Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 95/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1 i par. 3 w zw. z art. 230
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2009r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. oraz A. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. M. działająca imieniem własnym oraz swego brata A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] położonej w K. oraz uporządkowania terenu po rozbiórce.

Wobec faktu nieopłacenia powyższej skargi skierowano do A.M. jako skarżącej oraz pełnomocnika współskarżącego A.G. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 20 lutego 2009r. wzywające wyżej wymienionych do solidarnego uiszczenia kwoty 500 zł tytułem wpisu sądowego

w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, z jednoczesnym pouczeniem

o rygorze odrzucenia skargi na wypadek niewykonania wezwania. Zaznaczono również, iż uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia.

Po rozpoznaniu złożonego przez skarżącą wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 20 maja 2009r. odmówił przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lipca 2009r., sygn. akt II OZ 570/09 oddalił zażalenie A. M. na rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji.

W związku z powyższym wezwano A. M. do wykonania wspomnianego wyżej zarządzenia z dnia 20 lutego 2009r., wskazując taki sam jak

w tym zarządzeniu termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi i rygor mający zastosowanie w razie niewykonania wezwania.

Wezwanie to A. M. otrzymała dnia 7 sierpnia 2009r.

W odpowiedzi na nie (nadanej w urzędzie pocztowym dnia 13 sierpnia 2009r.) podniosła, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego kwestii prawa pomocy. Wskazała, iż nie uiści kwoty wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym

w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, co wynika z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), określanej dalej jako P.p.s.a. Stosownie z kolei do § 2 tegoż przepisu pismem takim jest m. in. skarga.

Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – art. 220 § 1 P.p.s.a. W razie nieopłacenia skargi, pomimo stosownego wezwania, skarga podlega odrzuceniu – art. 220 § 3 P.p.s.a.

Mając na uwadze brzmienie powołanych przepisów, jak też realia sprawy Sąd stwierdza brak możliwości nadania jej dalszego biegu. Jak już bowiem wyżej zaznaczono wzywano A. M. jako skarżącą oraz pełnomocnika współskarżącego A. G. do solidarnego uiszczenia kwoty wpisu sądowego. Pomimo tego wezwania powyższy brak skargi nie został uzupełniony przez żadnego ze skarżących, zaś wniosek A. M. o zwolnienie od kosztów sądowych został negatywnie załatwiony. Wobec zatem upływu terminu do dokonania przedmiotowej czynności, który nastąpił względem skarżących w dniu 14 sierpnia 2009r. należało odrzucić wniesioną przez nich skargę.

Orzeczenie oparto o art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a.