Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 365/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. zażalenia J. P. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 3004/14 pozostawiające bez rozpoznania wniosek J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 września 2015 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 3004/14 Sąd oddalił skargę J. P. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Pismem z dnia 18 grudnia 2015 r., skarżący wniósł skargę kasacyjną, wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie przyznania pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia 16 maja 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OZ 1371/16 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 października 2016 r.

Następnie skarżący pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. ponownie wystąpił do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 10 stycznia 2017 r. wezwał skarżącego do nadesłania wypełnionego formularza PPf w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania dołączył formularz PPf.

Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 23 lutego 2017 r. na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W uzasadnieniu zarządzenia Sąd wskazał, że wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 grudnia 2016 r. na urzędowym formularzu. Wezwanie to zostało doręczone skarżącego w dniu 18 stycznia 2017 r. dlatego też termin do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza PPf upłynął w dniu 25 stycznia 2017 r. Skarżący nie nadesłał przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu PPf.

J. P. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie Sądu z dnia 23 lutego 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008, z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy każdorazowo musi być poprzedzone badaniem, czy wniosek ten spełnia wszystkie wymogi formalne. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z tym w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 10 stycznia 2017 r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPf. Brak ten skutkuje niemożliwością merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. Tym samym wniesione zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Nadmienić należy, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, nie oznacza, iż skarżący nie może złożyć kolejnego wniosku w tym przedmiocie, z tym że wniosek taki winien złożyć na formularzu urzędowym, który zostanie mu przesłany przez Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.