Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1060/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1, art. 203 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. NSA Małgorzata Dałkowska-Szary ( spr. ) Protokolant Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 483/08 w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie 2. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz J. H. kwotę 500,00 złotych (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

|Uzasadnienie |

| |

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 483/08 oddalił skargę na |

|decyzję Wojewody Lubelskiego w przedmiocie wymeldowania J. H. z pobytu stałego przy ulicy [...] w Lublinie. |

|W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne: |

|Decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Wojewody Lubelskiego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu|

|postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych,|

|po rozpatrzeniu odwołania J. H. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], |

|orzekającej o wymeldowaniu J. H. z pobytu stałego przy ulicy [...] w Lublinie, zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. W uzasadnieniu |

|decyzji organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dniał 9 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 595/07 |

|uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] orzekającą o uchyleniu decyzji l instancji i przekazaniu |

|sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uchylając tą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że argumenty zawarte w |

|uzasadnieniu decyzji II instancji są niezasadne, ponieważ wniesione przez odwołująca się powództwo eksmisyjne w stosunku do inicjatora |

|jej wymeldowania, wszczęte po złożeniu przez niego wniosku o wymeldowanie, nie ma wpływu na decyzję w sprawie o wymeldowanie. Od 1998 |

|r. jest ona właścicielką lokalu, w którym zamieszkała po opuszczeniu lokalu przy ul. [...] w Lublinie, a opuszczenie miejsca pobytu |

|stałego należy traktować jako dobrowolną rezygnację z zamieszkania w tym lokalu. Ponieważ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże|

|ten sąd oraz organ administracji, to w związku z tym decyzję organu l instancji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] należało, zgodnie z |

|art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymać w mocy. |

|Skargę na powyższą decyzję wniosła J. H., wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji l instancji, lub |

|ewentualnie stwierdzenie ich nieważności. |

|Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: |

|- przepisów postępowania tj, art. 7, 8, 9, 10 art. 75 w związku z art. 77 , art. 79 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy skarżąca z |

|własnej woli i w sposób trwały opuściła sporny lokal oraz nieustosunkowanie się do treści zarzutów strony podniesionych w odwołaniu i |

|ich pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy, |

|przepisów postępowania tj. art. 107 k.p.a. poprzez brak określenia w decyzji |

|właściwego oznaczenia organu administracji publicznej, |

|- art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności dowodach osobistych poprzez wymeldowanie skarżącej bez zbadania |

|rzeczywistych przyczyn opuszczenia lokalu mieszkalnego i tym samym uznanie, że skarżąca dobrowolnie opuściła lokal |

|mieszkalny. |

|W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu |

|zaskarżonej decyzji. |

|Uzasadniając wyrok oddalający skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wskazał, że z ustaleń dokonanych przez organy |

|orzekające wynika, iż skarżąca wyprowadziła się we wrześniu 2006 r. z przedmiotowego lokalu dobrowolnie i zamieszkała przy ul. [...], w|

|mieszkaniu stanowiącym jej własność. Oceny tej nie może zmienić okoliczność, że po złożeniu wniosku o jej wymeldowanie wytoczyła w dniu|

|22 czerwca 2007 r. powództwo o eksmisję uczestnika postępowania. Zachodziły zatem przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o |

|ewidencji ludności i dowodach osobistych do wymeldowania jej z przedmiotowego lokalu. W odniesieniu do pozostałych zarzutów |

|podniesionych w skardze Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w stanie faktycznym. Organ administracji |

|w sposób prawidłowy odniósł się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia |

|19 czerwca 2008 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że obie decyzje w rozpatrywanej sprawie zostały wydane z naruszeniem art. 107 § |

|1 k.p.a, tj. przez Urząd Miasta Lublina i Lubelski Urząd Wojewódzki, Sąd stwierdził, że żadna z decyzji nie została wydana przez |

|wskazany urząd. Prawdą jest, że na obu decyzjach widnieją pieczątki z nazwami powyższych urzędów, to jednak obie z nich zostały wydane |

|przez stosowne organy, a mianowicie: Prezydenta Miasta Lublina (z upoważnienia Prezydenta) i Wojewodę Lubelskiego (także z jego |

|upoważnienia), co jest zgodnie z obowiązującymi przepisami dopuszczalne. |

|W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. H. zaskarżyła powyższy wyrok w całości. |

|Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: |

|- art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, |

|że skarżąca opuściła lokal mieszkalny dobrowolnie i w sposób trwały, |

|- przepisów postępowania w postaci art. 107 § 1 k.p.a., poprzez nie uznanie zarzutu skarżącej w przedmiocie braku w zaskarżonej decyzji|

|właściwego oznaczenia organu administracji publicznej, |

|- przepisów postępowania, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym z mocy art. 80 |

|k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 7, 8, 9, 10 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 |

|sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i nie uchylenie |

|decyzji Wojewody Lubelskiego, pomimo nie wyjaśnienia czy skarżąca z własnej woli i w sposób trwały opuściła lokal mieszkalny. |

|W skardze kasacyjnej domagała się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz przekazania sprawy |

|do ponownego rozpatrzenia, bądź uchylenia zaskarżonego wyroku, rozpoznania skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego |

|oraz poprzedzającej jej decyzji, ewentualnie stwierdzenia nieważności obu decyzji jako wydanych z rażącym naruszeniem art. 107 §1 |

|k.p.a. przez odpowiednio Urząd Miasta Lublina i Lubelski Urząd Wojewódzki, które bezsprzecznie nie są organami administracji publicznej|

|oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. |

|Uzasadniając skargę kasacyjną wywodziła, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie |

|wykładni art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nadrzędne znaczenie ma ocena |

|przyczyny opuszczenia lokalu przez osobę uprawnioną. W zgromadzonym przez organy administracji materiale dowodowym, nie ma żadnych |

|wiarygodnych dowodów, potwierdzających dobrowolność opuszczenia przez skarżącą przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Przeciwnie, zarówno |

|z wyjaśnień skarżącej, jak i jej konkubenta wywieść należało, iż opuszczenie lokalu było konieczne z uwagi na naganne zachowanie |

|konkubenta skarżącej i obawę o własne życie i zdrowie. Skarżąca wskazała, że już w decyzji o nr [...] stwierdzono, iż sporną kwestią |

|pozostaje, czy J. H. z własnej woli i w sposób trwały opuściła przedmiotowy lokal. Takie stanowisko reprezentował organ również w |

|odpowiedzi na skargę R. S. w przedmiotowej sprawie, dając również wiarę skarżącej, iż czasowo zamieszkuje w lokalu wynajętym, a to |

|czasowe zamieszkiwanie spowodowane jest nagannym zachowaniem konkubenta. Poza powyższymi ustaleniami nie przeprowadzono żadnego |

|postępowania dowodowego, a na skutek wyroku WSA w Lublinie ze skargi R. S. w sposób całkowicie dowolny zmieniono ustalenia faktyczne w |

|sprawie. Skarżąca podała, iż jedynie z uwagi na konieczność wyprowadzenie się z lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Lublinie, wraz z |

|córką wynajęła mieszkanie w którym do dnia dzisiejszego zamieszkuje. Skarżąca wyjaśniała powyższe, co znajduje potwierdzenie choćby w |

|uzasadnieniu decyzji organu I instancji i fakt ten nie wzbudził jakichkolwiek wątpliwości przy orzekaniu, nie zażądano żadnych |

|dodatkowych wyjaśnień, czy złożenia, dokumentów potwierdzających fakt zamieszkiwania. Skarżąca w całości podtrzymała wywody odwołania w|

|przedmiocie braku dobrowolności opuszczenia lokalu mieszkalnego, podnosząc jednocześnie, iż fakt czasowego zameldowania się w lokalu |

|przy ul. [...] w Lublinie miał na celu jedynie ułatwienie w otrzymywaniu korespondencji, bowiem z uwagi na konflikt z konkubentem |

|istniała obawa, że nie będzie on powiadamiał i przekazywał korespondencji adresowanej do skarżącej i jej córki. Podkreśliła, iż |

|konkubent skarżącej R. S., zamieszkujący w lokalu przy ul. [...], został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia|

|26 kwietnia 2006r. na l rok pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem kary na okres próby, za znęcanie się fizyczne i psychiczne |

|nad skarżącą oraz jej córką. Wyrokiem powyższym zobowiązano również R. S. do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. Skarżąca |

|podniosła, że nie opuściła lokalu w sposób trwały, bowiem wniosła pozew o eksmisję, który ma na celu doprowadzenie do możliwości |

|powrotu do mieszkania przy ul. [...] w Lublinie. Na uwagę zasługuje również fakt wymiany zamków przez konkubenta skarżącej, co zostało |

|potwierdzone w jego wyjaśnieniach złożonych w dniu 26 lipca 2007r. w sprawie dotyczącej wymeldowania skarżącej J. H.. R. S. wyjaśnił w |

|tej sprawie, że zamki w drzwiach wymienił w tym samym dniu kiedy skarżąca wraz z córką opuściła mieszkanie. W tej mierze skarżąca |

|powołała się na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 21 marca 200lr., V SA 2950/00, w którym wskazano, że "Przez "opuszczenie |

|lokalu" w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z |

|dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Jeżeli zaś strona została usunięta z lokalu w drodze |

|przymusu fizycznego czy psychicznego bądź wobec wymiany zamków w drzwiach uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, to nie można uznać tego |

|za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu". |

|W zakresie zarzutu wadliwego oznaczenia organu wskazała, że zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o |

|ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzję w sprawie wymeldowania wydaje na wniosek strony lub z urzędu organ gminy. Dlatego |

|właściwym organem był Prezydent Miasta Lublina, a nie Urząd Miasta Lublin, który jest jedynie aparatem pomocniczym dla organu |

|administracji samorządowej. Natomiast art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych |

|statuuje Wojewodę jako organ odwoławczy od orzeczeń wydanych na podstawie tej ustawy. Tym samym wydanie decyzji przez aparat pomocniczy|

|Wojewody jakim jest urząd wojewódzki stanowiło rażące naruszenie prawa. Podpis osoby działającej w imieniu organu nie był spełnieniem |

|wymogów oznaczenia organu. W ocenie autora skargi kasacyjnej zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z |

|rażącym naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak prawidłowego oznaczenia organu administracji publicznej. Autor skargi |

|kwestionował argumentację Sądu, iż pieczęć i podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji był równoznaczny ze wskazaniem właściwego |

|organu administracji, który ją wydał. |

| |

|Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: |

| |

|Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr|

|153 , poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu |

|biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, |

|wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny |

|wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. |

|W skardze kasacyjnej wskazano na obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a. Zarzuty te w istotnej części okazały się |

|zasadne. |

|Sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania, wskazujący na wadliwe ustalenie stanu faktycznego, ściśle związany jest w |

|niniejszej sprawie z zarzutem naruszenia prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i|

|dowodach osobistych (Dz. U. z 2006, Nr 139, poz. 993 ze zm.). |

|Za uzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegający na naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 |

|pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. |

|Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok wydany został bez dokładnej oceny zebranego materiału dowodowego i ustalenia|

|stanu faktycznego. Nie zostały bowiem wzięte pod uwagę dowody i okoliczności faktyczne, które w odniesieniu do przyczyn opuszczenia |

|lokalu skarżąca wykazywała już na etapie postępowania odwoławczego, a które ponowione i rozwinięte zostały w skardze. |

|Zauważyć należy, iż ewidencja ludności polega na rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu osób (art. 1 ust. 2 powołanej |

|ustawy). Obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie |

|interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich (zob. szerzej w uzasadnieniu wyroku Trybunału |

|Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K. 20/01). W konsekwencji, w sytuacji, gdy dana osoba opuszcza miejsce zamieszkania |

|lub pobytu nie ma podstaw do podtrzymywania fikcji jej przebywania w określonym lokalu. |

|Przechodząc do dalszej oceny zasadności podstaw kasacyjnych wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i |

|dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce |

|pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie do art. 6 ust. 1 |

|powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. |

|Ustawodawca nie sprecyzował w omawianym przepisie jaki charakter ma mieć opuszczenie przez daną osobę miejsca stałego pobytu oraz w |

|jaki sposób fakt opuszczenia lokalu ma być potwierdzony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrwalił się pogląd, |

|zgodnie z którym spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas,|

|gdy jest ono trwałe, dobrowolne i wynika z jej własnej woli. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana |

|osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem |

|w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. |

|Wypracowane zostało jednocześnie stanowisko, zgodnie z którym o opuszczeniu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy można mówić |

|wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. np. wyroki |

|Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1424/99, z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA |

|108/00, z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3078/00). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić bowiem w sposób|

|wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, ale także w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego |

|przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. |

|W konsekwencji, każda sprawa meldunkowa wymaga indywidualnego podejścia do okoliczności związanych z opuszczeniem lokalu i działaniami |

|podejmowanymi przez zainteresowanego po jego opuszczeniu. |

|Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie wymeldowania jest więc ustalenie - w oparciu o zebrany materiał |

|dowodowy – okoliczności faktycznych dotyczących tego czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana |

|na pobyt stały. Okoliczności te winny być ocenione przez Sąd pierwszej instancji rozpoznający skargę na decyzje tych organów w ramach |

|kontroli legalności decyzji. |

|W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji, stwierdzając, że w sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o |

|ewidencji ludności i dowodach osobistych do wymeldowania skarżącej, nie rozważał w ogóle kwestii dotyczących okoliczności związanych z|

|opuszczeniem lokalu przy ul. [...] w Lublinie przez skarżącą i jej córkę, nie zbadał, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym|

|miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów skarżącej. Podkreślenia wymaga, że sam fakt pobytu czasowego w innym lokalu ( nawet |

|jeżeli stanowi on własność danej osoby ) nie stanowi spełnienia przesłanki opuszczenia lokalu bez wymeldowania, chyba że towarzyszą |

|temu okoliczności, wskazujące na zamiar stałego związania się z tym nowym miejscem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia|

|10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88 ONSA 1989/2/72). Okoliczności te winny być jednak wykazane w toku postępowania |

|administracyjnego. |

|Sąd pierwszej instancji nie ocenił też materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego w świetle przesłanek z |

|art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. W szczególności brak jest jakichkolwiek rozważań dotyczących wskazywanych przez skarżącą okoliczności |

|związanych ze skazaniem konkubenta za znęcanie się fizyczne i psychiczne nad nią oraz swoją córką prawomocnym wyrokiem Sądu |

|Rejonowego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2006r. na karę 1-go roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, jak |

|również do faktu wymiany zamków w dniu, kiedy skarżąca wraz z córką opuściły mieszkanie. W opisie czynu przypisanego oskarżonemu |

|znalazło się również stwierdzenie, że R. S. uniemożliwiał skarżącej wspólne zamieszkanie. |

|Wskazać należy, że fakt, iż z mocy przepisu art. 153 p.p.s.a. zarówno Sąd I instancji, jak i organy administracji były związane |

|wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. akt III SA/Lu 595/07, nie zwalniał tych organów|

|i Sądu od wnikliwego rozpatrzenia sprawy. W wyroku tym Sąd ustalił, że rozstrzygnięcie w toczącej się sprawie o eksmisję nie ma wpływu |

|na decyzję w sprawie wymeldowania, która dotyczy stanu faktycznego, a nie prawa do lokalu. Dlatego też organy administracji podejmując |

|decyzję o wymeldowaniu są zobligowane do ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego podejmą stosowną decyzję i ocenę dowodów w |

|tym przedmiocie. Sąd ten wskazał jednak , że sporną kwestią pozostaje, czy J. H. z własnej woli i w sposób trwały opuściła sporny |

|lokal, czy też opuszczenie lokalu miało związek z zachowaniem R. S. i nakazał rozważenie czy podjęte przez J. H. działania są |

|wystarczające do uznania, że opuściła lokal niedobrowolnie. Pomimo, że w decyzji organu II instancji z dnia [...] października 2008r. |

|brak jest ustaleń w tym przedmiocie – Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku nie odniósł się do tego faktu, jak |

|również do podnoszonego w skardze na decyzję organu II instancji zarzutu niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i pominięcia |

|dowodów. |

|W tej sytuacji uzasadniony jest powołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku|

|z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., albowiem Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny i pominął ten materiał |

|dowodowy, który wskazywał na przyczyny i okoliczności opuszczenia przez skarżącą przedmiotowego lokalu. |

|Chybiony jest natomiast podniesiony w kasacji zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nie uznanie zarzutu skarżącej w |

|przedmiocie braku w zaskarżonej decyzji właściwego oznaczenia organu administracji publicznej. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić |

|należy, iż zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., decyzja powinna zawierać między innymi oznaczenie organu administracji publicznej, który |

|wydał daną decyzję. Oznaczenie to polega na wskazaniu pełnej nazwy organu i jego siedziby, brak oznaczenia organu pozbawia akt |

|charakteru decyzji administracyjnej, jednak brak oznaczenia organu w części tzw. "nagłówkowej" decyzji nie powoduje takiego skutku, |

|jeżeli podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą konkretny organ |

|administracji publicznej (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). W|

|przedmiotowej sprawie spotykamy się z sytuacją, gdzie podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią, która w |

|sposób dostateczny identyfikuje organ, wydający decyzję. Zatem nie można przyjąć, iż zaskarżone decyzje zostały wydane przez |

|odpowiednio Urząd Miasta czy Lubelski Urząd Wojewódzki. Ocena Sądu Wojewódzkiego w tym zakresie była zatem prawidłowa. |

|Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona w sprawie zawiera uzasadnione podstawy i na |

|mocy art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. |