Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 453/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 par. 2, art. 100,
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 130 a ust. 10
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. R., W. R. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A." z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków za dozór pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2008 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zawiązku z art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 pkt 1 lit. b, § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu przejętego na rzecz Skarbu Państwa tj. wozu konno- ciągnikowego bez numeru rejestracyjnego w kwocie 264, 15 zł, uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przyznał zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenie za dozór w kwocie 427,26 zł.

Z uzasadnienia postanowienia oraz z akt sprawy wynika, iż M. R. i W. R. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej powiadomieniem z dnia [...] marca 2008 r. poinformowali Urząd Gminy iż upłynął 6 miesięczny okres parkowania pojazdu wozu konno-ciągnikowego bez nr rej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wójt Gminy przekazał powiadomienie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, zgodnie z właściwością. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił do komendanta Miejskiego Policji o przesłanie akt sprawy potwierdzających fakt usunięcia w/w pojazdu w trybie art. 130 a wskazanej ustawy oraz wystąpił do strony o wydanie przedmiotowego pojazdu. W odpowiedzi właściciele parkingu dwukrotnie (2, 20 maja 2008 r.) odmówili wydania pojazdu z uwagi na nie przedłożenie przez organ likwidacyjny dokumentów potwierdzających właściwość Naczelnika Urzędu Skarbowego do odbioru pojazdu.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o przejściu pojazdu (wozu konno-ciagnikowego) z dniem [...] marca 2008 r. z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa. Dnia [...] czerwca 2008 r. przedmiotowy pojazd został wydany organowi likwidacyjnemu. Wspólnicy spółki cywilnej "[...]" wystąpili z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2008 r. o przyznanie im wynagrodzenia za dozór pojazdu po stawce 24,40 zł za dobę.

Postanowieniem dnia [...] lipca 2008 r. naczelnik Urzędu Skarbowego przyznał zwrot koniecznych wydatków związanych w wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu przejętego na rzecz Skarbu Państwa według stawki dobowej w wysokości 5,47 przy uwzględnieniu 45 dni dozoru tj. od dnia przejścia pojazdu na Skarb Państwa- [...] marca 2008 r. do dnia odmowy wydania pojazdu – [...] maja 2008 r.

Na wskazane postanowienie M. i W. R. złożyli zażalenie, zarzucając naruszenie art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, naruszenie art. 7, 8, 15, 77 kpa, naruszenie art. 100, art. 102 § 2, art. 17 § 1 i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 141 kpa, naruszenie art. 836 kc. Ponadto zarzucili błędne stosowanie podstawy prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie § 3 lit a, zamiast § 3 lit. b.; błędne obliczenie dni parkowania poprzez nie uwzględnienie okresu od usunięcia pojazdu z drogi do momentu odbioru. Zarzucili także naruszenie art. 180 i art. 181 kc oraz naruszenie art. 130 a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem postępowania w sprawie było przyznanie w oparciu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu przejętego na rzecz Skarbu Państwa na mocy art. 130 a ust. 10 ustawy prawo o ruchu drogowym. Zadaniem organu likwidacyjnego było ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie została określona w umowie, to dozorcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Na wysokość wynagrodzenia wpływ mają: czas przechowywania, właściwość i wartość rzeczy przechowywanej, wymagane starania przy strzeżeniu rzeczy, ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej , organ I instancji, dążąc do ustalenia prawidłowej wysokości wynagrodzenia, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przyjęta w sprawie metoda ustalenia stawki za jednodobowy dozór –pojazdu jest prawidłowa. Naczelnik Urzędu Skarbowego zastosował metodę porównawczą i ustalił poziom stawek przedsiębiorców zajmujących się świadczeniem usług parkingowych. Na tej podstawie ustalił średnią stawkę dobową na poziomie 5,54 zł. W celu wyczerpującego i obiektywnego rozstrzygnięcia problemu organ likwidacyjny posłużył się również analizą stawek stosowanych w 2008 r. przez parkingi specjalistyczne, które przechowują pojazdy usunięte z drogi w trybie art. 130 a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym z terenu województwa lubelskiego i uzyskał dane o wartościach zbliżonych do stawki uśrednionej – 5.54 zł. Według uzyskanych informacji ustalono, ze dla samochodów osobowych:

- Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ch.– nie stosuje żadnej stawki (własny parking)

- Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. P. - stawka 4,88 zł

- Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. – stawka 9,76 zł

- Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. – stawka 6,10 zł

- Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. – stawka 6,10 zł

- Naczelnik Urzędu Naczelnik w T. L. – stawka 3,66 zł

- Naczelnik Urzędu Skarbowego w H. – stawka 2,30 zł.

Organ ustalając należność z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz za dozór pojazdu konno-ciągnikowego przyjął 45 dni dozoru (tj. od daty przejścia pojazdu na Skarb Państwa – [...] marca 2008 r. do dnia odmowy wydania pojazdu tj. [...] maja 2008 r. Żalący wskazali iż przyczyna odmowy wydania pojazdu był brak informacji, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jest organem właściwym do jego odbioru w związku z nie przedłożeniem przez organ dokumentów potwierdzających przejście pojazdu na własność Skarbu Państwa. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej , okoliczność ta skutkuje koniecznością uwzględnienia żądania strony i przyznania należności z tytułu dozoru za okres od dnia przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa do dnia jego wydania.

Jak wskazuje organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji , zgodnie z § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należy powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania. Z akt sprawy wynika, że [...] maja 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego powiadomił właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu z uwagi na brak jego odbioru z parkingu strzeżonego "[...]" s.c. w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi przez Policję i uznania go za porzucony, natomiast decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Naczelnik orzekł o przejściu pojazdu na własność Skarbu Państwa z mocy ustawy z dniem [...] marca 2008 r. Wskazany pojazd został wydany przez skarżącą spółkę w dniu [...] czerwca 2008 r., zatem liczba dób dozoru wynosiła 78.

Organ II instancji podziela również stanowisko skarżących, iż w podstawie prawnej postanowienia wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego błędnie wskazano § 3 pkt 1 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zamiast § 3 pkt 1 lit b. jednak powyższe uchybienie nie ma wpływu na wynik przedmiotowej sprawy.

Dyrektor uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że terminem początkowym ponoszenia kosztów przez Skarb Państwa spornych kosztów parkowania jest chwila upływu sześciomiesięcznego terminu liczonego od dnia usunięcia pojazdu. Stosownie do art. 130 a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd usunięty w trybie określonym w tym przepisie i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycie się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Upływ wskazanego terminu powoduje, że pojazd nieodebrany w tym terminie staje się z mocy samego prawa własnością Skarbu Państwa. Decyzja wydana przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa jest decyzją deklaratoryjną.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej odnosi się również do zarzutu naruszenia art. 100 i 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 836 kodeksu cywilnego. Wskazuje, iż art. 100 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem stan faktyczny i prawny jest odmienny od tego który został wskazany w art. 100 ustawy. Dozorowany pojazd nie był przedmiotem zajęcia przez poborcę skarbowego w celu przeprowadzeniu egzekucji z ruchomości. Dlatego też organ likwidacyjny nie miał obowiązku objęcia tego pojazdu dozorem.

Organ likwidacyjny przyznając zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na mocy art. 130 aust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym wykonuje dyspozycję ustawową wynikającą z przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl tego przepisu naczelnik urzędu skarbowego jako organ likwidacyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ponieważ przepis ten, ani żaden inny przepis ustawy egzekucyjnej nie określa kryteriów ustalania przedmiotowych należności, powoduje to konieczność posiłkowania się w tym zakresie art. 836 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie albo taryfie – przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach.

Organ likwidacyjny zobligowany był do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do potwierdzenia czy żądana przez stronę stawka jest zasadna. Dlatego też organ nie mógł zgodzić się z twierdzeniem strony iż należało zastosować stawkę w kwocie 13,66 zł wynikającą z uchwały Rady Powiatu z dnia 30 grudnia 2002 r. Opłaty za parkowanie ustalane przez Rade powiatu nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa, który po upływie 6 miesięcy od usunięcia z drogi stał się właścicielem pojazdu.

Jak wskazuje organ, przeprowadzone przez organ likwidacyjny postępowanie dowodowe w zakresie poziomu cen na rynku lokalnym wykazało że żądane przez stronę stawki w wysokości – 24,40 zł wskazanej we wniosku z dnia [...] czerwca 2008 r, - 12,20 zł wskazanej w powiadomieniu z dnia [...] marca 2008 r. skierowanym do Urzędu Gminy lub – 13,66 zł wskazanej w zażaleniu, są zawyżone w stosunku do stawek stosowanych przy przechowywaniu tego rodzaju pojazdów przez inne organy likwidacyjne na parkingach tego samego rodzaju, dlatego brak było podstaw do ich przyjęcia.

Na przedmiotowe postanowienie M. R. i W. R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie, w której wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przyznanie wynagrodzenia za dozór przejętego na rzecz Skarbu Państwa pojazdu, przy uwzględnieniu stawki dziennej 12,20 zł za dobę parkowania pojazdu.

W skardze zarzucili naruszenie przepisów :

- art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

- art. 20 i art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez zmuszenie firmy Auto Pomoc do pozostania dozorcą pojazdu będącego własnością Skarbu Państwa oraz narzucenie niekorzystnych warunków wynagrodzenia za dozór pojazdu,

- art. 100 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na zaniechaniu czynności odebrania pojazdu lub ustanowienia dozorcy oraz zaniechanie doręczenia odpisu protokołu zajęcia ruchomości pozostawianej pod dozorem ,

- art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 836 Kodeksu cywilnego, poprzez prowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie stawki dobowej za dozór w sytuacji, gdy organ był informowany o wysokości stawki za parkowanie na parkingu,

- art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędne ustalenie, że w stosunku do Skarbu Państwa mają zastosowanie inne stawki za parkowanie i dozór niż te które odnoszą się do dotychczasowego właściciela.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Na rozprawie skarżący złożyli pismo procesowe, w którym powołali się na postanowienie Sądu Najwyższego o sygn. akt: II CSK 284/08, z którego wynika, że droga procesu cywilnego do dochodzenia należności za usunięcie i parkowanie pojazdu w trybie art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym, jest wyłączna. Jedyną drogą do egzekwowania przedmiotowych należności jest droga administracyjna. Skarżący zgadzają się ze stwierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej, iż niezasadne jest twierdzenie że to organ likwidacyjny winien pokryć koszty dozoru za cały okres parkowania przedmiotowego pojazdu oraz zgadza się z interpretacją art. 130 a wskazanej ustawy dokonaną przez organ, że to właściciel powinien pokryć należności z tytułu parkowania za okres 6 miesięcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stwierdzić należy, iż skarga jest niezasadna.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że pojazd – wóz konno-ciągnikowy bez nr rejestracyjnego, od dnia [...] marca 2008 r. z mocy prawa stanowił własność Skarbu Państwa. Natomiast sporną kwestią, w niniejszej sprawie jest wysokość wynagrodzenia. Skarżący twierdzą, że należy im się wynagrodzenie według stawki w kwocie 12, 20 zł za dobę w okresie kiedy sprawowali dozór nad przedmiotowym pojazdem.

Stosownie do art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Między skarżącym a organem egzekucyjnym istniał zatem stosunek dozorca – organ egzekucyjny (czego skarżący nie kwestionowali, występując ze stosowanym wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za dozór).

Wskazać należy, iż ustawa egzekucyjna nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór i dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej słusznie argumentuje, że w tym zakresie należy posiłkować się treścią art. 836 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w sytuacji kiedy wysokość wynagrodzenia za przechowywanie rzeczy nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Zatem zgodzić należy się z organami administracji, że w tym zakresie należy posiłkować się art. 836 kc.

Zadaniem organów było ustalenie wysokości wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu we wskazanym okresie, mając na uwadze, że dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Na wysokość tego wynagrodzenia mają wpływ następujące okoliczności:

- czas przechowywania;

- właściwości i wartość rzeczy przechowywanej;

- wymagane starania przy strzeżeniu rzeczy;

- ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność.

Zdaniem Sądu, organ likwidacyjny bardzo starannie przeprowadził postępowanie dotyczące ustalenia wysokości dobowej stawki wynagrodzenia za dozór pojazdu. W tym zakresie organ posłużył się metodą porównawczą i ustalił na podstawie stawek stosowanych przez innych przedsiębiorców zajmujących się świadczeniem usług parkingowych na rynku lokalnym, że średnia stawka wynosi 5, 54 zł, podkreślając iż wyliczenia wynikały z danych uzyskanych ze zwykłych parkingów strzeżonych, gdzie przechowywane były pojazdy pełnowartościowe. Ryzyko tych podmiotów było dużo większe niż w przypadku przechowywania pojazdu porzuconego, zużytego i unieruchomionego, o wartości złomu.

Ponadto w celu wyczerpującego i obiektywnego rozstrzygnięcia problemu organ dodatkowo przeanalizował stawki stosowane przez parkingi specjalistyczne z terenu województwa świadczące usługi na rzecz Urzędów Skarbowych w Ch., B. P., P., K., B., T. L.i H.. I na tej podstawie ustalił dobową stawkę za dozór pojazdu.

Przeprowadził również – aczkolwiek rolą organów nie jest badanie rentowności przedsiębiorstw - kontrolę kosztów rzeczywistych ponoszonych w prowadzonej działalności. Jak twierdzi organ, działania te nie przyniosły rezultatu, gdyż niemożliwe było rozdzielenie kosztów na poszczególne działalności skarżącej spółki. Sami wspólnicy nie wskazali w jakiej wysokości ponoszą koszty związane z prowadzeniem parkingu.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organ administracji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zgodnie z dyspozycja art. 7 kpa.

Przyznane wynagrodzenie wynikało z realizacji dyspozycji art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej i prawidłowego zastosowania normy określonej w art. 836 Kodeksu cywilnego, odpowiadało wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymywały inne podmioty działające na rynku. Zatem skoro organ uwzględnił ceny rynkowe, to skarżący niezasadnie zarzucają naruszenie konstytucyjnych zasad, odnoszących się do gospodarki rynkowej i podstawowych wolności człowieka i obywatela. Powoływany przez nich przepis art. 20 Konstytucji RP stanowi, że społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego w Polsce. Skarżący zatem nieskutecznie powołują się na treść art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji. Przewiduje on, że wolność człowieka podlega ochronie prawnej (ust. 1) i każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych, przy czym nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje (ust. 2). Prawo do wynagrodzenia zostało skarżącym przyznane i jego wysokość – jak organ wykazał – nie jest dyskryminujące z ekonomicznego punktu widzenia, biorąc pod uwagę stawki stosowane przez innych przedsiębiorców, działających na wolnym rynku.

Podkreślić także należy, iż w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że Skarb Państwa od momentu kiedy stał się właścicielem pojazdu zobowiązany jest do uiszczenia zapłaty za jego parkowanie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2006 r. o sygn. akt I OSK 1184/2005 publ. Lex Polonica 416647). Istnieje również zgodność, co do tego, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilnoprawnego. Jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Wskutek nieodebrania pojazdu przez osobę uprawnioną następuje przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w konsekwencji pomiędzy nowym właścicielem pojazdu (Skarbem Państwa), a jednostką prowadzącą parking nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OSK 924/07 – niepubl. oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r. o sygn. akt III CZP 47/07 – LEX 270447).

Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poborca skarbowy pozostawi zajętą ruchomość w miejscu zajęcia pod dozorem zobowiązanego lub dorosłego jego domownika albo innej osoby, u której ruchomość zajął. Jeżeli zajęta ruchomość nie może być pozostawiona w miejscu zajęcia, a nie ma innej osoby, której by można było oddać zajętą ruchomość pod dozór, zostanie ona wzięta pod dozór organu egzekucyjnego.

Poborca skarbowy może po zajęciu ruchomości odebrać ją zobowiązanemu i oddać pod dozór innej osoby lub organu egzekucyjnego, jeżeli zobowiązany nie daje rękojmi należytego przechowania zajętej ruchomości, odmawia podpisania protokołu zajęcia, a także gdy usuwał lub usuwa ruchomości zajęte albo zagrożone zajęciem. Jeżeli zajęta ruchomość stanowi dobro kultury w rozumieniu odrębnych przepisów, poborca skarbowy oddaje ją pod dozór właściwej państwowej instytucji kultury. Dozór nad zajętymi ruchomościami ze złota, platyny i srebra oraz innymi kosztownościami niestanowiącymi dóbr kultury sprawuje organ egzekucyjny. Osoba lub instytucja, pod której dozorem pozostają zajęte ruchomości, sprawuje obowiązki dozorcy. Poborca skarbowy doręcza dozorcy odpis protokołu zajęcia.

W przedmiotowej sprawie dozorowany pojazd nie był przedmiotem zajęcia przez poborcę skarbowego w celu przeprowadzenia egzekucji z ruchomości. Nie dokonano zajęcia ruchomości (pojazdu) i nie prowadzono egzekucji i dlatego organ nie miał formalnego obowiązku ustanawiania skarżących dozorcą. Byli nim oni skoro pojazd został im powierzony.

Sąd podziela pogląd wyrażony przez NSA w orzeczeniu z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt: I OSK 1768/06, że opłaty za parkowanie jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a cyt. ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

W wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06 (Dz. U. Nr 100, poz. 649) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 130 a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w zakresie w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu oraz § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia są niezgodne z odpowiednimi wzorcami konstytucyjnymi i przepisy te tracą moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku. Powyższy wyrok nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie i nie odnosi się do zaskarżonego postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu.

W postanowieniu wydanym przez Sąd Najwyższy z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt: II CSK 284/08, na które powołują się skarżący, Sąd opowiedział się za dotychczasową linią orzecznictwa i potwierdził, że w tego rodzaju sprawach obowiązuje tylko droga administracyjna.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy iż zarzuty skargi są bezzasadne, o zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.

.