Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 290/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi Klubu Wodnego "A" w G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 grudnia 2000 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki w decyzji dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

A w G. wniosło skargę do Sądu administracyjnego w sprawie, w której stan faktyczny przedstawia się następująco.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 13 października 2000 r., powołując się na art. 48 Prawa budowlanego, nakazał skarżącemu rozebrać ogrodzenie, położonej w W. działki nr [...], od strony ul. B.

W uzasadnieniu tej decyzji podano: Skarżący przed przystąpieniem do robót budowlanych nie zgłosił właściwemu organowi zamiaru wykonania ogrodzenia, a zatem dopuścił się samowoli budowlanej. Ogrodzenie ma długość 43,7 m i zostało wykonane 8 sierpnia 2000 r. z ocynkowanej siatki zawieszonej na stalowych słupkach rozstawionych co 3 m.

Ponadto w uzasadnieniu decyzji zawarto stwierdzenie o treści: W związku z tym, że ogrodzenie powstało bez wymaganego pozwolenia na budowę należało orzec o jego rozbiórce na podstawie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Wydanie decyzji poprzedziło postępowanie, w którym m.in. w dniu 2 października 2000 r. wysłuchano W. M. - Komandora skarżącego A oraz w dniu 12 października 2000 r. z jego udziałem przeprowadzono oględziny miejsca wykonania robót budowlanych.

Skarżący A, za który działał W. M., wniósł od decyzji z 13 października 2000 r. odwołanie, w którym podniesiono, że decyzja jest niesłuszna i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Stwierdzono, że na wykonanie ogrodzenia, takiego jakie zostało wykonane, nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Wyjaśniono, że wysokość ogrodzenia nie przekracza 2,20 m oraz że słupki, na których zamocowano siatkę, są jedynie wkopane w ziemię. Zdaniem odwołującego się nie odpowiada to pojęciu obiektu budowlanego. Zaznaczono, że ogrodzenie stanowi jedynie zabezpieczenie mienia A i jego członków przed kradzieżą oraz terenu A przed wejściem nieuprawnionych osób.

W dniu 31 października 2000 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie, którym na mocy art. 113 k.p.a. sprostował z urzędu swoją decyzję z 13 października 2000 r. w ten sposób, że w uzasadnianiu decyzji zdanie "w związku z tym, że ogrodzenie powstało bez wymaganego pozwolenia na budowę ..." zastąpiono zdaniem "w związku z tym, że ogrodzenie powstało bez wymaganego zgłoszenia ...."

Od postanowienia z 31 października 2000 r. skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucił, że sprostowany w decyzji z 13 października 2000 r. błąd nie był oczywistą omyłką. Podniósł, że w toku całego postępowania była mowa o braku pozwolenia na budowę, zatem zmiana dokonana na skutek odwołania jest dopasowaniem decyzji do wniesionego odwołania w celu pozbawienia odwołującego się argumentów.

Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 14 grudnia 2000 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 12 października 2000 r. stwierdzono, że na działce nr [...] w sierpniu 2000 r. zostało wybudowane przez skarżący A ogrodzenie od strony miejsca publicznego, mianowicie drogi gminnej – ul. B. Dalej podniesiono, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych wymaga przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych zgłoszenia właściwemu organowi. Takiego zgłoszenia, jak wskazano, skarżący nie dokonał. Następnie wskazano na art. 48 Prawa budowlanego, podnosząc, że zobowiązuje on do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu. W tych okolicznościach wydanie nakazu rozbiórki ogrodzenia uznano za zgodne z prawem.

Odnosząc się do odwołania skarżącego podniesiono, że samowolą budowlaną jest zarówno wykonywanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak i bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi. Ponadto wyjaśniono, że ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym, gdy jest związane z legalnie wybudowanym obiektem budowlanym. Natomiast na działce nr [...], której dotyczy sprawa, nie ma żadnego legalnie zbudowanego obiektu budowlanego, zatem jej ogrodzenie jest samodzielnym obiektem budowlanym.

Rozpoznając zażalenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 14 grudnia 2000 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w decyzji z 13 października 2000 r. popełniono oczywistą omyłkę. M.in. stwierdzono w związku z tym, że w protokole oględzin z 12 października 2000 r. organ pierwszej instancji wskazał, że ogrodzenie postawiono bez wymaganego zgłoszenia.

W skardze wniesionej zarówno od decyzji, jak i postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 14 grudnia 2000 r. zarzucono, że oba akty są niezasadne z przyczyn wskazanych w odwołaniu od decyzji. Podniesiono też, że ogrodzenie, którego dotyczy sprawa, nie jest ani urządzeniem budowlanym, ani samodzielnym obiektem budowlanym. Zauważono, że w ustawie Prawo budowlane brak jest legalnej definicji ogrodzenia. Na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przyjęto, że ogrodzenie winno być trwałe, czyli posiadać podmurówkę oraz jego elementy winny być wyższe niż 2,20 m. W związku z tym wskazano, że w rozpoznawanej sprawie postawiono płot o wysokości nie wyższej niż 1,50 m ze słupkami wkopanymi w ziemię.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

W związku ze śmiercią w toku postępowania W. M., osoby piastującej funkcję organu skarżącego A, którego działanie było konieczne do reprezentowania A jako osoby prawnej (art. 34 statutu) zawieszono postępowanie w sprawie i następnie podjęto je po ustanowieniu przez Sad powszechny kuratora w osobie M. K.

Kurator skarżącego podtrzymał skargę.

Rozpoznając skargę w części dotyczącej postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 14 grudnia 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Trafnie w okolicznościach sprawy uznano, że błąd w uzasadnieniu decyzji z 13 października 2000 r. był oczywistą omyłką i w związku z tym mógł być, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostowany.

Trafnie podniesiono, że już w protokole z oględzin obiektu budowlanego w dniu 12 października 2000 r. zawarto stwierdzenie, że ogrodzenie zostało postawione bez wymaganego zgłoszenia. Ponadto należy zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji mówi się na jej wstępie o tym, że "(i)nwestor, A przed przystąpieniem do robót nie zgłosił zamiaru ogrodzenia działki nr [...] od strony ul. B. w W. we właściwym organie, a zatem dopuścił się samowoli budowlanej". W ocenie Sądu nie ulega więc wątpliwości, że doszło do oczywistej omyłki oraz że nie chodziło, jak zarzuca to skarżące A, o pozbawienie go argumentów.

Skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona do Sądu w 2001 r. W związku z tym należy zauważyć, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę, jako niezasadną, oddalił.