Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 905/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 191
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 116 ust. 1 lit. b-d, art. 121 ust. 1 lit. a-c
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 2 ust.1, art. 236 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 24 października 2022 r., nr 3201-IOA.4353.24.2022; 3201-IOA.4103.312.2022, sprostowaną postanowieniem z 15 grudnia 2022 r., nr jw., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie z 27 lipca 2022 r., nr 428000-COC.4353.41.2022; 428000-COC.4103.576.2022, którą odmówiono A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w S. (obecnie A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. ; dalej "spółka", "skarżąca") zwrotu różnicy w cle antydumpingowym w wysokości [...] zł oraz sprostowania danych w zgłoszeniu celnym.

Jak podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2022 r., poz. 2073): art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540; dalej "O.p."), art.116 ust. 1, art. 117 ust. 1, art. 120, art. 121 ust. 1 lit. a, art. 121 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 2013 r., s. 1 ze zm.; dalej "UKC"); art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1146 z 28 czerwca 2017 r. w sprawie ponownego nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliw ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych przez spółkę J. . (dalej "rozporządzenie 2017/1146); art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1210 z 19.08.2020 r. w sprawie ponownego nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego i z żeliwa sferoidalnego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych przez spółkę J. w związku z wyrokiem Sądu w sprawie T-650/17 (Dz.U. L 274 z 21 sierpnia 2020 r., s. 20; dalej rozporządzenie 2020/1210), art. 30b ust. 1 i art. 34b ust. 4 pkt 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r., poz. 931; dalej p.t.u.).

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika,

że 13 listopada 2018 r. przedstawiciel bezpośredni - Agencja Celna J. z siedzibą w S. (dalej "Agencja J") dokonała w imieniu i na rzecz skarżącej uproszczonego zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu poprzez wpis do rejestru zgłaszającego w pozycji 96, do którego przedstawiła zgłoszenie uzupełniające [...] z 14 listopada 2018 r. (dalej "zgłoszenie z 13 listopada 2018 r."). Przedmiotem zgłoszenia były kształtki z żeliwa ciągliwego, gwintowane, pochodzące z Chin i wytworzone przez spółkę J. (dalej "spółka J").

Dla tego towaru zadeklarowano kody:

- TARIC 7307 19 10 10, który obejmuje łączniki odlewane z żeliwa gwintowane, z wyłączeniem elementów podstawowych łączników zaciskowych wykorzystujących gwinty metryczne ISO Din 13 oraz okrągłych skrzynek przyłączowych bez pokrywy, ze stawką celną erga omnes 3,7%;

- dodatkowy kod TARIC B336 ustanowiony ze względu na ostateczne cło antydumpingowe dla towarów, których eksporterem jest firma J. , ze stawką w wysokości 39,2%,

- krajowy kod dodatkowy V999 dla towarów opodatkowanych 23% stawką podatku VAT.

W zgłoszeniu zostały wykazane należności przywozowe:

- cło typ A00 – [...] zł,

- cło antydumpingowe typ A30 – [...] zł,

- podatek VAT typ B00 – [...] zł.

Wnioskiem z 31 marca 2022 r., za pośrednictwem przedstawiciela bezpośredniego - Agencji Celnej T. z siedzibą w K. (dalej "Agencja T"), skarżąca złożyła do organu I instancji wniosek o sprostowanie zgłoszenia celnego, w związku z rozporządzeniem 2020/1210, w zakresie: stawki cła antydumpingowego, kwoty cła antydumpingowego, podstawy VAT i kwoty podatku VAT oraz o zwrot cła antydumpingowego w kwocie [...]zł, która wynika z różnicy pomiędzy kwotą obliczoną w zgłoszeniu według stawki 39,2% i na podstawie rozporządzenia wykonawczego 2020/1210 według stawki 36%.

Wymienioną decyzją z 27 lipca 2022 r. organ I instancji odmówił skarżącej zwrotu różnicy w cle antydumpingowym oraz sprostowania danych zawartych w zgłoszeniu celnym.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwoty należności celnych przywozowych podlegają zwrotowi w przypadkach wymienionych w art. 116 ust. 1 UKC, w tym w przypadku zawyżenia kwot należności celnych przywozowych. Skarżąca we wpisie do rejestru obliczyła należności przywozowe, w tym kwotę cła antydumpingowego, z zastosowaniem stawki 39,2% wynikającej z rozporządzenia 2017/1146.

Wyrokiem z 20 września 2019 r. w sprawie T-650/17 (Dz.U.UE.C.2019/406/23; dalej "wyrok T 650-17"), Sąd Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej unieważnił rozporządzenie 2017/1146, uznając, że Komisja niewłaściwie ustaliła margines dumpingu w przypadku wyrobów wytwarzanych przez spółkę J. 19 sierpnia 2020 r. Komisja (UE) wydała rozporządzenie 2020/1210, zgodnie z którym stawka cła antydumpingowego na przywóz gwintowanych łączników rur z ChRL, wytwarzanych przez spółkę J wynosi 36% i ma zastosowanie do ceny netto na granicy Unii przed ocleniem. Stosownie do art. 2 rozporządzenia 2020/1210 wszelkie cło antydumpingowe uiszczone przez spółkę J na podstawie rozporządzenia 2017/1146 w stopniu przekraczającym ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 36% podlega zwrotowi lub umorzeniu. Wnioski o zwrot lub umorzenie składa się do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa celnego.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że zgodnie z UKC w przypadku nadpłaty kwoty należności celnych przywozowych wniosek o zwrot cła składa się organom w terminie trzech lat od dnia powiadomienia o długu celnym, a termin ten ulega przedłużeniu w przypadku, gdy wnioskodawca przedstawi dowód na to, że: nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej uniemożliwiły mu złożenie wniosku we właściwym terminie.

Organ odwoławczy wskazał, że w omawianej sprawie zgłoszenie celne zostało dokonane w formie wpisu do rejestru zgłaszającego prowadzonego w formie elektronicznej, co oznacza, że powiadomienie o długu celnym nastąpiło na etapie obsługi zgłoszenia uzupełniającego, tj. w momencie kiedy zgłaszający odebrał komunikat "Poświadczone zgłoszenie celne". Odbiór tego komunikatu jest w skutkach równoważny z odbiorem papierowej karty 8 zgłoszenia celnego, wraz z którym następuje powiadomienie o długu celnym. Reprezentujący skarżącą podmiot zgłaszający odebrał komunikat "Poświadczone zgłoszenie celne" 13 listopada 2018 r., czyli w tym dniu jednocześnie nastąpiło powiadomienie skarżącej o długu celnym. W tej sytuacji

trzyletni termin na złożenie wniosku o zwrot cła antydumpingowego upłynął 13 listopada 2021 r. Wniosek z 31 marca 2022 r. został więc złożony po upływie tego terminu.

Mając na uwadze twierdzenie skarżącej, że stan pandemii COVID-19 i związane z tym obostrzenia uniemożliwiły jej złożenie wniosku o zwrot cła w trzyletnim terminie, organ odwoławczy przeprowadził ocenę, czy w sprawie zachodzi podstawa do przedłużenia tego terminu.

Organ odwoławczy uznał, odwołując się do orzeczeń TSUE oraz art. 121 ust. 1 UKC, że jakkolwiek w rozpoznawanej sprawie wystąpiła siła wyższa, gdyż pandemia COVID-19 miała charakter nagłego i nieprzewidzianego zdarzenia, o tyle nie została spełniona druga przesłanka umożliwiająca przedłużenie terminu, tj. przesłanka podmiotowa, zasadzająca się na udowodnieniu przez zainteresowany podmiot, że w następstwie zaistnienia siły wyższej nie miał on obiektywnej możliwości terminowego wykonania określonej czynności.

Organ odwoławczy przeanalizował przedstawione przez skarżącą dokumenty odnośnie do wprowadzonych w związku ze stanem pandemii zmian w organizacji pracy oraz przyjętych rygorach sanitarnych. Organ dostrzegł, że w biurze tam, gdzie to możliwe wprowadzono podział pracy na stacjonarną i zdalną w trybie tydzień na tydzień, a działy, które nie mogły pracować zdalne, pracowały z uwzględnieniem stref bezpieczeństwa, np. w różnych pokojach, w jednym pokoju pracowała tylko jedna osoba. Prace w trybie zdalnym świadczyło w: listopadzie 2021 r. - 6 pracowników, grudniu 2021 r. - 1 pracownik, styczniu 2022 r. - 0 pracowników, lutym 2022 r. - 22 pracowników, marcu 2022 r. - 5 pracowników. Jednocześnie zgodnie z § 4 Regulaminu pracy zdalnej w Spółce, pracownik był zobowiązany wykonywać pracę zdalną w miejscu zamieszkania lub innym uzgodnionym z Pracodawcą, zgodnie z treścią umowy łączącej go z Pracodawcą oraz zakresem obowiązków. W ocenie organu wykonywanie pracy zdalnej, jakkolwiek mogło stwarzać pewne trudności natury organizacyjnej, nie oznaczało, że pracownicy nie wykonywali swoich obowiązków.

Organ odwoławczy poddał także analizie wykazy pracowników, którzy w okresie od 6 kwietnia 2021 r. do 17 marca 2022 r. przebywali na kwarantannie bądź w izolacji domowej, albo na zwolnieniach lekarskich związanych z COVID-19. Organ zauważył, że wykazy dotyczą tych samych pracowników i wynika z nich, że w kwietniu 2021 r. na zwolnieniu lekarskim przebywała tylko jedna osoba. Następnie dopiero od listopada 2021 r. rozpoczęła się zachorowalność pracowników Spółki na COVID-19 i na zwolnieniach przebywało: w listopadzie 2021 r. - 5 osób, w grudniu 2021 r. - 6 osób, w styczniu 2022 r. - 21 osób, w lutym 2022 r. - 19 osób, w marcu 2022 r. - 6 osób. Organ, biorąc pod uwagę, że na grudzień 2021 r. skarżącą zatrudniała 112 pracowników, stwierdził, że zachorowalność pracowników nie miała wpływu na możliwość złożenia wniosku o zwrot cła.

Organ odwoławczy nie uznał przy tym zasadności argumentacji skarżącej, co do niemożności posłużenia się innymi osobami (w zastępstwie za pracowników biurowych) do złożenia wniosku. Wskazał, że sformułowanie wniosku o zwrot cła nie było czynnością, która wymagała wyjątkowych kompetencji bądź szczególnego zaangażowania, a sama wysyłka/złożenie wniosku do organu - osobiście bądź drogą pocztową - również nie była niemożliwa, gdy część pracowników pracowała w terenie. Poza tym istniała możliwość nadania wniosku w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy ePUAP. Organ zaakcentował także fakt, że w okresie od wejścia w życie rozporządzenia 2020/1210, tj. od 22 sierpnia 2020 r. do upływu trzyletniego terminu na złożenie wniosku o zwrot cła, skarżąca miała ustanowionych dwóch przedstawicieli celnych, których upoważniła m.in. do składania wniosków, które podlegają rozpatrzeniu przez organy celne. Ponadto Agencja T przez cały okres, w którym skarżąca mogła skutecznie złożyć wniosek o zwrot cła, aktywnie działała w imieniu i na rzecz skarżącej i dokonała 145 zgłoszeń celnych do procedury dopuszczenia do obrotu.

Organ odwoławczy stwierdził, że pomimo utrudnień wywołanych pandemią COVID-19, skarżąca miała możliwość terminowego złożenia wniosku o zwrot cła. Tym samym nie jest możliwe przedłużenie trzyletniego terminu na złożenie wniosku o zwrot cła, któremu skarżąca uchybiła.

Organ odwoławczy ocenił także, że w sprawie nie wystąpiły inne przesłanki do zwrotu należności celnych wynikające z art. 116 ust. 1 UKC.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o zwrot cła antydumpingowego, a kwota cła antydumpingowego wykazana w zgłoszeniu pozostaje kwotą należną. Ponadto organ wskazał, że przedawnienie trzyletniego terminu na określenie nadpłaty cła antydumpingowego jest równoznaczne z tym, że nie istnieje również przesłanka do zweryfikowania podstawy i kwoty podatku od towarów i usług wykazanych w zgłoszeniu. Kwota podatku od towarów i usług wykazana w zgłoszeniu jest w prawidłowej wysokości i dlatego prawidłowe jest stanowisko organu I instancji o odmowie jej zweryfikowania.

Spółka zaskarżyła decyzję organu odwoławczego w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. Naruszenie przepisu postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 191 O.p., polegające na:

a) przekroczeniu granic swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie - wbrew zasadom logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, że pomimo obowiązującego w okresie od 20 marca 2020 r. do 15 marca 2022 r. stanu epidemii COVID-19 skarżąca mogła wcześniej (tj. przed

9 stycznia 2022 r.) złożyć wniosek o zwrot różnicy w cle antydumpingowym i sprostowania danych zawartych w zgłoszeniu celnym, w sytuacji gdy z przedłożonych w sprawie dokumentów wynika wyraźnie, że stan epidemii zmusił skarżącą do zmiany organizacji pracy w firmie i wywołał liczne trudności związane z obiegiem dokumentów i załatwianiem jej bieżących spraw;

b) nienależytym uwzględnieniu okoliczności, że to właśnie poważne ograniczenia związane z wprowadzonym stanem epidemii, które miały wpływ także na funkcjonowanie urzędów, skutkowały tym, że w Polsce wprowadzone były regulacje, które w okresie od 14 marca do 15 maja 2020 r. zawieszały bieg terminów zawitych przewidzianych przepisami prawa administracyjnego;

c) pominięciu okoliczności, że przed dniem wydania i opublikowania rozporządzenia 2020/1210 skarżąca nie miała prawa do żądania zwrotu nadpłaconego cła antydumpingowego i nie mogła o tym prawie wiedzieć.

2. Na skutek uchybienia wskazanego w punkcie pierwszym, naruszenie przepisów UKC, tj.:

- art. 121 ust. 1 UKC, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez:

a) uznanie, że bieg terminu na złożenie wniosku o zwrot nadpłaconego cła rozpoczął się dla skarżącej 9 stycznia 2019 r., w sytuacji gdy co najmniej do 19 sierpnia 2020 r. (tj. do dnia wydania rozporządzenia 2020/1210) skarżąca nie miała prawa do wnioskowania o zwrot cła, które dopiero od ww. daty można było uznać za nadpłacone, a tym samym błędne przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o zwrot różnicy w cle antydumpingowym i sprostowanie danych zawartych w zgłoszeniu celnym;

b) błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą nieprzewidywalne okoliczności oraz siła wyższa uniemożliwiające złożenie wniosku o zwrot różnicy w cle antydumpingowym w terminie przewidzianym w art. 121 ust. 1 lit. a UKC;

- art. 116 ust. 1 UKC, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma zastosowania zasada słuszności, przemawiająca za uwzględnieniem wniosku skarżącej, w sytuacji gdy Spółka przed 19 sierpnia 2020 r. nie mogła w ogóle wiedzieć o przysługującym jej prawie do żądania zwrotu nadpłaconej kwoty cła antydumpingowego, w związku z czym liczenie przed organ biegu terminu do złożenia przez skarżącą

wniosku o zwrot różnicy w cle antydumpingowym od daty wcześniejszej niż dzień 19 sierpnia 2020 r., uchybia przywołanej zasadzie, tym bardziej, że sytuacja, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, jest incydentalna - skarżąca w prawidłowy sposób bowiem wywiązuje się ze swoich obowiązków publicznoprawnych (w tym właśnie celnych), działając w pełni w zaufaniu o organów władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zasadzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów wywołanych skargą, w tym kosztów zastępstwa prawnego, powiększonych o opłatę skarbową od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Spór w sprawie dotyczy zasadności odmowy skarżącej zwrotu różnicy w cle antydumpingowym oraz sprostowania danych zawartych w zgłoszeniu celnym na podstawie wniosku skarżącej z 31 marca 2022 r., który złożony został w związku z rozporządzeniem 2020/1210 wydanym z na skutek wyroku TSUE w sprawie T-650/17. Skarżącej odmówiono ponadto sprostowania podstawy i kwoty podatku od towarów i usług przy uwzględnieniu cła antydupingowego obliczonego wg stawki 36% wynikającej z ww. rozporządzenia. Organy uznały, że wniosek skarżącej złożony został z uchybieniem trzyletniego terminu do jego wniesienia wynikającego z art. 121 ust. 1 lit. a) UKC, zaś skarżąca nie wykazała, że spełnione zostały przesłanki do jego przedłużenia w myśl akapitu drugiego art. 121 ust. 1 UKC, tj. że nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej uniemożliwiły skarżącej złożenie wniosku we właściwym terminie. Wobec regulacji przyjętej w art. 121 ust. 2 UKC, organ stwierdził ponadto, że w sprawie nie wystąpiły inne, przewidziane w art. 116 ust. 1 lit. b-d i akapicie drugim UKC, przesłanki do zwrotu należności celnych.

Ze stanowiskiem organów nie zgadza się skarżąca, albowiem w jej ocenie nie uchybiła ona terminowi z art. 121 ust. 1 lit. a UKC, zaś w sprawie ziściły się przesłanki przedłużenia ww. terminu określone w art. 121 ust. 1 akapit 2 UKC. Jak bowiem wskazuje skarżąca organ błędnie przyjął datę, w której rozpoczął bieg ww. termin uznając, że jest to 13 listopada 2018 r. (powiadomienie o długu celnym), podczas gdy skarżąca co najmniej do 19 sierpnia 2020 r. (wydanie rozporządzenia 2020/1210) nie miała prawa do wnioskowania o zwrot cła. Ponadto w ocenie skarżącej spełnione zostały i wykazane przesłanki akapitu drugiego art. 121 ust. 1 UKC. Skarżąca trafności zajętego stanowiska upatruje również odwołując się do zasady słuszności.

Wskazać należy, że w sprawie bezsporne jest, iż na podstawie zgłoszenia z 13 listopada 2018 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towary sprowadzone przez skarżącą. Zgłoszenia celnego dokonał przedstawiciel bezpośredni skarżącej. Eksporterem towarów była spółka J. W zgłoszeniu skarżąca zastosowała stawki cła wynikające z rozporządzenia 2017/1146. Wyrokiem T-650/17 TSUE unieważnił rozporządzenie 2017/1146, uznając, że Komisja niewłaściwie ustaliła margines dumpingu w przypadku wyrobów wytwarzanych przez spółkę J. 19 sierpnia 2020 r. Komisja (UE) wydała rozporządzenie 2020/1210, zgodnie z którym stawka cła antydumpingowego na przywóz gwintowanych łączników rur z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych przez spółkę J (dodatkowy kod TARIC B336) wynosi 36% i ma zastosowanie do ceny netto na granicy Unii przed ocleniem. W art. 2 rozporządzenia 2020/1210 postanowiono, że wszelkie cło antydumpingowe uiszczone przez spółkę J na podstawie rozporządzenia 2017/1146 w stopniu przekraczającym ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 36% podlega zwrotowi lub umorzeniu. Wnioski o zwrot lub umorzenie składa się do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa celnego. Bezsporne co do zasady było zatem, że towary objęte zgłoszeniem z 13 listopada 2018 r. nie powinny podlegać cłu antydumpingowemu w wysokości 39,20 % wynikającemu z rozporządzenia 2017/1146, lecz w wysokości 36%, jak to wynika z rozporządzenia 2020/1210.

Sąd zauważa, że przystąpienie do Unii Europejskiej włączyło Polskę do unijnego porządku prawnego. Stosownie do art. 1 ust. 1 UKC, rozporządzenie ustanawia unijny kodeks celny (kodeks) określający ogólne przepisy i procedury mające zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Unii lub z niego wyprowadzanych. Nie naruszając prawa międzynarodowego i konwencji międzynarodowych oraz prawodawstwa unijnego w innych dziedzinach, kodeks stosowany jest w sposób jednolity na całym obszarze celnym Unii. Podobnie w poprzednim stanie prawnym przyjmowano - że przepisy prawa celnego stosuje się w sposób jednolity na całym obszarze celnym Wspólnoty, chyba że postanowienia umów międzynarodowych, praktyka przyjęta zwyczajowo na określonym obszarze geograficznym bądź też przepisy dotyczące stosowania przez Wspólnotę autonomicznych środków stanowią inaczej - art. 2 ust. 1 WKC (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2017 r., III SA/Gd 599/17).

Wskazać ponadto należy, że w procesie dokonywania wykładni przepisów unijnych szczególną rolę odgrywa TSUE, który dba o to, by pojęciom użytym w treści prawa UE nadać znaczenie "unijne", tak by przepisy celne można było w tożsamy sposób zastosować we wszystkich państwach członkowskich. TSUE stanowi władzę sądowniczą Unii Europejskiej i czuwa, we współpracy z sądami państw członkowskich, nad jednolitym stosowaniem i jednolitą wykładnią prawa Unii.

Materialnoprawne podstawy zwrotu należności celnych uregulowane zostały w art. 116 UKC.

Zgodnie z art. 116 ust. 1 UKC, kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych podlegają zwrotowi lub umorzeniu z następujących powodów:

a) zawyżenie kwot należności celnych przywozowych lub wywozowych;

b) towary wadliwe lub niezgodne z warunkami umowy;

c) błąd właściwych organów;

d) zasada słuszności.

Skarżąca w szczególności domaga się zwrotu należności celnych na podstawie określonej w art. 116 ust. 1 lit. a, z uwagi na rozporządzenie 2020/1210.

Postępowanie w sprawie zwrotu i umorzenia należności celnych uregulowane jest w art. 121 UKC. Zwrotu zawyżonych należności celnych przywozowych lub wywozowych dotyczy art. 121 ust. 1 lit. a UKC. Zgodnie z tym przepisem, wniosek o zwrot lub umorzenie zawyżonych kwoty należności celnych przywozowych składa się organom celnym w terminie trzech lat od dnia powiadomienia o długu celnym. Wyjątek stanowi natomiast regulacja zawarta w art. 121 ust. 1 akapit 2 UKC, w myśl której terminy określone w akapicie pierwszym lit. a i b ulegają przedłużeniu, w przypadku gdy wnioskodawca przedstawi dowód na to, że nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej uniemożliwiły mu złożenie wniosku we właściwym terminie. Przez nieprzewidziane okoliczności należy przede wszystkim rozumieć przeszkody, zdarzenia lub sytuacje o charakterze nadzwyczajnym, niezależne od podmiotu, który się na nie powołuje, a które uniemożliwiły złożenie wniosku. Niewątpliwie są to okoliczności, których nie sposób przewidzieć i które są niezależne od woli. Natomiast siła wyższa oznacza zdarzenie zewnętrzne, którego również nie da się przewidzieć, ani mu zapobiec. Będzie to przykładowo stan klęski żywiołowej związany z działaniem sił przyrody, a także zakłócenie porządku społecznego - zamieszki czy wojna. Przy czym jak zasadnie wskazał organ pojęcie "siły wyższej" obejmuje, poza obiektywnym elementem dotyczącym okoliczności nadzwyczajnych i niezależnych od podmiotu, element subiektywny, polegający na obowiązku zabezpieczenia się przez zainteresowanego przed skutkami nadzwyczajnych zdarzeń poprzez przedsięwzięcie odpowiednich środków bez konieczności nadmiernych poświęceń.

Podkreślić w tym miejscu należy, że to na wnioskodawcy, zgodnie z powołanym przepisem UKC ciąży obowiązek wykazania, że nieprzewidziane okoliczności lub siła wyższa uniemożliwiły mu złożenie wniosku w terminie.

W ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można uznać, aby wniosek skarżącej z 31 marca 2022 r. o zwrot cła antydumpingowego został złożony z zachowaniem terminu, o którym stanowi art. 121 ust. 1 lit. a UKC. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest bowiem, że zgłoszenie celne zostało dokonane przez skarżącą w formie wpisu do rejestru zgłaszającego prowadzonego w formie elektronicznej, a powiadomienie o długu celnym nastąpiło na etapie obsługi zgłoszenia uzupełniającego, tj. w momencie kiedy zgłaszający odebrał komunikat "Poświadczone zgłoszenie celne". Odbiór tego komunikatu, jak zasadnie przyjęły organy, jest równoważny w skutkach z odbiorem papierowej karty 8 zgłoszenia celnego, wraz z którym następuje powiadomienie o długu celnym.

Skarżąca nie kwestionuje, że jej przedstawiciel komunikat "Poświadczone zgłoszenie celne" odebrał 13 listopada 2018 r., czyli że w tym dniu nastąpiło powiadomienie skarżącej o długu celnym.

Mając na uwadze powyższe, zasadnie przyjęły organy, że co do zasady trzyletni termin, o którym stanowi art. 121 ust. 1 lit a) UKC upłynął z 13 listopada 2021 r., a zatem wniosek skarżącej z 31 marca 2022 r. złożony został z uchybieniem terminu.

W ocenie sądu analiza przepisów prawa celnego wskazuje, że w zakresie zwrotu lub umorzenia należności celnych zawiera ono odrębne i wyczerpujące uregulowania. Zwrot lub umorzenie należności celnych następuje na podstawie decyzji organów celno-skarbowych, gdy zaistnieją okoliczności i spełnione zostaną warunki określone w art. 116-120 UKC w przypadku złożenia wniosku w terminach wynikających z przepisów UKC. Jak zaś wynika z przywołanego już przepisu art. 121 ust. 1 lit a) UKC, wniosek o zwrot lub umorzenie zawyżonych kwoty należności celnych przywozowych składa się organom celnym w terminie trzech lat od dnia powiadomienia o długu celnym. Wyjątek stanowi natomiast regulacja zawarta w art. 121 ust. 1 akapit 2 UKC. Sąd zauważa równocześnie, że jak zasadnie wskazały organy, zgodnie w art. 2 rozporządzenia 2020/1210 KE postanowiła, że wszelkie cło antydumpingowe uiszczone przez spółkę J na podstawie rozporządzenia 2017/1146 w stopniu przekraczającym ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 36%, podlega zwrotowi lub umorzeniu. Wnioski o zwrot lub umorzenie składa się do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa celnego. Podkreślić zatem należy, że przepisy rozporządzenia 2020/1210 nie ustanowiły jakichkolwiek innych terminów czy zasad ich przedłużenia do złożenia wniosków w powyższym zakresie. Zasadnie zatem przyjęły w rozpoznawanej sprawie organy, że termin na złożenie ww. przez skarżącą wynika z art. 121 ust. 1 lit. a) UKC i brak jest podstawy prawnej do przyjęcia, jak tego chce skarżąca, że początkowy bieg tego terminu wyznaczają jakiekolwiek inne okoliczności, w tym data wydania rozporządzenia 2020/1210, aniżeli wskazane w tym przepisie, tj. dzień powiadomienia o długu celnym.

Sąd wskazuje, że w uzasadnieniu wyroku TSUE z 4 lutego 2016 r. w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Elektroniczny Zbiór Orzeczeń zbiór ogólny, identyfikator ECLI: ECLI:EU:C:2016:74), Trybunał dokonał szczegółowej analizy i jednoznacznej interpretacji art. 236 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (Dz.U.UE.L.1992.302.12 z 1992.10.19 ze zm., dalej: "WKC"), którego brzmienie odpowiada regulacji zawartej w art. 121 ust. 1 akapit 2 obecnie obowiązującego UKC. Zgodnie z art. 236 ust. 2 WKC należności celne przywozowe i wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Wniosek należy złożyć we właściwym urzędzie celnym. Termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, iż ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie mogła złożyć wniosku w terminie. W motywach powyższego wyroku (187-194) TSUE stwierdził, że z samego brzmienia i systematyki art. 236 WKC wynika, że o ile cła antydumpingowe, które nie były prawnie należne w momencie ich zapłaty, powinny co do zasady zostać zwrócone przez urzędy celne zgodnie z art. 236 ust. 1 kodeksu, o tyle taki zwrot może nastąpić tylko wtedy, gdy przesłanki, którym on podlega, w tym przesłanka wskazana w art. 236 ust. 2 WKC, zostały spełnione. TSUE wskazał, że podmiot gospodarczy, który uiścił te cła, nie może już, co do zasady, żądać zwrotu ceł antydumpingowych, w odniesieniu do których termin trzyletni określony w art. 236 ust. 2 akapit pierwszy kodeksu już upłynął oraz że przepis art. 236 ust. 2 akapit drugi kodeksu przewiduje wyraźnie, że termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, iż ze względu na wystąpienie nieprzewidzianych okoliczności lub działanie siły wyższej nie mogła ona złożyć wniosku w terminie. Zatem każda osoba, która zamierza skorzystać z takiego przedłużenia, musi w tym celu wykazać co najmniej jeden z tych przypadków.

TSUE stwierdził, że z art. 236 WKC, z uwzględnieniem jego kontekstu, wynika, że zwrot uiszczonych przez podmioty gospodarcze ceł antydumpingowych może zostać przyznany tylko na określonych warunkach oraz w precyzyjnie wskazanych okolicznościach, tak że stanowi on wyjątek od zwykłego reżimu przywozu i wywozu przewidzianego w kodeksie celnym. Trybunał wskazał, że w związku z powyższym wykładni pojęć "nieprzewidzianych okoliczności" lub "siły wyższej" umożliwiających przedłużenie trzyletniego terminu, licząc od dnia powiadomienia podmiotu gospodarczego o cłach antydumpingowych, w którym podmiot ten może domagać się zwrotu tych należności, należy dokonywać w sposób ścisły. W kontekście tej regulacji obydwa te przypadki charakteryzują się w szczególności obiektywnym elementem dotyczącym faktu, że wiążą się one z istnieniem nadzwyczajnych okoliczności niezależnych od osoby, która się na nie powołuje.

Ostatecznie TSUE orzekł, że artykuł 236 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że stwierdzenie nieważności rozporządzenia nakładającego cła antydumpingowe nie stanowi nieprzewidzianej okoliczności w rozumieniu tego przepisu, pozwalającej na przedłużenie trzyletniego terminu, w którym importer może wystąpić o zwrot należności celnych uiszczonych w oparciu o to rozporządzenie.

Z powyższą interpretacją TSUE, którą można przenieść na grunt rozpoznawanej sprawy, należy w pełni się zgodzić. W związku z pozycją TSUE w systemie prawnym Unii Europejskiej krajowe organy administracyjne zobowiązane są do stosowania przepisów prawa unijnego zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości. Również organ w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia trafnie powołał się na analogiczne do powyższego stanowisko TSUE zawarte m.in. w wyrokach: z 14 czerwca 2012 r. C-533/10; z 17 listopada 1998 r. C -228/96; z 24 marca 2009 r. C-445/06; z 15 kwietnia 2010 r. C-542/08.

Wobec powyższego nie można uznać za zasadne zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organy art. 191 O.p. i art. 121 ust. 1 U.K.C. poprzez: uznanie, że termin na złożenie przez skarżącą wniosku o zwrot nadpłaconego cła rozpoczął swój bieg 13 listopada 2018 r. (powiadomienie o długu celnym); błędne przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą nieprzewidywalne okoliczności oraz siła wyższa uniemożliwiające złożenie wniosku o zwrot różnicy w cle antydumpingowym w terminie przewidzianym w art. 121 ust. 1 lit. a UKC.; pominięcie okoliczności, że przed dniem wydania i opublikowania rozporządzenia 2020/1210 skarżąca nie miała prawa do żądania zwrotu nadpłaconego cła antydumpingowego i nie mogła o tym prawie wiedzieć.

Sąd ponownie podkreśla, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania (udowodnienia), że nieprzewidziane okoliczności lub siła wyższa uniemożliwiły mu złożenie wniosku w terminie. O ile zatem bezsporne było, że w rozpoznawanej sprawie, w związku z pandemią COVID-19, spełniona została przesłanka "działania siły wyższej", o której stanowi art. 121 ust. 1 akapit 2 UKC, to jednak, w myśl art. 121 ust. 1 akapit drugi UKC, ww. przesłanka nie stanowi samoistnej przesłanki warunkującej przedłużenie terminu z art. 121 ust. 1 lit. a UKC, albowiem zgodnie z tym przepisem konieczne jest, aby nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie tylko zaistniały, lecz również uniemożliwiły złożenie wniosku we właściwym terminie. Ta zaś przesłanka, w ocenie sądu, zasadnie uznana została przez organy za niewykazaną przez skarżącą. Trafnie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że pomimo utrudnień wywołanych pandemią COVID-19, skarżąca miała możliwość terminowego złożenia wniosku o zwrot cła, co oznacza, że nie zachodzi przesłanka podmiotowa zastosowania art. 121 ust. 1 akapit drugi UKC i tym samym nie jest możliwe przedłużenie trzyletniego terminu na złożenie wniosku o zwrot cła, któremu skarżąca uchybiła.

Według sądu o powyższym świadczyły wskazane w zaskarżonej decyzji okoliczności związane z organizacją pracy w skarżącej spółce po wystąpieniu pandemii COVID-19 i w toku jej trwania. Tam, gdzie to możliwe, wprowadzono podział pracy na stacjonarną i zdalną w trybie tydzień na tydzień, a działy, które nie mogły pracować zdalne, pracowały z uwzględnieniem stref bezpieczeństwa, np. w różnych pokojach, w jednym pokoju pracowała tylko jedna osoba. Ponadto pracę w trybie zdalnym świadczyło w: listopadzie 2021 r. - 6 pracowników, grudniu 2021 r. - 1 pracownik, styczniu 2022 r. - 0 pracowników, lutym 2022 r. - 22 pracowników, marcu 2022 r. - 5 pracowników. Jednocześnie zgodnie z § 4 Regulaminu pracy zdalnej w skarżącej spółce, pracownik był zobowiązany wykonywać pracę zdalną w miejscu zamieszkania lub innym uzgodnionym z pracodawcą, zgodnie z treścią umowy łączącej go z pracodawcą oraz zakresem obowiązków. Trafnie zatem wskazał organ, że wykonywanie pracy zdalnej mogło stwarzać pewne trudności natury organizacyjnej, lecz nie skutkowało brakiem wykonywania obowiązków przez pracowników skarżącej. Również poddane analizie organów dwa wykazy pracowników, którzy w okresie od 6 kwietnia 2021 r. do 17 marca 2022 r. przebywali na kwarantannie bądź w izolacji domowej, albo na zwolnieniach lekarskich związanych z COVID-19, nie potwierdzały braku możliwości złożenia przez skarżącą w terminie ww. wniosku. Okres od wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1210 z 19 marca 2020 r., czyli od 22 sierpnia 2020 r. do czasu, gdy w skarżącej spółce nastąpiła zachorowalność na COVID-19 (od listopada 2021 r.), był wystarczająco długim czasem na złożenie wniosku, zaś przedsiębiorcę obowiązuje podwyższony miernik starannego działania.

Powyższe stanowisko organów uzasadnia również okoliczność, że w powyższym okresie, skarżąca miała ustanowionych dwóch przedstawicieli celnych (Agencję J i Agencję T), których upoważniła m.in. do składania wniosków, które podlegają rozpatrzeniu przez organy celne. Przez cały okres, w którym skarżąca mogła skutecznie złożyć wniosek o zwrot cła, tj. w okresie od 22 sierpnia 2020 r. do 13 listopada 2021 r., Agencja T dokonała ponad stu zgłoszeń celnych do procedury dopuszczenia do obrotu, co niewątpliwie świadczy o tym, że skarżąca, pomimo wystąpienia siły wyższej w postaci pandemii COVID-19, mieli kontakt z przedstawicielem celnym, dostarczali mu dokumenty i dane niezbędne do dokonywania zgłoszeń celnych. Trafnie również wskazano, że istniała możliwość nadania wniosku w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy ePUAP.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd uznał, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie przekraczała zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie stanowiła zatem oceny dowolnej. Organy wszechstronnie rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy i dokonały prawidłowej jego oceny, odnosząc się do okoliczności mających wpływ na rozstrzygniecie w sprawie.

Jak wynika z zawartych w rozstrzygnięciach organów rozważań, dokonały one prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, nie naruszając przy tym przepisów postępowania, w tym wskazanych w zarzutach skargi, tj. art. 191 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zauważyć bowiem po raz kolejny należy, że zgodnie z art. 121 ust. 1 akapit drugi UKC to na skarżącej - jako wnioskodawcy - ciążył obowiązek wykazania (udowodnienia), że nieprzewidziane okoliczności lub siła wyższa uniemożliwiły jej złożenie wniosku w terminie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2017 r., III SA/Gd 599/17).

Jednocześnie sąd zauważa, że w związku z wystąpieniem pandemii COVID-19 nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu, o którym stanowi art. 121 ust. 1 lit a UKC. Zasadnie w tym zakresie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wprowadzone w Polsce przepisy, które w okresie od 14 marca do 15 maja 2020 r. zawiesiły bieg terminu przedawnienia przewidzianych przepisami prawa administracyjnego z powodu samego wystąpienia sytuacji epidemiologicznej w kraju, nie mają zastosowania do spraw regulowanych unijnymi przepisami celnymi.

Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej w zakresie zastosowania zasady słuszności jako podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącej. Jak stanowi art. 120 ust. 1 UKC w przypadkach innych niż te, o których mowa w art. 116 ust. 1 akapit drugi oraz w art. 117, 118 i 119, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych podlega zwrotowi lub umorzeniu na zasadzie słuszności, w przypadku gdy dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania. Jak z kolei stanowi art. 120 ust. 2 UKC występowanie szczególnych okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się, jeżeli z okoliczności sprawy jasno wynika, że dłużnik znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami prowadzącymi ten sam rodzaj działalności oraz że w przypadku niewystępowania takich okoliczności nie wystąpiłyby u niego niedogodności spowodowane pobraniem kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych.

Przyjmuje się, że tzw. ogólna klauzula słuszności uregulowana w art. 120 UKC ma na celu zapewnienie elastyczności systemu prawa celnego oraz ma zapobiegać obciążaniu należnościami celnymi podmiotów, które znalazły się w szczególnej sytuacji, w której obciążenie ich nimi naruszałoby podstawowe zasady sprawiedliwości. Zwrot lub umorzenie należności celnych na podstawie art. 120 UKC dotyczy sytuacji wyjątkowej, w której przedsiębiorca może być porównywany do innych przedsiębiorców realizujących tę samą działalność i nie można mu przypisać żadnego oszustwa ani oczywistego zaniedbania. Zatem dłużnik ma prawo do zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych lub wywozowych, pod warunkiem, że wykaże, że spełnione są łącznie dwa warunki: istnienie szczególnej sytuacji oraz brak oczywistego zaniedbania lub oszustwa z jego strony. Uważa się, że szczególne okoliczności istnieją, jeżeli z okoliczności sprawy jasno wynika, że dłużnik znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami prowadzącymi działalność w takim samym zakresie oraz że w przypadku braku takich okoliczności, nie poniósłby szkody w wyniku pobrania należności celnych.

Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia 2020/1210, w odniesieniu do towaru wskazanego w zgłoszeniu celnym przed wejściem w życie rozporządzenia stanowi przejaw działania prawa wstecz, jednakże jest dopuszczalne w świetle prawa wspólnotowego, z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego przed praktykami dumpingowymi. Zasada lex retro non agit w odniesieniu do przepisów prawa materialnego nie ma bezwzględnego charakteru. Pogląd taki jest również prezentowany w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości (por. wyrok z 26 kwietnia 2005 r. w sprawie C-376/02, ZOTSiS 2005/4B-/I-3445, PP 2005/6/51, ECR 2005/4B-/I-3445). Prawo unijne, z uwagi na chronione dobro (zapobieganie występowaniu nierównych warunków konkurencji na rynku wewnętrznym UE) oraz procedury obowiązujące przy badaniu działań dumpingowych, świadomie dopuszcza możliwość nakładania ostatecznych ceł antydumpingowych z mocą wsteczną, pod warunkiem uprzedniego objęcia przywozu towaru rejestracją (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 października 2020 r., III SA/Gd 782/20).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, co zasadnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, że choć zasada słuszności, zgodnie z art. 116 ust. 1 lit. d UKC, może być podstawą do udzielenia zwrotu cła, to jednakże zgodnie z art. 120 ust. 1 UKC nie znajduje ona zastosowania w przypadku nadpłaconych kwot należności celnych (art. 117 UKC), które dotyczą przedmiotowej sprawy.

Sąd zauważa również, że wobec regulacji przyjętej w art. 121 ust. 2 UKC, organ odwoławczy zweryfikował także, czy w sprawie nie wystąpiły inne, przewidziane w art. 116 ust. 1 lit. b-d i akapicie drugim UKC, przesłanki do zwrotu należności celnych. W tym zakresie zasadnie uznano, że przesłanki te nie zachodzą, gdyż: Skarżąca przyjęła sprowadzone towary, czyli w chwili zwolnienia do procedury dopuszczenia do obrotu nie były one wadliwe lub niezgodne z warunkami umowy, na podstawie której zostały przywiezione; stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego 2017/1146 nie stanowi o tym, że organ popełnił błąd przy powiadomieniu skarżącej o kwocie cła antydumpingowego obliczonego na podstawie tego rozporządzenia; dług celny nie powstał w szczególnych okolicznościach, lecz w związku z dopuszczeniem towaru do obrotu, kwota cła antydumpingowego wykazana w zgłoszeniu wynikała z obowiązującego wówczas przepisu prawa, a więc skarżąca nie znalazła się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami, które w tamtym czasie dokonały importu analogicznego towaru; zgłoszenie nie zostało unieważnione. Organ zasadnie ponadto wskazał, że nawet gdyby spełnione zostały przesłanki do zwrotu cła z innych powodów (art. 116 ust. 1 lit. b-d lub akapit drugi), to przyznanie tego zwrotu nie byłoby możliwe z uwagi na upływ terminów, o których mowa w art. 121 ust. 1 lit. a-c UKC.

Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu, który skutkowałby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.

Orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dostępne są poprzez stronę https://curia.europa.eu.