Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1627/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 1-7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P B na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M B – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2014 r., ([...]), odmawiającej, po wszczęciu postępowania na wniosek P B, stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2006 r. ([...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]Sp. z o. o. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr ew. [...],[...] i [...], obr. [...], przy ul. [...]róg ul. [...] w [...] (zmienionej decyzjami z dnia [...] października 2006 r. oraz z dnia [...] listopada 2007 r.).

Organ wyjaśnił istotę instytucji stwierdzenia nieważności decyzji i odwołał się do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.- według stanu na dzień kontrolowania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę). Wskazał, że inwestor złożył oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co potwierdza decyzja Prezydenta m [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. ([...]).

Organ podkreślił, że działki inwestycyjne, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., Dz. Urz. Woj. [...] z 2001 r., Nr [...], poz. [...] ). Inwestor nie był zatem zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, dlatego nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy przytoczył art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy i wskazał, że inwestor złożył decyzję Prezydenta m. [...] y z dnia [...] kwietnia 2006 r. ([...]), ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. inwestycji. Ponadto, [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. ([...]) uzgodnił pozwolenie na budowę.

Zgodnie z ww. planem działki położone były na terenie o symbolu 14 MU (zabudowy mieszkaniowej z towarzyszącymi usługami). Zgodnie z § 39 pkt 2.1. planu, dla ww. terenu, jako przeznaczenie podstawowe ustalono zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o podwyższonym standardzie z usługami w parterach, zabudowę biurowo- administracyjną oraz obiekty kultury. Inwestycja nie uchybia zatem w stopniu rażącym ww. wymogom, w tym co do linii zabudowy, powierzchni biologiczne czynnej, powierzchni zabudowy oraz wymaganej ilości miejsc postojowych.

Następnie, wskazując na 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. - według stanu na dzień wydania badanej decyzji), stwierdził, że ww. inwestycja nie narusza w sposób rażący § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia. Została zaprojektowana w odległości ok. 11 m od granicy działki budowlanej graniczącej od południa z działką inwestycyjną. Z pozostałych trzech stron graniczy zaś z działkami drogowymi, a tylko w przypadku działek budowlanych znajdują zastosowanie odległości, o których mowa w § 12 w/w rozporządzenia.

W odniesieniu do § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia organ odwoławczy podkreślił, że z analizy nasłonecznienia mieszkań i zacienienia budynków sąsiednich wynika, że wszystkie lokale mieszkalne spełniają wymagania ich nasłonecznienia, tzn. min. 3 godzin w dniach równonocy od godziny 7.00 do 17.00. Wszystkie okna budynków A1 i A2 zostały zaprojektowane w sposób umożliwiający ich naturalne oświetlenie. Warunek ten spełniają również wszystkie okna elewacji budynków sąsiadujących od ulicy [...] w związku z czym inwestycja nie zacienia a także nie ogranicza wymaganego prawem czasu nasłonecznienia (zob. pkt IV.3.13. projektu budowlanego). Zatem nie doszło do rażącego naruszenia § 13 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie jest uprawniony do sprawdzania zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy wskazał na zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Podkreślił, że uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego).

Dalej powołał art. 34 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 kpa). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W tym kontekście organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Ponadto w aktach sprawy znajdują się oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.

W konsekwencji organ nie zgodził się z zarzutem, że decyzja o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej rozwiązań architektonicznych (tj. wentylacji grawitacyjnej oraz mechanicznej) w sposób rażący narusza prawo.

Następnie wyjaśnił, że zatwierdzony decyzją z dnia [...] października 2006 r. zamienny projekt budowlany, wprowadził zmiany w konstrukcji budynku tj. zmianę głębokości posadowienia obiektów o 10 cm, grubości płyty parteru, pogrubienia do wewnątrz budynku fragmentu ściany szczelinowej oraz usytuowania niektórych słupów konstrukcyjnych w garażu podziemnym. Natomiast zatwierdzony decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] listopada 2007 r. zamienny projekt budowlany wprowadza do projektu pierwotnego zmiany w zakresie przebiegu chodników, dodano drewniany podest w patio budynku A2, w obu patiach wprowadzono oczka wodne w centrum; zrezygnowano z dwóch ramp dla niepełnosprawnych od ul. [...], na rzecz wyprofilowanego chodnika z poręczami przystosowanymi dla niepełnosprawnych od ul. [...]; zwiększono o 4 miejsca parkingowe w wyniku zmiany miejsc parkingowych dla niepełnosprawnych i przesunięć w innych strefach.

Organ odwoławczy stwierdził, że ww. zamienne projekty budowlane nie naruszają w stopniu rażącym przepisów: Prawa budowlanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Dalej podkreślił, że inwestor uzyskał wymagane pozwolenia i uzgodnienia. W szczególności decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. ([...]) zezwolono na lokalizację wjazdów od ul. [...] i [...]. Dlatego nie naruszono rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 14 ww. rozporządzenia.

Organ uznał, że badana decyzja nie zawiera wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Skargę na powyższą decyzję wniósł P B i domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego:

1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego w zw. z § 147 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zaprojektowanie obiektu z pominięciem wentylacji grawitacyjnej i/lub mechanicznej w parterowym łączniku dwóch części wyższych, w lokalach [...] i nr [...],[...],[...] w części niskiej przy ul. [...] oraz lokalach nr [...] i [...] przy ul. [...], a także we wszystkich klatkach schodowych, gdzie zaprojektowano oświetlenie w formie okien stałych (nieotwieralnych),

2) art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 147 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zaprojektowanie obiektu z naruszeniem warunków technicznych, (tj. bez wymaganej wentylacji), bez odstępstwa udzielanego przez właściwego Ministra,

3) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię wobec uznania, iż organy architektoniczno-budowlane, badają wyłącznie kwestie formalne, związane z zatwierdzonym projektem budowlanym, bez merytorycznego zbadania treści projektu i przyjętych w nim rozwiązań architektonicznych,

4) art. 34 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt budowlany, posiadał niezgodne z prawdą oświadczenia projektantów w zakresie rozwiązań wntylacyjnych,

5) art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię powodującą naruszenie podstawowych obowiązków organów tj. zaniechanie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej,

II. Przepisów kpa, które miały niewątpliwy wpływ na wynik sprawy:

1) art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędną ocenę powołanych przez skarżącego przesłanek, skutkującą odmową stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. [...]z dnia [...] maja 2006 r.

2) art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez niewłaściwe wywiedzenie z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, iż decyzja nie posiada wad skutkujących wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego,

3) art. 8, 9 w zw. z art. 80 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania uczestników do organów administracji, brakiem informowania stron o ich prawach i obowiązkach, a także dokonanie przez organy dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, mimo oczywistości naruszeń,

4) art. 36 kpa, poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania, z naruszeniem wszelkich terminów przewidzianych w kpa

5) art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, wydanej z naruszeniem wskazanych przepisów prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Skarżący podniósł, że art. 35 ust. 1 cyt. ustawy znajduje zastosowanie wyłącznie w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego, zatem nie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Niedopuszczalnym jest zatem, aby organy ograniczyły się wyłącznie do zbadania formalnych wymogów projektu budowlanego, bez jego merytorycznej oceny. W toku postępowania nieważnościowego skarżący wielokrotnie wskazywał, iż zatwierdzony projekt budowlany narusza § 147 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż nie zawiera rozwiązań w zakresie wentylacji grawitacyjnej i/lub mechanicznej w szeregu wskazanych pomieszczeń. Zarzut ten nie został w żaden sposób odparty przez organy, które tylko w uzasadnieniach wskazały, iż nie mogą badać merytorycznej zawartości projektu z uwagi na art. 35 ust. 1. Skarżący wskazał także, że jego stanowisko jest zgodne z interpretacją zamieszczoną na stronach internetowych Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawioną argumentację.

W piśmie procesowym z dnia 10 października 2014 r. skarżący podniósł, że mimo złożonych przez osoby uprawnione oświadczeń o zgodności projektu z przepisami prawa budowlanego, nie zostały one zweryfikowane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu nieważnościowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

W świetle powołanych na wstępie kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] czerwca 2014 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr ew. [...],[...]i [...], przy ul. [...] róg ul. [...]w [...] (zmienionej decyzjami z dnia [...] października 2006 r. oraz z dnia [...] listopada 2007 r.).

Przed przystąpieniem do oceny prawnej zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, że postępowanie toczące się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym, nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym, w którym organ uprawniony jest wyłącznie do zbadania, czy objęta wnioskiem decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zakres tego postępowania jest zatem ograniczony wyłącznie do weryfikacji samej decyzji w powyższym zakresie, z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy, tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwyczajnym.

Dodać przy tym trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Pozytywna decyzja w tym względzie może zapaść tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia wystąpienia jednej z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., w chwili wydawania weryfikowanej decyzji. Decyzja ta oceniana jest bowiem według przepisów obowiązujących w dacie jej podjęcia. Tym samym, tylko wyraźnie, jednoznacznie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji.

W świetle zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyjaśnienia wymaga również, że do uznania decyzji za rażąco naruszającą prawo konieczne jest ustalenie, oczywistego charakteru naruszenia prawa materialnego lub dokonanie przez organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją lub innymi oczywistymi, znanymi faktami. W orzecznictwie i doktrynie stwierdza się, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., OSK 1134/04). Naruszenie prawa ma charakter naruszenia rażącego, jeśli decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Nie chodzi więc o spory w zakresie wykładni przepisu, ale o działanie wbrew ustanowionemu w prawie, jasno sformułowanemu, nie budzącemu wątpliwości interpretacyjnych, nakazowi lub zakazowi. Tylko, jeśli proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w oczywistej sprzeczności, wówczas decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenia.

W ocenie Sądu trafnie organ odwoławczy uznał, że kontrolowana decyzja Prezydenta m. [...]z dnia [...] maja 2006 r. nie jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa, w tym wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Skarżący rażącego naruszenia upatrywał przede wszystkim w pominięciu przez organ architektoniczno budowlany, że projekt budowlany został wykonany z naruszeniem § 147 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem nie przewidziano w nim rozwiązań obejmujących wentylację grawitacyjną i/lub mechaniczną w wymienionych w skardze pomieszczeniach.

Odpowiadając na powyższy zarzut należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że rozwiązania techniczne ujęte w projekcie budowlanym, a więc również dotyczące rozwiązań wentylacyjnych nie podlegają badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem pozwolenia budowlanego. Ugruntowane jest stanowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż organ wydający pozwolenie budowlane nie jest uprawniony do oceny zgodności projektu budowlanego m.in. z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to bowiem jednoznacznie z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wobec faktu uchylenia art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego (przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - Dz.U.2003.80.718 - zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 lipca 2003 r.). Słusznie zatem wyjaśnił organ w zaskarżonej decyzji, że rozszerzająca wykładania (niedopuszczalna świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa) uprawnień kontrolnych organu architektoniczno-budowlanego, wymienionych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego prowadziłaby do stosowania uchylonej zasady oceny przez organ materialnych rozwiązań projektu budowlanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 44/12, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl)..

W ustawie Prawo budowlane prawodawca odpowiedzialnością za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego obciążył wyłącznie. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 cyt. ustawy, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502 ze zm.), wymaganiami Prawa budowlanego oraz innymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto, projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 Prawa budowlanego może powodować odpowiedzialność zawodową w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego) skutkującą nałożeniem jednej z kar wymienionych w art. 96 Prawa budowlanego, aż do zakazu wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, na okres od 1 roku do 5 lat, połączonego z obowiązkiem złożenia egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 tej ustawy. Niezależnie projektant ponosi odpowiedzialność cywilnoprawną.

Tym samym – wbrew zarzutom skargi - organ zatwierdzający projekt budowlany i wydający pozwolenie budowlane kontroluje wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a całkowitą odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z prawem ponoszą projektanci.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał, powołując się na akta sprawy, że projektant złożył wymagane oświadczenia, co potwierdza dokumentacja dołączona do projektu budowlanego znajdująca się w aktach sprawy..

Uwzględniając charakter postępowania nieważnościowego, organ przedstawił również szczegółową ocenę decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] maja 2006 r. wraz z decyzjami ją zmieniającymi, pod kątem pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa i prawidłowo przyjął, że nie jest ona obarczona ww. wadami kwalifikowanymi.

W świetle przedstawionej argumentacji nie można było zatem podzielić stanowiska skarżącej, tak w zakresie naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Natomiast zarzut naruszenia art. 36 kpa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania strona może podnosić wyłącznie w postępowaniu uruchomionym skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 149 § 1 ppsa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.