Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2162/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 13b, art. 13 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant Zofia Frąckowiak po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Katowice od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 105/19 w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 grudnia 2018 r. nr 2401-IEE1.711.1115.2018.2/JKR/204910 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 105/19 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2023 r., poz. 1634 – dalej jako p.p.s.a.) ze skargi M. K. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 grudnia 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tychach z dnia 11 października 2018 r. oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 kwietnia 2018 r. i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Katowice z dnia 8 lutego 2018 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 26 października 2017 r. Wierzyciel wystawił wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy o Nr 1367p/17 obejmujący należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania miasta Katowice, po czym skierował tak wystawiony tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego, celem realizacji.

Organ egzekucyjny nadał tytułowi wykonawczemu klauzulę o skierowaniu do egzekucji, a następnie zawiadomieniem z dnia 8 listopada 2017 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego.

Zobowiązany, w ustawowym terminie, wniósł zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne wskazując na nieistnienie obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."). Podniósł brak prawidłowego oznakowania miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania i z tej przyczyny brak podstaw do uiszczenia opłaty. Wskazał, że do 2013 r., kiedy to doszło do remontu ulic, oznakowanie miejsc postojowych nie budziło wątpliwości co do tego, czy są to miejsca płatne czy też nie. Były one wtedy oznakowane zarówno znakami pionowymi, jak i poziomymi. Jednakże po tym remoncie pozostały jedynie oznakowane miejsca "wyznaczone", tzw. koperty, zaś w pozostałym zakresie brak jest oznakowania miejsc znakami poziomymi. Odwołał się przy tym do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm. dalej jako u.d.p.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1326) zmieniającego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków umieszczania ich na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie", w szczególności do oznaczenia miejsc postojowych. Do zarzutów dołączył dokumentację zdjęciową.

Wierzyciel postanowieniem z dnia 8 lutego 2018 r., Nr PG.PJ.3161.149.2017-3149, uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku wskazany w tytule wykonawczym w zakresie opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania miasta Katowice w określonych dniach oraz uznał za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym w zakresie opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania miasta Katowice w dniach: 4 lipca 2016 r., 5 lipca 2016 r., 27 lipca 2016 r., 25 sierpnia 2016 r. oraz 3 października 2016 r. Zdaniem Wierzyciela wezwania wystawione przez inkasentów są wiarygodne i nie sposób założyć, że inkasenci, którzy je wystawiali czynili to w złej wierze bez faktycznego ujawnienia faktu parkowania przez zobowiązanego w strefie płatnego parkowania. Z wezwań tych, w ocenie wierzyciela wynikało, że parkował on w dniach wskazanych w tytule wykonawczym, przy czym w odniesieniu do wezwań obejmujących parkowanie w dniach 4 lipca 2016 r., 5 lipca 2016 r., 27 lipca 2016 r. 25 sierpnia 2016 r. oraz 3 października 2016 r. stwierdził, że nr rejestracyjny w nich wskazany jest nieczytelny.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez zobowiązanego, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2018 r. utrzymało w mocy postanowienie Wierzyciela z dnia 8 lutego 2018 r.

Następnie postanowieniem z dnia 5 grudnia 2018 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu zażalenia M. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tychach z dnia 11 października 2018 r. o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym wystawionego przez Prezydenta Miasta Katowice obejmującego opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu skarżącego w strefie płatnego parkowania miasta Katowice we wskazanych dniach oraz kosztów upomnienia oraz o uznaniu za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w powyższym tytule wykonawczym w zakresie opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za postój samochodu zobowiązanego dotyczącego parkowania w strefie płatnego parkowania miasta Katowice we wskazanych dniach uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej uznania za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w powyższym tytule wykonawczym w zakresie opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za postój samochodu zobowiązanego dotyczącego parkowania w strefie płatnego parkowania miasta Katowice i w tym zakresie orzekł o uznania za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w powyższym tytule wykonawczym w zakresie opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za postój samochodu zobowiązanego dotyczącego parkowania w strefie płatnego parkowania miasta Katowice i o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 105/19 w sprawie ze skargi M. K. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 grudnia 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tychach z dnia 11 października 2018 r. oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 kwietnia 2018 r. i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Katowice z dnia 8 lutego 2018 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi to, czy stanowiska postojowe były oznakowane w sposób pozwalający na pobór opłaty parkingowej. W tym bowiem kontekście zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.).

Sąd pierwszej instancji uznał, że wbrew stanowisku organów orzekających w niniejszej sprawie nie jest wystarczający do powstania obowiązku opłaty za postój fakt umieszczenia znaków pionowych w miejscach do parkowania (strefach). Powyższe wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 2/17.

W ocenie Sądu I instancji, rolą wierzyciela było udokumentowanie postoju samochodu wykorzystywanego przez skarżącego w miejscach do parkowania. Tymczasem analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wierzyciel nawet nie podjął próby wykazania zasadności dochodzonych opłat, tj. wykazania właściwego oznakowania miejsc postojowych - zarówno znakami pionowymi, jak i poziomymi bądź też w przypadku konstrukcyjnego wydzielenia obszaru parkowania również takiego wydzielenia miejsc parkingowych. Oparł się on jedynie na wezwaniach do uiszczenia opłat, które uznał za wiarygodne co do zasady, mimo że jednocześnie stwierdził braki w kilku z nich dotyczące czytelnego nr rejestracyjnego. Jednocześnie w aktach administracyjnych sprawy brak jest powyższych wezwań, co czynni kontrolę ich prawidłowości niemożliwą.

W skardze kasacyjnej zaskarżano powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

1.1. art. 13b ust. 1 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wyznaczenie miejsca jedynie znakiem pionowym D-18 "parking" nie spełnia warunku "wyznaczenia miejsca" w ramach strefy płatnego parkowania, pozwalającego na pobieranie opłat za postoje w strefie płatnego parkowania, w sytuacji, gdy wyznaczenie miejsca jedynie znakiem pionowym D-18 "parking" jest wystarczające do pobierania opłat za postoje w strefie płatnego parkowania (por. uchwała NSA w Warszawie w składzie 7 sędziów w sprawie o sygn. akt II GPS 2/17);

1.2. pkt 5.1.1. załącznika nr 1 określającego szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych pionowych i warunki ich umieszczania na drogach do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach w zw. z pkt 1.2. załącznika nr 2 określającego szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych poziomych i warunki ich umieszczania na drogach do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach poprzez ich błędną wykładnię przez sąd polegającą na pominięciu różnic w celu poszczególnych rodzajów-znaków drogowych, a tym samym naruszenie zakazu wykładni per non est, zgodnie z którym nie wolno jest interpretować przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne;

1.3. pkt. 5.2.4 załącznika nr 2 określającego szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych poziomych i warunki ich umieszczania na drogach do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, w której pkt 5.2.50 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia wymieniając sposoby oznakowania miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania nie wskazuje na konstrukcyjne wyznaczenie stanowiska postojowego;

1.4. pkt. 5.2.4 załącznika nr 2 określającego szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych poziomych i warunki ich umieszczania na drogach do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że określenie: "bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk" odnosi się do sformułowania: "części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach" podczas gdy wykładnia językowa niniejszego przepisu i zastosowana przez ustawodawcę konstrukcja zdania wskazują na to, że określenie to odnosi się jedynie do sformułowania: "wydzielonych parkingach", a w konsekwencji błędne zastosowanie niniejszego przepisu;

1.5. art. 7 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odniesienie jego treści w nieuprawniony sposób do sposobu wyznaczenia miejsc postojowych, podczas gdy przepis ten stanowi jedynie, że znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje;

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

2.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 269 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia sprzecznego ze stanowiskiem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów w sprawie o sygn. akt IIGPS 2/17, a zatem wbrew temu, że stanowisko to było wiążące dla sądu, co miało wpływ na wynik sprawy;

2.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 269 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia sprzecznego ze stanowiskiem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów w sprawie o sygn. akt II GPS 2/17 z pominięciem przedstawienia powstałego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi sądu, do czego sąd był zobligowany, a mimo to wydał wyrok w swej treści niezgodny z ww. uchwałą, co miało wpływ na wynik sprawy;

2.3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie w ustaleniach okoliczności, że przedmiotem sporu nie było to, że przy wszystkich miejscach przeznaczonych do postoju pojazdów w ramach strefy płatnego parkowania miasta Katowice znajduje się oznakowanie pionowe D-18 "parking", czemu zobowiązany wtoku postępowania nie zaprzeczał (a w skardze z dnia 4.01.2019 r. wprost przyznał, że: "miejsca parkingowe w strefie płatnego parkowania miasta Katowice oznakowane są tylko i wyłącznie znakiem pionowym"), a tym samym pośrednio uznał, że przy miejscach wyznaczonych do postoju pojazdów istniało oznakowanie pionowe D-18 "parking", co w konsekwencji oznacza, że zobowiązany posiadał wiedzę, że parkuje pojazd w wyznaczonym do tego miejscu w strefie płatnego parkowania - co było podstawowym celem ustawodawcy wynikającym z uzasadnienia do projektu rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, co miało wpływ na wynik sprawy.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów materialnych i procesowych, niemniej jednak sposób ich sformułowania pozwala w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na łączne odniesienie się do nich. W gruncie rzeczy rozpatrzenie sprawy sprowadza się bowiem oceny prawidłowości stanowiska zgodnie z którym nie jest wystarczający do powstania obowiązku opłaty za postój fakt umieszczenia znaków pionowych w miejscach do parkowania (strefach).

Odnosząc się do tej kwestii należy podzielić stanowisko Sądu I instancji tożsame z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 2/17 w której stwierdzono, że zgodnie z art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. W uchwale tej wskazano bowiem, że celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 ustawy jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa – naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia jakim jest ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie". Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Zatem ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały więc obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty".

Z powyższego prawidłowo wywiedziono w ramach zaskarżonego wyroku, że obowiązek uiszczenia opłaty związany jest z postojem pojazdu w wyznaczonym miejscu. Tymczasem miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do u.d.p., tj.: w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 z późn. zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.p. znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych. Bez wątpienia zatem nie kreują one obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Owo wyznaczenie wiąże się nie tylko z umieszczeniem znaku pionowego D-18 "parking", ale zastosowania znaku P-18 "stanowisko postojowe" (o ile stanowisko to nie zostało wydzielone konstrukcyjnie – zgodnie z pkt 5.2.4. zdanie pierwsze załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.), P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy". Jednocześnie prawodawca, określając warunki techniczne umieszczania znaków drogowych poziomych, stwierdził, że wspomniane oznakowanie poziome powinno charakteryzować się dobrą widocznością w ciągu całej doby, wysokim współczynnikiem odblaskowości, również w warunkach dużej wilgotności, zachowaniem minimalnych parametrów odblaskowości w całym okresie użytkowania (pkt 1.3. załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.). W pkt 1.2 tegoż załącznika zawarte jest także ogólne wskazanie, że znakowanie poziome dróg ma na celu: zwiększenie bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnienie ruchu pojazdów i ułatwienie korzystania z drogi.

Z powyższego wynika, że prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych jedynie wówczas, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne ustalenie stanowisk na wydzielonych parkingach. Zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga zatem wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. Prawodawca dopuszczając rezygnację z zastosowania znaków poziomych nakazał zatem, konstrukcyjne ustalenie stanowisk, a nie jedynie wytyczenie rejonu płatnej strefy parkowania przeznaczonego na pozostawianie pojazdów. Owo konstrukcyjne ustalenie stanowisk ma bowiem zastąpić znaki poziome, które - poza zwiększeniem bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze oraz usprawnieniem ruchu pojazdów i ułatwieniem korzystania z drogi (pkt 1.2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.) - mają także gwarantować maksymalne wykorzystanie wydzielonych parkingów. Celowi temu służy niewątpliwie wyznaczenie poszczególnych stanowisk postojowych.

Wbrew zatem stanowisku organów orzekających w niniejszej sprawie nie jest wystarczające do powstania obowiązku opłaty za postój fakt umieszczenia znaków pionowych w miejscach do parkowania (strefach). Powyższe wynika przy tym ze wskazanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II GPS 2/17.

W świetle powyższego prawidłowo zatem przyjęto w zaskarżonym wyroku, że rolą wierzyciela było udokumentowanie postoju samochodu wykorzystywanego przez skarżącego w miejscach do parkowania. Tymczasem analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wierzyciel nawet nie podjął próby wykazania zasadności dochodzonych opłat, tj. wykazania właściwego oznakowania miejsc postojowych - zarówno znakami pionowymi, jak i poziomymi bądź też w przypadku konstrukcyjnego wydzielenia obszaru parkowania również takiego wydzielenia miejsc parkingowych. Oparł się on jedynie na wezwaniach do uiszczenia opłat, które uznał za wiarygodne co do zasady, mimo że jednocześnie stwierdził braki w kilku z nich, a dotyczące czytelnego nr rejestracyjnego. W aktach administracyjnych sprawy brak jest wezwań, co czynni kontrolę ich prawidłowości niemożliwą.

Należy również zauważyć, że kwestie opłat i dokumentowania postoju wynikają uchwały Nr XXX/589/16 Rady Miasta Katowice z dnia 14 września 2016 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Katowice (Dz. Urzęd.Woj. Śl. 2016 r. poz. 4755) oraz do uprzednio obowiązującej uchwały nr XXXIV/755/13 Rady Miasta Katowice z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Katowice (Dz.Urzęd.Woj.Śl. z 2013 r., poz. 2541), a zatem aktów prawa miejscowego znajdujących zastosowanie w sprawie z uwagi na zakres czasowy objęty tytułem wykonawczym. Należy wskazać, że z jednobrzmiących § 5 ust. 2 Załączników nr 2 obu uchwał wynika, że "w przypadku stwierdzenia postoju pojazdu samochodowego w SPP bez widocznego dowodu uiszczenia opłaty w postaci opłaconego biletu parkingowego, biletu z parkomatu, "karty mieszkańca" "karty parkingowej" dla przedsiębiorców, "karty pojazdu hybrydowego", "karty pojazdu współdzielonego", identyfikatora potwierdzającego opłacenie abonamentu na korzystanie z czasowego lub całodobowego zastrzeżonego stanowiska postojowego (koperty), karty parkingowej osoby niepełnosprawnej, nie będącego jednocześnie pojazdem elektrycznym o którym mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych - Sprzedawca biletów parkingowych lub Kontroler Strefy Płatnego Parkowania wystawia wezwanie, w którym określa datę, miejsce, godzinę rozpoczęcia postoju oraz numer rejestracyjny pojazdu samochodowego. Wezwanie umieszczane jest za wycieraczką pojazdu lub w innym widocznym miejscu. Potwierdzenie wezwania archiwizowane jest w MZUiM. Postój pojazdu samochodowego w SPP bez widocznego uiszczenia opłaty może być rejestrowany w formie zdjęć". Jednocześnie wymaga zaakcentowania i to, że w obu ww. uchwałach wyraźnie mowa jest o stanowiskach postojowych (§3 obu uchwał).

W kontekście powyższego stwierdzić należy, że ocena zasadności zarzutu skarżącego, w którym wskazał on na nieistnienie obowiązku opłacenia wymaga wykazania z odwołaniem się do dokumentacji fotograficznej (przewidzianej w ww. aktach prawa miejscowego), że we wskazanych dniach samochód zaparkowano na stanowisku (a nie w obszarze) ustalonym konstrukcyjnie i oznakowanym znakami pionowymi, czego w rozpatrywanej sprawie zabrakło.

W tym świetle niezasadne okazały się zarzuty naruszania przepisów prawa materialnego w postaci art. 7 ust. 1 i art. 13b ust. 1 u.d.p.

Pozbawione usprawiedliwionej podstawy są także zarzuty naruszenia w ramach zaskarżonego wyroku przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 269 § 1 p.p.s.a. i art. 80 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji orzeczenia.