Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2581/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par.1 pkt 2, art. 145 par.1 pkt 4, art. 148 par.2, art. 233, art. 235
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 marca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 315/10 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania dotyczącego decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości.


UZASADNIENIE

II OSK 2581 / 10

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi J. T. uchylił zaskarżoną decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. umarzającą wznowione postępowanie w sprawie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. Wrocławia nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się przy ul. [...] we Wrocławiu usunięcie w terminie 60 dni od dnia doręczenia decyzji określonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu.

W dniu 27 sierpnia 2009 r. J. T. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2009 r. z uwagi na wystąpienie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wnioskodawczyni wskazała, że nie została uznana za stronę tego postępowania, pomimo iż jest najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] we Wrocławiu. W ocenie skarżącej powyższa okoliczność oraz skierowane przeciwko współwłaścicielowi nieruchomości powództwo w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku stanowi o jej interesie prawny. Ponadto wskazała na to, że opinia specjalisty w zakresie mykologii budownictwa mgr inż. J. K. z dnia 10 czerwca 2008 r. nie była znana organowi, kiedy podejmował on decyzję kończącą przedmiotowe postępowanie, co uzasadnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2009 r.

W uzasadnieniu swej decyzji organ stwierdził, że lokator np. najemca albo członek spółdzielni, zajmuje dany lokal na podstawie określonego stosunku prawnego, który jednak nie kreuje po jego stronie praw właścicielskich lub zarządzania w stosunku do obiektu budowlanego. Przepisy Prawa budowlanego w zakresie praw i obowiązków nie dotyczą sytuacji prawnej lokatora. Oznacza to, że po jego stronie brak było interesu prawnego do bycia stroną postępowania prowadzonego na podstawie art. 66 Prawa budowlanego. Zdaniem organu I instancji J. T. nie miała interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, a więc nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez co należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej.

W wyniku wniesionego przez J. T. odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył wznowione postępowanie administracyjne.

Organ odwoławczy stwierdził zaistnienie przesłanek negatywnych wznowienia postępowania, które winny były skutkować wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania, przy czym jak słusznie zauważył organ I instancji odmowa ta w sytuacji, gdy wskazywaną podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może opierać się na ocenie, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Jest to jedyny przypadek, gdy organ nie bada na etapie wstępnym, przed wznowieniem postępowania posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony. Powyższa okoliczność nie zwalnia jednak organu z obowiązku zbadania wymogu zachowania terminu do złożenia wniosku. Wprawdzie organ I instancji odniósł się do kwestii zachowania terminu, lecz błędnie, w ocenie organu odwoławczego wywiódł, że został on zachowany. Zdaniem organu II instancji, należało przyjąć, że wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji z dnia [...] marca 2009 r. w chwili doręczenia jej w dniu 6 maja 2009 r. pisma organu z dnia 15 kwietnia 2009 r. i uznać, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. mogła wnieść o wznowienie postępowania do dnia 6 czerwca 2009 r. Tymczasem wniosek, w którym żądała ona wznowienia postępowania nosi datę 26 sierpnia 2009 r. i został doręczony w dniu 27 sierpnia 2009 r., a więc z uchybieniem terminu.

Jeżeli chodzi o drugą przesłankę wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), w ocenie organu odwoławczego nie mogła być ona badana, gdyż wnioskodawczyni nie była stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. W tej sytuacji wniosek oparty na ww. przesłance nie powinien wywołać skutku prawnego w postaci wznowienia postępowania, a wszczęte postępowanie na podstawie błędnych przesłanek winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe w trybie art. 105 § 1 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję wniosła J. T., domagając się nakazania Wspólnocie Mieszkaniowej wykonania konkretnie wskazanych przez skarżącą robót. Nadto skarżąca zarzuciła organom naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 61 Prawa budowlanego, § 309, § 315- 322 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 76 Konstytucji RP oraz art. 10 § 1 k.p.a. i art.148 § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając powyższą skargę, stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), co powoduje, że decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego.

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie zdaniem Sądu było udzielenie odpowiedzi, czy organ odwoławczy miał dostateczną podstawę do wydania w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 105 § k.p.a. decyzji o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji i umorzeniu wznowionego postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie wykazano istnienia podstaw do wydania przez organ odwoławczy takiego rozstrzygnięcia.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie J. T. pismo z dnia 26 sierpnia 2009 r. zatytułowane "Wniosek o wznowienie postępowania" złożyła w organie I instancji w dniu 27 sierpnia 2009 r. W aktach administracyjnych znajduje się jednak też pismo skarżącej z dnia 27 kwietnia 2009 r., jako uzupełnienie skargi z dnia 23 czerwca 2008 r., które wpłynęło do organu I instancji w dniu 30 kwietnia 2009 r. W dniu 7 lipca 2008 r. wpłynęła do organu I instancji skarga J. T. z dnia 23 czerwca 2008 r., dotycząca złego stanu technicznego budynku położonego we Wrocławiu przy ul. [...] we Wrocławiu. Po ustaleniu stron postępowania, wśród których nie było skarżącej, zawiadomieniem z dnia 25 lipca 2008 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie złego stanu technicznego ww. budynku. W ocenie Sądu bezspornie pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r., powołując się na przepis art. 238 § 1 k.p.a., organ I instancji zawiadomił skarżącą o fakcie wydania decyzji z dnia [...] marca 2009 r., wskazując, że decyzją tą "(...) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się przy ulicy [...] we Wrocławiu- usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu". Pismo to doręczone zostało skarżącej w dniu 6 maja 2009r. Jednak w dniu 30 kwietnia 2009 r. skarżąca wprawdzie jako uzupełnienie do skargi z dnia 23 czerwca 2008 r. złożyła pismo z dnia 27 kwietnia 2009 r., ale kwestionowała w nim nadal stan techniczny przedmiotowego obiektu. W ocenie Sądu organ, mając na uwadze przepis art. 235 k.p.a., winien był wyjaśnić charakter tego pisma, zwłaszcza, że już w dniu [...] marca 2009 r. została wydana decyzja. Cytując treść art. 235 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., Sąd pierwszej instancji uznał, że bez wyjaśnienia charakteru pisma z dnia 27 kwietnia 2009 r. naruszono wymienione przepisy, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd pierwszej instancji uznał, że wprawdzie art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia, jednakże bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest przy tym, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. W rozpoznawanej sprawie powyższa teza zdaniem Sądu nabiera szczególnego znaczenia, bowiem decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie szeregu czynności, zaś w piśmie z dnia 15 kwietnia 2009 r. skarżąca została poinformowana jedynie ogólnie, że nakazano usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu. Przyjęcie, zatem, że skarżąca dowiedziała się o decyzji z dnia [...] marca 2009 r. w rozumieniu art. 148 § 1 k.p.a. z chwilą doręczenia jej pisma organu I instancji z dnia 15 kwietnia 2009 r. nie jest zasadne tym bardziej, że jak podnosi w skardze, dopiero po wystąpieniu z wnioskiem o wznowienie postępowania i wydaniu postanowieniu przez organ I instancji mogła po raz pierwszy zapoznać się z treścią tej decyzji.

W świetle powyższego w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył nie tylko przepis art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ale i art. 148 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Organ II instancji nie wykazał bowiem, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine i art. 105 § 1 k.p.a.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a. uchylił skarżoną decyzję.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy i treść wyroku, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 148 § 2 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 k.p.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu pierwszej instancji z istniejącymi dowodami i błędną oceną zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji zarzucenie skarżącemu organowi zastosowania powyższych unormowań k.p.a. w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na wznowienie postępowania z uwagi na bezsporny w świetle istniejących dokumentów upływ terminu do złożenia wniosku.

Wskazując na powyższy zarzut kasacji, organ odwoławczy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący organ uznał, że Sąd pierwszej instancji z niewiadomych przyczyn powziął wątpliwość odnośnie daty złożenia wniosku o wznowienie postępowania, skoro wniosek taki został złożony w organie I instancji w dniu 27 sierpnia 2009 r. Sąd przy tym błędnie wskazał na pismo skarżącej, które wpłynęło do organu 30 kwietnia 2009 r., gdyż pisma tego nie można ocenić jako ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Pismo to, co do żądania jego autorki nie budzi wątpliwości, wprost bowiem w nim stwierdzono, iż stanowi ono uzupełnienie skargi z dnia 23 czerwca 2008 r.

Ponadto Sąd pierwszej instancji uznał, iż jakkolwiek niespornym jest powzięcie przez wnioskodawczynię w dniu 15 kwietnia 2009 r. informacji o decyzji w piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, to jednak informacja ta była ogólna i trudno z tego pisma wnioskować, iż skarżąca nabyła w ten sposób wiedzę wystarczającą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu stanowisko to jest błędne, bowiem art. 148 § 2 k.p.a. stanowi jedynie o powzięciu informacji o decyzji.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła J. T., wskazując na nieprawidłowość argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej przez organ odwoławczy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Ujawniony na tle niniejszej sprawy spór sprowadzał się do ustalenia, czy wniesione przez stronę skarżącą podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną zostało złożone z uchybieniem miesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 148 k.p.a., jak chce tego skarżący kasacyjnie organ odwoławczy, czy też jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, organ ten błędnie ocenił pismo skarżącej z dnia 27 kwietnia 2009 r. Kluczowe znaczenie dla rozwiązania tego problemu będzie miała ocena charakteru tego pisma w kontekście udzielonej stronie skarżącej pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. informacji o stanie sprawy.

Odnosząc się do powyżej przedstawionego problemu, zauważyć trzeba, iż stosownie do art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tej ustawy biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z kolei zgodnie z treścią § 1 art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej wyżej wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ administracji jest obowiązany z urzędu zbadać zachowanie tego terminu. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania stanowi o braku podstaw do merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym.

Cytowany przepis art. 148 § 2 k.p.a. jest klarowny i jasny. W myśl tej normy prawnej ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji (jak np. termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 1 k.p.a. czy termin z art. 111 § 1 k.p.a. do żądania uzupełnienia decyzji), lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA 769/97, LEX nr 45129). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Stwierdzić trzeba, iż art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia, czy też podania informacji o pełnej treści decyzji. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, opubl. ONSAiWSA z 2006 r. Nr 5, poz. 133, z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 547/07 niepubl., z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 931 /08 niepubl., z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1245/07 niepubl.).

Okolicznością ustaloną przez organ, przyjętą w skarżonym wyroku i niekwestionowaną przez stronę skarżącą jest fakt, że w dniu 6 maja 2009 r. J. T. zostało przesłane pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia 15 kwietnia 2009 r., w którym została ona poinformowana, że decyzją z dnia [...] marca 2009 r. organ "nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się przy ulicy [...] we Wrocławiu- usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu". Słusznie, zatem eksponuje w rozpoznawanej kasacji organ II instancji to, że w dniu 6 maja 2009 r. J. T. uzyskała informację o wydaniu decyzji i od tego momentu rozpoczął bieg termin, o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Błędne jest natomiast stanowisko Sądu pierwszej instancji, że powyższa informacja nie świadczy o uzyskaniu stosownej wiedzy strony skarżącej o decyzji, bowiem z jej treścią mogła zapoznać się dopiero po wszczęciu niniejszego postępowania. Wyjaśnić należy, iż pełna informacja o treści decyzji nie jest elementem niezbędnym do żądania wznowienia postępowania, skoro przepis art. 148 § 2 k.p.a. wskazuje na początek biegu terminu "od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji", a więc odkąd powzięła wiadomość o istnieniu danej decyzji pozostającej w obrocie prawnym. Stwierdzić trzeba, że pismo organu z dnia 15 kwietnia 2009 r. spełnia warunki do uznania, że strona skarżąca z momentem jego doręczenia w dniu 6 maja 2009 r. dowiedziała się o decyzji, tj. o rozstrzygnięciu, jakie zapadło w sprawie.

Oceny Sądu pierwszej instancji dotyczącej pisma skarżącej z dnia 27 kwietnia 2009 r., jako ewentualnego wniosku o wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym nie sposób podzielić z uwagi na to, że stanowisko Sądu w tym względzie pomija wnioski i wywody strony wnoszącej skargę do Sądu pierwszej instancji. Poza sporem jest fakt, że pismo z dnia 15 kwietnia 2009 r. zostało nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 23 kwietnia 2009 r., zaś odebrane przez skarżącą zostało w dniu 6 maja 2009 r. Natomiast pismo skarżącej z dnia 27 kwietnia 2009 r. wpłynęło do organu w dniu 30 kwietnia 2009 r., a więc jeszcze przed doręczeniem pisma z dnia 15 kwietnia 2009 r. Oznacza to, że pismo o stanie sprawy otrzymała po nadaniu swojego pisma z dnia 27 kwietnia 2009 r., a więc nie stanowiło ono, co najistotniejsze, reakcji skarżącej na informację o wydaniu decyzji. Tym samym nie można było organowi odwoławczemu skutecznie poczynić zarzutu, tak jak czyni to Sąd pierwszej instancji, że organ nie ustalił charakteru tego pisma, skoro zawarte w nim stwierdzenia są precyzyjne i czytelne, co również podkreśla skarżący kasacyjnie organ. Nadto skoro w żaden sposób nie wynikało z niego, iż strona posiada wiedzę o wydaniu decyzji w sprawie, zaś z akt sprawy wynikało, iż uzyskała ją później niż w momencie składania pisma z dnia 27 kwietnia 2009 r. Nie można było przyjąć nawet ewentualnej możliwości transponowania tego pisma (kwalifikowanego jako tzw. skarga powszechna z art. 233 k.p.a.), bowiem przepis art. 235 k.p.a. uzależnia uznanie pisma od wniosku wszczynającego postępowanie w trybie nadzwyczajnym od jego treści, a ta nie budziła w okolicznościach niniejszej sprawy wątpliwości. Podkreślić trzeba, iż zastosowanie art. 235 § 1 k.p.a. nie może odbywać się w oderwaniu od terminów ustanowionych w przepisach Rozdziału 12 i 13 Działu II (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 11. Warszawa 2009 r., str. 718). Z treści tego pisma bezspornie również wynikało, iż nie stanowiło ono żądania wszczęcia postępowania w sprawie, co do którego organ winien powziąć wątpliwości i stosując art. 9 k.p.a. zwrócić się do strony, udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, w celu doprowadzenia do sprecyzowania żądania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1099/04, LEX nr 165733).

W związku z powyższym, wobec prawidłowości stanowiska organu odwoławczego, iż złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 27 sierpnia 2009 r. nastąpiło po upływie miesięcznego terminu do jego wniesienia (art. 148 § 2 k.p.a.) za zasadny należało uznać przedstawiony w kasacji zarzut naruszenia art. 148 § 2 k.p.a., a w konsekwencji również naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Skoro, bowiem organ I instancji błędnie wznowił postępowanie wobec uchybienia terminu do złożenia wniosku, a co dostrzegł dopiero organ odwoławczy zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie wznowionego postępowania administracyjnego przez ten organ (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 176/10, LEX 992498). Tym samym rozstrzygnięcie organu odwoławczego uznać należało za prawidłowe. Również z przyczyn powyższych stwierdzić należało, iż we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze nie zostały przedstawione żadne takie podstawy prawne ani okoliczności, które by ocenę tę skutecznie podważały. Organ odwoławczy nie naruszył przepisów procesowych w stopniu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Stwierdzić też trzeba, iż wobec tego, że J. T. nie była stroną postępowania zakończonego decyzją badaną, przesłanka wznowienia oparta na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie mogła być badana. Wobec braku skuteczności wniosku o wznowienie postępowanie, z uwagi na uchybienie terminowi do jego złożenia, wskazywane w skardze okoliczności dotyczące naruszenie art. 61 Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie mogły zostać w ogóle ocenione.

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, a co miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu, które skutkowało w efekcie odmiennym niż podjętym w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięciem, jest naruszeniem przepisów innym niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt OSK 81/04 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2004 r., z. 11, poz. 135 oraz z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 193/08, niepubl.).

Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę wniesioną do Sądu pierwszej instancji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207§ 2 tej ustawy.