Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1360/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.33 ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 141 § 4, art. 151, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 1141/14 w sprawie ze skargi E.C. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [..] listopada 2014 r. nr [..] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt: II SA/Ke 1141/15 oddalił skargę E.C. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [..] listopada 2014 r., znak: [..] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [..] listopada 2014 r., znak: [,,] Wojewoda Świętokrzyski, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E.C., utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Kielce w dniu [..] września 2014 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 września 2014 r. na okres 120 dni i utraty prawa do zasiłku z dniem 17 września 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że E.C. w dniu 17 września 2014 r. nie stawiła się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ nie uznał okoliczności wskazywanych przez skarżącą w odwołaniu, jako mających wpływ na zmianę decyzji organu I instancji.

E.C. wniosła odwołanie od powyższej decyzji wyjaśniając, iż w okresie od dnia 15 września do dnia śmierci mamy, tj. [..] września 2014 r. opiekowała się nią, zatem terminu stawiennictwa w urzędzie pracy, wyznaczonego na dzień 17 września 2014 r. ze zrozumiałych względów nie dopełniła. Do odwołania strona załączyła zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 3 października 2014 r., z którego wynika, że w okresie 15-[..] września 2014 r. opiekowała się ciężko chorą, umierającą matką oraz kserokopię odpisu skróconego aktu zgonu A.C.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Stosownie zaś do art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy pozbawienie statusu bezrobotnego osoby, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa. Wojewoda Świętokrzyski podniósł, że usprawiedliwienie niestawienia się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie ma miejsce wówczas, gdy osoba bezrobotna spełni jednocześnie dwa warunki, tj. przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona oraz powiadomienie o uzasadnionej przyczynie musi nastąpić w ciągu 7 dni od daty nie zgłoszenia się. O przyczynie niezgłoszenia się w dniu 17 września 2014 r. E.C. poinformowała dopiero w odwołaniu, tj. w dniu 7 października 2014 r. (data wpływu odwołania do MUP), a zatem po upływie 7 dni wymaganych przepisami prawa. Organ dodał jednocześnie, że wskazana przez E.C. przyczyna niestawiennictwa w Urzędzie Pracy mogłaby zostać uznana za uzasadnioną gdyby zainteresowana poinformowała Urząd Pracy o niej w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu zgłoszenia się, a następnie przedstawiła zaświadczenie lekarskie potwierdzające konieczność sprawowania osobistej opieki nad chorym członkiem rodziny na druku ZUS-ZLA.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła E.C. podnosząc, że organy obu instancji pozbawiając ją statusu osoby bezrobotnej nie zbadały, czy mają do czynienia z uzasadnioną przyczyną w kontekście art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca podkreśliła, że opieka nad matką w chwili umierania stanowi uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w Urzędzie Pracy. Ponadto wymóg powiadomienia MUP o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 dni nie mógł być spełniony, ponieważ, jak wynika z zaświadczenia, stała opieka nad matką trwała co najmniej 10 dni. Zaniechanie procedur nie nastąpiło więc w sposób umyślny. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przywrócenie terminu do usprawiedliwienia niestawiennictwa oraz przyjęcie złożonego zaświadczenia lekarskiego jako dokumentu uzasadniającego niestawiennictwo.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę stwierdził, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, stosownie do przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.). Do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej niezbędne jest więc równoległe wystąpienie dwóch okoliczności faktycznych - niestawienie się osoby bezrobotnej w urzędzie pracy w wyznaczonym przez ten urząd terminie oraz niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie nakazuje usprawiedliwić przyczyny nieobecności w dniu wyznaczonym, ale strona ma podać uzasadnioną przyczynę tej nieobecności. Wymaga się więc jedynie powiadomienia (zawiadomienia, poinformowania, przekazania wiadomości np. przez członka rodziny, telefonicznie, faksem, pocztą itp.) o uzasadnionej przyczynie nieobecności w zakreślonym terminie. Termin do podania uzasadnionej przyczyny nieobecności z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji, wymaga by był liczony od dnia tej nieobecności. W innym przypadku traciłby swój sens (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2007 r., I OSK 245/07).

Sąd wskazał, że o prawach i obowiązkach bezrobotnego oraz okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej skarżąca była wcześniej poinformowana przez organ, a z materiału dowodowego nie wynika, aby skarżąca przed dniem 17 września 2014 r. powiadomiła organ o niemożliwości stawienia się w urzędzie w tym dniu. Skarżąca nie powiadomiła organu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa także w terminie 7 następnych dni. Uczyniła to dopiero w odwołaniu od decyzji organu I-szej instancji, tj. w dniu 7 października 2014 r. Organy obu instancji w tej sytuacji właściwie przyjęły, że ta okoliczność nie może być uznana za spełnienie warunków, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła E.C. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez nierozważenie, że ze złożonych na rozprawie zaświadczeń od lekarza psychiatry wynika, iż ze względu na swoje zdrowie psychiczne skarżąca nie była w stanie ani zgłosić się do urzędu pracy w wyznaczonym terminie ani usprawiedliwić nieobecności aż do dnia 7 października 2014 r., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu przez Sąd błędnego zastosowania tego przepisu przez organy administracji, w sytuacji, gdy skarżąca z przyczyn obiektywnych i od siebie niezależnych nie była w stanie w ciągu 7 dni od daty niestawiennictwa w urzędzie pracy powiadomić tego urzędu o przyczynach swego niestawiennictwa.

W szerokim uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że z przedstawionych zaświadczeń wynika, iż stan psychiczny skarżącej związany ze śmiercią matki nie pozwalał jej do dnia 17 października 2014 r. na podjęcie świadomej decyzji i wyrażenie woli. Gdyby Sąd I instancji nie pominął w uzasadnieniu wyroku złożonych przez skarżącą zaświadczeń dojść mógłby na ich podstawie do wniosku, iż ze względu na swój stan psychiczny skarżąca nie mogła usprawiedliwić swej nieobecności w urzędzie pracy. Termin ten powinien być liczony od odzyskania stanu psychicznego umożliwiającego swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Wskazano na błędne ustalenia faktyczne Sądu I instancji, które stały się podstawą wydanego wyroku.

Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt: II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt: II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt: II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116).

Naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie upatruje w nieuwzględnieniu przez Sąd, że ze złożonych na rozprawie zaświadczeń od lekarza psychiatry wynika, iż ze względu na swoje zdrowie psychiczne skarżąca nie była w stanie ani zgłosić się do urzędu pracy w wyznaczonym terminie ani usprawiedliwić nieobecności aż do dnia 7 października 2014 r., co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W związku z tak sformułowanym zarzutem należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami ze wskazaniem stanu faktycznego, jaki podlegał ocenie. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyjął Sąd pierwszej instancji, i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. W niniejszej sprawie konstrukcja uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji jest prawidłowa, jednakże nawet w przypadku wadliwości uzasadnienia okoliczność ta może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jedynie w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniu z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14 funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni umożliwia jego kontrolę przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie upatruje z kolei w niewłaściwym zastosowaniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przejawiającym się w niewzięciu pod uwagę istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, tj. nieuwzględnieniu faktu, że skarżąca z przyczyn obiektywnych i od siebie niezależnych nie była w stanie w ciągu 7 dni od daty niestawiennictwa w urzędzie pracy powiadomić tego urzędu o przyczynach swego niestawiennictwa.

W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).

Analiza zarzutu prawa materialnego wykazuje, że strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym "starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw". Strona skarżąca kasacyjnie nie tylko nie wykazała, na czym polega błędne rozumienie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji, ani też jaka powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu, lecz w ogóle nie odnosiła się do kwestii jego określonego rozumienia. W istocie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy wyraźnie wskazując w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że "Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odnosi się w uzasadnieniu swego wyroku do złożonych przez skarżącą zaświadczeń w żadnym zakresie, pomijając rozważania na temat stanu psychicznego skarżącej w omawianym zakresie, co doprowadza do błędu w ustaleniach faktycznych, które stały się podstawą wydanego wyroku". Strona skarżąca kasacyjnie nie odnosząc się do treści powyższego przepisu i jego rozumienia przez Sąd pierwszej instancji, a podnosząc, że naruszenie tego przepisu polega na niewzięciu pod uwagę okoliczności związanych ze szczególną sytuacją życiową skarżącej, kwestionuje w istocie sposób zastosowania tego przepisu w świetle ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy, które są w ocenie strony skarżącej kasacyjnie nieprawidłowe. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

Skoro skarżąca kasacyjnie w ramach podstaw kasacyjnych nie podważyła skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, a ze skargi kasacyjnej wynika, że okoliczności te kwestionuje w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to w konsekwencji podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego jest zarzutem bezpodstawnym. Niezakwestionowane przez stronę skarżącą rozumienie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odniesione do przyjętego przez ten Sąd stanu faktycznego sprawy, również nie podważonego skutecznie przez stronę skarżącą kasacyjnie, wskazuje na prawidłowe zastosowanie tego przepisu przez Sąd I instancji.

W konsekwencji w świetle podniesionych w skardze kasacyjnej wskazanych wyżej zarzutów i ich uzasadnienia nie mógł osiągnąć skutku również zarzut naruszenia przez Sąd art. 151 p.p.s.a., ponieważ w świetle niepodważonych przez stronę skarżącą ustaleń dokonanych przez ten Sąd trafna była ocena, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i jako taka podlegała oddaleniu.

W sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to należało ją oddalić na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.