Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 26/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 54, art. 56
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

[pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 marca 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2023 roku sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 kwietnia 2019 r. znak: KO.420-50,52-55/19 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. MR


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z dnia 11 kwietnia 2019 r., znak: KO.420-50,52-55/19, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej także: Kolegium, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołań A. C., M. D., K.Ś., M.D. oraz K.D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) (dalej: k.p.a.), uchyliło decyzję Wójta Gminy Radomsko (dalej także: organ I instancji) z dnia 24 stycznia 2019 r., znak: KZP.6733.04.2018, wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) (dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104, art. 107 k.p.a. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji transmisyjnej [...]wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrzną linią zasilania, obejmującą budowę wieży telekomunikacyjnej z wyposażeniem (posadowienie bezpośrednie na fundamencie płytowym), montaż anten radiolinii na wieży (2 szt., zawieszonych na wysokości 59,0 m n.p.t., azymut: 0°, 287°), urządzeń technicznych pod wieżą (TBSB - rozdzielnica, szafa sterująca), wykonanie ogrodzenia (branża konstrukcyjna) oraz budowie wewnętrznej linii zasilającej (branża elektryczna) przewidzianego do realizacji w gm. [...], miejscowość [...], działka nr ewid. [...] obręb [...] w części dotyczącej lokalizacji inwestycji, ustaliło lokalizację inwestycji: działka nr [...] obręb [...], gmina [...], współrzędne geograficzne: [...]N, [...]E, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 16 lipca 2018 r. A. Sp. z o.o.(dalej także: inwestor, Spółka) wystąpiła do Wójta Gminy Radomsko o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji transmisyjnej WA-0121 wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrzną linią zasilania, obejmującej: budowę wieży telekomunikacyjnej z wyposażeniem (posadowienie bezpośrednie na fundamencie płytowym), montaż anten radiolinii na wieży i urządzeń technicznych pod wieżą, wykonanie ogrodzenia (branża konstrukcyjna), budowę wewnętrznej linii zasilającej (branża elektryczna) na terenie działki ozn. nr ewid. [...] obręb [...], gm. [...]. We wniosku wskazano niezbędną ilość energii elektrycznej 9 kW.

Pismem z dnia 9 listopada 2018 r. inwestor uzupełnił wniosek o mapę zasadniczą w skali 1:1000 z usytuowaną stacją transmisyjną, zaznaczonymi azymutami anten radiolinii, wrysowanym ogrodzeniem, informacje dotyczące anten:

1. antena typu VHLP1-13-1WH/C, pasmo pracy 12,7-13,25 GHz, średnica 0,3 m, azymut 0°, wysokość zawieszenia (poziom osi anteny) 59,00 m n.p.t., moc nadajnika na wyjściu 19,0 dBm, sumaryczne tłumienie toru 1,0 dB, zysk energetyczny 31,0 dBi, EIRP równoważna moc promieniowana izotropowo 79,4 W, przewidywany zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 8,0 m; 2. antena typu VHLP1-13-1WH/C, pasmo pracy 12,7-13,25 GHz, średnica 0,3 m, azymut 287°, wysokość zawieszenia (poziom osi anteny) 59,00 m n.p.t., moc nadajnika na wyjściu 18,0 dBm, sumaryczne tłumienie toru 1,0 dB, zysk energetyczny 31,0 dBi, EIRP równoważna moc promieniowana izotropowo 63,1 W, przewidywany zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m2 7,1 m, informację, że w złożonym wniosku nastąpiła pomyłka w nazewnictwie stacji transmisyjnej: prawidłowa nazwa to WA-0115, kopie mapy zasadniczej w skali 1:1000, wyjaśnienie, że wewnętrzna linia zasilająca, powoływana dalej jako: "WLZ" to linia elektryczna służąca do przesyłu energii elektrycznej, zlokalizowana pomiędzy przyłączem a rozdzielnicą główną zlokalizowaną w danym obiekcie. Parametry techniczne WLZ: kabel YKY 4x10 mm2 od proj. ZP do projektowanej rozdzielnicy TBSB, zlokalizowanej przy podstawie wieży oraz poprawne współrzędne geograficzne usytuowania wieży: [...]N, [...]E.

Przywołaną na wstępie decyzją organ I instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na: budowie stacji transmisyjnej [...]wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrzną linią zasilania.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że teren objęty wnioskiem, nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze,

w promieniu 500 m od planowanej lokalizacji wieży telekomunikacyjnej brak jest instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla projektowanych dwóch anten radiolinii, w odległości 8,0 m od środka elektrycznego anteny, brak jest zarówno istniejących, jak i potencjalnie mogących powstać miejsc dostępnych dla ludności, maksymalny zasięg obszaru negatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych emitowanych przez planowaną stację bazową, przekraczający poziom 0,1 W/m2, występuje na wysokości minimum 56,6 m n.p.t. i sięga na odległość 8,0 m od środka elektrycznego anten zamontowanych na wieży, obszar negatywnego oddziaływania występuje w przestrzeni niedostępnej dla ludności od najbliżej położonego terenu, na którym potencjalnie mogą w przyszłości powstać miejsca klasyfikowane jako miejsca dostępne dla ludności, zatem po spełnieniu określonych warunków, realizacja inwestycji będzie bezpieczna dla środowiska i zdrowia ludzi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A.C., M.D., K.Ś., M.Da. i K.D..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia 11 kwietnia 2019 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej lokalizacji inwestycji, ustaliło lokalizację inwestycji (działka nr [...] obręb [...], gmina [...], współrzędne geograficzne: [...]N, [...]E), a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium, po przywołaniu treści art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, ust. 2, art. 53 ust. 3, art. 56 u.p.z.p. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U.

z 2016 r. poz. 71) (dalej: Rozporządzenie RM), stwierdziło w pierwszej kolejności,

że sprzeciwy wobec lokalizacji inwestycji nie mogą przesądzać o wyniku sprawy. Granice praw i interesów inwestora oraz innych określają przepisy prawa. Ponadto w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zastosowania, tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem zarzuty, że planowana inwestycja nie wpisze się w otaczający krajobraz nie mogą odnieść żadnego skutku. Rolą decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych na mapie, warunków zagospodarowania terenu oraz warunków ochrony interesów osób trzecich.

Następnie organ II instancji wskazał, że z przywołanych przepisów Rozporządzenia RM wynika, że radiolinie zostały wyłączone z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że dla takiej inwestycji nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.), (dalej: u.u.i.ś.), co nie oznacza jednak, że organ jest zwolniony z oceny czy planowana inwestycja negatywnie oddziałuje na tereny sąsiednie.

Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji dokonał oceny, czy planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na tereny sąsiednie uwzględniając rodzaj anten, liczbę anten, wysokość zamontowania anten, azymuty, zasięg występowania pola elektromagnetycznego o natężeniu przekraczającym S=0,1 W/m2 , równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległości miejsc dostępnych dla ludności. Jak wynika z analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, w terenie objętym analizą, wokół planowanej do wybudowania wieży antenowej, w promieniu 10 m występują tereny rolne, pozbawione zabudowy. Najbliżej położone istniejące budynki zlokalizowane są na działkach o numerze ewidencyjnym 131 oraz [...] i są to: budynki gospodarcze oddalone o około 95 m oraz domy jednorodzinne na działkach nr ewid.: 131, [...] i 133/1, oddalone o około 120 m od planowanej lokalizacji wieży telekomunikacyjnej. W promieniu 500 m brak jest instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. Nie rozważano położenia tego typu instalacji w większej odległości. Na terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Radomsko (uchwała Rady Gminy Radomsko nr IX/34/99 z dnia 11 czerwca 1999 r.) (dalej: Studium), wskazuje tereny wzdłuż drogi w pasie 100 m od granicy pasa drogowego, jako obszary istniejącej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej oraz usługowej, a także tereny rolnicze.

W skład projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej wejdą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane u podstaw wieży oraz anteny radiolinii zamontowane na stalowej wieży kratowej. Planowana wieża telekomunikacyjna będzie składać się z 2 szt. anten radiolinii zawieszonych na wieży: antena nr 1 - typ VHLP1-13-1 WH/C, wysokość zawieszenia 59,0 m n.p.t.; azymut 0°; pasmo pracy 12,7-13,25 GHz; równoważna moc promieniowana izotropowo 79,4 W, kąt nachylenia anteny 0° oraz antena nr 2 - typ VHLP1-13-1WH/C, wysokość zawieszenia 59,0 m n.p.t.; azymut 287°; pasmo pracy 12,7-13,25 GHz; równoważna moc promieniowana izotropowo 63,1 W, kąt nachylenia anteny 0°.

Dla projektowanych dwóch anten radiolinii, wypadkowa równoważna moc promieniowana izotropowo, zgodnie z załączoną do wniosku "Analizą Środowiskową [...]", w odległości od 7,1 m do 8,0 m od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten wynosi od 63,1 W do 79,4 W. W tym przypadku rozważano występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 8,0 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Ponieważ na analizowanym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, pod uwagę wzięto ustalenia obowiązującego Studium, które wiąże organy gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W trakcie postępowania nie procedowano ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wpłynął też wniosek o ustalenie takich warunków na obszarze objętym analizą w tym postępowaniu.

Opierając się na ustaleniach obowiązującego Studium wskazującego kierunki w zabudowie terenów, a także na przepisach u.p.z.p., w tym określających sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że potencjalna zabudowa, która może zostać w przyszłości wybudowana na analizowanym obszarze, nie może w istotny sposób odbiegać od zabudowy istniejącej, również w zakresie parametru wysokości, która obecnie nie przekracza 10 m. Najbliżej położone potencjalne miejsca dostępne dla ludności wyznaczone w oparciu o wymienione wyżej akty prawne położone są na północ od planowanej lokalizacji wieży, w odległości około 45 m od środka elektrycznego anteny skierowanej na azymut 0°. Są to tereny wskazane w Studium jako tereny rolne, a w dalszej części jako obszary istniejącej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej oraz usługowej. Wokół planowanej lokalizacji wieży antenowej, w promieniu minimum 10 m, występują tereny rolne. Dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten radiolinii, miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten radiolinii, w odległościach określonych w Rozporządzeniu RM. Instalacje radioliniowe wyłączone są z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - zarówno zawsze, jak i potencjalnie wobec czego nie ma obowiązku uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wyłączenie to jest niezależne od częstotliwości emitowanego pola elektromagnetycznego, jak również od mocy promieniowania anteny. Niezależnie zatem od ilości anten i ich mocy, a także niezależnie od odległości od miejsc dostępnych dla ludności, instalacja telekomunikacyjna wyposażona jedynie w anteny radioliniowe nie jest uznawana za mogącą choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Obszar oddziaływania wieży telekomunikacyjnej został wyznaczony na podstawie sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów pola o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 występujących na wysokości zawieszenia anten radiolinii (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883, dalej: rozporządzenie MŚ) i obejmuje fragment działki oznaczonej nr ewid.: [...] obręb [...]. Maksymalny zasięg obszaru oddziaływania wieży telekomunikacyjnej, na którym przekroczony jest poziom promieniowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 sięga na odległość 8,0 m od środka anten radiolinii i występuje dla azymutu 0° na wysokości 56,6 m n.p.t. i wyższej, obejmując obszar położony nad fragmentem działki objętej wnioskiem, oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...], a dla azymutu 287° na wysokości 56,6 m n.p.t. i wyższej, obejmując obszar położony nad fragmentem działki objętej wnioskiem, oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...]. Najbliżej położone miejsca dostępne dla ludności zarówno istniejące, jak i potencjalnie mogące powstać, określone na podstawie wydanych decyzji o warunkach zabudowy oraz na podstawie ustaleń obowiązującego Studium, położone są w odległości minimum 45 m od maksymalnego zasięgu obszaru negatywnego oddziaływania. Wysokość istniejącej zabudowy nie przekracza 10 m, podobnie będzie kształtowany parametr wysokości zabudowy w przypadku potencjalnej zabudowy,

a więc znacznie poniżej wysokości na jakiej wystąpi negatywne oddziaływanie. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu promieniowania elektromagnetycznego wystąpi na wysokości minimum 56,6 m.n.p.t. a ponadto oddalone będzie minimum

45 m od najbliżej położonego terenu, na którym potencjalnie mogą w przyszłości powstać miejsca klasyfikowane jako miejsca dostępne dla ludności.

Kolegium powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazało, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jako obowiązujący porządek prawny wskazuje się zarówno obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejące w obrocie prawnym decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Potencjalna zabudowa musi być skonkretyzowana poprzez istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji lokalizacyjnej. Przyjmuje się, że decyzje o warunkach zabudowy mają charakter deklaratoryjny i nie tworzą nowego porządku przestrzennego. Niemniej tworzą one porządek prawny, co oznacza, że potencjalna zabudowa może być rozpoznawana w kontekście stanu prawnego, który wynika bądź z planu miejscowego, bądź istniejącej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej.

Analiza obszaru oddziaływania pól elektromagnetycznych planowanej inwestycji wykazała, że w tym obszarze nie wystąpią miejsca dostępne dla ludności. Rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach przekraczających 0,1 W/m2 będzie występował w odległości 8,0 m od anteny zawieszonej na azymucie 0° i 7,1 m od anteny zawieszonej w azymucie 287°. Minimalna wysokość występowania pól ponadnormatywnych ponad poziomem terenu będzie wynosić 56,6 m. Na wysokości tej brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Ze względu na przyjęte azymuty zawieszenia anten obszar występowania pół elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 nie będzie wykraczał poza granice działki objętej wnioskiem. Poprzez ponadnormatywne szkodliwe promieniowanie należy rozumieć promieniowanie emitowane przez pole elektromagnetyczne przekraczające wartość dopuszczalną 0,1 W/m2. Promieniowanie takie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi.

Kolegium stwierdziło jednocześnie, że przeprowadzona analiza stanu faktycznego i prawnego terenu oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy odpowiada wymogom art. 53 ust. 3 u.p.z.p. We wnioskach końcowych analizy organ wskazał, że: planowana wieża telekomunikacyjna jest inwestycją o znaczeniu lokalnym, ponieważ będzie ona obsługiwała abonentów w promieniu maksymalnie do kilkunastu kilometrów, po analizie zebranego materiału dowodowego stwierdzono, że dla przedstawionej konfiguracji anten radiolinii, rozpatrywana wieża telekomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć o których mowa w Rozporządzeniu RM, wobec tego zostaje uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znacznego oddziaływania na środowisko, dlatego też nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym i w myśl art. 71 ust. 2 u.u.i.ś., niniejsza inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zamierzona inwestycja nie spowoduje ograniczeń w rolniczym zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów sąsiednich, a także w zabudowie terenów przewidzianych do zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponieważ negatywne oddziaływanie oddalone będzie minimum 45 m od istniejących i mogących potencjalnie powstać miejsc dostępnych dla ludności, a ponadto występuje ono na wysokości minimum 56,6 m n.p.t. nie ograniczając rolniczego użytkowania gruntu, zasięgi oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 wystąpią tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Na podstawie przeprowadzonej analizy stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne w granicach wyznaczonych na załączniku graficznym do decyzji, zgodne jest z przepisami odrębnymi i spełnia warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z tych przepisów. W związku z powyższym, stosownie do przepisu art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Kolegium stwierdziło, że projektowana stacja transmisyjna [...]

nie ograniczy i nie pozbawi właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to dotychczasowego

i przyszłego korzystania z gruntu, w granicach przysługującego prawa własności

i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska. Wobec tego brak było podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji.

Organ II instancji uznał jednak, że zaskarżoną decyzję należało zrewidować w zakresie lokalizacji inwestycji wyjaśniając, że w decyzji powinny być określone dokładne współrzędne inwestycji. Lokalizacja inwestycji w innym miejscu rodziłaby konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania tej inwestycji na działki sąsiednie, wobec tego Kolegium określiło w decyzji miejsce położenia planowanej inwestycji podając współrzędne wskazane przez inwestora.

W ocenie Kolegium zarzuty odwołań nie mogą wpłynąć na ocenę zaskarżonej decyzji. Brak zgody skarżących na realizację inwestycji nie może tamować ustalenia warunków lokalizacji tej inwestycji. Kwestia zgody właściciela nieruchomości, na której będzie realizowana inwestycja celu publicznego, czy też właścicieli nieruchomości graniczących z terenem inwestycji nie jest przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W postępowaniu tym nie można także kwestionować celowości czy słuszności planowanej inwestycji. Nie ma również możliwości analizowania innych wariantów lokalizacji danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Także sprzeciwy innych właścicieli gruntów wobec lokalizacji inwestycji nie mogą w istocie przesądzać o negatywnym wyniku sprawy. Także przyszłe plany skarżących dotyczące zagospodarowania terenów należących do nich nie mogą wpłynąć na ocenę podjętej decyzji.

Organ II instancji wyjaśnił również, że definicję celu publicznego charakteryzują dwie cechy: zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, krajowym czy metropolitalnym oraz cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.). Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Organ nie zgodził się jednocześnie z twierdzeniem, że tylko stacje bazowe telefonii komórkowej ze względu na anteny sektorowe otrzymały status inwestycji celu publicznego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Łodzi wniosła K.Ś. (dalej także: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając:

1. naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że inwestycja o bardzo małej mocy a wysokim zapotrzebowaniu na energię wyposażona tylko i wyłącznie w anteny radioliniowe o pochyleniu 0° będzie miała zasięg kilkunastu kilometrów, a abonenci będą mogli na wysokości powyżej 50 metrów korzystać z bliżej nieokreślonych usług. Ponadto pominięcie, że charakter inwestycji celu publicznego stanowią anteny nadawczo-odbiorcze, czyli sektorowe, których w niniejszej sprawie nie przewiduje się;

2. naruszenie art. 50 ust 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego o bliżej niezdefiniowanym charakterze albowiem zdaniem organu każdy ma prawo do uzyskania decyzji o takim charakterze;

3. niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

4. niedokonanie wyliczeń mocy ElRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania według norm przypisanych w tym zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt: II SA/Łd 395/19 (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA), uwzględnił skargę K.Ś. i: 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Radomsko z dnia 24 stycznia 2019 roku, nr KZP.6733.04.2018;

2. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz K.Ś. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA w Łodzi wskazał, że inwestycją celu publicznego może być tylko takie przedsięwzięcie, które służyć będzie zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Tymczasem ani ze zgromadzonego materiału dowodowego, ani z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika, że badaniu w toku postępowania administracyjnego podlegała kwestia tego, czy inwestycja w zakresie, w jakim została określona we wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego, jest w stanie realizować usługi telekomunikacyjne, choćby na poziomie lokalnym. W ocenie WSA w Łodzi sposób ustalania okoliczności istotnych dla sprawy poprzez posiłkowanie się informacją, której źródłem jest strona internetowa – słowniki języka polskiego PWN, nie jest dopuszczalny, a sama argumentacja organów przedstawiona w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jest zbyt lakoniczna i abstrakcyjna, nie zawiera analizy planowanej inwestycji pod kątem jej publicznego celu. WSA

w Łodzi stwierdził, że cel publiczny związany jest z kwestią dostępności usług telekomunikacyjnych dla ogółu użytkowników – nie zaś stricte z pojęciem infrastruktury telekomunikacyjnej, do której niewątpliwie zalicza się sam maszt lub wieża antenowa. Koniecznym zatem elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej – oprócz budowy wieży antenowej – jest montaż anten nadawczo-odbiorczych, które zapewniają tę łączność. Wobec tego w ocenie WSA w Łodzi niezbędne było ustalenie, na podstawie dostarczonej od inwestora dokumentacji (nie zaś danych encyklopedycznych czy słownikowych), ponad wszelką wątpliwość, że planowane do zamontowania anteny przy wskazanym kącie nachylenia i azymucie zapewnią łączność, co pozwoli na uznanie inwestycji za inwestycję celu publicznego w jej docelowym kształcie. Taka analiza jest niezbędna celem zapobieżenia obejściu prawa, czyli sytuacji w której okaże się, że udostępnienie pełnego zakresu usług telekomunikacyjnych wymaga jednak zamontowania anten sektorowych. W związku z tym organy administracji nie dopełniły obowiązku ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności pozwalających na uznanie, że planowana inwestycja jest kompletna i nosi cechy inwestycji celu publicznego. WSA w Łodzi wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie wyjaśniono w żaden sposób, czy i w jakim zakresie istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym, czy istnieje możliwość zmiany wiązki promieniowania. Podobnie organy nie ustaliły, czy możliwa jest zmiana azymutu tych anten oraz jaki jest zakres możliwego ustawienia azymutu, a w konsekwencji, czy spowoduje to przekroczenie dopuszczalnych norm przewidzianych w Rozporządzeniu MŚ.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Łodzi złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, zaskarżając go w całości i zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n. w zw. z art. 4 pkt 18 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego poprzez dokonanie błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, że budowa stacji transmisyjnej składającej się z anten radiolinii nie stanowi inwestycji celu publicznego, podczas gdy planowane zamierzenie w rozumieniu ww. przepisów ma charakter inwestycji celu publicznego;

2) art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z Rozporządzeniem MŚ w zakresie, w jakim Sąd przyjął, że w rozpoznawanej sprawie wyjaśnienia wymaga, czy zmiana azymutu czy też pochylenia anten radiolinii, spowoduje przekroczenie dopuszczalnych norm przewidzianych w ww. rozporządzeniu w miejscach dostępnych dla ludności, podczas gdy planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a w takiej sytuacji w myśl art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do uchylenia decyzji obu instancji, podczas gdy w istniejącym stanie faktycznym i prawnym, postępowanie organów obu instancji było przeprowadzone prawidłowo i zostało zakończone decyzjami, w których wykazano zasadność podjętych rozstrzygnięć, a tym samym organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na tym, że WSA w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, gdy skarga podlegała oddaleniu w okolicznościach wskazanych w decyzji.

Organ II instancji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Łodzi oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

W pismach z dnia 29 października 2019 r. oraz z dnia 14 listopada 2022 r. uczestnik postępowania, Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. z siedzibą w R., przedstawiło swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt. II OSK 3828/19 (wyrok dostępny w CBOSA): 1. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

w Łodzi; 2. zasądził od K.Ś. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że inwestycja spełnia przesłanki inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n. w zw. z art. 4 pkt 18 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego wyjaśniając, że dla uznania czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki: podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne oraz przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 u.g.n.

Jak stwierdził NSA, w realiach niniejszej sprawy chodziło o budowę stacji transmisyjnej składającej się m.in. z wieży telekomunikacyjnej wyposażonej w dwie anteny radiolinii. Z samej istoty tej inwestycji wynikało, że nie służy ona zaspokojeniu interesu indywidulanego inwestora lub właściciela działki, na której ma być posadowiona sporna wieża. Celem tej inwestycji było, w kontekście wyposażenia jej w anteny radiolinii, zapewnienie komunikacji między wieżami telekomunikacyjnymi. Ustalenie to jest zgodne z powszechnie dostępną wiedzą encyklopedyczną w odniesieniu do istoty i funkcji radiolinii w telekomunikacji. Odwołanie się w tej kwestii przez Kolegium do encyklopedii internetowej PWN nie stanowiło naruszenia prawa. WSA w Łodzi, poza ogólnikowym podaniem w wątpliwość posłużenia się przez Kolegium wspomnianą encyklopedią, nie wyjaśnił, dlaczego uznaje podane tam informacje za budzące istotne wątpliwości. W szczególności WSA w Łodzi nie podał innego źródła, np. publikacji naukowej, które podważałoby trafność informacji zawartych w encyklopedii, publikowanej przez renomowane wydawnictwo. W dobie postępujących procesów cyfryzacji, argument, że dane źródło pochodzi z zasobów internetowych, nie może mieć znaczenia rozstrzygającego. Ustalenie zaś, że celem planowanej inwestycji było zapewnienie łączności między poszczególnymi wieżami telekomunikacyjnymi, determinuje konkluzję, że cel ten stanowił cel publiczny wskazany w art. 6 pkt 1 u.g.n. W świetle tego przepisu, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń łączności publicznej jest celem publicznym. W realiach niniejszej sprawy chodzi o urządzenie telekomunikacyjne, którego celem jest zapewnienie komunikacji między poszczególnymi wieżami telekomunikacyjnymi poprzez zestaw anten radiolinii. Tym samym, jest to urządzenie niezbędne do funkcjonowania sieci zapewniającej publicznie dostępne usługi telekomunikacyjne. W decyzji ustalającej lokalizację spornej stacji transmisyjnej podano nie tylko dokładną jej lokalizację (uszczegółowioną jeszcze w decyzji Kolegium), ale również wskazano jej elementy oraz określono parametry techniczne. Decyzja ta nie uprawnia inwestora ani do zmiany tych parametrów (w tym co do mocy, kąta pochylenia oraz azymutu anten), ani tym bardziej do rozszerzenia elementów składowych planowanej stacji transmisyjnej, w tym poprzez montaż anten sektorowych. Sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obawy co do ryzyka obejścia prawa poprzez ewentualny montaż anten sektorowych w przyszłości nie mogły zdeterminować oceny co do zgodności decyzji Kolegium z prawem. W świetle art. 56 w zw. z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, a nie decyzją uznaniową. W szczególności, organ powołany do wydania takiej decyzji nie może odmówić ustalenia wnioskowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego kierując się względami słuszności czy też opierając się na ogólnych przesłankach uwzględnianych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

NSA stwierdził również, że w świetle art. 56 u.p.z.p. oraz postanowień Rozporządzenia MŚ brak jest podstaw do badania, czy możliwa jest zmiana kąta nachylenia (tzw. tiltu) lub azymutu tych anten oraz jaki jest zakres możliwego ustawienia tiltu lub azymutu, a w konsekwencji, czy spowoduje to przekroczenie dopuszczalnych norm. Przywołując uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA

z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 (uchwała dostępna w CBOSA), NSA wskazał, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu anten do gruntu niż wskazuje to inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Pozwolenie wydaje się dla inwestycji o określonych parametrach. Gdyby okazało się, że inwestor dokonał modyfikacji parametrów stacji bazowej, to sytuację taką należałoby rozpatrywać w kategorii odstępstwa od udzielonego pozwolenia. Nie można natomiast oczekiwać, żeby inwestor odnosił się do parametrów inwestycji, której nie zamierza realizować. NSA podkreślił również, że wykładnia przyjęta w niniejszym wyroku nie oznacza, że inwestor jest uprawniony do samowolnej zmiany parametrów danej wieży telekomunikacyjnej. Ewentualna zmiana co do rodzaju lub parametrów anten, wykraczająca poza wskazane obecnie parametry, będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnych postępowaniach pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie.

Zdaniem NSA, w świetle przyjętej wykładni przepisów prawa materialnego, prowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego co do charakteru przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, nie było konieczne. Podobnie, zbędne było prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w odniesieniu do możliwego odziaływania przedmiotowej inwestycji z uwzględnieniem hipotecznych zmian co do azymutu lub tiltu anten.

Pismem z dnia 7 marca 2023 r. uczestnik postępowania, Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. z siedzibą w R. przedstawił swoje stanowisko i zarzucił decyzji organu II instancji naruszenie:

1. art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieokreślenie obszaru, na jaki inwestycja będzie oddziaływać, ponieważ jak wynika z treści ustawy nie został on ograniczony do jakiejkolwiek normy tym bardziej, że brak jest w ustawie definicji obszaru odziaływania obiektu;

2. art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w związku z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 39 ustawy prawo ochrony środowiska;

3. art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie sporządzenia osnowy decyzji w sposób sprzeczny z przepisami prawa, ponieważ strony muszą wiedzieć, jakie konkretne przepisy prawa materialnego miały zastosowanie w sprawie;

4. art. 54 pkt 2 lit. a, lit. b i lit. d u.p.z.p. poprzez zaniechanie sporządzenia decyzji z uwzględnieniem ww. przepisów;

5. art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieokreślenie obszaru na jaki inwestycja będzie oddziaływać, ponieważ ustawodawca nie ograniczył go do norm. Ponadto zdaniem ustawodawcy istnieje obowiązek uwzględnienia zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego w środowisku oraz w odniesieniu do stref środowiska pracy, zjawiska odbić;

6. § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez niewskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia;

7. art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponadlokalnie);

8. art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit. a, lit. b i lit. d u.p.z.p., ponieważ z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona środowiska, ochrona interesu osób trzecich.

Stowarzyszenie wniosło aby sąd dokonał wykładni pojęcia środowisko

w rozumieniu ww. przepisów dokonując analizy wszystkich mających zastosowanie

w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej: uCOVID-19) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powyższego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020 r. wyraził pogląd, iż "Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości." (uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19, ONSAiWSA 2021, nr 3, poz. 35).

Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie

w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 25 stycznia 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczeń pełnomocnika skarżącej i uczestników postępowania o możliwościach technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19, o czym strony zostały zawiadomione w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 lutego 2023 r.

Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro strony zostały powiadomione

o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne (zarządzenie z dnia 24 lutego

2023 r.) i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 25 stycznia 2023 r.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

W sprawie należy dostrzec, iż przedmiotowa sprawa podlegała już ocenie tutejszego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt: II SA/Łd 395/19, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 roku sprawy ze skargi K.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 kwietnia 2019 r. nr KO.420-50,52-55/19 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego: 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Radomsko z dnia 24 stycznia 2019 roku, nr KZP.6733.04.2018; 2. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz K.Ś. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt: II OSK 3828/19, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 395/19, w sprawie ze skargi K.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 kwietnia 2019 r., nr KO.420-50,52-55/19, w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego: 1. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. zasądził od K.Ś. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W związku z powyższym należy mieć na uwadze art. 190 p.p.s.a. stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, jest związany stanowiskiem NSA wyrażonym w sprawie. Sąd ten może odstąpić od wykładni prawa zawartej w orzeczeniu NSA jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie będą miały zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. I PKN 226/98, OSN 1999, Nr 15, poz. 486) lub gdy po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny. Jednakże wyjątek ten nie dotyczy niniejszej sprawy.

Wobec powyższego, uwzględniając oceną wyrażoną w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt: II OSK 3828/19, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja

nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 kwietnia 2019 r.,

znak: KO.420-50,52-55/19, uchylająca decyzję Wójta Gminy Radomsko z dnia 24 stycznia 2019 r., znak: KZP.6733.04.2018, ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji transmisyjnej [...]wraz z wieżą telekomunikacyjną oraz wewnętrzną linią zasilania, obejmującą budowę wieży telekomunikacyjnej z wyposażeniem (posadowienie bezpośrednie na fundamencie płytowym), montaż anten radiolinii na wieży (2 szt., zawieszonych na wysokości 59,0 m n.p.t., azymut: 0°, 287°), urządzeń technicznych pod wieżą (TBSB - rozdzielnica, szafa sterująca), wykonanie ogrodzenia (branża konstrukcyjna) oraz budowie wewnętrznej linii zasilającej (branża elektryczna) przewidzianego do realizacji w gm. [...], miejscowość [...], działka nr ewid. [...] obręb [...] w części dotyczącej lokalizacji inwestycji, ustalająca lokalizację inwestycji: działka nr [...] obręb [...], gmina [...], współrzędne geograficzne: [...]N, [...]E, a w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) (dalej: u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 50 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana jest w przypadku, gdy dla danego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta ustala lokalizację inwestycji, która spełnia wymogi definicji "inwestycji celu publicznego", sformułowanej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Bezsporne jest, że teren realizacji inwestycji nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na uwadze zarzuty skargi dostrzec trzeba, że zasadniczo dotyczą one kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji, uwzględniając wskazane regulacje, dokonano prawidłowej kwalifikacji planowanej przez Spółkę inwestycji, jako stanowiącej realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.) (dalej: u.g.n.). Kwestię tę rozstrzygnął jednoznacznie Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 6 grudnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt: II OSK 3828/19, stwierdzając że przedmiotowa inwestycja spełnia przesłanki inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n. w zw. z art. 4 pkt 18 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego. Jak stwierdził NSA, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dla uznania, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki. Po pierwsze, podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne. Po drugie, przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 u.g.n. (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2022 r., II OSK 3777/19, CBOSA). Jeżeli chodzi o lokalne (gminne) lub ponadlokalne znaczenie inwestycji, tu istotne jest przede wszystkim to, że dana inwestycja nie służy wyłącznie zaspokojeniu interesu prywatnego inwestora lub osoby trzeciej, ale ma znaczenie dla urzeczywistnienia interesu publicznego, istotnego dla pewnej zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2022 r., II OSK 567/18, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy chodziło o budowę stancji transmisyjnej składającej się m.in. z wieży telekomunikacyjnej wyposażonej w dwie anteny radiolinii. Jak podkreślił NSA z samej istoty tej inwestycji wynikało, że nie służy ona zaspokojeniu interesu indywidulanego inwestora lub właściciela działki, na której ma być posadowiona sporna wieża. Celem tej inwestycji było, w kontekście wyposażenia jej w anteny radiolinii, zapewnienie komunikacji między wieżami telekomunikacyjnymi. Ustalenie to jest zgodne z powszechnie dostępną wiedzą encyklopedyczną w odniesieniu do istoty i funkcji radiolinii w telekomunikacji. Odwołanie się w tej kwestii przez Kolegium do encyklopedii internetowej PWN nie stanowiło naruszenia prawa. Ponadto trafność ustaleń Kolegium co do funkcji pełnionych przez anteny radiolinii w systemie telefonii komórkowej potwierdza opracowanie Instytutu Łączności - Państwowego Instytutu Badawczego pt. "O stacjach bazowych i antenach", gdzie wskazuje się m.in., że stacje bazowe nie działają niezależnie, ale funkcjonują w sieciach i są ze sobą połączone właśnie za pośrednictwem tzw. sieci szkieletowej. W tym celu wykorzystuje się albo łącza światłowodowe, albo dedykowane łącza radiowe, tzw. radiolinie (https://pem.itl.waw.pl/artyku%C5%82y/o-stacjach-bazowych-i-antenach/). Ustalenie, że celem planowanej inwestycji było zapewnienie łączności między poszczególnymi wieżami telekomunikacyjnymi, determinuje konkluzję, że cel ten stanowił cel publiczny wskazany w art. 6 pkt 1 u.g.n. W świetle tego przepisu, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń łączności publicznej jest celem publicznym. W kontekście tego przepisu, przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18 u.g.n.). Z kolei infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji (art. 2 pkt 8 Prawa telekomunikacyjnego). Przez usługę telekomunikacyjną rozumie się usługę polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej (art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego). Natomiast publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego). Na tle tych regulacji wskazuje się, że zapewnienie funkcjonowania publicznie dostępnych usług telefonii komórkowej wymaga stworzenia odpowiedniej infrastruktury, opartej na systemie masztów wyposażonych w anteny (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2019 r., II OSK 2338/17, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy chodzi o urządzenie telekomunikacyjne, którego celem jest zapewnienie komunikacji między poszczególnymi wieżami telekomunikacyjnymi poprzez zestaw anten radiolinii. Tym samym, jest to urządzenie niezbędne do funkcjonowania sieci zapewniającej publicznie dostępne usługi telekomunikacyjne. Jak podkreślił NSA, w decyzji ustalającej lokalizację spornej stacji transmisyjnej podano nie tylko dokładną jej lokalizację (uszczegółowioną jeszcze w decyzji Kolegium), ale również wskazano jej elementy oraz określono parametry techniczne. Decyzja ta nie uprawnia inwestora ani do zmiany tych parametrów (w tym co do mocy, kąta pochylenia oraz azymutu anten), ani tym bardziej do rozszerzenia elementów składowych planowanej stacji transmisyjnej, w tym poprzez montaż anten sektorowych. Wobec powyższego istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, iż objęta wnioskiem inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Nie mieści się bowiem w dyspozycji § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Przywołane przepisy wprost wyłączają radiolinie spod działania dyspozycji tych norm, a w konsekwencji przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu, organy również prawidłowo stwierdziły, że inwestycja nie będzie oddziaływać na tereny sąsiednie wskazując, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten radiolinii, miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten radiolinii, w odległościach określonych w rozporządzeniu. Natomiast jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 listopada 2022 r. "Nie ma [...] podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji." (uchwała NSA z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, LEX nr 3429156, CBOSA). Stąd zbędne było prowadzenie przez organy obu instancji uzupełniającego postępowania dowodowego w odniesieniu do możliwego odziaływania przedmiotowej inwestycji z uwzględnieniem hipotecznych zmian co do azymutu lub tiltu anten.

Wymaga podkreślania, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Decyzja ta ma charakter wstępny i nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ustala natomiast żadnych praw do tego terenu i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ocena, czy na danym terenie, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczalna jest realizacja określonej inwestycji oraz wskazanie wszelkich warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, wynikających z przepisów prawa, z których inwestor zobowiązany jest się wywiązać na późniejszym etapie projektowania i realizacji. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, określa się na podstawie obowiązujących przepisów prawa i organy nie mogą w decyzji nałożyć obowiązków nieprzewidzianych przez prawo. Stąd też w decyzji określane są wyłącznie warunki oraz szczegółowe zasady dotyczące zagospodarowania i zabudowy wynikające z przepisów prawa. Wydając decyzję lokalizacyjną organ nie może też realizować kompetencji innych organów i rozstrzygać kwestii stanowiących przedmiot odrębnych postępowań.

Należy podkreślić, że na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organy badają wyłącznie kwestię, czy planowane zamierzenie inwestycyjne o wskazanych i określonych parametrach technicznych oraz użytkowych może zostać zrealizowane w określonym miejscu (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 13 września 2018 r., II SA/Op 149/18, LEX nr 2555566, CBOSA; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2021 r., II SA/Gd 834/20, LEX nr 3163369, CBOSA).

Zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który to wniosek powinien spełniać wymogi określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p.

W niniejszej sprawie postępowanie wszczęte zostało na podstawie wniosku Spółki, który spełniał ustawowe wymagania.

Mając na uwadze charakter postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy podkreślić, że organ rozstrzygający o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem strony odnośnie charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i nie działa w ramach uznania administracyjnego. Wydanie decyzji związane jest bowiem ze zbadaniem, czy w świetle przepisów prawa na danym terenie możliwa jest lokalizacja określonej we wniosku inwestycji.

Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że odmowę ustalenia warunków lokalizacji lub określenie ich wbrew żądaniu wnioskodawcy, organ może oprzeć jedynie na wyraźnej sprzeczności z konkretnym przepisami prawa nakładającymi w sposób wyraźny i jednoznaczny określone ograniczenia w tym zakresie.

Szczegółowe zasady postępowania, w tym m.in. co do weryfikacji stanu faktycznego w zakresie zgodności z przepisami odrębnymi oraz co do wymaganych uzgodnień, ustalone zostały w art. 53 u.p.z.p. W art. 54 u.p.z.p. określona została natomiast treść i wymogi dotyczące decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Oceniając na tej podstawie legalność działania organów stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie podejmując rozstrzygnięcie organy nie naruszyły powyższych regulacji.

Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 54 u.p.z.p. W szczególności w decyzji w sposób precyzyjny i prawidłowy określono rodzaj inwestycji wskazując dokładnie jej parametry w tym położenie (uszczegółowione jeszcze w decyzji Kolegium), rodzaj i moc anten (art. 54 pkt 1 ustawy). W decyzji określono także wymagane warunki i szczegółowe zasady w zakresie zabudowy w zakresie zagospodarowania i zabudowy terenu wynikające z przepisów odrębnych (pkt 2 decyzji) oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (pkt 3 decyzji). Poza spełnieniem wymogów co do treści decyzja posiada również część graficzną, o której mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. wydanie decyzji w niniejszej sprawie poprzedzone zostało dokonaniem wymaganej analizy, która w ocenie Sądu przeprowadzona została w sposób prawidłowy i wyczerpujący, co wynika z uzasadnień decyzji organów obu instancji, w szczególności zaś z uzasadnienia decyzji organu I instancji.

Stosownie do brzmienia art. 53 ust. 3 u.p.z.p. w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W związku z powyższym rozpoznając niniejszą sprawę organy przeanalizowały istniejący stan faktyczny w zakresie planowanej inwestycji oraz obowiązujący stan prawny mający znaczenie dla ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikający z przepisów odrębnych. Prawidłowo uwzględniły sposób zagospodarowywania oraz przeznaczenie tak nieruchomości objętej inwestycją, jak i terenów sąsiednich, a także charakter i parametry planowanej inwestycji i dokonały oceny w zakresie jej wpływu na środowisko. Zdaniem Sądu przeprowadzona ocena jest prawidłowa.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nie podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta Sąd stwierdza, że z akt administracyjnych wynika, że inwestor przedstawił moc wyjściową pojedynczego nadajnika, a w Analizie Środowiskowej dołączonej do wniosku wyjaśnił metody obliczania zasięgu promieniowania.

Odnosząc się do zarzutów uczestnika postępowania, Ogólnopolskiego Stowarzyszenia P. z siedzibą w R. zawartych w piśmie z dnia 7 marca 2023 r. Sąd stwierdza, że zarzuty te okazały się chybione, co w większości potwierdzają powyższe rozważania. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale III OPS 1/22 z dnia 7 listopada 2022 r. "uprawniony jest pogląd, że na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.) przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Natomiast odnośnie obszaru na jaki inwestycja będzie oddziaływać to wynika on z akt sprawy – został wskazany na rysunku zawartym w analizie środowiskowej, w której obliczono zasięg oddziaływania dla poszczególnych kątów – 8,0 m oraz 7,1 m na wysokości 56,6 m, co również wskazano w decyzji organu II instancji. Zaś w kwestii wpływu inwestycji na środowisko wskazano w Analizie Środowiskowej, że: "Miejsca występowania pól elektromagnetycznych o wartościach większych niż 0,1 W/m2 występują na znacznych wysokościach tj. powyżej 56 m n.p.t oraz w wolnej przestrzeni (załącznik 5). W związku z tym, że w okolicy nie występuje zabudowa o wysokości zbliżonej do wyznaczonej, nie stanowią one zagrożenia dla ludności oraz środowiska".

Końcowo Sąd podkreśla, że zgodnie art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2022 r., II SA/Ol 539/22, LEX nr 3431277, CBOSA).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się także w przeprowadzonym postępowaniu działań, które naruszałyby

art. 7 k.p.a, art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza również norm prawa procesowego ani materialnego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., decyzja jest zgodna z art. 107 § 1 k.p.a., a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Podsumowując powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 kwietnia 2019 r., znak: KO.420-50,52-55/19, uchylająca decyzję Wójta Gminy Radomsko z dnia 24 stycznia 2019 r., znak: KZP.6733.04.2018, ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego przewidzianego do realizacji w gm. Radomsko, miejscowość [...], działka nr ewid. [...] obręb [...] w części dotyczącej lokalizacji inwestycji, ustalająca lokalizację inwestycji: działka nr [...] obręb [...], gmina [...], współrzędne geograficzne: [...]N, [...]E,

a w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję, odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł

o oddaleniu skargi.

IB