Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 226/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 191 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Piaseczyńskiego z [...] listopada 2018 r. nr [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Piaseczyńskim a Dyrektorem Zarządu Zlewni w Warszawie – Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie przez wskazanie organu właściwego w sprawie przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego postanawia: wskazać Dyrektora Zarządu Zlewni w Warszawie – Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie jako organ właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Pismem z 31 października 2018 r. Starosta Piaseczyński wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przez wskazanie Dyrektora Zarządu Zlewni w Warszawie jako organu właściwego do załatwienia sprawy przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego – rowu przebiegającego przez działki nr ew. [...], w miejscowości [...] [...], gmina [...].

W uzasadnieniu wniosku Starosta Piaseczyński wyjaśnił, że pismem, które wpłynęło 2 stycznia 2018 r. Wójt Gminy Prażmów wystąpił do Starosty Piaseczyńskiego z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniej funkcji przedmiotowego urządzenia wodnego. Jako podstawę prawną Wójt Gminy Prażmów wskazał art. 64b ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm. – dalej jako "Prawo wodne z 2001 r."). W dniu 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm. – dalej jako "Prawo wodne z 2017 r."). W ocenie Starosty Piaseczyńskiego, w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 191 ust. 1 Prawa wodnego z 2017 r.

W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Zarządu Zlewni w Warszawie wniósł o wskazanie Starosty Piaseczyńskiego jako organu właściwego w sprawie. Wyjaśnił, że wszczęcie postępowania w tej sprawie nastąpiło przed 1 stycznia 2018 r., zastosowanie mają więc dotychczasowe przepisy ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Organ powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2018 r. II OW 24/18.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.).

Z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, która uchyliła obowiązującą dotychczas ustawę Prawo wodne z 2001 r. (art. 573 ustawy Prawo wodne z 2017 r.). Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wójt Gminy Prażmów wystąpił o wydanie decyzji jeszcze podczas obowiązywania ustawy Prawo wodne z 2001 r., ale jego wniosek został doręczony Staroscie Piaseczyńskiemu w dniu 2 stycznia 2018 r., a więc to przepisy Prawa wodnego z 2017 r. znajdą zastosowanie w tej sprawie. Wbrew twierdzeniom Dyrektora Zarządu Zlewni w Warszawie, reguła intertemporalna z art. 545 ust. 4 Prawa wodnego z 2017 r. nie będzie miała tutaj zastosowania. Stosownie bowiem do art. 545 ust. 4 Prawa wodnego z 2017 r., "do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3d, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego był w tych sprawach Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej albo dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej". Z akt tej sprawy wynika, że postępowanie nie zostało wszczęte w czasie obowiązywania Prawa wodnego z 2001 r.

Zgodnie z art. 191 ust. 1 Prawa wodnego z 2017 r. (który z pewnymi modyfikacjami stanowi odpowiednik art. 64b Prawa wodnego z 2001 r.), "w przypadku nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, którego następstwem jest zmiana funkcji tego urządzenia lub szkodliwe oddziaływanie tego urządzenia na wody lub grunty, właściwy organ Wód Polskich z urzędu lub na wniosek, mając na uwadze, że korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, marnotrawstwa wody lub energii wody, a także nie może wyrządzać szkód, może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi tego urządzenia przywrócenie poprzedniej funkcji tego urządzenia, wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub likwidację szkód". Stosownie do art. 240 ust. 4 pkt 1 lit. a) Prawa wodnego z 2017 r., zarządy zlewni wykonują zadania Wód Polskich między innymi w zakresie wydawania decyzji na podstawie art. 191 ust. 1 tej ustawy. Oznacza to, że na gruncie obowiązujących obecnie przepisów organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 191 ust. 1 Prawa wodnego z 2017 r. jest właściwy miejscowo dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich, a więc w tym przypadku Dyrektor Zarządu Zlewni w Warszawie.

Z tych względów i na podstawie na podstawie art. 15 § 2 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.