Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 191/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Kraków, dnia 21 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. nr XLVI/763/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 stycznia 2023 r. A. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. nr XLVI/763/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 191/23 odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi na powyżej wskazaną uchwałę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd z urzędu bada spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem skargi w celu stwierdzenia jej dopuszczalności. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest jej wniesienie w terminie.

W sprawie nie jest kwestią sporną, że przedmiot zaskarżenia stanowi uchwała z 2010 r., wobec czego zastosowanie ma art. 101 ust. 1 u.s.g. sprzed nowelizacji z 2017 r., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego, który stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej P.p.s.a.), podlega kognicji sądu administracyjnego.

Kluczową kwestią jest, że zaskarżona uchwała została podjęta 10 listopada 2010 r., a zatem kwestię terminu wniesienia skargi i wyczerpania trybu właściwego dla wniesienia skargi należy oceniać przez pryzmat regulacji obowiązujących przed 1 czerwca 2017 r., czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Wynika to z brzmienia art. 17 pkt 2 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy P.p.s.a) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zgodnie natomiast z art. 52 P.p.s.a (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). Zgodnie zaś z art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W realiach opisywanej sprawy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione do organu pismem z dnia 2 sierpnia 2022 r. (doręczone do organu w dniu 4 sierpnia 2022 r.). Z akt sprawy nie wynika, aby udzielono odpowiedzi na wezwanie i tak też twierdzi skarżąca. Zatem ostatnim dniem sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi był 3 października 2022 r. Nadanie skargi w placówce pocztowej 9 stycznia 2023 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu. Z kolei jak stanowi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając powyższe na względzie, Sąd był zobligowany orzec jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.