Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 20/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na bezczynność Komendanta Policji w O. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

F. K. wniósł drogą pocztową, listem poleconym nadanym w dniu 20 lutego 2006 r., kierowanym do "Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu", pismo zawierające "skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu". Powołując się na przepisy art. 216 § 1 i art. 197 pkt 1 K.p.a. wskazał, że skarży bezczynność Komendanta Komendy Powiatowej Policji [...], polegającej na niezałatwieniu jego skargi z dnia 30 listopada 2005 r. i zawiadomień z dnia 26, 27, 28, 29 i 30 listopada 2005 r. Wniósł o zobowiązanie Komendanta Komendy Powiatowej Policji o rutynowe nadanie biegu skardze i zawiadomieniom oraz o wszczęcie postępowania przygotowawczego w zakresie objętym zawiadomieniami.

Postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt IV SAB/Wr 10/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, wskazując w uzasadnieniu, że instytucja, która jest przedmiotem skargi, ma swoją siedzibę na terenie właściwości miejscowej tego Sądu.

W piśmie z dnia 30 czerwca 2006 r. Komendant Powiatowy Policji w O. wskazał, iż skargom datowanych od 15 października do 30 listopada 2005 r., dotyczącym działalności policjantów i komendanta Komisariatu Policji w P., jako jednostki podległej Komendzie Powiatowej Policji w O., został nadany bieg zgodnie z art. 223 § 1 K.p.a. Z uwagi na treść skarg i niemożność należytego ustalenia ich przedmiotu, wezwany i przesłuchany w charakterze świadka opiekun prawny F. K. - syn T. K. oświadczył, że wycofuje skargi wnoszone przez ojca, podając motywy i okoliczności ich napisania. Z tego względu na podstawie notatki podsumowującej z dnia 12 grudnia 2005 r. pozostawiono skargi bez biegu i odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu pismem z dnia 7 lipca 2006 r. wezwał M. K. - jako opiekuna prawnego ubezwłasnowolnionego F. K. - do usunięcia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania jej braków formalnych, poprzez zatwierdzenie czynności wniesienia skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie powyższe zostało doręczone M. K. w dniu 10 lipca 2006 r. za pisemnym pokwitowaniem.

W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 13 lipca 2006 r., przesłanym do Sądu pocztą, listem poleconym nadanym w dniu 19 lipca 2006 r., M. K. zatwierdziła czynność dokonaną przez F. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności podać trzeba, że zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzone zostały w Warszawie i miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na zasadzie § 1 pkt 9 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa opolskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Stosownie do art. 59 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana przez inny sąd administracyjny, który stwierdził swą niewłaściwość, jest związany postanowieniem o przekazanie sprawy.

W dalszej kolejności należy wskazać, że na zasadzie art. 26 § 2 oraz art. 27 p.p.s.a., zdolność do czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zdolność procesową) posiadają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. Osoba fizyczna nie mająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Brak w zakresie zdolności procesowej nie jest brakiem formalnym skargi, jest natomiast brakiem pierwotnym tej skargi. Na zasadzie art. 31 § 1 i 3 p.p.s.a.) jeżeli braki w zakresie zdolności procesowej dadzą się uzupełnić, sąd wyznaczy odpowiedni termin, a gdy nie zostały one uzupełnione w wyznaczonym terminie - w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie. Zgodnie z art. 58 § 2 p.p.s.a. z powodu braku zdolności procesowej skarżącego i niedziałania przedstawiciela ustawowego sąd odrzuci skargę dopiero wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony. Na tle ostatnio powołanego przepisu w doktrynie wyrażony został pogląd, że w razie nieuzupełnienia braku odrzucenie skargi postanowieniem sądu wydanym w tym trybie będzie właśnie "odpowiednim postanowieniem", o którym mowa w art. 31 § 3 in fine (por. W Chróścielewski: Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, PiP 2004, nr 3, s. 69).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że skarżący F. K. jest osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia [...]. Okoliczność ta powoduje, iż skarżący nie posiada zdolności procesowej, obejmującej również wniesienie skargi. Czynność wniesienia skargi, dokonana przez osobę ubezwłasnowolnioną całkowicie, mogła jednak zostać zatwierdzona przez opiekuna prawnego, jakim aktualnie dla skarżącego jest M. K., ustanowiona postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...], sygn. akt [...]. Z tych względów M. K. została wezwana przez Sąd o zatwierdzenie czynności wniesienia skargi przez F. K. W wezwaniu określony został termin oraz rygor niewykonania wezwania w terminie, polegający na odrzuceniu skargi. Wezwanie powyższe zostało doręczone do rąk M. K. w dniu 10 lipca 2006 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej. Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin upływał zatem 17 lipca 2006 r.

Udzielenie przez M. K. odpowiedzi na wezwanie Sądu, poprzez nadanie w placówce pocztowej listu poleconego, opatrzonego datą 13 lipca 2006 r. i zawierającego oświadczenie co do zatwierdzenia czynności dokonanej przez F. K, nastąpiło w dniu 19 lipca 2006 r., co wynika z daty stempla pocztowego uwidocznionego na kopercie. Stosownie bowiem do art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Z tego względu odpowiedzi na wezwanie dokonano po upływie zakreślonego przez Sąd terminu. W piśmie nie została przy tym wskazana przyczyna uchybienia terminu ani wniosek o jego przywrócenie.

Z tego względu należało uznać, że wyczerpana została przesłanka, wynikająca z art. 58 § 2 p.p.s.a., stanowiącego samodzielną podstawę do odrzucenia skargi, zgodnie z którym odrzucenie skargi z powodu braku zdolności procesowej skarżącego może nastąpić dopiero wtedy, gdy brak ten nie zostanie uzupełniony.

Skoro w wyznaczonym przez Sąd terminie nie doszło do usunięcia braku pierwotnego skargi, skargę należało odrzucić, stąd na podstawie art. 58 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji. Rozstrzygnięcie Sądu, a zwłaszcza przedstawione podstawy tego rozstrzygnięcia, uniemożliwiają rozpatrywanie przez Sąd zasadności skargi wniesionej przez F. K. pod względem merytorycznym.