Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 742/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska ASR WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 marca 2023 r., znak: SKO.PW/4171/91/2022 w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej K. P. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 17 maja 2022 r., Nr WS-08.6331.6.2021.MŁ stwierdził, że na działce nr [...] obr. [...] K. w K. , stanowiącej sięgacz drogowy ul. [...] własności Gminy Miejskiej Kraków w zarządzie Zarządu Dróg Miasta Krakowa nie nastąpiły zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływające na grunty sąsiednie tj. na działkę nr [...] obr. 1. K. w K. , stanowiącą własność K. P. i odmówił nakazania Zarządowi Dróg Miasta Krakowa działającemu w imieniu Gminy Miejskiej Kraków przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez K. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 23 marca 2023 r. znak SKO.PW/4171/91/2022 utrzymało ją w mocy, jako podstawę prawną wskazując art. 234 ustawy z 20 lipca 2017r. Prawo wodne (t.jedn.: Dz.U.2022.2625) w zw. z art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium opisało przebieg postępowania przed organem I instancji, które zostało wszczęte na wniosek K. P. z dnia 14 lipca 2021 r. w związku z zalewaniem wodami gruntowymi działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w K. (stanowiącej własność wnioskodawczyni) przez działkę drogową nr [...] obr. [...] K. w K. . We wniosku wskazano, że nadal, nieprzerwanie napływające podziemne wody gruntowe kumulują się na działce i pod budynkiem mieszkalnym, a procesy zniszczenia w obrębie nieruchomości postępują.

Organ I instancji ustalił, że działka nr [...] obr. [...] K. w K. stanowi sięgacz drogowy ul. [...], który posiada spadek podłużny w kierunku zachodnim. Nawierzchnia sięgacza utwardzona jest kruszywem. Sięgacz odgrodzony jest od asfaltowej jezdni ul. [...] krawężnikiem, przewyższającym poziom jezdni i samego sięgacza. Szerokość działki nr [...] na wysokości działki nr [...] wynosi ok. 3 m. Długość wspólnej granicy działek [...] i [...] to ok. 40 m. Działka nr [...] posiada w granicy z działką nr [...] ogrodzenie na litej betonowej podmurówce przewyższającej teren działki nr [...]. Na działce nr [...] na wysokości bramy wejściowej na posesję przy ul. [...] (działka nr [...]) od strony północnej zlokalizowana jest skrzynka na zasuwie wodociągowej.

Powołano się również na dwukrotne oględziny przeprowadzone w sprawie w dniach 13 maja i 1 września 2021 r. i połączone z rozprawą administracyjną.

Podczas pierwszych oględzin stwierdzono w miejscu skrzynki na zasuwie wodociągowej rozlewisko wody, rozciągające się od skrzynki w kierunku zachodnim. Okres poprzedzający ww. rozprawę był okresem bezdeszczowym.

Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 1 września 2021 r. nie stwierdzono wypływu wody na powierzchnię działki nr [...] w miejscu lokalizacji skrzynki na zasuwie wodociągowej pomimo, że okres poprzedzający rozprawę (połączoną z oględzinami) charakteryzował się bardzo intensywnymi opadami deszczu (karta sprawy 125), a w trakcie rozprawy nawierzchnią ul. [...] płynęła w sposób ciągły woda. Z uzyskanych wyjaśnień od Wodociągów Miasta Krakowa S.A. wynika, że wypływ wody jw. spowodowany był awarią sieci wodociągowej. Awaria została ujawniona właśnie podczas rozprawy administracyjnej w dniu 13 maja 2021 r. i w tym samym dniu została usunięta. Usuwanie awarii zakończono ok. godziny 21, natomiast odtworzenie tłuczniem miejsca naprawy zostało wykonane w godzinach porannych dnia następnego.

Organ I instancji szczegółowo omówił stan faktyczny i uwarunkowania lokalne stwierdzając, że lokalizacja litej betonowej podmurówki ogrodzeniowej wzdłuż granicy działek nr [...] i [...] zabezpiecza działkę nr [...] przed przelaniem się wody opadowej z terenu sięgacza drogowego. Ponadto spływ wód z terenu sięgacza drogowego odbywa się w kierunku zachodnim, a nie w kierunku działki nr [...], co stwierdzono podczas spływu wody z awarii sieci wodociągowej (rozlewisko ciągnęło się od skrzynki na zasuwie wodociągowej w kierunku zachodnim, a na skarpie na działce nr [...], przylegającej bezpośrednio do sięgacza drogowego, brak było widocznego spływu wody z rozlewiska).

Odnośnie wskazywanego przez wnioskodawczynię zalewania działki nr [...] wodami gruntowymi z działki nr [...] organ I instancji wyjaśnił, że przedłożony wniosek oparto na argumencie naturalnego wypływu wody na powierzchnię terenu działki nr [...]. Jak już powyżej wyjaśniono wypływ ten był skutkiem awarii sieci wodociągowej, którą usunięto. Organ I instancji stwierdził zatem, że nie doszło na terenie działki nr [...] do wykonania prac, które spowodowałyby zmianę kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na tej nieruchomości wód opadowych lub roztopowych. Również w zakresie wypływu wód gruntowych udowodniono, że wypływające wody pochodziły z awarii sieci wodociągowej.

Organ I instancji podkreślił również, że realizacja litej betonowej podmurówki ogrodzeniowej działki [...], jak również wykonanie uszczelnienia części działki od strony ul. [...] spowodowało zmianę naturalnego kierunku powierzchniowego spływu wód opadowych na działce wnioskodawczyni. Opierając się na wskazaniach karty dokumentacyjnej osuwiska należy stwierdzić, że gospodarka wodami opadowymi na terenie działki nr [...] obr. [...] K. w K. była przez wiele lat prowadzona niewłaściwie. Dla terenu zlokalizowanego na osuwisku wody opadowe powinny być zbierane i odprowadzane do odbiornika zewnętrznego (np. kanalizacji deszczowej, rowu lub cieku), a nie wprowadzane do gruntu za pomocą studni chłonnych, tak jak miało to miejsce na działce nr [...]. Uaktywnienie osuwiska może mieć miejsce przy dużym zawodnieniu gruntów np. po długotrwałych opadach lub w przypadku prowadzenia złej gospodarki wodno-ściekowej.

Organ I instancji zwrócił uwagę, iż obecnie wody opadowe ze studni usytuowanej w południowo-zachodnim narożniku działki nr [...] (studnia w której stwierdzono intensywny napływ wód z systemu, drenarskiego) odprowadzane są interwencyjnie do sieci kanalizacji sanitarnej.

Organ I instancji poinformował, iż szkody na działce nr [...] były już stwierdzone w toku poprzednich postępowań, zarówno w 2013 r. jak i w 2018 r. Postępowanie z 2013 r. dotyczyło realizacji prac modernizacyjnych odcinka drogi na działce nr [...] i zakończyło się wydaniem decyzji znak: WS-08.6331.4.2013.SZ z dnia 15 października 2013 r. (karta sprawy 98), również w toku postępowania wszczętego w 2018 r. stwierdzono szkody na działce nr [...]. Powyższe oznacza, że szkody na działce wnioskodawczyni pojawiły się już na wiele lat wcześniej niż zauważony wypływ wody w rejonie skrzynki na zasuwie wodociągowej, który został zauważony w 2020 r. (stagnacja wody w koleinach samochodowych, przesycenie gruntu wodą). Ostatecznie wypływ ten okazał się awarią sieci wodociągowej, którą usunięto.

Wniosek K. P., złożony do protokołu z rozprawy administracyjnej w dniu 1 września 2021 r. oraz powtórzony w piśmie z 8 lutego 2022 r. o powołanie biegłego w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji wyjaśnił, że do rozstrzygnięcia sprawy nie są w tym konkretnym przypadku konieczne wiadomości specjalne, którymi nie dysponowałby organ (warto zaznaczyć, iż sprawę analizował pracownik, który posiada wykształcenie w zakresie inżynierii wodnej i zarządzania zasobami wodnymi, posiada wiedzę z zakresu hydrologii i gospodarki wodnej, kilkunastoletnie doświadczenie w prowadzeniu spraw związanych z naruszeniem stosunków wodnych i tym samym dysponuje wiadomościami specjalnymi, niedostępnymi przeciętnemu wykształconemu człowiekowi). Rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało przy tym przeprowadzenia specjalistycznych badań technicznych, przy pomocy środków, którymi organ nie dysponuje, co jednoznacznie wskazywałoby na konieczność powołania biegłego dysponującego takimi możliwościami technicznymi zbadania sprawy. Do akt sprawy włączono i poddano analizie kartę dokumentacyjną osuwiska o numerze ewidencyjnym, ekspertyzę biegłego do sprawy znak: WS-08.6331.6.2018.MŁ, wyciąg z dwóch dokumentacji geologiczno-inżynierskich opracowanych dla terenów sąsiednich w stosunku do działki wnioskodawczyni, a zatem materiał specjalistyczny opracowany przez osoby uprawnione. Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z art. 7 i 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego mogło więc zostać oparte na dowodach zebranych i przeprowadzonych przez tut. organ w przedmiotowym postępowaniu.

Ustalenie, że nie występują przesłanki określone w art. 234 ust. 1 ustawy Prawo wodne powinno doprowadzić do wydania decyzji o odmowie przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w postępowaniu wszczętym na wniosek.

Kolegium podzieliło dokonane ustalenia stwierdzając, że zasadne jest utrzymanie w mocy decyzji I instancji.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. P., zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów art. 7,8, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie wymaga wiadomości specjalnych, a okoliczności istotne mogą być wyjaśnione przez doświadczonego pracownika organu, gdy tymczasem charakter podniesionych zarzutów (art. 234 pw), umiejscowienie spornych działek oraz zasada prawdy obiektywnej wymagały przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w postępowaniu administracyjnym, a wskazane uchybienie miało decydujący wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem doprowadziło do poczynienia przez Organy obu instancji, w tym w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych,

2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem wnioski strony nie zostały uwzględnione, a tym samym przepis ten sprowadzony został do fikcji.

3. naruszenie prawa materialnego, a to naruszenie art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez brak stwierdzenia zaistnienia przesłanki "zmiany stanu wód na gruncie" w sytuacji, gdy skarżąca zgłosiła problem szkód w części wschodniej działki [...], tuż po wykonaniu kanalizacji sanitarnej wzdłuż ulicy [...] w roku 2011 po raz pierwszy w 2013 roku, a następnie w 2018r. problem nawalnego napływu wód w części zachodniej działki nr [...] oraz pojawienia się szkód w konstrukcji budynku.

Na podstawie tych zarzutów skarżąc wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że jest ona wadliwa i wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

Przede wszystkim rację ma skarżąca zarzucając organowi bezpodstawne przyjęcie, ze w sprawie nie zachodzi potrzeba powołania biegłego. Trzeba przypomnieć, że stosunki lokalne są skomplikowane, mamy do czynienia z terenem osuwiskowym, a szkody na działce skarżącej – co przyznają organy obu instancji – występują już co najmniej od 2013 roku. Skarżąca zainicjowała już dwa postępowania w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na jej działce. Jedno zakończyło się wydaniem decyzji z 15 października 2013 r. stwierdzającej, że na działce nr [...] obr. [...] K. nastąpiły zmiany stanu wody ze szkodą dla działki skarżącej w wyniku podniesienia tej działki w związku z pracami modernizacyjnymi na drodze (o której będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia).

W drugim przypadku złą sytuację wodną na swojej działce skarżąca łączyła z realizacją w 2015 r. kanalizacji sanitarnej w rejonie zachodniej granicy działki. W tym postępowaniu decyzją z 10 października 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa stwierdził, że na działce nr [...] obr. [...] nie nastąpiły zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływające na grunty sąsiednie, tj. na działkę nr [...]. Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a skarga na decyzję SKO oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd szeroko uzasadnił dlaczego zgodził się z organami obu instancji, że w sprawie nie było konieczne sporządzenie opinii biegłego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 listopada 2020 r., sygn. II OSK 1946/20 uchylił wskazany wyżej wyrok WSA w Krakowie oraz decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu tego wyroku NSA stwierdził:

"Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia zarzutów kasacyjnych w tej sprawie ma odpowiedź na pytanie, czy organ powinien powołać biegłego z zakresu hydrologii i dopiero na podstawie specjalistycznej opinii wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Sąd I instancji podzielił bowiem stanowisko organu, że powołanie biegłego nie było konieczne, skoro sprawę prowadził pracownik posiadający stosowne wykształcenie, wiadomości specjalne i doświadczenie w tego rodzaju sprawach. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku przeprowadzona w kontekście zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia, prowadzi do wniosku, że w tej sprawie konieczne było skorzystanie z opinii biegłego. Przede wszystkim błędny jest wniosek Sądu I instancji, że skoro już w 2015 r. na tym terenie istniał problem z wysokim poziomem wód gruntowych (stwierdzono to podczas budowy spornej kanalizacji), to nie można powiedzieć, że to właśnie budowa kanalizacji naruszyła stosunki wodne na gruncie. Wniosek Sądu I instancji opiera się bowiem na błędnym założeniu, że realizacja inwestycji nie wpłynęła na wysoki stan wód gruntowych. Nie kwestionując, że na tym terenie występował wysoki poziom wód gruntowych, nie można a priori wykluczyć, że budowa kanalizacji nie spowodowała negatywnego oddziaływania na działkę skarżącej. Zarówno Naczelny Sąd Administracyjny, jak i Sąd I instancji, nie dysponują jednak w tym zakresie wiadomościami specjalnymi, co uzasadnia stwierdzenie, że powinny zostać wyjaśnione w formie opinii biegłego, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Nie negując wiedzy i doświadczenia pracownika organu, nie można przyjąć, że jego ocena sprawy jest równoznaczna z opinią biegłego. Opinia biegłego jako dowód oceniany w granicach swobodnej oceny organu, ma na celu dostarczenie wiadomości specjalnych przez niezależny i obiektywny podmiot w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. W tej sprawie ma o tyle istotne znaczenie, że przedmiotowa kanalizacja była realizowana przez spółkę miejską, a następnie jej wpływ na naruszenie stosunków wodnych został skontrolowany przez pracownika urzędu miasta, a więc podległego Prezydentowi Miasta Krakowa. Ponadto, podzielenie stanowiska Sądu I instancji, że prowadzenie sprawy przez pracownika posiadającego wiadomości specjalne z zakresu prawa wodnego wyklucza konieczność sporządzenia opinii biegłego, prowadziłoby do niedopuszczalnego wniosku, że w zasadzie w każdej sprawie prowadzonej przez tego pracownika opinia biegłego byłaby zbędna. Co do zasady jednak w tego rodzaju sprawach opinia biegłego jest konieczna. Można przy tym założyć, że w większości urzędów gminy lub miasta, sprawy z zakresu prawa wodnego, prowadzą pracownicy posiadający stosowną wiedzę i doświadczenie w tym zakresie. Ponadto, organ nie jest związany opinią biegłego, ale dokonuje jej oceny, jak każdego innego dowodu w sprawie i niewątpliwie na tym etapie kwalifikacje i doświadczenie pracownika organu będą odgrywały zasadnicze znaczenie".

Stanowisko to Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę całkowicie podziela uznając, że znajduje ono w pełni zastosowanie w niniejszej sprawie. Dotyczy ona zalewania tej samej działki (będącej terenem osuwiskowym), a kolejne inicjowane przez skarżącą w okresie 10 lat postępowania w zakresie naruszenia stosunków wodnych nie przynoszą rezultatu w postaci ustalenia źródeł stwierdzonych szkód. Nie sposób w tej sytuacji zgodzić się ze stwierdzeniem, że nie ma konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i wystarczające jest rozpoznanie tak skomplikowanej sprawy przez doświadczonego pracownika organu.

W drugiej kolejności należy przypomnieć, że wspomnianą już decyzją z 15 października 2013 r. Prezydent Miasta Krakowa na podstawie art. 29 ust. 3 poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne stwierdził, że wyniku podniesienia działki nr [...] w związku z pracami modernizacyjnymi drogi nastąpiło zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływające na działkę skarżącej. Według oświadczenia skarżącej na rozprawie została ona "częściowo wykonana", a później wykonywane były na tym terenie jeszcze inne roboty budowlane powodujące nowe szkody.

Przepis art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne z 2001 r. odpowiadał treści art. 234 ustawy Prawo wodne z 2017 r., a zatem obecnie wydana decyzja została wydana w tym samym trybie i obejmowała te same nieruchomości co decyzja wydana w roku 2013 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny wyjaśnić relacje pomiędzy tymi sprawami, a w szczególności ustalić w jakiej części wydana w 2013 roku decyzja została wykonana i jakie inne później wykonywane roboty miałyby doprowadzić do ponownego naruszenia stosunków wodnych na tych samych nieruchomościach.

Kolejny problem dotyczy faktu, że właścicielem działki drogowej nr [...] jest Gmina Kraków, która wykonuje swoje uprawnienia właścicielskie przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa. We wniosku inicjującym kontrolowane obecnie postępowanie administracyjne K. P. wskazała właśnie Gminę Kraków jako podmiot, którego działania doprowadziły do naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla jej nieruchomości. Jednocześnie organ wykonawczy gminy (Prezydent Miasta Krakowa) jest organem administracji publicznej właściwym do rozpoznania sprawy administracyjnej naruszenia stosunków wodnych w I instancji. Wprawdzie już od lat nie obowiązuje przepis art. 27a k.p.a., którego § 1 stanowił: "Organy gminy podlegają także wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina", jednakże zaistniała w sprawie sytuacja może budzić (zwłaszcza u skarżącej) pewne wątpliwości co do bezstronności pracowników Gminy załatwiających tę sprawę. Częstą i słuszną praktyką w sprawach, w których mieszkaniec gminy zarzuca jej naruszenie stosunków wodnych w związku z pracami budowlanymi wykonywanymi na drodze gminnej jest zwrócenie się do organu wyższego stopnia o wyznaczenie innego organu do rozpoznania sprawy na podstawie art. 25 § 1 k.p.a. (tak np. w sprawie sygn. II SA/Kr 661/23). Organ I instancji winien rozważyć takie wystąpienie również w niniejszej sprawie.

Wreszcie ostatnią kwestią, na którą należy zwrócić uwagę jest wadliwość decyzji SKO polegająca na naruszeniu zasady dwuinstancyjności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w całości stanowi skopiowanie decyzji organu I instancji z niewielkimi zmianami redakcyjnymi (tzw. mowa zależna). We fragmentach odnoszących się do braku konieczności powołania biegłego Kolegium nie zmieniło nawet używanego przez Prezydenta Miasta Krakowa sformułowania "tut. organ". Jedynie pod koniec uzasadnienia decyzji Kolegium niejako "od siebie" stwierdziło, że "Kolegium podziela dokonane ustalenia, wobec czego zasadne jest utrzymanie w mocy decyzji I instancji". W kolejnym akapicie umieszczono bardzo ogólnikowe sformułowania dotyczące obowiązku wyjaśnienia sprawy – które w zasadzie mogłoby znaleźć się w uzasadnieniu każdej innej decyzji, bowiem w żaden sposób nie odnosi się do indywidualnej sprawy administracyjnej.

Przypomnieć trzeba, że zgodnie z obowiązującą w polskim porządku prawnym zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 w zw. z art. 138 k.p.a.) organ odwoławczy dokonuje ponownego pełnego merytorycznego rozpoznania sprawy. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 23 marca 2021 r., sygn.. III OSK 178/21 (LEX nr 3167959) organ ponownie rozpoznający sprawę nie może ograniczyć się do powielenia stwierdzeń zawartych w decyzji organu I instancji lub do syntetycznego powtórzenia przyczyn wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Zadaniem organu rozpoznającego sprawę na skutek złożenia środka odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie rozpoznało sprawy i nie odniosło się do zarzutów odwołania, ograniczając się do powtórzenia uzasadnienia decyzji organu I instancji. Naruszyło w ten sposób art. 15 k.p.a., co stanowiło dodatkowy powód uchylenia zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim jednak podstawowym uchybieniem przepisom postępowania, które spowodowało przedwczesne wydanie decyzji bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, było pominięcie dowodu z opinii biegłego – przez co organu oby instancji naruszyły art. 7 i art. 77 k.p.a. Okolicznością wymagającą poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych w ponownie prowadzonym postępowaniu jest również kwestia relacji pomiędzy niniejszą sprawą a sprawą zakończoną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 października 2013 r. Wreszcie Prezydent Miasta Krakowa winien rozważyć wystąpienie do organu wyższego stopnia o wyznaczenie innego organu do rozpoznania tej sprawy.

W świetle powyższego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu jako naruszające przepisy postępowania – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 797 zł składa się: kwota 300 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).