Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 20/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 267 § 1, art. 269, art. 264, art. 13 § 1, art. 233 § 1, art. 239
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami z tytułu sporządzenia kserokopii dokumentów z akt oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA Łd 20/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] w przedmiocie obciążenia kosztami w kwocie 190 zł z tytułu sporządzenia kserokopii dokumentów z akt spraw.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu 15 maja 2015 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w P. wpłynął wniosek M. O (dalej: skarżący) w sprawie wydania kserokopii z akt sprawy nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Cadillac Escalade. W ww. wniosku skarżący wniósł o wydanie kserokopii opinii biegłego z 22.04.2015 r. Organ I instancji wydał stronie kserokopie ww. opinii (9 stron w formacie A4).

W dniu 11 września 2015 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w P. wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o wydanie kserokopii dokumentów z akt sprawy nr [...]. W załączonym do wniosku spisie akt ww. sprawy wskazano dokumenty, o których skserowanie wniosła strona. Realizując ww. wniosek organ I instancji wydał stronie kserokopie żądanych dokumentów w ilości 181 stron.

W związku z realizacją obu wniosków stronie wydano łącznie 190 stron skserowanych dokumentów.

Naczelnik Urzędu Celnego w P., postanowieniem z [...], ustalił wysokość kosztów sporządzenia ww. kserokopii, które zobowiązana jest ponieść strona na kwotę 190 zł.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie: 1/ art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) [dalej: Ordynacja podatkowa] poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 02.06.2003 r. (Dz.U. Nr 107, poz. 1006), w sytuacji gdy odpłatność za sporządzenie kserokopii powinna zostać określona w przepisach wewnętrznych Urzędu Celnego i to te przepisy prawne powinny stanowić podstawę ustalenia wysokości kosztów sporządzania kserokopii z akt sprawy; 2/ art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez pobieżne i lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do zaistniałego stanu faktycznego.

Zdaniem strony organ nie ustosunkował się do faktu, że prowadzone przez niego postępowanie w ogóle nie powinno było zostać wszczęte, gdyż wystąpiły wstępne (uprzednie) przesłanki bezpodstawności wszczęcia postępowania.

W związku z powyższym skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o odstąpienie od obciążania go ww. kosztami.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. w zaskarżonym postanowieniu szczegółowo przeanalizował przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie w jakim regulują one kwestie przeglądania akt, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.

Organ wskazał w związku z tym, że ustawodawca nie uregulował wprost stawki za wykonanie kserokopii dokumentów z akt spraw wydawanych na wniosek strony, bez potwierdzania ich za zgodność z oryginałem. Organ stanął na stanowisku, że w sytuacji, gdy organ podatkowy na wniosek strony o wydanie kserokopii z akt (bez potwierdzania ich za zgodność z oryginałem) wykona takie kserokopie - to zgodnie z art. 267 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej - stronę obciążają koszty ich sporządzenia. Przepis ten nie wskazuje wyjątków, w których strona byłaby zwolniona z kosztów postępowania. Powyższe - zdaniem organu - oznacza, iż niezależnie od rodzaju sprawy, w przypadku sporządzenia kopii z akt sprawy, koszty ponosi strona postępowania. Ponadto, jak wskazał organ, obowiązujące przepisy nie nakładają na organy podatkowe obowiązku wydania wewnętrznego zarządzenia regulującego kwestię kosztów wykonywania kserokopii z akt sprawy. Sprawę kosztów wykonania kserokopii ustawodawca uregulował w sposób ogólny w art. 269 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że wysokość kosztów postępowania organ podatkowy ustala w drodze postanowienia.

Dalej organ powołał się na treść § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 02.06.2003 r. w sprawie wysokości opłaty za wydanie kserokopii dokumentów oraz uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy (Dz.U. Nr 107, poz. 1006), zgodnie z którym, za wydanie kserokopii dokumentów z akt sprawy pobiera się opłatę w wysokości 1 zł za jedną stronę kserokopii.

Jak dalej stwierdził organ odwoławczy, w niniejszej sprawie koszty wykonania kserokopii akt zostały określone w zaskarżonym postanowieniu na kwotę 1 zł za stronę, tj. zgodnie z ww. rozporządzeniem.

Organ odwoławczy podkreślał, że Naczelnik Urzędu Celnego w P. poinformował skarżącego o planowanym umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Ww. postępowanie zostało umorzone w związku z faktem, że w jego toku wyszło na jaw, że skarżący zamieszkuje w Krakowie, czyli we właściwości innego organu. Informację, że ww. postępowanie będzie umorzone przesłano skarżącemu w związku z jego wnioskiem o wydanie kserokopii dokumentów z akt sprawy, które zamierzał wykorzystać na cele zlecenia opinii dotyczącej wyceny pojazdu. Ww. pismem organ podatkowy poprosił stronę o sprecyzowanie, czy nadal żąda wydania przedmiotowych kserokopii.

Skarżący pismem z 08.09.2015 r. podtrzymał swój wniosek o wydanie mu papierowych kserokopii dokumentów z akt sprawy. W dniu 11.09.2015 r. do Urzędu Celnego w P. zgłosiła się pełnomocnik skarżącego, która zażądała wydania kserokopii niemalże wszystkich dokumentów z akt sprawy. Organ I instancji zasugerował pełnomocnikowi sposób utrwalenia dokumentów w postaci fotokopii. Mimo to zażądała sporządzenia papierowych kserokopii tych dokumentów. Żądane kserokopie wykonano i wydano pełnomocnikowi strony.

W świetle powyższego – zdaniem Dyrektora Izby Celnej - niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 02.06.2003 r., w sytuacji gdy odpłatność za sporządzenie kserokopii powinna zostać określona w przepisach wewnętrznych Urzędu Celnego i to te przepisy prawne powinny stanowić podstawę ustalenia wysokości kosztów sporządzania kserokopii z akt sprawy. Odnosząc się także do zarzutu skarżącego, że organ podatkowy nie ustosunkował się do faktu, że prowadzone postępowanie w ogóle nie powinno było zostać wszczęte, gdyż wystąpiły wstępne (uprzednie) przesłanki bezpodstawności wszczęcia postępowania organ odwoławczy stwierdził, że powyższe zarzuty, nie dotyczą zaskarżonego postanowienia w sprawie określenia kosztów wykonania kserokopii ww. dokumentów. Są to zarzuty odnoszące się do postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego i ewentualnie mogły być podnoszone w odwołaniu od decyzji kończącej to postępowanie.

Jak stwierdził organ II instancji, istotnie postanowienie o wszczęciu ww. postępowania było wysłane na adres figurujący w belgijskiej fakturze zakupu ww. pojazdu, polskim dowodzie rejestracyjnym i innych dokumentach dotyczących tego pojazdu oraz w umowie sprzedaży, tj., na adres: ul. A. D., [...] R. Organ wskazał jednak, iż żadna z przesyłek wysłanych w toku postępowaniu na ww. adres nie została zwrócona z adnotacją, iż adresat wyprowadził się. Przesyłki te były odbierane przez pełnoletnich domowników, którzy podjęli się oddania pisma adresatowi. Korespondencję taką odebrał także sam skarżący.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Ł., niezasadny jest zarzut naruszenia art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez pobieżne i lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do zaistniałego stanu faktycznego. Zdaniem organu odwoławczego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w przedmiocie określenia kosztów ww. kserokopii organ podatkowy I instancji zawarł prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. W sprawie bezspornym jest, że przedmiotowe kserokopie z akt sprawy zostały sporządzone na wniosek strony i wydane jej pełnomocnikowi. Wobec tego wydanie zaskarżonego postanowienia było konieczne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik M. O wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o kosztach postepowania sądowego.

Postanowieniu zarzucił naruszenie:

1/ art. 233 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez niezastosowanie tego przepisu;

2/ art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie;

3/ art. 264 ww. Ordynacji podatkowej poprzez niezaliczenie kosztów sporządzenia kserokopii z akt przedmiotowego postępowania (wszczętego z urzędu i po blisko roku jego aktywnego prowadzenia umorzonego z powodu niewłaściwości organu, który wszczął postępowanie) do kosztów ponoszonych przez Skarb Państwa;

4/ art. 267 § 1 w zw. z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez pobieżne i lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do zaistniałego stanu faktycznego, a także bezkrytyczne przyjęcie, że w zaistniałej sytuacji - pod wieloma względami wskazującej na niewłaściwe wykonywanie obowiązków służbowych przez pracowników Naczelnika Urzędu Celnego w P., a także biegłego, któremu organ ten zlecił wydanie opinii w sprawie (co miało bezpośredni wpływ na istotę przedmiotowej sprawy) koszty wykonania kserokopii obciążają stronę postępowania;

5/ art. 13 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż organ podatkowy który nie był właściwy w sprawie wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego, które ostatecznie umorzono, był właściwym do wydania postanowienia obciążającego stronę kosztami wydanych kserokopii;

6/ bezpodstawne zastosowanie w przedmiotowej sprawie stawki za wykonanie kserokopii dokumentów z akt sprawy, wynikającej z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 02.06.2003 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. nie naruszają prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) [dalej: Ordynacja podatkowa]. W myśl art. 267 § 1 tej ustawy, stronę obciążają koszty:

1) które zostały poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie;

1a) stawiennictwa uczestników postępowania na rozprawę, która nie odbyła się w wyniku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa strony, która złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy;

3) sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178;

4) przewidziane w odrębnych przepisach;

5) powstałe z jej winy, a w szczególności koszty:

a) o których mowa w art. 268,

b) wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie,

c) wynikłe wskutek złożenia wyjaśnień lub zeznań niezgodnych z prawdą.

W uzasadnionych przypadkach organ podatkowy może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania (art. 267 § 2 Ordynacji podatkowej).

Stosownie do treści art. 269 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy ustala, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które obowiązana jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia.

Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca wprowadził do Ordynacji podatkowej koszty obciążające stronę, ale nie określił wyraźnie w każdym wypadku, w jaki sposób te koszty powinny być obliczone. Brak jest takiego wskazania także w odniesieniu do kosztów sporządzenie odpisów lub kopii.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że koszty nieobjęte przepisami regulującymi ich wysokość powinny być ustalone w kwocie odpowiadającej rzeczywistym wydatkom poniesionym przez organ podatkowy w toku postępowania. Ważne jest jedynie to, aby koszty ustalane w taki sposób odpowiadały kosztom rzeczywistym.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że w toku postępowania podatkowego skarżący miał prawo żądać wydania mu kserokopii wskazanych przez siebie dokumentów. Zgodnie bowiem z art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Natomiast sporną kwestią jest określenie przez organ wysokości tych kosztów i – jak wskazuje strona skarżąca – obciążenia nimi skarżącego, a nie organu.

Podstawę prawną obciążenia skarżącego kosztami wydania na jego żądanie kserokopii z akt sprawy stanowił art. 267 § 1 pkt 3 w zw. z art. 269 i art. 270a Ordynacji podatkowej i te przepisy zostały powołane w podstawie prawnej postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w P. z 14 września 2015 r.

W ocenie Sądu, powyżej wskazana podstawa prawna do obciążenia skarżącego kosztami sporządzenia kserokopii wynika z aktu ustawowego i nie powinna budzić żadnych wątpliwości. Wprawdzie organ powołał się na § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie kserokopii dokumentów oraz uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy (Dz.U. Nr 107, poz. 1006), jednakże stwierdzić należy, iż organ I instancji tylko pomocniczo skorzystał z tego przepisu. Skoro ustawodawca nie określił w jaki sposób powinny być obliczone koszty sporządzenia kserokopii dokumentów w postępowaniu podatkowym, to organy podatkowe wzorowały się na przepisach dotyczących sporządzenia kserokopii w innych postępowaniach. Istotne jest zaś tylko to, czy koszty te zostały ustalane w taki sposób, aby odpowiadały kosztom rzeczywistym. Zauważyć należy, iż obowiązujące przepisy nie nakładają na organy podatkowe obowiązku wydania wewnętrznego zarządzenia regulującego kwestię kosztów wykonywania kserokopii z akt sprawy, co sugeruje strona skarżąca w treści skargi. Sprawę kosztów wykonania kserokopii ustawodawca uregulował w sposób ogólny w art. 269 Ordynacji podatkowej. Ordynacja podatkowa nie określa ani wysokości, ani zasad ustalania kosztów sporządzania kserokopii z akt sprawy, dając tym samym uprawnienie do ich ustalania organowi podatkowemu. Przy braku takich źródeł organ podatkowy w celu skalkulowania kosztów uprawniony był zatem do zastosowania powszechnie obowiązujących przepisów regulujących wydawanie kserokopii z akt sprawy, wynikających z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 02.06.2003 r. Niezasadny jest więc zarzut, że bezpodstawnie zastosowano stawkę za wykonanie kserokopii dokumentów z akt sprawy, wynikającą z § 1 wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.

Odnośnie do powyższych stwierdzeń, Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podzielił pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1080/08. W powyższym wyroku Sąd stwierdził, że czynności sporządzania odpisów lub kopii dokumentów z akt sprawy są czynnościami powtarzalnymi, częstymi, wykonywanymi w takich samych warunkach, przy użyciu takich samych materiałów i jednakowo pracochłonnymi. Konieczność oddzielnego kalkulowania jednostkowych składników tych kosztów (kosztu zużycia jednej karty papieru, kosztu pracy kserokopiarki w jednostce czasu i kosztu roboczogodziny) oddzielnie w każdej sprawie wymagałaby wykonywania dodatkowych, pracochłonnych czynności, w zasadzie zbędnych, bo i tak prowadzących do takiego samego rezultatu. Należy też mieć na uwadze, że koszty jednostkowe są uśrednione, bo przecież nie ustala się roboczogodziny według wynagrodzenia pracownika, który wykonywał konkretne kserokopie w danej sprawie, a koszty zakupu ryzy papieru też są różne. Jednak takie różnice w praktyce nie mają większego znaczenia.

Skoro więc czynności sporządzania odpisów lub kopii dokumentów z akt sprawy są czynnościami powtarzalnymi, częstymi, wykonywanymi w takich samych warunkach, przy użyciu takich samych materiałów i jednakowo pracochłonnymi, to nic nie stało na przeszkodzie, aby organ przy ustalaniu kosztów sporządzenia żadnych przez skarżącego dokumentów wzorował się na sposobie ustalania tych kosztów w innych postępowaniach niż podatkowe (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 1116/11, utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I GSK 791/12).

Za niezasadny uznać także należy zarzut naruszenia art. 267 § 1 w zw. z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez pobieżne i lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do zaistniałego stanu faktycznego, a także bezkrytyczne przyjęcie, że w zaistniałej sytuacji - pod wieloma względami wskazującej na niewłaściwe wykonywanie obowiązków służbowych przez pracowników organu I instancji, a także biegłego, któremu organ ten zlecił wydanie opinii w sprawie koszty wykonania kserokopii obciążają skarżącego.

W ocenie Sądu, podnoszone w tej mierze zarzuty w praktyce dotyczą działań organów związanych z wydaniem decyzji z 06.09.2015 r., a więc decyzji merytorycznej wydanej w sprawie przez organy, a nie zaskarżonego w ramach niniejszego postępowania postanowienia w przedmiocie kosztów wydanych stronie kserokopii. Skoro skarżący miał zastrzeżenia do sposobu prowadzenia postępowania merytorycznego, naruszenia w jego toku procedur administracyjnych, czy podejmowania przez organy niewłaściwych działań, to mógł skorzystać z przysługującego mu prawa do złożenia odwołania od zapadłej decyzji merytorycznej w sprawie. W żadnym razie nie można uznać, że w uzasadnieniu postanowienia o kosztach kserokopii organ musi wyjaśniać przyczyny, które były powodem wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przez skarżącego samochodu, ani odnosić się do uwag strony skarżącej co do wydanej w sprawie opinii biegłego.

Nie sposób także zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, zaprezentowanym w skardze, że skoro przedmiotowe postępowanie podatkowe umorzono z powodu prowadzenia przez niewłaściwy organ, to skarżący nie powinien ponosić żadnych kosztów związanych z tym postępowaniem, a skoro postępowanie zostało wszczęte z urzędu - to w myśl art. 264 Ordynacji podatkowej - organ powinien ponieść wszelkie koszty związane z wadliwie wszczętym postępowaniem.

Podkreślić w związku z tym należy, że sam fakt wszczęcia postępowania z urzędu nie powoduje automatycznie, że strona postępowania administracyjnego (podatkowego) nie powinna ponosić żadnych kosztów związanych z tym postępowaniem. Nie przeprowadzając w tym zakresie szerszych rozważań, stwierdzić należy jedynie ogólnie, że skoro w ocenie pełnomocnika skarżącego postępowanie podatkowe było prowadzone wadliwie, to mógł on złożyć odwołanie od decyzji kończącej to postępowanie i w trybie odwoławczym kwestionować jego ustalenia. Przypomnieć przy tym raz jeszcze należy, że zgodnie z art. 267 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, stronę obciążają koszty sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 tej ustawy. Kwestia obciążenia strony postępowania kosztami wykonania kserokopii wielokrotnie była już rozpatrywana przez sądy.

Za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 13 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż organ podatkowy, który nie był właściwy w sprawie wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego, które ostatecznie umorzono, był właściwym do wydania postanowienia obciążającego stronę kosztami wydanych kserokopii.

Przede wszystkim stwierdzić należy, iż fakt stwierdzenia swojej niewłaściwości i przekazania sprawy do dalszego prowadzenia organowi właściwemu nie stoi na przeszkodzie do wydania postanowienia w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania, jakie do tej chwili zostały poniesione. Zgodnie ze wskazanymi powyżej zasadami ponoszenia kosztów, to stronę postępowania obciążają koszty sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 Ordynacji podatkowej. Koszty te winien określić ten organ, w trakcie działań którego koszty te urzeczywistniły się. Jak trafnie ponadto wskazał organ w odpowiedzi na skargę, w toku postępowania organ podatkowy kierował korespondencję na znany mu adres strony skarżącej, a korespondencja ta była tam skutecznie odbierana.

Mając na uwadze wszystkie podniesione okoliczności sprawy i przedstawioną argumentację stwierdzić należy, iż brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 233 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, a zatem tak postawiony zarzut nie mógł również odnieść skutku. W konsekwencji niezasadny okazał się także zarzut bezpodstawnego zastosowania przez organy art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

R.A.