Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 43/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 par. 1, art. 59
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 27 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 roku sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. (znak [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia S.K., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. (znak [...]) w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych: Nr [...] z dnia [...] r., Nr [...] z dnia [...] r., Nr [...] z dnia [...] r. oraz [...] z dnia [...] r.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1, art. 18 i art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) [dalej u.p.e.a.].

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystosował do S.K. upomnienia: Nr UP [...] z dnia 11.02.2008 r., 26.06.2008 r. oraz Nr UP [...] z dnia 05.05.2009 r. wzywające do uregulowania należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące odpowiednio: grudzień 2007 r., luty, kwiecień i grudzień 2008 r oraz luty 2009 r. Powyższe upomnienia (wysłane na adres: ul. A. [...], [...] P.) zostały uznane za doręczone stronie odpowiednio: w dniu 29.02.2008 r. - upomnienie Nr UP [...], w trybie art. 44 k.p.a.; w dniu 16.04.2008 r. - upomnienie Nr UP [...]. w trybie art. 42 k.p.a.; w dniu 16.07.2008 r. - upomnienie Nr UP [...], w trybie art. 44 k.p.a.; w dniu 15.05.2009 r. - upomnienie Nr UP [...], w trybie art. 43 k.p.a.

Z uwagi na nieuregulowanie powyższych należności, wierzyciel, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystawił na S.K. tytuły wykonawcze: Nr SM [...] z dnia 13.03.2008 r., Nr SM [...] z dnia 24.04.2008 r., Nr SM [...] z dnia 13.08.2008 r. oraz Nr SM [...] z dnia 26.05.2009 r. i skierował je do realizacji w trybie egzekucji administracyjnej.

W celu realizacji należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach SM [...] i SM [...], organ egzekucyjny w dniu 25.04.2008 r. skierował zawiadomienia: Nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą, tj. w B." Sp. z o.o.; Nr [...] o zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w BSK O/Łódź.

Powyższe zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych (wysłane na adres: ul. A. [...], [...] P. zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 16.05.2008 r. w trybie art. 44 k.p.a.

Z kolei zawiadomieniem z dnia 16.10.2009 r. Nr [...] organ egzekucyjny w celu realizacji należności objętych tytułami wykonawczymi o numerach SM [...] i SM [...] dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w ING w Katowicach.

Zawiadomienie z dnia 16.10.2009 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych (wysłane na adres: ul. A. [...], [...] P.) zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 05.11.2009 r., w trybie art. 44 k.p.a.

Ponadto w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w celu realizacji m.in. przedmiotowych tytułów wykonawczych skierował w dniu 21.06.2011 r. zawiadomienia o zajęciach praw majątkowych stanowiących: wierzytelności pieniężne S.K. u dłużników zajętych wierzytelności innych niż pracodawca, organ rentowy lub bank oraz wierzytelności z rachunków bankowych u dłużników zajętych wierzytelności będących bankami.

Powyższe zawiadomienia zostały skierowane do zobowiązanego na adres: ul. A. [...], [...] P. i uznane za doręczone w trybie art. 44 k.p.a.

W dniu 08.07.2011 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wpłynęło pismo S.K., w którym zobowiązany zwrócił się o wyjaśnienie powodu, dla którego nie został wezwany do dobrowolnego opłacenia należności wynikających z zajęć oraz nie otrzymał stosownych tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta P., Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i Łódzki Urząd Skarbowy w Ł. Zobowiązany wyjaśnił, iż w dniu 24.09.2009 r. zgłosił do Urzędu Skarbowego w P. adres do korespondencji: L.[...], [...] B. W związku z powyższym zobowiązany wniósł o przesłanie mu stosownej korespondencji na ww. adres i "zwolnienia moich rachunków bankowych prowadzonych przez Kredyt Bank". Zadeklarował również, że w momencie otrzymania powyższych dokumentów ureguluje dobrowolnie zaległości.

Pismem z dnia 28.07.2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wezwał S.K. do wyjaśnienia charakteru prawnego pisma z dnia 05.07.2011 r. poprzez wskazanie czy powyższy wniosek stanowi żądanie zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego, czy tez żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedoręczenie uprzednio upomnienia wzywającego do zapłaty.

Zobowiązany potwierdził, iż wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedoręczenie upomnień w sprawach na podstawie tytułu wykonawczego nr: [...] z dn. 29.11.2004; [...] z dn. 29.11.2004; [...] z dn. 07.11.2006; [...] z dn. 21.01.2009; [...] z dn. 21.01.2009; [...] z dn. 09.10.2009: [...] z dn. 16.02.2010; [...] z dn. 02.11.2010; [...] z dn. 10.10.2006; [...] z dn. 16.10.2008; [...] z dn. 20.02.2007; [...] z dn. 04.02.2008; [...] z dn. 13.03.2008; [...] z dn. 24.04.2008; [...] z dn. 13.08.2008; [...] z dn. 26.06.2009; [...] z dn. 14.10.2009; [...] z dn. 29.10.2010; [...] z dn. 04.09.2009; [...] z marca 2011 w wyniku, których do tutejszego Urzędu Skarbowego bank przekazał łączną kwotę: 32 9777,34 zł'. Zobowiązany wskazał także, że "W przypadku innych tytułów oraz prowadzonych postępowań egzekucyjnych podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dn. 04.08.2011". Strona podniosła ponadto, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego bez uprzednio doręczonego upomnienia, jest w jego przekonaniu - działaniem bezprawnym. W związku z powyższym S.K. zażądał odblokowania jego kont bankowych, zwrotu ściągniętych kwot wraz ze wszystkimi kosztami egzekucyjnymi.

W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał postanowienie, którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych: Nr [...] z dnia 13.03.2008 r., Nr [...] z dnia 24.04.2008 r.. Nr [...] z dnia 13.08.2008 r. oraz [...] z dnia 26.05.2009 r. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał, iż zasady doręczania pism stronie regulują przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie doręczenie: upomnienia Nr UP [...] z dnia 11.02.2008 r. (zaległości objęte tytułem wykonawczym Nr SM [...]) nastąpiło w dniu 29.02.2008 r.. w trybie art. 44 k.p.a.; upomnienia Nr UP [...] z dnia 14.11.2008 r. (zaległości objęte tytułem wykonawczym Nr SM [...]) nastąpiło w dniu 16.04.2008 r., w trybie art. 42 k.p.a.; upomnienia Nr UP [...] z dnia 26.06.2008 r. (zaległości objęte tytułem wykonawczym Nr SM [...]) nastąpiło w dniu 16.07.2008 r.. w trybie art. 44 k.p.a.; upomnienia Nr UP [...] z dnia 05.05.2009 r. (zaległości objęte tytułem wykonawczym Nr SM [...]) nastąpiło w dniu 15.05.2009 r. w trybie art. 43 k.p.a.

W przekonaniu organu egzekucyjnego doręczenie powyższych upomnień nastąpiło prawidłowo i zgodnie z przepisami. Ponadto organ egzekucyjny zauważył, iż zgłoszenie przez zobowiązanego w dniu 24.09.2012 r. do Urzędu Skarbowego w P. informacji na temat adresu do korespondencji, nastąpiło już po skutecznym doręczeniu ww. upomnień na adres zamieszkania S.K. Niemniej jednak, zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zgłoszenie informacji o adresie do korespondencji, nie oznacza, że do doszło do zmiany adresu zamieszkania zobowiązanego.

Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zobowiązany zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. poprzez nie powiadomienie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem przedmiotowego postanowienia, co w konsekwencji ograniczyło stronie czynny udział w przedmiotowym postanowieniu,

- wyrażenie błędnego poglądu prawnego, iż postanowienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego doręcza się do miejsca zamieszkania strony, podczas gdy w rzeczywistości zasada ta ma zastosowanie do sytuacji, kiedy strona ta rzeczywiście przebywa w miejscu swego zamieszkania, a w przypadku, gdy przebywa poza tym miejscem doręczenie powinno nastąpić do miejsca faktycznego pobytu strony tj. w tym przypadku pod adresem: [...] B. L.[...]".

Zobowiązany zaznaczył: przy tym, że złożył do Urzędu Skarbowego w P. zgłoszenie aktualizacyjne NIP-1 z dnia 24.09.2009 r., w którym zawarł wniosek o doręczanie wszelkiej korespondencji na adres: L. [...] [...] B. Jednocześnie wskazał, że "nie doręczono mi żadnego upomnienia lub kopii wystawionego tytułu wykonawczego, dzięki czemu mógłbym zająć merytoryczne stanowisko, co do zgłaszanych roszczeń (nie wiem nawet czego one dotyczą!!!) i dobrowolnie uregulować swoje zobowiązania podatkowe, co już czyniłem wcześniej w roku 2008 i 2009/"

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.

W treści uzasadnienia organ odwoławczy, szeroko powołał na wstępie odnośne przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz przepisy k.p.a. dotyczące zasad doręczenia korespondencji – art. 42 - 44.

Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt analizowanej sprawy, organ stwierdził, że analiza skuteczności doręczeń S.K. przedmiotowych upomnień, nie wykazała nieprawidłowości w tym zakresie. Mając bowiem na uwadze wskazane regulacje prawne, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w odniesieniu do upomnień Nr UP [...], Nr UP [...], Nr UP [...] oraz Nr UP [...] skierowanych przez wierzyciela do S. K., określone w art. 42, art. 43 i art. 44 k.p.a. procedury doręczeń zastępczych zostały zachowane.

Jak wskazał organ odwoławczy, ww. upomnienia zostały przesłane na znany wierzycielowi adres zamieszkania strony, tj. ul. A. [...]. [...] P.

W dalszej części uzasadniania organ precyzyjnie opisuje tryb i okoliczności w jakich doszło do doręczenia poszczególnych upomnień zobowiązanemu, dochodząc w konkluzji do wniosku, iż doręczenia te były skuteczne na gruncie k.p.a.

Z tych też względów, w ocenie organu odwoławczego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem zobowiązanego, że nie otrzymał ww. upomnień wzywających do zapłaty należności objętych następnie tytułami wykonawczymi: Nr SM [...] z dnia 13.03.2008 r., Nr SM [...] z dnia 24.04.2008 r., Nr SM [...] z dnia 13.08.2008 r. oraz Nr SM [...] z dnia 26.05.2009 r. Nie wystąpiła zatem w analizowanej sprawie podniesiona przez S.K. przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia.

Bezzasadne jest również – w ocenie organu - stanowisko strony, iż za brakiem skuteczności doręczenia przedmiotowych upomnień przemawia złożenie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-1.

W odniesieniu do powyższego organ II instancji zaznaczył, że w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-1 S.K. wskazał jako miejsce zamieszkania P., ul. A. [...] oraz w części C.5.1. poz. 98 zaznaczył stosowny kwadrat, co jest równoznaczne z oświadczeniem woli, iż na adres głównego miejsca wykonywania działalności, tj. L. [...], [...] B., ma być wysyłana korespondencja.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., organ egzekucyjny prawidłowo wskazał, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż zgłoszenie przez S. K. do Urzędu Skarbowego informacji na temat adresu do korespondencji (formularz NIP-1) nastąpiło w dniu 24.09.2009 r. czyli już po skutecznym doręczeniu ww. upomnień na adres zamieszkania S.K. Okoliczność zgłoszenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. adresu do korespondencji nie miała zatem wpływu na ocenę skuteczności doręczenia przedmiotowych upomnień.

Natomiast w odniesieniu do zawartego w zażaleniu zarzutu, iż do dnia dzisiejszego nie doręczono zobowiązanemu żadnej kopii wystawionego tytułu wykonawczego, organ stwierdził, że zarzut ten również jest nieuzasadniony.

Organ zgodził się z twierdzeniem, ze nie można uznać za skuteczne doręczenie stronie, w trybie art. 44 k.p.a. odpisów tytułów wykonawczych Nr SM [...] i Nr SM [...], z uwagi na fakt, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym) był już wówczas w posiadaniu informacji na temat adresu do korespondencji zobowiązanego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż. ww. tytuły wykonawcze uznane za doręczone S.K. w dniu 05.11.2009 r. pod adresem: ul. A. [...]. [...] P., powinny zostać przesłane zgodnie z dyspozycją podatnika z dnia 24.09.2009 r. na adres: L.[...] [...] B.

Jak jednakże podkreślił organ II instancji, wskazane wyżej okoliczności nie powodują skutku w postaci umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze Nr SM [...] i Nr SM [...], które zostały sporządzone prawidłowo oraz obejmują należności wymagalne i podlegające egzekucji administracyjnej.

Podkreślił jednocześnie, że odpisy tytułów wykonawczych z dnia 13.03.2008 r. Nr SM [...] oraz z dnia 24.04.2008 r. Nr SM [...] zostały prawidłowo przekazane do zobowiązanego na adres zamieszkania, tj. ul. A. [...], [...] P. i uznane za skutecznie doręczone stronie w dniu 16.05.2008 r., w trybie art. 44 k.p.a.

Organ uzna także za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a.

Skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. złożył S.K.

Zaskarżonemu postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. S.K. zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla wydania rozstrzygnięcia, a w szczególności brak ustaleń w zakresie miejsca prowadzonej działalności gospodarczej i faktycznego pobytu oraz nieuwzględnienie informacji skarżącego o wskazaniu miejsca do doręczeń pod adresem [...] B., L. [...], co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego czynnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i możliwości składania wyjaśnień, dowodów oraz wniosków dowodowych.

W związku z powyższym zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że w zaświadczeniu z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej wynika, iż adres prowadzonej działalności gospodarczej został określony jako [...] B. L. [...]. Adres do doręczeń oraz adres faktycznego pobytu skarżącego był ten sam. Zaznaczył, że w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 22.12.2011 r., informował, iż lokal mieszkalny przy ul. [...] [...] został zlicytowany już w 2006 r., a głównym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej był [...] B., L. [...], gdzie również faktycznie przebywał i prowadził działalność gospodarczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. nr 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest dokonana przez organy odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2012 r poz. 1050 dalej u.p.e.a.).

Zgodnie z art. 59 tej ustawy - § 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

§ 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4.

§ 4. Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu.

§ 5. Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

W myśl art. 15 § 1 tej ustawy egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Podstawowe zarzuty skarżącego dotyczą kwestii prawidłowości doręczenia mu korespondencji, a dokładnie upomnienia i tytułów wykonawczych. Wskazać należy w związku z tym, iż kluczowe znaczenie ma w tym przypadku ustalenie daty w której skarżący złożył dokument aktualizacyjny NIP-1, w którym podał swój nowy adres. Miało to miejsce w dniu 24 września 2009 r. Od tej zatem daty można mówić o obowiązku organów doręczenia skarżącemu na nowy wskazany adres wszelkiej korespondencji w sprawie.

Zauważyć w związku z tym należy, iż upomnienia stanowiące zasadniczy element decydujący o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 15 u.p.e.a. doręczane były i zostały skutecznie doręczone skarżącemu w trybach opisanych w art. 42-44 kodeksu postępowania administracyjnego.

Nie może zatem skarżący skutecznie podnosić, że upomnienia doręczane były na niewłaściwy adres, skoro doręczono je przed 24 września 2009 r., a dopiero po tej dacie organy winny dostarczać korespondencję na nowy wskazany adres, to dopuszczalne było ich doręczenie na poprzednio wskazany adres skarżącego. Należy zatem uznać, że upomnienia doręczono skutecznie skarżącemu na prawidłowy adres wskazany przez samego skarżącego.

Natomiast co do faktu wysłania skarżącemu na niewłaściwy adres tytułów wykonawczych, to trzeba przyznać rację skarżącemu, że winny one być wysłane na nowy podany przez niego adres. Jednakże sam fakt przekazania tytułów wykonawczych na niewłaściwy adres nie może być powodem umorzenia postępowania egzekucyjnego albowiem takiej przesłanki nie zawiera cytowany wyżej art. 59 u.p.e.a..

Ponadto zauważyć należy, że organ egzekucyjny nie posiada kompetencji organu podatkowego i tym samym organ egzekucyjny nie jest upoważniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Spór bowiem co do tego czy prawidłowo wydano decyzję wymiarową, będącą podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nie może być przedmiotem badania w postępowaniu egzekucyjnym.

Zarzuty skarżącego zawarte w skardze nie są zasadne. Nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Pozostałe zarzuty nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

bg