Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1798/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia del. WSA Bartosz Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 176/13 odrzucającego skargę K. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 7 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 4


UZASADNIENIE

K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z 7 marca 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. po wznowieniu postępowania.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wezwaniem z 12 kwietnia 2013 r. zobowiązano stronę, pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia jej braków formalnych poprzez złożenie oryginału dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego, statutu lub innego dokumentu) lub jego odpisu, poświadczonego przez uprawnioną do tego osobę, to jest: notariusza, ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego. Powyższe wezwanie doręczono 18 kwietnia 2013 r.

Następnie 22 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego) strona nadesłała kserokopię aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS, poświadczoną na pierwszej stronie za zgodność z oryginałem przez Prezesa Zarządu spółki.

Postanowieniem z 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 176/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że strona nie usunęła braku formalnego skargi, pomimo otrzymania wezwania zawierającego pouczenie o procesowych konsekwencjach niewykonania nałożonego tym wezwaniem obowiązku. Wprawdzie strona skarżąca nadesłała kserokopię odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców KRS, uwierzytelnioną na pierwszej stronie przez Prezesa Zarządu spółki, jednak – w ocenie Sądu – kserokopii tej nie można było uznać za odpis żądanego dokumentu. Z akt sprawy nie wynikało bowiem, że Prezes Zarządu należał do kręgu podmiotów wymienionych w art. 48 § 3 p.p.s.a., a ponadto przedłożona kserokopia została poświadczona za zgodność z oryginałem wyłącznie na pierwszej stronie podczas, gdy obejmowała 3 karty.

W skardze kasacyjnej strona skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, podniosła zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 48 § 3 p.p.s.a. Zdaniem strony skarżącej, poświadczenie odpisu KRS zostało dokonane przez osobę uprawnioną do sporządzania odpisów dokumentów. Prezes Zarządu spółki był bowiem jednocześnie radcą prawnym wpisanym na listę radców prawnych prowadzoną przez OIRP w Warszawie. Nieujawnienie w treści odpisu KRS uprawnienia do jego poświadczenia, było wynikiem pomyłki pracownika technicznego spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, jeżeli skargę wnosi osoba fizyczna uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej, jest niewątpliwie odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Dokument ten powinien być złożony w oryginale, bądź w odpowiednio poświadczonym odpisie, przy czym poświadczenia mogą dokonać wyłącznie podmioty wskazane w art. 48 § 3 p.p.s.a., to jest: notariusz albo występujący w sprawie pełnomocnik strony będący adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. W orzecznictwie trafnie się podkreśla, że nieprawidłowo uwierzytelniony odpis nie może zostać uznany za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony (por. postanowienie NSA z 14 kwietnia 2011 r., II FSK 2530/10).

W niniejszej sprawie poświadczenia odpisu KRS dokonał Prezes Zarządu spółki, który jest jednocześnie wpisany na listę radców prawnych. Składając jednak odpis KRS, nie ujawnił tego faktu, jak również nie powołał się na to, że występuje w roli pełnomocnika spółki. Tymczasem to do pełnomocnika strony należy zarówno ujawnienie, że występuje w takiej roli, jak i wykazanie, że posiada odpowiednie uprawnienia do poświadczenia składanych w tym postępowaniu dokumentów. Obowiązek ten jest tym bardziej oczywisty, gdy uzupełnienia braków dokonuje profesjonalny pełnomocnik, który powinien dołożyć należytej (ze względu na swoją pozycję zawodową) staranności, pouczony jeszcze wyraźnie o skutkach zaniedbań w tym zakresie.

Ponadto, w niniejszej sprawie poświadczenie odpisu z KRS nie dość, że było nieprawidłowe, to obejmowało jedynie pierwszą stronę. Pozostałe strony w ogóle nie zostały potwierdzone i stanowią jedynie kserokopię dokumentów, bez mocy dowodowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Rację miał zatem Sąd pierwszej instancji, wskazując, że niewłaściwie potwierdzonej kopii odpisu z KRS nie można uznać za surogat oryginału i przesłanie takiego dokumentu – nawet w zakreślonym terminie – nie jest uzupełnieniem braków formalnych zgodnie z wymogami wezwania.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.