Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 407/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 85, art. 44 ust. 1 i ust. 3, art. 67, art. 1 ust.2 pkt 5, art. 3 pkt 2, art.46 ust.2,
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 74, art. 75
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 407/04

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi K. L. i M. L. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) Nr [...] z dn.[...].04.2004r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (wzizt). Postępowanie w tej sprawie toczyło się w z wniosku B. i R. Z., którzy zwrócili się w dn.29.05.2003r. do Burmistrza Miasta S. o ustalenie wzizt pod inwestycję określoną jako "nadbudowa na istn. łączniku, rozbudowa garażu z poszerzeniem otworu bramy wjazdowej, przebudowa przyłącza energetycznego" na działkach o nr ewid. 526 i 529 w S. przy ul.M.D. We wniosku podano charakterystykę inwestycji. K. L. i M. L. wnieśli do organu I instancji, po zawiadomieniu ich o wszczęciu postępowania, pismo w którym sprzeciwili się zamierzonej inwestycji, wskazując na małą powierzchnię działek, ograniczenie dostępu do słońca, pozbawienie widoku z okien ich domu, a w konsekwencji obniżenie wartości ich działki. Organ przeprowadził w sprawie rozprawę administracyjną umożliwiając wypowiedzenie się w sprawie stronom postępowania. W trakcie rozprawy podnoszono kwestie ewentualnego zacieniania planowanej nadbudowy łącznika oraz ograniczenia przepływu powietrza na działki sąsiednie. Organ wyznaczył termin, a następnie przeprowadził oględziny działek inwestorów z udziałem m.in. współskarżącego M. L. (k.27-29 akt I instancji). Burmistrz Miasta S. przedstawił projekt decyzji ustalającej wzizt pod planowaną inwestycję Wojewodzie , który postanowieniem z dn.[...].10.2003r. Nr [...].stwierdził zgodność z przepisami prawa wzizt dla planowanej inwestycji, ustalonych w projekcie decyzji Burmistrza Miasta S.

Decyzją z dn.[...].10.2003r. Burmistrz Miasta S. ustalił wzizt pod inwestycję, określoną jako nadbudowa na istniejącym łączniku, rozbudowa garażu z poszerzeniem otworu bramy wjazdowej, przebudowa przyłącza energetycznego na działkach nr 526 i 529 w S. przy ul.M.D. 3 dla B. i R. Z. Linie rozgraniczające oraz linie nieprzekraczalnej zabudowy podano w załączniku mapowym do decyzji, ustalając termin ważności decyzji do dn.[...].12.2005r. W uzasadnieniu podano, że w wyniku analizy obostrzeń, zawartych w art.13 ustawy z dn.7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 z 2001r., poz.139 ze zm., zwana dalej uzp) określających przesłanki odmowy wydania decyzji o wzizt organ doszedł do przekonania, że nie ma powodu do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wskazano także na opracowanie projektu decyzji przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne oraz uzgodnienie projektu decyzji przez wojewodę.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. i K. L. zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym oraz ustawy z dn.27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) decyzją z dn.[...].12.2003r. Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji z dn.[...].10.2003r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W motywach decyzji kasacyjnej zwrócono uwagę na naruszenie przepisów procesowych odnoszących się do zapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w sprawie, w aspekcie braku zapewnienia udziału pełnomocnikowi inwestorów – J. D. Dodatkową przyczyną uchylenia było nie wyjaśnienie kwestii uprawnień urbanistycznych osoby przygotowującej projekt decyzji oraz brak wymienienia przepisów szczególnych określających warunki, jakie winny być spełnione w trakcie realizacji inwestycji.

Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji uzupełnił akta sprawy o kopię zaświadczenia potwierdzającego wpis R. P. na listę korporacji urbanistycznej, a odpowiadając na żądanie K. i M. L. przeprowadzenia kolejnych oględzin wskazano, że zdaniem organu są one zbędne.

Decyzją z dn.[...].01.2004r. Nr [...] Burmistrz Miasta S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla B. i R. Z. pod inwestycję określoną jako nadbudowa na istniejącym łączniku, rozbudowa garażu z poszerzeniem otworu bramy wjazdowej, przebudowa przyłącza energetycznego. Podstawa prawna tej decyzji zawiera powołanie art.2 ust.2, 39, 40 ust. 1 i 3, 42, 43, 44 i 46 ust.2 i 3 uzp w zw. z art.13 uzp, art.85 ust. 1 ustawy z 11.07.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717, zwana dalej upzp). W ustaleniach decyzji podano, ze obszar inwestycji położony jest poza obszarem obowiązywania planu, enumeratywnie określono wymagania wynikające z przepisów szczególnych, podano warunki w zakresie infrastruktury technicznej oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, ustalono także termin ważności decyzji na dzień [...].12.2005r. oraz wkreślono linie rozgraniczające terenu inwestycji na załączniku graficznym do decyzji. W uzasadnieniu decyzji ustalającej wzizt burmistrz zrekapitulował przebieg postępowania, wywodząc iż w wyniku analizy przepisów szczególnych, analizy terenu inwestycji oraz sąsiednich działek, istniejącego stanu uzbrojenia technicznego oraz ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S., doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do odmownego załatwienia wniosku inwestorów. Podano także, iż usunięto w uzupełniającym postępowaniu oraz w wydanej decyzji uchybienia wskazane w decyzji kasacyjnej organu II instancji. Zarzuty K. i M. L. odnoszące się do nasłonecznienia, przewietrzania terenu działki sąsiedniej uznano za przedwczesne, a możliwe do rozpatrzenia na etapie pozwolenia na budowę.

Decyzję powyższą zaskarżyli odwołaniem K. i M. L. zarzucając jej naruszenie art.42 ust.1 pkt 3 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez niewłaściwe ich zastosowanie, naruszenie art.7, 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. (ustawa z dn. 14.06.1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jednol. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.) wnosząc w konkluzji o uchylenie decyzji i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia wzizt, względnie o wydanie decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołujący się zarzucają, iż decyzja ustalająca wzizt w pkt 4 zawiera ogólnikowe sformułowania, które nie zabezpieczają interesów odwołujących się. Wskazano także, że uprzednio, w okresie obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego, inwestorzy uzyskali zgodę na wybudowanie łącznika między budynkami mieszkalnymi o wysokości do jednej kondygnacji, a obecnie uzyskują przyzwolenie na nadbudowę do wysokości drugiej kondygnacji. Odwołujący się naprowadzają, ze taka zabudowa zakłóci korzystanie z części rekreacyjnej ich działki, ograniczy także widok z okien balkonowych na I piętrze, a w konsekwencji ograniczy wartość nieruchomości. K. i M. L. podnoszą także kwestie zagęszczenia zabudowy, kwestionując pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, co ich zdaniem prowadzi do uprzywilejowania inwestorów oraz jest działaniem naruszającym przepisy kodeksu cywilnego z zakresu tzw. prawa sąsiedzkiego. W tym aspekcie ponowiono zarzut braku przeprowadzenia oględzin, ogólnikowości uzasadnienia oraz nowy zarzut - braku ujawnienia danych osobowych osoby przygotowującej projekt decyzji, w aspekcie ewentualnych podstaw do wyłączenia tej osoby.

Decyzją z dn.[...].03.2004r. Nr [...] SKO po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przytaczając stan faktyczny sprawy oraz motywy odwołania zwrócił uwagę, że z mocy art.85 ust.1 upzp w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy uzp, jako że postępowanie w tej sprawie wszczęto przed wejściem w życie upzp. Analizując przebieg postępowania SKO doszło do przekonania, że zostało ono przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Obawy odwołujących się odnośnie ochrony praw osób trzecich organ odwoławczy odpierał, wskazując iż nie mogą one być tak szczegółowo i konkretnie określone jak w przypadku pozwolenia na budowę, gdzie podnosić będzie można kwestie naruszenia przepisów technicznych prawa budowlanego, dopiero wówczas bowiem zostaną określone precyzyjnie rozwiązania techniczne planowanej inwestycji. Za nietrafny uznano zarzuty naruszenia przepisów art.7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem przeprowadzono w sprawie oględziny oraz obligatoryjną rozprawę administracyjną zapewniono także możliwość zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Zdaniem kolegium brak także podstaw do stosowania przepisów odnośnie wyłączenia pracownika wobec osoby przygotowującej projekt decyzji, albowiem osoba ta nie jest pracownikiem organu. Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art.107 § 3 k.p.a., wywodząc iż decyzja zawiera poprawne uzasadnienie, dodatkowo wskazano na brak znaczenia stanowiska komisji urbanistyczno-architektonicznej jako warunkującej wydanie decyzji o wzizt określonej treści.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie K. L. i M. L., zarzucając jej naruszenie:

1) art.68 § 1 k.p.a. oraz art.77 k.p.a. polegający na braku zamieszczenia w protokole rozprawy ustaleń faktycznych, nieuzasadnionym nieuwzględnieniu wniosku o przeprowadzenie oględzin, braku wykonania zaleceń miejskiej komisji urbanistyczno-architektonicznej ,

2) art.107 § 3 i § 4 k.p.a. poprzez pominięcie uzasadnienia prawnego i nie wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia, zwłaszcza w odniesieniu do pkt. 2 decyzji, oraz braku zabezpieczenia interesu prawnego skarżących polegającego na prawie do dostępu powietrza i do widoku,

3) art.1 ust.2 pkt 5 uzp poprzez ustalenie warunków zabudowy w taki sposób, że nie zostało uwzględnione prawo własności skarżących, w tym prawo do zabudowy terenu w sposób ukształtowany przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

4) art.3 pkt 2 uzp przez ograniczenie prawa własności w zakresie "dostępu do widoków i dostępu do powietrza" ponad miarę określoną w treści art.140 kodeksu cywilnego.

Skarżący wywodzą także, że naruszono art.42 ust.1 pkt 2 i 5 oraz art.44 ust.1 uzp, rozumując iż organy nie uwzględniły warunków wynikających z ustaleń dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznając zarazem, że niewłaściwie zinterpretowano skutki utraty mocy obowiązującej przez ten plan. Uzasadnienie skargi zawiera rozwinięcie powyższych zarzutów, w szczególności eksponowano powstanie niejako reguły ochrony praw nabytych związanych z ustaleniami uprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Kolegium wskazuje, że zarzut związany z brakiem ponownych oględzin nie jest zasadny, bowiem byłoby to jedynie przedłużaniem postępowania w sprawie. Ograniczenie dostępu do powietrza i do widoku nie podlega ocenie organu ustalającego wzizt, zdaniem SKO w Krośnie nie są one zresztą elementem ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Za chybiony uznano zarzut braku poprawnego uzasadnienia decyzji, podniesiono także, iż decyzja o wzizt nie narusza prawa własności. Plan miejscowy utracił ważność, a wobec tego wszelkie ustalenia nawiązujące do tego planu nie mogą być obecnie rozważane przez organy.

Postanowieniem z 18.01.2005r. WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji o wzizt, zaś rozpoznający zażalenie na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16.05.2005r. II OZ 356/05 oddalił je.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy z dn.30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), a kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest jej legalność, czyli zgodność z obowiązującym prawem (por. art.1 § 2 ustawy z dn.25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz.1269). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 Ppsa), stosując środki przewidziane ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art.135 Ppsa).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). Sąd stwierdza ponadto nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.a. lub w innych przepisach (art.145 § 1 pkt 2 Ppsa). Biorąc pod uwagę zakres nakazanej prawem ingerencji sądu administracyjnego w byt ostatecznej decyzji administracyjnej, skargę ocenić należy jako nieuzasadnioną.

Przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca wzizt dla inwestycji polegającej na nadbudowie na istniejącym łączniku między budynkami na dz. o nr ewid. 526 i 529, rozbudowie garażu oraz przebudowie przyłącza energetycznego. Prawidłowo organy ustaliły, iż wniosek inwestorów, z uwagi na treść przepisu intertemporalnego zawartego w art.85 upzp, nakazywał rozstrzygać sprawę w oparciu o przepisy uzp. W myśl art.39 ust.1 uzp "Zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i przebudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". W sprawach ustalania wzizt orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art.13 ust.1, na podstawie przepisów szczególnych (art.40 ust.1 uzp). Nie jest spornym, że dla terenu inwestycji, w dacie orzekania przez organy obu instancji, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Faktu tego skarżący nie kwestionują. Oznaczało to, że w postępowaniu należało uwzględnić ustawowy nakaz przygotowania decyzji o wzizt przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne (art.40 ust.2 uzp), przeprowadzić rozprawę (art.44 ust.1 uzp) oraz zachować obligatoryjny tryb współdziałania z wojewodą, który winien się wypowiedzieć odnośnie stwierdzenia zgodności z prawem projektowanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art.44 ust.3 uzp). Wszystkie te wymogi organ I instancji spełnił ogłaszając o terminie rozprawy zainteresowanym właścicielom działek sąsiadujących z terenem inwestycji oraz inwestorom oraz innym osobom w sposób zwyczajowo przyjęty (k.15-17 akt I instancji). Projekt decyzji przygotowany został przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne (k.39 i 53 akt I instancji), a przygotowane warunki zabudowy zostały przez Wojewodę uznane za zgodne z przepisami prawa (por. k.44 akt I instancji).

Część zarzutów skargi koncentruje się wokół konsekwencji prawnych stanu, w którym utracił moc obowiązującą plan zagospodarowania przestrzennego na obszarze objętym ustaleniami decyzji o wzizt. Skarżący uznają, że błędnie orzekające w sprawie organy przyjmują, iż w sprawach o ustalenie wzizt nie ma znaczenia treść dotychczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności wskazując, iż ustalenia takiego planu ograniczały zabudowę do budynków wolnostojących oraz zapewniały skarżącym widok z okien ich domu na stronę południową. Wywody skargi w tym zakresie są nietrafne. Ustawodawca w art.67 uzp określił maksymalny termin ważności planów zagospodarowania przestrzennego, w świetle ustaleń organu (k.48-49 akt I instancji) bezspornym jest, że dla terenu inwestycji plan taki nie obowiązywał. Utrata mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego nie może prowadzić do takich skutków, jakie zdają się dopuszczać skarżący, w szczególności nie oznacza to nakazu respektowania gęstości zabudowy ustalonej w planie, który już nie obowiązuje. Sąd nie podziela takiego rozumowania skarżących, którzy w treści poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, upatrują niejako "praw nabytych" do odpowiedniego zagospodarowania działek sąsiednich. Z tych przyczyn nietrafny jest także zarzut nieuwzględnienia zaleceń miejskiej komisji urbanistyczno-architektonicznej, zalecającej "przeanalizowanie współczynnika intensywności zabudowy dla tego obszaru (wg MPS D.)". Skoro "MPS D." nie mógł mieć zastosowania dla obszaru inwestycji z racji utraty mocy obowiązującej, to i analizowanie współczynnika gęstości zabudowy z powyższego planu było chybione. Niezależnie od tego trafnie SKO zwraca uwagę w zaskarżonej decyzji, że uzp nie uzależnia wydania decyzji o wzizt od stanowiska komisji urbanistyczno-architektonicznej. Z tych względów zarzut naruszenia art.42 ust.1 pkt 2 i 5 uzp oraz art.44 ust. 1 uzp nie jest zasadny.

Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów k.p.a. odnośnie zebrania materiału dowodowego oraz uchybienia w zakresie sporządzania protokołów. Z akt administracyjnych wynika, że przeprowadzono w sprawie obligatoryjną rozprawę, przepisy uzp nie nakazują aby rozprawa ta musiała odbywać się na terenie objętym wnioskiem ustalenia wzizt. Z własnej inicjatywy, uwzględniając zastrzeżenia odnośnie ograniczenia w dostępie do światła, przewietrzania oraz w aspekcie dostępu do widoku, organ postanowił przeprowadzić oględziny (k.20 akt I instancji). Z treści protokołu oględzin (k.27-29 akt I instancji) wynika, że inwestor przedstawił na gruncie zakres zamierzenia inwestycyjnego, wykonano tzw. "próbę cienia", która wykazać miała, że działki sąsiednie nie będą zacieniane. Uwagi zgłaszał do protokołu współskarżący – M. L., zostały one zaprotokołowane. Zarzuty pozbawienia czynnego udziału skarżących w czynnościach procesowych, tak dokonanych, jak i poprzez brak ponowienia żądanych kolejnych oględzin, bez wskazania, co w wyniku tej czynności miałby ustalić organ, są w ocenie Sądu niezasadne.

Zarzuty naruszenia art. 1 ust.2 pkt 5 uzp poprzez ustalenie wzizt w taki sposób, że nie uwzględniono prawa własności skarżących oraz naruszenie art.3 pkt 2 uzp poprzez ograniczenie tego prawa w zakresie dostępu do "widoków oraz powietrza" w ocenie Sądu są chybione. W myśl art.46 ust.2 uzp decyzja o wzizt nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. O uprawnieniach tych osób stanowi m.in. art.3 uzp, wedle którego "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do : 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, 2) ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych". Art.l ust.2 pkt 5 uzp stanowi z kolei, iż w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza "walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności". Powoływanie się przez skarżących na powyższe normy jako źródła domagania się w istocie wydania odmowy ustalenia wzizt dla inwestorów, zdaniem Sądu jest nietrafne. Nie ma oparcia w prawie dążenie skarżących do ograniczenia inwestorów w czynieniu użytku z należących do nich nieruchomości. W myśl art.31 ust.3 Konstytucji RP ograniczenie wolności i praw, w tym także prawa własności, może nastąpić tylko w drodze ustawy i tylko wtedy, gdy nie narusza istoty tego prawa i jest konieczne w demokratycznym państwie prawnym dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych ludzi. Do istoty prawa własności należy uprawnienie do korzystania z rzeczy i rozporządzanie nią. Skarżący nie sprecyzowali normy prawnej, z której wywodzą prawo do widoku, czy też przewietrzania własnej działki.

Uwzględniając cel wydania decyzji o wzizt, jakim jest uzyskanie przez inwestorów wiążącej informacji o dopuszczalnym w świetle obowiązującego prawa zamiarze inwestycyjnym i możliwość wystąpienia o pozwolenie na budowę, wykluczyć należy, aby w przedmiotowej sprawie organy wydając decyzję o wzizt, naruszyły prawo własności nieruchomości skarżących. W tym aspekcie nietrafny jest także zarzut braku uwzględnienia interesów prawnych skarżących w pkt 4 decyzji organu I instancji. Burmistrz Miasta S. nakazał w tym względzie skorelować zagospodarowanie terenu z warunkami technicznymi w sposób nie naruszający interesu osób trzecich, w tym w szczególności w zakresie nasłonecznienia, przepływu powietrza, ograniczenia widoczności. Odesłanie do warunków technicznych, jako przepisów wyznaczających sposób konkretyzowania ochrony praw osób trzecich nie narusza prawa, skoro ochrona ta nie mogła być konkretyzowana w oparciu o ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który w tym czasie już nie obowiązywał. W orzecznictwie sądowym wskazano, że w kwestii ochrony interesów osób trzecich, warunki, jakich określenia wymaga art.42 ust.4 uzp, należy ustalać kierując się treścią art.3 tej ustawy. Prawo osoby trzeciej do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu - należącego do innej osoby należy oceniać w kategoriach obiektywnych. Chodzi tu o ochronę przed naruszeniem uprawnień wynikających z uzp i z innych ustaw (por. wyrok NSA z 27.10.1999r. IV SA 1731/97, LEX nr 48740). Jest rzeczą oczywistą, że każda inwestycja kubaturowa, tym bardziej polegająca na nadbudowie, prowadzi do zmian w aspekcie widoku z okien budynków sąsiadujących z terenem działek objętych inwestycją, może powodować także zmiany w zakresie kierunku i intensywności przepływu powietrza między obiektem nadbudowywanym, a obiektami istniejącymi. Nie można jednak z tego faktu czynić zarzutu nielegalności decyzji o wzizt, upatrując źródła takiego zarzutu w treści prawa własności działki należącej do skarżących. Wydanie decyzji o wzizt pozostaje bez wpływu na przedmiot i zakres ewentualnych roszczeń właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której inwestycja ma być zlokalizowana (tak NSA w wyroku z 5.10.1999r., IV SA 667/97, LEX nr 48764). Nie może także zyskać afirmacji pogląd skarżących o utracie wartości przez ich nieruchomość i z tej przyczyny akcentowana kwestia nielegalności decyzji ustalającej wzizt nie ma znaczenia (stanowisko takie wyraził NSA w wyroku z 8.02.1999r., II SA/Ka 85/97, publ. ST 1999, Nr 11, s.73.). Wywodzenie przez skarżących, iż nastąpiło ograniczenie ich prawa własności ponad miarę, o jakiej mowa w art.140 kodeksu cywilnego, którego nie uwzględniły orzekające w sprawie organy, także nie mogło wpłynąć na ocenę legalności wydanych decyzji. Spór na tym tle jest wszak sporem na tle praw rzeczowych, te zaś zastrzeżone są do właściwości sądownictwa powszechnego.

Zarzut naruszenia art.107 § 3 i 4 k.p.a. w ocenie Sądu nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Skarżący wywodzą, że nie wskazano podstawy prawnej i pominięto uzasadnienie prawne decyzji. W szczególności ma to odnosić się do nie wskazania przesłanek nałożenia obowiązku dostosowania architektury obiektu wznoszonego do już istniejących. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że ustalone w pkt 2 decyzji warunki wynikać mają z samej uzp, z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.) oraz z ustawy z 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 71 z 2000r., poz.838 ze zm.). Zarzut braku wskazania podstawy prawnej w tym zakresie w ogóle nie jest tramy, choć wskazanie tych właśnie przepisów przez organ I instancji jako przesłanek do ustalenia warunków szczególnych nie do końca jest prawidłowe. Przede wszystkim warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, o jakich mowa w art.42 ust.1 pkt 3 uzp nie mogą wynikać z samej uzp. Ustawa ta nie jest bowiem przepisem szczególnym w stosunku do samej siebie. Takich warunków szczególnych w przypadku braku planu należy doszukiwać się chociażby w fakcie uwzględnienia poprzez analizę ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S. przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska (ustawa z 27.04.2001r., Dz.U. Nr 62, poz.627 ze zm.) W myśl m.in. art. 74 cyt. ustawy w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić "oszczędne korzystanie z terenu", a wymóg ten uwzględniają w szczególności organy administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei art. 75 prawa ochrony środowiska nakazuje inwestorowi w trakcie prac budowlanych obowiązek uwzględnienia ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych, jeżeli zaś ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez "kompensację przyrodniczą". Tym więc, w aspekcie nakazu "wprowadzenia zieleni ozdobnej" można chociażby tłumaczyć element warunku zawartego w pkt 2 decyzji organu I instancji. Z ustaleń Studium uwarunkowań... wynika ponadto, że w strefie zabudowy mieszkaniowej z usługami (M-4), na obszarze której położony jest teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym następuje: "uzupełnianie, porządkowanie istniejącej zabudowy oraz wykorzystanie rezerw terenowych do rozwoju nowej zabudowy jednorodzinnej z towarzyszącymi usługami" (k.36 akt I instancji). Biorąc pod uwagę, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się w szczególności wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, a także walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności (art.1 ust.2 uzp), mając na względzie fakt przygotowania projektu decyzji przez uprawnioną osobę o uprawnieniach urbanisty oraz zakaz odmowy ustalenia wzizt w razie niesprzeczności z przepisami prawa (art.43 w zw. z art.2 ust.2 uzp), sąd uznaje, że ustalenia decyzji I instancji w aspekcie dostosowania architektury do architektury budynków istniejących nie naruszały prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa).

Z powyższych przyczyn, działając na podstawie art.151 Ppsa sąd skargę oddalił.