Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1465/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 4a, art. 26a ust. 1a(1) pkt 3, art. 26a ust. 4, art. 26b ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 573
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.
article: art. 7, art. 7b, art. 8 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2790/20 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2790/90 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej: "p.p.s.a." w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] października 2020 r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 14 127 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Od tego wyroku organ wywiódł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Środek odwoławczy oparto na obydwu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczyły błędnej wykładni art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 573) – zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji" w związku z art. art. 2 pkt 4a oraz art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, polegającej na przyjęciu, że obowiązek terminowego poniesienia kosztów płacy określony w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, stanowiący warunek uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, który według informacji uzyskanych z ZUS nie został realnie spełniony, stosownie do rozliczenia wpłat na poszczególne fundusze, nie można uznać za niespełniony przez pracodawcę, pomimo że realnie zapłacone składki nie pokrywają składek należnych od zatrudnionych osób niepełnosprawnych za okresy będące przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu.

Zarzuty odnoszące się do przepisów prawa procesowego obejmowały:

1) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, tj. braku uzasadnienia prawnego w zakresie wskazania podstawy prawnej i wyjaśnienia toku rozumowania Sądu, które pozwoliłoby zrozumieć adresatom, dlaczego Sąd uznał, że Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w zastępstwie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jest zobowiązany do ustaleń związanych z zakresem działalności ZUS, tj. w przedmiocie ustalenia terminów i wysokości ponoszenia przez pracodawcę kosztów płacy w stosunku do obowiązkowych składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe, składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na użytek postępowania o wypłatę miesięcznego dofinansowania pracodawcy do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków PFRON;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) – zwanej dalej: "k.p.a." w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na uwzględnieniu skargi w wyniku błędnego uznania, że w postępowaniu prowadzonym w celu ustalenia, czy strona zgodnie z prawem uzyskała dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, organ nie zebrał wszystkich niezbędnych dowodów i nie dokonał na ich podstawie ustalenia, czy strona poniosła koszty płacy pracowników niepełnosprawnych z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uwzględnieniu skargi w wyniku błędnego uznania, że w przedmiotowym postępowaniu organ błędnie zinterpretował i niewłaściwie zastosował przepis art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ogólnikowe i wewnętrznie sprzeczne, uzasadnienie zaskarżonego wyroku, bez wskazania zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu ich wykładni i zastosowania, w szczególności poprzez wskazanie na braki w postępowaniu dowodowym polegające na przyjęciu za podstawę w rozpoznaniu sprawy przez organ wyłącznie dokumentu urzędowego ZUS i powołanie się na nieustalenie okoliczności istotnych w sprawie, a następnie - bez wyjaśnienia podstaw takiego wnioskowania i bez wskazania na treści jakich przepisów oparł się Sąd - wskazanie w sposób wiążący organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, że organ powinien ustalić i przedstawić informację o niedopłacie za sporny okres na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób. Zdaniem organu wskazane uchybienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, natomiast w przypadku zastosowania się organu do poglądu Sądu może doprowadzić do załatwienia sprawy niezgodnie z obowiązującym prawem.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. Organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania i oświadczył, że również zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, bo strona skarżąca i organ zrzekli się przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się nieuzasadnione, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów.

Środek odwoławczy oparto na obydwu podstawach. W tej sprawie w skardze kasacyjnej kwestionowane są ustalenia faktyczne, których zakres zależy od prawidłowej, a również podważanej w środku odwoławczym, wykładni przepisów prawa materialnego. Dlatego w tym przypadku ta druga kwestia musi być rozważona w pierwszej kolejności.

Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczył wadliwej wykładni art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji w związku z art. art. 2 pkt 4a i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim zauważyć należy, że rzeczywiście, ustawodawca uzależnił uzyskanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych od terminowego ponoszenia kosztów pracy. Ustalenie znaczenia tego ostatniego pojęcia jest zatem kluczowe dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Zostało ono zdefiniowane w art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji i oznacza "wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych". Przepis ten odwołuje się do innego terminu języka prawnego, tj. wynagrodzenia, stanowiącego obligatoryjny element stosunku pracy, o którym mowa w art. 22 § 1 oraz art. 29 § 3 i nast. ustawy z 6 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1320).

Unormowane w przepisach o rehabilitacji prawo pracodawcy do refundacji określonych kosztów związane jest zatem z zatrudnieniem pracowników niepełnosprawnych na podstawie umowy o pracę, o czym świadczy treść dalszych przepisów tej ustawy. W art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji mowa jest o zatrudnieniu pracownika, zaś w art. 26b ust. 2 tej ustawy – o pracodawcy. W szczególności nie ma wątpliwości co do tego, że umowy o współpracy innego rodzaju, w szczególności umowy o dzieło lub zlecenie, regulowane przepisami art. 627 i nast. lub art. 734 i nast. ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740) nie wchodzą w zakres analizowanej regulacji.

A zatem nieuiszczenie niektórych kategorii składek na ubezpieczenie społeczne bądź zdrowotne nie oznacza automatycznie, że pracodawca może zostać pozbawiony prawa do refundacji. Przeciwnie, dla wywołania takiego skutku uchybienie to musi dotyczyć wyłącznie składek od wynagrodzenia za pracę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, że przepisy ustawy o rehabilitacji odnoszą się do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, nie zaś wszystkich pracowników, a zatem jedynie naruszenie przez pracodawcę obowiązku uiszczenia kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych rodzić może konsekwencje w postaci pozbawienia prawa do refundacji (zob. np. wyrok NSA z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 2217/19, ONSAiWSA 2021/1/15).

Sumując tę część rozważań, stwierdzić należy że Sąd Wojewódzki nie dopuścił się wadliwej wykładni art. 26 ust. 1a1 pkt 3, art. 2 pkt 4, art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji ani art. 8 § 1 k.p.a., skoro przyjął że uchybienie terminów, o których mowa w tym przepisie dotyczy wyłącznie kosztów płacy – wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd pierwszej instancji prawidłowo określił te fakty sprawy, które powinny zostać ustalone w postępowaniu administracyjnym; należało zbadać, czy w analizowanych przez organy okresach pracodawca wywiązał się z uiszczenia kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano tego, że organy w tym zakresie postępowania nie przeprowadziły. Za pomocą zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego autor skargi kasacyjnej próbuje natomiast podważyć zakreślony przez Sąd pierwszej instancji katalog prawnie znaczących faktów. Skoro przyjęta przez organy interpretacja przepisów prawa materialnego została przez Sąd zakwestionowana, należy ustalenia uzupełnić o fakty, które z przyjętego przez Sąd rozumienia tych przepisów wynikają, a w motywach decyzji administracyjnej wynik tych zabiegów zaprezentować.

Wyjaśnić także trzeba, że to organ prowadzący postępowanie administracyjne, jako jego gospodarz obowiązany jest do zebrania wszystkich niezbędnych dowodów i samodzielnego ustalenia stanu faktycznego, nawet jeżeli dotyczy on okoliczności kontrolowanych przez inne organy (w tym przypadku Zakład Ubezpieczeń Społecznych). Z unormowanej w art. 7b k.p.a. zasady współdziałania organów wynika, że do ich powinności należy podejmowanie współpracy mającej na celu prawidłowe, zgodne z uregulowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej stwierdzenie faktów. Jeżeli zatem jakiś dokument, z którego dowód należy przeprowadzić znajduje się w dyspozycji innego organu, nie ma przeszkód, by wystąpić o jego udostępnienie organowi prowadzącemu postępowanie. Nieuzasadnione z tego powodu pozostają zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Dodać należy, że ten ostatni przepis należy do procesowych i za pomocą sformułowania zarzutu jego naruszenia nie można podważyć przyjętej przez Sąd wykładni przepisów prawa materialnego.

Nieuzasadniony okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten normuje obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Do jego naruszenia dojść może wówczas, gdy sąd wojewódzki nie zawarł w motywach któregokolwiek z obowiązkowych jego składników, albo wprawdzie elementy te zamieścił, ale uczynił to w sposób niewystarczający dla wyjaśnienia powodów rozstrzygnięcia. Naruszenie reguł sporządzania uzasadnienia doprowadzić może do uchylenia zaskarżonego wyroku tylko wówczas, gdy miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Postawienie tego zarzutu nie może natomiast służyć podważeniu ustaleń przyjętych za podstawę wydanego przez sąd wojewódzki wyroku (zob. wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 1444/18, LEX nr 3304668). Wbrew twierdzeniu środka odwoławczego, Sąd Wojewódzki wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, wskazując powody, dla których ocenił prezentowaną przez organy wykładnię prawa jako nieprawidłową, a poczynione ustalenia – za niewystarczające. Motywy wyroku są jasne i zrozumiałe i skutkiem zastosowania się do zaleceń Sądu z pewnością nie będzie wydanie decyzji naruszającej prawo. Przeciwnie – wykonanie wyroku wywołać powinno stan zgodności z prawem. Nie doszło zatem do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.