Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 740/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1,2,5,8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 24 par. 1 pkt 5, art. 27 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia 3 listopada 2004 r. zezwolił A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na wyłączenie z produkcji rolniczej oraz przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne - budowę bazy kruszyw - działek położonych w K., o nr [...],[...] i [...].

Pismem z dnia 5 grudnia 2005 r. B. J., właścicielka sąsiedniej nieruchomości, wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, wskazując, że baza kruszyw w znaczny sposób oddziaływuje na środowisko, wobec czego powinien zostać sporządzony raport oddziaływania na środowisko i ustalone obowiązki inwestora wynikające z sąsiedztwa zabytku i chronionej prawem przyrody.

Ponadto B. J. zarzuciła, nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ostateczną decyzją z dnia 29 grudnia 2005 r., na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 3 listopada 2004 r. wskazując, że wnioskodawczyni nie może skutecznie złożyć wniosku, ponieważ nie ma interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

Wnioskiem z 10 października 2006 r. B. J. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 29 grudnia 2005 r.. Jako zasadniczą przesłankę wznowienia wskazała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2006 r. (sygn. akt 659/05), w którym Sąd ten uchylił postanowienie Starosty z dnia 13 maja 2005 r. o przekazaniu wniosku pani B. J. oraz stwierdził nieważność postanowienia Wojewody z dnia 2 czerwca 2005 r. utrzymującego uchylone postanowienie w mocy.

Jako podstawę prawną wniosku B. J. podała przepisy art. 145 § 1 ust. 1, 5, 8 oraz § 2 k.p.a. Wskazała na fakt składowania i przetwarzania przez spółkę B oraz spółkę A odpadów budowlanych w sąsiedztwie należącego do niej zabytku, pomimo braku decyzji o pozwoleniu na lokalizację instalacji przemysłowej oraz składowiska odpadów.

Ponadto podniosła, że firma B nie spełniła wymogów określonych w prawie ochrony środowiska wobec braku zgody na powyższą działalność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Konserwatora Przyrody. W ocenie B. J., B działała nielegalnie na terenie należącym do spółki A, która od 1999 r. wykorzystuje bezprawne pozwolenie Wójta Gminy na składowanie i przetwarzanie odpadów budowlanych bez kontroli ich ilości i rodzaju, oraz odprowadza ścieki przemysłowe do gruntu zabytkowego parku bez kontroli ilości i rodzaju ścieków.

Uzasadniając swój wniosek B. J. stwierdziła, że wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie jest niezbędne dla ustalenia faktów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności nielegalnych decyzji Starosty i bezprawności dalszego funkcjonowania firmy B. Jako dowód swych twierdzeń wnioskodawczyni wskazała mapę sytuacyjno-wysokościową terenu działek, przyjętą do zasobu Starostwa 31 marca 2000r.

Niezależnie od powyższego B. J. wniosła o zobowiązanie Starosty do wydania rzetelnej informacji o gospodarce ściekami i odpadami, oraz ustalenie, czy i kiedy były przeprowadzone badania szczelności instalacji ściekowych na terenie jej nieruchomości oraz ustalenie zakresu wykorzystywania jej nieruchomości przez Gminę, sąsiednie firmy i osoby fizyczne.

W jej ocenie odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty zezwalającej na gromadzenie i przetrzymywanie odpadów oraz ich transport i przetwarzanie przyczyniła się do powiększenia skali szkód na terenie jej nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 grudnia 2006 r., na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., odmówiło wznowienia postępowania.

Odnosząc się do przedstawionych przez wnioskodawczynię przesłanek Kolegium wyjaśniło, że o wszystkich okolicznościach wziętych pod uwagę przy wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia 29 grudnia 2005 r. wnioskodawczyni została poinformowana w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia doręczonego jej dnia 9 stycznia 2006 r..

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, które zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Ponadto podkreślono, że nie można traktować jako nowej okoliczności wykładani prawa dokonanej przez Sąd w innej sprawie, dlatego nieprawidłowym byłoby liczenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania od daty wyroku wydanego dnia 21 czerwca 2006 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było organem właściwym do rozpoznania odwołania.

Nawet jeśli organ wziąłby pod uwagę dzień 21 czerwca 2006 r., to i tak do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął okres dłuższy niż określony w art. 148 § 1 k.p.a., co także spowodowałoby odmowę wszczęcia postępowania.

Ponadto Kolegium wyjaśniło, że opisane we wniosku okoliczności funkcjonowania spółek B i A, oraz organów administracji orzekających we wskazanych sprawach nie mają bezpośredniego związku z rozstrzygnięciem sprawy której wznowienia domaga się wnioskodawczyni.

Pismem z dnia 3 stycznia 2006 r. B. J. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy, żądając uwzględnienia wskazanego w piśmie z dnia 15 listopada 2006 r. nowego dowodu w postaci otrzymanej w dniu 13 października 2006 r. kopii mapy, oraz stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 29 grudnia 2005 r. w trybie art. 156 § 1.

Odwołująca się zarzuciła naruszenie prawa przez nieuwzględnienie nowego wniosku dowodowego wskazanego w piśmie z dnia 15 listopada 2006 r. oraz niepodjęcie z urzędu stosownie do art. 61 § 1 k.p.a. postępowania administracyjnego, mimo że z wyroku sądu wynikało rażące naruszenie jej praw. Strona postępowania wskazała, że po otrzymaniu przez Kolegium wyroku Sądu, nie podjęło ono postępowania z urzędu.

Dla skarżącej powyższe stanowi podstawę do uznania, że zarówno decyzja SKO z 29 grudnia 2005 r., jak i decyzja SKO z dnia 11 grudnia 2006 r. są rażąco wadliwe.

Odwołująca się uznała za niezasadny zarzut uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wyjaśniając, że fakt powołania przeze nią wyroku sądu, który nakazał doręczenie jej żądanych we wniosku z dnia 12 maja 2005 r. informacji i dokumentów, nie był dowodem uchybienia terminu, tylko bezczynności Kolegium. W jej ocenie wyrok sądu określa prawo do uzyskania przez nią żądanych dokumentów. O naruszeniu terminu nie może być mowy także z tego powodu, że na wezwanie Starosty do wykonania wyroku sądu do dnia dzisiejszego odwołująca się nie otrzymała żadnej odpowiedzi, a więc nie ma więc żadnego nowego dowodu w sprawie, chociaż Starosta podjął wiele decyzji mających znaczenie dla nieruchomości stanowiącej własność B. J.

Odwołująca się wyjaśniła, że w związku z uzyskaniem nowego dowodu w postaci kopii mapy geodezyjnej z naniesioną instalacją wylotu ścieków z działki [...] do gruntu jej nieruchomości, którą dołączyła do pisma z dnia 15 listopada 2006 r. ma aktualnie możliwość udowodnienia, że zostały naruszone jej prawa.

Za chybione odwołująca się uznała także uwagi Kolegium, że okoliczności funkcjonowania obu spółek nie mają bezpośredniego związku z rozstrzygnięciem sprawy. W ocenie B. J. takie twierdzenie pozbawione jest podstaw prawnych, bowiem konieczność uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy wynika z art. 7-10 k.p.a., oraz art. 35 § 3, art. 73 § 1, art. 75 § 1 , art. 77 § 1 art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 81, oraz art. 36 ustawy o ochronie zabytków i przepisów szczegółowych prawa ochrony środowiska. Odmowa uwzględnienia któregokolwiek z podniesionych w sprawie zarzutów, faktów czy okoliczności musi zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie.

Ponadto B. J. podniosła, że Kolegium wydając decyzję z dnia 11 grudnia 2006 r. naruszyło przepisy postępowania administracyjnego, bowiem w przedmiotowej sprawie orzekali członkowie Kolegium, którzy rozpoznali na jej szkodę sprawy związane z zaskarżoną decyzją, dotyczące prowadzenia działalności przemysłowej, szkodliwej dla środowiska, z wykorzystywaniem jej nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 lutego 2007 r. na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozpoznając ponownie sprawę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia 11 grudnia 2006 r.

Skargę na powyższą decyzję wniosła B. J. żądając stwierdzenia nieważności postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 3 listopada 2004 r., uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2007 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2006 r., stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2005 r., oraz nakazania podjęcia postępowania bądź wydania postanowienia o podjęciu postępowania w sprawie nieważności decyzji Starosty z dnia 3 listopada 2004 r.

W uzasadnieniu skargi B. J. wskazała, że Starosta i Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówili wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, pomimo, że decyzja Starosty z dnia 3 listopada 2004 r. została wydana z rażącym naruszeniem praw chroniących jej nieruchomość w K., bez jej udziału w postępowaniu, bez postępowania środowiskowego, a także wbrew przepisom ustawy o odpadach, które maja stanowić surowiec do produkcji kruszywa.

W ocenie skarżącej odmowa wznowienia postępowania nie pozwala na przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Starostę w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, w której to odmówiono B. J. przymiotu strony.

B. J. zarzuciła także Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu obrazę przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto wskazała na nieprzestrzeganie przez organ przepisów o doręczeniu decyzji, nie wyłączenie od udziału w ponownym orzekaniu tych samych osób i zniszczenie własności skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która kontrolowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

W przedmiotowej sprawie skarga B. J. jest nie zasadna.

Przed szczegółowym wyjaśnieniem powodów oddalenia skargi należy podkreślić, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem rozstrzygnięć organów administracji nie zastępuję tych organów w załatwianiu przez nie indywidualnych spraw administracyjnych i nie może - tak jak domagała się skarżąca - orzec w zastępstwie organu odwoławczego o nakazaniu podjęcia postępowania bądź wydania postanowienia o podjęciu postępowania w sprawie nieważności decyzji Starosty z dnia 3 listopada 2004 r.

Sąd administracyjny w ramach dokonywanej kontroli legalności decyzji może wydać jedynie takie orzeczenie, jakie przewidziane jest w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przypadku zatem uznania, że organ administracji podejmując zaskarżoną decyzję naruszył prawo w stopniu, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej Sąd może jedynie, w zależności od stwierdzonego uchybienia, stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji lub jej wydanie z naruszeniem prawa albo decyzję tę uchylić.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2007r., utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2006 r., odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego Kolegium z dnia 29 grudnia 2005 r., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Starosty z 3 listopada 2004 r. zezwalającej spółce A na wyłączenie z użytkowania rolniczego działek Nr [...],[...] i [...] położonych w K. na cele budowy bazy kruszyw.

Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w ramach postępowania wznowieniowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego.

Decydując o wznowieniu postępowania właściwy organ w pierwszej kolejności bada, czy występujący z wnioskiem o wznowienie ma do tego legitymację, czy wniosek złożył w terminie (art. 148 § 1 k.p.a.) i czy podał przyczynę uzasadniającą wznowienie.

Nadto badaniu podlega także okoliczność, czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej. Te wszystkie elementy wchodzą w zakres wstępnego badania. O ile zachodzi przynajmniej jedna z negatywnych przesłanek wznowienia organ administracji ma obowiązek odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., co następuje przez wydanie decyzji. Natomiast wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 2) stanowi podstawę do badania w dalszej kolejności podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a.

Należy podkreślić, że tylko w tak zakreślonych granicach mogło i toczyło się kontrolowane postępowanie. Postępowanie nadzwyczajne w każdej procedurze (cywilnej, karnej i administracyjnej) toczy się bowiem przy ścisłym zachowaniu wymogów formalnych.

Sąd badając niniejszą sprawę może objąć kontrolą tylko decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2007r., utrzymującą w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2006 r., odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 grudnia 2005 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Starosty z 3 listopada 2004 r.

Granice przedmiotowej sprawy nie obejmują natomiast badania legalności decyzji Starosty z dnia 3 listopada 2004 r. zezwalającej A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na wyłączenie z produkcji rolniczej działek położonych w K.

Powyższe wynika z zasady, że sądy administracyjne mogą rozstrzygać sprawę tylko w jej granicach, zgodnie z do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiot i zakres postępowania administracyjnego, czyli jego granice, kształtuje wniosek złożony przez stronę postępowania.

Tożsamość postępowań w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 29 grudnia 2005 r. oraz w sprawie decyzji Starosty z dnia 3 listopada 2004 r. jest pozorna, są to bowiem dwa odrębne postępowania, oparte na innych podstawach materialnych i procesowych.

Po wyjaśnieniu granic sprawy, należy zbadać czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa.

W pierwszej kolejności, jak wskazano wyżej, badaniu podlega, czy z wnioskiem o wznowienie wystąpiła osoba, która ma do tego legitymację, czy wniosek złożyła w terminie (art. 148 § 1 k.p.a.) oraz czy podała przyczynę uzasadniającą wznowienie.

Bezsprzecznym jest, że B. J. była stroną postępowania nadzwyczajnego w sprawie dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia 3 listopada 2004 r., ponieważ była ona inicjatorką jego wszczęcia oraz adresatem decyzji wydanej w toku tego postępowania.

Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.

Sąd podziela stanowisko Samorządowe Kolegium, że o wszystkich okolicznościach wziętych pod uwagę przy wydaniu ostatecznej decyzji z 29 grudnia 2005 r. wnioskodawczyni została poinformowana w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia doręczonego jej 9 stycznia 2006r. oraz, że okolicznością faktyczną, czy nowym dowodem nie jest wykładania prawa dokonana przez Sąd w innej sprawie, dlatego nieprawidłowym byłoby liczenie terminu na wniesienie podania o wznowienie postępowania od dnia wyroku wydanego 21 czerwca 2006r. przez WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 659/05. Tym samym słuszne jest ustalenie, że wniosek wznowienie został złożony po terminie.

Wnioskodawczyni powołała się także na okoliczność, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, a ich sfałszowanie jest oczywiste.

W materiale dowodowym zebranym w sprawie oraz z dokumentach przedłożonych przez skarżącą brak jest wskazania, co zostało sfałszowane oraz, czy fałszerstwo to zostało potwierdzone przez sąd, czy też przez właściwy organ.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. zasadą jest, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów możliwe jest dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu.

Sąd również nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo powyższej szkody dla interesu społecznego stosownie do treści art. 145 § 2 k.p.a.

Kolejną podstawą wznowienia, na którą powołała się skarżąca, był przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Przepis ten może mieć zastosowanie w sytuacji, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie tych nowych okoliczności w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że nowe okoliczności nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z 17 grudnia 1997 r., III SA 77/97 - LexPolonica).

Zgodnie z ustalonym orzecznictwem, okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy ocenić należy czy wskazany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2006 r., (II SA/Gd 659/05), w którym sąd stwierdził nieważność postanowienia Wojewody oraz uchylił postanowienie Starosty w sprawie przekazania sprawy według właściwości jest nową okolicznością w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a..

Należy stwierdzić, że wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2006 r., nie ma żadnego wpływu na rozpoznanie przedmiotowej sprawy. Sąd bowiem w uzasadnieniu przedmiotowej sprawy nie stwierdził, że B. J. była stroną postępowania w sprawie o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, wskazał jedynie na istotne naruszenia prawa procesowego, które nastąpiło przy przekazywaniu przez Starostę wniosku skarżącej o doręczenie jej wskazanych decyzji zgodnie z właściwością do innego organu.

Tak jak wyżej wspomniano, zastosowanie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 możliwe jest tylko wtedy, gdy nowa okoliczność mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, bądź gdy mamy sytuację, kiedy jakaś decyzja znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej decyzji.

W przedmiotowej sprawie należy jednoznacznie stwierdzić, że wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2006 r., nie ma żadnego wpływu na rozpoznanie przedmiotowej sprawy, nie stanowi także podstawy wydania decyzji w niniejszej sprawie.

Dla przedmiotowej sprawy znaczenia nie mają również dostarczone przez skarżącą informacje dotyczące składania i przetwarzania przez spółkę B oraz spółkę A odpadów budowlanych w sąsiedztwie należącej do skarżącej zabytku, pomimo braku decyzji o pozwoleniu na lokalizację instalacji przemysłowej oraz składowiska odpadów oraz innego rodzaju kwestie działalności tych firm.

Wbrew oczekiwaniom skarżącej Sąd nie jest uprawniony do oceny legalności wszelkich działań organów administracji publicznej podejmowanych w związku z działalnością firmy A w K., a wskazane przez skarżącą informacje na temat działalności obu spółek nie stanowią okoliczności mogących być podstawą do wznowienia postępowania.

Także zarzut nieprawidłowego składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego należy uznać w niniejszej sprawie za chybiony.

Zasadą jest, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 27 § 1 k.p.a. członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1. (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.)

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 11 grudnia 2007 r., rozpoznając wniosek skarżącej o wznowienie postępowania, orzekało w składzie: M. W., A. B., J. M. Następnie B. J. złożyła do Kolegium wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został rozpoznany w dniu 8 lutego 2007 r. przez Kolegium w składzie: B. N., V.M., S. T.

Z akt administracyjnych, w szczególności zaś z treści obu wymienionych wyżej decyzji Kolegium wynika, że odwołanie zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w innym składzie, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Jak wynika z akt sprawy decyzja z dnia 29 grudnia 2005 r., odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 3 listopada 2004 r., wydana została przez Kolegium, w składzie którego zasiadały osoby wydające decyzję zarówno z dnia 11 grudnia 2006 r, jak też z dnia 5 lutego 2007 r. W przedmiotowej sprawie nie doszło jednak do naruszenia przepisów art. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem ci sami członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego orzekali w dwóch odrębnych sprawach.

Nie istnieją żadne prawne zakazy, aby ten sam skład Kolegium badał nową sprawę, a za taką należy uznać sprawę wszczętą na wniosek B. J. o wznowienie postępowania. Przedmiotem tej nowej sprawy było zbadanie, czy zasadnym było wznowienie postępowania w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie zaś badanie legalności decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia postępowania dowodowego wyjaśnić należy, że organy w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego przeprowadziły przedmiotowe posterowanie.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów o doręczeniu.

Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.