Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 88/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2671/21 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 20 grudnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2671/21, na podstawie art. 61 § 3 i 5ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), odmówił M. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że na skutek wykonania decyzji zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku nie znalazło żadnego poparcia w dowodach obrazujących sytuację finansową skarżącego, w tym stan majątkowy na dzień wniesienia skargi. Sąd nie zna z urzędu sytuacji finansowej strony, nie jest również w stanie określić majątku skarżącego, jego realnych zarobków czy ponoszonych kosztów.

Zażalenie na powyższe postanownie złożył skarżący zaskarżając je w całości i wniósł o:

na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. wnoszę o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy na nowo przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ramach autokontroli z uwagi na oczywistą zasadność zażalenia.

w przypadku nieuwzględnienia wniosku pierwszego, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. wniósł o zmianę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 20 grudnia 2021 r. poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2021 r., nr [...] z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności - udowodnienie przez skarżącego faktu pozostawania działalności taksówkarskiej jedyną działalnością gospodarczą, wykonywaną przez M. M., a jednocześnie jedynym źródłem dochodu skarżącego.

w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków wniósł o przekazanie akt sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zmianę przez wskazany Sąd zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2021 r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, wyrażający się w uznaniu, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy z twierdzeń, przedstawionych w skardze, a takżę okoliczności prezentowanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego w sposób bezpośredni wynikało, że z uwagi na fakt, iż działalność taksówkarska pozostaje jedynym źródłem zarobkowania skarżącego, wykonanie decyzji SKO w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2021 r., narazi go na znaczną szkodę, wyrażającą się w natychmiastowym odcięciu możliwości prowadzenia działalności i osiągania przychodu oraz na trudne do odwrócenia skutki, polegające na braku wpływu stałego wynagrodzenia, niemożliwe do niezwłocznego zaniechania z uwagi na nieprowadzenie przez skarżącego innej niż wskazana działalności zarobkowej.

Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:

- wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dotyczącego działalności skarżącego - dla wykazania faktu prowadzenia przez skarżącego jedynie działalności taksówek osobowych, oznaczonej kodem PKD 49.32.Z,

- deklaracji o wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej i odliczonej od karty podatkowej w poszczególnych miesiącach roku podatkowego 2019 oraz deklaracji o wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej i odliczonej od karty podatkowej w poszczególnych miesiącach roku podatkowego 2020 (PIT-16A) - dla wykazania faktu podlegania przez skarżącego opodatkowaniu w formie karty podatkowej, a w konsekwencji faktu nieprowadzenia przez skarżącego odmiennej od działalności taksówkarskiej działalności gospodarczej z uwagi na wymóg nieprowadzenia innej pozarolniczej działalności gospodarczej oprócz tej, rozliczanej w powyższy sposób (art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne), wskazując jednocześnie, że przeprowadzenie powyższych dowodów pozostaje niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu zażalenia Skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w tej sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. Ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Błędu tego nie naprawił również w postępowaniu zażaleniowym. Dołączone do zażalenia dokumenty w żaden sposób nie wskazują w jakiej sytuacji finansowej znajduje się skarżący. Mając przy tym na uwadze, że postępowanie o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jak całe to postępowanie, toczy się z inicjatywny strony skarżącej (jest postępowaniem z wniosku strony), postawa taka nie mogła być oceniona inaczej, niż uczynił to Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, jak tylko odmową jej udzielenia, skoro skarżący w istocie uniemożliwił jego rozpoznanie.

Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że Sąd I instancji trafnie ocenił w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji