Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 211/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: asystent sędziego Artur Stefański po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. K. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tutejszy sąd. Poprzednio, wyrokiem z dnia 9 lutego 2021 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 375/20 uchylono decyzje wydane przez organy obu instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn: "budowa dwóch domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą".

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] Wójt Gminy S. B. ustalił na rzecz G. i P. K. warunki zabudowy na działce nr [...], fragmencie działki nr [...] oraz działce nr [...], obręb [...] dla inwestycji obejmującej budowę dwóch domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Decyzja wydana została po wcześniejszym rozstrzygnięciu kasacyjnym Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w którym wskazano, między innymi, na braki wniosku o wydanie decyzji, błędne określeniu obszaru analizy oraz konieczność wyjaśnienia, czy w odniesieniu do terenu objętego wnioskiem udzielone zostało pozwolenie na budowę i jakiego obszaru ono dotyczy. W ponownym postępowaniu, inwestor – po wezwaniu organu – pismem z dnia [...] dokonał zmiany i uzupełnienia wniosku, jednak na co nie zwróciły uwagi organy, pismo to nie zostało przez wnioskodawcę podpisane. Pomimo tego, ani Wójt ani SKO nie wezwało wnioskodawcy do uzupełnienia tego braku, podejmując decyzję w oparciu o niepodpisany, zatem bezskuteczny w istocie wniosek.

Wskazując na opisane uchybienie, Sąd nakazał organom przy ponownym rozpoznaniu sprawy przede wszystkim wezwać inwestorów do uzupełnienia braków formalnych wniesionego pisma (podpisania) i dopiero wówczas wydać decyzję, w oparciu o wniosek pierwotny lub jego modyfikację, jeżeli zostanie ona w wyznaczonym terminie podpisana. Od tego zależy bowiem m.in. określenie obszaru inwestycji, a więc i wyznaczenie terenu analizowanego, a tym samym prawidłowe wyznaczenie frontu działki. Sąd nakazał również organom ustalenie w jakim zakresie zmieniono wydane dla tej samej nieruchomości pozwolenie na budowę i wniosek o ustalenia warunków zabudowy rozpoznać z uwzględnieniem zagospodarowania terenu na skutek decyzji udzielającej pozwolenia budowlanego.

Jednocześnie, pomimo zwrócenia uwagi na uchybienie powodujące konieczność uchylenia wydanych decyzji, Sąd w uzasadnieniu wyroku przesądził, że w postępowaniu nie są i nie będą mogły być uwzględnione zarzuty skarżących dotyczące kwalifikowanego naruszenia prawa ze względu na przesłankę określona w art. 156 § 1 pkt 3 kpa tj. uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną. Sąd wyjaśnił, że dla tego samego terenu mogą być wydawane różne decyzje o warunkach zabudowy, jeżeli są wydane na rzecz innego wnioskodawcy lub dotyczą innej inwestycji.

Sąd wskazał również, że nieuzasadnione są te argumenty skargi, w których strony zarzucają organom uwzględnienie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy danych dotyczących podziału geodezyjnego działki nr [...]. Niezależnie bowiem od tego, czy do podziału doszło w wyniku wydania decyzji administracyjnej, czy też w tzw. trybie rolnym, w ramach toczącego się postępowania lokalizacyjnego organy nie mają kompetencji do badania prawidłowości dokonanego podziału, który ujawniony został przez uprawnione do tego organy w ewidencji gruntów i budynków. Słusznie wskazano także, że stan prawny gruntów i budynków wynikający z tej ewidencji, jest dla organów urzędowym źródłem informacji wykorzystywanym w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy w ramach którego organy nie mają podstaw do kwestionowania tych danych.

Rozpoznając sprawę ponownie, Wójt Gminy S. B. w pierwszej kolejności wezwał wnioskodawców do uzupełnienia barków formalnych wniosku o wydanie warunków zabudowy poprzez podpisanie wniosku z dnia [...], przekazanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę oraz dostarczenie aktualnej mapy zasadniczej w skali 1:1000 działki oraz jej frontowej części.

Wezwanie to inwestorzy wykonali w zakreślonym terminie.

Po przeprowadzeniu postępowania, na podstawie wykonanej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania, w dniu [...] Wójt Gminy S. B. wydał decyzję nr [...], w której ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do zrealizowania na działkach nr [...] , fragmencie działki nr [...] oraz na działce nr [...] obręb [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie spełniane zostały wszystkie warunki konieczne do wydania decyzji pozytywnej.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli właściciele nieruchomości sąsiedniej, którzy rozstrzygnięciu zarzucili, że ustalono nim warunki zabudowy na działce, która powstała w wyniku sprzecznego z prawem podziału geodezyjnego, która dodatkowo objęta była przed podziałem prawomocną decyzją numer [...] o warunkach zabudowy. W ocenie strony odwołującej się, ustalenie warunków zabudowy dla działki, która powstała w wyniku sprzecznego z prawem, "przestępczego" podziału, w sposób rażący narusza prawem i na podstawie art. 156 k.p.a. decyzja ta dotknięta jest wadą nieważności.

Po rozpoznaniu odwołania strony decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że prawidłowo wykonana analiza cech i funkcji w zgodnie z prawem wyznaczonym obszarze analizowanym, pozwoliła na ustalenie, że linie zabudowy wyznaczono jako przedłużenie linii zabudowy działek nr [...] i [...], wskaźnik zabudowy ustalono na poziomie 0,2, szerokość elewacji frontowej 13 metrów z tolerancją do 20 %, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie od 3,5 m do 5,5, m z tolerancją do 10 %, dach wielopołaciowy o kącie nachylenia od 30 do 40 stopni. Teren posiada dostęp do drogi publicznej, a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla obsługi zamierzenia, a działka nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolne. Decyzja jest także zgodna z przepisami odrębnymi. W takich okolicznościach, jak podniósł organ odwoławczy, będąc związany żądaniem strony, na skutek zaistnienia wszystkich ustawowych przesłanek pozytywnych, organ zobowiązany był ustalić warunki zabudowy dla przedstawionej inwestycji

W dalszej części uzasadnienia Kolegium podniosło, że decyzja zapadła po uprzednim rozstrzygnięciu sprawy wyrokiem sądu, wobec czego organ pierwszej instancji zobligowany był do wykonania zaleceń sądu zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium, wszystkie zalecenia przez organ zostały wykonane, tj. wezwano strony do podpisania wniosku oraz dostarczenia brakujących elementów, a następnie w oparciu o przedstawione przez stronę dokumenty i w świetle zmodyfikowanego wniosku, wydano prawidłową decyzję.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że podział działki nie jest przedmiotem orzekania w niniejszej sprawie, a raz dokonany podział obowiązuje do czasu prawomocnego wyeliminowania go z obrotu prawnego. Dlatego organy nie badały dokonanego kilka lat wcześniej podziału geodezyjnego, a zarzut dotyczący jego legalności nie mógł zasługiwać na akceptację. Przytoczyło również rozważania WSA we Wrocławiu z wyroku II SA/Wr 375/20 zapadłego w niniejszej sprawie, w zakresie tego, że podział ujawniony w ewidencji gruntów wiąże organy planistyczne.

Dalej Kolegium wyjaśniało, że teren nie leży na gruntach rolnych podlegających ochronie wskazując, że Starosta W. uzgodnił pod tym kątem decyzję o warunkach zabudowy.

Kolegium szeroko omówiło, z przywołaniem stosownych przepisów podstawy ustalenia wskaźnika zabudowy na poziomie 0,12 oraz wyznaczenie wskaźnika szerokości elewacji frontowej.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem M. i R. K. wnieśli skargę do tutejszego Sądu, domagając się jego uchylenia. Decyzji zarzucili naruszenie art. 77§ 1 w związku z art. 80 k.p.a. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że nadal w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...], dotycząca działki [...]. Decyzja ta nie przewidywała podziału działki. W ocenie skarżących bezzasadnie organy pominęły fakt istnienia tej decyzji, natomiast bezprawnie przyjęły, że działka [...] została podzielona, podczas gdy w ocenie strony, podział ten był nielegalny. Wskazali, że Kolegium nie oceniło okoliczności dotyczących podziału, akceptując wydzielone sprzecznie z prawem działki. W uzasadnieniu skargi zawarto szerokie omówienie postępowania podziałowego oraz jego wadliwości.

Zdaniem stron jest oczywistą nieprawdą, że Kolegium nie mogło zająć się sprawą podziału, bowiem na podstawie przepisów k.p.a. organ ten jest zobowiązany jako organ odwoławczy do działać w trybie 77 i 80 k.p.a.

Dodatkowo w skardze zarzucono rażące naruszenie art. 145 k.p.a. poprzez niewszczęcie z urzędu postępowania wznowieniowego w sprawie niezgodnego z prawem podziału oraz art. 156 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji, podczas gdy sprawa została już raz rozstrzygnięta ostateczną decyzją (o warunkach zabudowy z [...]).

Nadto, wbrew wymogom art. 1 ust. 3 u.p.z.p., organ nie ważył interesów prywatnych, w tym zgłaszanych wniosków, zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania.

W skardze zarzucono również, że decyzja Kolegium jest sprzeczna z przepisami odrębnymi, co wiąże się zaakceptowaniem podziału działki nr [...] dokonanego w trybie rolnym (czyli sprzecznie z art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n.). Pomimo, że dotyczy gruntów rolnych, wydana została bez uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Wreszcie rażąco narusza ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie wymagań zachowania ładu przestrzennego, zachowania walorów krajobrazowych oraz walorów ekonomicznych przestrzeni (art. 1 ust. 3 i art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.p.z.p.).

W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Pismem z dnia [...] uczestnicy postępowania – inwestorzy – wnieśli o oddalenie skargi, wskazując na prawidłowość rozważań SKO.

Na rozprawie w dniu [...] skarżący podtrzymali wniesioną skargę, wskazując na błędy w podziale działki [...]. Zarzuciła również, że na jednej działce nie powinny być posadowione dwa domy jednorodzinne.

Uczestnik postępowania również podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z kryteriami legalności określonymi w art. 145 § 1 i § 2 w związku z art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 329 - dalej także jako p.p.s.a) wykazała, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2018 r. poz. 1945 ze zm. – dalej także jako u.p.z.p) a postępowanie administracyjne, w którym wydano orzeczenie objęte kontrolą Sądu dotyczyło legalnej możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianą do realizacji działce nr [...], fragmencie działki nr [...] oraz działce nr [...] w S. B.

Co znamienne, sprawa była już raz przedmiotem rozważania przez tutejszy sądu, który w wyroku wydanym w sprawie II SA/Wr 375/20 uchylił decyzje organów obu instancji i wydał wytyczne co do dalszego procedowania wniosku. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, że w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2022 r., II OSK 2780/19, publik. CBOSA).

Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie (wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1540/21, publik. CBOSA).

W tym kontekście wskazać należy, że w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem II SA/Wer 375/20 Sąd przesądził, w sposób nie pozostawiający wątpliwości, że kwestie dotyczące podziału działki nr [...] oraz zarzuty odnoszące się do kilkukrotnego wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do jednej działki, nie mogą być oceniane w niniejszym postępowaniu, a tym bardziej stanowić podstawy uchylenia decyzji o warunkach zabudowy. Kwestie te szczegółowo omówione zostały w uzasadnieniu do tego wyroku. Sąd w składzie obecnym nie tylko w całości popiera stanowisko wyrażone w przytaczanym wyroku, ale co więcej – będąc związanym wyrażoną tam oceną prawną - nie mógł tych zarzutów skargi ocenić inaczej.

Stąd przedmiotem kontroli Sądu stało się postępowanie organów administracji po uchyleniu wcześniejszej decyzji, a więc kwestia czy wykonane zostały zalecenia Sądu oraz czy wydana w wyniku przeprowadzonego powtórzonego postępowania decyzja odpowiada prawu.

W odniesieniu do wykonania zaleceń Sądu należy stwierdzić, że bez wątpienia w całości zostały przez organ pierwszej instancji zrealizowane. Po otrzymaniu akt sprawy Wójt Gminy S. B. pismem z dnia [...] wezwał inwestorów do uzupełnienia braków formalnych wniosków, w sposób wskazany przez Sąd, tj o podpisanie pisma z dnia [...], przekazanie kopii decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę o raz dostarczenie aktualnej mapy zasadniczej w odpowiedniej skali. Inwestorzy wezwanie wykonali w zakreślonym przez organ terminie. Na podstawie przedłożonej dokumentacji, organ ustalił w sposób zgodny z prawem obszar analizowany i dokonał analizy funkcji i cech zabudowy w tym obszarze. W ocenie Sądu, w okolicznościach kontrolowanej sprawy wystąpiły wszystkie przesłanki obligujące organ lokalizacyjny do ustalenia warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Na terenie planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tak więc zmiana zagospodarowania tego terenu wymagała co do zasady ustalenia warunków zabudowy.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter związany. Jak wynika z art. 61 ust. 1, 2 i 3 p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego albo wykonanie uzbrojenia terenu zostało zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostka organizacyjna a inwestorem;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.);

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy; b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu; c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Co istotne, stosownie do art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p., nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi oraz spełnia wymogi określone w powoływanym wyżej art. 61 p.z.p. Założenie takie odpowiada wyrażonemu w p.z.p. podmiotowemu prawu do zabudowy. W myśl bowiem art. 6 ust. 2 pkt 1 p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy obu instancji, oceniając zamierzenie inwestycyjne uczestników postępowania zasadnie stwierdziły, że zostały spełnione warunki wymienione w art. 61 p.z.p.

W odniesieniu do zarzutu w zakresie odstępstw we wskaźnikach kształtowania zabudowy, w ocenie Sądu również nie mógł on przesądzić o uchyleniu decyzji, albowiem ustalenia dokonane organ w tym zakresie jak i ich wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, są prawidłowe. SKO wyjaśniło bowiem, że przyjęte wskaźniki (na poziomie 0,12) nie przekraczają maksymalnych wartości wskazanych w rozporządzeniu. Wywody organu w tym zakresie są prawidłowe i Sąd w pełni je podziela.

Teren objęty planowanym zamierzeniem inwestycyjnym nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jako że decyzja ta uzgodniona została z właściwym terenowo Starostą.

Nie ma również podstaw do uznania, że zachodzi niezgodność decyzji z przepisami odrębnymi

W ocenie Sądu utrzymana w mocy decyzja organu I instancji nie budzi zastrzeżeń także pod względem formalnym. Decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p., a mianowicie:

1) rodzaj inwestycji,

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Należy również zwrócić uwagę, że projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, sporządzony został przez uprawnioną osobę. Postępowanie przed organami administracji zostało przeprowadzone w sposób, który zapewnił wszystkim stronom możliwość czynnego w nim udziału.

W odniesieniu do zarzutów niewszczęcia przez SKO postępowań nadzwyczajnych w sprawie wznowienia postepowania i w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej i o warunkach zabudowy, wskazać należy, że nie jest prawdą, że na Kolegium w niniejszej sprawie ciążył taki obowiązek. Owszem, Kolegium ma możliwość wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, kiedy uzna, że zachodzą ku temu przesłanki. Nie jest to jednak bezwzględnym obowiązkiem Kolegium. Nadto, jeżeli strona postępowania uważa, że zachodzą warunki do wznowienia lub stwierdzenia nieważności, uprawniona jest do złożenia odpowiedniego wniosku w tym zakresie do właściwego organu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa,. Oddalił skargęł na zasadzie art. 151 ppsa.