Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 815/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2024-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 22 września 2023 r. nr SKO.403/40/2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/BK 815/23

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia 22 września 2023 r. nr SKO.403/40/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży, po rozpoznaniu odwołania J. J. (dalej: "Skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Starosty Zambrowskiego z dnia 14 sierpnia 2023 r. nr KD.5430.4.53.2023 orzekającą o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, T na okres sześciu miesięcy od dnia 28 czerwca 2023 r. do dnia 28 grudnia 2023 r.

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W dniu 9 sierpnia 2023 r. do Starosty Zambrowskiego wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Zambrowie II Wydział Karny z dnia 24 marca 2023 r. sygn. akt II W 60/23, celem wprowadzenia środka karnego orzeczonego wobec Skarżącego w punkcie II tego wyroku, w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres sześciu miesięcy.

Mając na uwadze powyższe, Starosta Zambrowski decyzją z 14 sierpnia 2023 r. orzekł o cofnięciu Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, T na okres sześciu miesięcy od dnia 28 czerwca 2023 r. do dnia 28 grudnia 2023 r. Okres obowiązywania środka karnego został policzony od dnia uprawomocnienia się ww. wyroku, tj. od dnia 28 czerwca 2023 r. Podstawą podjętego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierującymi pojazdami (Dz. U z 2023 r., poz. 622) oraz art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U z 2021 r., poz. 53, dalej także jako: "k.k.w.").

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o "odrzucenie" zaskarżonej decyzji, albowiem została ona wydana z naruszeniem prawa, jednocześnie łamiąc Konstytucję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży, opisaną na wstępie decyzją z 22 września 2023 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że zaskarżona decyzja o cofnięciu Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, T została wydana na podstawie przekazanego przez Sąd Rejonowy w Zambrowie II Wydział Karny prawomocnego wyroku z dnia 24 marca 2023 r. sygn. akt II W 60/23. Z treści ww. wyroku wynika, że wobec Skarżącego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres sześciu miesięcy. W związku z tym Starosta Zambrowski zobowiązany był do wykonania ww. prawomocnego wyroku. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w szczególności zaś brak jest podstaw do twierdzenia, że narusza ona Konstytucję RP.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Skarżący zarzucił naruszenie prawa, gdyż "nie przedstawiono uprawnień do zatrzymania prawa jazdy przez Starostę Powiatowego". Jednocześnie podniósł, że sąd kazał mu nie jeździć od 24 marca 2023 r. przez 6 miesięcy. Sąd Okręgowy utrzymał w mocy pierwszy wyrok, ale nie pisał o zatrzymaniu prawa jazdy.

W odpowiedzi na skargę SKO w Białymstoku wniosło o jej oddalenie wskazując, że przedmiotowy wyrok karny orzekający w stosunku do Skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres sześciu miesięcy, uprawomocnił się w dniu 28 czerwca 2023 r. W związku z powyższym błędne jest stanowisko, że sześciomiesięczny okres "zatrzymania prawa jazdy" należy liczyć od dnia 24 marca 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, organy obu instancji wydając decyzję w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, T na okres sześciu miesięcy prawidłowo działały na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

W stosunku do Skarżącego orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres sześciu miesięcy wyrokiem Sądu Rejonowego w Zambrowie II Wydział Karny z dnia 24 marca 2023 r., sygn. II W 60/23, który jest prawomocny od dnia 28 czerwca 2023 r. Powyższa okoliczność nie budzi wątpliwości Sądu i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, nie jest też kwestionowana przez Skarżącego.

W świetle zaś art. 182 § 2 ustawy Kodeks karny wykonawczy, organ administracji publicznej, któremu przesłany został odpis wyroku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów, jest zobowiązany cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Z przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika więc obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego – tj. zarówno w zakresie przedmiotowym, jak i co do okresu, na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów (zob. m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 698/09; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 16 grudnia 2019 r.; sygn. akt II SA/Gl 1219/19 oraz z dnia 19 lutego 2020 r.; sygn. akt II SA/Gl 1396/19; zob. ponadto: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2009 r.; sygn. akt III SA/Gd 348/09; wyrok WSA w Gdańsku z 25 marca 2021 r., III SA/Gd 1078/20, - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego związane są zatem jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami jedynie w zakresie kategorii objętej zakazem i tylko na ściśle wskazany w danym wyroku okres. W świetle zarzutów Skarżącego należy podkreślić, że organy nie są uprawnione do modyfikacji powyższych elementów wyroku karnego, w tym okresu, na jaki został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów, a w szczególności do jego skrócenia. Decyzja Starosty a następnie Kolegium w przedmiocie cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami ma w istocie charakter wykonawczy i jest ściśle zdeterminowana wcześniejszym prawomocnym wyrokiem, orzekającym środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, co wynika z treści art. 182 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami.

Jak już to wyżej wskazano, decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do weryfikacji wyroku sądu karnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2020 r., I OSK 140/20 i wymienione tam orzecznictwo; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA). Tym bardziej organy administracji nie mają możliwości skrócenia okresu czasu, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 29 kwietnia 2021 r., III SA/Po 170/21, LEX nr 3184968).

Zaskarżoną decyzją cofnięto Skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Orzeczono wobec Skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres sześciu miesięcy. Zakres przedmiotowy ww. wyroku karnego obejmował dwie okoliczności, tj. zakaz prowadzenia określonych w nim kategorii pojazdów oraz czas, na jaki orzeczono ten środek karny. Stąd też rozstrzygnięcie decyzji winno obejmować oba te elementy. Zaskarżona decyzja spełnia te wymogi. W związku z ustaleniem przez Starostę, że Skarżący posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B i T – orzeczono o cofnięciu uprawnień w tych kategoriach. Okres cofnięcia wyznaczono zgodnie z wyrokiem Sądu Karnego na sześć miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku, tj. od 28 czerwca 2023 r. do 28 grudnia 2023 r.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń Skarżącego, że "sąd kazał mu nie jeździć od 24 marca 2023 r. przez 6 miesięcy" wskazać należy, że stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim powyższe nie wynika z treści wyroku karnego stanowiącego podstawę wydania skarżonej decyzji, w szczególności zaś w ww. wyroku nie orzeczono, że na poczet orzeczonego zakazu należy zaliczyć okres zatrzymania prawa jazdy.

Z wyżej wymienionych przyczyn zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem zastosował i zinterpretował przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia.

W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

Końcowo podkreślić należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonego aktu prawnego nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.