Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 6/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2020 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego R. L. kwotę 5041 (pięć tysięcy czterdzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 6/22

Uzasadnienie

R. L. (dalej jako "strona", "skarżący") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ("SKO") z [...] października 2021 r., nr [...], którą organ odwoławczy utrzymał w całości w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2020 r.nr [...] w przedmiocie wymierzenia R. L. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) al. [...] w rej. al. [...] w dniach od 23 września 2019 do 11 stycznia 2020 r. w kwocie 47 435.25 zł.

Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia wskazał art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 570).

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Decyzją z [...] maja 2020 r., Nr [...] Prezydent [...] wymierzył R. L. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) al. [...] w rej. al. [...] w dniach od 23 września 2019 do 11 stycznia 2020 r. w kwocie 47 435.25 zł obliczoną jako iloczyn powierzchni zajęcia pasa drogowego, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia pasa drogowego (pkt. 2 decyzji).

Rozpoznając odwołanie strony, SKO w W. decyzją z [...] października 2021 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2020 r. Nr [...]. Wskazało, że podstawą materialnoprawną decyzji jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 470), który stanowi, że za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2,2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6. Podstawą zatem do wymierzenia kary pieniężnej, o której jest mowa w art. 40 ust. 12 powołanej ustawy, jest ziszczenie się jednej z przesłanek wskazanych w przepisie.

SKO stwierdziło, że dla zasadności wymierzenia kary podstawowe znaczenie ma ustalenie następujących okoliczności: czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

Uznało, że powyższe przesłanki zostały wypełnione, ponieważ ustaliło na podstawie akt sprawy, że podczas kontroli pasa drogowego Al. [...] w rej Al. [...] przeprowadzonej w dniu 23.09.2019 r. stwierdzono funkcjonowanie w pasie drogowym zajęcie terenu przez reklamę firmy M.. Ustalono przy tym, że reklama ta jest o wymiarach 18,50 m x 0, 80 m, tj. o powierzchni 12,95 m2. W protokole ponadto wskazano, że w trakcie kontroli wykonany został pomiar zajęcia powierzchni pasa drogowego urządzeniem Leica Disto s 910. Wykonane ponadto czynności kontrolne w dniach 23.11.2019 r., 29.11.2019 r. i 11.01.2020 r., co potwierdza karta kontroli nr sprawy [...], w której zawarto informację, że "szyld reklamowy funkcjonuje". Na podstawie dołączonego wydruku z rejestrów: Bazy Internetowej Regon oraz informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej ustalono, że stroną niniejszego postępowania jest R. L., który zajął pas drogowy bez zezwolenia. Zdaniem organu potwierdza to wiadomość e - mail z 13.11.2020r. jak i płyta CD wraz ze spisem dokumentacji fotograficznej. Tym samym ocenił, że uzyskano wystarczający materiał dowodowy. Na podstawie dokumentacji fotograficznej zawartej na płycie CD, tabeli stanowiącej jej opis, jak i karty kontroli zajęcia pasa drogowego Al. [...] w rej. Al. [...] z 23.09.2019 r. możliwym było ustalenie okresu zajmowania przez stronę przedmiotowego pasa drogowego przez okres 23.09.2019 r. - 11.01.2020 r. , tj. 111 dni.

Powołał się również na wydruk z mapy zasadniczej przedmiotowego terenu, na którym zaznaczono granice pasa drogowego z uwzględnieniem reklamy (napis "M.") objętej postępowaniem i ocenił, że z ww. wykreślenia wynika, że nośnik reklamy "M." został umieszczony na terenie pasa drogowego. Z informacji z ewidencji gruntów działka [...] znajdująca się na Al. [...] w W. stanowi drogę publiczną (dr) powiatową - 5501W. Co więcej ocenił, że strona nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Także w toku postępowania nie wykazała, że otrzymała zezwolenie w czasie objętym niniejszym postępowaniem. Ocenił także, że fakt posadowienia reklamy w pasie drogowym został wykazany na podstawie m.in. wypisu z rejestru gruntów oraz wydruk z mapy zasadniczej z zaznaczonymi granicami pasa drogowego oraz położeniem reklamy w pasie drogowym.

W ocenie Kolegium stan faktyczny niniejszej sprawy nie kwalifikuje się do zastosowania art. 189f § 1 kpa, ponieważ w sprawie nie zachodzą podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, bowiem nie zostały spełnione przesłanki ustawowe w tymże zakresie. Nie odnalazło podstaw do zastosowania instytucji określonej w art. 189f § 2 k.p.a.

Zdaniem organu, brak jest dowodu wskazującego na zaprzestanie naruszeń prawa w tymże zakresie poprzez usunięcie przedmiotowego nośnika reklamowego. Ocenił, że waga stwierdzonych naruszeń prawa posiada stopień wyższy niż znikomy. Nie ujawniono okoliczności wskazujących, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie skazana przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Uznał, że skoro strona jest przedsiębiorcą, to zobowiązana jest do zachowania należytej staranności w działaniu. Podkreślił, że z i z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności gospodarczej wynika, że R. L. prowadzi działalność w postaci Restauracji M. w pięciu punktach na terenie województwa Mazowieckiego. W związku z powyższym skala prowadzonej działalności przez stronę postępowania nie ma charakteru symbolicznego.

Ocenił, że sporny obiekt to reklama, zgodnie z definicją określoną w art. 4 pkt. 23 u.d.p.

Reklama - jest to umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741, 784 i 922), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450, 463, 694 i 720), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2021 r. poz. 1098). Wyjaśnił zastosowaną stawkę za 1 m2 powierzchni pasa drogowego przy wyliczeniu kary za 111 dni zajęcia pasa drogowego (od 23.09.2019 r. do 11.01.2020 r.).

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że dowód z oględzin nie jest tożsamy z przeprowadzoną w niniejszej sprawie kontrolą pasa drogowego - są to dwa różne środki dowodowe, dla prawidłowości których różne są wymagania formalne. Dlatego brak zawiadomienia o czynnościach kontrolnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania dotyczących zasad udziału strony postępowania. Wskazał na zbędność uzyskania instrukcji obsługi oraz certyfikatu legalizacji urządzenia Leica Disto S910, ponieważ strona poza ogólnikowym kwestionowaniem pomiarów, nie wykazała konieczność przeprowadzenia takiego dowodu w kontekście jego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Nadto obowiązek legalizowania tego typu urządzenia nie został uregulowany w akcie rangi ustawowej lub rozporządzenia w zakresie objętym przedmiotem niniejszego postępowania.

W skardze wniesionej do tut. Sądu na ww. decyzję, skarżący zarzucił naruszenie:

Art. 138 §1 pkt 1 w zw. art. 140 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 67 §1 oraz § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie uchybienia organu l-szej instancji polegającego na niesporządzeniu protokołu z oględzin bazy kartograficzno-geodezyjnej, który jest obligatoryjnym elementem procedowania, co skutkowało uniemożliwieniem stronie weryfikacji prawidłowości przeprowadzonej czynności oraz wysnutych wniosków;

Art. 138 §1 pkt 1 w zw. art. 140 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 68 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie uchybień organu l-szej instancji polegających na pominięciu wpisania lub dołączenia do protokołu z kontroli instrukcji obsługi oraz certyfikatu legalizacji urządzenia LEICA DISTO S910 do użycia, co skutkowało uniemożliwieniem stronie weryfikacji prawidłowości przeprowadzonej czynności oraz poczynionych pomiarów;

Art. 7 k.p.a. w zw. z 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na błędnej, albowiem dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów polegającej na:

uznaniu, że szyld M. został zawieszony w przestrzeni pasa drogowego, w sytuacji gdy prawidłowa ocena dowodów, z uwzględnieniem potrzeb pasa drogowego oraz obiektów budowlanych i urządzeń technicznych związanych z zarządzaniem drogą prowadzi do wniosku, że sporny szyld znajduje się wysoko ponad użytkową przestrzenią tegoż pasa, a w konsekwencji że nie doszło do naruszenia granic pasa drogowego,

całkowicie dowolnym, przy użyciu narzędzia o niskim walorze przydatności do użycia, wbrew regułom procesowym, oszacowaniu powierzchni szyldu reklamowego, który w żadnej mierze nie pokrywa się z powierzchnią któregokolwiek z zawieszonych na elewacji szyldów, co doprowadziło do błędnego wyliczenia nałożonej kary pieniężnej;

Art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. art. 140 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 79 § 1 oraz § 2 kpa w zw. z art. 68 §1 k.p.a. w z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie uchybienia organu l-szej instancji polegającego na niezawiadomieniu strony o terminie i miejscu przeprowadzenia czynności procesowej - oględzin bazy kartograficzno-geodezyjnej oraz oględzin szyldu M. - oraz uznanie tej czynności za "kontrolę" a nie oględziny, podczas gdy charakter tej czynności w pełni wpisuje się w definicję oględzin, zaś obowiązek zawiadomienia o terminie i miejscu przeprowadzenia oględzin wynika wprost z litery prawa, co skutkowało uniemożliwieniem stronie wzięcia udziału w rzeczonych czynnościach i podjęcia stosownej aktywności, w tym złożenia wyjaśnień i uwag do sposobu procedowania oraz wyciągniętych wniosków;

Art. 143 kc w zw. z art. 4 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie że doszło do naruszenia pasa drogowego, mimo słusznego spostrzeżenia, że przestrzeń pasa drogowego uzależniona jest potrzebami tego pasa, obiektów budowlanych i urządzeń technicznych związanych z zarządzaniem drogą, w sytuacji gdy sporny szyld zawieszony jest ponad górną granicą pasa, w miejscu umożliwiającym prawidłową obsługę drogi oraz z poszanowaniem społeczno- gospodarczego przeznaczenia pasa.

Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, ale z innych przyczyn niż podniesione w skardze. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja dotknięta jest naruszeniem prawa procesowego, które ma istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.- w zakresie ustalenia zajęcia pasa drogowego w omawianej lokalizacji.

Z definicji legalnej pasa drogowego (art. 4 pkt 1 u.d.p. wynika, że jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z kolei droga, w myśl art. 4 pkt 2 u.d.p., to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym;

Z powyższych definicji wynika zatem, że zarówno jezdnia, jak i chodnik stanowią części drogi przeznaczonej do ruchu – odpowiednio: pojazdów i pieszych. Definicja drogi publicznej, określona w art. 1 u.d.p. stanowi, że jest to droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Art. 40 ust. 1 u.d.p. stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.

Art. 40 ust.2 u.d.p. reguluje wyraźnie, jakich przypadków dotyczy zezwolenie na zajęcie pasa drogowego:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

SKO wprawdzie słusznie stwierdziło, że dla zasadności wymierzenia kary podstawowe znaczenie ma ustalenie: czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi, ale wątpliwości Sądu budzi zasadnicza kwestia, stanowiąca punkt wyjścia do dalszych ustaleń, a mianowicie, czy skarżący zajął pas drogowy drogi publicznej bez zezwolenia.

Wątpliwości te wynikają wprost z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych i poczynionych na ich podstawie ustaleń SKO, że podczas kontroli pasa drogowego Al. [...] w rej Al. [...] przeprowadzonej 23.09.2019 r. w pasie drogowym funkcjonuje reklama M., której wymiary wynoszą: 18,50 m x 0, 80 m, tj. zajmują powierzchnię 12,95 m2 pomierzone urządzeniem Leica Disto s 910. Funkcjonowanie szyldu potwierdzono także w dniach 23.11.2019 r., 29.11.2019 r. i 11.01.2020 r. Przyjęty okres zajmowania przez stronę przedmiotowego pasa drogowego przez okres 23.09.2019 r. do 11.01.2020 r., tj. 111 dni. O zajęciu pasa drogowego przez skarżącego miał świadczyć wydruk z mapy zasadniczej przedmiotowego terenu, na którym zaznaczono granice pasa drogowego z uwzględnieniem ww. reklamy. Z informacji z ewidencji gruntów działka 60/2 znajdująca się na Al. [...] w W. stanowi drogę publiczną (dr) powiatową - 5501W. Co więcej ocenił, że strona nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Także w toku postępowania nie wykazała, że otrzymała zezwolenie w czasie objętym niniejszym postępowaniem.

Kwestią zasadniczą było ustalenie i ocena, czy w świetle przepisów prawa materialnego, reklama nad lokalem skarżącego zajmuje pas drogowy.

Po pierwsze, należy zwrócić uwagę na dowody w postaci fotografii sporządzonych w czasie kontroli przez pracowników zarządcy drogi, umieszczonych na płycie CD, w tym jednej wydrukowanej na str. 1 akt adm. z 23.09.19r. Bardziej czytelna jest fotografia z tej samej daty nr [...]. Z obu wynika, że jeden z szyldów o nazwie M. umieszczony jest nad tzw. Ogródkiem gastronomicznym, na terenie którego umieszczone są stoły i siedzą klienci. Drugi - tożsamy szyld umieszczony jest nad zadaszeniem wykorzystywanym przez skarżącego na potrzeby prowadzonej działalności jako wejście do lokalu. Trzeci szyld z napisem M. umieszczony jest od strony Al. [...]. Wszystkie trzy reklamy z nazwą widoczne są na fotografiach sporządzonych 23 września 2019r.

Na fotografii nr [...] sporządzonej 9 października 2019r. widoczny jest także ogródek od ulicy [...].

Na fotografii z 8 listopada 2019r.- nie ma ogródka, a z fotografii z 29 listopada 2019r. nie wiadomo, o jaki szyld chodzi.

Z mapy na płycie CD wynika, że zaznaczono lokalizację przy [...], a nie przy Al. [...]. Lokalizacja dotyczy szyldu bliżej rogu budynku, który jest umieszczony ewidentnie nad częścią budynku zajmowanego przez skarżącego do celu prowadzonej działalności. Z mapy wynika także położenie ogródka gastronomicznego.

Tymczasem kwestia "ogródka gastronomicznego", nad którym jest umieszczony jeden z szyldów M. jest niewyjaśniona przez organ. W aktach administracyjnych znajdują się dwie decyzje wydane na rzecz skarżącego:

1. decyzja Prezydenta [...] z [...] września 2018r. (k.17 i n.) dotycząca zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego al. Solidarności w rej. Al. [...] o powierzchni 27,66 m2 (ogródek gastronomiczny) w okresie od 24 sierpnia 2018r. do 12 stycznia 2020r.

2. oraz decyzja ww. organu z 22 lutego 2019r. (k. 16-15 akt adm.) zezwalająca skarżącemu na zajecie odcinka pasa drogowego al. Solidarności w rejonie al. [...] o powierzchni 14,40 m2 od 1 kwietnia 2019r. do 21 października 2019r. oraz umieszczenie w nim ogródka gastronomicznego.

Oznacza to, że organ nałożył karę na skarżącego zarzucając mu zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego za umieszczenie nad nim szyldu reklamowego o treści M. - w tożsamym okresie jak objęty zezwoleniem określonym w decyzji ad. 1 – zezwalającej na zajęcie terenu przeznaczonego na ogródek gastronomiczny, gdy tymczasem jeden z szyldów umieszczony jest na ścianie budynku nad tym ogródkiem gastronomicznym, a drugi nad zadaszeniem części budynku stanowiącego wejście do lokalu skarżącego. Ten ostatni nośnik nie jest zawieszony nad pasem drogowym, a nad zadaszeniem wejścia do lokalu. Sporny zaś szyld umieszczony jest nad ogródkiem gastronomicznym, na którego zajęcie skarżący posiada w przypisanym temu zajęciu okresie zezwolenie.

Zdaniem Sądu organ z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. nie dokonał w zaskarżonej decyzji nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych, co powoduje zasadnicze zastrzeżenia dla wobec oceny materiału dowodowego, dokonanej z obrazą art. 80 k.p.a. W konsekwencji naruszenie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy wobec braku wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że skarżący ma uiścić kwotę 47 435,25 zł za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego.

Te okoliczności nie zostały wyjaśnione przez ani przez SKO ani przez Prezydenta m.st. Warszawy, co winno być uczynione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, przy czym rozstrzygał na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 t.j.).

W pkt drugim wyroku orzekł o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 5041 złotych na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składa się: zwrot uiszczonego wpisu na mocy § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2021, Nr 535, t.j.), kwota 3600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) oraz 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa