Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 247/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Kieres, Sędziowie: sędzia WSA Tadeusz Haberka, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), Protokolant: starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w D. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta Duszniki – Zdrój z dnia 6 lutego 2024 r. nr RF.w.3120.01.2023.02 w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. sp. o.o. z/s w D. (dalej: Strona/ Skarżący, Wnioskujący) jest interpretacja indywidualna Burmistrza Miasta D. (dalej: Organ) z dnia 6 lutego 2024 r. nr RF.w.3120.01.2023.02 w przedmiocie podatku od nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi na terenie Gminy D. działalność gospodarczą polegającą na kierowaniu i obsłudze ośrodka narciarskiego. Strona jest właścicielem infrastruktury narciarskiej pozwalającej na uprawianie sportów zimowych.

Infrastrukturę ośrodka narciarskiego stanowią m.in.:

Kolej linowa krzesełkowa, która składa się z:

1. Budynków (rodzaj 109 KŚT) - występuje budynek spełniający rolę stacji dolnej oraz obiekt kontenerowy (nietrwale związany z gruntem) spełniające rolę stacji górnej;

2. Budowli (rodzaj 291 KŚT) - fundamenty podpór trasowych oraz fundamenty stacji dolnej i górnej;

3. Urządzeń technicznych (rodzaj 641 KŚT) - koło napędowe wraz z konstrukcją, koło zwrotne wraz z konstrukcją, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, baterie krążków trasowych, linia nośno - napędowa, układ napędowy oraz układy sterowania i bezpieczeństwa, urządzenia napinające, silnik, silnik awaryjny, kanapy pasażerskie dla narciarzy.

Wyciąg talerzykowy, który składa się z:

1. Brak budynków;

2. Budowli (rodzaj 291 KŚT) - fundamenty podpór trasowych oraz fundamenty stacji dolnej i górnej;

3. Urządzeń technicznych (rodzaj 641 KŚT) - stacja napędowa, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, silnik/napęd, baterie krążków trasowych, linia nośno-napędowa, stacja przewojowo-napinająca, urządzenie napinające, urządzenia holujące (talerzyki bądź orczyki).

Wyżej wymienione, w punktach 1 i 2, budynki i budowle (jeśli występują w danym obiekcie) powstały w wyniku prac budowlanych prowadzonych przy wykorzystaniu wyrobów budowlanych (z wyjątkiem obiektów kontenerowych obsługujących kolejkę linową, co nie wpływa na zakres niniejszego wniosku). Podlegają one nadzorowi budowlanemu. Z kolei ww. urządzenia techniczne, wymienione w punktach nr 3, stanowią odrębną kategorię części obiektów - kolej linowa, wyciąg talerzykowy. Części te są częściami czysto mechanicznymi i ruchomymi. Jako urządzenia techniczne są one w całości możliwe do demontażu. Urządzenia te bez uszczerbku dla obiektu można wymieniać na inne, zamieniać, zmieniać ich parametry techniczne, wymontowywać i zastępować innymi urządzeniami bez zmiany całości użytkowej kolei wyciągu, która pozostaje ta sama. Urządzenia te nie powstają w wyniku robót budowlanych, podlegają także innemu reżimowi prawnemu tj. przepisom o dozorze technicznym. Co więcej, urządzenia techniczne (pkt 3) wyciągu talerzykowego posadowione są na gruncie również za pomocą kotew.

W Piśmie Uzupełniającym doprecyzowano stan faktyczny w następujący

sposób: Spółka potwierdza, że infrastrukturę ośrodka narciarskiego stanowią: kolej krzesełkowa 4-os - wyciąg krzesełkowy (kolejka linowa) oraz wyciąg talerzykowy. Pomijając na prośbę Organu oznaczenie poszczególnych części tych obiektów pojęciami takimi jak "budynek", czy też "budowla", poniżej przedstawiony zostaje uzupełniony opis infrastruktury będącej przedmiotem wniosku o interpretację.

Kolej linowa krzesełkowa składa się z;

1. Obiektów stacji dolnej i górnej (rodzaj 109 KŚT) - obiekt stacji dolnej składający się z obiektu kontenerowego posiadającego podbudowę, ścian/przegród i dachu spełniający rolę stacji dolnej oraz obiekt kontenerowy (nietrwale związany z gruntem) spełniający rolę stacji górnej. Zakres tych obiektów nie stanowi przedmiotu wniosku, stąd też Spółka uznaje, iż opis ten jest wystarczający;

2. Fundamentów podpór trasowych oraz fundamentów stacji dolnej i górnej;

3. Koła napędowego wraz z konstrukcją, koła zwrotnego wraz z konstrukcją, stalowych słupów podpór trasowych przytwierdzonych do fundamentów za pomocą śrub, baterii krążków trasowych, linii nośno - napędowych, układu napędowego oraz układów sterowania i bezpieczeństwa, urządzeń napinających, silnika, silnika awaryjnego, kanap pasażerskich dla narciarzy;

Wyciąg talerzykowy składa się z:

1. Fundamentów podpór trasowych oraz fundamentów stacji dolnej i górnej;

2. Stacji napędowej, stalowych słupów podpór trasowych przytwierdzonych do fundamentów za pomocą śrub, silnika/napędu, baterii krążków trasowych, linii nośno- napędowej, stacji przewojowo-napinającej, urządzeń napinających, urządzeń holujących (talerzyków bądź orczyków);

Z Pisma Uzupełniającego wynika, iż w wartości środków trwałych zostały zagregowane następujące urządzenia techniczne:

• kolej krzesełkowa 4-os - wyciąg krzesełkowy (kolej linowa): koło napędowe wraz z konstrukcją, koło zwrotne wraz z konstrukcją, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, baterie krążków trasowych, lina nośno-napędowa, układ napędowy oraz układy sterowania i bezpieczeństwa, urządzenia napinające, silnik, silnik awaryjny, kanapy pasażerskie;

• wyciąg talerzykowy: stacja napędowa, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, silnik,/napęd, baterie krążków trasowych, lina nośno-napędowa, stacja przewozowo-napinająca, urządzenie napinające, urządzenia holujące

Powyższe urządzenia łącznie pozwalają na pracę kolei i wyciągu w sposób przewidziany dla ich charakteru - czyli transportu narciarzy i turystów (funkcje transportowe).

Ponadto, w wartości powyższych środków trwałych zostały zagregowane następujące instalacje:

kolej krzesełkowa 4-os - wyciąg krzesełkowy (kolej linowa): przyłącza energetyczne prowadzące do transformacji - wartość przyłącza wchodzi w skład wartości początkowej kolei; wyciąg talerzykowy: przyłącze energetyczne prowadzące do sieci publicznej - dostawcy energii.

Z kolei przyłącza energetyczne jako instalacje zasilają w energię kolej i wyciąg. Poszczególne urządzenia i instalacje sprawiają, że obiekt kolei/wyciągu funkcjonuje poprawnie i w sposób bezpieczny

W Piśmie Uzupełniającym Podatnik poinformował, ze fundamenty stacji i podpór wykonane są z betonu i stali zbrojeniowej. Urządzenia są wykonane ze stali i tworzyw sztucznych, a poszczególne elementy mogą być wykonane z innych metali niż stal (np. przewody elektryczne) czy też z drewna.

Dalej Spółka wskazała, że urządzenia z pkt 9 Pisma Uzupełniającego nie są połączone trwale z żadnym obiektem budowlanym lub innym urządzeniem technicznym. Urządzenia te są posadowione na obiektach powołanych w pkt 2 Wniosku (fundamenty) dla doraźnego funkcjonowania infrastruktury narciarskiej. Spółka zaznacza, że to części budowlane (fundamenty) mają służebną funkcję wobec urządzeń, a sensem całej "substancji" kolei linowej i wyciągu talerzykowego jest możliwość transportu narciarzy i turystów, co zapewniają właśnie urządzenia. Ponadto Podatnik poinformował w uzupełnieniu, że wspomniane instalacje z pkt 10 Uzupełnienia połączone są z daną koleją/wyciągiem na potrzeby ich zasilania w energię.

W związku z tak przedstawionym opisem stanu faktycznego Wnioskodawca zadał następujące pytanie:

Czy z tytułu wykorzystywania powyższych obiektów (z wyłączeniem budynków) w ramach swojej działalności gospodarczej Spółka jest zobowiązana zapłacić podatek od nieruchomości oraz czy wszystkie wskazane obiekty infrastruktury ośrodka narciarskiego (z wyłączeniem budynków) winny wchodzić w skład podstawy opodatkowania jako budowle na tle podatku od nieruchomości?

Zdaniem Strony wskazane w uzasadnieniu Wniosku "obiekty niebudowlane", wchodzące w skład czteroosobowej kolei linowej [...] oraz wyciągu talerzykowego nie mogą zostać uznane i nie będą zaliczane do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości (...) pozostają poza zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w szczególności w związku z wyłączeniem spod definicji obiektu budowlanego urządzeń technicznych oraz rezygnacji z przesłanki całości techniczno- użytkowej budowli tworzonej z instalacjami i urządzeniami na rzecz przesłanki zapewnienia przez instalacje możliwości użytkowania budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Przedmiotowe urządzenia nie mogą zostać również uznane zdaniem Spółki za urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 692 ze zm., dalej u.p.b.). Urządzenia techniczne wchodzące w skład wyciągu talerzykowego, kolei linowej nie podlegają zatem w ocenie Spółki opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W zakres podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości zaliczyć należy z kolei wyłącznie wskazane we Wniosku części budowlane: budynek oraz obiekt kontenerowy (nietrwale związany z gruntem), spełniające rolę stacji górnej i dolnej (jako budynki), a także fundamenty podpór i fundamenty stacji dolnej i górnej będące elementem kolei liniowej oraz wyciągu talerzykowego (jako budowle). Pozostałe urządzenia techniczne (wskazane w pktach nr 3 stanu faktycznego) nie wchodzą w skład budowli także w znaczeniu podatkowym, bowiem stanowią one wymienne wyposażenie części budowlanych.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Burmistrz stwierdził, że z tytułu wykorzystywania przez Spółkę w ramach swojej działalności gospodarczej poszczególnych obiektów infrastruktury narciarskiej, Spółka jest zobowiązana zapłacić podatek od nieruchomości w całości od: obiektów stanowiących budowlę w postaci budowli sportowej tj.: czteroosobowa kolej linowa [...], wyciąg narciarski - w tym orczykowa bądź talerzykowa. Z powyższego wynika, iż wszystkie obiekty winny wchodzić w skład podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 70 ze zm., dalej u.p.o.l.) tj. zarówno fundamenty podpór trasowych oraz fundamenty stacji dolnej i górnej ("obiekty budowlane"), jak i stacja napędowa, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, silnik/napęd, baterie krążków trasowych, linia nośno-napędowa, stacja przewojowo-napinająca, urządzenie napinające, urządzenia holujące (talerzyki bądź orczyki), koło napędowe wraz z konstrukcją, koło zwrotne wraz z konstrukcją, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, baterie krążków trasowych, linia nośno - napędowa, układ napędowy oraz układy sterowania i bezpieczeństwa, urządzenia napinające, silnik, silnik awaryjny, kanapy pasażerskie dla narciarzy.

Organ interpretacyjny nie zgodził się z Podatnikiem, iż kolei linowa i wyciąg talerzykowy powinny podlegać opodatkowaniu tylko w zakresie "obiektów budowlanych". Burmistrz wskazuje zatem, że analogicznie do wyroku NSA z dnia 29 sierpnia 2023 r., sygn. III FSK 693/22 należałoby stwierdzić, iż obiekty takie jak stacja napędowa, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, silnik/napęd, baterie krążków trasowych, linia nośno-napędowa, stacja przewojowo-napinająca, urządzenie napinające, urządzenia holujące (talerzyki bądź orczyki), koło napędowe wraz z konstrukcją, koło zwrotne wraz z konstrukcją, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, baterie krążków trasowych, linia nośno - napędowa, układ napędowy oraz układy sterowania i bezpieczeństwa, urządzenia napinające, silnik, silnik awaryjny, kanapy pasażerskie dla narciarzy - można uznać za urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania wyciągu narciarskiego i kolei linowej zgodnie z przeznaczeniem, bowiem pozwalają wprowadzić je w ruch, a jest to niewątpliwie istota wyciągu narciarskiego czy kolei linowej. Ponadto sam Podatnik wskazał w uzupełnieniu wniosku, że wskazane urządzenia łącznie pozwalają na pracę kolei i wyciągu w sposób przewidziany dla ich charakteru - czyli transportu narciarzy i turystów (funkcje sportowe). Na skutek uznania ww. obiektów za urządzenia techniczne umożliwiające wykorzystywanie wyciągu i kolei linowej zgodnie z przeznaczeniem, należy je uznać również za urządzenia budowlane oraz w konsekwencji za budowle na gruncie przepisów u.p.o.l.

W treści Skargi, Spółka zarzuciła zaskarżonej Interpretacji naruszenie przez Organ podatkowy:

I. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 u.p.b., polegającą na uznaniu wszystkich obiektów wskazanych we Wniosku wykorzystywanych w ramach działalności gospodarczej Spółki za budowle, a w efekcie opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości;

II. przepisów prawa procesowego poprzez uchybienie:

a. art. 121 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 14h i art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej O.p.) wywołane stosowaniem argumentacji nieodnajdującej poparcia w treści przepisów prawa, a tym samym nieposzanowanie zasady zaufania do organów, które są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, a także naruszenie ww. zasad poprzez dokonanie rozszerzającej wykładni przepisów prawa materialnego rzutujących na obciążenie fiskalne podatnika;

b. art. 14b § 2 w zw. z art. 14j § 3 O.p. wywołane zastosowaniem względem Spółki zasad postępowania dowodowego z postępowania podatkowego w toku prowadzonego postępowania wszczętego wnioskiem o wydanie interpretacji, a tym samym przeniesieniem na Spółkę obowiązku analizy dokumentacji źródłowej (dowodów) w zakresie potwierdzenia przedstawionego stanu faktycznego, gdzie Organ podatkowy winien oprzeć się na zdefiniowanym już stanie faktycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 1267 ze zm., dalej p.u.s.a.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – art. 150 ustawy dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. użyte w tej ustawie określenie budowla oznacza - obiekt budowlany, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenia budowlane, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W myśl art. 3 pkt 1, 3, i 9 u.p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (pkt 1), budowla, to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. obiekty liniowe, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, budowle sportowe, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszty i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (pkt 3), urządzenia budowlane to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne (pkt 9).

Dalej przypomnieć trzeba, analizując definicję budowli, że cecha całości techniczno-użytkowej, która była wyróżnikiem tej definicji w poprzednim stanie prawnym, w obecnym kształcie normatywnym obiektu budowlanego została pominięta. W rezultacie tej zmiany, dla przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości przy kwalifikacji obiektu budowlanego jako budowli, nie można powoływać się na tę cechę, co skutkuje jednocześnie konsekwencjami dla przedmiotu opodatkowania w odniesieniu do obiektu budowlanego będącego budowlą. Na brak możliwości wykorzystywania kryterium całości techniczno-użytkowej w obowiązującym stanie prawnym - także w odniesieniu do kwalifikacji prawnopodatkowej obiektów infrastruktury narciarskiej - zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2693/17 (wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Sąd w pełni podziela też stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 617/22.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że pominięcie cechy całości techniczno-użytkowej w definicji obiektu budowlanego w obowiązującym stanie prawnym nie oznacza, że powiązania o charakterze technicznym i użytkowym przestają mieć znaczenie przy kwalifikacji obiektu budowlanego będącego budowlą z konsekwencją dla przedmiotu opodatkowania. Tak określone powiązania będą miały znaczenie w przypadku definiowania obiektu budowlanego będącego budowlą przy czym z uwagi na brak tej cechy po pierwsze nie można ich zakładać, a po drugie nie można ich ujmować z punktu widzenia kryterium całości. Wynikają one bowiem z tego elementu definicji obiektu budowlanego, gdzie wskazuje się na powiązanie wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Powiązanie zatem z instalacjami, które zapewniają możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem stanowią uzasadnienie dla tego elementu kwalifikacji budowli. Przy czym należy te powiązania ustalać w odniesieniu do danego obiektu budowlanego, a zatem konkretnej budowli jak w rozpoznawanej sprawie.

Uwzględniając zatem definicję obiektu budowlanego konieczne staje się wskazanie konkretnego rodzaju budowli wraz z instalacjami, które zapewniają możliwość użytkowania tej budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, a także wzniesienie z użyciem wyrobów budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył zatem, że wskazanie konkretnej budowli wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania tego obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, jak również wzniesienie z użyciem wyrobów budowlanych powinno być ustalone w konkretnym przypadku również w odniesieniu do obiektów infrastruktury ośrodka narciarskiego.

Sąd w pełni zgadza się z Naczelnym Sądem Administracyjnym, że w ramach definicji obiektu budowlanego mogą zachodzić określone powiązanie o charakterze technicznym i użytkowym, które jednakże nie należy ujmować z punktu widzenia spełnienia kryterium całości, która to cecha nie została wprowadzona przez ustawodawcę w stanie prawnym po 28 czerwca 2015 r.

Reasumując, analizując definicję obiektu budowlanego przy procesie subsumpcji stanu faktycznego do niej konieczne staje się wskazanie konkretnego rodzaju budowli wraz z instalacjami, które zapewniają możliwość użytkowania tej budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, a także wzniesienie z użyciem wyrobów budowlanych.

W tym miejscu Sąd odwoła się do argumentacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartej w wyrokach z 26 maja 2023 r. o sygn. akt I SA/Gl 1266/22 i I SA/ Gl od 197 do 200/22, które zapadły już po powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 617/22. Argumentacja zawarta w tych wyrokach pozostaje zatem aktualna i Sąd orzekający w pełni ją podziela i przyjmuje za własną.

We wskazanych wyrokach z 26 maja 2023 r. ww. Sąd wskazał: "nie można zaakceptować stanowiska organu odwoławczego, który stwierdził, że od 28 czerwca 2015 r. ustawodawca zrezygnował z uznania za część obiektu budowlanego urządzeń, tym samym dając jasno do zrozumienia, że elementy techniczne jako takie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jest to założenie błędne, które jednak stanęło u podstaw dalszych rozważań organu odwoławczego. Organ oddzielił części budowlane kolei linowej, które są związane z gruntem przez fundament od tych, które z kolei są posadowione na wymienionych częściach budowlanych. Jednoznacznie stwierdził, że tylko te pierwsze winny być brane pod uwagę przy ustalaniu przedmiotu opodatkowania, nie uwzględniając instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ odwoławczy przyjmując założenie o wyłączeniu z podstawy opodatkowania urządzeń, pominą tę części definicji, która odnosi się do instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Pominął zatem powiązania o charakterze technicznym i użytkowym nie rozważając, czy ustalone przez organ pierwszej instancji elementy kolejki linowej są nieodzowne do jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem (...)

Proste porównanie dotychczasowego i nowego brzmienia definicji legalnej obiektu budowlanego pozwala stwierdzić, iż ustawodawca z zakresu tego pojęcia zrezygnował z warunku całości techniczno-użytkowej w odniesieniu do budowli, natomiast do wszystkich trzech kategorii obiektów, tj. budynków, budowli oraz obiektów małej architektury, odniósł warunek ich wzniesienia z użyciem wyrobów budowlanych oraz włączył w zakres definicji instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (tak B. Pahl Spór o opodatkowanie kolei linowych i wyciągów narciarskich)."

Sąd orzekający w pełni podziela pogląd, zaprezentowany w powołanym orzecznictwie, że wymóg wzniesienia z użyciem wyrobów budowlanych należy jednak odnosić wyłącznie do budowli, a nie do instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. To obiekt ma być wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, a nie obiekt i instalacje wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych. Nie sposób zatem przyjąć, by wymóg wzniesienia z użyciem wyrobów budowlanych odnosić do instalacji. Jednak instalacje te mogą mieć istotne znaczenie dla podstawy opodatkowania, jeżeli zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W ocenie Sądu nie stracił na aktualności pogląd, że przedmiotem podatku jest budowla jako obiekt budowlany, a zatem budowla wraz z instalacjami, które warunkują normalne jej funkcjonowanie. Jeżeli instalacja zapewnia możliwość funkcjonowania budowli, to zasadniczo powinna być traktowana jako części budowli, a nie odrębny przedmiot opodatkowania. Zatem wartość takich instalacji powinna być skumulowana z wartością pozostałych części budowli i być podstawą do naliczenia podatku od nieruchomości.

Biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2023 r., sygn. akt SK 14/21 Sąd wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla opodatkowania spornych obiektów ma definicja zawarta w u.p.o.l., zgodnie z którą przedmiotem podatku jest budowla jako obiekt budowlany, a za odesłaniem do pojęcia "obiektu budowlanego" w u.p.b. - zatem budowla wraz z instalacjami, które warunkują normalne jej funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem.

Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. użyte w tej ustawie określenie budowla oznacza także urządzenia budowlane, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym. W myśl art. 3 pkt 9 u.p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniu budowlanym to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne (pkt 9).

Zatem nie ulega wątpliwości, że koło napędowe wraz z konstrukcją, koło zwrotne wraz z konstrukcją, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, baterie krążków trasowych, linia nośno - napędowa, układ napędowy oraz układy sterowania i bezpieczeństwa, urządzenia napinające, silnik, silnik awaryjny, kanapy pasażerskie dla narciarzy, stacja napędowa, stalowe słupy podpór trasowych przytwierdzone do fundamentów za pomocą śrub, silnik/napęd, baterie krążków trasowych, linia nośno-napędowa, stacja przewojowo-napinająca, urządzenie napinające, urządzenia holujące (talerzyki bądź orczyki), stanowią urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym jakim są fundamenty podpór trasowych oraz fundamentów stacji dolnej i górnej i jako podlegają opodatkowaniu jako budowle.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, Sąd uznał je również za bezzasadne. Wskazać bowiem należy, że Organ interpretacyjny powołał w interpretacji mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa i dokonał ich wykładni oraz oceny zastosowania, odnosząc się przy tym wprost do opisu zdarzenia przedstawionego we wniosku przez skarżącą. Wyjaśnić trzeba, że odmienna wykładnia przepisu objętego wnioskiem o wydanie interpretacji ani odmienna ocena co do zastosowania przepisu, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, a tym bardziej nie oznacza naruszenia zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, dlatego również zarzut naruszenia art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. nie jest w ocenie Sądu zasadny. Wobec braku wątpliwości co do interpretacji spornej regulacji, w rozumieniu art. 2a O.p., brak było też podstaw prawnych do zastosowania tego przepisu. Sąd wskazuje też, że organ interpretacyjny nie prowadzi postępowania dowodowego w procedurze wydawania interpretacji indywidualnej, zatem zarzut w tym zakresie jest bezzasadny.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) oddalił skargę.