Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2033/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, 8, 77 par. 1, 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: par. 14, par. 36 ust. 1 pkt 5 i 7, par. 101 ust. 7, par. 169 ust. 2 pkt 1-5, par. 203 ust. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

SENTENCJA

Dnia 22 kwietnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 729/17 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 729/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

W administracyjnym toku instancji (postępowanie prowadzone od 2014 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w J., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], którą odmówił nakazania J. K. rozbiórki budynku gospodarczego na działce nr [...].

Organ I instancji uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zawarte w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., obligujące do nakazania rozbiórki.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący, będący właścicielem działki nr [...], od której granicy przedmiotowy budynek znajduje się w odległości 8,80 m.

Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy budynek powstał samowolnie (bez pozwolenia na budowę) i został zrealizowany, i był użytkowany w części jako kaszarnia – przed 1 stycznia 1995 r. Takie ustalenia wymagały zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym zaś zakresie w sprawie ustalono, że budynek ten nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. (uchwala Rady Gminy G. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.), który dopuszcza przeznaczenie istniejących siedlisk rolniczych na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego lub letniskowego oraz na cele obsługi rolnictwa, usług dla ludności i drobnego biznesu (działalności gospodarczej), jeżeli nowa funkcja nie będzie kolidowała z terenami sąsiadującymi lub projektowanym przeznaczeniem terenu. W planie dopuszcza się także lokalizację budynków i budowli w odległości 1,50 m od granicy działki lub w granicy działki. Organ wskazał, że przedmiotowy budynek znajduje się w granicy z działką nr [...] i nie przylega do zabudowy na sąsiedniej działce (na jego wysokości nie znajduje się też zabudowa na sąsiedniej działce), jak i nie posiada w ścianie znajdującej się w granicy działki otworów okiennych i drzwiowych. Ponadto wody opadowe z budynku odprowadzane są na własną działkę.

W ocenie organu odwoławczego, zasadnie organ I instancji uznał, że kwestionowany obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Odnosząc się zaś do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, że organ I instancji nie wziął pod uwagę wymiany pieca w kaszarni, organ odwoławczy stwierdził, że przez wymianę pieca budynek nie zmienił sposobu użytkowania.

Organ zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], z której wynika, że przedmiotowa kaszarnia spełnia wymogi zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych w zakresie infrastruktury i wyposażenia. Natomiast sprawa użytego do spalania w piecu paliwa stałego nie podlega nadzorowi budowlanemu, a ewentualnie ochronie środowiska. Nie znajduje też uzasadnienia w aktach sprawy zarzut dotyczący otworów w ścianie znajdującej się w granicy działki. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest przy granicy z działką o nr [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych.

W tej sytuacji WINB stwierdził, że organ I instancji zasadnie na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. odmówił nakazania rozbiórki budynku gospodarczego na działce nr [...].

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący, domagając się jej uchylenia. W skardze zarzucono nieprawidłowe zastosowanie i błędną wykładnię przepisów ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Skarżący stwierdził, że budynek jest samowolą budowlaną. Podniósł, że prowadzona w budynku działalność gospodarcza zagraża bezpieczeństwu na jego działce, stwarza zagrożenie pożarowe, niszczy drzewa i zanieczyszcza powietrze. Podkreślił również, że sprawa była kilkakrotnie rozpatrywana, gdyż organ odwoławczy konsekwentnie uchylał decyzje organu I instancji z powodu poważnych uchybień.

W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 729/17, oddalając skargę, wskazał, że zasadne jest stanowisko organów, iż nie ma podstaw do nakazania rozbiórki tego budynku na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., ponieważ w sprawie nie zachodzi żadna z przewidzianych tym przepisem przesłanek warunkujących wydanie nakazu rozbiórki.

Organy prawidłowo oceniły, że przedmiotowa inwestycja nie narusza aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. § 5 pkt 10 lit. f i § 3 ust. 8 (patrz: uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13). Brak jest zatem przesłanki nakazania rozbiórki tego obiektu, określonej w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Sąd wskazał, że organy zasadnie przyjęły również, iż budynek ten nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.). Dokonując oceny tej okoliczności, organy prawidłowo wzięły za podstawę prawną regulacje zawarte w Prawie budowlanym z 1974 r. wraz z aktami wykonawczymi do tej ustawy, tj. § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Samo usytuowanie budynku przy granicy działki nie przesądza w żaden sposób o powstaniu niebezpieczeństwa dla życia lub mienia, tym bardziej, że możliwość takiego usytuowania budynku przewiduje obowiązujący plan miejscowy, a ponadto, jak słusznie wskazał organ II instancji, przez trzydzieści lat istnienia tego budynku takie niebezpieczeństwo nie wystąpiło. Powyższą tezę potwierdza ww. decyzja Inspektora Sanitarnego wraz z protokołami kontroli sanitarnej, z których wynika, że zakład przemysłu zbożowo-młynarskiego prowadzony na działce nr [...] przez M. K. spełnia wymogi zawarte w ww. rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady. Kwestia oceny używania paliwa stałego w piecu przeznaczonym do obróbki kaszy nie mieści się w kompetencjach organu nadzoru budowlanego, ale ewentualnie w zakresie właściwości organów ochrony środowiska.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy należycie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, nie naruszając przy tym przepisów procesowych i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu sporządził opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu I instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zawnioskowano też o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. fotografii przedmiotowego budynku gospodarczego od strony granicy z działką o nr [...], na okoliczność tego że w ścianie budynku graniczącej z działką sąsiednią znajdują się otwory wentylacyjne, wody opadowe z dachu od strony granicy działki są odprowadzane na teren działki sąsiedniej.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art 80 K.p.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi pomimo niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący przez organy obu instancji, dowolną ocenę dowodów, a w rezultacie błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć wpływ na naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.;

- art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez brak rozpatrzenia przez Sąd I instancji wszystkich zarzutów, stawianych decyzji administracyjnej w skardze, tj. nierozpatrzenie zarzutu skarżącego w zakresie niespełniania przez przedmiotowy budynek gospodarczy przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego, oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do ww. zarzutu;

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez niezapewnienie skarżącemu swobodnego czynnego udziału w przeprowadzonych przez organ nadzoru budowlanego oględzinach nieruchomości, na której zostały wykonane przedmiotowe roboty budowlane, co miało wpływ na błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 14, § 36 ust. 1 pkt 5 i 7, § 101 ust. 7, § 169 ust. 2 pkt 1-5 i § 203 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki – przez ich niezastosowanie w sprawie;

- art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na odmowie nakazania rozbiórki budynku gospodarczego na działce nr [...];

- art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na odmowie nakazania rozbiórki budynku gospodarczego na działce nr [...].

W związku z zarządzeniem z dnia 10 lutego 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), poinformował strony postępowania o skierowaniu sprawy ze skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazaniem obrazu i dźwięku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że część sformułowanych zarzutów skarżącego nie dotyczy jego interesu prawnego, o jakim mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. A mianowicie, w związku z usytuowaniem przedmiotowego budynku w granicy z działką nr [...] skarżący sformułował w sprawie zarzuty związane z odprowadzaniem wód opadowych na tę działkę oraz w związku ze znajdującymi się otworami wentylacyjnymi w ścianie tego budynku – sformułował argumentację dotyczącą naruszenia wymagań przeciwpożarowych, które nie zostały w sprawie przez organy nadzoru budowlanego wyjaśnione. Skarżący jest bowiem właścicielem innej działki, tj. nr [...], a przedmiotowy budynek oddalony jest od jego działki około 8,80 m, co było przedmiotem ustaleń organów i nie było w sprawie kwestionowane przez skarżącego. Taka zaś okoliczność czyni w przedstawionym powyżej zakresie zarzuty skargi kasacyjnej jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, ponieważ w związku z tą argumentacją nie można się doszukać aby stanowiła ona podstawę do istnienia interesu prawnego skarżącego, jako przesłanki procesowej warunkującej skutecznie wniesienie w tym zakresie skargi do Sądu Administracyjnego. Co innego kwestie związane z immisjami wywołanymi użytkowaniem/funkcjonowaniem kaszarni, którą stanowi przedmiotowy budynek, o czym poniżej.

Niemniej w odniesieniu do twierdzeń skarżącego w omawianym powyżej zakresie, w sprawie ustalono, że przedmiotowy budynek został zrealizowany w sposób, który nie powoduje zagrożenia w postaci niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia. Organy stwierdziły, że wody opadowe z dachu budynku i to od strony z działką sąsiednią są odprowadzane na własną działkę. Nie jest więc tak, że w tym zakresie w sprawie nie dokonano stosownych ustaleń; zaś twierdzenia skarżącego jakoby o zasadności jego zarzutu miałby decydować fakt, że budynek został przykryty dachem dwuspadowym, w świetle powyższych ustaleń i oceny organów nadzoru budowlanego pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Ponadto w sprawie oceniono, że na sąsiedniej działce nr [...] na wysokości przedmiotowego budynku nie występuje zabudowa. Należy zwrócić skarżącemu uwagę, że § 14 ww. rozporządzenia stanowi o ścianie przeciwpożarowej, ale w odniesieniu do sąsiedniego budynku względem przedmiotowego budynku gospodarczego. Skarżący zaś nie wykazał aby na sąsiedniej działce nr [...] istniał w stosownej odległości budynek i to niezabezpieczony ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Także w związku z przywołaniem w skardze kasacyjnej § 101 ust. 1 i § 162 ust. 2 pkt 1-5 ww. rozporządzenia nie wynikają żadne konkrety. Jeżeli w tym zakresie skarżący twierdzi, że ustalenia organów nadzoru budowlanego były niewystarczające to powinien najpóźniej w skardze kasacyjnej wykazać, że instalacja grzewcza nie spełnia warunków technicznych oraz przedstawić z jakich konkretnie okoliczności wywodzi, że przedmiotowy budynek nie został zabezpieczony przed pożarem i wybuchem w szczególności przez dobranie odpowiedniej klasy odporności ogniowej budynku, podział na strefy pożarowe, zachowanie wymaganych odległości, zapewnienie bezpiecznej ewakuacji ludzi, zapewnienie dojazdów dla straży pożarnej. Poza tym wskazywany w skardze kasacyjnej § 203 ust. 1 ww. rozporządzenia nie wyklucza możliwości istnienia w ścianach oddzieleń przeciwpożarowych otworów pod warunkiem zapewnienia im stosownych zamknięć zapewniających spełnienie wymagań określonych w § 202. W skardze kasacyjnej możliwych w tym zakresie nieprawidłowości nie wykazano. Nie wystarczy w świetle treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. samo stwierdzenie, że wskazane przepisy rozporządzenia zostały bezzasadnie pominięte przez organy nadzoru budowalnego, które miały obowiązek je zastosować celem ustalenia czy budynek został wybudowany zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy. Nie wykazano bowiem w skardze kasacyjnej aby w ogóle przepisy te miały zastosowanie w sprawie. Nie wykazano zatem aby w powyższym zakresie postępowanie administracyjne naruszało zasady wynikające z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art 80 K.p.a., jak i aby brak stosownej wypowiedzi Sądu (art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.) stanowiło istotą wadę postępowania, która miałby wpływ na wynik sprawy.

Odnośnie kwestii immisji związanych z użytkowaniem kaszarni, w tym zakresie skarżący argumentował, powołując się na funkcjonujący tam piec. Jednak przywołana okoliczność nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że przedmiotowy budynek nie został zaprojektowany i wzniesiony w sposób zapewniający ochronę środowiska lub ochronę istniejącej zieleni, przede wszystkim drzewostanów, a w czasie i po zakończeniu budowy – warunki niezbędne do utrzymania i rozwoju zieleni (§ 36 ust. 1 pkt 5 i 7 ww. rozporządzenia). Nie wykazano bowiem aby w budynku dokonano instalacji pieca na niedozwolone prawnie paliwo bądź w inny sposób niezgodny z przepisami. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, z których można by wywieść, że eksploatacja kaszarni powoduje przekroczenie standardów jakości środowiska bądź to w zakresie wpływu na sąsiednie tereny mieszkaniowe czy też na możliwość utrzymania i rozwoju sąsiedniej zieleni. Stanowisko skarżącego w tym zakresie jest gołosłowne. Należy przypomnieć, że w tym zakresie w sprawie wsparto się na stanowisku Inspektora Sanitarnego, który nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Podnoszona zaś w postępowaniu kwestia opalania odpadami to zupełnie inne zagadnienie – niezwiązane z możliwością legalizacji przedmiotowego budynku, lecz jego użytkowaniem w sposób zgodny z prawem, a w szczególności z przepisami ochrony środowiska i przepisami związanymi z utrzymaniem odpowiedniej czystości i porządku na terenie gminy. Tym samym nie wykazano aby dokonana w sprawie ocena co do zgodności przedmiotowego budynku z planem miejscowym była nieprawidłowa, tym bardziej, że plan miejscowy z 2003 r. stanowi o niekolidowaniu ale nowych funkcji, a do takich nie zalicza się przedmiotowa kaszarnia funkcjonująca od przed 1995 r.

Ponadto nie podlega uwzględnieniu zarzut oparty na art. 10 § 1 K.p.a., dotyczący braku udziału skarżącego w pierwszych oględzinach nieruchomości z 12 września 2014 r., skoro zasadniczo w ramach sformułowanej na jego użytek argumentacji nie opiera się na twierdzeniu, że istniała obiektywna przeszkoda w udziale skarżącego w oględzinach, lecz że w związku z istniejącym sporem sąsiedzkim skarżący zgłaszał w sprawie organom nadzoru budowlanego, że nie może uczestniczyć swobodnie w oględzinach z uwagi na kłótnie i kierowane pod adresem skarżącego groźby ze strony przedstawicieli inwestora. Nie jest to w ogóle argumentacja, która mogłaby stanowić podstawę do stwierdzenia, że to organy obu instancji nie zapewniły skarżącemu swobodnego czynnego udziału w przeprowadzonych oględzinach nieruchomości, tym bardziej, że nie były to jedyne oględziny w sprawie, i np. skarżący do protokołu kontroli z 31 października 2014 r. złożył stosowne oświadczenie, a więc miał w związku z dokonanymi oględzinami możliwość wypowiedzenia się w sprawie, które w głównej mierze – podobnie jak w skardze kasacyjnej – ukierunkowane zostały na kwestie związane ze sposobem użytkowania budynku gospodarczego (likwidacją kaszarni), a nie brakiem istnienia przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. warunkujących legalizację przedmiotowego budynku jako samowoli budowlanej. Poza tym oględziny z 12 września 2014 r. zostały przeprowadzone poza postępowaniem administracyjnym, ponieważ to dopiero w oparciu o ich wynik PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budynku gospodarczego.

Z powyższego wynika, że nie znajduje potwierdzenia żaden z zarzutów skargi kasacyjnej. Nie potwierdziły się bowiem zarzuty dotyczące ustalonego w sprawie stanu faktycznego, ustalonych i zebranych dowodów, w tym w zakresie przepisów bezpieczeństwa pożarowego i braku udziału skarżącego w oględzinach z 12 września 2014 r., a także w zakresie wskazywanego naruszenia przepisów prawa materialnego; zaś przedstawiony w załączeniu do skargi kasacyjnej materiał zdjęciowy nie wnosi do sprawy nic nowego. W konsekwencji zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art 80 K.p.a.; art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.; a także § 14, § 36 ust. 1 pkt 5 i 7, § 101 ust. 7, § 169 ust. 2 pkt 1-5 i § 203 ust. 1 ww. rozporządzenia oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.