunek nie był drewnem ani ładunkiem sypkim. Natomiast, wobec poczynionych ustaleń organów, brak było także podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., bowiem okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, by podmiot dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Nie wystarczy jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności i oświadczenie, iż dochowało się należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, oraz że nie miało się wpływu na powstanie naruszenia. Z konstrukcji ww. przepisu wynika, iż to skarżąca powinna udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa. Podmiot wykonujący przejazd wiedząc, jaki ładunek przewozi, powinien podjąć stosowne czynności celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywny. Natomiast sposób doboru określonych środków (stworzenia własnych procedur załadunku, szczegółowa organizacja pracy, ustalenie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną podmiotu wykonującego tenże przejazd. Skarżąca na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które wpływałyby na wynik sprawy i zwalniałyby ją z odpowiedzialności za stwierdzone przekroczenie nacisku na oś. W konsekwencji Sąd I instancji za nietrafne uznał zarzuty, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Sąd I instancji nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa.

Skarżąca reprezentowana przez adwokata wniosła skargę kasacyjną od omówionego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniosła też o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140aa ust. 4 p.r.d. polegające na oddaleniu skargi oraz nie uchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo że wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej;

2) art. 134 § 1 p.p.s.a oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. sprowadzający się do stwierdzenia, że sąd I instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo że w przedmiotowej sprawie powinien to uczynić w szczególności do zastosowania przez organ procedury kompensowania ograniczeń w zakresie stosowania urządzeń, które wynikają z treści świadectwa homologacji i instrukcji ich użytkowania, poprzez wydanie zarządzenia, w którym polecono obniżenie wyników pomiarów, co należy uznać za działanie wadliwe przy gromadzeniu dowodów stanowiących podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej;

3) art. 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego w skardze zarzutu wadliwości ustaleń faktycznych w zakresie wyników ważenia, które w żadnym razie nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia, gdyż są zasadniczym dowodem stanowiącym podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor podobnie jak w skardze na decyzję GITD powołał się na pismo Wiceprezesa Głównego Urzędu Miar z 22 kwietnia 2011 r. dotyczące nieprzystosowania niektórych wag, w tym SAW 10C do ważenia masy całkowitej pojazdu. Podnosił też, że użyte wagi są przystosowane tylko do pomiarów do 10 t. Wskazywał na zalecenie GITD, by obniżać wyniki pomiarów obciążenia uzyskanych za pomocą wag przenośnych o 2% celem skorygowania ewentualnych błędów. W ocenie autora skargi takie kompensowanie ograniczeń w zakresie stosowania urządzeń, które wynikają z treści świadectw homologacji i instrukcji ich użytkowania, należy uznać za wadliwe.

GITD w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł jedynie o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej skarga została oparta tylko na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.)

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny zasadności zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Należy jednak mieć na uwadze, że podstawą skuteczności skargi kasacyjnej opartej na naruszeniu przepisów postępowania może być tylko takie ich naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny takich uchybień się nie dopatrzył.

Zarzut pierwszy skargi kasacyjnej (naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.) oraz zarzut trzeci (art. 1 i 2 p.p.s.a oraz art. 3 § 1 p.p.s.a) sprowadzają się do tej samej kwestii: istnienia wątpliwości co do wyników ważenia, które w ocenie skarżącego powinny prowadzić do uchylania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do tych zarzutów należy zauważyć, że argumentacja skargi kasacyjnej sprowadza się w istocie do tego, że istniały wątpliwości w zakresie prawidłowości zmierzenia masy całkowitej zespołu pojazdów i dopuszczalności zmierzenia tej wartości przy użyciu dwóch wag SAW 10C, z których każda mogła być obciążana do 10 t. W sprawie nie budzi wątpliwości, wynika to też jednoznacznie z zaskarżonego wyroku, że podstawą nałożenia kary administracyjnej było wyłącznie przekroczenie przez pojedynczą oś napędową dopuszczalnego nacisku wynoszącego 8 t o 4,4 t, to jest o 55%. Nie była przedmiotem postępowania i orzekania przez Sąd I instancji kwestia masy całkowitej zespołu pojazdów, bezprzedmiotowe było zatem odnoszenie się do zarzutów niedopuszczalności mierzenia masy całkowitej pojazdu przy użyciu wag SAW 10C/II. Sąd I instancji zauważył w swoim uzasadnieniu, że nacisk osi był mierzony przy użyciu posiadających stosowne świadectwa zgodności dwóch wag do pomiarów statycznych SAW 10C/II z uwzględnieniem odjęcia błędu pomiaru 2%. Wprawdzie Sąd I instancji nie wyjaśnił wprost kwestii dopuszczalności mierzenia nacisku osi przy użyciu wag o dopuszczalnym obciążeniu do 10 t, jednak to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy i trafność rozstrzygnięcia. Jest bowiem oczywistym na podstawie wiedzy dostępnej absolwentowi obowiązkowego wykształcenia szkolnego, że skoro na równej powierzchni (sprawdzonej przez geodetę) dwiema wagami podłożonymi pod dwa koła jednej osi zważono łączny nacisk osi 12,7 t (po korekcie 12,4 t), to żadna z wag nie mogła być obciążona ciężarem przekraczającym 10 t.

Odnosząc się drugiego zarzutu (naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Normę art. 134 p.p.s.a. można naruszyć tylko wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy okoliczności i dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie gdy w postępowaniu, którego dotyczy skarga, popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku, co w niniejszej sprawie - wbrew zarzutowi skarżącej kasacyjnie - nie miało miejsca. Autor skargi kasacyjnej nie podaje przy tym, jakie okoliczności faktyczne ma na myśli. Posługuje się tylko bliżej niewyjaśnionym stwierdzeniem: "sąd I instancji powinien wyjść poza zarzuty skargi i podniesioną w niej podstawę prawną w szczególności do zastosowania przez organ procedury kompensowania ograniczeń w zakresie stosowania urządzeń, które wynikają z treści homologacji i instrukcji ich użytkowania, poprzez wydawanie zarządzenia, w którym polecono obniżenie wyników pomiarów, co należy uznać za działanie wadliwe...". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wywnioskować, że chodzi o pismo Wiceprezesa Głównego Urzędu Miar z 22 kwietnia 2011 r. dotyczące ograniczonej przydatności wag SAW-10C do pomiaru wagi całkowitej. Jak wyżej wskazano, to nie przekroczenie masy całkowitej było przyczyną nałożenia kary, a przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi. Z kolei powołane zarządzenie GITD 3/2006 z 7 lutego 2006 r. zalecające stosowania wskaźnika korygującego wyniki ważenia (obniżające te wyniki) działa na korzyść dokonujących przewozu i był ten wskaźnik korygujący w sprawie zastosowany, co zauważył Sąd I instancji. Zarzut dotyczący zastosowania tego wskaźnika korygującego nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Powiązanie zarzutu naruszenia tego przepisu z zarzutem naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. jest wręcz niezrozumiałe. Przepis ten stanowi, że sąd z urzędu lub na wniosek stron może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to istotne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Skarżący kasacyjnie nie wskazuje, jaki to dowód mogący mieć wpływ na wynik sprawy mógł przeprowadzić Sąd I instancji, a nie przeprowadził. Jeśli autor skargi kasacyjnej ma na myśli wspomniane wyżej pismo Wiceprezesa Głównego Urzędu Miar z 22 kwietnia 2011 r. i zarządzenie GIDT 2/2006 z 7 lutego 2006 r., to kwestię braku istotnego znaczenia dla sprawy tych dokumentów wyjaśniono wyżej.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).