Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1210/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39, art. 49, art. 156 par. 1 pkt 2, pkt 7,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 46 ust. 5, art. 32, art. 11, art. 47,
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 listopada 2009 r., Wójt Gminy "[...]" ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą (przedsięwzięcie nie obejmuje linii wysokiego napięcia 110 kV oraz stacji elektroenergetycznej) w rejonie miejscowości "[...]". W decyzji określono: rodzaj i miejsce realizacji inwestycji, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji

i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych, zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym oraz wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.

Wnioskiem z dnia 17 marca 2014 r. "[...]" (zwane dalej: Stowarzyszeniem) zwróciło się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zarzuciło, że Wójt nie poinformował lokalnej społeczności o wydaniu decyzji, tym samym w rażący sposób naruszył art. 1 w zw. z art. 7-8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej jako: u.d.i.p., przez brak umieszczenia decyzji z dnia 30 czerwca 2009 r. w Biuletynie Informacji Publicznej i art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) dalej jako: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, w zw. z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) dalej jako: k.p.a., przez zaniechanie ogłoszenia decyzji w sołectwach objętych inwestycją. Ponadto zarzuciło, że organ pierweszej instancji wydając decyzję naruszył:

- art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, gdyż nie odniósł się w żaden sposób do okoliczności czy i w jakim zakresie proponowany wariant planowanego przedsięwzięcia będzie oddziaływał na krajobraz;

- art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. d, e ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, gdyż nie odniósł się w żaden sposób do okoliczności czy i w jakim zakresie proponowany wariant planowanego przedsięwzięcia będzie oddziaływał na zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków oraz nie odniósł się do wzajemnego oddziaływania między elementami, o których mowa w lit. a-d;

- przepisy uchwały nr XX1/178/08 Rady Gminy w "[...]" z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie określenia zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji społecznych, gdyż zgodnie z ww. uchwałą, podejmując decyzję w sprawach ważnych dla gminy Wójt zobowiązany był do przeprowadzenia konsultacji społecznych, czego nie uczynił;

-naruszył w sposób rażący art. 5 pkt 9 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) i § 6 pkt 4, 11, 13 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz.U. Nr 220, poz. 2237) przez wyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji budowy elektrowni wiatrowych w miejscu występowania nietoperzy, czyli gatunku ściśle chronionego.

W dniu 8 kwietnia 2014 r. Stowarzyszenie uzupełniło wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji zarzucając, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji nie uzyskał pozytywnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]" w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych i zdrowotnych i nie uzyskał postanowienia Starosty "[...]" w przedmiocie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia i określenia warunków co do działki "[...]", czym rażąco naruszył art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a oraz art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) dalej jako: p.o.ś. Ponadto wydając decyzję Wójt nie wystąpił z wnioskiem do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w "[...]" o wydanie pozwolenia na prowadzenie prac budowlanych w sąsiedztwie zabytków i nie wydano żadnych warunków konserwatorskich do lokalizacji farm wiatrowych pomimo, że inwestycja będzie zlokalizowana w bliskiej odległości od obiektów wpisanych do rejestru zabytków, tym samym organ w sposób rażący naruszył art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). W ocenie Stowarzyszenia, Wójt Gminy wydając decyzję nie wszczął postępowania w sprawie działek "[...]", tym samym nie ogłosił tej informacji społeczności lokalnej, rażąco naruszając art. 49 i art. 61 K.p.a. Ponadto wskazano, że organ nie obwieścił raportu oddziaływania na środowisko, czym rażąco naruszył art. 49 K.p.a., a także z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 97 § 2 K.p.a. uznał brak przyczyn do wznowienia postępowania, w sytuacji gdy był zobligowany do zawieszenia postępowania na etapie sporządzenia raportu i uzyskania zagadnień wstępnych od innych organów, a następnie do podjęcia postępowania w sprawie.

Postanowieniem z 16 lipca 2014 r. Kolegium wszczęło z urzędu postępowanie

w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji i dopuściło do udziału

w nim Stowarzyszenie.

Następnie, decyzją z dnia 9 stycznia 2015 r., sprostowaną postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy "[...]" z dnia 12 listopada 2009 r. w części dotyczącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą w rejonie miejscowości "[...]" (pkt 1), odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji w pozostałej części (pkt 2).

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa decyzja wydana została niezgodnie z wnioskiem strony, gdyż wniosek nie obejmował działek "[...]" a strona nie modyfikowała wniosku w toku postępowania. Powyższym rażono naruszono art. 46a ust. 1 p.o.ś. w części dotyczącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia na działkach o wskazanych wyżej numerach.

Kolegium oceniło, że organ pierwszej instancji wydając przedmiotową decyzję dokonał wymaganych prawem uzgodnień. Uzyskał bowiem postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]" z dnia 29 października 2009 r. i postanowienie Starosty "[...]" z dnia 28 października 2009 r., którym jednak nie uzgodniono realizację przedsięwzięcia na działkach oznaczonych nr "[...]", czym rażąco naruszył art. 48 ust. 2 w zw. z art. 378 ust. 1 p.o.ś. Organ nie uzyskał w tym zakresie również uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]", gdyż organ ten dokonał uzgodnienia inwestycji na działkach o numerach ewidencyjnych: "[...]". Zatem organ pierwszej instancji rażąco naruszył art. 48 ust. 2 w zw. z art. 57 ust. 1 p.o.ś. w części dotyczącej działek nr "[...]".

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyło Stowarzyszenie zarzucając powyższej decyzji naruszenie art. 11, art. 32 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i art. 53 p.o.ś. obowiązującej na dzień wszczęcia postępowania w sprawie, tj. 15 października 2008r. przez utrzymanie w mocy decyzji nieważnej z mocy prawa oraz art. 46a ust. 5 p.o.ś. przez brak zastosowania w postępowaniu art. 49 k.p.a. oraz art. 47 ust. 3, art. 49

ust. 1a p.o.ś. z uwagi na braki w raporcie środowiskowym tj. zaniechanie przeprowadzenia badań związanych z oddziaływaniem inwestycji na nietoperze.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "[...]", ograniczonym do rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 1 decyzji, wniosła o odmowę stwierdzenia nieważności decyzji.

Decyzją z dnia 16 września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości własną decyzję z dnia 9 stycznia 2015 r. (pkt I) i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy "[...]" z dnia 12 listopada 2009 r. (pkt II).

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że nie badało sprawy merytorycznie, lecz ustalało czy kwestionowana decyzja była dotknięta kwalifikowaną wadą prawną. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 15 października 2008 r., zaś w dniu 7 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 153 ust. 1 tej ustawy, postępowanie w sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Po przeprowadzeniu analizy przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja nie była dotknięta żadną z wad wymienionych w tym przepisie.

Odnosząc się do kwestii niezgodności decyzji z wnioskiem strony, Kolegium zauważyło, że w decyzji będącej przedmiotem wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy podano, że wnioskiem tym nie objęto działek "[...]" jednak z treści decyzji z dnia 12 listopada 2009 r. nie sposób wyprowadzić wprost takiego wniosku. Wprawdzie w piśmie inicjującym postępowanie ww. działki nie zostały wskazane, to w karcie informacyjnej załączonej do wniosku wskazano, iż "ewentualnemu wariantowaniu na etapie oceny oddziaływania na środowisko może podlegać rozstawienie poszczególnych projektowanych elektrowni wiatrowych". W wyniku nałożonego na inwestora obowiązku przy piśmie z dnia 6 października 2009 r., przedłożył on raport oddziaływania zamierzenia na środowisko. W aktach sprawy, przy piśmie tym, znajduje się kopia mapy, która nie została opatrzona żadną adnotacją i podpisem, na której zaznaczono numery działek odpowiadające działkom określonym w decyzji kończącej postępowanie, jak również rozmieszczenie planowanych siłowni, które nie pokrywa się z przedstawionym na mapie pierwotnie załączonej do wniosku. Jednocześnie, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, analiza rozmieszczenia elektrowni wiatrowych doprowadziła do powstania wariantu III, który spełnia normy akustyczne i nie będzie znacząco oddziaływał na awifaunę. W tym stanie sprawy Kolegium przyjęło, że w toku oceny oddziaływania na środowisko doszło do wskazania, że najkorzystniejszą z punktu widzenia ochrony środowiska lokalizacją parku wiatrowego będzie przewidziana w wariancie III. W prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji winien zwrócić się do inwestora o sprecyzowanie wniosku lub skorzystać z trybu przewidzianego w art. 55 p.o.ś. Organ jednak kroków takich nie podjął, zaś inwestor złożony przez siebie raport oddziaływania na środowisko traktował także jako "modyfikację" pierwotnego założenia lokalizacyjnego. Mając powyższe na uwadze Kolegium podkreśliło, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest warunkiem wydania decyzji, jednak determinuje on zakres przedmiotowy decyzji jedynie w zakresie w jakim wymagane są uzgodnienia. Zamierzenie inwestycyjne, co do przedmiotu inwestycji, nie uległo zmianie. Podkreśliło, że gdyby sprawa rozpoznawana była w toku odwoławczym, decyzja wydana w wyniku tak przeprowadzonego postępowania nie ostałaby się, lub organ odwoławczy przeprowadziłby postępowanie wyjaśniające we własnym zakresie. Jednakże niniejsze postępowanie prowadzone jest w trybie nadzwyczajnym, w którym dla zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 wymagane jest ustalenie, że treść decyzji w sposób oczywisty sprzeczna jest z niebudzącym wątpliwości przepisem prawa oraz że charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Organ stwierdził również, że nie podziela stanowiska wyrażonego w decyzji z dnia 9 stycznia 2015 r., iż brak - jak przyjęto - wymaganych przepisami uzgodnień stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, wobec rażącego naruszenia art. 48

ust. 2 p.o.ś. Kolegium przyznało, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie z dnia 29 października 2009 r. wydane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]", uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia, a zestawienie sentencji wydanej w sprawie decyzji z dnia 12 listopada 2009 r. oraz tego postanowienia, prowadzi do wniosku, iż w rozstrzygnięciach tych inaczej zostało określone miejsce realizacji inwestycji (w tym m.in. w postanowieniu brak jest wskazania działek "[...]"). Jednakże skład orzekający Kolegium w drugiej instancji uznał, że brak wymaganych przepisami prawa uzgodnień nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, skoro ta wada postępowania (a nie decyzji), została wskazana jako podstawa wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Kolegium wywiodło, że żadna z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145

§ 1 pkt 1-8 K.p.a. nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej - art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W tej sytuacji uznano, że wskazana w decyzji z dnia 9 stycznia 2015 r. przyczyna stwierdzenia nieważności decyzji nie może się ostać i zmieniono rozstrzygnięcie w tej części.

Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia Kolegium wyjaśniło, że z akt sprawy wynika, iż Wójt obwieścił, tj. podał do publicznej wiadomości, o wszczęciu postępowania i jego przedmiocie oraz możliwości zapoznania się z materiałami sprawy i wyznaczył 21-dniowy termin na składanie zastrzeżeń, uwag i wniosków. Obwieszczenie to zostało podane do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz na tablicach ogłoszeń w poszczególnych sołectwach. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, iż stosowne obwieszczenia przekazywano do wywieszenia sołtysom, a oni wywieszali je na właściwych tablicach. Kolegium wyjaśniło, iż przepisy rozdziału 8 Kodeksu odnoszą się głównie do zasad dokonywania doręczeń stronom postępowania. Przy czym, zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Nie sposób przyjąć tak jak tego chce wnioskodawca, iż brak zwrotnych poświadczeń odbioru pism zawierających obwieszczenia do sołtysów stanowi dowód na to, iż wymaganych informacji nie podano do publicznej wiadomości. Organ mógł bowiem przekazać te pisma w inny sposób (nie przez operatora pocztowego) i nie jest wymagane potwierdzenie ich odebrania przez sołtysów. Istotne w sprawie jest, aby organ udokumentował podanie do publicznej wiadomości, a to miało miejsce w niniejszej sprawie (oświadczenia w aktach sprawy).

Odnosząc się do art. 11 ustawy Kolegium wskazało, iż przepis ten budził kontrowersje i wątpliwości interpretacyjne związane z ustaleniem przypadków, w których może on mieć zastosowanie. Powołało się na wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 1049/11), w którym NSA nie podzielił poglądu, że cyt. przepis uprawnia do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z jakimkolwiek naruszeniem przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, bez względu na jego wagę czy też wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że do wad decyzji ostatecznych, powodujących na podstawie powyższego przepisu w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. nieważność decyzji, należy zaliczyć wszystkie te wady, których naruszenie było rażące lub mogło mieć istotny wpływ na stan środowiska. Powyższy pogląd jest zgodny z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 lutego 2009 r. (sygn. akt II OSK 62/08). Kolegium wyjaśniło ponadto, że rażące naruszenia prawa z reguły nie oznacza każdego, nawet ewidentnego, naruszenia prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Mając na względzie powyższe Kolegium doszło do przekonania, iż Wójt podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania, jego przedmiocie oraz możliwości składania wniosków i zastrzeżeń, a zatem zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu. Nawet jeśli informacji takiej nie zamieścił na stronie internetowej (co po upływie 6 lat może rodzić problemy dowodowe) to jednak uchybienie takie nie może być kwalifikowane jako rażąco naruszające przepisy o udziale społeczeństwa w postępowaniu, skoro poprzez obwieszczenia udział taki został zapewniony.

Wobec powyższego Kolegium uznało, iż decyzja z dnia 12 listopada 2009 r. Wójta Gminy "[...]" nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. i nie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Na tę decyzję Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 11, art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 53 p.o.ś., obowiązującej na dzień wszczęcia postępowania w sprawie, tj. 15 października 2008r., przez uznanie, że decyzja Wójta Gminy "[...]" (dalej: Wójta) z dnia 12 listopada 2009 r. nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 46a ust. 5 p.o.ś., obowiązującej na dzień wszczęcia postępowania w sprawie, przez uznanie, że decyzja Wójta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo braku zastosowania art. 49 k.p.a.;

- art. 107 § 3 K.p.a. przez zaniechanie odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 47 pkt 3 i art. 49 ust. 1a p.o.ś. z uwagi na braki w raporcie dotyczące nieprzeprowadzenie badań związanych z oddziaływaniem inwestycji na nietoperze;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 47 ust. 3, art. 49 ust. 1a p.o.ś., obowiązującej na dzień wszczęcia postępowania w sprawie, przez uznanie, że decyzja Wójta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo braków w raporcie środowiskowym, tj. nieprzeprowadzenia badań związanych z oddziaływaniem inwestycji na nietoperze;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2, art. 378 ust. 1 p.o.ś., obowiązującej na dzień wszczęcia postępowania w sprawie, przez uznanie, że decyzja Wójta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo braku wymaganego prawem uzgodnienia inwestycji w części dotyczącej jej realizacji na działkach "[...]".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest wystąpienie co najmniej jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, ze zm.) dalej: K.p.a. Przy czym, jak słusznie wskazało Kolegium w uzasadnieniu skarżonej decyzji, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. II OSK 843/05 - żadna z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 K.p.a., czyli podstaw wznowieniowych, nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej, gdyż tryb wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności są trybami odrębnymi i niekonkurencyjnymi.

W rozpoznawanej sprawie, wobec wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy, Kolegium dokonało szczegółowej analizy kwestionowanej przez Stowarzyszenie decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oraz własnej decyzji z dnia 9 stycznia 2015 r. W ocenie Sądu, analiza przesłanek nieważnościowych z art. 156 § 1 K.p.a. została dokonana prawidłowo i nie nasuwa żadnych wątpliwości.

Uzasadnione jest także stanowisko organu odwoławczego, że podnoszona przez skarżącą okoliczność co do braku - w jej ocenie - dokonania obwieszczeń o wszczęciu postępowania i wydaniu przedmiotowej decyzji, co - jak twierdzi skarżąca - uniemożliwiło jej wzięcie udziału w postępowaniu, może być badane jedynie

w kontekście podstawy wznowieniowej.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 K.p.a., a jedną z nich jest m.in. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. stanowi katalog zamknięty. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwalają na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 K.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 K.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 K.p.a.). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, a w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy.

Wobec tego należy stwierdzić, że prawidłowo Kolegium uznało, iż wobec treści art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej jako: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, do spraw wszczętych, na podstawie art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczna stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje: ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska; wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska. Zatem w tej spawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach prawidłowo wydana została w trybie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U.

z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.) dalej jako: p.o.ś.

Prawidłowo także organ nadzoru w skarżonej decyzji wyjaśnił, iż decyzja Wójta Gminy "[...]" nie zawiera wady wynikającej z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. dotyczącej wydania decyzji bez podstawy prawnej, skoro podstawą do jej wydania były przepisy art. 46 ust. 1, ust. 2, art. 46a ust. 1 i ust. 7 oraz art. 56 p.o.ś.

Odnosząc się do przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., dotyczącej rażącego naruszenia prawa, wskazać należy, że Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji tego pojęcia. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (zob. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 743). Rozstrzygające dla oceny czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 996/06 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to bowiem naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych, a przekroczenie prawa musi być jasne i niedwuznaczne. Rażące naruszenie prawa jest więc wyrazem ewidentnego, oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. Dostrzec również należy ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który podziela skład orzekający w tej sprawie, iż decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną

"z rażącym naruszeniem prawa" tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki. Po pierwsze, konieczna jest oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Po drugie - przepis, który został naruszony nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa, a po trzecie - skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (por. wyroki WSA: w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. V SA/Wa 2594/13, z dnia 26 marca 2013r., sygn. VII SA/Wa 2113/12; w Olsztynie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. II SA/Ol 71/13; w Poznaniu z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. IV SA/Po 1242/12 i inne).

Odnosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że w sprawie nie zaistniała przesłanka nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Prawidłowa jest przy tym ocena Kolegium, że podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności, polegające na naruszeniu przepisów postępowania nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 46 ust. 5 p.o.ś., jeżeli liczba stron postępowania o wydanie środowiskowych uwarunkowań przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 49 K.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy Kolegium oceniło, iż Wójt obwieścił, tj. podał do publicznej wiadomości, o wszczęciu postępowania i jego przedmiocie oraz możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, jak również wyznaczył 21-dniowy termin na składanie zastrzeżeń, uwag i wniosków.

Z nadesłanych akt wynika, że obwieszczenie zostało podane do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz na tablicach ogłoszeń w poszczególnych sołectwach. Stosowne obwieszczenia przekazano do wywieszenia sołtysom, a oni wywieszali je na właściwych tablicach. Nie jest uzasadnione twierdzenie strony skarżącej, że doręczenia sołtysom obwieszczeń celem ich wywieszenia na tablicy ogłoszeń musi zostać dokonane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru pisma. Taki wymóg nie wynika

z powołanego przepisu ustawy Prawo ochrony środowiska. Z kolei z przepisów K.p.a. wynika, że tryb doręczania pism określony w art. 42-46 tej ustawy dotyczy doręczeń pism dla stron postępowania lub ich przedstawicieli. Nie ulega zaś wątpliwości, że sołtys nie jest stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do art. 39 K.p.a., obowiązującego w dacie wydania decyzji środowiskowej, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Co więcej art. 49 K.p.a. regulujący kwestię doręczania pism za pomocą obwieszczeń także odnosi się do stron postępowania, stanowiąc że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Przy czym należy wskazać, że w takim wypadku przyjmuje się tzw. fikcję doręczenia, gdyż skuteczność doręczenia przez obwieszczenie nie jest warunkowana faktycznym dotarciem ogłaszanej treści do adresata. Zatem ten tryb doręczenia nie ma żadnego związku z doręczaniem pism za potwierdzeniem odbioru. W związku z tym twierdzenie skarżącej o rażącym naruszeniu prawa procesowego jest niezasadne. Zauważyć należy, że nawet strona skarżąca nie wskazała przepisu, który regulowałby wprost kwestię trybu doręczania obwieszczeń celem ich wywieszenia, odwołując się jedynie do zasad logiki i generalnej zasady doręczania pism. W realiach niniejszej sprawy nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że brak zwrotnych potwierdzeń odbioru pism zawierających obwieszczenia do sołtysów poszczególnych sołectw stanowi dowód tego, że wymaganych informacji nie podano do publicznej wiadomości. W sprawie istotne było, aby organ udokumentował fakt podania do publicznej wiadomości obwieszczenia. Natomiast okoliczności tej nie sposób zwalczać załączonymi do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oświadczeniami mieszkańców poszczególnych sołectw, z których wynika, że o planowanej inwestycji energetyki wiatrowej dowiedzieli się dopiero na etapie pozwolenia na budowę, a nie wiedzieli nic o raporcie oddziaływania na środowisko czy decyzji środowiskowej.

Nadto należy podnieść, że nawet nieprawidłowe doręczenia pism dokonywanych bezpośrednio stronom postępowania, w trybie art. 42-46 K.p.a., a nawet brak takiego doręczenia stronie, skutkujący brakiem udziału strony w postępowaniu, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, a jednie daje podstawę do żądania wznowienia postępowania. Tym bardziej nie można przyjąć, że odmiennie należy potraktować ewentualne nieprawidłowości przy dokonywaniu obwieszczeń.

Nie zasługuje na uwzględnienie kolejny zarzut dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. w związku z art. 11, art. 31 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i art. 53 p.o.ś. przez uznanie, że wydana decyzja zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy prawa. Na wstępie pozostaje wyjaśnić, że art. 31 p.o.ś. nie zawiera jednostek redakcyjnych powołanych w skardze, Sąd przyjął jednakże, że stronie chodziło zapewne o przepis art. 32 tej ustawy. Wbrew podniesionym zarzutom, organ wydający decyzję środowiskową nie naruszył przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu w sposób rażący upoważniający do zastosowania regulacji wynikającej z art. 11 p.o.ś. Z akt sprawy wynika, że Wójt obwieścił, tj. podał do publicznej wiadomości o wszczęciu postępowania i jego przedmiocie oraz możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, jak również wyznaczył 21 - dniowy termin na składanie zastrzeżeń, uwag i wniosków. Obwieszczenie to zostało podane do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń Urzędu oraz na tablicach ogłoszeń w poszczególnych sołectwach. Jak skazano w uzasadnieniu skarżonej decyzji stosownie do treści art. 32 ust. 3 p.o.ś., w przypadkach, określonych w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić także przez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę. Z treści przepisu wynika potrzeba podania takich informacji jedynie wówczas, gdy organ prowadzi taką stronę internetową,

a contrario, jeśli takiej strony nie prowadzi, wówczas organ nie ma obowiązku podania w tej formie informacji dotyczących postępowania środowiskowego. Przepis ten ma zatem charakter warunkowy, nie zaś bezwzględnie wiążący. Skarżąca podnosi, że strona internetowa Urzędu funkcjonuje od 13 grudnia 2002 r., jednak na niej nie były zamieszczane informacje dotyczące postępowania zakończonego decyzją środowiskową z 30 czerwca 2009 r. Należy przyjąć, że faktycznie w aktach sprawy brak jest wykazania przez organ, iż taka informacja na jego stronie internetowej została zamieszczona, jednak słusznie podnosi Kolegium, że po upływie 6 lat mogą wystąpić problemy dowodowe z wykazaniem, że taka informacja została tam zamieszczona. Jednakże naruszenie tego przepisu w żadnym wypadku nie może być interpretowane i postrzegane jako rażące naruszenie przepisów postępowania o udziale społeczeństwa w tym zakresie. Słusznie podkreślono, że z uwagi na treść art. 11 p.o.ś. przepis ten budził sporo wątpliwości interpretacyjnych co do ustalenia przypadków, w których może mieć zastosowanie. W licznych orzeczeniach (por. np. NSA z dnia 23 października 2012r., sygn. akt II OSK 1128/11, NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. II OSK 1049/11) wypowiedziano stanowisko, które podziela Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę, że art. 11 p.o.ś nie może być interpretowany w oderwaniu od postanowień art. 156 K.p.a., określającego podstawy nieważności decyzji, tym samym naruszenie przepisów dotyczących ochrony środowiska będzie powodowało nieważność postępowania tylko wówczas, gdy naruszenie to będzie miało charakter rażący. W okolicznościach tej sprawy ewentualne naruszenie art. 31 ust. 3 p.o.ś. nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Przepisu art. 11 p.o.ś. nie można bowiem uznać za uprawniający do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z jakimkolwiek naruszeniem przepisów ustawy, bez względu na jego wagę, czy też wpływ na wynik sprawy. Reasumując należało podzielić ocenę Kolegium, że Wójt Gminy podał do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania, jego przedmiocie oraz możliwości składania wniosków i zastrzeżeń zapewniając udział społeczeństwa

w postępowaniu, natomiast braku zamieszczenia informacji na stronie internetowej Urzędu nie można postrzegać w kategorii rażącego naruszenia prawa, a tylko takie naruszenie w kontekście art. 11 p.o.ś. dawałoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. Wada taka mogłaby zostać wyeliminowana, ale na etapie postępowania odwoławczego, nie zaś postępowania nadzwyczajnego

w przedmiocie stwierdzenia nieważności, o czym była mowa już wyżej.

Kolejny zarzut dotyczący rażącego naruszenia prawa to naruszenie art. 47 ust. 3, art. 49 ust. 1a p.o.ś przez brak w raporcie środowiskowym informacji dotyczącej populacji nietoperzy - brak oddziaływania inwestycji na nietoperze oraz zbyt krótki okresu monitoringu, który prowadzony był przez okres 10 miesięcy, a nie jednego roku. Stosownie do art. 47 p.o.ś. (brak w tym przepisie ustępu 3, a jedynie zawiera punkt 3) wynika, że w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia wymagany zakres monitoringu, zaś z art. 49 ust. 1a p.o.ś. wynika, że jeżeli przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, może transgranicznie oddziaływać na środowisko, wnioskodawca przed złożeniem wniosku o wydanie środowiskowych uwarunkowań jest obowiązany zwrócić się z zapytaniem do organu właściwego do wydania decyzji o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W żadnej z przytoczonych norm prawa nie wynika, aby bezwzględnym elementem oceny oddziaływania na środowisko zawartym w raporcie było wskazanie oddziaływania inwestycji na nietoperze. Sąd nie kwestionuje faktu, iż porozumienie o ochronie nietoperzy w Europie (EUROBATS) zawarte w ramach Konwencji Bońskiej, do którego to porozumienia Rzeczypospolita Polska przystąpiła w dniu 10 maja 1996 r., wymaga ochrony nietoperzy, zaś procedura oddziaływania na środowisko powinna być zgodna z prawem krajowym I dyrektywą Rady 85/337/EWC

z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Prawdą jest także, że niektóre inwestycje obowiązkowo wymagają przeprowadzenia raportu oddziaływania na środowisko, a inne mogą wymagać raportu z uwagi na fakt mogącego wystąpić znaczącego oddziaływania na środowisko, które to inwestycje wskazano w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573). Decydujące znaczenie dla określenia czy inwestycje, które nie wymagają obligatoryjnie sporządzenia takiego raportu w konkretnej sprawie będą go wymagać pozostawione zostało do uznania organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowań, który to organ na podstawie art. 48 ust. 1 i 1a p.o.ś. oraz art. 57 ust. 1 p.o.ś. występuje do organów właściwych o opinię, a następnie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 2 oraz art. 52 ust. 1a p.o.ś. nakłada obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia oraz jego zakres.

Taka sytuacja miała miejsce w sprawie, gdyż Wójt Gminy postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. nałożył na Spółkę obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji w zakresie określonym w art. 52 ust. 1 i ust. 3 p.o.ś. Przepis ten określa szczegółowo zakres raportu, jednak w jego treści nie sposób odnaleźć konkretnej normy wskazującej, że okres przeprowadzonego monitoringu w zakresie oddziaływania na środowisko musi dotyczyć pełnego roku, jak również brak jest wskazania, że musi on dotyczyć także obserwacji nietoperzy celem ewentualnego odkrycia ich trasy migracyjnej. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że przedstawienie w raporcie informacji na temat przeprowadzonego monitoringu ptaków z okresu tylko 10 miesięcy, a nie jednego roku, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, czy też brak monitoringu w stosunku do nietoperzy odnosi taki skutek. Zapewne na etapie postępowania zwykłego takie argumenty mogły być podnoszone, jednak w tej sprawie postępowanie dotyczy nadzwyczajnego trybu postępowania

i wyeliminowanie decyzji środowiskowej może mieć miejsce tylko w przypadku kwalifikowanych wad decyzji środowiskowej.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. przez brak analizy i merytorycznego odniesienia się do kwestii naruszenia prawa przez zaniechanie przeprowadzenia badań związanych z oddziaływaniem inwestycji na nietoperze. W zaskarżonej decyzji, odnosząc się do zarzutów stawianych decyzji Wójta Gminy we wniosku o stwierdzenie nieważności, Kolegium podzieliło ocenę zawartą w decyzji z dnia 9 stycznia 2015 r., w której odniesiono się do kwestii braku monitoringu chiropterologicznego. Przyznać należy, że w powyższym zakresie Kolegium wypowiedziało się lakonicznie, lecz nie stanowi to istotnego naruszenia prawa, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Odnośnie do zarzutu dotyczącego braku wymaganego prawem uzgodnienia inwestycji w części dotyczącej realizacji inwestycji na działkach "[...]" pod względem oddziaływania inwestycji na środowisko należy wskazać, że także ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 48 ust. 2 p.o.ś. wynika obowiązek uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z wymienionymi tam organami przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z akt sprawy wynika, że w pierwotnym wniosku o wydanie decyzji środowiskowej działki te nie zostały wskazane przez inwestora, gdyż wskazane zostały działki o numerach: "[...]", na których planowano lokalizację masztów farmy wiatrowej, jednak na etapie sporządzania raportu w tej sprawie w wariancie III –proponowanym do realizacji – przedstawiono potrzebę innej lokalizacji masztów. W odniesieniu do obrębu "[...]" zrezygnowano z lokalizacji masztów na działkach "[...]", natomiast zaproponowano umieszczenie masztów na działkach o numerach: "[...]". W odniesieniu do tego też III wariantu był sporządzany wskazany raport. Po jego złożeniu Wójt przekazał dokument do uzgodnienia właściwym organom. Starosta "[...]" postanowieniem z dnia 28 października 2009 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia określonego we wniosku i przedłożonym raporcie, jak również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w "[...]" postanowieniem z dnia 29 października 2009 r. uzgodnił przedłożoną dokumentację wraz z raportem, z którego wynikała realizacja inwestycji w wariancie II obejmującym zakwestionowane działki, chociaż w sentencji postanowienia wymienione zostały numery działek wynikające z pierwotnego wniosku inwestora. W tym stanie sprawy nie sposób przyjąć za Stowarzyszeniem, że dokonane przed wydaniem decyzji środowiskowej uzgodnienia nie obejmowały działek "[...]". Należy wyjaśnić, że procedurze uzgadniającej przez właściwe organy nie podlegał sam wniosek inwestora, ale także raport oraz karta informacyjna przedsięwzięcia, które to dokumenty nie są wobec siebie konkurencyjne i są brane pod rozwagę łącznie. W oparciu o dokonane ustalenia nie sposób przyjąć, że nastąpił brak uzgodnienia w stosunku do przedmiotowych działek przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i naruszenie to ma charakter rażącego naruszenia prawa. Nadto, jak już wskazano wcześniej słuszny jest pogląd wyrażony w skarżonej decyzji Kolegium, że żadna

z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a. nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej z art. 156 § 1

pkt 1-7 k.p.a.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Kolegium nie narusza prawa. W związku z tym, na mocy art. 151 ustawy p.p.s.a., orzeczono, jak

w sentencji.