Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 615/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1  3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Zofia Skrzynecka (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 30 października 2013r. sprawy ze skargi B. J. – C., A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2012r. oddala skargę


UZASADNIENIE

B.J. – C. i A.C. (dalej powoływani jako: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta z dnia "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 r.

Z uzasadnienia poddanej kontroli Sądu decyzji wynikało, że wymierzając zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2012 r. w wysokości 15.608 zł, Prezydent przyjął do podstawy opodatkowania nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej położone w O. przy ul. "[...]" na działkach o numerach ewidencyjnych "[...]", "[...]" i "[...]", tj.: grunty o powierzchni 1.800 m2, budowlę o powierzchni 10.000 m2 oraz budynek o powierzchni 677,94 m2.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili jej naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej jako: "u.p.o.l.", poprzez przyjęcie, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę uzasadnia wymiar podatku od nieruchomości według najwyższych stawek tego podatku, jak również podnieśli zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.).

Uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" powołało treść art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l. Jak wskazało, w art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy zdefiniowano pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", którymi są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W ocenie organu, w świetle tego przepisu sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odwołując się natomiast do art. 2 ust. 2 u.p.o.l. organ stwierdził, że jedynie w przypadku, gdy podatnik prowadzący działalność gospodarczą posiada użytki rolne, konieczne jest ustalenie sposobu jego wykorzystywania przez podatnika.

Tym samym organ II instancji nie podzielił stanowiska skarżących, że w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. niezbędny jest warunek wykorzystywania, chociażby pośredniego, nieruchomości do działalności gospodarczej. Nie zgodził się ponadto z twierdzeniami odwołania, że organ I instancji był zobligowany do ustalenia, czy nieruchomości wchodziły w skład przedsiębiorstwa podatnika. W jego ocenie, poczynione w niniejszej sprawie ustalenia organu I instancji pozwalały zakwalifikować ww. przedmioty podatku jako podlegające podatkowi od nieruchomości według najwyższej stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Z dołączonej bowiem do akt sprawy informacji z ewidencji działalności gospodarczej wynikało, że A.C. prowadzi działalność gospodarczą, zaś ww. grunty zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako "Ba" – tereny przemysłowe.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z przedłożoną przez podatników do akt sprawy umową najmu z dnia "[...]", dotyczącą m.in. działek o numerach ewidencyjnych "[...]", "[...]" i "[...]", nieruchomości te zostały oddane w najem Spółce A z siedzibą w W. na cele prowadzonej przez najemcę działalności gospodarczej, o czym stanowił § 3 tej umowy.

Odnosząc się natomiast do ustanowionej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przesłanki "względów technicznych", Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że definiuje ją orzecznictwo sądów administracyjnych, w świetle którego jest nią trwała i obiektywna przeszkoda w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podkreślił m.in., że względy techniczne nie mogą mieć charakteru przejściowego (p. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10), jak również, że nie mogą do nich zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe (p. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06).

Odnosząc się w powyższym kontekście do argumentów podniesionych przez odwołujących się w piśmie z dnia 19 grudnia 2012 r. dotyczących stanu technicznego budynku nieczynnej kotłowni posadowionego na działce o nr "[...]", organ II instancji zaznaczył, że nabycie ww. nieruchomości w dniu 29 grudnia 2010 r. nastąpiło w ramach autonomicznej decyzji gospodarczej podatników. Wskazał, że stan techniczny budynku w chwili nabycia nie nasuwał wątpliwości co do jego przydatności w działalności gospodarczej, jak również nie nasuwał wątpliwości co do jego przydatności w prowadzonej działalności gospodarczej przez najemcę tego budynku w chwili zawarcia umowy najmu tego budynku, co potwierdzało brzmienie § 1 umowy z dnia "[...]". Organ II instancji odwołał się również do wyników postępowania dowodowego, w ramach którego przeprowadzono dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa powołanego przez organ I instancji. W ocenie organu, biegły inż. J.L. potwierdził, że aktualny stan techniczny budynku w pełni pozwala na użytkowanie go do dowolnych celów związanych z działalnością gospodarczą pod warunkiem wykonania remontów bieżących. Ocenił ponadto, że obiekt nie stanowi żadnego zagrożenia technicznego dla bezpiecznego i długotrwałego użytkowania. Stwierdził, że nie występują okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie budynku do przeprowadzenia działalności gospodarczej, zaś stan techniczny budynku nie kwalifikuje go do rozbiórki, opróżnienia lub wyłączenia z użytkowania. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że podczas oględzin dokonano pomiaru budynku, a obecny w ich trakcie przedstawiciel podatników W.C. poinformował biegłego, ze nie przeprowadzono żadnych zmian od momentu zakupu. Ponadto w dniu 20 grudnia 2012 r. na wniosek strony przesłuchano biegłego, który podtrzymał swoje stanowisko dotyczące stanu technicznego budynku. Organ I instancji ustalił także, iż budynek kotłowni nie został wyłączony z użytkowania ani opróżniony przez organ nadzoru budowlanego.

Powyższe ustalenia, zdaniem Kolegium, wskazywały, że w niniejszej sprawie nie zachodziły "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. Kolegium nie dopatrzyło się ponadto naruszenia art. 120, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący wnosząc o uchylenie opisanej wyżej decyzji organu odwoławczego, zarzucili jej naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem sporu w sprawie była zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki gruntów i budynków stanowiących współwłasność podatników, w sytuacji gdy podnosili oni, iż przedmioty opodatkowania nie są składnikiem majątku przedsiębiorcy i nie są wykorzystywane dla celów prowadzonej przez A.C. działalności gospodarczej, lecz są przedmiotem najmu przez B.J. – C., który nie stanowi działalności gospodarczej. W związku z powyższym, w ocenie skarżących, organy powinny były ustalić, które z posiadanych przez nich nieruchomości stanowią majątek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a które należy zaliczyć do ich majątku osobistego. Podnieśli, że w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną spełnienie hipotezy normy prawnej zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wymaga wykazania przez organ podatkowy, że dana nieruchomość jest elementem przedsiębiorstwa w rozumieniu definicji zawartej w art. 55¹ Kodeksu cywilnego. Wymiaru podatku od nieruchomości osobie fizycznej według najwyższych stawek nie może bowiem uzasadniać wyłącznie sam fakt, że prowadzi ona działalność gospodarczą. Stanowisko organu prowadzi do naruszenia wyrażonej w art. 32 Konstytucji zasady równości wobec prawa, gdyż niezasadne jest różne traktowanie podatników polegające na stosowanie różnych stawek dla celów podatku od nieruchomości wyłącznie ze względu na fakt prowadzenia lub nieprowadzenia działalności gospodarczej.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej, skarżący podnieśli, że w toku postępowania nie została wyjaśniona okoliczność, czy sporne nieruchomości wchodzą w skład majątku przedsiębiorcy. Niezasadne było natomiast wskazanie przez organ I instancji, że wymiaru podatku dokonano zgodnie ze złożoną przez podatników informacją w sprawie podatku od nieruchomości. Organ powinien był bowiem rozważyć możliwość błędnego wypełnienia deklaracji przez podatników. Ponadto zarzucono, że w zakresie ustaleń, czy sporne nieruchomości stanowią składniki majątku przedsiębiorcy, organ I instancji nie zbadał materiałów źródłowych (np. akty notarialne, ewidencja środków trwałych). Tym samym nie mógł też skutecznie wywodzić, że znajdują się one we władaniu tego przedsiębiorcy.

Uznając, że powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzeczenia sądowe nie potwierdzają słuszności wyrażonego w niej stanowiska, podkreślono, że część z nich została wydana w innym stanie faktycznym (uchwała NSA z 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt FPK 3/00, wyrok WSA w Gdańsku z 7 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1294/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 709/12), jak również nie dotyczyła podatku od nieruchomości (postanowienie WSA w Rzeszowie 24 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 729/11), czy też została uchylona w wyniku kontroli instancyjnej (wyrok WSA w Opolu z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 160/10).

Ponadto w ocenie skarżących, zaskarżona decyzja nie spełniła wymogów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 122, art. 187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, oparł rozstrzygniecie sprawy na opinii sporządzonej przez inż. J.L. Pominął natomiast informacje wynikające z operatu szacunkowego z dnia 20 sierpnia 2009 r. sporządzonego przez licencjonowanych rzeczoznawców majątkowych, według którego, podobnie jak ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z 9 stycznia 2012 r. udzielonej przez poprzedniego właściciela nieruchomości – Spółdzielnię B, budynek kotłowni przeznaczony jest do rozbiórki. W tym aspekcie, w ocenie strony, bez znaczenia było niedokonanie oficjalnych zgłoszeń we właściwych organach administracji co do stanu tego budynku. Ponadto zgodnie z powołaną informacją Spółdzielni nie jest możliwe jakiekolwiek obecne wykorzystanie budynku, gdyż zastosowane uprzednio w budynku rozwiązania techniczno – konstrukcyjne i funkcjonalne wynikające ze specyfiki kotłowni nie pozwalają na wykonanie adaptacji obiektu na inne cele niż pierwotnie założone. Wbrew zatem stanowisku organów, przyjmując nawet, że w/w nieruchomość stanowi składnik majątku przedsiębiorcy, nie było podstaw do opodatkowania jej według stawek określonych dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą ze względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 22 października 2013 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, ponownie podniesiono, że organ I instancji, realizując wymóg ustalenia stanu faktycznego sprawy i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, powinien był ustalić, czy nieruchomości zostały ujęte w ewidencji środków trwałych prowadzonej w działalności gospodarczej A.C. W ocenie skarżących, bagatelizowanie przez organy ich twierdzeń, że nieruchomości te nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych dowodzi dokonania oceny sprawy z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przywołać w tym miejscu należałoby również art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wyrok wydaje się po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2, tj. nie przekazał skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy i strony, czynności materialnych i procesowych, pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne, jak również ocenę zarzutów zawartych w skardze i w rezultacie kontrolę zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia (p. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1058/07, Lex nr 357507).

Jak wynika z powyższego, jednym z podstawowych obowiązków sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych przez organ aktach materiał dowodowy był pełny i wystarczający do wydania zaskarżonego aktu. Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza zawartości akt sprawy wskazywała na nieprawidłowości w kompletowaniu akt administracyjnych, która to czynność w istocie sprowadziła się do sporządzenia na potrzeby niniejszej sprawy odpisów dokumentów (w znacznej części niepoświadczonych za zgodność z oryginałem) z akt administracyjnych sprawy zawisłej przed Sądem pod sygn. akt I SA/Ol 612/13 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. dotyczącego nieruchomości położonych w O. przy ul. "[...]", pomimo że zebrany w tej sprawie materiał dowodowy w znacznej części nie dotyczył nieruchomości objętych wydanym w tej sprawie rozstrzygnięciem, lecz właśnie nieruchomości, o których opodatkowaniu rozstrzygnięto w niniejszej sprawie. Poddając krytycznej ocenie sposób skompletowania przedstawionych w niniejszej sprawie akt administracyjnych, wskazać również należy, że odstaje on od przyjętych w tym zakresie kanonów co do chronologii gromadzonych w aktach materiałów i dowodów, i w konsekwencji może powodować znaczne trudności w zapoznaniu się z tymi materiałami przez stronę postępowania. Lektury tych akt nie ułatwia też zamieszczenie w nich materiałów dotyczących innych okresów podatkowych niż objęty danym postępowaniem (np. postanowienie z dnia "[...]", k. 77 verte akt adm.), czy też dotyczących innych nieruchomości należących do podatników niż objęte niniejszym postępowaniem (np. akt notarialny z dnia "[...]", Rep. A Nr "[...]", k. 26 – 32 akt adm.).

Niewątpliwie chaotyczny sposób skompletowania akt administracyjnych sprawy był przejawem pewnego braku kontroli przez organ I instancji nad przebiegiem prowadzonego przez niego postępowania, co – jak może Sąd jedynie przypuszczać – mogło mieć związek z równoległym prowadzeniem wobec skarżących wielu postępowań podatkowych obejmujących różne przedmioty opodatkowania i okresy podatkowe. W tej kwestii w orzecznictwie sądowym {p. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 321/09 (Lex nr 514955), wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 644/10 (Lex nr 749631), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 745/10 (Lex nr 748832), wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 649/12 (Lex nr 1234865)}, podnosi się, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest przepisu, który nakazywałby, aby dokonując wymiaru podatku od nieruchomości, organ I instancji miał obowiązek objęcia jedną decyzją wszystkich nieruchomości podatnika na terenie danej gminy. Z tego też względu sytuacja, w której wobec podatnika zostanie wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszystkie posiadane przez niego nieruchomości i sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie nieruchomości te obejmą, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego, jakie z tytułu podatku od nieruchomości poniesienie podatnik za dany rok podatkowy. Wydanie jednej decyzji należy zatem postrzegać jako sytuację idealną – tym samym nie zawsze możliwą do zrealizowania – mając w szczególności na uwadze, że jak dotąd nie została wdrożona ewidencja podatkowa nieruchomości prowadzona w zintegrowanym systemie informatycznym, a z drugiej strony, że niektórzy z podatników dysponują mieniem nieruchomym znacznych rozmiarów, co powoduje, że równolegle składają odrębne deklaracje w podatku od nieruchomości dotyczące różnych przedmiotów opodatkowania.

Przedstawione powyżej stanowisko sądów administracyjnych zyskało akceptację Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki: z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 2120/09, z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 716/11; z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 107/11; z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 529/11 i II FSK 1331/11; z dnia 18 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1718/11, z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 763/11, wszystkie opublikowane na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), który przychylił się do poglądu, że każdy z samodzielnych przedmiotów opodatkowania wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l. (tj. grunt, budynek lub jego część, budowla lub jej część związana z prowadzeniem działalności gospodarczej) konstytuuje (wraz ze stroną podmiotową opodatkowania) odrębne zobowiązanie w podatku od nieruchomości, a zatem nie można zasadnie wyprowadzić obowiązku organu podatkowego objęcia jedną decyzją z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wszystkich przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Jakkolwiek nie można w świetle powyższego dyskredytować praktyki polegającej na prowadzeniu wielu postępowań w przedmiocie podatku od nieruchomości w stosunku do tego samego podatnika, którego przedmioty podatku znajdują się na obszarze właściwości organu podatkowego, gdyż przepisy u.p.o.l. nie stanowią w tym zakresie żadnych zakazów czy też nakazów co do postępowania organu, to podkreślenia wymaga, że zwłaszcza w takiej sytuacji organ podatkowy powinien dołożyć wszelkich starań, by przy wielości przedmiotów opodatkowania i ich różnej sytuacji prawnopodatkowej nie dopuścić do powstania ewentualnych błędów czy zaniedbań. Niewątpliwie w takim przypadku optymalnym rozwiązaniem nie tylko dla organów podatkowych, ale przede wszystkim dla strony, dla której powinno się stworzyć jasne i klarowne ramy prowadzonego wobec niej postępowania, byłoby prowadzenie jednego postępowania podatkowego dotyczącego danego okresu podatkowego i obejmującego jej wszystkie nieruchomości. W sytuacji natomiast, gdy organ, jak w niniejszej sprawie, prowadzi wobec podatników wiele postępowań podatkowych, obowiązany jest dołożyć należytej staranności, by postępowania te były one identyfikowalne przez stronę, tj. prowadzone w taki sposób, by nie było wątpliwości co do tego, co jest ich przedmiotem. Temu zaś ma służyć m.in. należyte kompletowanie akt sprawy. Jednym zaś z wymogów w tym zakresie jest również, by materiały z innego postępowania, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały włączone do akt tej sprawy w formie postanowienia, o czym powinna zostać poinformowana strona postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie, wbrew przepisom art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej, wykorzystano materiały zgromadzone w toku innego postępowania podatkowego na okoliczność stanu technicznego budynku byłej kotłowni posadowionego na działce nr "[...]" (m.in. protokół z przeprowadzonych w dniu 9 listopada 2012 r. oględzin obiektu przy udziale biegłego, k. 48 akt adm., opinia biegłego k. 49 – 52)) bez uprzedniego włączenia ich do akt niniejszej sprawy w odpowiedniej formie procesowej.

Opisane powyżej uchybienia, jakkolwiek stanowią efekt pewnych niedopatrzeń organu I instancji, nie mogły zostać poczytane za uchybienia skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie mogły one mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, pomimo wskazanych powyżej pewnych mankamentów w zakresie jego dokumentowania, był pełny i wystarczający do wydania decyzji organu I instancji, a następnie zaskarżonej decyzji, przy czym obie decyzje te zostały w prawidłowy sposób umotywowane. Powyższe zaś, w ocenie Sądu, czyniło niezasadnym zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powołane wyżej normy stanowiące o obowiązkach organów podatkowych w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie organy w sposób rzetelny i prawidłowy ustaliły stan ewidencyjny nieruchomości podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie wypisu z ewidencji gruntów, budynków i lokali (k. 36 akt adm.), z którego wynika, że skarżący są współwłaścicielami działek położonych w O., obręb "[...]", o numerach ewidencyjnych "[...]", "[...]" i "[...]", oznaczonych w ewidencji symbolem "Ba" – tereny przemysłowe. W aktach sprawy znajduje się również protokół z oględzin budynku posadowionego na ww. nieruchomości przeprowadzonych z udziałem biegłego z zakresu budownictwa inż. J.L. i pełnomocnika Spółki W. C. (k. 48 akt adm.). W oparciu o wynik tych oględzin biegły sporządził następnie opinię dotyczącą oceny stanu technicznego ww. budynku, zawierając w niej oprócz własnych wniosków również dokumentację fotograficzną sporządzoną w toku oględzin (k. 49 – 52 akt adm.). Ponadto organ I instancji przesłuchał biegłego w dniu 20 grudnia 2012 r. na okoliczności objęte opinią. Zgromadził również dane z ewidencji działalności gospodarczej, w świetle których A.C. prowadzi od dnia 13 grudnia 2011 r. działalność gospodarczą w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (k. 68 akt adm.), jak również odwołał się do zawartej w dniu "[...]" umowy najmu ww. nieruchomości (k. 74 – 75 akt adm.).

Uwzględniając zebrane w niniejszej sprawie dowody, trudno wywodzić, że organy podatkowe nie dążyły do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Również sami skarżący nie wskazali, jakie dowody i na jaką okoliczność powinny były powołać organy. Dopiero w piśmie procesowym z dnia 22 października 2013 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, podnieśli, że dla ustalenia związku ww. nieruchomości z prowadzoną przez A.C. działalnością gospodarczą istotne było przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych prowadzonej dla tej działalności, z której wynikałoby, czy ww. nieruchomości zostały w tej ewidencji ujęte. Do tego jednak zarzutu, z uwagi na jego powiązanie z inną wyłaniającą się w sprawie kwestią sporną na tle wykładni prawa materialnego, tj. przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sąd odniesie się w dalszej części uzasadnienia. W ocenie Sądu, uzasadnienie zarzutów skargi w zakresie zasadniczego przedmiotu sporu, jakim było opodatkowanie budynku byłej kotłowni, wskazywało, że intencją strony było nie tyle zakwestionowanie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, co wyrażonej na ich gruncie oceny. Ta zaś była skutkiem przyjętego przez organy stanowiska w kwestii wykładni przepisów prawa materialnego, w szczególności ww. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l..

Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. definiuje pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Analizując w aspekcie brzmienia tego przepisu argumentację skargi, wskazać należy, że poddaje ona w wątpliwość stanowisko organów podatkowych w dwóch kwestiach, tj. po pierwsze w kwestii sposobu wykorzystania nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, który – w ocenie skarżących – ma wpływ na możliwość opodatkowania podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek, a po wtóre – w kwestii przesłanki względów technicznych, których istnienie w tej sprawie, zdaniem skarżących, uzasadnia zły stan techniczny budynku byłej kotłowni.

Nie znajdując podstaw do przychylenia się do stanowiska skarżących w pierwszej z ww. kwestii, Sąd podzielił argumentację organów podatkowych, że z uwagi na brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyraźnie wynika bowiem, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania, które to wobec braku stosownej definicji w ustawie podatkowej, należy rozumieć w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego (wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowoprawnego stanu faktycznego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1016/12, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem też znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie czasu wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. W świetle art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. nieistotny jest również cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, czy też okoliczność, czy też to, czy nieruchomość wchodzi bądź nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa, która jest nietrafnie podnoszona przez skarżących. Z powyższych względów w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że analizowany przepis nie uzależnia opodatkowania nieruchomości od sposobu jej wykorzystywania przez podatnika (wyroki NSA z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07, Lex nr 495385, wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07, Lex 528078, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, Lex 478297).

Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni art. 1 a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., uznając, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, chociażby był on tylko jednym ze współwłaścicieli przedmiotów opodatkowania, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach z zastrzeżeniem ust. 5 (który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie). Z art. 5 u.p.o.l. wynika natomiast, iż o zastosowaniu konkretnej stawki podatku decydują względy przedmiotowe, a nie względy podmiotowe, a zatem w sytuacji, gdy tylko niektórzy ze współwłaścicieli mają status przedsiębiorcy, jest to okoliczność wystarczająca do zastosowania maksymalnej stawki podatku w odniesieniu do wszystkich podatników.

Przedstawione powyżej zasady opodatkowania najwyższą stawką podatku nieruchomości znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy, ulegają wyłączeniu jedynie w stosunku budynku mieszkalnego (wraz ze związanym z nim gruntem), któremu to wolą samego ustawodawcy nie przypisuje się związku z działalnością gospodarczą. Zatem budynek taki jest obciążony stawkami podatku właściwymi dla budynków mieszkalnych, a grunt według stawek właściwych dla gruntów pozostałych.

Uznając zatem, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadanego majątku nieruchomego, a nie od działalności podatnika, czy też sposobu wykorzystywania majątku nieruchomego przez podatnika, stwierdzić należało, że bez znaczenia dla sposobu opodatkowania tym podatkiem był argument skarżących, że w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną istotne jest rozróżnienie opodatkowania nieruchomości, które są wykorzystywane na cele działalności gospodarczej i nieruchomości, które są wykorzystywane na cele niezwiązane z tą działalnością. Jedyne bowiem rozróżnienie, jakie w odniesieniu do przedsiębiorcy czyni w tym względzie ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., dotyczy opodatkowania budynku mieszkalnego wraz ze związanym z nim gruntem. Poszukiwanie zatem innych względów, które takie różnicowanie majątku nieruchomego przedsiębiorcy miałoby uzasadniać, jest w świetle ww. przepisu nieuprawnione. Stąd też, wbrew argumentacji skarżących, wpływu na wynik sprawy nie mogło mieć nieustalenie przez organy podatkowe, czy budynek byłej kotłowni został wpisany do ewidencji środków trwałych prowadzonego przez podatnika przedsiębiorstwa, co przekładałoby się na możliwość tworzenia kosztów w podatku dochodowym poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Dowód ten nie mógł mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż, jak już wyżej wskazano, przepisy u.p.o.l. nie wiążą możliwości opodatkowania podatkiem od nieruchomości według wyższej stawki tego podatku związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy w przypadku budowli – w ogóle możliwości opodatkowania tym podatkiem, od ujęcia przedmiotów podatku w prowadzonej przez przedsiębiorcę ewidencji środków trwałych, lecz od posiadania tych przedmiotów przez przedsiębiorcę, o czym stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l..

Zauważyć przy tym należy, że w powołanym w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 32/11 (Lex nr 1225657), nie podzielono poglądu, iż już samo posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych, jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd w wyroku tym zaaprobował przeciwne stanowisko, iż nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel.

Powyższa linia orzecznictwa sądowego była kontynuowana m.in. w powołanym również przez stronę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1858/11 (opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przykładowo można byłoby też wskazać na wyrok z dnia 24 września 2010 r. o sygn. akt II FSK 831/09 (Lex nr 745888), w którym zwrócono uwagę, że nie można poprzestać jedynie na literalnym znaczeniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tj. traktować jako związane z działalnością gospodarczą wszystkie nieruchomości i obiekty budowlane podatnika. Organ podatkowy, w razie wątpliwości dotyczących charakteru gruntów i budynków, powinien podjąć wszelkie możliwe czynności dowodowe w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w tym zakresie jest o tyle istotne, że określenie "grunty związane" jest szerokim pojęciem. Określenie to jest niewątpliwie niejednoznaczne, ale w każdym razie oznacza połączenie czegoś z czymś, stosunek między rzeczami, zjawiskami itp. połączonymi ze sobą w jakiś sposób, wreszcie odniesienie, zastosowanie do kogoś lub czegoś, powiązane z czymś. W tej sytuacji, zdaniem NSA, organy powinny dokonać ustaleń co do tego, czy faktycznie przedmiot opodatkowania będący we władaniu strony związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Odwołać by się można było również do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. , sygn. akt II FSK 2092/11, II FSK 2470/12, II FSK 3212/12, w których wyrażono stanowisko, że związek przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą należy rozpatrywać w kontekście przesłanki "względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine. W świetle tego poglądu, opodatkowanie gruntu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wymaga ustalenia, że nie zachodzi negatywna przesłanka względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie go do konkretnej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę będącego podatnikiem podatku od nieruchomości, a nie jakiejkolwiek innej działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, gdyby nawet przychylić się do stanowiska prezentowanego powyżej wskazującego na konieczność dokonania ustaleń w kwestii faktycznego przeznaczenia nieruchomości (którego Sąd, jak już wyżej zaznaczono, nie podziela), to pomimo stwierdzenia, że organy podatkowe dokonały błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, nie miałoby to wpływu na wynik niniejszej sprawy. Z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wynikało bowiem, że A.C. od dnia 13 grudnia 2011 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (k. 68 akt adm.). Zważywszy zatem na zawartą w dniu "[...]" umowę najmu, na mocy której oddano w najem m.in. działki gruntu o nr "[...]", "[...]" i "[...]" zabudowane budynkiem kotłowni oraz wolnostojącym kominem stalowym (§ 1 ust. 3 umowy), niezasadne stają się zarzuty skargi, że nieruchomości te wraz z posadowionym na niej budynkiem i budowlą nie wykazują związku z prowadzoną przez A.C. działalnością gospodarczą. Wbrew twierdzeniom skarżących, nie było oczywiste, że po stronie wynajmującego wystąpiła jedynie B.J. – C., skoro nieruchomości oddane w najem stanowią przedmiot współwłasności małżonków C., a w § 1 tej umowy wymieniono również A.C. jako stronę tej umowy, a ponadto w § 12 wskazano, że umowę sporządzono w trzech jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron. Tym samym na uwzględnienie nie mogły zasługiwać zarzuty skargi, że przedmioty opodatkowania nie wykazują związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez A.C., lecz są wykorzystywane wyłącznie przez B.J. – C. na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą. Zaznaczyć przy tym należy z analizy dalszych postanowień tej umowy wyłaniały się inne okoliczności potwierdzające związek ww. przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą. Na ten związek wskazuje bowiem przede wszystkim § 3 umowy, w którym strony postanowiły, że wynajmowana nieruchomość wykorzystywana będzie na cele prowadzonej przez najemcę (tj. Spółka A z siedzibą w W.) działalności gospodarczej, zaś wykorzystanie przedmiotu najmu do innych celów wymaga zgody wynajmującego. Ponadto odwołać należało się do § 4 ust. 1 umowy, w którym ustalono wysokość czynszu z tytułu najmu w wysokości "25.000,00 zł miesięcznie + podatek VAT w aktualnie obowiązującej wysokości". W § 4 ust. 4 postanowiono z kolei, że czynsz będzie płatny miesięcznie z góry na podane konto bankowe w terminie do 10 – go każdego miesiąca w oparciu o prawidłowo wystawiona i doręczoną wynajmującemu fakturę VAT. Najemca upoważnił ponadto wynajmującego do wystawienia faktury VAT bez podpisu odbiorcy. W kolejnych zaś zapisach umowy uzgodniono m.in. sposób korzystania z przedmiotu najmu, dokonywania nakładów oraz ponoszenia kosztów eksploatacji, remontów i podatku od nieruchomości, których ciężar został przeniesiony na najemcę.

Skoro, jak już wyżej wskazano, w § 4 umowy najmu z dnia "[...]" postanowiono, że skarżący, jako wynajmujący, będą z tytułu tej umowy wystawiali co miesiąc faktury VAT, wykazując w nich kwotę należnego czynszu w wysokości 25.000 zł oraz kwotę podatku VAT, determinowało to bezsprzecznie, że nieruchomości objęte umową najmu wykazywały związek z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą. Istotne było również, że związek ten nie dotyczył jakiejkolwiek działalności gospodarczej prowadzonej przez podatników, lecz działalności, która obejmowała świadczenie usług w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.

Sąd nie podzielił ponadto stanowiska w zakresie drugiej z kontestowanych przez skarżących kwestii dotyczących przesłanki "względów technicznych", której istnienie, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine, skutkuje wyłączeniem z opodatkowania podwyższoną stawką przedmiotu opodatkowania znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że przez względy techniczne należy rozumieć trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej (p. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2128/09, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz liczne orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, np.: we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 125/11, Lex nr 785784, w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 659/10, Lex nr 747050, w Gdańsku z dnia 10 września 2009 r. I SA/Gd 137/09, Lex nr 525706). Pojęciem "względów technicznych" nie są natomiast objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości (np. wyrok tut. Sądu z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 288/12, Lex nr 1215689). Za niedopuszczalną należy uznać również próbę rozszerzenia pojęcia "względy techniczne" w oparciu o analizę ekonomicznej celowości zabiegów zmierzających do przywrócenia gruntów czy budynków do użyteczności gospodarczej, zamiast oparcia oceny tylko na technicznej możliwości przywrócenia tej użyteczności (wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1490/10, Lex nr 1125426).

Analizowanym pojęciem "względów technicznych" zajmowały się sądy administracyjne niejednokrotnie w swym orzecznictwie, na gruncie którego zauważalna jest ewolucja rozumienia tego pojęcia. Oprócz wskazanej już wyżej koncepcji, iż w ramach tej przesłanki należy rozpatrywać okoliczność brak możliwości wykorzystania budynku w konkretnej działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika, wskazuje się również, że wbrew wcześniejszym tendencjom w orzecznictwie, przesłanka ta nie musi mieć charakteru niezależnego od woli podatnika (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt III SA/Po 409/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl); jak również nie może być oceniana wyłącznie w kategorii względów budowlanych (p. P.Banasik, P.Bukiel, Budynki nieużywane ze względów technicznych a podatek od nieruchomości, Przegląd Podatkowy Nr 3/2013 s. 27). I choć w tym zakresie występują w orzecznictwie sądowym znaczne rozbieżności, to pozostają one niejako poza zakresem istotnym z punktu rozpoznania niniejszej sprawy, w której skarżący odwołali się do najbardziej klasycznego rozumienia przesłanki względów technicznych, wskazując na zły stan techniczny budynku byłej kotłowni. Swe stanowisko argumentowali tym, że budynek ten przeznaczony był do rozbiórki już w momencie jego nabycia. Ponadto, w ocenie podatników, stan techniczny budynku potwierdziły zgromadzone w sprawie dowody, tj.: operat szacunkowy z dnia 20 sierpnia 2009 r., informacja poprzedniego właściciela nieruchomości Spółdzielni B w O. z dnia 9 stycznia 2012 r. oraz dokumentacja fotograficzna sporządzona w toku oględzin. W świetle argumentacji skargi dowody te pozostawały w sprzeczności z wnioskami płynącymi z opinii biegłego powołanego przez organ I instancji, na podstawie której wydano zaskarżone rozstrzygnięcie.

Nie kwestionując mocy dowodów, do których na poparcie swego stanowiska odwołali się skarżący, a także mocy opinii biegłego skonfrontowanej z tymi dowodami przez organy podatkowe, wskazać należy, że na tle poważnych rozbieżności, które w świetle tych dowodów wyłaniały się co do stanu technicznego budynku byłej kotłowni, przesądzające znaczenie miała okoliczność, że budynek ten, jako część składowa nieruchomości nr "[...]", został oddany w dniu "[...]" w najem w ramach prowadzonej przez A.C. działalności gospodarczej, przy czym celem najmu było wykorzystywanie go na cele działalności gospodarczej prowadzonej przez najemcę, tj. Spółkę A. Jakkolwiek zatem w świetle zgromadzonych w aktach dowodów dokumentujących stan tego budynku, można mieć wątpliwości co do tego, jakiego rodzaju działalność gospodarcza miałaby być prowadzona przy jego użyciu, to jednak niewątpliwie przydatność powyższej nieruchomości na cele działalności gospodarczej potwierdziło zawarcie ww. umowy najmu, a ponadto określona w tej umowie wysokość czynszu w wysokości 25.000 zł + podatek VAT miesięcznie, która poddawała w wątpliwość twierdzenia skarżących o nieprzydatności tego budynku w prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd przychylił się do stanowiska skarżących, że można mieć duże zastrzeżenia co do opinii sporządzonej przez biegłego powołanego przez organ I instancji, która jest mało analityczna i budzi wątpliwości w kontekście dołączonej do niej dokumentacji fotograficznej; stwierdził jednak, że we wskazanych wyżej okolicznościach niniejszej sprawy pozostawało to bez wpływu na ocenę możliwości wykorzystania nieruchomości przez podatników nieruchomości w działalności gospodarczej. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżących, że budynek ten już w chwili nabycia przeznaczony był do rozbiórki, wskazać należy, że przeznaczenie to zostało określone nie przez stronę, lecz przez poprzedniego właściciela, tj. Spółdzielnię B, co potwierdza brzmienie § 1 ust. 2 lit. h) aktu notarialnego z dnia "[...]", Rep. A nr "[...]" (k. 6 akt adm.) oraz informacja z dnia 9 stycznia 2012 r. (k. 22 akt adm.). Z punktu widzenia zaś niniejszej sprawy nieistotne były zamiary, jakie w stosunku do ww. budynku powziął jego poprzedni właściciel, sugerując się być może własną subiektywną oceną stanu budynku, lecz być może również własnymi interesami i potrzebami ekonomicznymi. Z akt sprawy wynika natomiast, że pomimo złożonego do ww. aktu notarialnego z dnia "[...]" oświadczenia skarżących, że znany jest im stan techniczny budynku, nie wnieśli oni do niego zastrzeżeń (§ 5 ust. 4, k. 4 akt adm.), jak również od dnia nabycia nie podjęli czynności w zakresie rozbiórki tego budynku. Powyższe potwierdzało zatem, że wbrew stanowisku przedstawionemu w skardze, budynek ten, pomimo niekwestionowanych wad technicznych, do dnia wynajmu przedstawiał dla przedsiębiorcy hipotetyczną wartość jako składnik majątku jego przedsiębiorstwa, która z dniem jego wynajmu (tj. "[...]") nabrała znaczenia rzeczywistego.

Tym samym Sąd uznał, że w sprawie nie zachodziła przesłanka względów technicznych, która wymaga, by przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowanie "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza, że powyższa przesłanka musi posiadać cechę trwałości. Odnosi się ona zatem do czasu teraźniejszego, jak również do przyszłego. Względy techniczne nie mogą mieć zatem charakteru przejściowego.

W ocenie Sądu organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, dokonując subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawne. Ocena zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu podatkowego I instancji, nie dała Sądowi podstaw do ich uchylenia. Kwestionowane decyzje znajdują bowiem podstawy w obowiązującym prawie, zaś ich wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.