Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 888/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 151, 3 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 22 ust. 1 pkt 3, 27 ust. 4 w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 78 poz 684
law: Ustawa z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej.
article: art. 35b ust. 9, 43 ust. 4, art. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 91 poz 408
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1974/08 w sprawie ze skargi Gminy G. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia[...]sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1974/08 oddalił skargę Gminy G. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:

Pismem z dnia 26 lipca 2005 r. skierowanym do Wojewody S., Prezydent Miasta G. wniósł o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego wobec Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Nr [...] w Likwidacji w G. Postanowienie w tym przedmiocie zostało wydane przez Wojewodę w dniu [...] sierpnia 2005 r., nr [...].

Pismem z dnia 2 grudnia 2005 r. Likwidator Zakładu przedstawił organowi restrukturyzacyjnemu informację dotyczącą zawartych przez Zakład ugód restrukturyzacyjnych z wierzycielami wierzytelności cywilnoprawnych oraz opinię PFRON w zakresie uzgodnienia z wierzycielami wierzytelności publicznoprawnych projektu programu restrukturyzacyjnego. Tym samym spełnione zostały warunki określone w art. 26 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2005 r. Nr 78, poz. 684).

Wojewoda S. w dniu [...] grudnia 2005 r. wydał decyzję o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego wobec Zakładu stwierdzając, że wziął pod uwagę uchwały Rady Miejskiej w G. o likwidacji Zakładu w celu utworzenia niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej. Zdaniem organu zamierzone przez Zakład działania nie doprowadzą do jego efektywnego funkcjonowania w przyszłości.

Pismem z dnia 13 stycznia 2006 r. (DDM: – 2006/002862) Miasto G. złożyło do Ministra Zdrowia odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Śląskiego.

Minister Zdrowia w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. podzielił podgląd wyrażony w odwołaniu, zgodnie z którym uwzględniając brzmienie art. 22 ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, w projekcie programu restrukturyzacyjnego należy wskazać zmiany organizacyjne, które zostaną podjęte w celu uczynienia zakładu rentownym, przy czym nie określono katalogu potencjalnych zmian organizacyjnych. Podniósł jednakże, że przy wydawaniu decyzji o warunkach restrukturyzacji podstawowe znaczenie ma przepis art. 27 ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, zgodnie z którym organ restrukturyzacyjny wydaje, w terminie do 4 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego, decyzję o warunkach restrukturyzacji, jeżeli m.in. z analizy wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów i danych, a także przedłożonych opinii wynika, że zamierzone działania zakładu prowadzić będą do jego efektywnego funkcjonowania w przyszłości (art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy). W przypadku braków warunków do wydania takiej decyzji, organ restrukturyzacyjny, w terminie 4 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego, w drodze decyzji umarza postępowanie restrukturyzacyjne (art. 27 ust. 4 ustawy).

Minister Zdrowia wskazał, że program restrukturyzacji Zakładu przewiduje jego likwidację, a następnie utworzenie na bazie zlikwidowanego podmiotu niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Nr [...] w G. ul. [...], postawiono przedmiotowy Zakład w stan likwidacji, w celu utworzenia niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej. Termin zakończenia czynności likwidacyjnych ustalono na dzień 30 czerwca 2005 r., a następnie kolejną uchwałą, zmieniającą pierwotną uchwałę, termin zakończenia czynności likwidacyjnych wyznaczono na dzień 31 grudnia 2006 r. W następstwie likwidacji nastąpi wykreślenie Zakładu z rejestru zakładów opieki zdrowotnej prowadzonego przez Wojewodę S., a także z Krajowego Rejestru Sądowego. Nastąpi więc utrata bytu prawnego przez Zakład.

W ocenie organ II instancji nie można zatem uznać, że podmiot restrukturyzacji jeżeli nastąpi jego likwidacja, będzie efektywnie funkcjonował w przyszłości – co jest podstawą do wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Gmina G., która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 127 § 1 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 i art. 27 ust. 4 ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Jednocześnie skarżąca wskazała, że interes prawny Gminy G. do wniesienia skargi do sądu uzasadnia treść art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. (tekst jedn. z Dz.U. 2007 r. Nr 14, poz. 89) o zakładach opieki zdrowotnej.

Zdaniem skarżącej Gminy skoro nie ma podmiotu, wobec którego można by wydać decyzję restrukturyzacyjną Minister Zdrowia powinien umorzyć postępowanie oraz wydać postanowienie o utrzymaniu w mocy czynności dokonanych w toku postępowania restrukturyzacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę Gminy G. stwierdził, że zaskarżona decyzja, którą Minister Zdrowia utrzymał w mocy decyzję Wojewody S. z dnia 27 grudnia 2005 r. o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego wobec Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Nr [...] w Likwidacji w G. ul. [...], odpowiada przepisom prawa.

Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 27 ust 1 pkt 3 powołanej ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej – organ restrukturyzacyjny wydaje, w terminie do 4 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego, decyzję o warunkach restrukturyzacji, jeżeli z analizy wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów i danych, a także przedłożonych opinii wynika, że zamierzone działania zakładu prowadzić będą do jego efektywnego funkcjonowania w przyszłości.

W niniejszej sprawie organ stwierdził, że ubiegający się o restrukturyzację podmiot nie spełnił ww. warunku, wobec tego, że program restrukturyzacji Zakładu przewidywał jego likwidację, a następnie utworzenie na bazie zlikwidowanego podmiotu niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Sąd podzielił pogląd, zgodnie z którym likwidacja zakładu nie doprowadzi do jego efektywnego funkcjonowania w przyszłości, bowiem powstanie nowy podmiot gospodarczy o charakterze niepublicznym. W następstwie likwidacji nastąpi wykreślenie Zakładu z rejestru zakładów opieki zdrowotnej prowadzonego przez Wojewodę S., a także z Krajowego Rejestru Sądowego. Z dniem 17 czerwca 2008 r. nastąpi zatem utrata bytu prawnego restrukturyzowanego Zakładu.

Zakład w związku z zakończeniem postępowania likwidacyjnego został wykreślony z właściwego rejestru zakładów opieki zdrowotnej prowadzonego przez Wojewodę.

Zgodnie z ust 4 ww. przepisu art. 27 – organ restrukturyzacyjny, w terminie 4 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego, w drodze decyzji, umarza postępowanie restrukturyzacyjne w przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1 art. 27 ww. ustawy.

Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy, a w szczególności w świetle powołanej wyżej ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, nie ma podstawy prawnej do tego, aby Wojewoda S. wydał decyzję w trybie art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy publicznej wobec Gminy G., czego domagała się strona skarżąca.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2009 r. skargę kasacyjną wniosła Gmina G. Zaskarżając w całości przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, poprzez przyjęcie, że zmiany organizacyjne proponowane w programie restrukturyzacji nie mogą polegać na likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej w celu utworzenia niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej; naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 27 ust. 4 w związku z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej poprzez przyjęcie, że wskutek likwidacji Zakładu zamierzone działania nie mogą doprowadzić do jego efektywnego funkcjonowania w przyszłości oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 3 § 1, 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd powinien skargę uwzględnić i uchylić zaskarżoną decyzję, która narusza prawo materialne w zakresie powołanym w pkt 1 i 2.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że zaskarżony wyrok narusza prawo materialne przez błędną wykładnię art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej. Zakład został postawiony w stan likwidacji w celu utworzenia niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej. Likwidacja Zakładu nastąpiła jedynie od strony formalnej, jako osoby prawnej (podmiotu prawa). W sensie funkcjonalnym Zakład w nowej (niepublicznej) formie funkcjonuje nadal i będzie funkcjonował w przyszłości. Powstał nowy podmiot, który przejął pracowników zlikwidowanego Zakładu oraz kontynuuje działalność publicznego zakładu. Przeczy to ocenie, że zamierzone działania nie doprowadziły do efektywnego funkcjonowania zakładu w przyszłości. Dopiero ewentualna negatywna ocena tego funkcjonowania po terminie zakończenia restrukturyzacji (art. 27 ust. 3 pkt 4 ustawy restrukturyzacyjnej) uzasadniałaby umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie art. 29 ust. 1 tej ustawy.

Strona skarżąca podała, ze zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej, program restrukturyzacyjny winien określać m.in. proponowane zmiany organizacyjne w zakładzie. Ustawa nie zawiera definicji zmian organizacyjnych, ani nie wylicza takich zmian nawet przykładowo. W tym zakresie można odwołać się do bliskiej rodzajowo regulacji zawartej w ustawie z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych. Zgodnie z art. 23 tej ustawy przed podjęciem decyzji o połączeniu, podziale lub likwidacji przedsiębiorstwa przeprowadza się postępowanie przygotowawcze, do prowadzenia którego organ założycielski powołuje zespół przygotowawczy. Zespół ten ma zbadać przyczyny, cel, potrzebę i warunki zamierzonych zmian organizacyjnych oraz przedstawić opinię, a w przypadku likwidacji – jej program.

Z powyższego wynika, że wśród zmian organizacyjnych, jakim mogą podlegać przedsiębiorstwa państwowe ustawodawca wymienił m.in. likwidację przedsiębiorstwa. Likwidacja mieści się też w potocznym rozumieniu pojęcia zmian organizacyjnych.

W ocenie skarżącej na gruncie ustawy restrukturyzacyjnej nie można wykluczyć, że proponowaną w programie restrukturyzacji zmianą organizacyjną będzie likwidacja publicznego zakładu w celu utworzenia niepublicznego zakładu. Podkreśliła, że w przepisach ustawy likwidacja zakładu nie została wymieniona jako negatywna przesłanka restrukturyzacji. Nie wynika to w szczególności z art. 30 tej ustawy.

W ocenie skarżącej, jeśli likwidacja Zakładu miałaby być negatywną przesłanką do przeprowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego, to wojewoda powinien był odmówić wszczęcia postępowania w tym zakresie. Już z samego wniosku i załączonych do niego dokumentów wynikało bowiem, że Zakład, którego wniosek dotyczy, jest likwidowany. W związku z tym, prowadzenie postępowania restrukturyzacyjnego w celu ustalenie czy zachodzą pozytywne przesłanki restrukturyzacji winno zostać potraktowane jako akceptacja zaproponowanej we wniosku zmiany organizacyjnej polegającej na likwidacji Zakładu w celu utworzenia niepublicznego zakładu.

Gmina podała, że w toku postępowania restrukturyzacyjnego, w dniu 26 października 2005 r., Skarb Państwa zawarł z Zakładem umowę o pożyczkę restrukturyzacyjną. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 warunkiem zawarcia takiej umowy było m.in. wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, a także posiadanie pozytywnie zaopiniowanego programu restrukturyzacji. Udzielenie pożyczki przez Skarb Państwa winno zostać potraktowane jako akceptacja "likwidacyjnej" zmiany organizacyjnej Zakładu.

Skarżąca podtrzymała stanowisko że, wojewoda winien był wydać wobec skarżącej decyzję o warunkach restrukturyzacji zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy. Gmina była wnioskodawcą w zakresie wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, a także – zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej – przejęła zobowiązania i należności samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej po jego likwidacji. Wydanie takiej decyzji winno zostać poprzedzone szczegółowym postępowaniem merytorycznym, w ramach którego wojewoda winien ustalić warunki restrukturyzacji. Zasadny jest wniosek o przejęciu długu objętego restrukturyzacją przez jednostkę samorządu terytorialnego zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.

Skarżąca wskazała ponadto, że w związku z zawetowaniem przez Prezydenta RP ustaw zmieniających przepisy regulujące funkcjonowanie zakładów opieki zdrowotnej Rząd RP przygotował program pod nazwą "Ratujmy polskie szpitale". Program ten został wprowadzony na mocy uchwały Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2009 r. w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą "Wsparcie jednostek samorządu terytorialnego w działaniach stabilizujących system ochrony zdrowia". Przewidziana w działaniach Rządu RP pomoc jest adresowana do samorządów, jako organów założycielskich szpitali. Rządowy plan przewiduje, że każda jednostka samorządu terytorialnego, która zdecyduje się wziąć udział w programie przekształceń i spełni wymagane warunki, m.in. sporządzi plan restrukturyzacji, uzyska rządowe wsparcie. Zdaniem skarżącej przeprowadzona wobec Zakładu restrukturyzacja na podstawie ustawy z 2005 r. co do zasady była zbieżna z obecnie planowanymi przez Rząd działaniami, w ramach których przewidywana jest m.in. pomoc w spłacie przez restrukturyzowane jednostki zobowiązań. Uzasadnia to wniosek o taką interpretację ustawy restrukturyzacyjnej z 2005 r., która umożliwi wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji wobec skarżącej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarżąca błędnie twierdzi, że zaskarżony wyrok narusza przepisy prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 27 ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wobec tego, że w sprawie nie stwierdzono, by występowały przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z § 1 tego artykułu obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej.

Skarżący w pierwszej kolejności zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej – poprzez przyjęcie, że zmiany organizacyjne proponowane w programie restrukturyzacji nie mogą polegać na likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej w celu utworzenia niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej. Zarzut ten nie mógł być uwzględniony. Wskazany przepis jako jeden z elementów, jakie powinien zawierać projekt programu restrukturyzacyjnego przedstawiony wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego przewiduje wskazanie zamierzonych działań zakładu mających na celu naprawę sytuacji ekonomicznej, w tym działań w zakresie restrukturyzacji finansowej oraz umożliwiających terminowe uregulowanie zobowiązań publicznoprawnych i obsługę zadłużenia, a także "proponowane zmiany organizacyjne". Pod tym pojęciem nie można rozumieć likwidacji zakładu. Należy podzielić stanowisko w tym względzie zajęte przez organy i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Analogicznie wypowiedział się co do omawianej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1010/09, skład orzekający w sprawie niniejszej podziela przedstawione w powołanym wyroku stanowisko i argumentację. Jak słusznie tam podniesiono likwidacja oznacza proces prowadzący do zniknięcia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jako osoby prawnej i jako zakładu opieki zdrowotnej. Przez likwidację rozumie się także wynik tego procesu, tj. utratę bytu prawnego przez Samodzielny Publiczny ZOZ w następstwie: wykreślenia z rejestru ZOZ-ów (art. 43 ust. 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej), co oznacza koniec formalnego istnienia ZOZ-u na skutek braku możliwości świadczenia usług zdrowotnych przez daną jednostkę oraz wykreślenia Samodzielnego Publicznego ZOZ-u z KRS (art. 35b ust. 9 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej), a tym samym koniec istnienia takiej jednostki jako osoby prawnej.

Restrukturyzacja publicznych zakładów opieki zdrowotnej prowadzona w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 78, poz. 684 z późn. zm.) ma na celu wsparcie form radykalnej przebudowy zakładu związanej z poprawą efektywności jego działania, nie może ona jednak prowadzić do likwidacji tego zakładu. Jak podniesiono w powołanym wyżej wyroku z dnia 21 października 2009 r. "Już na etapie prac legislacyjnych nad tą ustawą podkreślano, że celem zawartych w niej rozwiązań jest wprowadzenie mechanizmów umożliwiających poprawę sytuacji finansowej publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz usprawnienie ich organizacji i funkcjonowania, w szczególności poprzez wprowadzenie w ramach projektowanej reformy nowej formy organizacyjno-prawnej zoz-ów (spółka użyteczności publicznej). W żadnym więc razie przez zmiany organizacyjne, o jakich mowa w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, nie można rozumieć likwidacji takiego zakładu".

Zauważyć ponadto trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 powołanej ustawy restrukturyzacją finansową mogą być objęte publiczne zakłady opieki zdrowotnej w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 z późn. zm.) prowadzone w formie samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Przyjęcie założenia, że restrukturyzacja finansowa, o której mowa w ustawie, mogłaby prowadzić do likwidacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej nią objętej byłoby sprzeczne z celami ustawy.

Za bezskuteczne uznać też należało odwołanie się w omawianym względzie do regulacji zawartej w art. 23 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych, z której zdaniem autora skargi kasacyjnej mogłaby przez analogię wynikać dopuszczalność uznania, że poprzez proponowane zmiany organizacyjne, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej można by też rozumieć likwidację zakładu opieki zdrowotnej. Gdyby taka była wola ustawodawcy możliwość uznania likwidacji zakładu za jedną z form "proponowanych zmian organizacyjnych w zakładzie" winna wynikać wprost z przepisów omawianej ustawy.

Wobec powyższego także zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 27 ust. 4 w związku z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej nie mógł być uznany za uzasadniony. Skoro likwidacja zakładu – w rozumieniu tej ustawy – nie jest zmianą organizacyjną, o jakie mowa w art. 22 ust. 1 pkt 3, to tym bardziej nie może być działaniem prowadzącym do jego efektywnego funkcjonowania w przyszłości. Dlatego też nie budzi żadnych wątpliwości stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku co do zgodności z prawem decyzji umarzającej postępowanie restrukturyzacyjne w oparciu art. 27 ust. 4 powołanej ustawy, skoro nastąpiła likwidacja Zakładu objętego postępowaniem restrukturyzacyjnym.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 21 października 2009 r. program rządowy przyjęty uchwałą z dnia 27 kwietnia 2009 r. w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą "Wsparcie jednostek samorządu terytorialnego w działaniach stabilizujących system ochrony zdrowia" nie mógł mieć również w niniejszej sprawie znaczenia prawnego. Nie mógł ten akt prawa wewnętrznego stanowić podstawy do wykładni przepisów ustawowych, ani być podstawą prawną skarg administracyjnych.

Wobec powyższego również pozostałe zarzuty uznane być musiały za nieuzasadnione.

Oddalając w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uchybił art. 3 § 1 tej ustawy. Skoro nie doszło w sprawie do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, to słusznie Sąd I instancji uznał, że brak było przesłanek do uwzględniania skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.

Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.