Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 139/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2023-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 59, art. 134, art. 107 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 20 lutego 2023 r., nr 47/2023 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania i odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Zarządu Województwa Opolskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697,00 zł (słownie złotych: sześćset dziewięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. Spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej też określana jako: "Strona", "Skarżąca", "Spółka") jest postanowienie Zarządu Województwa Opolskiego z 20 lutego 2023 r., którym organ ten działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 58, 59 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. dalej jako: k.p.a.) stwierdził niedopuszczalność odwołania i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektor Opolskiego Centrum Rozwoju Gospodarczego z 16 grudnia 2022 r., nr 7/2022 w przedmiocie zwrotu dofinansowania w kwocie 1.552.319,30 zł wraz z odsetkami.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Spółka zawarła z Województwem Opolskim, reprezentowanym przez Zarząd Województwa Opolskiego, pełniącym funkcję IZ umowę nr [...] o dofinansowanie projektu pn. [...] (zwaną dalej: umową o dofinansowanie).

Pismem z dnia 19 maja 2022 r. (znak: [...]) OCRG przekazało Informację Pokontrolną nr [...] z wizyty monitoringowej przeprowadzonej miejscu realizacji projektu nr [...], tj. w siedzibie M. Sp. z o. o. Na podstawie ww. Informacji Beneficjent został wezwany do zwrotu części pobranego dofinansowania w wys. 1.506.628,47 zł wraz z należnymi odsetkami w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Należność nie została uregulowana. W konsekwencji Dyrektor OCRG 16 grudnia 2022 r. wydał decyzję nr 7/2022 określającą przypadające do zwrotu przez Stronę środki dofinansowania w kwocie 1.552.319,30 zł (słownie: jeden milion pięćset pięćdziesiąt dwa tysiące trzysta dziewiętnaście złotych 30/100) wraz z należnymi odsetkami.

Decyzja została wysłana do Strony 16 grudnia 2022 r. i odebrana dnia 23 grudnia 2022 r. przez pełnomocnika do doręczeń (pełnomocnictwo pocztowe [...] – dane takie zostały uwidocznione na zwotnym, potwierdzeniu odbioru).

W związku z przedmiotową decyzją pełnomocnik procesowy Strony 19 stycznia 2023 r., za pośrednictwem operatora pocztowego, wysłał do Instytucji Pośredniczącej - OCRG odwołanie od decyzji Dyrektora Opolskiego Centrum Rozwoju Gospodarki w Opolu z dnia 16 grudnia 2022 r. (sygn. akt: [...]) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik wskazał, że Spółka od momentu jej założenia jest reprezentowana przez prezesa zarządu będącego obywatelem Szwajcarii, który nie włada językiem polskim. Pełnomocnik podkreślił, że do 2020 r. Spółka była prężnie rozwijającym się podmiotem gospodarczym zajmującym się wysoce wyspecjalizowaną obróbką i odlewnictwem elemnetów ze stopu magenezu. Jednak [...] w fabryce nastapiła eksplozja jednostoki filtrującej zawierającej [...], co doprowadziło do zniszczenia zakładu. W związku z tym zdarzeniem doszło do zaprzestania dzialalności produkcyjnej. Obecnie jedyną osobą w spółce pozostał jej prezes. Jednocześnie pełnomocnik podnosił, że z uwagi, iż centrum życiowym prezesa Spółki pozostaje Szwajcaria, skorzystał on z pomocy byłego pracownika – J. K. J. K. korzystając z udzielonego jej pełnomocnitwa pocztowego odebrała 23 grudnia 2021 r. przesyłkę zawierającą decyzję. Jednakże z uwagi na przerwę świąteczną oraz noworoczną oraz zaplanowaną na dzień [...] wizytę w Polsce prezesa Spółki, co miało związek z wyznaczeniem na ten dzień rozprawy przed Sądem Rejonowym w K. dotyczącej spraw Spółki, J. K. przekazała odebraną 23 grudnia 2022 r. przesyłkę dopiero w dniu 12 stycznia 2023 r. Pełnomocnik wskazywał, że z uwagi, iż prezes Spółki nie posługuje sie językiem polskim decyzja została przetlumaczona na jezyk polski 13 stycznia 2022 r. za pomocą translatora internetowego. Argmumentował, że na skutek wspomnianej powyżej eksplozji i przerwania działaności gospodarczej, a także przedłużającego się postępowania sądowego w przedmiocie wypłaty odszkodowania, prezes Spółki pozostawał jedyną osobą pracującą w Spółce, a na skutek zbiegu przedstawionych powyżej okoliczności oraz przerwy światecznej, nie otrzymał on deczyji nr 7/2022 określającą przypadające do zwrotu przez Stronę środki dofinansowania w kwocie 1.552.319,30 zł (słownie: jeden milion pięćset pięćdziesiąt dwa tysiące trzysta dziewiętnaście złotych 30/100) wraz z należnymi odsetakimi, aż do 12 stycznia 2023 r., a zatem nie był w stanie – przy dołożeniu najwyższej staranności i zaangażowaniu – zachować terminu do wniesienie odwołania.

Zaskarżonym postanowieniem z 20 lutego 2023 r. organ stwierdził niedopuszczalność odwołania i odmówił przywrócenia terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że z uwagi na fakt, że wnoszącym odwołanie jest spółka prawa handlowego (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), wymóg braku winy dotyczy organów spółki. Skoro zarządca spółki ustanowił pełnomocnika do doręczeń pocztowych, należy uznać, że działania lub zaniechania pełnomocnika pocztowego odnoszą się wprost do sytuacji faktycznej i prawnej Spółki. Organ podreślał, że Strona nie wykazała, że doręczenie decyzji Prezesowi Spółki, nastąpiło dopiero 12 stycznia 2023 r. z obiektywnie uzasadnionych przyczyn. Za taką przyczynę nie można uznać faktu, że miejsce zamieszkania Prezesa jest za granicą i dopiero jego przyjazd do Polski dnia 12 stycznia 2023 r. umożliwił doręczenie mu decyzji za pośrednictwem pełnomocnika pocztowego. Przedmiotowa korespondencja odebrana przez pełnomocnika pocztowego mogła i powinna zostać przekazana za pośrednictwem powszechnie dostępnych środków komunikacji, np. faks, e-mail, kurier itp. W opinii organu nie zostało przez Stronę wykazane, że pełnomocnik pocztowy nie mógł w okresie od 23 grudnia 2022 r. do 9 stycznia 2023 r. doręczyć korespondencji Prezesowi spółki. Organ wskazał, że uznał przesyłkę za skutecznie doręczoną i odmawił przywrócenia terminu na złożenie odwołania z uwagi na niespełnienie wymogu braku winy w uchybieniu terminowi wskazanemu w przepisie art. 58 § 1 k.p.a. W świetle powyższych okoliczności i przepisów k.p.a., stwierdził, że na podstawie art. 134 k.p.a. odwołanie z powodu uchybienia terminu na jego wniesienie jest niedopuszczalne.

Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Zarzucała, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:

a) art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez:

• dokonanie błędnych, niepełnych, a nadto dowolnych ustaleń faktycznych organu I instancji, polegających zwłaszcza na zaniechaniu ustalenia okoliczności związanych zarówno z datą doręczenia decyzji organu I instancji jak i okoliczności indywidualnych związanych z samą Skarżącą powodujących trudne do przezwyciężenia przeszkody w możliwości dopełnienia terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji;

• brak weryfikacji okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, a dotyczących faktycznej sytuacji Skarżącej;

• poczynienie (błędnych) ustaleń co do okoliczności jakoby Skarżąca kwestionowała skuteczność doręczenia przesyłki J. K., podczas gdy Skarżąca faktu tego w żadnym stopniu nie kwestionowała, przy jednoczesnym pominięciu meritum uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jakim były trudne do przezwyciężenia okoliczności prowadzące do niemożności złożenia odwołania w terminie

• art. 58 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji spełnienia przez Skarżącą przesłanek do wniesienia tegoż wniosku w świetle okoliczności powodujących niemożność złożenia odwołania w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Orzeczenie organu podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Nadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Instytucja przywrócenia terminu uregulowana została w art. 58 k.p.a. Według § 1 art. 58 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 art. 58 k.p.a., podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

W tym miejscu należy podkreślić, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 27 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 500/23) rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 58 k.p.a., jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie odpowiednio art. 134 k.p.a, niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim). Z przepisów postępowania wynika, że podanie o przywrócenie terminu składa się po jego uchybieniu (ustaniu przyczyny uchybienia), przy czym takie przywrócenie następuje "w razie uchybienia terminu" (o ile zainteresowany uprawdopodobni brak winy w uchybieniu). Instytucja przywrócenia terminu została zatem przewidziana do takich sytuacji, w których już doszło do uchybienia terminu. Właśnie bowiem to uchybienie daje możliwość zawnioskowania o jego przywrócenie. Jeśli zatem na tak postrzeganą instytucję prawną nałoży się powszechnie akceptowany w orzecznictwie obowiązek orzekania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, to nie powinno budzić uzasadnionych wątpliwości, która ze spraw powinna obejmować badanie kwestii prawidłowości doręczenia, ustalenia daty początku biegu i końca terminu odwoławczego oraz ustalenia daty wniesienia odwołania, a następnie przełożenia tych ustaleń na odpowiedni do nich język procesowy. Wyniki takiego badania stanowią o dochowaniu lub przekroczeniu terminu, co w tym ostatnim przypadku skutkować powinno stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast inną sprawą jest, aczkolwiek także mającą rację bytu i związek z tą pierwszą, dalsze procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu w płaszczyźnie dla niego kluczowej, a mianowicie z punktu widzenia oceny braku zawinienia w zakresie uchybienia terminu, którego wniosek dotyczy, oczywiście przy spełnieniu wymogów formalnych oraz co do właściwego czasu jego złożenia. Te właśnie zagadnienia są istotne dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej z punktu widzenia art. 58 i 59 k.p.a.

Ponadto należy zwrócić uwagę na bezwarunkowy charakter art.134 k.p.a. wynikający między innymi ze zwrotu "organ odwoławczy stwierdza". Dodać więc należy, że stwierdzenie uchybienia terminowi następuje w trybie działania z urzędu (aczkolwiek w sensie sprawczym z impulsu wnioskodawczego w postaci wniesionego odwołania), a przywrócenie terminu tylko na wniosek zainteresowanego. Tym samym, o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania decyduje to, czy według stanu na moment jego podjęcia spełniły się przesłanki przewidziane w art. 134 k.p.a. Treść tego przepisu została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Koniecznym jest zatem ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji i w rezultacie, czy doszło do uchybienia terminowi do jego wniesienia. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Zatem z uwagi na powyższe wskazać należy, że rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania stanowi punkt wyjścia rozważań, czy w takim stanie rzeczy zaistniała przesłanka określona w art. 58 k.p.a. do złożenia wniosku o jego przywrócenie (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1095/22). Dopiero wydanie takiego postanowienia i rozstrzygniecie kwestii związanych z prawidłowością doręczenia otwiera możliwość procedowania w przedmiocie przywrócenia terminu. W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, iż rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołana jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi, niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim). Skoro bowiem punktem wyjścia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego niedotrzymanie, to właśnie stwierdzenie tegoż uchybienia powinno być tym, co w pierwszej kolejności następuje.

W ocenie Sądu brzmienie przepisów nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że, aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony. Z tej perspektywy pierwszeństwo winno mieć zatem rozstrzygnięcie w postaci postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 705/21, wyrok WSA w Krakowie z 6 września 2023 r., sygn. akt I SA/ Kr 559/23). Podstawą zatem do zastosowania art. 58 k.p.a. określającego przesłanki przywrócenia terminu jest ustalenie, że termin do dokonania czynności procesowej – w tym przypadku do wniesienia odwołania – został uchybiony. Będzie to w szczególności wynikało z postanowienia organu odwoławczego o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

Zatem, w sytuacji gdy, mamy do czynienia z niezachowaniem terminu do wniesienia odwołania, organ zobowiązany jest do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wynika to bezpośrednio z z brzmienia art. 134 k.p.a , który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Regulacja art. 134 k.p.a., obejmuje dwa różne merytorycznie rodzaje postanowień, tj. postanowienie o niedopuszczalności odwołania, a także postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminu.

Na tle przepisu art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. W doktrynie oraz orzecznictwie nie ma wątpliwości co do tego, że niedopuszczalność odwołania może mieć zarówno charakter przedmiotowy jak i podmiotowy. Do przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze podmiotowym należy wniesienie środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią) bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Natomiast do przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym należy zaliczyć w szczególności brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych, a także nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (por. np.: wyrok NSA z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 3669/19, wyrok WSA w Opolu z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 141/22, CBOSA).

W art. 134 k.p.a. ustawodawca przyjął kolejność, w jakiej organ odwoławczy powinien dokonać kontroli zachowania warunków formalnych odnośnie wniesionego odwołania. Kolejność ta ma doniosłe znaczenie prawne, gdyż kontrola zachowania terminu może nastąpić dopiero po rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy kwestii dopuszczalności odwołania. Uchybić terminowi do wniesienia odwołania można więc tylko w przypadku, gdy wniesienie odwołania było dopuszczalne. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością, jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania lub zażalenia jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego.

Wskazać również należy, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Uchybienie terminu stanowi więc okoliczność o charakterze obiektywnym i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi. Terminy wnoszenia środków zaskarżenia są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane ani skracane przez organ administracji publicznej, są też terminami procesowymi obliczanymi według przepisów k.p.a., których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu (por. wyrok NSA z 15 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 239/22; wyrok NSA z 14 stycznia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 306/98; wyrok NSA z 23 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 350/98; wyrok NSA z 31 maja 2000 r., SA/Sz 565/00).

Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu, postanowienie wydane w tej sytuacji przez organ odwoławczy na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzające niedopuszczalność odwołania uznać należy za wadliwe, bowiem jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ nie analizował kwestii związanych z dopuszczalnością odwołania w ww. rozumieniu, a kwestie związane z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, co stanowić może podstawę do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Natomiast w postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu organ podatkowy dokonuje oceny wiarygodności przedstawionych przez wnoszącego podanie okoliczności i ich wpływu na uchybienie terminu w kontekście braku winy, a ciężar uprawdopodobnienia braku zawinienia spoczywa wyłącznie na osobie zainteresowanej przywróceniem terminu.

Podkreślić również należy, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji stanowi bowiem jej istotę, wyrażającą rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście okoliczności faktycznych sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie przesądza o istocie sprawy. Rozstrzygnięcia nie można zatem ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia, powinno ono być wyrażone wprost w sentencji decyzji w sposób precyzyjny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania i odmowy przywrócenia terminu. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni okoliczności podniesione w treści niniejszego uzasadnienia zwracając szczególna uwagę, że kwestie związane z samym niedochowaniem terminu do wniesienia odwołania winny zostać rozstrzygnięte w postanowieniu w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Jednocześnie na marginesie niniejszych rozważań Sąd przypomina, że przepis art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. obliguje organ do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyjaśnienia stronie przyczyn takiego, a nie innego załatwienia żądania strony. W sytuacji gdy strona w swoim wniosku silnie akcentuje kwestie związane w eksplozją, jak miała miejsce na terenie zakładu, organ mając na uwadze art. 7i art. 11 , k.p.a., winien odnieść się do tych okoliczności. Uzasadnienie decyzji winno spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów oraz innych podmiotów. Uzasadnienie decyzji nie może ograniczać się do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska organu, jeżeli w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną bądź prawną ocenę sprawy odmiennie, niż organ administracji publicznej. Skoro przyjęte przez organ przesłanki faktyczne lub prawne, jak również ocena dowodów, budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu decyzji winno zostać zawarte rozstrzygnięcie odnośnie tych wątpliwości. Obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Składają się na nie: wpis od skargi (100 zł) oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Na zasądzone koszty złożyło się zatem wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że koszty zastępstwa procesowego zostały ustalone w wysokości stawki minimalnej ze względu na charakter sprawy oraz stopień nakładu pracy pełnomocnika.