Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1789/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 5 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych: P. S.A. z siedzibą w K. oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1600/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia E., A.J., A.K., J.D., K.C., K.W., K.B., K.G., M.C., M.P., M.P.1, P.D., P.S., R.Z., R.P., R.H., Stowarzyszenia O. w P., T.K., T.W. i U.W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 21 kwietnia 2017 r., nr DOOŚ-DŚI.4202.12.2016.mc.18 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1600/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia E., A.J., A.K., J.D., K.C., K.W., K.B., K.G., M.C., M.P., M.P.1, P.D., P.S., R.Z., R.P., R.H., Stowarzyszenia O. w P., T.K., T.W. i U.W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 21 kwietnia 2017 r., nr DOOŚ-DŚI.4202.12.2016.mc.18 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa oraz zasądził od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zwrot wpisów od skargi oraz zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżących.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. (dalej: organ I instancji) decyzją z 29 lipca 2016 r. nr 19/2016 – na skutek wniosku złożonego przez P. S.A. z siedzibą w K. – ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wariantu 1 z podwariantem 1A przedsięwzięcia pn.: "[...]" według raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzonego przez Biuro K. z siedzibą w W.

W wyniku rozpatrzenia wniesionych odwołań Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, Generalny Dyrektor) decyzją

z 21 kwietnia 2017 r. nr DOOŚ-DŚI.4202.12.2016/mc.18:

1. uchylił pkt I.2.5, I.2.6 i I.2.7 decyzji w całości i w tym zakresie orzekł:

"5) Zaplecze budowy (w tym składy materiałów budowlanych i miejsca

gromadzenia odpadów) oraz drogi dojazdowe zlokalizować poza cennymi siedliskami przyrodniczymi wymienionymi w załączniku Dyrektywy Rady 92 43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, w szczególności pozą stwierdzonymi w ramach raportu lub ujawnionymi przy prowadzeniu nadzoru przyrodniczego stanowiskami gatunków chronionych roślin, zwierząt i grzybów oraz poza terenami podmokłymi, bagiennymi, starorzeczami.

6) Warunek sformułowany w pkt I.2.5 dotyczy w szczególności odcinków pomiędzy słupami nr 26-33, 116- 117, 123-122, 127-128, 135-136, 141-143, 148-149, 159-160, 165-166, 184-186, 190-193, 215-216. W miejscach tych dopuszczalne jest jedynie chwilowe gromadzenie materiałów i odpadów na potrzeby bieżących prac, a drogi dojazdowe należy wyznaczać w obrębie istniejących dróg. W przypadku braku takiej możliwości, dopuszcza się wykonanie tymczasowych dróg dojazdowych z wykorzystaniem demontowalnych paneli lub mat stabilizujących.

7) Bazę budowlaną wyposażyć w sorbenty neutralizujące ewentualne wycieki substancji zanieczyszczających do gruntu'',

2. uchylił pkt I.2.19 decyzji w całości i w tym zakresie orzekł: "W miejscach, w których naruszona zostanie ciągłość korytarzy migracyjnych nietoperzy poprzez wycinkę drzew, tj. w obrębie liniowych zadrzewień w pobliżu słupów nr 47-48, 88-89, 125, 127, 155, 176, 185, 203-204, w pierwszym roku po zakończeniu inwestycji wprowadzić nasadzenia rodzimych gatunków krzewów,

dorastających do wysokości ok. 3 m",

3. uchylił pkt I.2.25 decyzji w całości i w tym zakresie orzekł: "Na odcinkach linii:

- pomiędzy słupami nr 26-33,

- wykonywanych w technologii tzw. nadleśnej,

- wykonywanych z zastosowaniem podwyższonych konstrukcji słupów (na odcinku przebiegu linii w gminie B. oraz w części gminy M., na terenach, na których uprawiane jest sadownictwo), wycinki ograniczyć wyłącznie do stanowisk słupów, z wykluczeniem obszaru stanowiącego pas technologiczny, zgodnie ze wskazaniami punktu 24. w pasie technologicznym dopuścić użytkowanie zgodne z dotychczasowym lub zgodne z przeznaczeniem terenu",

4. uchylił pkt I.3.2, I.3.3 i I.3.4 decyzji w całości i w tym zakresie orzekł:

"2) W celu minimalizacji oddziaływania na ptaki, na obu przewodach odgromowych linii zamontować ostrzegacze w formie spiral: między słupami nr 1-22 - co 50 m (z przesunięciem 25 m w stosunku do położenia na przewodzie sąsiednim), b) między słupami nr 22-77 - co 40 m (z przesunięciem 20 m w stosunku do położenia na przewodzie sąsiednim), c) od słupa nr 77 do granicy pomiędzy województwami [...] i [...] - co 100 m (z przesunięciem 50 m w stosunku do położenia na przewodzie sąsiednim), d) między słupami nr 135-160 - co 50 m (z przesunięciem 25 m w stosunku do położenia na przewodzie sąsiednim), e) między słupami nr 160-205 - co 100 m (z przesunięciem 50 m w stosunku do położenia na przewodzie sąsiednim), f) między słupami nr 205-220 - co 50 m (z przesunięciem 25

m w stosunku do położenia na przewodzie sąsiednim).

3) Spirale powinny mieć długość możliwie zbliżoną do 100 cm i średnicę możliwie zbliżoną do 35 cm oraz kolor zapewniający dobrą dostrzegalność przez ptaki (tj. żółty, pomarańczowy lub czerwony).

4) Dodatkowo na odcinkach między słupami: nr 22-77, 135-160, 205-220, na obu przewodach odgromowych linii, zamontować symetrycznie pomiędzy spiralami obrotowe ostrzegawcze odblaskowe, które świecą w nocy",

5. uchylił pkt II.1 i II.2 decyzji w całości i w tym zakresie orzekł:

"1. Wykonać poinwestycyjny monitoring śmiertelności ptaków oraz reakcji ptaków na obecność linii, na odcinkach między słupami: nr 26-77, 121-160, 205-220.

2. Monitoring ma być przeprowadzony w ciągu minimum 2 lat, optymalnie w 1 i 3 roku, po oddaniu inwestycji do eksploatacji. Na odcinku między słupami nr 26-33 monitoring należy prowadzić przez okres 12 miesięcy, a na odcinkach między słupami: nr 33-77, 121-160 i 205-220 monitoring prowadzić w trakcie migracji wiosennych i jesiennych oraz w okresie zimowania. Metodyka badań powinna opierać się na najlepszej, dostępnej wiedzy w tym zakresie, a jej projekt należy przedstawić do akceptacji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w B.. Ilość i terminy kontroli powinny być dostosowane do okresów fenologicznych. W okresie lęgowym oraz w trakcie migracji wiosennej i jesiennej kontrole należy wykonywać nie rzadziej niż co 7-10 dni. W miejscach o szczególnym znaczeniu dla ptaków, tj. na odcinku między słupami nr 26-33 wskazane jest zagęszczanie obserwacji do 1 kontroli na pentadę. Należy przeprowadzić eksperymenty, celem zweryfikowania wykrywalności i tempa znikania ofiar. Na podstawie powyższego monitoringu, należy ocenić skuteczność określonych w decyzji działań minimalizujących oraz, w sytuacji stwierdzenia takiej potrzeby, określić dodatkowe rozwiązania ograniczające wpływ przedsięwzięcia. Wyniki monitoringu oraz wnioski z analizy rzeczywistego oddziaływania linii corocznie (nie później niż 1 miesiąc od zakończenia cyklu rocznego) przedstawić Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w B. (w zakresie województwa [...]) oraz Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. (w zakresie województwa [...])",

6. uchylił pkt II.3 decyzji w całości i w tym zakresie orzekł: "Przeprowadzić porealizacyjny monitoring chiropterologiczny w miejscach, w których zostaną przerwane istotne korytarze migracyjne nietoperzy spowodowane wycinką drzew, tj. w obrębie liniowych zadrzewień w pobliżu słupów nr 47-48, 88-89,

125, 127, 155, 176, 185, 203-204. Monitoring prowadzić w ciągu minimum 2 lat (z wyłączeniem okresu hibernacji), optymalnie w 1 i 3 roku po oddaniu inwestycji do eksploatacji. Metodyka badań powinna opierać się na najlepszej, dostępnej wiedzy w tym zakresie, a jej projekt należy przedstawić do akceptacji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w B. Zgromadzone wyniki należy interpretować, oceniając wpływ przedsięwzięcia na populacje nietoperzy oraz ewentualnie zaproponować stosowne działania minimalizujące. Wyniki monitoringu oraz wnioski z analizy funkcjonowania korytarzy migracyjnych nietoperzy (nie później niż 1 miesiąc od zakończenia cyklu rocznego) w formie pisemnej (wraz z kopią na nośniku elektronicznym) należy przedstawić Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w B. (w zakresie województwa [...]) oraz Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. (w zakresie województwa [...])";

7. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do

zarzutów sformułowanych w odwołaniach oraz uzasadnił zmiany dokonane w sentencji rozstrzygnięcia.

Punkty I.2.5, I.2.6 i I.2.7 decyzji zmieniono w celu uporządkowania i doprecyzowania ograniczeń dotyczących lokalizacji zapleczy budowy i dróg dojazdowych.

Zmiana pkt I.2.19 była w ocenie organu odwoławczego zasadna, ze względu na konieczność uwzględnienia pominiętych w zaskarżonej decyzji miejsc, w których naruszona zostanie ciągłość korytarzy migracyjnych nietoperzy poprzez wycinkę drzew.

Zmiana pkt I.3.2, I.3.3 i I.3.4 decyzji miała na celu uporządkowanie zapisów dotyczących obowiązku montowania ostrzegaczy minimalizujących ryzyko kolizji ptaków z przewodami przedmiotowej linii.

W pkt I.3.2 określono wymóg zamontowania obrotowych ostrzegaczy odblaskowych uznając, że w warunkach polskich (duża ilość nocy z pełnym zachmurzeniem) będą one skuteczniejsze, niż wspomniane w decyzji kule. Po analizie przedłożonej dokumentacji zdecydowano także o wprowadzeniu obowiązku dodatkowego oznaczenia linii obrotowymi ostrzegaczami odblaskowymi nie tylko w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i Kanału [...], ale również na odcinkach wskazanych w omawianym punkcie.

Zmiany pkt II.1 i II.2 decyzji były spowodowane koniecznością ujednolicenia i uszczegółowienia wymogów dotyczących monitoringu porealizacyjnego. Określono odcinki, na których należy prowadzić ww. monitoring i sprecyzowano częstotliwość kontroli.

Modyfikacja pkt I.2.19 decyzji wymusiła zmianę treści warunku określonego w pkt II.3, poprzez określenie analogicznych (w stosunku do wskazanych w pkt I.2.19) stanowisk słupów. Ponadto zobowiązano inwestora do skonsultowania opracowanej metodyki monitoringu z RDOŚ oraz do prowadzenia monitoringu w 1 i 3 roku po oddaniu inwestycji do eksploatacji. Dodatkowo w omawianym warunku sformułowano wymóg wykonania analizy funkcjonowania korytarzy migracyjnych nietoperzy w

oparciu o zebrane dane monitoringowe.

Odnosząc się do postulatów odwołania złożonego w imieniu skarżących (wymienionych w sentencji decyzji) przez profesjonalnego pełnomocnika, organ II instancji zwrócił uwagę, że przepisy prawa nie przewidują sugerowanego w nim sposobu rozstrzygnięcia sprawy – "zmiany zaskarżonej decyzji i oddalenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej w całości", natomiast przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji' nie ma w tym przypadku merytorycznych podstaw. Podobnie nie są dopuszczalne niektóre z postulowanych w piśmie M.K. i M.C. z 20 marca 2017 r. sposoby zakończenia sprawy.

Organ II instancji nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w

całości i w związku z tym, poza zmianami dokonanymi w sentencji, utrzymał ją w pozostałej części w mocy.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli: Stowarzyszenie E., Stowarzyszenie O. w P. oraz osoby fizyczne:

A.J., A.K., J.D., K.C., K.W., K.B., K.G., M.C., M.P., M.P.1, P.D., P.S., R.Z., R.P.,

R.H., T.K., T.W. i U.W. (skargi: z 15 maja 2017 r. (k. 4-32 akt sądowych), z 18 maja 2017 r. (k. 33-47 akt sądowych, uzupełnienie skargi z 19 czerwca 2017 r. (k. 63-73 akt sądowych).

W piśmie z 28 grudnia 2018 r. P. S.A. z siedzibą w K. – inwestor wskazał za niezasadność powołanych zarzutów. Ponadto wyjaśnił, że uzyskał dla całej inwestycji pozwolenie na budowę i na ich podstawie zrealizował w całości roboty budowlane polegające na budowie [...]. Inwestor zwrócił także uwagę, że stosownie do art. 27 specustawy sieciowej wyłączona została kompetencja Sądu Administracyjnego do ewentualnego uchylenia decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia realizowanego w ramach tej ustawy. Dodatkowo wskazano także, że WSA w Warszawie wyrokiem z 10 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2480/17 oddalił skargę w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej objętej zaskarżoną decyzją środowiskową.

W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie,

podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargi Sąd I instancji wskazał, że nadrzędnym celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, wskazanie wymagań w zakresie ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

W niniejszej sprawie zdaniem Sądu I instancji doszło do naruszenia art. 82 ust.

1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.; dalej: ustawa OOŚ). W ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja narusza powyższy przepis w zakresie, w jakim nie kwestionuje w sentencji decyzji organu I instancji zapisów dotyczących lokalizacji i zakresu inwestycji objętej decyzją.

WSA w Warszawie przypomniał, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ma na celu ustalenie, czy realizacja danego przedsięwzięcia jest dopuszczalna z punktu widzenia ochrony środowiska. Organ wydając decyzję, nie może wykraczać poza kompetencje związane z oceną planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymogu ochrony środowiska, które są określone przepisami ustawy OOŚ. Jednak mając na względzie cel postępowania "środowiskowego", zdaniem Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej decyzji należy wskazać maksymalne, potencjalne parametry inwestycji, maksymalne jej granice, nawet jak inwestycja do tych granicznych wskazanych w decyzji norm nie zostanie zrealizowana, a to właśnie po to, aby jak najbardziej przewidzieć jej ewentualne oddziaływanie na środowisko. W ocenie Sądu I instancji posługiwanie się zwrotem "około", jest niejasne i nie wskazuje tej górnej granicy oddziaływania, do której inwestor może dany projekt realizować i taki zapis może powodować zagrożenie wybudowania inwestycji "bez granic" o uciążliwym i szkodliwym oddziaływaniu na środowisko, a zatem i na ludzi.

Dodatkowo wskazano, że powołany art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy OOŚ stanowi, że w decyzji środowiskowej określenia wymaga rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Chodzi tu jednak o określenie miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia poprzez wskazanie nieruchomości objętej inwestycją oraz jej geodezyjnego położenia, nie zaś szczegółowego usytuowania przedsięwzięcia na nieruchomości objętej inwestycją. Już ta okoliczność spowodowała zdaniem Sądu I instancji stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Następnie Sąd I instancji zauważył, że powyższe uchybienie organu odwoławczego, które w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy, jest powiązane nierozerwalnie z uchybieniem procesowym polegającym na nieustaleniu przez organ prawidłowego stanu faktycznego – mimo podnoszonych w tym zakresie zarzutów. Sąd I instancji zauważył, że skuteczne wniesienie odwołania stanowi dla organu II instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się do kontroli decyzji I instancji. Mając powyższe na uwadze uznano, że organ odwoławczy zaniechał prawidłowego zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając decyzję organu I instancji i orzekając co do istoty o określeniu środowiskowych uwarunkowaniach realizacji niniejszego przedsięwzięcia, bowiem w sposób nieprawidłowy określił zakres przedmiotowej inwestycji nie wskazując jej granicznych parametrów.

Pozostałe zarzuty zawarte w skargach Sąd I instancji uznał za bezzasadne.

Jednocześnie zwrócono uwagę, że - jak wynika z informacji podanej przez inwestora - przedsięwzięcie objęte zaskarżoną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zostało zrealizowane. Okoliczność tę potwierdzili także skarżący na rozprawie zmieniając skargi w zakresie w jakim wnieśli o uchylenie zaskarżonej

decyzji. Oświadczyli do protokołu, że z uwagi na zakończenie budowy inwestycji wnoszą o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu I instancji z uwagi na ustalenie, że sporna inwestygacja została zrealizowana, zastosowanie w sprawie znajdą przepisy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r.

o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2016 r., poz.1812).

Wobec powyższego, Sąd I instancji z uwagi na naruszenie prawa materialnego – art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy OOS, które miało wpływ na wynik sprawy, nie mogąc uchylić zaskarżonej decyzji, stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziły się P. S.A. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) i zaskarżając go w całości zarzuciły wyrokowi Sądu I instancji:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy OOŚ poprzez wadliwe uznanie, że organ I instancji i w konsekwencji organ odwoławczy niewłaściwie opisał rodzaj i miejsce realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz art. 27 ust. 2 w zw. z ust. 5 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r.

o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 404 ze zm.; dalej jako "specustawa przesyłowa") poprzez wadliwe uznanie, że zaskarżona decyzja narusza prawo

z przyczyn wymienionych w art. 145 k.p.a. lub art. 156 k.p.a.;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak szczegółowego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie odnoszącej się do art. 145 k.p.a. lub art. 156 k.p.a. to naruszenie prawa uzasadniało wydanie zaskarżonego wyroku.

Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformacyjnego w trybie art. 188 p.p.s.a. i oddalenie w całości skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania. Ponadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, iż zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie podniosła, że rozpoznając sprawę Sąd I instancji jedynie stwierdził naruszenie prawa z przyczyn wymienionych w art. 145 lub art. 156 k.p.a., jednakże nie wskazał konkretnej przyczyny, określonej ww. przepisami, stanowiącej podstawę stwierdzenia naruszenia prawa. Tym samym w ocenie spółki

nie jest jasne, która z przyczyn stała się podstawą stwierdzenia naruszenia prawa.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, aby zachodziły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 k.p.a. ani przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 k.p.a. Niemniej, wskazanie przez WSA, iż w jego ocenie organ odwoławczy naruszył prawo materialne

- art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy OOŚ, może wskazywać, iż zdaniem Sądu I instancji doszło do rażącego naruszenia prawa, a więc wystąpiły przesłanki, określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec powyższego spółka wskazała, że z dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, iż stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić w stosunku do decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Nie chodzi tu więc o jakiekolwiek naruszenie prawa, ale kwalifikowane. W ocenie spółki nie jest jednak zasadne

uznanie, aby ewentualne naruszenie przez organ odwoławczy przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy OOŚ mogło być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa.

Spółka zauważyła, że Sąd I instancji stanął na stanowisku, iż zaskarżona decyzja naruszała powyższy przepis w zakresie, w jakim nie kwestionowała w

sentencji decyzji organu I instancji zapisów dotyczących lokalizacji i zakresu inwestycji objętej decyzją. WSA uznał, iż w decyzji środowiskowej należy wskazać maksymalne, potencjalne parametry inwestycji i maksymalne jej granice. Posłużenie się zwrotem "około" dla określenia długości sieci i liczby słupów sieci, zdaniem WSA jest niejasne i nie wskazuje górnej granicy oddziaływania, do której inwestor może dany projekt realizować. W ocenie Sądu I instancji, taki zapis może powodować zagrożenie wybudowania inwestycji "bez granic" o uciążliwym i szkodliwym oddziaływaniu na środowisko, a zatem i na ludzi. Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1425/13, skarżąca kasacyjnie podkreśliła jednak, iż ustawa nie precyzuje w jaki sposób, w szczególności jak bardzo szczegółowo, w treści decyzji należy określać miejsce realizacji przedsięwzięcia.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie skarżącej kasacyjnie, organ odwoławczy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny oraz zakres przedmiotowej inwestycji, wskazując jej graniczne parametry. Nie nastąpiło więc zaniechanie przez organ odwoławczy prawidłowego zastosowania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy o określeniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do złożonych już w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutów w tym trafnie wskazując, iż przepisy nie określają sposobu wskazania lokalizacji inwestycji w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i kwestia ta zależy w dużej mierze od okoliczności danej sprawy i uznaniowości organu. Organ wskazał, iż zasadność podania w zaskarżonej decyzji wszystkich działek nie wynika z wymogów prawnych, a nadto może wpłynąć negatywnie na czytelność orzeczenia administracyjnego, a także, mając na uwadze długość przedsięwzięcia (82,7 km) mogłaby skutkować szybką utratą aktualności takich informacji. W decyzji wskazano także podstawowe informacje o zamierzeniu inwestycyjnym, w tym ilość, wysokość i rodzaje słupów linii. Organ potwierdził także, że takie określenie rodzaju i miejsca przedsięwzięcia nie przyczyniło się do pozbawienia stron czynnego udziału w postępowaniu, a więc nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego, uznanie przez Sąd I instancji, iż doszło do naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy OOŚ poprzez brak precyzyjnego wskazania rodzaju i miejsca przedsięwzięcia było zdaniem spółki bezpodstawne. Z decyzji organu I instancji wynikało bowiem precyzyjne wskazanie umiejscowienia lokalizacji przedsięwzięcia, jak również określenie jej długości i ilości słupów. Skarżąca kasacyjnie zauważyła, że posłużenie się przez organ pojęciem "około" w odniesieniu do długości przedsięwzięcia oraz do ilości słupów nie miało rzeczywistego wpływu na wynik sprawy. Do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej załączony był zarówno wykaz działek, jak i załącznik mapowy przedstawiający zakres oddziaływania przedsięwzięcia w fazie eksploatacji linii. W kwestii ilości słupów liczba 220 słupów jest określona jako "około" w sentencji decyzji, natomiast w załączniku do decyzji i w jej uzasadnieniu wskazana jest już precyzyjnie jako 220. Ostateczna liczba posadowionych słupów wyniosła 220, a więc tyle, ile wskazano w decyzji.

W ocenie skarżącej kasacyjnie nie doszło zatem do naruszenia przez organ odwoławczy, jak i organ I instancji, przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy OOŚ, dające podstawy Sądowi I instancji do uwzględnienia skargi na decyzję organu odwoławczego.

Jednakże, nawet gdyby uznać, iż organ odwoławczy naruszył powołany wyżej przepis, to w ocenie spółki nie ma podstaw uzasadniających uznanie tego naruszenia za rażące. Przepis art. 82 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy OOŚ nie wskazuje w żadnym miejscu, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oddziaływania na środowisko powinna zawierać wykaz działek ewidencyjnych objętych przedsięwzięciem. Dlatego też, jeżeli w sposób niebudzący wątpliwości co do przebiegu przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej nastąpiło wskazanie rodzaju i miejsca planowanego przedsięwzięcia, nie może być mowy o naruszeniu w ten sposób przedmiotowego przepisu. Nawet gdyby uznać ten brak za naruszenie przepisu, to nie jest to naruszenie o kwalifikowanym, rażącym charakterze, gdyż nie miało wpływu na wynik sprawy.

Z rozstrzygnięciem Sądu I instancji nie zgodził się również Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i w skardze kasacyjnej zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.; dalej jako "ustawa o ooś") poprzez dokonanie przez Sąd błędnej wykładni tego przepisu, polegającej na uznaniu, że zgodnie z jego dyspozycją określenie miejsca realizacji inwestycji powinno nastąpić poprzez wskazanie

nieruchomości objętych inwestycją oraz jej geodezyjnego położenia, podczas gdy przepis ten nie określa formy, stopnia szczegółowości czy też sposobu, w jaki należy wskazać w decyzji administracyjnej lokalizację przedsięwzięcia;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 27 ust. 2 ustawy dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 404 ze zm.; dalej jako "ustawa o sieciach przesyłowych") poprzez jego zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy z dokonanej przez Sąd oceny zaskarżonej decyzji nie wynika, że w sprawie zaistniała podstawa do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

2) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy o sieciach przesyłowych poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w sytuacji gdy z oceny prawnej przedstawionej w wyroku Sądu nie wynikało, że decyzja ta obarczona jest wadą nieważności;

3) art. 27 ust. 2 ustawy o sieciach przesyłowych w zw. z art. 156 k.p.a. oraz

w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 p.p.s.a. poprzez zastosowanie ww. przepisu ustawy o sieciach przesyłowych, w sytuacji gdy Sąd uznał jedynie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit.

a ustawy o ooś, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i nie stwierdził przy tym rażącego naruszenia prawa, podczas gdy do zastosowania art.

27 ustawy o sieciach przesyłowych konieczne jest stwierdzenie, że decyzja narusza prawo z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a., który wymaga stwierdzenia, że naruszenie przepisów prawa miało charakter kwalifikowany, podczas gdy również na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzenie przez sąd zaistnienia w sprawie przyczyny określonej w art. 156 k.p.a. stanowi kwalifikowaną podstawę uchylenia decyzji, natomiast naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy stanowi odrębną przesłankę do jej uchylenia;

4) art 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy o sieciach przesyłowych

w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku przesłanek, które w ocenie Sądu dają podstawę do uznania, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą nieważności, o której mowa w

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wobec tak sformułowanych zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od skarżących na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W pierwszej kolejności organ podkreślił, że z dwudziestu zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Sąd przychylił się do jednego, dotyczącego sprzeczności decyzji z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ooś. Jednocześnie Sąd ocenił, że zarówno stronom postępowania, jak i społeczeństwu zapewniono udział w postępowaniu.

Następnie organ wskazał, że Sąd I instancji uwzględniając skargę na decyzję Generalnego Dyrektora w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na [...], na mocy art. 27 ust. 2 ustawy o sieciach przesyłowych, mógł wydać orzeczenie jedynie w granicach tego przepisu. Inwestycja, dla której Regionalny Dyrektor wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wymieniona jest bowiem w pkt 20 załącznika do ustawy o sieciach przesyłowych, stanowiąc strategiczną inwestycję w zakresie sieci przesyłowych. Zatem

uwzględnienie skargi na decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia stanowiącego strategiczną inwestycję w zakresie sieci przesyłowych możliwe jest jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek wznowieniowych (art. 145 k.p.a.) lub nieważnościowych (art. 156 k.p.a). Zdaniem Generalnego Dyrektora, inne odczytanie treści normy art. 27 ust. 2 ustawy o sieciach przesyłowych byłoby

sprzeczne z istotą "specustawy", która co do zasady wyklucza pewne, wskazane w

niej instrumenty prawne, dostępne w postępowaniach niemających szczególnego statusu.

W ocenie organu z uzasadnienia Sądu I instancji nie wydaje się wynikać, aby

ta specyfika została wzięta w pełni pod uwagę. Sąd co prawda nie uchylił zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora na podstawie ustawy p.p.s.a., wskazując, że

inwestycja dla której określono środowiskowe uwarunkowania została już

zrealizowana, jednak stwierdził, że decyzja ta narusza prawo z przyczyn określonych

w art. 156 k.p.a., natomiast nie stwierdził, że została wydana z kwalifikowanym naruszeniem prawa o którym mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Generalny Dyrektor uznał, że Sąd I instancji nie uzasadnił w tym zakresie swojego stanowiska, zgodnie z wymogami jakie jednolicie przyjęte są w orzecznictwie sądów administracyjnych. Brak wyjaśnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa zgodnie z wymogiem art. 27 ust. 2 ustawy o sieciach przesyłowych stanowi, zdaniem organu, naruszenie obowiązku wyjaśnienia powołanej w wyroku podstawy prawnej, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Generalny Dyrektor wskazał, że wywód zawarty w uzasadnieniu skarżonego wyroku nie spełnia wymagań odpowiednich do oceny zaistnienia w sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa. Sąd I instancji zaprezentował sposób wykładni art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy ooś, jednak stanowi ona jedynie formę interpretacji przepisu, z którego literalnego brzmienia nie można wywieść zaprezentowanego przez Sąd rozumienia tego przepisu. Tymczasem, w rozstrzygnięciu Regionalnego Dyrektora, które w tym zakresie zostało utrzymane w mocy przez Generalnego Dyrektora określono zarówno rodzaj, jak i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Organ zauważył, że Regionalny Dyrektor dokonał powyższego na podstawie dokumentacji składanej zgodnie z przepisami ustawy ooś (art. 74), w tym map przedstawiających przebieg projektowanej linii [...], spełniając tym samym wymóg art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy ooś. Dlatego Sąd, nie znajdując podstaw do stwierdzenia w rozpatrywanej sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa, a jedynie naruszenia przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, powinien na zasadzie art. 151 p.p.s.a oddalić skargę w całości.

W odpowiedzi na skargi kasacyjne pismem z 3 lipca 2019 r. K.W., R.Z., A.K., A.J., J.D., P.D., D.P., M.P., D.K., M.P., U.W., T.W., K.B., P.S., R.B., E.B., M.C., K.C., T.K., R.P. i R.H., wnieśli o oddalenie skarg kasacyjnych w całości oraz obciążenie skarżących kosztami postępowania i z tego tytułu zasądzenie od składających skargi kasacyjne zwrotu kosztów postępowania z tychże skarg na rzecz stron, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Pismem z 5 lipca 2019 r. – w odpowiedzi na skargi kasacyjne, K.G. wniósł o ich oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skargi kasacyjne są zasadne i zasługują na uwzględnienie.

Skargi kasacyjne zostały oparte zarówno na podstawach naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W pierwszej kolejności należało więc odnieść się do naruszenia przepisów postępowania.

W obu skargach kasacyjnych postawiono zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przesłanek, które w ocenie Sądu I instancji przesądzały o tym, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przed dokonaniem oceny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przypomnieć należy, że podstawę do stwierdzenia przez Sąd I instancji, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa stanowiła okoliczność naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. a OOŚ. Zgodnie z tym przepisem w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko określa się rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Sąd I instancji wskazał, że celem postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest wskazywanie szczegółowej lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, albowiem jest to przedmiotem postępowania budowlanego, gdyż organ środowiskowy nie może wykraczać poza swoje kompetencje. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w decyzji środowiskowej należy wskazać maksymalne potencjalne parametry inwestycji i maksymalne jej granice. Organ wskazał, że trasa linii wyniesie około 82, 7 km i zostanie wykorzystane około 220 słupów. W ocenie Sądu I instancji posługiwanie się zwrotem "około" jest niejasne i może powodować wybudowanie inwestycji bez granic. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przy określeniu rodzaju i miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia nie chodzi o szczegółowe usytuowanie przedsięwzięcia na nieruchomości, ale o wskazanie nieruchomości objętej inwestycją oraz jej geodezyjnego położenia.

W ocenie Sądu I instancji, ta okoliczność przesądziła, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Podkreślić jednak należy, że jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a OOŚ w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ważnym jest również podkreślenie, że tylko te okoliczności zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowiły podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, albowiem pozostałe

zarzuty skargi zostały uznane za niezasadne.

Należy zauważyć, że zgodnie z powołanym przez Sąd I instancji art. 27 ust. 2 ustawy o sieciach przesyłowych "w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy nie uchyla tej decyzji, lecz stwierdza, że decyzja ta narusza prawo z przyczyn wymienionych w art. 145 lub art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego". W myśl zaś art. 27 ust. 5 ustawy przesyłowej (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) "przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do decyzji o pozwoleniu

na budowę dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej".

Podstawę więc do stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa mogła stanowić jedynie ocena, że naruszenie to nastąpiło z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał takiej oceny. We wstępnej części uzasadnienia stwierdził bowiem jedynie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, nie wyjaśniając charakteru tego naruszenia. Samo przywołanie w podstawie rozstrzygnięcia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a OOŚ nie przesądza, że w sprawie zostały spełnione warunki z art. 27 ust. 2 w zw. art. 27 ust.

5 ustawy o sieciach przesyłowych. Sąd I instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa, które należy zakwalifikować jak naruszenie rażące i nie wyjaśnił na czym to rażące naruszenie prawa miałoby polegać. Pamiętać bowiem należy, że rażące naruszenie prawa to naruszenie o charakterze kwalifikowanym. Rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje przy tym, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Sąd I instancji nie wyjaśnił czy naruszenie prawa, o którym mowa w uzasadnieniu może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa dające podstawę do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Zostaje on naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego

z ustawowych, wyżej wymienionych warunków.

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna zatem umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem zobowiązującym organ do rozpoznania sprawy. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11). Przypadek braku możliwości przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku zachodzi także, gdy w uzasadnieniu brakuje którejkolwiek z wymaganych prawem części, a również

wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z: 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09, 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera ono co prawda formalnie wszystkie elementy przewidziane tym przepisem, jednakże część określana przez ustawodawcę jako wyjaśnienie nie spełnia wymogów prawa. Z treści uzasadnienia nie sposób wywieść na jakiej podstawie Wojewódzki Sąd

Administracyjny przyjął, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się i nie ocenił tej okoliczności.

W związku naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jako przedwczesne uznał odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny oceni, czy w sprawie miało miejsce naruszenie prawa, a jeśli tak to czy można je zakwalifikować jako naruszenie, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc wyeliminuje wskazane powyżej uchybienia.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości uznając, że zachodzi przypadek szczególny o którym mowa w tym przepisie.