Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 965/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 46 § 3, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "B.P." Spółki z o.o. w C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 stycznia 2014 r.; sygn. akt III SA/Wr 917/13 w sprawie ze skargi "B.P." Spółki z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 917/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę B. Sp z.o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany zezwolenia w zakresie lokalizacji jednego punktu gier i zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Pismem z dnia 19 listopada 2013 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy dokonania zmiany zezwolenia w zakresie lokalizacji jednego punktu gier. Skarga została podpisana przez Prezesa Zarządu spółki J.S.

Zarządzeniem z dnia 24 grudnia 2013 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), poprzez złożenie oryginału lub kopii odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Ponadto wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego do skargi. Zarządzenia zostały skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 2 stycznia 2014 r.

Strona skarżąca wykonując wezwania Sądu uiściła wpis i przedłożyła aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (przedstawiający stan na dzień 2 stycznia 2014 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r., odrzucił skargę i zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy.

Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub kopii pełnego (a nie aktualnego) odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Podkreślił, że pełny odpis z KRS zawiera treść wszystkich wpisów w rejestrze pod danym numerem KRS, dokonanych od chwili pierwszego wpisu, z wyjątkiem wpisów niepodlegającym ujawnieniu i jako taki umożliwiłby Sądowi ustalenie, czy w dniu sporządzenia skargi tj. w dniu 19 listopada 2013 r. J.S., który podpisał skargę jako Prezes Zarządu, był do tego umocowany.

Sąd zwrócił uwagę, że strona skarżąca przedłożyła w terminie do uzupełnienia braku formalnego skargi aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Odpis ten zawierał jedynie aktualną treść wpisów w rejestrze pod danym numerem KRS na dzień 2 stycznia 2014 r., godz. 13:08:49, a tym samym uniemożliwiał, w ocenie Sądu, dokonanie ustaleń w zakresie reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi tj. na dzień 19 listopada 2013 r.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wobec nieuzupełnienia braku formalnego poprzez przedłożenie pełnego odpisu z KRS, skarga podlegała odrzuceniu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł pełnomocnik B. sp. z o.o. Postanowienie Sądu I instancji zaskarżył w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił :

1. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego zastosowanie tj. odrzucenie skargi, pomimo usunięcia braków formalnych skargi w przypisanym, siedmiodniowym terminie.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) naruszenie przepisów art. 4 ust 4aa w zw. z art. 17 ust. 1 o Krajowym Rejestrze Sądowym, poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, wbrew zasadzie domniemania prawdziwości wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym, że załączony przez B. sp. z o.o. aktualny wydruk komputerowy informacji o podmiotach wpisanych do KRS, nie odzwierciedla rzeczywistego stanu prawnego spółki, w tym w szczególności w zakresie osób uprawnionych do jej reprezentowania, niewłaściwie przyjmując, iż skarżąca nie udowodniła lub nie wykazała legitymacji J.S.- Prezesa Zarządu spółki do jednoosobowej reprezentacji spółki,

b) naruszenia przepisów art. 15 ust. 1 ustawy o KRS poprzez jego niezastosowanie przy uwzględnieniu obowiązującej zasady jawności wpisów w KRS i prawa bezpośredniego dostępu do informacji w nim zawartych za pośrednictwem Centralnej Informacji KRS.

Do skargi kasacyjnej dołączono pełnomocnictwo udzielone przez członka zarządu P.S. i wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego odpowiadający odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców na dzień 5 marca 2014 r. (tj. dzień złożenia skargi kasacyjnej).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Problem prawny, który wystąpił w tej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy sposób usunięcia braku formalnego wskazany przez sąd w wezwaniu do jego usunięcia jest dla strony bezwzględnie wiążący, czy też strona może doprowadzić do usunięcia braku także w inny sposób w sytuacji, kiedy ustawa nie precyzuje jak dany warunek formalny ma być wypełniony.

W sprawie niniejszej brakiem formalnym był brak dokumentu, z którego wynikałoby, że osoba, która podpisała skargę do WSA była uprawniona do działania w imieniu spółki. Powstała wątpliwość, jaki dokument powinien zostać przedłożony w celu wykazania, że osoba ta była upoważniona do reprezentowania spółki, a w szczególności, czy dokumentem takim musi być pełny odpis z KRS jakiego żądał Sąd I instancji oraz czy przedłożenie innego dokumentu, niż żądany przez sąd zawsze stanowi nieusunięcie braku formalnego.

Z art. 29 p.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoba upoważniona do reprezentacji osoby prawnej, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Oznacza to, że wnosząc skargę w imieniu spółki, należy dołączyć do niej dokument, z którego będzie wynikało jaki podmiot umocowany jest do reprezentowania spółki. Przytoczne przepisy prawa nie określają jaki konkretnie musi to być dokument. W praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych przejęto, że dokument ten powinien być zgodny z prawem i autentyczny. W przypadku spółki kapitałowej uznaje się, że jest to aktualny na dzień wniesienia skargi odpis z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 615/06, publik. LEX nr 340187; na temat aktualności odpisu z KRS zob. uchwałę SN z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt III CZP 92/07, publik. OSNC z 2008 r. nr 11, poz. 126).

Natomiast niezłożenie wraz ze skargą dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania spółki w myśl art. 29 p.p.s.a. jest brakiem formalnym skargi, podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a., czyli w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi jest jej odrzucenie stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Oceniając prawidłowość odrzucenia skargi w sprawie niniejszej, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że celem wezwania do usunięcia braków formalnych jest usunięcie tych braków, nie zaś wykonanie wezwania sądu do ich usunięcia, a sankcja z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. związana jest z nieusunięciem braków formalnych, nie natomiast z niewykonaniem wezwania do ich usunięcia. Dalej wskazać należy, że żaden przepis ustawy p.p.s.a. nie wymaga, aby dokumentem, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. był wyłącznie aktualny odpis z KRS. Istotą takiego dokumentu nie jest spełnienie określonych kryteriów odnośnie jego formy prawnej lecz wykazanie (określenie, podanie) podmiotu umocowanego do reprezentacji. Zatem decydujące znaczenie ma treść takiego dokumentu, a nie jego forma prawna. Skoro tak, to uznać trzeba, że ustawodawca nie wymaga, aby dokumentem wykazującym umocowanie był wyłącznie aktualny odpis z KRS. Okoliczność, że w orzecznictwie przyjęto, iż takim dokumentem może być aktualny odpis z KRS nie wyklucza możliwości przedstawienia innego niebudzącego wątpliwości dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu spółki.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska WSA w W. co do tego, że jedynym dokumentem umożliwiającym stwierdzenie umocowania do reprezentacji spółki jest aktualny na dzień wniesienia skargi pełny odpis z KRS.

Ponadto należy wskazać, że przedstawienie przez stronę aktualnego na dzień wniesienia skargi odpisu pełnego z KRS było w omawianej sprawie niemożliwe z tego względu, że w świetle § 6 ust. 2 rozporządzenia aktualny odpis zawiera aktualną treść wpisów w rejestrze pod danym numerem KRS. Aktualna treść wpisu w rozumieniu omawianego przepisu dotyczy zatem stanu na dzień wystawiania odpisu. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca otrzymała wezwanie o złożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego po złożeniu skargi, a więc aktualny odpis z KRS mogła uzyskać tylko po tej dacie.

Zauważyć należy, że wykonując wezwanie w terminie strona przedstawiła informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców według stanu na dzień 2 stycznia 2014 r., pobraną w tym dniu ze strony internetowej http://ems.ms.gov.pl. Z przedstawionego dokumentu wynika uprawnienie J.S. do reprezentowania spółki od dnia 20 sierpnia 2013 r. do dnia 2 stycznia 2014 r., a więc również w dacie złożenia skargi (20 listopada 2013 r.). Zatem uznać trzeba, że brak formalny został uzupełniony.

W tym stanie rzeczy postanowienie z dnia 28 stycznia 2014 r. o odrzuceniu skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w zakreślonym terminie 7 dni naruszało prawo i jako takie podlegało uchyleniu.

Uznając prawidłowość i skuteczność procesową wniesionej przez Prezesa Zarządu spółki skargi, WSA w W. nada skardze spółki prawidłowy bieg.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Odnosząc się na marginesie do wniosku o zasądzenie kosztów należy wyjaśnić, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 23, a także dostępna w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).