Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 54/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3, art.9, art.11, art.27ust.9 i 9a
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art.122, art.187, art.191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. V. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił A. J. v. d. V. (dalej jako Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 15.533,00 zł. Organ ten stwierdził, że Skarżący ze względu na miejsce zamieszkania w 2007 r. w Polsce podlegał nieograniczonemu obowiązku podatkowemu. W związku z tym dochody uzyskane w 2007 r. w Holandii z tytułu renty i świadczenia z tytułu niezdolności do pracy powinien rozliczyć w Polsce za ten rok.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] grudnia 2013 r.

nr [...], uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie organu

I instancji i określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym

od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 14.770,00 zł przyjmując kurs euro w stosunku do złotego zgodnie z zasadami określonymi w w/w art. 11 ust. 3 u.p.d.o.f.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy dochód z renty i świadczenia z tytułu niezdolności do pracy otrzymany

i opodatkowany w Holandii podlega opodatkowaniu również w Polsce, w przypadku

gdy osoba je otrzymująca ma miejsce zamieszkania na terytorium RP. Dodał,

że z informacji otrzymanych od zagranicznych administracji podatkowych wynika,

że Skarżący w 2007 r. uzyskał dochody w Holandii z tytułu renty zagranicznej w kwocie 1900 euro, od której potrącono podatek w kwocie 69 euro oraz inne dochody w kwocie 18.454 euro, od których potrącono podatek w kwocie 406 euro. W toku postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, że otrzymane dochody dotyczą odpowiednio renty i świadczenia z tytułu inwalidztwa na podstawie ustawy ubezpieczenia od niezdolności do pracy.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że zasadnicze znaczenie w kwestii opodatkowania dochodów ma miejsce zamieszkania podatnika. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,

Dz. U z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm. (dalej: "u.p.d.o.f.") osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu art. art. 3 ust. 1a u.p.d.o.f., podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Opisaną powyżej zasadę stosuje się - zgodnie z art. 4a u.p.d.o.f. z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest RP. Do dochodów osiąganych na terytorium Holandii przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w Polsce mają zastosowanie uregulowania zawarte w Konwencji podpisanej dnia 13 lutego 2002 r. między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków

od dochodu (Dz. U. z 2003 r. nr 216, poz. 2120) - dalej: "Konwencja".

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w świetle art. 4 ust. 1 Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że miejscem zamieszkania Skarżącego w 2007 r. było terytorium RP. Potwierdził to w złożonym [...] września 2006 r. w urzędzie skarbowym zgłoszeniu indentyfikacyjnym NIP-3, w którym wskazał miejsce zamieszkania i zameldowania

w B.

Biorąc powyższe pod uwagę, Skarżący podlegał w 2007 r. obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy). Ze względu na to, że otrzymywane przez niego świadczenia z tytułu renty i niezdolności do pracy były wypłacone

przez instytucję holenderską, będzie miała zastosowanie cyt. Konwencja.

Przytaczając treść art. 18 ust. 1, art. 18 ust. 5 i art. 23 ust. 5 lit. a Konwencji organ stwierdził, że dochód otrzymany przez Skarżącego - obywatela Holandii - z tytułu renty oraz świadczenia z tytułu niezdolności do pracy, wypłaconych w Holandii

wg holenderskiego systemu ubezpieczeń społecznych, podlega opodatkowaniu

w Polsce jako państwie miejsca zamieszkania podatnika, przy czym w przypadku jego opodatkowania również w Holandii należy zastosować metodę uniknięcia podwójnego opodatkowania, w niniejszej sprawie zgodnie z art. 27 ust. 9 u.p.d.o.f. - proporcjonalnego odliczenia.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł ponadto, że w toku postępowania Skarżący

nie wskazywał, aby nabył jakiekolwiek uprawnienia do zastosowania odliczeń

od dochodu lub podatku przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ odwoławczy potwierdził również prawidłowość określenia podatku tylko na osobę Skarżącego. Podkreślił przy tym, że Skarżący nie może skorzystać

z rozliczenia podatkowego wspólnie z małżonkiem, gdyż w ogóle nie złożył zeznania podatkowego zgodnie z art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f.

Organ odwoławczy uznał jednak, że organ I instancji naruszył art. 11 ust. 3

i art. 11a u.p.d.o.f. przyjmując kurs euro w stosunku do złotego niezgodnie z zasadami tam określonymi. Z akt sprawy wynika, że na rachunek [...]. wpływało tylko świadczenie z tytułu niezdolności do pracy. Przedłożone wyciągi bankowe z [...] zawierają tytuł płatności, datę otrzymania świadczenia, kwotę świadczenia

w euro, kurs euro oraz kwotę świadczenia przeliczoną na PLN. Powyższe wskazuje,

że organ I instancji niezasadnie przyjął do przeliczenia przychodu na złote średni kurs euro w sytuacji, gdy możliwe było przeliczenie świadczenia z euro na złote wg kursu

z dnia postawienia ich do dyspozycji podatnika, ogłaszanego przez bank, z którego usług korzystał.

Organ wskazał przy tym, że akta sprawy nie zawierają dowodów świadczących

o tym, że świadczenie z tytułu renty było przekazywane na rachunek [...]. Pomimo wezwań do przedłożenia dokumentów potwierdzających otrzymane świadczenie z tytułu renty, Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających, w jakim terminie i w jakiej wysokości otrzymywał to świadczenie.

Nie wskazał również na rachunek jakiego banku wpływało świadczenie z tytułu renty.

W związku z powyższym otrzymane świadczenie z tytułu renty oraz pobrany podatek przeliczono według średnioważonego kursu euro z 2007 r., ogłaszanego przez NBP.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku reprezentujący Skarżącego pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 3 ust. 1, 1a i 2a, art. 9, art. 11, art. 27 ust. 1, 9 i 9a u.p.d.o.f. oraz art. 4 ust. 1, art. 18 ust. 5, art. 23 ust. 5 lit. a Konwencji, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że świadczenia z tytułu renty

i niezdolności do pracy opodatkowane w Holandii winny podlegać opodatkowaniu

i również na terytorium RP; 2) art. 18 ust. 2 Konwencji, poprzez błędną analizę stanu faktycznego z punktu widzenia zaistnienia przesłanek opisanych w pkt a - c tego przepisu, w sytuacji nierozpoznania wbrew obowiązkowi wskazanemu w art. 18 ust. 8 Konwencji, z jakiego rodzaju świadczeniami mamy do czynienia w odniesieniu

do Skarżącego; 3) art. 27 Konwencji, poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie wymiany informacji niezbędnych do stosowania postanowień Konwencji, a także

nie ustalenie, czy na Skarżącym ciąży obowiązek odprowadzenia podatku oraz jaka miałaby być wysokość tego zobowiązania; 4) art. 5 Dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania

i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG poprzez jego niezastosowanie i nie podjęcie działań przez organy podatkowe w Polsce mających na celu pozyskanie kompletnych informacji umożliwiających prawidłowe określenie wysokości zobowiązań podatkowych; 5) art. 26 i 27 u.p.d.o.f., poprzez obliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych bez uwzględnienia odliczeń; 6) art. 11 ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 11a u.p.d.o.f poprzez określenie kursu przeliczenia EUR na PLN wbrew przedmiotowym regulacjom,

w zakresie świadczeń z tytułu i renty i kwoty podatku pobranego w Holandii; 7) art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, tekst jednolity: Dz. U.

z 2012 r., poz. 749 ze zm. (dalej jako o.p.), w szczególności poprzez niewypełnienie w sposób wystarczający obowiązku informowania Skarżącego w kwestii obliczenia podatku, zastosowania ulg, odliczeń, zwolnień czy też możliwości łącznego opodatkowania; 8) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o niekompletny materiał dowodowy; 9) art. 229 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, w sytuacji postawionego zarzutu w przedmiocie rodzaju świadczenia, nieuwzględnienia ewentualnych odliczeń od podstawy opodatkowania oraz posiadanej przez organ podatkowy II instancji w tym zakresie wiedzy; 10) art. 233 § 2 o.p. poprzez uznanie,

że to Skarżący winien prowadzić za organ I instancji postępowanie dowodowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł

o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Spór w sprawie dotyczy prawidłowości opodatkowania w Polsce podatkiem dochodowym od osób fizycznych dochodów uzyskanych przez Skarżącego z renty

i świadczenia z tytułu niezdolności do pracy otrzymany z Holandii i tam opodatkowanych.

W myśl postanowień art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym (art.3 ust.2a u.p.d.o.f.).

Z ustaleń organów wynika, że miejscem zamieszkania Skarżącego w 2007 r. było terytorium RP. Powyższą okoliczność potwierdza treść złożonego przez Skarżącego

w dniu [...] września 2006 r. zgłoszenia indentyfikacyjnego NIP-3, w którym jako miejsce zamieszkania i zameldowania wskazał B. (k-28 akt admin.). Ustaleń organów

w tym względzie Skarżący skutecznie nie zakwestionował w toku postępowania podatkowego. Tym samym na mocy art.3 ust.1 u.p.d.o.f. Skarżący podlegał w 2007 r.

w Polsce tzw. nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu tj. od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia ich źródeł. Ze względu na to,

że otrzymywane przez Skrzącego świadczenia z tytułu renty i niezdolności do pracy były wypłacone przez instytucję holenderską, zgodnie z art. 4a u.p.d.o.f. przy opodatkowaniu dochodów uzyskanych przez Skarżącego uwzględnić należało postanowienia Konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się

od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu.

I tak w myśl postanowieniami art. 4 ust.1 Konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę

w Umawiającym się Państwie" oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania (podkreślenie Sądu), miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze

i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu

w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie.

Z ustaleń organów wynika, że na świadczenia uzyskane przez Skarżącego

z Holandii w 2007 r. składało się świadczenie z tytułu inwalidztwa na podstawie ustawy dotyczącej ubezpieczenia od niezdolności do pracy (kod 21 OECD), w kwocie 18.454 EUR, od którego pobrano podatek dochodowy w kwocie 406 EUR (k-30 i 45 akt admin.) oraz dochód z tytułu renty (kod18 OECD), w kwocie1900 EUR, podatek w kwocie

69 EUR. Organy powyższych ustaleń dokonały w oparciu o informacje uzyskane

od właściwych organów Holandii, tym samym zarzut naruszenia art. 27 Konwencji, poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie wymiany informacji niezbędnych

do stosowania postanowień Konwencji, okazał się niezasadny.

Świadczenia uzyskane przez Skarżącego w 2007 r. uznać należy za "rentę"

w rozumieniu art.18 ust.7 Konwencji. Termin "renta", użyty w tym przepisie, oznacza, bowiem ustaloną kwotę wypłacaną okresowo w ustalonych terminach dożywotnio

lub przez określony lub dający się ustalić okres czasu, jako spełnienie zobowiązania dokonywania wypłat w zamian za uprzednio w pełni dokonane zobowiązanie pieniężne lub w równoważniku danej kwoty pieniężnej.

Zgodnie z postanowieniami art.18 ust.1 ww. Konwencji (emerytury, renty

i ubezpieczenia społeczne), emerytury i inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku

z wcześniejszym zatrudnieniem, jak i renty wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie. Ponadto w myśl postanowień art.18 ust.5 Konwencji, także wszelkie emerytury i inne płatności wypłacane według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Umawiającego się Państwa osobie mającej miejsce zamieszkania

w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym pierwszym wymienionym Umawiającym się Państwie.

Powyższe wskazuje, ze świadczenia wypłacone w 2007 r. Skarżącemu jako osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, zgodnie

z postanowieniami art.18 ust.1 i 5 ww. Konwencji, podlegały opodatkowaniu w państwie, w którym miał on miejsce zamieszkania. Jednocześnie, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu ww. dochodu w Polsce przy obliczaniu podatku dochodowego od osób fizycznych, należało zastosować, metodę unikania podwójnego opodatkowania, określoną w art. 23 ust. 5 Konwencji.

Zgodnie z określoną w art. 23 ust. 5 Konwencji metodą unikania podwójnego opodatkowania, w odniesieniu do osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę

w Polsce podwójnego opodatkowania unikać się będzie w następujący sposób: a) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany

w Niderlandach, to Rzeczpospolita Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w Niderlandach. Jednakże takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu, jaka została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która odpowiada tej części dochodu, która może być opodatkowana w Niderlandach. b) Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej konwencji dochód osiągnięty przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, to jednak Polska przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu takiej osoby może wziąć pod uwagę zwolniony od podatku dochód.

Analiza przywołanych wyżej art. 18 ust. 1, ust. 5 i art. 23 ust. 5 lit. a Konwencji daje podstawę by twierdzić, że dochód otrzymany przez Skarżącego w 2007 r. z tytułu renty oraz świadczenia z tytułu niezdolności do pracy, których źródłem wypłaty była Holandia (zgodnie z holenderskim systemem ubezpieczeń społecznych), podlegał opodatkowaniu w Polsce jako państwie miejsca zamieszkania Skarżącego. Z uwagi

na opodatkowanie tych świadczeń również w Holandii w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania przy obliczaniu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych należało zastosować tzw. metodę proporcjonalnego odliczenia,

o której mowa w art. 27 ust. 9 u.p.d.o.f.

Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył postanowień art.18 ust.2 Konwencji. Na mocy postanowień art.18 ust.2 ww. Konwencji, emerytura lub inne podobne świadczenie albo renta może być również opodatkowana w tym Umawiającym się Państwie, z którego jest ona uzyskiwana, zgodnie z prawem tego Państwa: a) jeżeli,

i o ile, tytuł do takiej emerytury lub innego podobnego świadczenia albo renty

w Umawiającym się Państwie, z którego jest uzyskiwana, jest zwolniony

z opodatkowania, lub składki związane z emeryturą lub innym podobnym świadczeniem albo rentą dokonywane na rzecz funduszu emerytalnego lub firmy ubezpieczeniowej były odpisywane w przeszłości przy obliczaniu dochodu podlegającego opodatkowaniu w tym Państwie lub kwalifikowały się do innych ulg podatkowych w tym Państwie;

i b) jeżeli, i o ile, taka emerytura lub inne podobne świadczenie albo renta nie jest opodatkowana w Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca ma miejsce zamieszkania, według powszechnie stosowanej stawki od dochodu z pracy najemnej, lub jest opodatkowana od mniej niż 90% kwoty brutto emerytury lub innego podobnego świadczenia albo renty; i c) jeżeli łączna kwota brutto emerytur i innych podobnych świadczeń oraz rent, a także emerytura lub inne wypłaty, dokonane na podstawie przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych Państwa, w jakimkolwiek roku kalendarzowym przekroczy kwotę 20.000 euro. Powyższa regulacja dotyczy,

więc możliwości opodatkowania wypłacanego świadczenia w innym państwie

niż państwo, w którym dana osoba zamieszkuje, a dokładnie w państwie, z którego jest ono uzyskiwane.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 11 ust. 3 i ust. 4

w zw.z art. 11a u.p.d.o.f poprzez określenie kursu przeliczenia EUR na PLN wbrew przedmiotowym regulacjom.

Zgodnie z regulacja przyjęta w art. 11 ust. 3 u.p.d.o.f. przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursów z dnia otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika, ogłaszanych przez bank, z którego usług korzystał podatnik, i mających zastosowanie przy kupnie walut. Jeżeli podatnik nie korzysta z usług banku, przychody przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych z dnia uzyskania przychodów, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z zastrzeżeniem ust. 4,

który nakazuje zastosowanie kursu średniego walut obcych z dnia uzyskania przychodu, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w sytuacji, gdy bank, z którego usług korzysta podatnik, stosuje różne kursy walut obcych i nie było możliwe dostosowanie kursu, o którym mowa w ust. 3 zdanie pierwsze, do przeliczenia na złote przychodu uzyskanego przez podatnika. Natomiast w przypadku, gdy bank, z którego usług korzysta podatnik, stosuje różne kursy walut obcych i nie jest możliwe dostosowanie kursu, o którym mowa w ust. 3 zdanie pierwsze, do przeliczenia na złote przychodu uzyskanego przez podatnika stosuje się kurs średni walut obcych z dnia uzyskania przychodu, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski (art.11 ust.4 u.p.d.o.f.).

Z akt sprawy wynika, że na rachunek [...] wpływało tylko świadczenie z tytułu niezdolności do pracy. Potwierdzają to przedłożone w toku postępowania podatkowego wyciągi bankowe z [...]. Wyciągi zawierają tytuł płatności, datę otrzymania świadczenia, kwotę świadczenia w euro, kurs euro oraz kwotę świadczenia przeliczoną na PLN. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował więc art.11 ust.3 u.p.d.o.f. i w celu ustalenia wysokość uzyskanego przez Skarżącego świadczenia w PLN, dokonał jego przeliczenia EURO wg kursu z dnia postawienia świadczenia do dyspozycji Skarżącego ogłaszanego przez bank, z którego usług korzystał.

Pomimo wezwań kierowanych do Skarżącego o przedłożenia dokumentów potwierdzających otrzymane świadczenie z tytułu renty organ podatkowy nie uzyskał dowodów świadczących o tym, że także świadczenie z tytułu renty było przekazywane na rachunek w [...]. W tym stanie rzeczy organ podatkowy prawidłowo przeliczył świadczenie z tytułu renty oraz pobranego od niego w Holandii podatku wypłacone w EURO według średnioważonego kursu tej waluty z 2007 r., ogłaszanego przez NBP, uwzględniając postanowienia art.11 ust.4 u.p.d.o.f.

Sąd nie podziela zarzutu autora skargi, że ustaleń faktycznych dokonano

w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, czym, organ naruszył art. 122, art. 187

§ 1 oraz art. 191 o.p. Obszerny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do prawidłowego ustalenia rodzaju świadczeń oraz ich kwot uzyskanych w 2007 r. przez Skarżącego. Nie było, więc potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie. Tym samym niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 229 o.p. oraz art. 233 § 2 o.p.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia ewentualnych odliczeń od podstawy opodatkowania składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zapłaconych

przez Skarżącego w Holandii, zauważyć należy, że do 1 grudnia 2008 r. przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidywały możliwość odliczenia ww. składek zapłaconych zgodnie z przepisami obowiązującymi w innym

niż RP, pastwie członkowskim Unii Europejskiej.

Uznając skargę za niezasadna w oparciu o postanowienia art.151 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji.