Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 796/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6323 Zezwolenie i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 57 ust. 3 pkt 1, art. 57 ust. 3a
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, Protokolant specjalista Monika Bodzan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2022 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 26 stycznia 2022 r. nr DPS-I.4130.1.2022.AP w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Śląskiego z 30 grudnia 2021 r. nr PSII.9423.20.2021; 2. zasądza od Ministra Rodziny i Polityki Społecznej na rzecz Gminy Miasta [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Rodziny i Polityki Społecznej zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2022 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania Gminy Miasta [...] (Skarżąca) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2021 r. nr [...] odmawiającą Skarżącej wydania zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej pod nazwą: [...] Dom Pomocy Społecznej "[...]" znajdującego się w [...] przy ul. [...], przeznaczonego dla 66 osób w podeszłym wieku.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Miasto [...] jest właścicielem nieruchomości w [...], gmina [...], na której ma powstać ww. dom pomocy społecznej. Dnia [...] lutego 2021 r. Rada Miasta [...] podjęła uchwały Nr [...] w sprawie utworzenia jednostki organizacyjnej miasta [...] o nazwie: [...] Dom Pomocy Społecznej "[...]" i Nr [...] w sprawie nadania ww. Domowi Pomocy Społecznej statutu.

W związku z powyższym strona Skarżąca złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie ww. domu pomocy społecznej, zaś Wojewoda [...] zaskarżył ww. uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1372), a następnie decyzją z 30 grudnia 2021 r. odmówił Skarżącej wydania zezwolenia na prowadzenie ww. domu pomocy społecznej z uwagi na niespełnienie przesłanki wskazanej w art. 57 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ I instancji zakwestionował bowiem możliwość prowadzenia domu pomocy społecznej jednostki samorządu terytorialnego o zasięgu gminnym na terenie innej gminy.

W wyniku odwołania Skarżącej Minister Rodziny i Polityki Społecznej zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2021 r. W uzasadnieniu stwierdził, że na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej do zadań własnych gminy należy prowadzenie i zapewnienie miejsc w domach pomocy społecznej o zasięgu gminnym oraz kierowanie do nich osób wymagających opieki. Przepis ten wskazuje więc na gminny, ściśle lokalny charakter zadania. Mimo niewprowadzenia do ustawy o pomocy społecznej rejonizacji domów pomocy społecznej, art. 54 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej ustanawia zasadę kierowania do domu pomocy społecznej położonego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej. Podstawę prawną do podjęcia uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] w sprawie utworzenia [...] Domu Pomocy Społecznej "[...]" stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h oraz art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.) oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Jednakże żaden z wymienionych przepisów nie przesądza o możliwości tworzenia jednostki organizacyjnej gminy z siedzibą poza jej terytorium.

Zdaniem organu odwoławczego, utworzenie gminnego domu pomocy społecznej, który miałby siedzibę na terytorium innej gminy jest niezgodne z normami art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z norm tych wynika, że akty prawa miejscowego stanowione przez gminę obowiązują na obszarze gminy. Przyznana zaś organom gminy samodzielność prawotwórcza nie oznacza dowolności w stanowieniu przepisów prawa miejscowego. Ponadto w orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla zasadę terytorialności gminy. Statut ww. domu pomocy społecznej, zawierający w § 2 ust. 1-3 normy powszechnie obowiązujące skierowane do mieszkańców gminy zainteresowanych umieszczeniem w domu pomocy społecznej, jest aktem prawa miejscowego, a nie jest jedynie aktem wewnętrznym. Wykonywanie zadania gminy w postaci prowadzenia domu pomocy społecznej powinno odbywać się na terytorium gminy, która ten dom prowadzi. Wykonywanie zadań danej gminy na terytorium innej gminy może się odbywać za pomocą formy określonej w art. 74 ustawy o samorządzie gminnym – porozumienia międzygminnego.

Organ odwoławczy stwierdził też, że zamieszkujące w [...] Domu Pomocy Społecznej osoby stałyby się mieszkańcami Gminy [...], a Miasto [...] nadal zapewniałoby im usługi i pobyt w domu pomocy społecznej w ramach zadania własnego, które powinno być realizowane dla własnych mieszkańców. Przepis art. 101 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, dotyczący właściwości gminy dla mieszkańców domu pomocy społecznej, na który powołuje się Skarżąca, ma w praktyce zastosowanie w sytuacji umieszczenia mieszkańca danej gminy w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym (ponadlokalnym). Przepis ten ma takie znaczenie, że po zmianie miejsca zamieszkania przez mieszkańca w związku z jego umieszczeniem w domu pomocy społecznej, gmina właściwa według jego dotychczasowego miejsca zamieszkania, a więc gmina kierująca, pozostaje właściwa do udzielania mu świadczeń z pomocy społecznej.

W konkluzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że gmina nie ma prawnej możliwości prowadzenia swoich jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, takich jak dom pomocy społecznej o zasięgu gminnym, na terytorium innej gminy. Dom pomocy społecznej prowadzony w ramach zadań własnych gminy, do którego kieruje się i umieszcza mieszkańców tej gminy na podstawie decyzji administracyjnej, posiadający Statut będący aktem prawa miejscowego, może posiadać siedzibę jedynie na terytorium gminy prowadzącej dom. Nie wyklucza to możliwości przyjmowania do domu mieszkańców innych gmin na podstawie porozumienia administracyjnego zawartego z innymi gminami. Dlatego należało odmówić Skarżącej wydania zezwolenia na prowadzenie ww. domu pomocy społecznej.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 57 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do bezpodstawnego przyjęcia, że gmina może tworzyć domy pomocy społecznej wyłącznie na jej obszarze (terytorium), w konsekwencji czego doszło do bezzasadnego przyjęcia, iż skarżąca nie spełnia warunków określonych w tej ustawie;

2. naruszenie art. 7, art. 87 ust. 2, art. 94 Konstytucji oraz art. 1 ust. 2, art. 40 ust. 1 i art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do bezpodstawnego przyjęcia, że gmina nie może realizować swoich zadań własnych poza jej granicami administracyjnymi oraz że siedziba jednostki organizacyjnej gminy musi się znajdować wyłącznie na obszarze tejże gminy, a jednym z czynników stanowiących o braku takich możliwości w tej sprawie jest terytorialny charakter aktów prawa miejscowego stanowionego przez gminy;

3. § 10 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej poprzez błędną jego wykładnię prowadzącą do bezpodstawnego przyjęcia, że mieszkańcy Gminy Miasta [...], po ich umieszczeniu w domu pomocy społecznej na terenie innej gminy (Gminy [...]), staną się mieszkańcami Gminy [...], ze wszystkimi tego konsekwencjami;

4. art. 1 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 16 ust. 1 i art. 166 ust. 1 Konstytucji poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do bezzasadnego przyjęcia, iż wnioskodawca prowadząc dom pomocy społecznej na terenie innej gminy (Gminy [...]) będzie realizował zadanie publiczne z zakresu pomocy społecznej na rzecz mieszkańców Gminy [...];

5. art. 101 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędną jego wykładnię prowadzącą do bezzasadnego przyjęcia, iż przepis ten ma w praktyce zastosowanie wyłącznie w sytuacji umieszczenia mieszkańca danej gminy w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym (ponadlokalnym).

W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).

Kontrolując wydane w sprawie decyzje Sąd stwierdził, że nie są one zgodne z prawem z następujących powodów.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zaskarżoną decyzją Minister Rodziny i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] o odmowie wydania Skarżącej zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej pod nazwą: Tyski Dom Pomocy Społecznej "[...]", znajdującego się w Kobiórze przy ul. [...], przeznaczonego dla 66 osób w podeszłym wieku, z uwagi na niespełnienie przesłanki wskazanej w art. 57 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organy obu instancji zakwestionowały bowiem możliwość prowadzenia domu pomocy społecznej przez jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego o zasięgu gminnym na terenie innej gminy.

Przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej określają tryb postępowania zmierzającego do uzyskania zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej. Materialnoprawną podstawą wydania takiego zezwolenia jest art. 57 tej ustawy stanowiący w ust. 1, że domy pomocy społecznej mogą prowadzić, po uzyskaniu zezwolenia wojewody jednostki samorządu terytorialnego, Kościół Katolicki, inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia; inne osoby prawne, a także osoby fizyczne. Stosownie do treści art. 57 ust. 2 powołanej ustawy, zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej wydaje wojewoda właściwy ze względu na położenie domu. W myśl z kolei art. 57 ust. 3 tej ustawy wojewoda wydaje zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej, jeżeli podmiot o nie występujący: 1) spełnia warunki określone w omawianej ustawie; 2) spełnia standardy, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2 ustawy i 3) złoży wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej.

Przepis ust. 3a art. 57 powołanej ustawy określa, co winien zawierać wniosek o zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej, a ust. 3b co należy dołączyć do wniosku o zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej, to jest: 1) kopię dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości, na której jest usytuowany dom; 2) dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań określonych odrębnymi przepisami; 3) regulamin organizacyjny domu pomocy społecznej lub jego projekt; 4) w przypadku podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4: a) dokumenty potwierdzające status prawny podmiotu, w przypadku gdy nie podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym lub do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, b) informację o sposobie finansowania domu, c) zaświadczenie, że osoba, która będzie kierowała domem jest zdolna ze względu na stan zdrowia do kierowania domem, d) zaświadczenie albo oświadczenie o niezaleganiu z płatnościami wobec urzędu skarbowego i składkami do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz e) zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności za przestępstwo popełnione umyślnie osoby, która będzie kierowała domem. Oświadczenia, o których mowa w ust. 3b pkt 4 lit. d i e, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (ust. 3c).

Zezwolenie wydaje się po przeprowadzeniu wizytacji obiektu, w którym usytuowany jest dom pomocy społecznej, co określa ust. 4 art. 57 powołanej ustawy, a w myśl ust. 5 omawianego przepisu wydaje się je na czas nieokreślony.

Ustęp 8 omawianego art. 57 zawiera z kolei upoważnienie dla Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia w drodze rozporządzenia przy uwzględnieniu indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych mieszkańców domów oraz osób kierowanych do domów pomocy społecznej: sposobu funkcjonowania określonych typów domów pomocy społecznej i obowiązujących standardów podstawowych usług świadczonych przez domy pomocy społecznej, wzoru wniosku o wydanie zezwolenia oraz trybu kierowania i przyjmowania osób ubiegających się o przyjęcie do domu pomocy społecznej. Na podstawie tego upoważnienia Minister Pracy i Polityki Społecznej w dniu 23 sierpnia 2012 r. wydał rozporządzenie w sprawie domów pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 734) określające sposób funkcjonowania typów domów pomocy społecznej, obowiązujący standard podstawowych usług świadczonych przez te domy, wzór wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie domu oraz tryb kierowania i przyjmowania osób ubiegających się o przyjęcie do domu.

W ocenie Sądu przywołane przepisy art. 57 oraz przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej stanowią pełną i jasną regulację prawną dotyczącą możliwości, warunków i trybu uzyskania zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej. Z przepisów tych wynika, że Gmina Miasto [...] by uzyskać zezwolenie na prowadzenie domu pomocy społecznej, jako podmiot o nie występujący będący jednostką samorządu terytorialnego, winna była złożyć stosowny wniosek, o którym mowa w § 7 rozporządzenia oraz spełnić warunki określone w ustawie o pomocy społecznej i powołanym rozporządzeniu. Ponadto Gmina Miasto [...] jako podmiot wnioskujący spełnić musi standardy, o których mowa w art. 55 ust. 1 i 2 ustawy, dotyczące rodzaju, zakresu i standardu świadczonych usług, których precyzyjne wyliczenie zawierają przepisy § 5 powołanego rozporządzenia. Dodatkowo Gmina Miasto [...] musiała przedstawić dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, na której jest usytuowany dom, dokumenty potwierdzające spełnianie wymagań określonych odrębnymi przepisami (np. dotyczącymi prawa budowlanego, ochrony sanitarnej, czy bezpieczeństwa przeciwpożarowego) oraz regulamin organizacyjny domu pomocy społecznej lub jego projekt, o którym mowa w § 4 powołanego rozporządzenia.

Jak wynika z akt sprawy Gmina Miasto [...], jako podmiot wnioskujący do właściwego wojewody o wydanie pozwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej, załączyła dokumenty, o których mowa w przywołanych przepisach. Dokumenty te nie zostały jednakże w ogóle ocenione przez rozstrzygające tę sprawę organy. W uzasadnieniach wydanych decyzji nie ma ani jednego stwierdzenia, z którego wynikałoby, że przyczyną odmowy wydania wnioskowanego zezwolenia jest niespełnienie przez podmiot wnioskujący któregokolwiek z ustawowych warunków. W tej sytuacji brak było zdaniem Sądu podstaw prawnych do wydania decyzji odmawiającej wnioskowanego zezwolenia. Oznacza to, że wydając decyzję odmowną organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, czyli art. 57 ustawy o pomocy społecznej. Naruszenie to miało zaś wpływ na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy poprzez odmowę wydania stronie Skarżącej wnioskowanego zezwolenia, w istocie nie dokonując oceny spełnienia przez nią ustawowych warunków do jego otrzymania.

Wyjaśnić przy tym należy, że redakcja artykułu 57 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którą "wojewoda wydaje zezwolenie", jeżeli podmiot o nie występujący spełnia określone w ustawie warunki oznacza, że w tej sprawie wojewoda nie ma tzw. "luzu decyzyjnego". Wydawana na podstawie tego przepisu decyzja nie jest tzw. decyzją uznaniową. Wojewoda w przypadku stwierdzenia, że podmiot wnioskujący spełnia ustawowe przesłanki do uzyskania zezwolenia, jest zobowiązany do wydania takiego zezwolenia.

Sąd nie podzielił opinii organów orzekających w tej sprawie, że do warunków ustawowych, o spełnieniu których mowa w art. 57 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, należy kwestia tego, na terenie której gminy dom ten ma się znajdować.

Zasada terytorialności, na którą powołują się organy dotyczy bowiem obowiązywania aktów prawa miejscowego. Statut domu pomocy społecznej, wbrew temu co przyjęły rozstrzygające tę sprawę organy nie stanowi natomiast aktu prawa miejscowego, a jedynie akt wewnętrzny. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Skarżącej i przywołane na jego poparcie poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

O zasadności stanowiska Skarżącej świadczy również istota samorządności gminy, która, stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, polega na zaspakajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, co należy do zadań własnych gminy wymienionych m. in. w pkt 6) tego przepisu obejmujących sprawy pomocy społecznej, w tym ośrodków i zakładów opiekuńczych. Również stosownie do treści art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej do zadań własnych gminy należy prowadzenie i zapewnienie miejsc w domach pomocy społecznej i ośrodkach wsparcia o zasięgu gminnym oraz kierowanie do nich osób wymagających opieki. Wykonywanie opisywanych zadań, to jest zaspakajanie ww. potrzeb wspólnoty, odbywa się w ramach gospodarki komunalnej, a jednym ze sposobów jej prowadzenia jest właśnie utworzenie jednostki organizacyjnej celem prowadzenia domu pomocy społecznej.

Również w literaturze przedmiotu podkreśla się, że podstawowym obszarem działania samorządu w sferze gospodarki komunalnej jest sfera administracji zarządczej, w której chodzi przede wszystkim o rozporządzanie majątkiem (dominium) – (tak M. Kulesza, Gospodarka komunalna - podstawy i mechanizmy prawne, Samorząd Terytorialny 2012, nr 7-8, s. 7-24).

Ponadto, z akt sprawy wynika, że uchwalony przez Skarżącą Gminę statut – niebędący aktem prawa miejscowego – określa, że ww. dom pomocy społecznej może obejmować zakresem swojej działalności również inne gminy i powiaty na podstawie zawartych porozumień (§ 2 ust. 4 statutu).

Z akt sprawy nie wynika przy tym, czy takie porozumienie z gminą Kobiór zostało zawarte. Na możliwość prowadzenia takiej działalności w tej formie wskazywał wszak również organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się na treść art. 74 ustawy o samorządzie gminnym.

Reasumując, Sąd stwierdził, że prowadzenie domu pomocy społecznej przy wykorzystaniu nieruchomości należącej do skarżącej Gminy, a położonej poza granicami administracyjnymi tej gminy, to jest na terenie Gminy [...] nie stanowi działania sprzecznego z obowiązującym prawem. Nadto, Sąd miał na uwadze również celowość takiego działania Skarżącej Gminy i argumentację przedstawianą w toku postępowania na jej poparcie, a dotyczącą ilości osób oczekujących na miejsca w domu pomocy społecznej, czy też wpływów do budżetu Skarżącej z tytułu opłat uiszczanych przez mieszkańców domu, jak również straty finansowe Skarżącej wynikające z kosztów utrzymania tej nieruchomości.

Ze wszystkich wskazanych powodów Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 57 ustawy o pomocy społecznej, które miało, jak wyżej podniesiono, bezpośredni wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, mając na względzie ocenę prawną Sądu zawartą w tym wyroku, rozpatrzy ponownie złożony przez Gminę Miasto [...] wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie ww. domu pomocy społecznej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania (obejmujących wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł i uiszczony należny wpis od skargi w kwocie 200 zł) orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z

2015 r., poz. 1800).