Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 434/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) Wojewoda D, rozpatrując odwołanie Z G, utrzymał w mocy decyzję B M K z dnia [...] Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu Z G z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w K.

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie Z G z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w K, zostało wszczęte w dniu [...] r., na wniosek Z A M G G M K (zwanego dalej w skrócie "ZAMGGMK"). Sporny lokal został przekazany jako pustostan w dniu [...] r. z uwagi na fakt, że najemca tego lokalu B G przekazał mieszkanie przy ul. [...] w dniu [...] r. do dyspozycji ZAMGGMK. W momencie przekazywania ZAMGGMK spornego lokalu, zameldowanym na pobyt stały w spornym lokalu był Z G - [...] najemcy. Pismem z dnia [...] r. skarżący został poinformowany przez ZAMGGMK, o możliwości wniesienia do S R w K pozwu o wstąpienia w stosunek najmu zgodnie z art. 691 kodeksu postępowania cywilnego.

W trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji w dniu [...] r. Z G oświadczył, że opuścił miejsce pobytu stałego trwale, ponieważ [...] utrudniał mu zamieszkiwanie (wymiana zamków, wyrzucenie mebli). Ponadto zaznaczył, że opuszczenie tegoż lokalu związane było z pracą we W, dodatkowo do opuszczenia lokalu został zmuszony przez [...]. Jednocześnie w protokole strona wyjaśniła, że opuszczenie w/w lokalu nie miało charakteru trwałego ani dobrowolnego. Zgodnie z kolejnymi zeznaniami złożonymi przez skarżącego, pobyt Z G we W związany był początkowo z [...] a później [...] okres ten trwał od [...] roku do [...] r.

Z akt sprawy wynika, że w okresie od [...] r. do [...] r., skarżący wymeldował się z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w K. W okresie tym miał kilka miejsc pobytu stałego we W. Następnie [...] r. ponownie zameldował się na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w K i do tego czasu posiada meldunek stały pod w/w adresem. W okresie od [...] r. do [...] r. Z G posiadał zameldowanie czasowe we W, ul. [...]. W czasie rozpatrywania sprawy przez organ drugiej instancji nie posiadał meldunku czasowego we W.

Kolejnym najemcą spornego lokalu i późniejszym współwłaścicielem spornego lokalu została B F, która podtrzymała wniosek o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego Z G. W dniu [...] r. postanowieniem S R W [...] C w K (sygn. akt [...]) prawo własności spornego lokalu zostało przysądzone M B, która we wniosku z dnia [...] r. podtrzymała wniosek o wymeldowanie Z G z lokalu przy ul, [...] w K podkreślając, że nie mieszka on w spornym lokalu.

W aktach sprawy znajdują się prawomocne wyroki: S R W [...] C w K, sygn. akt [...], którym oddalono powództwo Z G o wstąpienie w stosunek najmu, wyroku S R w K z dnia [...] r. (sygn. akt [...]), którym oddalono powództwo Z G o ochronę posiadania.

B M K decyzją z dnia [...] r. Nr [...] orzekł o wymeldowaniu Z G z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w K. Wobec prawidłowo wniesionego odwołania, sprawa została rozpoznana w postępowaniu drugoinstancyjnym przez Wojewodę D, który decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję B M K.

Uzasadniając przedmiotową decyzję Wojewoda D wskazał na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym właściwy organ wydaje na wniosek strony bądź z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Organ meldunkowy wskazał ponadto na treść art. 9 ust. 2b powołanej ustawy, w myśl którego zameldowanie w lokalu służy tylko celom ewidencyjnym oraz jest potwierdzeniem faktu przebywania w danym lokalu, pod konkretnym adresem. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy potwierdza, w opinii organu drugiej instancji, że Z G opuścił miejsce swojego zamieszkania około [...] lat temu. Początkowo opuszczenie lokalu związane było z [...], następnie z [...] we W. Obecnie jego centrum egzystencji znajduje się nadal we W choć nie posiada żadnego adresu zameldowania na pobyt czasowy. Fakt niebytności w spornym lokalu został potwierdzony przez skarżącego, w opinii organu odwoławczego, w zeznaniach złożonych w dniu [...] roku przed organem pierwszej instancji na rozprawie administracyjnej. Organ orzekający przyznaje, że skarżący wielokrotnie w pismach kierowanych do organów administracji kwestionował okoliczność, że opuszczenie przez niego spornego lokalu miało charakter dobrowolny i trwały. Odnosząc się do kwestii dobrowolności opuszczenia lokalu, Wojewoda D, powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 25 października 2005 roku, (sygn. akt II OSK 127/05), wskazał że za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Wojewoda D wyjaśnił dodatkowo, że kroki prawne muszą być podjęte jak najszybciej po usunięciu danej osoby, czy też jej rzeczy ze spornego lokalu. Natomiast skarżący wszczął postępowania przed sądem powszechnym, między innymi wniósł pozew do S R o wstąpienie w stosunek najmu dopiero po [...] r., w sytuacji kiedy został złożony wniosek o jego wymeldowanie.

Wojewoda D powołał się w uzasadnieniu decyzji na orzecznictwo administracyjne, które precyzuje definicję miejsca pobytu stałego jako miejsce, w którym osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Podkreślił jednocześnie, że akta sprawy wskazują, iż skarżący w latach [...] zaprzestał zamieszkiwania lokalu przy ul. [...] w K, jednocześnie nie koncentrował w spornym lokalu swoich życiowych spraw. Organ wskazał, że skarżący nie domagał się zwrotu pozostawionych w spornym mieszkaniu ruchomości, natomiast zabrał swoje rzeczy osobiste z tego lokalu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ orzekający wywiódł, że skarżący na miejsce codziennej egzystencji wybrał W. Wojewoda D przywołał zeznania skarżącego, w których twierdził on, że nie miał zamiaru opuszczać miejsca stałego zameldowania i chciał do niego wrócić, dlatego nie skorzystał z możliwości otrzymania mieszkania od [...] W Organ drugiej instancji wskazał jednak na fakt, że skarżący nie uczynił żadnych kroków by ten stan zmienić i pozostał w miejscu pobytu czasowego.

Podsumowując organ meldunkowy wskazał na treść art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym osoba opuszczająca miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W opinii organu Z G nie dopełnił obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego w chwili kiedy opuścił sporny lokal co miało miejsce w latach [...].

Z powyższą decyzją nie zgodził się Z G, który w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako rażąco naruszającej prawo. Dodatkowo skarżący wniósł o rozstrzygnięcie kwestii w sprawie zwrotu kosztów podróży.

W uzasadnieniu skargi między innymi wskazał, że jego aktualnym miejscem pobytu jest [...] we W, jest bowiem osobą bezdomną, podkreślił, że w nigdy nie twierdził, iż opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały trwale i dobrowolnie. Podkreślił, że w latach [...] nie podejmował żadnych kroków przewidzianych prawem w celu ponownego zamieszkania w K przy ul. [...] bowiem nie chciał popadać w konflikt z [...]. Wskazał że swoje życie (sprawy urzędowe i życiowe) zawsze koncentrował wokół miejsca zameldowania na pobyt stały.

Podkreślił, że był wymeldowany z miejsca pobytu stałego w K od [...] r. do [...] r., jednak wymeldowania tego dokonał wyłącznie z powodu restrykcji związanych z ogłoszeniem [...], podniósł, że historia jego meldunków czasowych we W, wyraźnie wskazywała na okoliczność, że nigdy nie miał zamiaru opuścić na stałe swojego domu rodzinnego w K. Podkreślił, że organ pierwszej instancji przeprowadził wizje lokalną dopiero zbyt późno, to jest w dniu [...] r. Skarżący wyraźnie oświadczył, że w spornym lokalu pozostawił swoje rzeczy, których z oczywistych powodów nie mógł zabrać do [...] i wynajmowanych kwater prywatnych, w których mieszkał we W. Skarżący podkreślił, że organ meldunkowy rozpoznając przedmiotową sprawę nie wziął pod uwagę, zeznań świadka B D oraz świadków zeznających w postępowaniu karnym. Skarżący wskazał, że organ meldunkowy utrudniał mu możliwość zapoznania się z aktami sprawy i tylko ta okoliczność spowodowała, iż nie zawiadomił natychmiast prokuratury w sprawie zaboru jego mienia. Skarżący dodatkowo wyjaśnił, że dopóki spornym mieszkaniem dysponował jego [...] - B G nie obawiał się utraty swoich ruchomości. Wskazał ponadto, że działania w celu odzyskania mieszkania podjął , kiedy tylko dowiedział się o przejęciu spornego lokalu przez Z A M G G M K.

Dodatkowo skarżący podniósł, że B M K w postanowieniu z dnia [...] odmówił skarżącemu przyznania kosztów podróży, natomiast Wojewoda postanowieniem z dnia [...] uchylił przedmiotowe postanowienie B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) stwierdził nieważność postanowienia Wojewody z dnia [...] r., w którym uchylono postanowienie B w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu kosztów podróży. Skarżący domaga się rozstrzygnięcia przez Sąd w niniejszej sprawie kwestii zwrotu kosztów podróży.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] r. wymeldował się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w K. Dodatkowo oświadczył że " w tej okoliczności wypada z obrotu materialnego rozpoznanie przez Sąd sprawy wymeldowania. Pozostaje do rozpoznania w postępowaniu sądowym postanowienie z dnia [...] r. Wojewody D znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania kosztów podróży na wniosek z datą [...] r. złożony przez stronę"

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wyjaśnić na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 p.p.s.a.), w tym również na decyzje wydawane przez organy meldunkowe. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji stanowią stwierdzenia przez sąd: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, wydana w sprawie przez organ odwoławczy decyzja nie uchybia obecnie obowiązującemu prawu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu.

Na wstępie zwrócenia uwagi wymaga, iż kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego. Tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Istotne jest przy tym, aby konieczne w sprawie ustalenia dotyczyły faktów prawotwórczych, mających wpływ na załatwienie sprawy. Chodzi zatem o ustalenia dotyczące stanu faktycznego wyrażonego w normie prawnej.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny okoliczności stanu faktycznego mających znaczenie dla podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2006 Nr 139, poz. 993 ze zm.), właściwie stosując ten przepis. Nie dopuściły się również uchybień proceduralnych w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z jego postanowieniami, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dlatego źródłem powinności organu administracji dokonania czynności wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy posiada uprawnienie do przebywania w tym miejscu, czy też nie (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 października 2004 r., V. SA 3089/03, LEX 160723; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003 r., V SA 1398/02, LEX nr 159189).

W tym stanie rzeczy, w sprawie, jako wymaganą prawem przesłankę wymeldowania skarżącego wskazać należało ustanie jego pobytu w spornym lokalu.

Wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących ustania pobytu określonej osoby w dotychczasowym miejscu stałego zameldowania (jego opuszczenia). Istotny dla sprawy wymeldowania jest więc fakt opuszczenia miejsca stałego zameldowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest spełniona, jeżeli opuszczenie to miało charakter trwały i jest dobrowolne (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., V SA 3169/00, LEX nr 50123). Opuszczenie lokalu jest to nie tylko fizyczne nie przebywanie ale i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowych lokalem i założeniem nowego ośrodka swych spraw osobistych i majątkowych.

Ustalając, czy nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, należy badać zamiar osoby, która ma być wymeldowana. Zamiar ten ma bowiem istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu w rozumieniu tego przepisu doszło w rzeczywistości. W konsekwencji deklarowanie zamiaru stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jeszcze o zamieszkaniu tam osoby, ale musi ono być połączone z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów.

Przez zamiar należy bowiem pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie będzie mieć, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną zainteresowanej osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi koncentracja interesów życiowych w danym miejscu. Zamiar ten należy więc określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności ( zob.: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., II OSK 133/06, LEX nr 327831; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2007 r., IV SA/Wa 2451/06, LEX nr 322339).

Wojewoda D trafnie przyjął, że skarżący opuścił - w powyższym znaczeniu - lokal dotychczasowego miejsca stałego zameldowania.

Z zachowań skarżącego wynikało jednoznacznie, że nie mieszkał w K przy ul. [...]. Wprawdzie twierdził w skardze, że nie ma innego miejsca pobytu stałego, a jest ono niezbędne do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie, jednak bezsporny jest fakt, że skarżący nie przebywał w spornym lokalu od około [...] lat., wyjechał do W w związku z [...], potem mieszkał w tym mieście z powodu [...]. W swoich wyjaśnieniach złożonych w trakcie postępowania administracyjnego oświadczył, że początkowo mieszkał razem z [...] w K i przyjeżdżał na [...] i [...], jednak od [...] r. zaprzestał tych przyjazdów, gdyż jego meble zostały usunięte, a [...] wymieniła zamki u drzwi wejściowych utrudniając mu dostęp do spornego lokalu. W opinii Sądu Wojewoda D dokonał właściwej oceny zebranych w postępowaniu administracyjnym dowodów i właściwie wywiódł, że skarżący w latach [...] nie podjął żadnych kroków prawnych, które umożliwiłyby mu zamieszkanie w K przy ul. [...], pomimo, że był o takiej możliwości poinformowany pismem z dnia [...] r. przez ZAMGGMK. Trzeba zgodzić się z organem odwoławczym, że takie zachowanie skarżącego świadczy o tym, że pogodził się on z faktem nie zamieszkiwania w spornym lokalu.

Z powyższych ustaleń, Wojewoda D zasadnie wywiódł, że skarżący nie przebywa w spornej nieruchomości i że centrum życiowe skarżącego nie mieści się w miejscu stałego zameldowania. Dokonana przez organ odwoławczy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, w opinii Sądu, jest logiczna, spójna i nie nosi cech dowolności, a tym samym zgodna z art. 80 kpa.

Fakt nie zamieszkiwania skarżącego w K przy ul. [...] potwierdza przede wszystkim jednak podstawowa okoliczność, że skarżący sam dokonał wymeldowania ze spornego lokalu.

Mając powyższe na względzie należy przyjąć, że orzekający organ odwoławczy zasadnie ocenił, iż opuszczenie lokalu przez skarżącego spełniało przesłankę z art. 15 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy. Podkreślić należy, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym, ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. W konsekwencji fakt opuszczenia lokalu skutkować winien wymeldowaniem.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego związanego z kwestią zwrotu kosztów podróży przywołać należy przepis art. 56 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 978, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej w skrócie "k.p.a".), zgodnie z którym osobie, która stawiła się na wezwanie, przyznaje się koszty podróży i inne należności według przepisów o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym. Dotyczy to również kosztów osobistego stawiennictwa stron, gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo strona została bez swojej winy błędnie wezwana do stawienia się (§1), żądanie przyznania należności należy zgłosić organowi administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie przed wydaniem decyzji pod rygorem utraty roszczenia (§2). W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sygn. akt [...]) z dnia [...] r. Sąd wskazał, że: "Sprawy te zostały unormowane w dekrecie z dnia 26 października 1950r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 4 lipca 1950r. w sprawie wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 48, poz. 284 ze zm.). Należności świadków, biegłych i stron przyznaje i ustala sąd (organ), a na rozprawie przewodniczący kompletu orzekającego (art. 15 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 dekretu). Przyznaną należność należy wypłacić niezwłocznie w razie niemożności niezwłocznej wypłaty - należność przekazuje się pocztą bez obciążenia opłatą pocztową świadka, biegłego lub strony (ust. 2). Zawarte w tym przepisie określenie "niezwłocznie" nie pozostawia wątpliwości iż pozostawienie tej kwestii do rozpatrzenia dopiero w momencie podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie wymeldowania – jak wywodził organ odwoławczy - naruszałoby przywołane przepisy."

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że żądanie przez stronę wypłaty należności i rozstrzyganie w tej kwestii przez organ administracji publicznej pozostaje jedynie w faktycznym związku z tokiem indywidualnej sprawy rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. Należy wskazać, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, w niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd jest decyzja dotycząca wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] i w tej materii Sąd orzeka. Kwestia odmowy przyznania stronie kosztów podróży nie mieści się w kategorii ewentualnych naruszeń prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Należy wskazać, że pomiędzy przywołaną kwestią zwrotu kosztów podróży, a merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy nie zachodzi żaden związek przyczynowy. Problem zwrotu kosztów podróży nie podlega załatwieniu w formie decyzji ani postanowienia na które przysługuje zażalenie, a tylko takie akty administracyjne wydawane w toku postępowania administracyjnego mogą być poddane kontroli sądowoadministracyjnej. W doktrynie przyjmuje się, że roszczenie o zwrot kosztów osobistego stawiennictwa ma charakter cywilnoprawny (Komentarz art. 56 kodeksu postępowania administracyjnego [w] G. Łaszczyca, A. Martycz, A. Matan Kodeks postępowania administracyjnego do art.1-103, Lex, 107, wyd. II. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego W-wa, str. 179). Przedmiotowe roszczenie o charakterze cywilnoprawnym może być dochodzone w postępowaniu administracyjnym, niemniej jednak jak wyżej wykazano nie poprzez orzekanie w tym zakresie w formie zaskarżalnego aktu administracyjnego. Rozstrzygając sprawę skargi na decyzję Wojewody D w sprawie wymeldowania Sąd nie jest zatem władny do kontroli prawidłowości, czy braku prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art., 56 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, decyzja Wojewody D utrzymująca w mocy decyzję B M K orzekająca o wymeldowaniu Z G z miejsca pobytu stałego w K przy ul. [...], odpowiada prawu.

Mając na względzie powyższe, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.