Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 284/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-03-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3  i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 24 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. skarżący D. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 24 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Skarżący domagał się w skardze wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że organy egzekucyjne dokonują licytacji zajętych urządzeń, dzięki którym skarżący może prowadzić swoją działalność. Licytacja takiego urządzenia zdaniem skarżącego prowadzi do nieodwracalnych skutków albowiem, powoduje utratę prawa własności. Skarżący podniósł też, że cena szacunkowa licytowanych przedmiotów jest zaniżona, co zdaniem skarżącego może doprowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Skarżący powołał się również na postanowienie WSA w Lublinie, którym wstrzymano wykonanie podobnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, zwłaszcza w kontekście faktu, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji (w której nałożono na niego karę pieniężną w wysokości 24.000 zł) wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje straty finansowe u skarżącego. Skarżący nie wykazał przy tym jednak, jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również skarżący – kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem skarżący tego rodzaju informacji nie przedstawił, uniemożliwiając tym samym Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego argumentów dotyczących sposobu prowadzenia postepowania egzekucyjnego przez właściwe organy, to jak wcześniej już wspomniano, skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie zapłacić kary w wysokości 24.000 zł, a zatem Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że w ogóle dojdzie do etapu przymusowego wykonania decyzji. Odnośnie podniesionej przez skarżącego okoliczności, iż licytacja dotyczy urządzeń, "dzięki którym skarżący może w ogóle prowadzić działalność gospodarczą", Sąd zauważa, że z załączonej do zażalenia faktury wynika, że dnia 20 lutego 2015 r. skarżący kupił 100 urządzeń do gier za kwotę 400 000 zł, brak jest więc podstaw do przyjęcia, że nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej karę w wysokości 24 000 zł (nawet jeżeli jego konsekwencją będzie egzekucja z tych urządzeń) pozbawi skarżącego możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.

Sąd podkreśla jednocześnie, że sama konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682).

Wobec faktu, że skarżący nie zobrazował swojej sytuacji materialnej, Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez zapłatę kary pieniężnej może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie, art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.