Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1124/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1 i 3,4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 151, art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 ,77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. Przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]Starosta na podstawie art. 114 ust 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108 poz. 908 ze. zm.) i § 26 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. nr 217 poz. 1834) oraz art. 104 K.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 6 lipca 2012 r. skierował T. K., na egzamin teoretyczny i praktyczny sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kat. AB.

Organ I instancji wyjaśnił, iż z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji

wynika, że w ciągu niespełna roku, licząc od dnia 15.11.2011 r. do dnia 29.06.2012 r. T. K. dopuścił się naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, w wyniku czego otrzymał łącznie 30 punktów karnych tj.:

1. 15.11.2011- [...]- samochód osobowy, E03 - przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; pkt 6,

2. 13.05.2012 – [...]- samochód osobowy, E03 - przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; pkt 6,

3. 08,06.2012 – [...]- samochód osobowy, EOS - przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; pkt 6,

4. 11.06.2012 – [...]- samochód osobowy, E03 - przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; pkt 6.

5. 29.06.2012 – [...]- samochód osobowy, E03 - przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; pkt 6.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo

o ruchu drogowym, polegające na skierowaniu go na egzamin sprawdzający pomimo zaistnienia braku przesłanek wymaganych wymienionym przepisem. Wskazano,

że T. K. w dniu [...]r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym uprawniające do zmniejszenia o 6, liczby posiadanych przez niego punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Szkolenie zostało ukończone jeszcze przed wydaniem decyzji przez starostę, na koszt własny kursanta. Liczba punktów karnych powinna zostać zredukowana, gdyż nie wystąpiły przesłanki uniemożliwiające kierowcy udział

w takim kursie tzn. T. K. posiada uprawnienia do kierowania pojazdami

w zakresie kat. AB dłużej niż przez okres 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Ponadto w uzasadnieniu decyzji wskazano, że T. K. uzyskał w dniu [...]r. mandat karny w wysokości [...]zł oraz [...] pkt karnych, gdy tymczasem mandat ten opiewał na [..]zł i [...] pkt karne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że nie posiada kompetencji do rozważania, czy zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w świetle § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, jest zasadny poprzez ocenę, czy powołany przepis rozporządzenia jest zgodny z ustawą i mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego.

Organ II instancji po przytoczeniu treści art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia wskazał, iż faktycznie zestawienie tych dwóch norm prawnych (ustawowej i podustawowej) dotyczących możliwości zmniejszenia przez kierowcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego przez odbycie szkolenia wskazuje, że norma zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia poszerza zakres wyłączenia określonego art. 130 ust. 3 zdanie drugie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium podkreśliło, że nie jest upoważnione do interpretowania obowiązującego prawa, a obowiązane jest wyłącznie do stosowania prawa obowiązującego i nie jest właściwe do dokonania oceny zarzutów odwołującego, a zwłaszcza do ich uwzględnienia.

Ustosunkowując się do zarzutu przyjęcia niewłaściwej ilości punktów karnych

z tytułu wykroczenia popełnionego przez T. K. w dniu [...]r. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy, ewidencję punktów prowadzi komendant wojewódzki policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanego, która powinna być systematycznie aktualizowana. Nieprawidłowości w prowadzeniu ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego nie stanowią podstawy do odstąpienia przez starostę od wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, gdyż jak wynika z wniosku Policji, przesłanki do wydania takiej decyzji zostały spełnione.

T. K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....]r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc

o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W skardze postawiono zarzut naruszenia:

- art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, że odbyte przez T. K. w dniu 9 lipca 2012 r. szkolenie nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego;

- art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ww. ustawy poprzez skierowanie T. K.

na egzamin sprawdzający kwalifikacje teoretyczne i praktyczne w zakresie kategorii AB prawa jazdy, pomimo braku zaistnienia przesłanek wymaganych wymienionym przepisem,

- art. 7 i 77 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza poprzez nie wyjaśnienie czy punkty karne za wykroczenie popełnione

w dniu [...]r. zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zgodnie z otrzymanym przez skarżącego mandatem, czy też zostały one wpisane bez podstawy prawnej tj. niezgodnie z treścią otrzymanego przez skarżącego mandatu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi.

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją było skierowanie kierowcy T. K. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kat. A i B.

Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że w dniu [...]r. wpłynął do Starosty wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji

o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień w stosunku do T. K., który w okresie od dnia

5 listopada 2011 r. do dnia 29 czerwca 2012 r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, otrzymując łącznie [...] punktów karnych.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji jest, obowiązujący na dzień jej wydania przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo

o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Ten ostatni przepis upoważnia organy policji do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Na mocy art. 130 ust. 4 ustawy, ustawodawca upoważnił ministra spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Rozporządzeniem wykonawczym regulującym wymieniony zakres, obowiązującym w dniu wydania zaskarżonych decyzji, jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U 2012 poz. 488), który w § 3 stanowi, że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. W dalszych przepisach szczegółowo uregulowano postępowanie przed organami policji związane z dokonywaniem wpisu (§ 4) czy usuwaniem wpisu do ewidencji (§ 5, § 6).

Analiza treści przepisu będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, tj.

art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy i zawartym w nim zwrotem cyt. "sprawdzeniu kwalifikacji podlega..." wyraźnie wskazuje, iż jest to decyzja o charakterze związanym, co oznacza, że organ kierujący, a więc starosta nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania czy prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie nie można zarzucić organom naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. gdyż zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji.

Zarzut skarżącego o naruszeniu art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest więc bezpodstawny, gdyż kwestia zmniejszenia liczby punktów karnych w wyniku odbytego szkolenia nie leży w kompetencji organów orzekających o skierowaniu na egzamin sprawdzający, lecz w gestii Policji. Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialno-techniczną, która może być, stosownie do art. 3 § 3 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przedmiotem odrębnej skargi. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego czy i jakie ten organ zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Sąd podziela w tym względzie stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK1087/05 (Lex nr 27543) jak i wyroku NSA z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1552/11 publik. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, nie można skutecznie zakwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji, czy to z przyczyny odbycia szkolenia - punkty te redukujące czy też wpisane omyłkowo, bowiem organy prowadzące to postępowanie nie są uprawnione do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję. Trafnie zatem organy oceniły stan faktyczny i prawidłowo oparły swe rozstrzygnięcie na przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.