Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 705/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 209u ust. 1 pkt 2, art. 202a, art. 202a ust. 3 pkt 3, art. 202a ust. 4, art. 209w ust. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1580
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r.- Prawo lotnicze t.j.
article: art. 165b par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 261 poz 24 art. 3, art. 4 ust. 1, pkt 1 preambuły
law: Dyrektywa Rady 2004/82/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi R., Co. D. (Irlandia) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "(...)" grudnia 2020 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." utrzymał w mocy zaskarżoną wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzję tego samego organu z "(...)" września 2020 r. nakładającą na "(...)"w D. karę pieniężną w wysokości 18 000 złotych w związku z przekazaniem przez przewoźnika nieprawdziwej informacji API, dotyczącej lotu z "(...)" grudnia 2017 r. z T.do K.. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 209u ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 209w ustawy z 3 lipca 2002 r. – Prawo Lotnicze (Dz. U. z 2019 r., poz. 1580 ze zm.).

Decyzję wydano w następujących okolicznościach sprawy. Komendant Placówki Straży Granicznej w "(...)"19 października 2017 r. zwrócił się do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o wymierzenie kary pieniężnej przewoźnikowi "(...)" (obecnie "(...)"z siedzibą w D.), w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji API za lot nr "(...)"z T. dnia 9 grudnia 2017 r. dotyczącej danych dokumentu paszportowego pasażera T. A. W.. Komendant wskazał, że podano nieprawidłowy numer paszportu. Ustalenia te potwierdzono w toku postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i z tego powodu, decyzją z "(...)" września 2020 r. organ ten nałożył na "(...)"karę pieniężną w wysokości 18 000 złotych.

W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z "(...)" grudnia 2020 r. utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w tej sprawie nie znajduje zastosowania art. 165b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), zwanej dalej "o.p.", ograniczający termin wszczęcia postępowania administracyjnego na 6 miesięcy od zakończenia kontroli. W jego ocenie, po nowelizacji tej ustawy, na mocy ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649) od dnia 1 stycznia 2016 r., przepisy rozdziału III o.p. nie mają zastosowania w ogóle, ze względu na wykreślenie z art. 2 § 1 pkt 1 odwołania do niepodatkowych należności budżetu państwa. W jego ocenie odesłanie z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego stało się puste. Zdaniem organu, w tej sprawie nie zachodziły określone w art. 189f k.p.a. przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucono naruszenie prawa materialnego, ujmując je jako naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 165b § 1 o.p. w związku z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego (w brzmieniu sprzed dnia 1 kwietnia 2019 r.) wszczęcie i prowadzenie postępowania po upływie terminu 6 miesięcy od dnia wykonania lotu. Zdaniem skarżącego uchybienie to stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sformułowano także zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 208 § 1 o.p. oraz art. 105 § 1 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji wydanej w pierwszej instancji oraz nieumorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, pomimo że było ono bezprzedmiotowe. Strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, ewentualnie ich uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania administracyjnego.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325), obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.

Stan faktyczny został w tej sprawie ustalony prawidłowo, na podstawie zgromadzonych zgodnie z przepisami prawa dowodów i ich rzetelnej oceny. Nie można organowi przypisać naruszenia art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. Decyzja została należycie i przekonująco uzasadniona, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Prawidłowo wyłożono i zastosowano przepisy prawa materialnego. Nałożenie na stronę skarżącą kary nastąpiło na podstawie z art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego. Przepis ten statuuje odpowiedzialność przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego z tytułu przekazania nieprawdziwej informacji, o której mowa w art. 202a Prawa lotniczego, to jest informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 202a ust. 3 pkt 3 Prawa lotniczego, wspomniana informacja zawierać ma m. in. numer i rodzaj dokumentu podróży i zgodnie z art. 202a ust. 4 tej ustawy przekazywana jest przez przewoźnika lotniczego na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego. Wniosek taki kierowany jest wówczas, gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej.

Dodać należy, że wskazany obowiązek przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, został ustanowiony w wyniku wdrożenia przepisów art. 3 i nast. dyrektywy Rady 2004/82/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz.Urz.UE.L.261). Nieprzekazanie chociażby jednego z elementów informacji – w świetle punktu 1 preambuły oraz art. 4 ust. 1 tej dyrektywy – skutkować ma sankcjami finansowymi nakładanymi na przewoźników lotniczych.

Z niebudzących wątpliwości ustaleń wynika, że wnioskiem z 19 października 2017r., Komendant Placówki Straży Granicznej w "(...)", wystąpił do skarżącego o przekazanie informacji o pasażerach lotów spoza państw UE/EOG/CH realizowanych w terminie od 28 października 2017 roku do 31 marca 2018 roku. W odniesieniu do lotu z T.do K. z "(...)" grudnia 2017 r. w przekazanej przez przewoźnika informacji podano nieprawidłowy numer paszportu jednego z pasażerów, co wynika z kopii jego paszportu. Dlatego zasadnie Komendant Placówki Straży Granicznej w "(...)" wystąpił do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym naruszeniem. To, że obecnie tych danych zweryfikować już nie można nie sprawia, że ustalenia powyższe są nieprawidłowe. Nie zostały bowiem skutecznie podważone w toku postępowania administracyjnego.

W tych okolicznościach zasadnie wszczęto postępowanie i nałożono na skarżącego karę w wysokości wskazanej w art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego.

Nieuzasadniony pozostaje zarzut naruszenia art. 165b § 1 o.p. Wprawdzie w tej sprawie znajdują zastosowanie przepisy o.p., a to z mocy odesłania z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego w brzmieniu do 1 kwietnia 2019 r., ale w tej sprawie nie miała miejsce kontrola, wyznaczająca początkowy termin na wszczęcie postępowania administracyjnego. Nie ma powodów, by wyłączać spod zakresu wskazanego odesłania przepisy procesowe o.p., niemniej wobec skarżącego nie prowadzono kontroli, o której mowa w art. 165b § 1 o.p., lecz wystosowano jedynie wobec tego podmiotu wniosek o przekazanie przewidzianej prawem informacji. Kontrola przewoźnika lotniczego jest dopuszczalna na podstawie przepisów działu II rozdziału i Prawa lotniczego i prowadzić ją może Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, nie zaś komendant placówki Straży Granicznej. Skoro nie prowadzono kontroli, nie otworzył się unormowany w art. 165b § 1 o. p. termin na wszczęcie postępowania, a więc nie doszło do przekroczenia takiego terminu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.