Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1605/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 205 par. 2, art. 152, art. 235, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.233 par. 2, art. 221, art. 165a par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2010 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego rozstrzygnięcia w sprawie gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r.; 2. stwierdza nieważność decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]; 3. stwierdza, że uchylone postanowienia i decyzja z punktu 2 nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej Ordynacja) po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca), Minister Finansów utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji rozstrzygającej, czy gry urządzane na wskazanych we wniosku skarżącej trzech automatach są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), cyt. dalej ustawą o grach i zakładach wzajemnych.

Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. skarżąca działając na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, wniosła o wydanie decyzji rozstrzygającej, czy gry na trzech wskazanych automatach do gier o niskich wygranych są wg stanu z dnia 5 maja 2008 r. grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. We wniosku wskazała, iż powodem wystąpienia do organu o wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest fakt zatrzymania wskazanych automatów przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w S., w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w 2008 r. w punkcie gier Restauracja "P." w N. Przesłanką zatrzymania było ustalenie, iż automaty nie były opatrzone plombami jednostki badającej, a jedynie plombami serwisowymi wnioskodawcy w związku z dokonaną denominacją.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Minister Finansów powołując się na art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - cytowanej dalej jako k.p.a., w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz § 14 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 z późn. zm.) umorzył postępowanie w sprawie złożonego wniosku.

W uzasadnieniu wskazał, iż skarżąca prowadziła działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwolenia udzielonego przez Izbę Skarbową, na których obszarze działania są urządzane i prowadzone takie gry. Przytaczając treść poszczególnych przepisów ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. wskazał, iż warunkiem dopuszczenia automatu do gier do eksploatacji i użytkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej była rejestracja takiego automatu lub urządzenia na podstawie badania takiego automatu. W celu potwierdzenia rejestracji minister właściwy do spraw finansów publicznych dokonywał na wniosku podmiotu prowadzącego grę poświadczenia rejestracji automatu, w którym wskazywał numer rejestracji automatu. Z treści wniosku skarżącej wynika, że automaty wskazane we wniosku uzyskały pozytywne badania poprzedzające rejestracje. Z kolei zgodnie z § 14 pkt 6 ww. rozporządzenia, w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatu z warunkami rejestracji minister właściwy do spraw finansów publicznych cofa rejestrację takiego automatu.

W konkluzji organ stwierdził, iż w sytuacji gdy skarżąca działa już na podstawie udzielonego zezwolenia przez właściwy organ (Izbę Skarbową), brak jest podstaw do wydawania decyzji rozstrzygającej o charakterze prowadzonych przez nią gier, w trybie art. 2 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy. Jedynie wątpliwości co do charakteru gry losowej rozstrzyga Minister Finansów w drodze decyzji administracyjnej. W omawianym przypadku brak jest takich wątpliwości, więc rozstrzygnięcie co do charakteru zakładów należy uznać za bezprzedmiotowe co uzasadnia umorzenie postępowania.

Od decyzji tej skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie zgadzała się z uznaniem, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe. Podkreślała, iż wątpliwości co do charakteru gier urządzanych na automatach występują po stronie funkcjonariuszy Urzędu Celnego w S., to bezspornie istnieje uzasadniona podstawa do rozstrzygnięcia przez Ministra Finansów w trybie art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, co do charakteru gier urządzanych na tych automatach.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. działając na podstawie art. 233 § 2 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej cyt. jako Ordynacja podatkową, w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych i art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), cyt. dalej ustawą o grach hazardowych, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił w całości decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nie wskazał organu któremu przekazał sprawę. Stwierdził, iż z dniem 1 stycznia 2010 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tym samym utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W myśl art. 118 ustawy o grach hazardowych, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 8 tej ustawy, do postępowań w sprawach określonych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wskazał, iż koniecznym jest uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu ustalenia, czy zaistniały w sprawie stan faktyczny uzasadnia merytorycznie rozstrzygniecie sprawy, czy też w związku z wnioskiem skarżącej postępowanie nie może być wszczęte.

Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Minister Finansów odmówił skarżącej wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji rozstrzygającej, czy gry na trzech wskazanych automatach do gier o niskich wygranych są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Stwierdził, iż z dniem 1 stycznia 2010 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tym samym utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W myśl art. 118 ustawy o grach hazardowych, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 8 tej ustawy, do postępowań w sprawach określonych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Uznał, przytaczając treść art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, że Minister Finansów posiada uprawnienie do rozstrzygania jedynie charakteru przedsięwzięć w przepisie tym wymienionych, a mianowicie: gry losowej, zakładu wzajemnego i gry na automacie.

Art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, iż gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Podkreślił, że inne przyczyny, o których mowa w tym przepisie, to w szczególności brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia żądania danej treści. Skoro ustawa o grach hazardowych nie przewiduje podstawy dla organu do rozpatrzenia żądania danej treści, postępowanie nie może być wszczęte.

Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie, w którym m.in. podnosiła brak notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, co w jej ocenie powoduje bezskuteczność jej przepisów.

Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2010 r. powtarzając i rozwijając swoją argumentację. Nie podzielił zarzutu o naruszeniu obowiązku notyfikacji projektu ustawy Komisji Europejskiej. Wskazał, iż zdaniem Ministra Finansów ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych i z tego powodu projekt ustawy nie podlegał notyfikacji.

Od tego postanowienia Ministra Finansów F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

- art. 129 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 129 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, poprzez błędną ich wykładnię, prowadzącą do wadliwego przyjęcia, iż w stanie prawnym od 1 stycznia 2010 r. Minister Finansów nie posiada kompetencji do wydania decyzji rozstrzygającej, czy gry urządzane na automacie do gier SA grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu ustawy;

- art. 165a Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż Minister Finansów postanowieniem wydanym w pierwszej instancji miał podstawy odmówić wszczęcia postępowania pomimo braku istnienia przesłanek uzasadniających taką odmowę. Dodatkowo z ostrożności procesowej powtórzyła zarzut o bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych ze względu, iż projekt ustawy nie był notyfikowany Komisji Europejskiej. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania oraz ewentualnie wystąpienie z pytaniem do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, czy ustawa o grach hazardowych powinna być notyfikowana Komisji Europejskiej, jako zawierająca uregulowania techniczne, albo w celu zakończenia postępowania w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 257/10, III SA/Gd 259/10, III SA/Gd 260/10, III SA/Gd 261/10, w których WSA w Gdańsku wystąpił z powyższym pytaniem do ETS-u.

Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie ww. wniosku podnosząc, iż nie ma on związku z przedmiotową sprawą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Jednocześnie zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż z innych powodów niż podniesione w skardze.

Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zostało wydane po uchyleniu przez Ministra Finansów swojego wcześniej wydanego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania. Decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. o uchyleniu w całości decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, iż Minister Finansów naruszył zasadę dwuinstancyjności błędnie uznając, iż przepis art. 233 § 2 w zw. z art. 221 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie wprost do postępowania odwoławczego.

Z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540). W myśl art. 118 tej ustawy, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 8 cyt. ustawy, do postępowań w sprawach określonych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Powołany przepis art. 233 § 2 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa nie mógł jednakże stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., tj. decyzji kasacyjnej. Przepis art. 233 Ordynacji podatkowej przewiduje wprawdzie, w § 2, możliwość uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ w przypadkach w nim wskazanych, ale przepis ten nie ma zastosowania do sytuacji, gdy decyzję w pierwszej instancji wydał minister do spraw finansów publicznych.

Zgodnie z art. 221 Ordynacji podatkowej, w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra do spraw finansów publicznych, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.

Odwołanie od decyzji organów wskazanych w art. 221 Ordynacji podatkowej różni się od klasycznej konstrukcji odwołania, jest bowiem środkiem niedewolutywnym, a zatem wniesienie odwołania powoduje ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez ten sam organ, który wydał decyzję. Nie będą miały zastosowania przepisy dotyczące art. 233 § 1 i § 2 dotyczące decyzji kasacyjnych z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W tej sytuacji wydanie decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. z powołaniem się na wskazane przepisy oznacza, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że organ odwoławczy jest zobowiązany uwzględnić zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2002 r. sygn. akt III RN 59/01 OSNP 2003/3/56).

Minister Finansów musiał zatem uwzględnić stan prawny istniejący w dacie podejmowania decyzji, tj. zastosować przepisy intertemporalne, które nakazują stosować odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.

Wprawdzie organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, prowadzonym po wejściu w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. po 1 styczniu 2010 r., słusznie powołał się na przepisy Ordynacji podatkowej, niemniej zastosowanie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej jako podstawy rozstrzygnięcia było już nieprawidłowe.

W myśl art. 165a § 1, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Rzeczywiście użyte w przepisie art. 165a Ordynacji podatkowej wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny. Niemniej postępowanie w sprawie wniosku skarżącej toczyło się już, organ dwukrotnie informował skarżącą o uprawnieniach przysługujących jej z art. 10 k.p.a., wydał w sprawie kończącą postępowanie decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. Zatem organ nie mógł, powołując się na przepis art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, wydać postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Mógł jedynie wydać tylko jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej, z zastrzeżeniem, o którym już była mowa.

Zgodnie z art. 233 § 1 organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo

2) uchyla decyzję organu pierwszej instancji:

a) w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie,

b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Jak wskazano powyżej przepis ten dotyczący decyzji kasacyjnych z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. nie ma zastosowania do sytuacji, gdy decyzję w pierwszej instancji wydał minister do spraw finansów publicznych.

Natomiast odnosząc się do wniosku skarżącej o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do ETS-u Sąd zwraca uwagę, że w postępowaniu sądowoadministracynym ocena zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego mogła nastąpić tylko w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą rozpoznawanej sprawy.

W ocenie składu orzekającego w tej sprawie przepisy ustawy o grach hazardowych nie są niezgodne z przepisami praw wspólnotowego. Należy przy tym podkreślić, iż sąd ograniczył się w analizie zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego tylko w takim zakresie jakim dotyczą danej sprawy. Ewentualne pytanie prejudycjalne może bowiem być sformułowane tylko w takim przypadku, gdy jest to niezbędne do wydania wyroku. Zatem Sąd orzekający w konkretnej sprawie nie jest uprawniony do oceny zgodności z przepisami prawa wspólnotowego całej ustawy. Podobnie w odniesieniu do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia obowiązku notyfikacji Sąd mógłby odmówić zastosowania tylko tych przepisów ustawy, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, nie ma zaś uprawnień do derogacji całej ustawy o grach hazardowych z porządku prawnego. Mając zatem na uwadze fakt, iż w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja umarzająca postępowanie w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych Sąd ograniczył analizę przedmiotowych przepisów tylko do kwestii związanych z zasadami prowadzenia przedmiotowej działalności w myśl nowej ustawy. Pytanie prejudycjalne sformułowane być może tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do wydania wyroku. Sąd w tej sprawie nie dopatrzył się takiej potrzeby.

Należy podnieść, iż zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach dotyczących sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, to na autorze projektu ustawy, czyli na ministrze finansów ciążył obowiązek stwierdzenia czy dany projekt aktu normatywnego podlega notyfikacji. Stosownie bowiem do art. 38a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. 2007r., Nr 65, poz. 437 ze zm.) minister kierujący określonym działem uczestniczy w krajowym systemie notyfikacji norm i aktów prawnych, a w szczególności jest obowiązany do niezwłocznego przekazania aktów prawnych i projektów aktów prawnych objętych tym systemem do koordynatora krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych w celu dokonania ich notyfikacji Komisji Europejskiej oraz do odnoszenia się podczas prac nad notyfikowanymi projektami aktów prawnych do stanowisk zgłoszonych przez Komisję Europejską lub państwa członkowskie Unii Europejskiej, a także do opracowywania stanowisk do projektów aktów prawnych notyfikowanych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej. Tak więc fakt, że inicjatywa w sprawie notyfikacji należała do Ministra Finansów oraz to, że ustawa o grach hazardowych nie została dopuszczona do procesu notyfikacji daje podstawę do przyjęcia, że właściwe organy odpowiedzialne za ten proces stwierdziły brak zapisów technicznych w przedmiotowym akcie prawnym. Potwierdzone to zostało zresztą oficjalnie w komunikacie ministerstwa finansów, w którym stwierdzono, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie wymagają notyfikacji Komisji Europejskiej, gdyż nie zawierają przepisów technicznych. Przez przepisy techniczne należy bowiem rozumieć m.in. specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, których przestrzeganie jest obowiązkowe w przypadku np. świadczenia jakiś usług. Stwierdzono, że regulacje techniczne zostały celowo wyłączone z ustawy o grach hazardowych do projektu jej nowelizacji, który zostanie przedstawiony Komisji Europejskiej do zatwierdzenia (http://biznes.interia.pl/news/ke-nie-bylo-potrzeby-notyfikacji-przepisow-o hazardzie,1450362).

W ocenie Sądu przepisy dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wymaganych nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a tylko takie w myśl art. 8 tej Dyrektywy wymagają notyfikacji Komisji. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 11 powołanej Dyrektywy "przepisy techniczne" to specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

Sąd nie dopatrzył się również uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie. Wniosek ten skarżąca motywowała celowością zakończenia postępowania w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 257/10, III SA/Gd 259/10, III SA/Gd 260/10, III SA/Gd 261/10, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wystąpił z pytaniem do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, czy ustawa o grach hazardowych powinna być notyfikowana Komisji Europejskiej, jako zawierająca uregulowania techniczne.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to zatem podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym świadczy użycie w tym przepisie sformułowania "sąd może zawiesić postępowanie". O zawieszeniu decydują więc względy celowościowe, które pozostawione są uznaniu sądu.

W tej sprawie zawieszenie postępowania nie jest celowe, skoro Sąd z powodów wyżej wskazanych nie uznał, iż zachodziła konieczność notyfikacji projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych Komisji Europejskiej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał iż przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] lutego 2010 r. doszło do naruszenia prawa, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uzasadnia ich uchylenie, natomiast stwierdzając nieważność decyzji z dnia [..] lutego 2010 r. Sąd orzekł na podstawie art. 135 § p.p.s.a.

O wstrzymaniu wykonania uchylonych postanowień, do czasu uprawomocnienia wyroku, Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a. zaś o zwrocie kosztów postępowania postanowił na podstawie art. 200 i 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).