Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 301/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2,  art. 19 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 109 ust. 5 i 6
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1  art. 54
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.), Sędziowie WSA Małgorzata Fita, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec - listopad 2002 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za lipiec 2002 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania A Spółka z o.o. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], Nr [...] określającej podatek od towarów i usług za miesiące czerwiec - listopad 2002r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiąc lipiec 2002r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z akt sprawy wynika, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że strona dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2002r. do października 2002r. zawyżyła nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc oraz zaniżyła zobowiązanie podatkowe za miesiąc listopad 2002r.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zważył, że kontrolowana spółka w miesiącu czerwcu 2002r. dokonała obniżenia podatku należnego o kwotę 11.000 zł. wynikającego z faktury VAT nr 85/02 z dnia 10 czerwca 2002r. wystawionej przez firmę B. Ustalono, iż powyższa faktura została wystawiona na inny podmiot gospodarczy tj. C Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe. Podatek naliczony wynikający z tej faktury ujęto w rejestrze zakupów REJ. 5- "Usługi" w miesiącu czerwcu 2002r. w poz.1. Organ podatkowy nie uznał powyższego wydatku za koszt uzyskania przychodu z uwagi na fakt, iż powyższa faktura została wystawiona na inny podmiot niż kontrolowana jednostka i stosownie do art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11,poz.50 ze zmianami), dalej ustawy o VAT w związku z art. 15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz.654 ze zm.) i nie ma podstaw do odliczenia podatku od towarów i usług od powyższego dokumentu.

Strona nie zgadzając się ze wskazanym rozstrzygnięciem złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie i umorzenie postępowania wskazując, iż przedmiotowa usługa mimo błędnego oznaczenia nabywcy, została zakupiona przez wskazaną spółkę, a nie inny podmiot gospodarczy. Podkreśliła, iż w tym zakresie Spółka mogła wystawić notę korygującą, gdyż taką możliwość dawało jej brzmienie § 43 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W opinii strony nabywcą jest ten, kto faktycznie na swoją rzecz i do własnych celów nabywa usługę, a nie ten którego nazwę użyto przez przypadek. Strona dla poparcia swojego stanowiska wskazała na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (syg. akt C-25/03). Nadto, zarzuciła naruszenie przepisów art.15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, art.10 ust.2 i art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT oraz art. 122 w związku z art.191 Ordynacji podatkowej.

Następnie w piśmie z dnia 16 stycznia 2008r. zatytułowanym "uzupełnienie odwołania" przedstawiła dokumenty w postaci operatu szacunkowego z ustalenia szacunkowej wartości rynkowej nieruchomości zabudowanej obiektami elektrociepłowni A. w L. przy ul. M., (z którego wynika, że zleceniodawcą była Spółka B. Sp.z o.o.), polecenie przelewu C. M. P. L. W. z umowy kredytowej Nr [...] B. Sp.z o.o., a także dowód zapłaty i wyciągi bankowe, które jej zdaniem potwierdzają nabycie usługi przez B. sp.z o.o.

Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy podzielając stanowisko i argumentację organu I instancji, nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż odliczenie podatku naliczonego z faktury wystawionej na inny podmiot gospodarczy stanowi naruszenie art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 z późn. zm.). Rozliczanie przedmiotowego podatku oparte jest na metodzie fakturowej, której istotą jest funkcjonowanie w obrocie prawnym dokumentów zawierających wymagane zgodnie z właściwymi przepisami informacje. Przy tym treść tych dokumentów musi być zgodna ze stanem faktycznym między innymi w zakresie osób będących stronami transakcji. Organ wskazał, iż faktura VAT, powinna zawierać m.in. nazwę i adres nabywcy towaru lub usługi oraz jego numer identyfikacji podatkowej. Warunki te można uznać za spełnione tylko wtedy, gdy elementy te zostały prawidłowo zamieszczone na fakturze.

Organ odwoławczy wskazał nadto, iż w niniejszej sprawie strona nie wystawiła faktury korygującej, mimo twierdzeń, iż ma do tego prawo, nie pojawił się również dokument w postaci noty korygującej.

Zdaniem organu podatkowego powołane przez stronę orzeczenie ETS (sygn. akt C-25/03) nie ma zastosowania w sprawie. Orzecznictwo ETS w zakresie podatku od wartości dodanej powstało w oparciu o wykładnię Dyrektyw VAT (w szczególności I i VI). Cele nakreślone w tych wspólnotowych aktach prawnych wiążą Polskę dopiero od dnia akcesji tj. od dnia 1 maja 2004r. Nadto organ dodał, iż podatek od towarów i usług uregulowany w ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993r., choć jest podatkiem od wartości dodanej, to jednak nie jest tym samym podatkiem, co podatek unormowany w ustawie z dnia 11 marca 2004r. Dopiero ten ostatni odzwierciedla cele Dyrektyw VAT.

Organ podatkowy odnosząc się do dowodów z pisma zatytułowanego przez stronę "uzupełnienie odwołania" wskazał, iż potwierdzają jedynie fakt, kto finansował przedmiotową usługę jak również kto był zleceniodawcą takiej usługi. Dokumenty te jednak w świetle ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie rodzą prawa do odliczenia podatku naliczonego. Dokumentem potwierdzającym fakt nabycia jest wyłącznie faktura VAT.

W skardze na powyższą decyzję D. Sp. z o. o. w L. wniosła o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez zastosowanie tego przepisu mającego charakter "środka, specjalnego" w rozumieniu art. 27 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych poprzez zastosowanie środka specjalnego sprzecznego z prawem wspólnotowym oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 128, art. 212 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmienną ocenę tych samych okoliczności faktycznych w różnych postępowaniach podatkowych i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - poprzez nie uchylenie decyzji naruszającej prawo.

W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podkreśliła, iż w postępowaniu podatkowym udowodniono, iż to skarżąca, a nie podmiot błędnie wskazany na fakturze była nabywcą spornych usług. Organ odwoławczy winien uwzględnić w zaskarżonej decyzji podatek naliczony wynikający ze spornej faktury, gdyż stosowny dokument istnieje i dokumentuje rzeczywiście wykonaną usługę, a jedynie na skutek błędu zawiera niewłaściwe dane w pozycji "nabywca". W związku ze spełnieniem przez stronę wymogów z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zarzuciła jego naruszenie. Strona podniosła nadto, iż wykazała, że nabyła usługę udokumentowaną sporną fakturą. Wskazała, iż powyższe stanowisko potwierdza również wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzja dotycząca podatku dochodowego od osób prawnych z dnia 18 lutego 2008r. Nr [...] w której organ podatkowy uznał, że przedmiotowy wydatek - mimo wadliwego udokumentowania-stanowi koszt uzyskania przychodu.

Zdaniem D. zaskarżona decyzja narusza nadto art. 128 i 212 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie odmiennej oceny tych samych okoliczności w innych postępowaniach. Naruszenie tych zasad, doprowadziło tym samym do złamania zasady postępowania wyrażonej w art. 121 tej ustawy. Jednocześnie w złożonej skardze podkreślono, iż jeżeli w toku postępowania podatkowego nie można ustalić, że rzeczywistym nabywcą był podatnik, który skorzystał z prawa do odliczenia, organ podatkowy może przyjmować, że faktura nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego. Jeżeli jednak w toku postępowania udało się ustalić, że nabywcą usługi był podatnik, który skorzystał z prawa do odliczenia, organ podatkowy nie może pominąć tych dowodów.

Dodatkowo skarżąca podniosła, iż skoro zakwestionowana faktura dokumentuje rzeczywiste zdarzenie, a zawiera jedynie błąd co do nabywcy, który w świetle przedstawionych dowodów mógł być usunięty decyzją administracyjną, organ podatkowy może także uwzględnić faktury formalnie wadliwe, ale w świetle zgromadzonych dowodów w sposób niewątpliwy potwierdzające, że nabywcą usługi jest skarżąca. Organ podatkowy nie może oceniając materiał dowodowy uwzględniać tylko okoliczności dla podatnika niekorzystnych.

Ponadto skarżąca podkreśliła, iż do zobowiązań podatkowych powstałych na podstawie ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, należy kierować się bogatym orzecznictwem ETS w tym zakresie. W złożonej skardze skarżąca zarzuciła naruszenie norm wspólnotowych, przewidzianych w 112 Dyrektywie oraz poprzedzającej ją VI Dyrektywie Rady, przez ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 4 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżąca podała, iż sposób ustalania przez organy podatkowe dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 4 i 5 ustawy o VAT jest niezgodny z zasadami wynikającymi z przepisów wspólnotowych. W związku z tym wymienione przepisy art. 109 ustawy o VAT nie powinny być w żadnym przypadku stosowane w stosunku do Spółki jako podatnika polskiego podatku od wartości dodanej.

Ponadto strona zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r., poprzez nie uchylenie decyzji naruszającej prawo.

W piśmie procesowym z dnia 23 października 2008r., skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci noty korygującej nr [...] z dnia 30 czerwca 2002r. do faktury nr [...] z dnia 10 czerwca 2002r. wystawionej przez C., którą dokonała korekty wadliwej faktury poprzez wskazanie prawidłowych danych nabywcy. Wskazała, iż nie przedstawiła noty korygującej podczas postępowania podatkowego z uwagi na stanowisko organów kontroli zgodnie z którym, w drodze noty korygującej nie może zostać zmieniony nabywca usługi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości ustalony w sprawie stan faktyczny, zgodnie z którym skarżąca – D. spółka z o.o. w L. zaewidencjonowała za miesiąc czerwiec 2002r., w ewidencji zakupów - usługę wykonaną przez firmę C. dokumentowaną fakturą wystawioną na podmiot o nazwie E. Z akt sprawy nie wynika także, aby powyższa faktura została skorygowana. Strony nie kwestionują również faktu, iż zakup owych usług został przez skarżącą ujęty jako koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, iż zgodnie ze stanowiskiem organu podatkowego faktura wystawiona na inny podmiot nie może stanowić podstawy odliczenia podatku naliczonego u skarżącej, natomiast w ocenie skarżącej, jeżeli okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości, że usługa została na jej rzecz wykonana, to błędy formalne tej faktury nie powinny pozbawić jej prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Należy wskazać, iż stosownie do art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r., o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 z późń. zm.) dalej ustawy o VAT podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 15 ust. 2, a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego, z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji, o których mowa w art. 11b

Zarówno w polskiej doktrynie prawa podatkowego, jak i w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniono, iż zastosowana w polskiej ustawie o podatku od towarów i usług metoda potrąceń podatku należnego o podatek naliczony, jest nie tylko związana z konkretnymi transakcjami (obrotem), ale również z zapewnieniem "dobrego śladu" w postaci faktur VAT wystawionych przez wyłącznie uprawnione do tego podmioty i odpowiadających szeregu wymogom formalnym, by organy podatkowe mogły kontrolować krzyżowo owe transakcje, zwalczając oszustwa podatkowe. Wymóg prowadzenia oraz przechowywania prawidłowej dokumentacji obrotu – określonej przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jako jedynego źródła dowodowego przeprowadzonych transakcji sprawia, że przyjęta w polskiej ustawie z 1993r., oraz 2004r., metoda na której opiera się konstrukcja prawa podatku od wartości dodanej, jest nazwana jako metoda fakturowa. Z uwagi na skomplikowaną konstrukcję prawa polskiego podatku od towarów i usług, i konieczny formalizm, co do korzystania z prawa pomniejszania podatku zapłaconego w poprzednich fazach obrotu, ustawodawca przewidział w określonych sytuacjach, na korygowanie takich lub innych błędów czy pomyłek związanych z fakturami VAT. Jako przykład takiej konstrukcji prawnej podatku od towarów i usług, która łagodzi jego rygoryzm jest np. prawo do dokonania korekty faktur, wystawienie noty korygującej.

Z uwagi na powyższe Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych odmawiające skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktury wystawionej na E. tj. na inny podmiot gospodarczy niż B. sp. z o.o.. Tym samym zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać za bezzasadny.

Nadto należy zaważyć, iż w związku z faktem, że skarżąca na poparcie zarzutów skargi przywołuje orzecznictwo ETS podkreślić należy, że VI Dyrektywa ustalająca wspólny system podatku od wartości dodanej wiąże Polskę od dnia akcesji do Unii Europejskiej i od tej daty zgodnie z art. 54 Aktu Rzeczpospolita Polska była zobowiązana do wprowadzenia w życie środków niezbędnych do przestrzegania tej dyrektywy. Do stanów faktycznych, jak w przypadku niniejszej sprawy, zaistniałych przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, nie można stosować unormowań wspólnotowych (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 959/05 oraz wyrok z 6 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 437/05). Do stanów tych nie znajduje także zastosowania orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, którego źródłem były przepisy Unii Europejskiej nieobowiązujące wówczas na terenie Polski. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1439/06, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, iż zbliżanie ustawodawstwa Polski do ustawodawstwa Wspólnoty jest tożsame ze stosowaniem tegoż ustawodawstwa i związanego z nim dorobku (wykładni, interpretacji). Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, podkreślił, że istniał obowiązek dokonywania w okresie przedakcesyjnym interpretacji prawa uwzględniającej standardy europejskie, ale sam obowiązek stosowania przez polskie organy zasad interpretacji wynikających z dorobku wspólnotowego powstał dopiero z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 33/03, OTK ZU 2004, nr 4, poz. 31). Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w części odnoszącej się do podatku za miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r. winna być zatem dokonana w oparciu o przepisy obowiązujące w polskim systemie prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług unormowanego ustawą z dnia 8 stycznia 1993 r. (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.) przy uwzględnieniu dorobku orzecznictwa sądów administracyjnych na gruncie przepisów regulujących ten podatek.

Ponadto stwierdzić należy, że prawidłowo, wbrew zarzutom skarżącej została wskazana podstawa prawna ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego poprzez wskazanie art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela bowiem pogląd zawarty w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie siedmiu sędziów, z dnia 12 września 2005 r., sygn. akt I FPS 2/05, że po dniu 30 kwietnia 2004 r. dopuszczalne jest ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego za okresy rozliczeniowe sprzed dnia 1 maja 2004 r. na podstawie art. 109 ust. 4 o VAT z 2004 r.

Należy ponadto wskazać, iż wniosek dowodowy zawarty w piśmie procesowym strony z dnia 23 października 2008r., zgodnie z którym spółka wnosi o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci noty korygującej nr 1/2002 z dnia 30 czerwca 2002r. do faktury nr 85/02 z dnia 10 czerwca 2002r. z uwagi na treść art. 106 § 3 ppsa nie mógł zostać uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje kontroli legalności decyzji organów podatkowych, czyli ocenia prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego w już ustalonym stanie faktycznym. Sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy. "Art. 106 § 3 ppsa nie służy więc do zwalczania w postępowaniu sądowoadministracyjnym ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracyjne, z którymi strona się nie zgadza. Aby przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentów sąd musi powziąć wątpliwość, o której mowa w art. 106 § 3 ppsa" (tak wyrok NSA z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt II FSK 1240/05, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał "istotnych" wątpliwości i uznał, że stan faktyczny sprawy ustalony został przez organy podatkowe w sposób prawidłowy.

Nie można zgodzić się także z zarzutem naruszenia przez organy podatkowe art. 128, 212 i 121 § 1 ordynacji podatkowej i stanowiskiem strony, zgodnie z którym organ drugiej instancji przyjął odmienną ocenę tych samych okoliczności w innych postępowaniach. Zasadnie organ podatkowy wskazuje, iż w decyzji w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, znalazło się stwierdzenie, że "usługa została zakupiona faktycznie przez B. Sp. z o. o. i na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej może być uznana za koszt uzyskania przychodu, mimo błędnego udokumentowania fakturą nr [...] z dnia 10 czerwca 2002r.", gdyż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dopuszczają możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków udokumentowanych wadliwymi dokumentami. Podatek od towarów i usług jest podatkiem opartym na metodzie fakturowanej, a przepis art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT wyraźnie wskazuje, iż kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Faktura obarczona błędem w postaci wskazania jako nabywcy usługi – E., a nie B. sp. z o.o., jest dokumentem zawierającym określenie podmiotu nabywającego usługi innego niż skarżąca, co ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 1998r. (sygn. I SA/Lu 1240/96) zgodnie z którym "prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Przeciwnie, nie będzie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podatnikami."

Nadto w ślad za organem podatkowym należy wskazać, iż podstawę wydania decyzji w zakresie podatku od towarów i usług stanowił art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W tych dwóch postępowaniach podatkowych o odmiennych rozstrzygnięciach decydowały inne przepisy w zakresie prawa materialnego.

Konkludując należy uznać, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszyło przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalony w sprawie stan faktyczny w ocenie Sądu uznać należy za prawidłowy. Słusznie Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji uznał, iż tylko prawidłowa faktura pod względem formalnym i materialnym, może stanowić podstawę do odliczenia podatku naliczonego niej wynikającego.

W tym stanie rzeczy wobec nie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, jak też nie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit a) na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji .