Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1510/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 127
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant Ewelina Bedyńska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi R. R. A w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 5.115,00 zł (słownie: pięć tysięcy sto piętnaście złotych) na rzecz skarżącego tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] o nr [...] określającą podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2003.

Organ kontroli skarbowej, na podstawie dokonanego rozliczenia ilościowego zakupu i sprzedaży poszczególnych asortymentów towarów handlowych (etyliny, oleju napędowego oraz olejów opałowych lekkich i ciężkich) stwierdził, iż skarżący w roku 2003 zaniżył podatek należny. Organ stwierdził ponadto, iż skarżący w rozliczeniu za maj 2003 r. bezzasadnie pomniejszył podatek należny o podatek naliczony w fakturach zakupu, wystawionych przez podmiot, nieuprawniony (który nie figuruje w ewidencji podatników podatku od towarów i usług), to jest Spółkę z o.o. A w G.

Skarżący w skardze z dnia [...] (uzupełnionej pismami z dnia [...] i [...] ) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa podatkowego procesowego i materialnego., a zwłaszcza art. art. 120 - 123, 125, 180, 181, 187, 188, 191 - 193, 200 1 § ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - w skrócie op.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w toku całego postępowania podatkowego został pozbawiony czynnego udziału a tym samym obrony swoich praw. Organ kontroli skarbowej w dniu [...] pobrał, bowiem dokumenty źródłowe, które do czasu zakończenia postępowania przez organ I i II instancji i nadal nie zostały podatnikowi zwrócone. Zdaniem skarżącego uniemożliwiono mu w ten sposób ustosunkowanie się do stawianych przez organ zarzutów. Skarżący nie podzielił w tym zakresie również poglądu organów, co do możliwości skorzystania z normy art. 178 op, nadającej uprawnienie do przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek lub odpisów. Skarżący zauważył, iż w trakcie kontroli to organ podatkowy, na mocy art. 286 § 1 pkt 4 o.p., jest uprawniony do żądania akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów związanych z przedmiotem kontroli oraz do sporządzania z nich odpisów, kopii, wyciągów, notatek wydruków i udokumentowanego pobierania danych w formie elektronicznej. W tej sytuacji za niedopuszczalne należy uznać, zdaniem skarżącego, tłumaczenie się organów podatkowych brakiem skorzystanie przez niego z przyznanych mu praw. Dodał także, iż wystąpienie przez niego z wnioskiem o zwrot dokumentacji po doręczeniu mu protokołu kontroli lub na etapie postępowania podatkowego czy też przy okazji zapoznawania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ograniczyłoby obronę praw w czasie. Skarżący zakwestionował również zasadność powoływania się przez organ na treść jego wyjaśnień, złożonych do protokołu z dnia [...], a więc w czasie, gdy nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jednocześnie organom nadinterpretację zawartych w nich stwierdzeń. Poza tym skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie zasady dwuinstancyjności przez przyjęcie bezkrytycznie ustaleń organu I instancji jako własnych - odniesienie się w zaskarżonej decyzji jedynie do zarzutów odwołania. Organ odwoławczy nie odniósł się do poczynionych ustaleń faktycznych przez organ I instancji a w szczególności, co do kwestii rzetelności ksiąg podatkowych, kwalifikacji zdarzeń gospodarczych zarówno po stronie przychodów jak i kosztów ich uzyskania jak też prawidłowości przyjętej metody szacowania podstawy opodatkowania (art. 23 § 3 op). Ponadto, zdaniem skarżącego, organ podatkowy nieprawidłowo zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Spółkę z o.o. A. Jak wynika z wpisu do rejestru KRS z dnia [...] i z dnia [...]. Spółka dokonała zmiany siedziby z L. na G., a więc była podmiotem istniejącym, której NIP powinien być nadany przez Urząd Skarbowy w L. lub L. Natomiast Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ograniczył czynności dowodowe jedynie do wystąpienia z zapytaniem do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Skarżący dodatkowo powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 1030/05.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż dokonał ustaleń na podstawie dokumentacji źródłowej, strona nie zgłaszała żadnych środków dowodowych, w związku, z czym należy uznać, iż została zrealizowana zasada czynnego udziału skarżącego w postępowaniu. Organ ponownie powołał się na treść wyjaśnień skarżącego złożonych do protokołu z dnia [...], potwierdzających jego zdaniem, prawidłowość dokonanych ustaleń. Również sam fakt pobrania dokumentów źródłowych i nie zwrócenia ich do dnia wniesienia odwołania, zdaniem organu, nie stanowi rażącego naruszenia przepisów wskazanych przez skarżącego. Skarżący miał, bowiem możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem zarówno w postępowaniu przed organem I jak i II instancji. Odnosząc się do zarzutu bezzasadnego zakwestionowania faktur wystawionych przez Spółkę z o.o. A organ podniósł, iż skarżący nie kwestionował ustaleń w tym zakresie a ponadto z uzyskanej informacji wynika, że Spółka nie figurowała w ewidencji podatników podatku od towarów i usług oraz nie składała deklaracji VAT - 7.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Tak, więc uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie upsa.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja narusza prawo.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy ocenić zasadność zarzutów natury procesowej. Skarżący zarówno w postępowaniu odwoławczym jak i w skardze do sądu podniósł między innymi zarzut naruszenie zasady czynnego udziału strony w przedmiotowym postępowaniu, wyrażonej w art. 123 § 1 op. W myśl tej zasady organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Oznacza to, że postępowanie jest przeprowadzone prawidłowo o ile zostaną spełnione łącznie dwa elementy, po pierwsze, organ zapewni stronie czynny udział w postępowaniu, wyrażający się w umożliwieniu jej składania wyjaśnień, zgłaszania dowodów oraz uczestniczenia w ich przeprowadzaniu, a po drugie, stworzy jej możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, będące dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe upatrują wykonanie ciążącego na nich obowiązku w tym zakresie przede wszystkim w tym, iż umożliwiły skarżącemu zapoznanie się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji w I i II instancji oraz w fakcie nie skorzystania przez skarżącego z uprawnienia wynikającego z normy zawartej w art. 178 op. Ponadto organ odwoławczy powołał się na wyjaśnienia skarżącego, złożone do protokołu z dnia [...], z których wynika, iż dysponował on własną bazą danych, dotyczącą działalności gospodarczej za rok 2003. Tymczasem, zdaniem Sądu, samo zawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy, z czego zresztą strona nie skorzystała, czy też fakt złożenia wyjaśnień przez skarżącego we wstępnej fazie postępowania kontrolnego a także wskazywanie na uprawnienia wynikające z art. 178 op, nie może być uznane za wykonanie obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I i II instancji. Czym innym jest wymóg umożliwienia stronie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (art. 123 § 1, art. 200 § 1op), a czym innym - obowiązek zebrania materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie wymaganym przepisami prawa. Z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu koresponduje, bowiem nie tylko wspomniany przepis art. 200 o.p. ale także przepis art. 191 i 192 op. Według pierwszego z nich organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei przepis art. 192 o.p. uzależnia uznanie okoliczności faktycznej, rozumianej jako fakt istotny, za udowodnioną od spełnienia wymagania, aby strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów. Możliwość wypowiedzenia się, co do zgromadzonych dowodów jest, więc przesłanką uznania wartości procesowej każdego, nawet najlepiej zebranego i wszechstronnie ocenionego, materiału dowodowego. Innymi słowy organ podatkowy, z jednej strony, ma obowiązek wyjaśnić z urzędu okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, z drugiej jednak strony, organ podatkowy i tak musi wysłuchać "drugą stronę". Możliwość pełnego i rzetelnego wypowiedzenia się przez stronę, co do przeprowadzonych dowodów będzie miało miejsce nie tylko wówczas, gdy strona będzie miała zagwarantowane prawo przeglądania akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów jak zauważają organy, ale także wówczas, gdy strona będzie miała możliwość skonfrontowania dokonanych przez organ ustaleń z dokumentami źródłowymi. W rozstrzyganej sprawie skarżący nie miał takiej możliwości z uwagi na nie zwrócenie (po zakończeniu kontroli) przez organ kontroli skarbowej dokumentów źródłowych, pobranych w trybie art. 286 § 2 pkt 2 lit.b op.

Tak więc, zdaniem Sądu, niewątpliwie doszło do naruszenia przez organ kontroli skarbowej przepisów procesowych w stopniu mającym istotne znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia. Bierne zachowanie się skarżącego i nie wystąpienie z wnioskiem o zwrot pobranych dokumentów źródłowych nie może usprawiedliwiać pozaprawnego zachowania się organu kontroli skarbowej. Zwłaszcza, iż do wiadomości skarżącego nie został podany żaden konkretny powód takiego zachowania. Poza tym organ I instancji jak też organ II instancji nie poinformował go o możliwości zażądania zwrotu dokumentów, mimo podniesionego w odwołaniu zarzutu braku możliwości ustosunkowania się do ustaleń organu I instancji ze względu na brak dokumentacji źródłowej. Takie zachowanie organów a zwłaszcza organu odwoławczego stanowi jednocześnie naruszenie kolejnej zasady ogólnej postępowania podatkowego - zasady zaufanie do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 op, z mocy, której organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Oprócz treści normatywnych, wskazana zasada wskazuje również na takie wartości, jak sprawiedliwość, równość podmiotów, poszanowanie reguł zachowań międzyludzkich oraz poszanowanie reguł kultury administrowania. Oznacza to, z jednej strony, iż uchybienia organu prowadzącego postępowanie nie mogą powodować ujemnych następstw dla podatnika, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do organu, z drugiej strony, organ nie może przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez organ podatkowy. Wprawdzie skarżący w postępowaniu był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, tym niemniej nie zmienia to faktu, iż organ odwoławczy nie podjął działań, w celu umożliwienia skarżącemu skorzystania z jego dokumentów źródłowych.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności, wyrażonej w art. 127 op, według której strona postępowania niezadowolona z rozstrzygnięcia organu podatkowego I instancji może odwołać się do organu podatkowego II instancji należy stwierdzić, iż do uznania, że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana nie wystarczy stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni, bowiem zasady tej nie można rozumieć w sposób formalny. Tak więc rozpatrzenie odwołania nie może sprowadzać się jedynie do oceny zasadności zarzutów zawartych w odwołaniu, ponieważ organ odwoławczy przed wydaniem decyzji, nawet w sytuacji, gdy w postępowaniu odwoławczym nie doszło do zgromadzenia jakichkolwiek nowych dowodów lub materiałów w sprawie, musi dokonać własnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego sprawy. Natomiast strona musi mieć prawną możliwość ustosunkowania się do tych ustaleń w tej fazie postępowania, ponieważ każda wypowiedź strony w sprawie może przyczynić się do realizacji zasady zupełności postępowania, w wyniku, czego ulec może zmianie dotychczasowa prawna kwalifikacja ustalonego stanu faktycznego. Również organ nie może ograniczyć się do przeprowadzenia tylko niektórych dowodów, kierując się z góry przyjętym założeniem, że inne dowody są zbędne. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 op), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 op), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 122 op).

W rozstrzyganej sprawie należy przyjąć, iż organ odwoławczy nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom, wynikającym z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 op - nie zawiera pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uzasadnienie faktyczne, zgodnie tym przepisem powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Natomiast uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji ustosunkował się jedynie do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału skarżącego w postępowaniu podatkowym a także do zarzutu zasadności zakwestionowania faktur zakupu. Natomiast w pozostałym zakresie nawiązał w sposób bardo ogólnikowi do ustaleń organu I instancji nie czyniąc przy tym swoich ustaleń. Organ w szczególności nie odniósł się do przyczyn zakwestionowania rzetelności ksiąg podatkowych, zasadności określenia podstawy opodatkowania w drodze szacunku oraz przyjętej metody szacowania. Nie wyjaśnił również powstałej niejasności w zakresie zakwestionowanych faktur zakupu, wystawionych przez Spółkę z o.o. A. Organ I instancji ograniczył się bowiem jedynie do dokonania ustaleń, czy Spółka, w czasie wystawienia przedmiotowych faktur, figurowała jako podatnik od towarów i usług w Urzędzie Skarbowym w G. Natomiast z treści skargi wynika, iż Spółka początkowo miała siedzibę w L. (wpis do KRS z dniem [...]) a dopiero z dniem [...] zmieniła ją na G. Ponadto z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] o nr [...] w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, wynika, iż koszty uzyskania przychodów zostały zwiększone o kwotę podatku od towarów i usług ([...]), naliczonego w zakwestionowanych fakturach zakupu, co oznacza że organ w zakresie podatku dochodowego uznał zakupy za czynność prawnie skuteczną. Tymczasem zarówno w jednym jak i drugim przypadku podstawą rozliczenia były te same faktury. Tak więc ten sam materiał dowodowy dla dwóch różnych postępowań podatkowych (dla podatku dochodowego i dla podatku od towarów i usług) został odmiennie oceniony, co może wskazywać, iż organy obu instancji nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a tym samym oparły swoje rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym.

Brak przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego i rozwiania pojawiających się wątpliwości stanowi również naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 op. Z zasady tej wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Jej realizację zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, a zwłaszcza w art. 187 - 188 op.

W myśl art. 187 op organ podatkowy zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym oznacza, że organ podatkowy winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, konieczne, jego zdaniem, do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania podatkowego, powodującym wadliwość decyzji. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym.

Stwierdzone powyżej uchybienia wskazują także, iż doszło do naruszenia zasady legalizmu i praworządności, wyrażonej w art. 120 op. i wywodzącej się z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). W myśl tej zasady organ władzy publicznej działa na podstawie i w granicach prawa. Tak, więc aby decyzja podjęta przez organ, w tym wypadku organ podatkowy, odpowiadała wymogom legalizmu, musi on posiadać ustawowo określoną kompetencję do działania w danym zakresie, musi działać zgodnie z odpowiednimi procedurami decyzyjnymi, a treść jego postanowień musi być zgodna z przepisami prawa materialnego zawartego w ustawach i wydanych na ich podstawie aktach wykonawczych. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji przeprowadziły postępowanie wprawdzie w granicach swoich kompetencji, lecz z naruszeniem wskazanych procedur postępowania podatkowego.

Tak, więc przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy powinien przeprowadzić je w zgodzie z podstawowymi zasadami postępowania dowodowego. W szczególności organ odwoławczy jest zobowiązany do własnego, samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania rozstrzygnięcia na podstawie pełnego materiału dowodowego a także po uprzednim udostępnieniu skarżącemu dokumentów źródłowych.

Za trafny należy, więc uznać zarzut naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia zasady szybkości postępowania, wyrażonej w art. 125 op, nakazującej organom działać w sprawie wnikliwie i szybko, w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż nawiązuje ona wprost do zasady prawdy obiektywnej. Co oznacza, że organ powinien, z jednej strony, dążyć do załatwienia sprawy w ustawowym terminie (art. 139 op), z drugiej jednak strony, powinien dążyć do wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. W przypadku braku załatwienia sprawy w terminie ustawowym lub dodatkowym, określonym na podstawie art. 140 op, stronie postępowania służy ponaglenie (art. 141 o.p.). Oznacza to, że przewlekłości postępowania skarżący powinien zwalczać przede wszystkim w toku postępowania podatkowego a nie po jego zakończeniu. Poza tym skarżący nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie zasady szybkości postępowania, bowiem sam fakt nie załatwienia sprawy w ustawowym terminie nie przesądza jeszcze o jej naruszeniu.

Mając powyższe na uwadze, a więc naruszenie przepisów prawa procesowego w tym zasady dwuinstancyjności, Sąd odstąpił od oceny zaskarżonej decyzji pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego oraz pozostałych przepisów prawa (art. 23 i 193).

Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c upsa uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 200 upsa zwrot kosztów postępowania. Wyliczając koszty postępowania, Sąd wziął pod uwagę wpis w kwocie 1.500,00 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 15,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie [...] - wyliczone od kwoty wskazanej przez skarżącego, jako sporna ([...]).