Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 752/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1, art. 67 § 1, § 2, art. 80 § 1, § 3, art. 166b
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska - Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 10 października 2023 r. znak 0601-IEE.712.12.2023.2 w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. C. (dalej: "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie z 10 października 2023 r., którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie z 14 sierpnia 2023 r. oddalające skargę strony na czynność zabezpieczającą organu egzekucyjnego polegającą na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego.

Z przedstawionych sądowi wraz ze skargą akt sprawy wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie będąc w niniejszej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym przystąpił do czynności zabezpieczających na podstawie wystawionych przez siebie zarządzeń zabezpieczenia z 28 października 2022 r. o numerach:

- 0611-SEW.4251.7.2022.2, którym objęto należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. wynikającą z decyzji z 22 sierpnia 2022 r. znak: 0611- SPV.4102.56.2022.il;

- 0601-SEW.4253.4.2022.1, którym objęto należności z tytułu podatku od towarów i usług VAT za II i III kwartał 2017 r. wynikające z decyzji z 22 sierpnia 2022 r. znak: 0611-SPV.4103.37.2022.20;

- 0601-SEW.4253.5.2022.1, którym objęto należność z tytułu podatku od towarów i usług VAT za I kwartał 2018 r. wynikającą z decyzji z 31 sierpnia 2022 r. znak: 0611- SPV.4103.47.2022.17.

W celu zabezpieczenia ww. należności pieniężnych zawiadomieniem z 28 października 2022 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego w P. S.A. Bankowi zawiadomienie to doręczono 28 października 2022 r., natomiast stronie wraz z odpisami ww. zarządzeń 4 listopada 2022 r.

W odpowiedzi strona złożyła skargę na wskazane zajęcie zabezpieczające podnosząc, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 154 § 1 u.p.e.a. uzasadniające podjęcie czynności zabezpieczających, gdyż wniesienie przez stronę odwołań od nieostatecznych decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie nie mieści się w katalogu przesłanek wymienionych w tym przepisie.

Postanowieniem z 14 sierpnia 2023 r. wydanym na podstawie art. 54 w zw. z art. 166b u.p.e.a., organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego. Jego zdaniem, samo zajęcie jak i doręczenie dokumentów zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, podniosła, że w otwartym katalogu przesłanek zawartych w art. 154 § 1 u.p.e.a. nie mieści się przesłanka wniesienia przez zobowiązanego odwołań od nieostatecznych decyzji, co stanowi fundamentalne prawo podatnika.

Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że przedmiotowa skarga została rozpatrzona przez organ pierwszej instancji jako środek zaskarżenia wniesiony na podstawie art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania tej konkretnej czynności przez organ egzekucyjny, zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. W ramach tego środka skutecznie podnosić można wyłącznie zarzuty formalnoprawne dotyczące przeprowadzonej czynności egzekucyjnej (zabezpieczającej), a więc w zakresie ich zgodności z przepisami regulującymi sposób i formę dokonania tych czynności w administracyjnym postępowaniu zabezpieczającym. Zatem w ramach tego środka zaskarżenia nie ocenia się np. zasadności wszczęcia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, czy też zabezpieczającego.

W przedmiotowej sprawie, zaskarżona czynność polegała na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego w P. S.A. Zatem zastosowano środek egzekucyjny (zabezpieczający) przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Podstawę zastosowania takiego środa egzekucyjnego (zabezpieczającego) stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawierające elementy wskazane w art. 67 § 2 u.p.e.a.

W przedmiotowej sprawie, zawiadomienie którym organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostało sporządzone zgodnie z ww. przepisem.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zostały również zachowane wszelkie wymogi dotyczące sposobu i formy przeprowadzenia czynności egzekucyjnej określone w art. 80 § 1-3, art. 86b oraz art. 166b u.p.e.a.

W odpowiedzi na podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia przepisów art. 33 u.p.e.a. organ wyjaśnił, że wykraczają one poza zakres niniejszego postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a. Aktualnie są one przedmiotem odrębnego postępowania. Za niezasadne również uznał zarzuty naruszenia art. 154 § 1 u.p.e.a. oraz art. 127 O.p. i art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, które - jego zdaniem - również wykraczają poza zakres niniejszego postępowania zainicjowanego pismem, stanowiącym skargę na czynność zabezpieczającą zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, wniesionym w trybie art. 54 u.p.e.a. Z tych względów oddalenie skargi na czynność polegającą na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie strona, wnosząc o uchylenie postanowienia organu odwoławczego oraz ewentualnie postanowienia organu egzekucyjnego, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, podniosła zarzut naruszenia:

- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. art. 154 § 1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji braku wykazania przez organ egzekucyjny, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję,

- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. art. 155a § 1 pkt. 1 u.p.e.a. oraz art. 156 § 1 pkt. 5 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji wydanego na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia 28 października 2022 r., które nie zawierały wskazanych okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji bowiem za takie nie można uznać wniesienia przez stronę odwołań od decyzji wymiarowych.

W uzasadnieniu wskazanych zarzutów skarżący argumentował, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego związane było z wydaniem przez Naczelnika US decyzji nieostatecznych o nr 0611-SPV.4103.47.2022.17 z dnia 31 sierpnia 2022 r., 0611-SPV.4103.37.2022.20 z dnia 22 sierpnia 2022 r. oraz 0611-SPV.4102.56.2022.11 z dnia 22 sierpnia 2022 r., jak również z wydanymi na ich podstawie zarządzeniami zabezpieczania z dnia 28 października 2022 r. o nr 0611-SEW.4253.4.2022.1, 0611-SEW.4253.5.2022.1, 0611- SEW.4251.7.2022.2.

W przedmiotowej sprawie Naczelnik inicjując postępowanie zabezpieczające nie wykazał jednak, by brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić potencjalną przyszłą egzekucję. W szczególności nie stwierdził:

- braku płynności finansowej zobowiązanego,

- by zobowiązany unikał wykonania obowiązku przez nieujawnianie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych,

- by podatnik dokonywał wyprzedaży majątku,

- by podatnik unikał złożenia oświadczenia, o którym mowa w art 39 § 1 O.p.

Zatem nie zaistniały w ogóle podstawy do wszczęcia postępowania zabezpieczającego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w otwartym katalogu przesłanek zawartych w art. 154 § 1 u.p.e.a. nie mieści się przesłanka wniesienia przez zobowiązanego odwołań od nieostatecznvch decyzji Naczelnika. Wniesienie odwołania od nieostatecznych decyzji jest przejawem konstytucyjnego prawa wyrażonego w art. 78 Konstytucji RP. Wniesienie odwołania nie oznacza też w żaden sposób, iż podatnik nie uiści ewentualnych, określonych kwot podatku po zakończeniu postępowania podatkowego, na podstawie ostatecznej i wymagalnej decyzji organu odwoławczego. Nie można tracić bowiem z pola widzenia, iż odwołania podatnika zostały wniesione z uwagi na szereg, poczynionych w pierwszej instancji naruszeń postępowania podatkowego, jak też prawa materialnego, co finalnie wpłynęło na uchylenie przedmiotowych trzech decyzji Naczelnika wydanych w dniach 22 i 30 sierpnia 2022 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.

Z uwagi na brak spełnienia obligatoryjnych przesłanek do zainicjowania postępowania zabezpieczającego, nie powinny zostać również wydane zarządzenia zabezpieczeń oraz nie powinno mieć miejsca zajęcie środków finansowych podatnika znajdujących się na stanowiącego jego własność rachunku bankowym. Takie działania dokonane bowiem zostały z naruszeniem prawa, a konkretnie ww. przepisów u.p.e.a.

Jednocześnie dodał, że zastosowane przez organ egzekucyjny środki zabezpieczające uniemożliwiają mu prowadzenia działalności gospodarczej, znacznie ogranicza płynność finansową oraz znacząco wpływają na możliwość regulowania przez niego bieżących zobowiązań handlowych, w tym zobowiązań publicznoprawnych.

Czynności zabezpieczające zostały zatem dokonane z naruszeniem:

1) art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 lit. c) w zw. z art. 154 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5, w zw. z art. 164 § 1 pkt 1 i § 4 u.p.e.a.

2) art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 6 lit. c) w zw. z art. 164 § 1 pkt 1, w zw. z art. 154 § 1, w zw. z art. 155a § 1 pkt 1, w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 i pkt 4 u.p.e.a.

3) art. 154 § 1 w zw. z art 164 § 1 pkt 1 i § 4, w zw. z art. 7 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , w zw. z art. 127 i art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej

4) art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. w zw. z art. 64 ust. 1 i ust 3 Konstytucji RP.

Działanie organu stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności strony, polegające na ograniczeniu mu prawa do swobodnego dysponowania własnymi środkami finansowymi przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia określającego kwoty podatku w sposób odmienny aniżeli wynika to ze złożonych deklaracji podatkowych. Deklaracje te korzystają przy tym z domniemania prawdziwości zawartych tam danych. Z tego względu działanie Naczelnika stanowiło środek nieproporcjonalny do celu jakim jest ochrona Skarbu Państwa przed uszczupleniem jego budżetu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.".

Zgodnie z jego treścią, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi natomiast wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu zabezpieczającym na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W dalszej kolejności wskazać należy, że podstawowym celem sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień) a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności.

Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu postanowienia w pierwszej jak i w drugiej instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa.

W kontekście formułowanych zarówno w skardze jak i w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego zarzutów i twierdzeń wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zbadanie wyłącznie zgodności z prawem dokonanej czynności zabezpieczenia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego.

Wskazania zatem wymaga, że postępowanie zabezpieczające jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, którego celem jest ochrona interesów wierzyciela poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku. Ma ono, co do zasady, charakter pomocniczy wobec postępowania egzekucyjnego i toczy się jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Postępowanie zabezpieczające uregulowane zostało w przepisach Działu IV u.p.e.a. Jak wynika z art. 166b tej ustawy, w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy Działu I u.p.e.a., w tym kluczowy dla niniejszej sprawy art. 54 § 1 u.p.e.a., w którym uregulowano instytucję skargi na czynność egzekucyjną.

Przepis ten przewiduje wyłącznie dwie podstawy skargi: (1) dokonanie czynności egzekucyjnego z naruszeniem ustawy oraz (2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

W tym kontekście szczególnego podkreślenia wymaga, że skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty

Innymi słowy, skarga na czynności egzekucyjne służy ochronie praw zobowiązanego w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym/zabezpieczającym i ma za zadanie chronić go przed naruszeniami przepisów postępowania egzekucyjnego ze strony organu egzekucyjnego wykonującego konkretną czynność. W jej ramach można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego, na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności.

Ponadto za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd prawny, zgodnie z którym, z uwagi na zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, skarga przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. może dotyczyć wyłącznie konkretnej czynności organu egzekucyjnego, natomiast nie może obejmować zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, prawidłowości jego prowadzenia, czy działań wierzyciela poprzedzających wystawienie tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z 10 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2555/10).

Z poczynionych powyżej uwag jednoznacznie zatem wynika, że skarga, o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., nie może być traktowana przez zobowiązanego jako jeden z wielu środków prawnych (środków zaskarżenia, wniosków), w których będzie przedstawiał te same argumenty i te same żądania, a organ każdorazowo będzie je rozpatrywał co do istoty. Innymi słowy, w sprawie zainicjowanej skargą na czynności egzekucyjne zobowiązany nie może skutecznie kwestionować zastosowania środka egzekucyjnego z powodu - w jego przekonaniu - niezgodnego z prawem prowadzenia egzekucji, nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Są to bowiem zagadnienia podlegające rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w innych trybach przewidzianych w u.p.e.a., jak zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Szczególnie dostrzegalne to jest w niniejszej sprawie, gdzie zarówno zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego jak i skarga na czynność zabezpieczającą w istocie wskazują na naruszenie tych samych przepisów prawa i zawierają tą samą argumentację.

Jak zaś wyżej wskazano, skarga na czynność egzekucyjną nie jest środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego oraz podstaw jego prowadzenia. U.p.e.a. regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Dlatego też zarówno w orzecznictwie (zob. wyroki: WSA w Warszawie z 22 stycznia 2004 r., III SA 1503/03; NSA z 10 lipca 2012 r., II FSK 2555/10; NSA z 23 czerwca 2023 r., I GSK 1426/19), jak i piśmiennictwie (zob. Marta Romańska w: System egzekucji administracyjnej, pod redakcją J. Niczyporuka, S. Fundowicza, J. Radwanowicza; Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 536), przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne/zabezpieczające służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W ramach omawianej instytucji, nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. Dlatego też zobowiązany, wnosząc skargę na czynność egzekucyjną, musi ją oprzeć wyłącznie na podstawach wskazanych w art. 54 § 1, to jest zarzucić dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy lub zarzucić zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

Tymczasem argumentacja strony mimo, iż nawiązuje do pierwszej wyżej wskazanej podstawy skargi, to w istocie nie odnosi się do formalnej poprawności dokonanej czynności zabezpieczenia wierzytelności z rachunku bankowego, lecz zasadności jej zastosowania z uwagi na podjęcie jej na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 28 października 2022 r. o numerach: 0611-SEW.4251.7.2022.2, 0601-SEW.4253.4.2022.1 i 0601-SEW.4253.5.2022.1 wystawionych bez podstawy prawnej (z uwagi na okoliczność nie mieszczącą się w art. 154 § 1 u.p.e.a.).

W związku z tym wskazać należy, że zarzut wadliwości zarządzenia zabezpieczenia może być ponoszony na podstawie art. 33 u.p.e.a., a nie w trybie skargi na czynność egzekucyjną, z którego to uprawnienia również skarżący skorzystał, składając wraz z przedmiotową skargą zarzuty w sprawie prowadzenia postepowania zabezpieczającego wyłączone do odrębnego postępowania i rozpatrzone przez organ egzekucyjny postanowieniem z 4 lipca 2023 r. znak 0611-SEW.712.14.2022.7 utrzymanym następnie w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 23 października 2023 r. znak 0601.IEW.712.2.2023.5.

Jak już wielokrotnie wskazano, w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia tego postępowania ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia

Naczelnik otrzymując do realizacji zarządzenie zabezpieczenia, jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich środków prawnych. Środkiem tym w przedmiotowej sprawie było zajęcie w trybie zabezpieczenia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego.

W ocenie Sądu, prawidłowa jest ocena organów, że czynność ta została dokonana prawidłowo, przede wszystkim zgodnie z wymogami określonymi w art. 67 § 2 i art. 80 u.p.e.a.

Mianowicie według art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności (...). Zgodnie z § 2 tego przepisy, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:

1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4) numer i datę orzeczenia stanowiącego podstawę zajęcia;

5) kwotę należności;

6) kwotę kosztów egzekucyjnych - brak w postępowaniu zabezpieczającym;

7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

Z kolei art. 67 § 6 stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory zawiadomień i protokołów, o których mowa w § 1, uwzględniając uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tych zawiadomieniach i protokołach.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zastosowanie znalazł wzór zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, stanowiący załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. W ocenie Sądu przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu zawiera wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz odpowiada wzorowi określonemu w tym rozporządzeniu.

Jak natomiast wynika z art. 80 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: (1) po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; (2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego; (3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji.

Analiza treści zawiadomień o dokonanych zajęciach wierzytelności z rachunków bankowych, spełnia również powyższe warunki formalne. W samej skardze nie wskazano na jakiekolwiek uchybienia związane z formalną poprawnością dokonanego zajęcia rachunku bankowego do których Sąd mógłby się odnieść.

W ocenie Sądu w sprawie został także spełniony warunek przewidziany w art. 80 § 3 u.p.e.a., z którego wynika, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego (zarządzenia zabezpieczenia), o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W rozpatrywanej sprawie doręczenie takie nastąpiło, zaś jego efektem było złożenie skargi na dokonaną czynność zabezpieczającą.

Skarżący nie wskazywał przy tym na druga podstawę skargi, tj. okoliczność zastosowania zbyt uciążliwego wobec tego kwestia ta nie mogła stanowić przedmiotu rozważań organów.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organ egzekucyjny prawidłowo uznał za niezasadną skargę na dokonaną czynność egzekucyjną. Zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu, albowiem przy ich wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesione przez skarżącego zarzuty nie mogły zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie Sąd nie będąc na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami skargi, czyli zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną, dokonał pełnej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i nie doparzył się jakichkolwiek uchybień, które skutkowałyby jego uchyleniem.

Z tych wszystkich powodów, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.