Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SO/Bk 17/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny - W TRYBIE  ART. 149
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2, art. 55 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy z wniosku W. G. o wymierzenie grzywny Radzie Gminy P. w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Radzie Gminy P. grzywnę w kwocie 300 (słownie: trzysta) złotych z tytułu nieterminowego przekazania skargi w sprawie II SA/BK 879/12; 2. zasądzić od Rady Gminy P. na rzecz W. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem nadanym w urzędzie pocztowym dnia 8.10.2012r. W. G. zarzucił Radzie Gminy P. naruszenie art. 54 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przekazanie przez organ do WSA w Białymstoku skargi wnioskodawcy na uchwałę z [...].02.2012r. Nr [...] z naruszeniem 30 – dniowego terminu. Podał, że skargę wniósł w dniu 6.09.2012r. lecz do dnia złożenia niniejszego wniosku nie została ona przekazana sądowi.

W odpowiedzi na skargę podpisanej przez Przewodniczącego Rady Gminy P., Rada Gminy podała, że wniesiona przez wnioskodawcę, będącego Wójtem Gminy P., skarga na uchwałę Rady Gminy Nr [...] z dnia [...].02.2012r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Wójta Gminy, była przedmiotem obrad Rady Gminy na sesji w dniu 25.09.2012r. Rada Gminy nie udzieliła jednak wówczas Przewodniczącemu Rady Gminy upoważnienia do przekazania skarg Wójta sądowi z uwagi na brak przygotowanego przez Wójta Gminy – skarżącego, projektu uchwały w ww. przedmiocie, do czego Wójt był zobowiązany stosownie do art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wobec powyższego Rada Gminy nie mogła dotrzymać terminu przekazania skargi sądowi, określonego w art. 54 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przekazanie skargi nastąpiło dopiero po podjęciu przez Radę Gminy P. w październiku 2012r. uchwały w przedmiocie przekazania skargi. Mając na uwadze, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie było znaczne a także, że nie było wynikiem bezczynności rady, organ wniósł o oddalenie wniosku Wójta Gminy o wymierzenie Radzie Gminy P. grzywny oraz odstąpienie przez sąd od wymierzenia grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Z dopuszczonego przez sąd z urzędu, dowodu z akt IISA/Bk 879/12 wynika, że skarga W. G. na uchwałę Rady Gminy P. z dnia [...].02.2012r. Nr [...] złożona w organie 6.09.2012r. została przekazana sądowi w dniu 7.11.2012r. (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 42 akt IISA/Bk 879/12) tj. z naruszeniem terminu wynikającego z art. 54 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis powyższy stanowi bowiem o obowiązku organu przekazywania sądowi złożonej za jego pośrednictwem skargi (wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę) w terminie 30 dni od jej złożenia do organu. W niniejszej sprawie 30 – dniowy termin do przekazania skargi sądowi upłynął w dniu 6.10.2012r. a z uwagi na to, że koniec terminu przypadł na sobotę traktowaną jako dzień wolny od pracy, termin do przekazania skargi minął w poniedziałek 8.10.2012r. Opóźnienie zatem w przekazaniu skargi sądowi było prawie miesięczne.

Stosownie do treści art. 55 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 par. 2 ww. ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 par. 6 tejże ustawy. Okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że miało miejsce niezastosowanie się organu do obowiązku określonego w przepisie art. 54 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe wyczerpuje - co do zasady – przesłankę "ukarania" organu grzywną w trybie art. 55 par. 1 ww. ustawy. W postanowieniu z dnia 5.07.2006r. sygn. II OSK 1024/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny z art. 55 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 par. 2 ustawy.

Zdaniem sądu okoliczności powołane w odpowiedzi na skargą nie mogły być uznane jako "usprawiedliwiające" opóźnienie w przekazaniu skargi sądowi. Z treści Statutu Gminy P. dołączonego do akt II SA/Bk 879/12 (z których sąd dopuścił dowód) wynika bowiem, że podmiotem przygotowującym dla rady gminy projekty uchwał, nie był wyłącznie Wójt Gminy. Powyższe potwierdza brzmienie par. 14 Statutu wskazujące, że inicjatywa uchwałodawcza przysługuje nie tylko wójtowi, ale także komisjom rady, co najmniej 5 radnym, klubom radnych i przewodniczącemu rady oraz stwierdzająca (w pkt 2 par. 14), że projekt uchwały zainicjowanej przez inne niż wójt podmioty, wymaga opinii wójta, a także brzmienie par. 44 pkt 7 Statutu potwierdzające, że w przypadku podjęcia inicjatywy uchwałodawczej przez komisję, klub lub grupę radnych, Wójt wyraża swoje stanowisko do projektu uchwały. Z akt IISA/Bk 879/12 wynika, że z inicjatywą podjęcia uchwały w przedmiocie ponownego ustalenia wynagrodzenia Wójta Gminy P. wystąpił Przewodniczący Rady Gminy. Skoro Wójt Gminy P. nie był autorem projektu uchwały skarżonej przez siebie, nie miał też obowiązku przygotowywania projektu uchwały w sprawie przekazania własnej skargi sądowi administracyjnemu, albowiem z podjęciem tej uchwały łączyłby się obowiązek sporządzenia odpowiedzi na własną skargę. Oczywista sprzeczność między interesem prawnym organu wykonawczego gminy a interesem prawnym organu uchwałodawczego gminy, wykluczała przygotowanie przez Wójta projektu uchwały w sprawie przekazania jego skargi sądowi. Udzielone na sesji Rady Gminy P. w dniu 31.10.2012r. upoważnienie dla Przewodniczącego Rady do przekazania sądowi skargi Wójta wraz ze stanowiącą załącznik uchwały o przekazaniu skargi odpowiedzią na skargę, potwierdza odpowiedzialność Rady Gminy za przekazanie skargi. Na marginesie można dodać, że z oświadczenia Wójta złożonego na rozprawie wynika, że w okresie od 4.09.2012r. do 11.10.2012r. przebywał na zwolnieniu lekarskim a zatem i z tego powodu nie mógłby przygotować dla rady gminy projektów uchwał podejmowanych na sesji w dniu 25.09.2012r. Sąd zauważa przy tym, że przepis art. 55 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże możliwość wymierzenia grzywny wyłącznie z niezastosowaniem się przez organ do obowiązków wymienionych w art. 54 par. 2 ustawy, bez względu na to, co było powodem ich niedopełnienia (vide: postanowienie NSA z 12.04.2006r. sygn. I OSK 724/05 – Lex Nr 209121)

Bezprzedmiotowości wniosku o ukaranie nie tworzy fakt, że postępowanie ze skargi Wójta Gminy P. na uchwałę Rady Gminy P. w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia wójta, zarejestrowane pod sygn. IISA/Bk 879/12, zostało zakończone postanowieniem z dnia 15.01.2013r. (nieprawomocnym) odrzucającym skargę jako niedopuszczalną z racji uznania zaskarżonej uchwały za czynność z zakresu stosunku pracy. Zakończenie postępowania w sprawie, w której miało miejsce przekazanie skargi sądowi przez organ z opóźnieniem może, co najwyżej, mieć znaczenie dla wymiaru grzywny. Grzywna, o której mowa w art. 55 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma bowiem charakter dyscyplinująco – restrykcyjny, z przewagą cech dyscyplinujących (vide: postanowienie NSA z 5.07.2006r. sygn. II OSK 1024/06 – ONSA i WSA Nr 6, poz. 156 i postanowienie WSA w Warszawie sygn. II SO/Wa 8/08 z 23.04.2008r.). Celem grzywny jest przede wszystkim zdyscyplinowanie organu w konkretnej sprawie i "wymuszenie" wykonania zaniedbanych obowiązków. W tym przypadku dyscyplinowanie organu do przekazania skargi przestało być potrzebne. Natomiast cele represyjne wypełni, zdaniem sądu właściwie, niewygórowana, wręcz symboliczna kwota grzywny. W kwestii wysokości grzywny orzekanej w trybie art. 55 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepis odsyła do treści art. 154 par. 6 ww. ustawy, stanowiącym, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Dla sprawy rozpatrywanej w bieżącym roku punktem odniesienia będzie kwota przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2012, które wyniosło 3521,67 złotych (vide: Komunikat Prezesa GUS z 11.02.2013r.). Z przytoczonej normy określającej wysokość grzywny, wynika, że o kwocie grzywny rozstrzyga samodzielnie sąd, który ustalenia jej wysokości dokonuje poprzez "miarkowanie" biorąc pod uwagę całokształt okoliczności związanych z wykonaniem przez organ obowiązków. W wyroku z dnia 26.10.2006r. sygn. IIISA/Wa 1237/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, ze określenie przez ustawodawcę jedynie górnej granicy grzywny możliwej do wymierzenia za niewykonanie wyroku, oznacza, że w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy, nie jest konieczne aby kwota wymierzanej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika.

Orzekając w sprawie niniejszej o wysokości grzywny w symbolicznej kwocie 300 złotych skład orzekający miał na uwadze fakt braku potrzeby dyscyplinowania organu do wykonania obowiązku. Funkcję represyjną i dyscyplinującą na przyszłość wypełni grzywna niewielka. Odmowa ukarania organu byłaby równoznaczna z przyzwoleniem składu orzekającego na uchylanie się przez organ z obowiązku właściwego i terminowego przekazywania skarg sądowi.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. Konsekwencją uwzględnienia wniosku było orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania sądowego.