Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 296/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wykładni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.), Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku E. S.A. w G. o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt I FSK 296/21, w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 374/20 w sprawie ze skargi E. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 lutego 2020 r. nr 2201-IOV-4.4103.138.2019/10/05 w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za I, II, III, IV kwartał 2013 r. i I kwartał 2014 r. postanawia odmówić wykładni wyroku. Izabela Najda-Ossowska Sylwester Marciniak Maja Chodacka Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia WSA (del.)


UZASADNIENIE

W wyroku z dnia 9 października 2024 r., I FSK 296/21, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 374/20, w sprawie ze skargi E. S.A. (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2013 r. i I kwartał 2014 r., w rezultacie uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W pkt 2 sentencji wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od spółki na rzecz organu odwoławczego kwotę 48 341 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W piśmie z dnia 2 grudnia 2024 r. skarżąca – działając przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła o wykładnię wyroku w zakresie zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego. Zdaniem pełnomocnika spółki występuje rozbieżność między sentencją a uzasadnieniem wyroku, gdyż w sentencji wyroku mowa jest o kwocie 48 341 zł, podczas, gdy na str. 18 wyroku Sąd wskazuje, że kwota zasądzona z tego tytułu ma być ograniczona do 5 000 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Podkreślenia wymaga, że wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy (por. np. postanowienia NSA z dnia: 1 lipca 2014 r., I FSK 1530/12; 26 marca 2024 r., I FSK 1574/20).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek spółki o wykładnię wyroku z dnia 9 października 2024 r. w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego jest niezasadny, ponieważ, wbrew stanowisku autora wniosku, nie ma żadnych rozbieżności w tym względzie między sentencją a uzasadnieniem wyroku, a jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne są nieusprawiedliwione. Treść postanowienia zawartego w pkt 2 sentencji wyroku odpowiada wskazanej w uzasadnieniu podstawie prawnej częściowego odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania (tj. art. 207 § 2 p.p.s.a.), a uzasadnienie orzeczenia nie pozostawia wątpliwości co do tego, w jakim zakresie doszło do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd jednoznacznie wskazał, że "zasadne było uwzględnienie w kwocie zasądzonej od spółki na rzecz organu odwoławczego jedynie części wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego organ odwoławczy (art. 205 § 2 p.p.s.a.) – zasądzona z tego tytułu kwota została ograniczona do 5 000 zł". Autor wniosku, będący profesjonalnym pełnomocnikiem, nie powinien mieć żadnych trudności z odróżnieniem pojęć "wynagrodzenie radcy prawnego" i "koszty postępowania kasacyjnego", zwłaszcza że w rzekomo niejasnym fragmencie uzasadnienia wyroku podany został przepis zakreślający wzajemne relacje między tymi pojęciami - art. 205 § 2 p.p.s.a. Ograniczenie kwoty wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego organ odwoławczy do 5 000 zł nie oznacza, że ograniczone są też inne elementy składające się na kwotę poniesionych przez organ odwoławczy niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, podlegających zwrotowi na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Wręcz przeciwnie, brak jednoznacznego wskazania, że Sąd zastosował art. 207 § 2 p.p.s.a. w odniesieniu do innych elementów z art. 205 § 2 p.p.s.a., oznacza, że te pozostałe koszty postępowania kasacyjnego zostały zasądzone w całości. W sprawie jest to koszt sądowy poniesiony przez organ odwoławczy, czyli wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 43 341 zł (potwierdzenie dokonania wpłaty – k. 82 akt). Razem z częścią wynagrodzenia radcy prawnego (5 000 zł) kwota ta składa się na kwotę kosztów postępowania kasacyjnego zasądzoną w pkt 2 sentencji wyroku, tj. kwotę 48 341 zł.

W opinii składu orzekającego wniosek o wykładnię wyroku nie zmierzał do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów, lecz w istocie do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (pełnomocnik spółki wskazał, że zasądzona kwota jest "bardzo znacząca", biorąc pod uwagę to, że przyczyną uchylenia wyroku były błędy po stronie sądu pierwszej instancji), co w tym trybie jest niedopuszczalne.

Z tych względów, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wykładni wyroku z dnia 9 października 2024 r. we wnioskowanym zakresie.

Izabela Najda-Ossowska Sylwester Marciniak Maja Chodacka

Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia WSA (del.)