Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 268/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 3, 58 par. 1 pkt 1, 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. M. na rozstrzygnięcie Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania urlopu zdrowotnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu – O. M. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

O. M. – skarżący w niniejszej sprawie, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozstrzygnięcie Rektora Uniwersytetu [...] (organ) z [...] grudnia 2018 r., nr [...], utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie w przedmiocie nieprzyznania skarżącemu urlopu zdrowotnego na rok akademicki 2017/2018.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ uzasadnił tym, że kognicji sądów administracyjnych nie podlegają sprawy w przedmiocie rozstrzygnięć wewnątrzzakładowych, ponieważ nie stanowią one decyzji administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela

o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z powyższych przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej.

Ponadto art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także

w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę

i stosują środki określone w tych przepisach.

Należy stwierdzić, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na akt lub czynność, gdy podjęty jest on w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. OSK 247/04, Lex nr 125767). Ustawa Prawo

o szkolnictwie wyższym nie stanowi natomiast o właściwości sądów administracyjnych do kontroli i stosowania określonych środków wobec rozstrzygnięć organów uczelni niebędących decyzjami. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wyrażany jest jednolity pogląd, iż rozstrzygnięcia organów uczelni w indywidualnych sprawach studentów mogą mieć formę aktów wewnątrzzakładowych albo zewnętrznych.

Przedmiotem niniejszej skargi jest rozstrzygnięcie Rektora Uniwersytetu [...], utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie upoważnionego Kierownika Stacjonarnych i Niestacjonarnych Studiów [...] Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2018 r., którym odmówiono udzielenia skarżącemu urlopu zdrowotnego na rok akademicki 2017/2018.

Wobec tego należy rozważyć, czy rozpatrzenie skargi na tego rodzaju rozstrzygnięcie podlega kognicji sądów administracyjnych.

W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie organu z dnia [...] grudnia 2018 r. nie jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem

z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego akt zawierający rozstrzygnięcie wewnątrzzakładowe nie stanowi decyzji administracyjnej,

a postępowania w takich sprawach nie muszą zachowywać ogólnych cech i zasad postępowania administracyjnego. Oznacza to, że spod kontroli sądowej wyłączona jest wszelka działalność organów administracji publicznej w zakresie rozstrzygnięć wewnątrzzakładowych, ponieważ tego typu akty nie powodują bezpośrednich skutków na zewnątrz. Nie przesądzają one bowiem o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego. Zatem,

w sprawach na tego typu rozstrzygnięcia skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

W konsekwencji Sąd uznał, że sprawa, w której wniesiona została skarga, nie należy do właściwości sądu administracyjnego i z tego względu skargę odrzucił, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd orzekł

na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.