Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1393/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1 i 2, art. 118 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 634/19 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 30 stycznia 2019 r. nr 399/RR/2019 w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej z tytułu zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. W. na rzecz Zarządu Województwa Śląskiego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 634/19 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2023 r., poz. 1634 – dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę J. W. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 30 stycznia 2019 r. w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej z tytułu zwrotu części dofinansowania projektu współfinansowanego ze środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2007-2013.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 6 września 2010 r. zawarto umowę pomiędzy Spółką A, a Śląskim Centrum Przedsiębiorczości o dofinansowanie na realizację projektu "Inwestycja w nowoczesny sprzęt budowlany [...]".

W dniu 5 kwietnia 2013 r., organ skierował do Beneficjenta wezwanie o wypełnienie sprawozdania z trwałości projektu. W związku z brakiem odpowiedzi w dniu 23 kwietnia 2013 r. do Beneficjenta zostało skierowane kolejne wezwanie do złożenia sprawozdania, na które Beneficjent również nie zareagował.

W dniu 9 maja 2013 r. wpłynęło natomiast pismo syndyka masy upadłościowej z którego wynikało, że w dniu 9 kwietnia 2013 r. postanowieniem o sygn. akt VIII GU 3/13 Sąd Rejonowy Wydział VIII Gospodarczy w Częstochowie, ogłosił upadłość Beneficjenta obejmującą likwidację majątku spółki.

W dalszej korespondencji z dnia 6 czerwca 2013 r., syndyk przesłał organowi kserokopię ewidencji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych. Ze względu na to, że pismo nie zawierało wszystkich istotnych dla sprawy wyjaśnień, pismem z 12 sierpnia 2013 r. wezwano o uzupełnienie brakującego oświadczenia odnośnie charakteru upadłości oraz o wyjaśnienie przyczyn braku trzech środków trwałych dofinansowanych w ramach projektu w przesłanej ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi z 23 sierpnia 2013 r. syndyk wyjaśnił, że środki trwałe t.j.: koparka gąsienicowa, koparka kołowa i koparko-ładowarka nie są objęte ewidencją środków trwałych, gdyż zostały sprzedane.

Mając powyższe na uwadze pismem z 4 grudnia 2013 r. wezwano syndyka masy upadłości do zwrotu środków w łącznej kwocie należności głównej 623 899,38 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia ich przekazania na rachunek Beneficjenta przez Bank Gospodarstwa Krajowego oraz Śląskie Centrum Przedsiębiorczości, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Termin na dokonanie zwrotu środków upłynął z dniem 23 grudnia 2013 r. W zakreślonym terminie syndyk nie zwrócił otrzymanych środków. W konsekwencji, wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu 3 lutego 2014 r. decyzji, w której zobowiązano syndyka masy upadłościowej A S.A. w upadłości likwidacyjnej do zwrotu dofinansowania wypłaconego na realizację projektu.

Syndyk nie zastosował się do wydanej decyzji, nie dokonał zwrotu wymaganej należności w wyznaczonym terminie, nie skorzystał również z przysługującego prawa do złożenia odwołania.

Decyzją z 12 lipca 2018 r. organ I instancji orzekł o solidarnej odpowiedzialności ze Spółką, skarżącego J. W. oraz M. K. jako członków zarządu za zobowiązania Spółki, w zakresie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania wypłaconego na realizację projektu.

Decyzją z 30 stycznia 2019 r., Zarząd Województwa Śląskiego utrzymał w mocy wspomnianą decyzję Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości w Chorzowie z 12 lipca 2018 r., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności ze Spółką A S.A. w C. J. W. i M. K. jako członków zarządu spółki w upadłości likwidacyjnej za zobowiązania spółki, będące konsekwencją nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania wypłaconego na realizację projektu.

Na skutek wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 634/19 skargę J. W. stwierdził, że w czasie kiedy została zawarta umowa o dofinansowanie skarżący był prezesem zarządu spółki i miał pełną świadomość jej podpisania oraz warunków realizacji. W umowie przewidziano 3-letni termin trwałości projektu, który przypadał na 2 września 2014 r. Spółka nie dochowała tego terminu, a przed jego upływem doprowadziła do sprzedaży środków trwałych objętych dofinansowaniem. Spółka złożyła nieskuteczny wniosek o upadłość, nie powiadomiła o powyższym Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości, mając świadomość konsekwencji w postaci zwrotu dotacji w związku z naruszeniem zasady trwałości.

W ocenie Sądu pierwszej instancji termin na dokonanie zwrotu środków upłynął bezskutecznie z dniem 23 grudnia 2013 r. Wówczas organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu 3 lutego 2014 r. decyzji, w której zobowiązano syndyka masy upadłościowej spółkę w upadłości likwidacyjnej do zwrotu dofinansowania wypłaconego na realizację projektu. Decyzja ta stała się ostateczna 25 lutego 2014 r. i w tej dacie zobowiązanie do zwrotu przekształciło się w zaległość. Termin do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności upłynąłby w dniu 31 grudnia 2019 r., a decyzje obu instancji zostały wydane przed tą datą.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach organ w sposób wystarczający wykazał spełnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, zachowując terminy określone w art. 108 oraz art. 118 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako O.p.). Skarżący nie wykazał by niezgłoszenie (skuteczne) wniosku nastąpiło bez jego winy. Bez znaczenia dla zakresu odpowiedzialności członków zarządu spółki pozostaje podział obowiązków, bowiem członek zarządu ponosi odpowiedzialność za sam fakt pełnienia, nie zaś wykonywania funkcji członka zarządu. Ponadto, strona nie dostarczyła żadnych dowodów świadczących o zaistnieniu szczególnych okoliczności, uniemożliwiających zrealizowanie obowiązku zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, że skarżący powinien zapewnić prawidłową organizację i funkcjonowanie spółki na wypadek planowanej lub nieplanowanej nieobecności. Poza sporem jest, że nieprawidłowość w postaci sprzedaży przez spółkę zakupionej w ramach dofinansowania koparki nastąpiła w czasie pełnienia funkcji prezesa zarządu. Ta nieprawidłowość obligowała spółkę do zwrotu całego dofinansowania, co jednak nie nastąpiło ani przed, ani w toku postępowania upadłościowego.

W skardze kasacyjnej zaskarżano powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi na skutek błędnego uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa;

• art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 75, art. 77, art. 78, art. 8u i art. 105 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.) poprzez zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powstałych uchybień proceduralnych organów obu instancji;

2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

- art. 207 ust. 1 pkt 2 i 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm., dalej jako u.f.p.), art. 107 i art. 118 § 1 O.p oraz art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesom finansowych Wspólnot Europejskich (dalej jako Rozporządzenie Nr 2988/95) poprzez przyjęcie, że nie nastąpiło przedawnienie w rozpatrywanej sprawie a także, że spółka A Spółka Akcyjna w upadłości likwidacyjnej nieprawidłowo wykorzystała otrzymane dofinansowanie ze środków unijnych,

- art. 116 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 60 i art. 67 u.f.p. poprzez przyjęcie solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze Spółką za zwrot dotacji;

- art. 118 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że dopuszczalne było wydanie decyzji w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej skarżącego jako osoby trzeciej, że nie nastąpiło przedawnienie do wydania takiej decyzji;

a nadto:

- art. 2 Konstytucji RP, poprzez akceptację sytuacji, w której dochodzi do nałożenia na jednostkę odpowiedzialności regresowej, pomimo że zbycie składników majątkowych, które przesądziło o braku możliwości dalszej realizacji projektu, nastąpiło w drodze sprzedaży dokonanej wbrew woli skarżącego przez organy egzekucyjne, działające z naruszeniem art. 831 § 1 pkt 2a k.p.c., przy biernej postawie Zarządu Województwa Śląskiego.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna w sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., przy czym zarzuty te koncentrują się na dwóch kwestiach.

W pierwszej kolejności skarżący kasacyjnie podważa ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie w jakim przyjęto, że organ miał podstawy, aby orzec o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu za zobowiązania spółki. Następnie strona kwestionuje przyjętą przez organ i zaakceptowaną przez Sąd I instancji ocenę przedawnienia zobowiązania do zwrotu środków, jak też ocenę dotyczącą przedawnienia możliwości ustalenia odpowiedzialności osób trzecich.

Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w tożsamej sprawie w wyroku NSA z dnia 23 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 395/21 dotyczącej wiceprezesa spółki - M. K.

W ocenie Sądu kasacyjnego pierwszoplanowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma to, że w kontrolowanej sprawie, organ w dniu 5 kwietnia 2013 r. wezwał beneficjenta do złożenia sprawozdania w ramach weryfikacji utrzymania trwałości projektu, ale nie otrzymał odpowiedzi. Dopiero syndyk zawiadomił organ o ogłoszeniu upadłości Spółki w dniu 9 maja 2013 r. i możliwości zgłoszenia wierzytelności. Z kolei, w doręczonej przez syndyka (na wezwanie organu) ewidencji środków trwałych, stwierdzono brak 3 środków trwałych objętych dofinansowaniem, które zostały sprzedane w dniu 24 kwietnia 2012 r. przez Beneficjenta oraz w dniach 22 listopada 2012 r. i 26 marca 2013 r. przez organy egzekucyjne w toku prowadzonych postepowań egzekucyjnych. Jest to zatem nieprawidłowość powtarzająca się i przedawnienie liczone jest od chwili kiedy ustała czyli od marca 2013 r. W tej dacie Spółka nie posiadała, płynności finansowej i nie wywiązywała się z zobowiązań, co potwierdza brak realizacji projektu, na którą otrzymała dofinansowanie.

Wobec ogłoszenia upadłości Spółki, pismem z 4 grudnia 2013 r. Syndyk masy upadłości został wezwany do zwrotu środków. Termin na dokonanie zwrotu upłynął bezskutecznie z dniem 23 grudnia 2013 r. Wówczas organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia 3 lutego 2014 r., w której zobowiązano syndyka masy upadłościowej spółki w upadłości likwidacyjnej do zwrotu dofinansowania. Stała się ostateczna 25 lutego 2014 r. co umożliwiło organowi podjęcie dalszych działań zmierzających do odzyskania wypłaconych środków. Wierzytelność została zgłoszona do masy upadłości i organ czekał do jej zaspokojenia w toku postępowania upadłościowego. Dopiero jego negatywny wynik spowodował konieczność podjęcia dalszych czynności celem odzyskania nieprawidłowo wykorzystanych środków pomocowych.

Podkreślić należy, że przewidziany na gruncie art. 118 § 1 O.p. termin pięciu lat na wydanie decyzji w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej skarżącego jako osoby trzeciej należy liczyć od daty przekształcenia się zobowiązania w zaległość (por. wyroki TSUE z 11.06.2015 r., C-52/14 oraz 6.10.2015 r., C-59/14). Co istotne, w niniejszej sprawie zobowiązanie do zwrotu dotacji określone decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. przekształciło się w zaległość z dniem 25 lutego 2014 r. (data uprawomocnienia się decyzji). W związku z tym, termin do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności w niniejszej sprawie upłynął w dniu 31 grudnia 2019 r., a decyzje zostały wydane kolejno 12 lipca 2018 r. w pierwszej instancji oraz w dniu 30 stycznia 2019 r. przez organ odwoławczy. Nie może być zatem mowy o przedawnieniu odpowiedzialności solidarnej skarżącego.

Odnosząc się kolejno do argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w pierwszym rzędzie należy wskazać, że w jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu w tejże spółce, powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 Ordynacji podatkowej (por. wyr. NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., akt II FSK 2401/11, ONSAiWSA 2014, nr 6, poz. 106). Nie ma w rozpatrywanej sprawie wątpliwości, że nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/206 powstała w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa Zarządu spółki tj. od 10 czerwca 1996 r. do 26 kwietnia 2013 r. ponieważ, w okresie trwałości projektu doszło do sprzedaży trzech maszyn (kolejno w dniach: 24 kwietnia 2012 r., 22 listopada 2012 r. oraz 26 marca 2013 r.), które były zakupione w ramach otrzymanego dofinansowania w sytuacji, gdy Beneficjent zobowiązał się zachować trwałość projektu do 2 września 2014 r. oraz nie dokonywać zbycia środków trwałych.

Podnieść należy, że odpowiedzialność członków zarządu określona w art. 116 § 1, obejmuje zaległości z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu. Kluczowe jest zatem ustalenie znaczenia pojęcia "w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Według Kodeksu spółek handlowych kadencja, to okres pełnienia funkcji członka zarządu w spółce, a mandat to umocowanie członka zarządu do pełnienia jego funkcji. Pojęcia te rzadko się pokrywają. Mandat może być dłuższy albo krótszy niż kadencja. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt III CZP 23/10 uznał, że wykonywanie mandatu członka zarządu jest równoznaczne z pełnieniem funkcji, a wygaśnięcie mandatu z utratą tej kompetencji. Mandat oznacza kompetencję do sprawowania funkcji członka organu spółki, a kadencja oznacza okres sprawowania tej funkcji. Nie chodzi tu o faktyczny czas sprawowania funkcji, lecz o okres, na jaki członek organu został powołany. Przesłanka, o której mowa w art. 116 § 2 o.p., tj. pełnienie funkcji członka zarządu, ma charakter obiektywny: istotne jest, czy dana osoba pełniła taką funkcję faktycznie, tzn. miała możliwość sprawowania funkcji, niezależnie od dopełnienia wymogów formalnych. Możliwość przyjęcia, że przesłanka nie została zrealizowana zachodzi jedynie wtedy, kiedy dana osoba nie mogła wykonywać swojej funkcji ze względu na obiektywne i nie dające się usunąć przeszkody, jak np. ciężka choroba, wyłączająca możliwość działania. Wielokrotnie w orzecznictwie wyrażano pogląd, że przy ocenie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółek należy brać pod uwagę faktyczne sprawowanie funkcji członka zarządu (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2016 r., o sygn. akt I FSK 1896/14; z dnia 4 marca 2015 r., o sygn. akt FSK 241/14; z dnia 13 sierpnia 2013 r., o sygn. akt II FSK 2401/11; z dnia 11 listopada 2005 r., o sygn. akt I FSK 257/05; z dnia 16 września 2011 r., o sygn. akt II FSK 561/10; z dnia 22 marca 2013 r., o sygn. akt I FSK 862/12; z dnia 16 października 2014 r., o sygn. akt I FSK 1575/13; z dnia 12 stycznia 2016 r., o sygn. akt II FSK 468/15; z dnia 13 kwietnia 2016 r., o sygn. akt II FSK 394/14 i z dnia 7 kwietnia 2017 r., o sygn. akt I FSK 1061/15 – publ. CBOSA). Zwracano przy tym uwagę, że oceniając odpowiedzialność solidarną konkretnej osoby za zaległości jednostki organizacyjnej, którą zarządza, istotne znaczenie ma ustalenie, czy w danym czasie podejmowała ona aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki. Istota odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości nie opiera się bowiem wyłącznie na formalnym piastowaniu danego stanowiska, lecz również na ponoszeniu konsekwencji działań lub zaniechań. Członek zarządu pozbawiony realnych możliwości wpływu na działania spółki powinien zrezygnować ze stanowiska. Z kolei, dla zaistnienia przesłanki egzoneracyjnej nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

Na marginesie dodać należy, że strona w okresie od 29 listopada 2011 r. do 31 maja 2012 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Natomiast z ustaleń Sądu Okręgowego w Częstochowie sygn. akt V Ga 106/17 wynika, że skarżący w tym czasie utrzymywał stały kontakt telefoniczny z pracownikami spółki, a kontakty te dotyczyły miedzy innymi wniosku o ogłoszenie upadłości. Pojawiał się również w siedzibę spółki w celu nadzorowania pracy i podpisywania dokumentów.

Uwzględniając powyższe, trafnie w niniejszej sprawie przyjęto, że czynność przygotowania i zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez kancelarię prawną, która jako podmiot profesjonalny dawała rękojmię należytego wykonania zlecenia, czy gorszej kondycji zdrowotnej skarżącego nie mogło stanowić o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o upadłość, zwłaszcza że pomimo swojego stanu zdrowia, aktywnie brał udział w zarządzaniu spółką, podejmował strategiczne decyzje i podpisywał dokumenty.

Badając zaskarżony wyrok Naczelny Sad Administracyjny nie dopatrzył się jego wydania z naruszeniem przepisów prawa procesowego w postaci art. 151 art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 75, art. 77, art. 78, art. 8u i art. 105 k.p.a., ani prawa materialnego to jest art. 207 ust. 1 pkt 2 i 9, art. 60 i art. 67 u.f.p., art. 116 § 1 i 2, art. 118 § 1, art. 107 O.p., art. 3 ust. 1 Rozporządzenie Nr 2988/95 oraz art. 2 Konstytucji RP. Materiał dowodowy zebrany w sprawie dawał podstawy do przeniesienia odpowiedzialności za zwrot dotacji solidarnie na spółkę i skarżącego jako osobę trzecią. Skoro nie zaspokojono należności z majątku spółki organ jest zobligowany dochodzić jej od członka zarządu, który może się w określonych okolicznościach od tej odpowiedzialności uwolnić, co jednak w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej uznał przedstawione w niej zarzuty za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).