Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 328/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1; art. 69 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 26 ust. 1; art. 49 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa L. z dnia [...] maja 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kat. A2 prawa jazdy P. K., który był prowadzony przez egzaminatora P. B. w dniu [...] września 2015 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L..

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że unieważnienie egzaminu państwowego w oparciu o art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm. – dalej jako "ustawa o kierujących pojazdami" lub "u.k.p.") wymaga kumulatywnego spełniania obu wskazanych w tym przepisie przesłanek. Zgodnie bowiem z tym przepisem, marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. organ I instancji odmówił unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego bowiem uznał, iż pomimo przeprowadzenia egzaminu niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa ustalone nieprawidłowości nie miały wpływu na wynik egzaminu, co wykluczało jego unieważnienie. Odwołanie od tej decyzji wniósł egzaminator P. B., a organ II instancji stwierdził, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W ramach kontroli organ I instancji w oparciu o przepis art. 69 ust. 3 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami przeprowadził kontrolę egzaminu państwowego w zakresie kategorii A2 prawa jazdy P. K., który był prowadzony przez egzaminatora P. B. w dniu [...] września 2015 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L..

W dniu [...] września 2015 r. do organu I instancji wpłynęła skarga egzaminowanego dotycząca części praktycznej przeprowadzonego egzaminu. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. organ poinformował o wszczęciu postępowania w sprawia unieważnienia przedmiotowego egzaminu, o czym zawiadomiono egzaminowanego oraz egzaminatora. Z audiowizualnego zapisu przebiegu egzaminu zarejestrowanego kamerą umieszczoną w pojeździe poruszającym się za pojazdem egzaminacyjnym (motocyklem), na którym egzaminowany zdawał egzamin oraz z arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu wynika, że dwukrotnie nieprawidłowo wykonał on zadanie egzaminacyjne – "Przejazd przez przejścia dla pieszych". W trakcie egzaminu egzaminowany P. K. dwukrotnie zatrzymywał pojazd egzaminacyjny bezpośrednio przed przejściem dla pieszych, podczas gdy piesi w ogóle nie znajdowali się na przejściu.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu. Według zaś art. 49 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 49 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabrania się zatrzymania na przejściu dla pieszych oraz w odległości mniejszej niż 10 m przed tym przejściem, przy czym zatrzymanie nie dotyczy unieruchomienia pojazdu wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego. W ocenie organu egzaminator właściwie ocenił zachowanie P. K. w trakcie egzaminu, w rejonach przejść dla pieszych na Al. [...] oraz na ul. [...] w L., wobec czego – stosownie do § 28 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r. poz. 995, z późn. zm.) – egzaminowany uzyskał wynik negatywny z egzaminu państwowego, gdyż dwukrotnie nieprawidłowo wykonał to samo zadanie egzaminacyjne.

Oprócz tego, organ w uzasadnieniu wskazał także na uchybienia, jakich dopuścił się egzaminator w toku prowadzonego egzaminu praktycznego. Mianowicie egzaminator nie stosował się do § 27 pkt 3 obowiązującego w dniu egzaminu powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego, gdyż prowadząc egzamin nie wydawał egzaminowanemu poleceń dotyczących kierunku jazdy przed wszystkimi skrzyżowaniami, przez które następował jego przejazd, a na których istniała możliwość zmiany kierunku jazdy, przy czym znaki drogowe nie wskazywały jednoznacznie dozwolonego kierunku jazdy na skrzyżowaniu. Egzaminator nie podawał egzaminowanemu polecenia dotyczącego kierunku jazdy podczas przejazdu przez skrzyżowania na ul. [...] (na nagraniu godzina: 10:24:12), na ul. [...] (10:27:09 oraz 10:27:49), na Al. [...] (10:27:57, 10:28:23, 10:29:10), na ul. [...] (10:34:14, 10:34:25), na ul. [...] (10:34:58), podczas ponownego przejazdu przez Al. [...] (10:36:06, 10:36:06, 10:37:57), podczas ponownego przejazdu ul. [...] (10:45:42) i podczas ponownego przejazdu przez ul. [...] (10:47:58). Polecenia, których egzaminator nie podawał dotyczyły przejazdu na wprost przez skrzyżowania, a co istotne, sposób podawania poleceń przez egzaminatora nie był jednolity podczas całego egzaminu, gdyż dwukrotnie w trakcie egzaminu podczas jazdy na ul. [...] (10:27:12) oraz na ul. [...] (10:33:03), egzaminator wydał polecenia jazdy na wprost (w analogicznych innych sytuacjach w tej kwestii milczał). Tymczasem w przypadku, kiedy przejazd przez skrzyżowanie odbywał się na wprost, egzaminowany zbliżając się do skrzyżowania powinien być jednoznacznie poinformowany, w jakim kierunku będzie musiał jechać przez skrzyżowanie. Jako osoba egzaminowana powinien być skupiony w trakcie egzaminu na wykonywaniu manewrów, bez konieczności ewentualnego zastanawiania się, w jakim kierunku przez skrzyżowanie przejechać. Niedopuszczalne jest zaś zaniechanie wydawania przez egzaminatora poleceń dotyczących kierunku jazdy w przypadku egzaminu prowadzonego przez egzaminatora z innego pojazdu, gdy z osobą egzaminowaną porozumiewa się za pomocą środków łączności. Taką sytuację egzaminowany może odbierać jako wynik awarii urządzenia służącego do porozumiewania się drogą radiową z egzaminatorem, co z kolei generuje odczucie niepewności i wpływa na poziom stresu osoby egzaminowanej.

Z nagrania egzaminu wynika również, że w trakcie egzaminu w ruchu drogowym egzaminator prowadził dyskusję z pracownikiem ośrodka egzaminowania, który kierował pojazdem jadącym za motocyklem kierowanym przez egzaminowanego. Organ uznał, że w wysokim stopniu rozmowa ta była na tyle absorbująca, że egzaminator nie wydawał poleceń dotyczących kierunku jazdy egzaminowanemu, co z kolei było jego obowiązkiem. Treść zapisu audiowizualnego wyraźnie wskazuje także na to, że rozmowa dotyczyła tematów niezwiązanych z prowadzonym egzaminem, a w jej trakcie używane były słowa uznawane powszechnie za niecenzuralne (10:43:20, 10:43:40, 10:44:35), co nie powinno mieć miejsca podczas egzaminu państwowego na prawo jazdy.

Organ podkreślił przy tym, że wydawane przez egzaminatora polecenia muszą być jasne i zrozumiałe dla osoby zdającej oraz nie powinny wprowadzać niepotrzebnego zamętu i zamieszania. W celu zagwarantowania takiego charakteru wydawanych poleceń powinny być one przekazane w sposób zrozumiały i w odpowiednim czasie. W konsekwencji brak polecenia przed skrzyżowaniem nie zostanie odebrany przez osobę egzaminowaną jako polecenie jasne i zrozumiałe. Wyraźnie i jednoznacznie wydane polecenie osobie egzaminowanej nie wprowadza natomiast zamętu i zamieszania.

Podsumowując swoje rozważania organ wyjaśnił, że pomimo wskazanych wyżej nieprawidłowości w zakresie sposobu przeprowadzenia przedmiotowego egzaminu nie można było uznać, że miały one wpływ na jego wynik w stopniu uzasadniającym unieważnienie egzaminu. Dlatego brak spełnienia ustawowych przesłanek wykluczał wydanie decyzji o unieważnieniu egzaminu państwowego w zakresie kategorii A2 prawa jazdy P. K., który był prowadzony przez egzaminatora P. B. w dniu [...] września 2015 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L..

Za bezzasadne organ uznał argumenty podniesione przez egzaminującego skarżącego w odwołaniu. Za całkowicie niezrozumiałe uznano żądanie wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w którym organ odwoławczy uchyliłby zaskarżoną decyzji i orzekł co do istoty sprawy, gdy wydana decyzja w swojej sentencji jest korzystna dla skarżącego. Zastosowanie się do żądania skarżącego oznaczałoby w konsekwencji konieczność wydania decyzji o unieważnieniu egzaminu, a te przesłanki nie zostały spełnione. Organ odwoławczy wobec kompletności materiału dowodowego nie uznał także za uzasadnione wydanie decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący (egzaminator) podniósł zarzuty naruszenia:

1) art. 15 k.p.a. i art. 138 k.p.a., polegające na nieodniesieniu się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania, a tym samym na naruszeniu przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym;

2) art. 107 § 1 k.p.a., wyrażające się na nieuwzględnieniu przez organ odwoławczy w swym rozstrzygnięciu zarzutów dotyczących uzasadnienia decyzji Marszałka Województwa oraz dorozumiewanym uznaniu za dopuszczalne ujęcie wyłącznie w uzasadnieniu decyzji rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia przeprowadzenia egzaminu z naruszeniem przepisów ustawy, przy jednoczesnym braku odzwierciedlenia tego rozstrzygnięcia w treści sentencji skarżonej decyzji;

3) art. 68 ust. 1 w zw. z art. 69 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 72 ust 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, polegające na uznaniu przez organ II Instancji, że Marszałek Województwa w toku postępowania wszczętego na skutek skargi złożonej w trybie art. 68 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, w ramach swych uprawnień nadzorczych posiada również kompetencję do orzekania w przedmiocie przeprowadzenia egzaminu z naruszeniem przepisów prawa, jeżeli naruszenie to nie miało wpływu na wynik egzaminu;

4) § 27 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, polegające na błędnym przyjęciu, że przepis ten nakłada na egzaminatora obowiązek określenia kierunku jazdy każdorazowo przy zbliżaniu się przez osobę egzaminowaną do skrzyżowania, bez względu na to, czy kierunek jazdy miałby ulec zmianie, czy też nie;

5) art. 58 ust. 1 pkt 8 i art. 63 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez wskazanie naruszenia tych przepisów, pomimo że nie dotyczą one przebiegu lub przeprowadzania samego egzaminu, w związku z czym nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia, że egzamin został przeprowadzony z naruszeniem przepisów ustawy;

6) art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu przez organ II Instancji zaskarżonej decyzji Marszałka Województwa w mocy, pomimo że w przedmiotowej sprawie istniały podstawy do jej uchylenia.

Powołując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.

W pierwszej kolejności wymaga zwrócenia uwagi, że skarga w tej sprawie została wniesiona przez egzaminatora, który negatywnie w dniu [...] września 2015 r. ocenił egzaminowanego P. K. w czasie praktycznego egzaminu państwowego z zakresie kat. A2 prawa jazdy. Do prawidłowości negatywnej oceny samego egzaminu skarżący w istocie skarżący nie zgłosił żadnych zastrzeżeń, był bowiem autorem tej oceny. Złożona skarga odnosi się natomiast do zawartych w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji negatywnych uwag wobec egzaminatora i popełnionych przez niego uchybień, które dotyczyły sposobu przeprowadzenia przez niego egzaminu. Uchybienia te – w ocenie organów – nie miały jednakże wpływu na jego wynik.

Z wykładni językowej przepisu art. 127 § 1 k.p.a. wynika, że odwołanie służy od decyzji, przy czym nie było niegdyś jasne, czy przez pojęcie decyzji należy rozumieć tylko rozstrzygnięcie (osnowę) decyzji, czy rozstrzygnięcie decyzji wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym, czy też decyzją w rozumieniu tego przepisu może być wyłącznie uzasadnienie decyzji.

Na tle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wyrażono już stanowisko, że zaskarżenie uzasadnienia decyzji oznacza zaskarżenie decyzji jako pewnej całości, której poszczególne części są ze sobą nierozerwalnie związane. Elementy te wzajemnie się uzupełniają i powinny być oceniane łącznie. Uzasadnienie decyzji nie jest jej częścią, która mogłaby samodzielnie funkcjonować w obrocie. Dopuszczalność zaskarżenia uzasadnienia decyzji wynika z faktu, iż stanowi ono obowiązkowy składnik decyzji, która podlega kontroli sądu stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Dlatego treścią skargi mogą być zarzuty dotyczące wyłącznie uzasadnienia decyzji, gdyż kształt uzasadnienia decyzji, wyrażone w nim poglądy, przedstawiona wykładnia przepisów prawa materialnego i zastosowanie tych przepisów w konkretnym przypadku mają często dla strony istotne znaczenie, niezależnie od samego rozstrzygnięcia, które może być dla strony korzystne (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 września 2004 r., sygn. akt II SA/Lu 1488/03).

Tak też jest w rozpatrywanej sprawie, gdzie decyzją, z której uzasadnieniem nie zgodziła się strona (egzaminator części praktycznej egzaminu państwowego), organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wymaga zwrócenia uwagi, że wszystkie zarzuty strony odnosiły się w istocie do negatywnych względem egzaminatora stwierdzeń zawartych w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, które mogą wpłynąć na jej dalszą sytuację prawną. Dlatego też strona w świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. była uprawniona do żądania przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli takiej decyzji pod względem jej legalności, także w przypadku, gdy w jej ocenie jedynie część tej decyzji, a nie jej całość, prawo narusza. Z tego względu – co do zasady – skargę należało uznać za dopuszczalną.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił w tej sprawie przepis art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

Z treści cytowanego przepisu jednoznacznie wynika zatem to, że wydanie decyzji o unieważnieniu egzaminu państwowego uzależnione jest od spełnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze stwierdzenia, że egzamin na prawo jazdy prowadzony był niezgodnie z przepisami, po drugie wykazania, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu, przy czym użyty przez ustawodawcę zwrot "niezgodny z przepisami ustawy", nie oznacza – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy – tylko niezgodności z przepisami ustawy, lecz także z przepisami wykonawczymi do tej ustawy, jakie obowiązywały w czasie przeprowadzenia egzaminu, to jest rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r. poz. 995, z późn. zm.), albowiem to ten właśnie akt prawny – wydany na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1-5, 7 i 8 ustawy o kierujących pojazdami – określał w Rozdziale 5 warunki i tryb przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że ustalenia faktyczne organów w tej sprawie zostały zasadniczo oparte na utrwalonym w sposób audiowizualny przebiegu praktycznej części egzaminu państwowego egzaminowanego P. K. na prawo jazdy. Ustalenia te nie budzą żadnych wątpliwości, gdyż zapisowi temu odpowiadają. Natomiast wyrażone na tej podstawie przez rozpoznające sprawę organy oceny zawarte w uzasadnieniach wydanych decyzji, dotyczące zachowania egzaminatora w czasie egzaminu – stały się źródłem skargi wniesionej przez egzaminatora prowadzącego praktyczną cześć egzaminu. Analiza wskazanego zapisu potwierdza prawidłowość wniosków organów obu instancji.

Skoro przepis art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, dla unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy wymaga, aby egzamin "był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik", to zbadanie legalności zaskarżonej decyzji polega na wskazaniu takich okoliczności. Odpowiedzi na to pytanie poszukiwać trzeba w przepisach Rozdziału 9 ustawy o kierujących pojazdami, obejmującego przepisy art. 49-57d ustawy. Istotne znaczenie ma tu m.in. przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Przepis ten określa cel egzaminu i jego zakres w odniesieniu do egzaminu praktycznego na prawo jazdy uprawniające do kierowania m.in. pojazdami silnikowymi jako: "sprawdzenie umiejętności w zakresie zgodnego z przepisami, bezpiecznego, energooszczędnego, sprawnego i nieutrudniającego innym uczestnikom ruchu poruszania się, odpowiednio do uprawnienia, o które ubiega się osoba zdająca egzamin w ruchu drogowym pojazdem silnikowym". W kontekście tego przepisu należałoby przyjąć, że egzamin przeprowadzony w sposób niezgodny z wyżej wskazanym celem i zakresem egzaminu – byłby niezgodny z przepisami ustawy. W sprawie tej nie miało to miejsca.

W ocenie Sądu natomiast, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do uznania, że obie z wymienionych wyżej przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p. – nie zostały spełnione. Przede wszystkim materiał dowodowy jest kompletny i nie pomija żadnego z aspektów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Bezspornie osoba egzaminowa nieprawidłowo dwukrotnie wykonała tylko jedno zadanie, a mianowicie przejazd przez przejścia dla pieszych. Zasadnie dało to rezultat w postaci negatywnego wyniku egzaminu osoby egzaminowanej. Stosownie zaś do § 28 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia wykonawczego, osoba egzaminowana uzyskuje negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli dwukrotnie nieprawidłowo wykonała to samo zadanie egzaminacyjne. Wobec skargi osoby egzaminowanej na początkowym etapie postępowania, jako dowód dopuszczono nagranie DVD z przebiegu egzaminu oraz dokumentu w postaci arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego, z których wynika, że egzaminowany rzeczywiście dwukrotnie nieprawidłowo wykonał zadanie egzaminacyjne "Przejazd przez przejścia dla pieszych", określone w poz. 10 w Tabeli nr 7 zamieszczonej w Załączniku Nr 2 – Zadania egzaminacyjne, stosowane na egzaminie państwowym oraz kryteria oceny wykonania tych zadań, do obowiązującego w dniu egzaminu Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach. W trakcie egzaminu P. K. dwukrotnie zatrzymywał pojazd egzaminacyjny bezpośrednio przed przejściem dla pieszych w rejonach przejść dla pieszych na Al. [...] oraz na ul. [...] w L., podczas gdy piesi nie znajdowali się na przejściu, zmuszając inne pojazdy znajdujące się za pojazdem egzaminacyjnym do hamowania. Zgodnie z zapisem w arkuszu przebiegu części praktycznej, ocena negatywna odnosiła się do pkt 10 – Przejazd przez przejścia dla pieszych oraz pkt 30 zachowanie wobec innych uczestników ruchu.

Jak zaznaczył organ, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.), kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu. Stosownie do przepisu art. 49 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 49 ust. 4 ustawy, zabrania się zatrzymania na przejściu dla pieszych oraz w odległości mniejszej niż 10 m przed tym przejściem, przy czym zatrzymanie nie dotyczy unieruchomienia pojazdu wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

Podzielić zatem należało stanowisko, że egzaminator właściwie ocenił zachowanie egzaminowanego w trakcie egzaminu praktycznego, wobec czego – stosownie do § 28 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami [..] – egzaminowany zasadnie uzyskał wynik negatywny z egzaminu państwowego.

Natomiast analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym także obejmująca nagranie przebiegu egzaminu, stanowiące kluczowy dowód w sprawie, potwierdza prawidłowość kwalifikacji dokonanej przez organy, że postępowanie sprawdzające wszczęte na wniosek osoby egzaminowej, która złożyła zastrzeżenia dotyczące przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego wykazało również, że egzamin został przeprowadzony przez egzaminatora w sposób naruszający ustawę i przepisy wykonawcze (art. 58 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami i § 27 pkt 3 rozporządzenia z dnia 13 lipca 2012 r.), choć stwierdzone naruszenia nie miały wpływu na wynik samego egzaminu.

Zarzuty dot. zachowania egzaminatora w czasie przeprowadzenia egzaminu zostały praktycznego zostały szczegółowo opisane przez Marszałka Województwa L. w decyzji z dnia [...] maja 2017 r., a następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Opis ten odpowiada treści materiału audiowizualnego dot. przebiegu egzaminu. Dowód ten dawał organom podstawę do zwrócenia uwagi na "niewłaściwe, wręcz naganne zachowanie egzaminatora podczas prowadzenia egzaminu – nieustanne rozmowy towarzyskie z pracownikiem obsługującym egzamin okraszone słowami wulgarnymi, zamiast rzetelnego wykonywania swojej pracy polegającej na bacznym obserwowaniu przebiegu egzaminu", co spowodowało w konsekwencji zastosowanie wobec egzaminatora kary regulaminowej (k. 6 akt administracyjnych).

W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Zasadnie też organy uznały, że zebrane dowody stanowiły wystarczającą podstawę do rozstrzygnięcia sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają wymagane uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Nie zawierają przy tym zarzuconych w skardze uchybień, skutkujących koniecznością ich uchylenia.

W ocenie Sądu, który dokonał weryfikacji prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych na bazie tego samego materiału dowodowego jakim dysponowały organy, nie ma podstaw do zakwestionowania legalności wydanych w sprawie decyzji, ani pod kątem ustaleń faktycznych, ani ich kwalifikacji prawnej.

Z przytoczonych względów – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę jako niezasadną, o czym orzekł w sentencji wyroku.