Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 8/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 888
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. R-H., P.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości mieszanej za okres od stycznia 2016 r. do lipca 2017 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Związku "E." określającą skarżącym K. R-H oraz P.H. opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości mieszanej za okres od stycznia 2016 r. do lipca 2017 r.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

W dniu [...] września 2015 r. pracownik Związku przeprowadził kontrolę nieruchomości położonej w miejscowości [...], podczas której stwierdził,

iż na nieruchomości prowadzony jest wynajem pokoi wraz z usługami gastronomicznymi, a w zakresie prowadzonej działalności nie złożono stosownej deklaracji.W dniu [...] grudnia 2015r. organ wszczął postępowanie wobec P.H. zmierzające do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od lipca 2013 r. W dniach w [...] czerwca 2016 r., [...] sierpnia 2017 r., [...] grudnia 2017 r. oraz [...] września 2018 r. organ I instancji wydawał decyzje określające wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z ww. nieruchomości. Decyzje te były każdorazowo uchylane przez SKO, a sprawa przekazywana do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] lipca 2019 roku organ wydał decyzję w której określił K. R-H. i P.H. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości mieszanej tj. w części zamieszkałej i w części niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne, położonej w miejscowości [...], począwszy od miesiąca stycznia 2014 do końca lipca 2017r.

Organ nie miał wątpliwości, że na nieruchomości jest prowadzony wynajem pokoi, co potwierdza sama strona i ogłoszenia na stronie internetowej. Na podstawie przeprowadzonych oględzin, organ stwierdził, że w budynku (oprócz części zamieszkałej przez właścicieli) znajduje się ok. 20 miejsc noclegowych,

w ogólnodostępnej kuchni wydawane są posiłki, co również znajduje potwierdzenie

na stronie internetowej. Dodatkowo na stronie www.booking.com stwierdzono, że ilość wskazanych miejsc noclegowych wynosi 20, są serwowane śniadania, a na życzenie specjalne potrawy dietetyczne. Organ w oparciu o przeprowadzone oględziny przyjął liczbę korzystniejszą niż podana przez strony i ustalił opłaty nie od 22 osób lecz 20. Natomiast w oparciu o informacje z Urzędu Miasta i Gminy przyjął,

że liczba ta występowała przez cały okres objęty postępowaniem tj. od stycznia 2014 roku do lipca 2017 roku. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji SKO decyzją z [...] grudnia 2019r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji potwierdził, że opisana w decyzji nieruchomość jest nieruchomością mieszaną. SKO wskazało, że stawki wyliczonej opłaty są stosowne do treści § 13 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 21.02.2013 oraz §11 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 29.09.2016 roku i z dnia 30.08.2016 roku. SKO zauważyło również, że zapisy regulaminu odnoszą się do pojęcia ilości osób a nie miejsc noclegowych, bowiem regulacja ta odnosi się zarówno do miejsc gastronomicznych jak i tylko osób korzystających jedynie z przebywania na danej nieruchomości. Prawidłowo zatem – zdaniem organu odwoławczego - ustalono dla okresu od 2014 roku do lipca 2017 roku ilość osób uznając w tym zakresie, jako w pełni wiarygodne informacje uzyskane w piśmie z dnia [...] maja 2019 roku z UMiG. Z dokumentu tego wynika bowiem, że od 2013 roku liczba zgłoszonych pokoi wynosi 8 a miejsc noclegowych 22. Oświadczenie w tym zakresie złożyły same strony i wiąże ono je, jako jednoznacznie wskazujące na taki zakres prowadzonej działalności. Dowody, jakie znajdują się w aktach sprawy jednoznacznie wskazują na stałą liczbę pokoi w okresie od 2013-2019 roku, strony w toku całego postępowania natomiast nie przedłożyły żadnych dowodów wskazujących na inne ilości pokoi i osób w konkretnych latach. Strony jedynie podnosiły twierdzenia o innej ilości osób, lecz nie zostały one w żaden sposób udowodnione. Przyjęcie zatem ilości osób mogących skorzystać z noclegów w wielkości 20 jest nie tylko logiczne uwzględniając wielkość nieruchomości, ale potwierdziły to dowody zgromadzone w sprawie. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik strony zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 Kpa poprzez niezapewnienie Skarżącym możliwości czynnego udziału w niniejszym postępowaniu co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne ustalenie, że w nieruchomości niezamieszkałej wytwarzane są odpady a zatem Skarżący winni ponosić opłaty zgodnie z przyjętymi stawkami opłat, błędne ustalenie podstawy opłaty mieszczącej się w przedziale 11-20 osób, błędnym uznaniu, że Skarżący prowadzą działalność gastronomiczną. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem

z 30 lipca 2020 r. syn. akt I SA/Go 149/20 uchylił zaskarżoną decyzję w całości. Sąd potwierdził, że z uwagi na fakt, że nieruchomość była wykorzystywana zarówno do prowadzenia wspomnianej działalności jak i zamieszkiwali na niej sami skarżący, za prawidłowe należy uznać zakwalifikowanie jej do nieruchomości

o charakterze mieszanym, o której mowa w art. 6j ust. 4 u.c.p.g. Przytaczając zapisy uchwał Rady Miejskiej podjętych w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Sąd podkreślił, że w przepisach tych znajdują się niezdefiniowane sformułowania takie jak "działalność gastronomiczna" oraz "całodobowe przebywanie mieszkańców".

Zdaniem Sądu, wyjaśnienie tych sformułowań jest niezbędne do ustalenia,

czy stan faktyczny odpowiada hipotezie wskazanej wyżej normy prawnej. Bez informacji o znaczeniu tych wyrażeń nie można ustalić, czy powołane przez organy przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Jeżeli bowiem działalność skarżących nie wpisuje się w "działalność gastronomiczną", a na nieruchomości

w części, na której nie zamieszkują mieszkańcy, mieszkańcy nie przebywają "całodobowo", zastosowanie będą miały nie § 13 i § 11 uchwał ale odpowiednio § 12

i § 10 ustalające minimalną pojemność pojemnika dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy.Tymczasem w decyzjach organów obu instancji brak jest rozważań w tym zakresie. Poza tym, organ nie wyjaśnił czy "działalność gastronomiczna" obejmuje serwowanie posiłków przygotowywanych na miejscu jak

i zamówionych u innych podmiotów.W ocenie Sądu podawanie posiłków przygotowywanych w innym miejscu, przez inny podmiot nie mieści się w pojęciu "działalności gastronomicznej".Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił również jak rozumie sformułowanie "całodobowego przebywania mieszkańców". W obu decyzjach nie wskazano czy organy korzystały z językowej definicji "mieszkańca" czyli "osoby stale mieszkającej w jakimś miejscu" (Wielki słownik języka polskiego, pod red. prof. S. Dubisza, Wydanie I, PWN Warszawa 2018) czy też innej. Organ nie wskazał również w czym upatruje różnicę pomiędzy mieszkańcem, który zamieszkuje

(w rozumieniu art. 6c ust. 1 u.c.p.g.), a mieszkańcem, który przebywa (w rozumieniu

§ 13 i § 11 uchwał). Ponadto organ nie uzasadnił dlaczego jego zdaniem "całodobowe przebywanie" odnosi się również do gości korzystających z usług hotelarskich.

Powyższe w ocenie Sądu naruszało art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

a także art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Ww. regulacje zostały – jego zdaniem

- naruszone także poprzez przyjęcie za udowodnione, że w miesiącach od stycznia 2014 r. do lipca 2017 r. z pojemnika przeznaczonego na odpady w części niezamieszkałej nieruchomości [...] korzystało od 11 do 20 osób.I choć organ prawidłowo ustalił liczbę łóżek posługując się w tym zakresie pismem z Urzędu Miasta i Gminy z [...] maja 2019 r., to nie wyjaśnił przyczyn, dla których uznał, że "opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odnoszą się do potencjalnej ilości osób przebywających na nieruchomości i potencjalnej możliwości całodobowego pobytu, a zatem stan rzeczywistego wykorzystania pokoi w danych zakresie, sezonie czy okoliczność, że osoby nie przebywają na nieruchomości całej doby [...], nie ma znaczenia dla określenia wysokości opłaty". Co prawda uchwała Rady Gminy z 29 września 2016r. w § 8 pkt 7 wiąże pojemność pojemników na odpady z ilością łóżek, jednak przepis ten nie był zastosowany przez organy. Organ stworzył nieuprawnione domniemanie, wiążące ilość łóżek z ilością osób korzystających z pojemników, w sytuacji, gdy przez poszczególne miesiące czy lata, ilość gości mogła ulegać zmianie w zależności od rodzaju sezonu, tego czy obiekt jest czynny oraz innych, nieustalonych przez organ czynników mających wpływ na działalność obiektów świadczących usługi hotelarskie. Za niezasadny uznano natomiast zarzut braku ustalenia rzeczywistych właścicieli nieruchomości oraz niezapewnienia skarżącym możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Decyzją z dnia [...] października 2020 r. SKO uchyliło decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia kopii ewidencji gości za każdy miesiąc od stycznia 2015 do lipca 2017 r. oraz odpowiedzi czy posiłki są serwowane i przygotowywane na miejscu czy też zamawiane od innych podmiotów. W odpowiedzi strona oświadczyła, że nie dysponuje ewidencją gości hotelowych , że nigdy nie zatrudniali kucharza, kelnerów itp., kuchnia jest wyposażona w sprzęty przeznaczone do użytku domowego. Zdaniem organu I instancji, z ogłoszeń zamieszczonych na stronie internetowej i komentarzach wynika, że śniadania i obiadokolacje serwowane są na miejscu, co wpisuje się w zakres usług gastronomicznych. Usługa gastronomiczna polega na przygotowaniu i podaniu posiłku w miejscu, w którym jest on przyrządzany. Z kolei usługi cateringowej nie należy utożsamiać z usługą gastronomiczną, co wynika z nadrzędnych regulacji unijnych.Organ zaznaczył, że deklaracja składana przez stronę na nieruchomość zamieszkałą (na 4 osoby, a obecnie na 2 osoby) nie była analizowana pod kątem wynajmu pokoi. Zgodnie jednak z obowiązującymi przepisami właściciel nieruchomości jest zobowiązany do złożenia deklaracji na nieruchomość zamieszkałą (jeżeli zamieszkują osoby na stałe) i niezamieszkałą (jeżeli prowadzona jest działalność bądź świadczona jest jakakolwiek usługa). W ocenie organu I instancji na przedmiotowej nieruchomości, bez żadnych wątpliwości, prowadzony jest wynajem pokoi, co również potwierdza sama strona, pismo z Urzędu Miasta i Gminy i ogłoszenia na stronie internetowej. Przy pobycie gości na danej nieruchomości, organ przyjął, że jest to całodobowe przebywanie mieszkańców, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Pomimo tego, że każda osoba może przebywać w kilku miejscach w równych proporcjach czasu, w rozumieniu prawa cywilnego, każda osoba może mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Za miejsce zamieszkania należy uznać tylko taką miejscowość, gdzie ma miejsce największa aktywność życiowa: osobista i zawodowa. Tak więc goście przebywający na nieruchomości nie są zaliczani jako osoby zamieszkałe daną nieruchomość, a jedynie osoby które potocznie przebywają na nieruchomości, jednocześnie nie zamieszkując jej.Dodatkowo wskazał, że w § 8 pkt 7 regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminach, wiąże pojemność pojemników z ilością łóżek. Z uwagi jednak na nieprowadzenie przez właścicieli nieruchomości ewidencji gości, organ nie ma możliwości ustalenia tzw. "obłożenia" pokoi. Dodał, że przy określeniu wielkości pojemników organ wziął pod uwagę inne podobne obiekty, aby szacunkowo ustalić średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.Na podstawie przeprowadzonych oględzin jak podkreślił, jednoznacznie stwierdzono, że w budynku, prócz części zamieszkałej przez właścicieli, znajduje się ok. 12 miejsc noclegowych, w ogólnodostępnej kuchni wydawane są posiłki, co znajduje potwierdzenie na stronie internetowej. Natomiast na stronie www.booking.com podana jest informacja o 20 miejscach noclegowych, o serwowaniu śniadań, a na życzenie - specjalnych posiłków dietetycznych. W ocenie organu powyższe ustalenia są jak najbardziej realne do naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przy czym organ nie przyjął maksymalnych (zgodnych z regulaminem) pojemników dla tego typu nieruchomości (22 miejsca noclegowe), biorąc pod uwagę fakt, że nie zawsze jest pełne obłożenie obiektu, przyjął obłożenie 11-20 osób w obiekcie. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. określono wysokość opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi z nieruchomości mieszanej zlokalizowanej w miejscowości [...] (począwszy od miesiąca stycznia 2016 do końca lipca 2017 r.) w kwocie:

1) 307,20 zł - dla nieruchomości mieszanej; na kwotę tą składa się: 272,00 zł za każdy miesiąc, w którym prowadzony był Wynajem pokoi oraz działalność gastronomiczna (wydawanie posiłków)- w okresie stycznia 2016 r. do końca lutego 2017 r. oraz 35,20 zł za każdy miesiąc, za zadeklarowane 4 osoby zamieszkujące - odpady zbierane w sposób selektywny;

2) 378,00 zł - dla nieruchomości mieszanej; na kwotę tą składa się: 336,00 zł za każdy miesiąc którym prowadzony był wynajem pokoi oraz działalność gastronomiczna (wydawanie posiłków) okresie od marca 2017r. do końca lipca 2017r. oraz 42,00 zł za każdy miesiąc, za zadeklarowane 4 osoby zamieszkujące - odpady zbierane w sposób selektywnyw związku z tym, że nieruchomość ma charakter mieszany tj. w części jest to nieruchomość zamieszkała, natomiast w części nieruchomość niezamieszkała, na której powstają odpady komunalne (wynajem pokoi) oraz działalność gastronomiczna (wydawanie posiłków). Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, decyzją z [...] września 2021 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że znamienne jest, iż odwołujący nie podają rzeczywistego stanu sprawy. Wszelkie próby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji nie przynoszą rezultatu, gdyż odwołujący nie udzielają precyzyjnych wyjaśnień, zasłaniając się: na okoliczność liczby gości - nie prowadzeniem ewidencji gości hotelowych, na okoliczność przyrządzania posiłków na miejscu - nie zatrudnianiem kucharza i kelnerów oraz wskazaniem, że kuchnia jest wyposażona w sprzęty przeznaczone do użytku domowego. Również oględziny, mimo że przeprowadzone z udziałem odwołujących, nie usunęły wątpliwości organu, gdyż w ocenie odwołujących organ nie miał prawa zadawania pytań podczas przeprowadzania tego dowodu. Organ odwoławczy zgodził się z oceną, że wobec oświadczenia strony, że nie dysponuje ewidencją gości hotelowych, że nigdy nie zatrudniali kucharza, kelnerów itp., a kuchnia jest wyposażona w sprzęty przeznaczone do użytku domowego, organ I instancji zasadnie przyjął - na podstawie ogłoszeń zamieszczonych na stronie internetowej i opiniach zamieszczanych tam przez gości - że skoro śniadania

i obiadokolacje serwowane są na miejscu, to jest to usługa gastronomiczna, która polega na przygotowaniu i podaniu posiłku w miejscu, w którym jest on przyrządzany. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa usługa gastronomiczna polega

na przygotowaniu i podaniu posiłku w miejscu, w którym jest on przyrządzany,

np. dostarczaniu żywności i napojów przeznaczonych do spożycia przez ludzi wraz

z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dla celów podatku VAT rozróżnia się wprawdzie usługi cateringowe

od gastronomicznych, jednak obie usługi są do siebie podobne, gdyż związane

są z dostarczaniem posiłków, lecz różne jest miejsce ich przyrządzenia. Usługa cateringowa polega na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności albo napojów, dostarczaniu żywności i napojów przeznaczonych do spożycia przez ludzi wraz

z odpowiednimi usługami wspomagającymi, zawsze jednak poza lokalem usługodawcy. Dostarczanie żywności i napojów stanowi zatem element większej całości, w której muszą przeważać usługi.Słusznie zatem przyjął organ I instancji,

że działalność zobowiązanych wpisuje się w tak określoną działalność gastronomiczną. Dodał, że działalność zobowiązanych polega również na świadczeniu usług hotelarskich, co organ ustalił na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest zaświadczenie wydane przez Starostwo Powiatowe (w aktach sprawy). Z zapisu organu wynika, że Państwo H. są wpisani do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie, nieruchomość zobowiązanych jest obiektem, który nie jest obiektem hotelarskim, została zgłoszona pod nr [...] od dnia [...].03.2013 r. pod nazwą "P [...]", zgłoszono 8 pokoi i 22 miejsca noclegowe.

Z uwagi na brak danych ze strony zobowiązanych, którzy jak sami wyjaśnili nie prowadzą ewidencji gości hotelowych, a zgłosili 22 miejsca noclegowe, to działając na korzyść zobowiązanych i z uwagi na okoliczność, że nie zawsze jest pełne obłożenie obiektu, organ I instancji przyjął przedział dla 11-20 osób, co - w ocenie organu odwoławczego - jest usprawiedliwione i uprawnione. Przyjęcie niższego przedziału, z braku innych danych, byłoby niezgodne z danymi wynikającymi z dokumentu urzędowego jakim jest wypis z ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie. Podkreślił, że organ wziął pod uwagę uzasadnione szacunki oparte na średniej ilości odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze, opierając się na danych z deklaracji Z. w miejscowości [...] co szczegółowo wykazał w uzasadnieniu decyzji.

W ocenie organu tak ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie zastosowanej normy prawnej, tj. § 11 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 uchwały nr XXI1/22/16 Rady Miejskiej z 29 września 2016 r.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego zarzucono naruszenie:

1. art. 124 oraz art. 210 §1 pkt 6 i §4 O.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie;

2. art. 187 §1 oraz art. 191 O.p. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny materiału dowodowego w sprawie;

3. art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 oraz 149 § 1 i 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie;

4. art. 7, 77, 75 i 86 kpa zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, poprzez ich niezastosowanie;

5. art. 10 KPA poprzez niezapewnienie Skarżącym możliwości czynnego udziału

w niniejszym postępowaniu co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

6. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne ustalenie, że w nieruchomości niezamieszkałej wytwarzane są odpady a zatem Skarżący winni ponosić opłaty zgodnie z przyjętymi stawkami opłat; błędne ustalenie podstawy opłaty mieszczącej się w przedziale 11-20 osób; błędnym uznaniu, że Skarżący prowadzą działalność gastronomiczną. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna

z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.Ponadto, zgodnie z przepisem art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329) – dalej P.p.s.a.- sądy

te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą.Z uwagi na zgodny wniosek stron, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 P.p.s.a.).

Oceniają czasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest władny to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, że sprawa w przedmiocie określenia skarżącymopłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi

z nieruchomości mieszanej zlokalizowanej w miejscowości [...] za okres od stycznia 2016 r. do końca lipca 2017 r. była już przedmiotem postępowań prowadzonych przez organy podatkowe oraz przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Przypomnieć należy, że wyrokiem z 30 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Go 149/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił w całości decyzję SKO. Ww. wyrok uzyskał walor prawomocności, a to oznacza, że jest wiążącydla stron i sądu, który je wydał oraz sądów i innych organów państwowych, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także w stosunku do innych osób (art. 170 P.p.s.a.).Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono to w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z 21.10.1999 r., I CKN 169/98). Skoro zaś związanie wynikające z przywołanego przepisu odnosi się do kolejnych postępowań, to tym bardziej odnosi się ono do sprawy, w ramach której zapadł prawomocny wyrok (wyrok WSA we Wrocławiu z 27 stycznia 2010 r., III SA/Wr 751/09). Okoliczność wydania prawomocnego orzeczenia Sądu, uchylającego zaskarżony akt, powoduje również - zgodnie z art. 153 P.p.s.a. – iż ocena prawna

i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tych orzeczeniach są wiążące zarówno dla organów, których działanie było przedmiotem zaskarżenia jak i sądów. Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (...). Ocena prawna wynika

z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawa oraz sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie (wyrok NSA z 1 września 2010 r., II OSK 518/09). Podkreśla się również, iż ocena prawna może dotyczyć w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego oraz aspektu zastosowania okresowego przepisu prawa jako podstawy do wydania danej decyzji (zob. m in. wyrok WSA w Gliwicach z 10.12.2010 r., IV SA/GL 131/10; wyrok WSA

w Poznaniu z 12 sierpnia 2010 r. , IV SA/Po 234/10). Z kolei związanie sądu oraz organu oceną prawną oznacza, iż w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczenie sądowym

i zobowiązane są do podporządkowania się jej w pełnym zakresie (wyrok NSA z 19 października 2007 r., II FSK 1128/06). Konsekwencją wyrażonej przez sąd oceny

są również wskazania sądu skierowane do organu co do dalszego postępowania

w sprawie celem zapobieżenia w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia oraz wytyczenie kierunku w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (por. Komentarz do art. 153 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, C.H. Beck 2011, Legalis). W świetle powyższego należy stwierdzić, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po jego wydaniu, natomiast

te kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Podkreślić należy,że zarówno w skardze, która została rozpoznana w sprawie zakończonej wyrokiem o sygn. akt I SA/Go 149/20 jak i w skardze inicjujące niniejsze postępowanie, główny zarzut sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organy poprzez błędne ustalenie,że w nieruchomości niezamieszkałej wytwarzane są odpady, a zatem Skarżący winni ponosić opłaty zgodnie z przyjętymi stawkami opłat; błędne ustalenie podstawy opłaty mieszczącej się w przedziale 11-20 osób oraz błędnym uznaniu, że skarżący prowadzą działalność gastronomiczną. Należy przypomnieć, że WSA w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Go 149/20 zalecił organowi w trakcie ponownego rozpoznania sprawy wyjaśnić pojęcie "działalność gastronomiczna" oraz "całodobowe przebywanie mieszkańców" przez pryzmat działalności prowadzonej na nieruchomości, ocenić czy wykładnia oraz materiał dowodowy pozwalają zakwalifikować nieruchomość w części niezamieszkałej do nieruchomości wskazanych w § 13 i 11 uchwały oraz uzupełnić materiał dowodowy tak by prawidłowo ustalić liczbę osób korzystających z pojemnika na odpady w poszczególnych miesiącach. Jeżeli zebranie danych byłoby niemożliwe, Sąd dopuścił zastosowanie art. 6o § 1 u.c.p.g. Mając na uwadze ww. zalecenia, w ocenie składu orzekającego, organy

w powtórnie prowadzonym postępowaniu nie dopuściły się wskazanych w skardze uchybień w odniesieniu do ustaleń faktycznych. Należy wskazać, że podstawą ustalenia liczby i pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów, będących jedną ze składowych iloczynu tworzącego kwestionowaną opłatę, były przepisy § 13 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 31 stycznia 2013 r. nr XXVIIl/321/13 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy (Dz. Urz. Woj. z 21 lutego 2013 r., poz. 552), § 11 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2016 r. nr XX/205/16 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy (Dz. Urz. Woj. z 8 lipca 2016 r., poz. 1468) oraz § 11 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 29 września 2016 r. nr XXIl/220/16 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy (Dz. Urz. Woj. z 6 października 2016 r., poz. 2005). Jak wskazano już, przepisy te w poszczególnych aktach brzmiały jednolicie tj.:

1. Ustala się dla właścicieli nieruchomości, w której prowadzona jest działalność gastronomiczna, bądź na której całodobowo przebywają mieszkańcy, na których

nie zamieszkują mieszkańcy, minimalną pojemność pojemnika przeznaczonego

do zbierania na terenie nieruchomości niesegregowanych odpadów komunalnych, jeżeli z tego pojemnika korzysta:

1) od 1 do5 osób-120 I,

2) od 6 do 10 osób-240 I,

3) od 11 do 20 osób - 2 x 240 I,

4) od 21 do 40 osób-1100 I.

2. Ustala się dla właścicieli nieruchomości, w której prowadzona jest działalność gastronomiczna, bądź na której całodobowo przebywają mieszkańcy, na których nie zamieszkują mieszkańcy, minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania na terenie nieruchomości odpadów, na każdy z selektywnie zbieranych odpadów komunalnych, o których mowa w § 3 pkt 8 -10:

1) od 1 do 5 osób - 80 I,

2) od 6 do 10 osób-120 I,

3) od 11 do 20 osób-240 I,

4) od 21 do 40 osób-2x240 I. Odnosząc się do zaleconej przez Sąd konieczności wyjaśnienia przez organ na gruncie rozpoznawanej sprawy pojęcia "działalności gastronomicznej" należy zauważyć, że organ pierwszej instancji wyjaśnił w swej decyzji, że pod pojęciem "usługi gastronomicznej" należy zgodnie z orzecznictwem rozumieć przygotowanie i podanie posiłku w miejscu, w którym jest on przyrządzany, co należy odróżnić od usługi cateringowej. Należy dostrzec, że w celu wyjaśnienia tej kwestii, organ pismem z [...] listopada 2020 r. wezwał stronę do wyjaśnienia, czy posiłki są serwowane i przygotowywane ma miejscu, czy też zamawiane od innych podmiotów. Ponieważ odpowiedź sprowadzała się do stwierdzenia, że nie zatrudniano kucharzy ani pomocy kuchennej a kuchnia jest wyposażona w sprzęty przeznaczone do domowego użytku i jako taka była używana, wezwanie ponowiono pismem z [...] grudnia 2020 r. W piśmie z [...] stycznia 2021 strona podała, że w odniesieniu do sposobu przygotowania posiłków nie jest w stanie stwierdzić, w jaki sposób w poszczególnych dniach i miesiącach były przygotowywane posiłki w okresie objętym postępowaniem. Jednocześnie należy zauważyć, że strona – na co słusznie zwrócił uwagę organ – podczas oględzin w dniu [...] czerwca 2017 r. oświadczyła, że w kuchni ogólnodostępnej serwowane są śniadania. Z kolei z ogłoszeń zamieszonych na stronie internetowej i opiniach zamieszczony tam gości wynika, że śniadania i obiadokolacje serwowane są na miejscu. W świetle powyższego zasadnie organy przyjęły, że mamy w sprawie

do czynienia z usługą gastronomiczną. Trzeba bowiem zaakcentować, że skarżący prócz gołosłownego zakwestionowania tych ustaleń, nie przedstawił żadnego dowodu na to, że stan faktyczny w sprawie w tym zakresie jest odmienny. Oczywiście skład orzekający w niniejszej sprawie dostrzega, że w poprzednio wydanym wyroku (I SA/Go 149/20) Sąd uznał, że brak w aktach dowodu na to, że posiłki przygotowywane są na miejscu.Trzeba jednak zaakcentować, że strona będąc wezwana dwukrotnie do wyjaśnienia tej kwestii, nie udzieliła jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy posiłki są serwowane, przygotowywane na miejscu, czy zamawiane od innych podmiotów. Tymczasem zasada prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 O.p. nie może być wykładana jako obowiązek organu podatkowego poszukiwania za Stronę postępowania dowodów, na potwierdzenie stawianych przez nią tez. Co więcej, jak podkreśla się w orzecznictwie przepis art. 122 O.p. oznacza obowiązek współdziałania podatnika z organami podatkowymi w gromadzeniu dowodów - nie zwalnia on strony od współudziału w realizacji tego obowiązku. Sam organ nie zawsze będzie bowiem mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie okoliczności. Organy podatkowe nie mogą być też obarczane obowiązkiem poszukiwania dowodów w nieograniczonym zakresie i podważających ich własne ustalenia. Nałożony na organy podatkowe obowiązek zebrania z urzędu wszystkich dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - nie ma więc charakteru absolutnego, a ciężar dowodu spoczywa także na podatniku (vide wyrok NSA z 14 lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 2111/19). Tymczasem strona po raz kolejny wytykając błąd w ustaleniach faktycznych, sama w żaden sposób nie przyczyniła się do wyjaśnienia spornej kwestii, pomimo, że to ona przecież jest najbardziej zorientowana jaką działalność na nieruchomości prowadzi. Co warte podkreślenia, strona na żadnym etapie postępowania, w składanych wyjaśnieniach nie stwierdziła, że działalność gastronomiczna w obiekcie nie była prowadzona. Powoływała się jedynie wymijająco na niezatrudnianie kucharza, czy wyposażenie kuchni w sprzęty do użytku domowego. W dalszej kolejności skarżący zarzucają, że pomimo argumentacji podniesionej przez organy, w dalszym ciągu nie można uznać, że goście przebywający na terenie nieruchomości są osobami przebywającymi całodobowo. Przechodząc do oceny tej kwestii, należy przypomnieć, że Sąd w wyroku o sygn. akt I SA/Go 149/20 wytknął organom, że nie wyjaśniły, jak rozumieją sformułowanie "całodobowego przebywania mieszkańców". Organy – zdaniem orzekającego poprzednio Sądu – nie wskazały w czym upatrują różnicę pomiędzy mieszkańcem, który zamieszkuje, a który przebywa. Mając na uwadze ww. uwagi, organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę, przywołał kodeksową definicję miejsca zamieszkania (art. 25 Kc) uznając, że przy pobycie gości na danej nieruchomości, należało przyjąć, (mając do dyspozycji miejsca noclegowe), że jest to całodobowe przebywanie mieszkańców, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Słusznie również przyjęto, że skarżący prowadzili działalność hotelarską w zakresie wynajmu pokoi. Już w wyroku o sygn. akt I SA/Go 149/20 potwierdzono, że organy prawidłowo ustaliły liczbę łózek posługując się w tym zakresie pismem z UMiG z [...] maja 2019 r. z którego wynika, że Państwo H. są wpisani do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie, nieruchomość zobowiązanych jest obiektem, który nie jest obiektem hotelarskim, została zgłoszona pod nr [...] od dnia [...] marca 2013 r., zgłoszono 8 pokoi i 22 miejsca noclegowe.

Sąd zarzucił jednak organom, że nie wyjaśniono rzeczywistego wykorzystania pokoi, wiążąc w sposób nieuprawniony ilość łóżek z liczbą osób przebywających na nieruchomości. Mając na uwadze wskazania Sądu, organ wezwał stronę pismem z [...] listopada 2020 r. do nadesłania kopii ewidencji gości za każdy miesiąc od stycznia 2015 r. do lipca 2017 r. W odpowiedzi w piśmie z [...] grudnia 2020 r. skarżący podali, że nie prowadzą ewidencji gości hotelowych ze względu na kameralny charakter obiektu. W związku z powyższym, organ przyjął przedział 11- 20 osób jako obłożenie obiektu, zasadnie uznając taki przedział za usprawiedliwiony i zgodny z danymi wynikającymi z wypisu z ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, tego ustalenia nie kwestionuje, biorąc pod uwagę brak informacji w tym zakresie od strony skarżącej. Jest ono też uprawnione w świetle ustaleń poczynionych przez sam organ. Zgodnie z ustaleniami przeprowadzonymi podczas oględzin, w budynku (oprócz części zamieszkałej przez właścicieli) znajduje się ok. 12 miejsc noclegowych. Należy również dodać, że organ w odróżnieniu od poprzedniego etapu postępowania, powiązał pojemność pojemników z ilością łóżek (§ 8 pkt 7 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy). Przy określeniu wielkości pojemników do porównania wzięto pod uwagę inny podobny tego typu obiekt tj. Z. w miejscowości [...]. Organ naliczył mniejsze pojemniki niż w porównywanym obiekcie, nie licząc obłożenia przez cały czas. Brak możliwości uzyskania od skarżących odpowiednich danych, uprawniał organ do zastosowania metody o której mowa w art. 6o § 1 u.c.p.g. Zgodnie z ww. przepisem: w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Ponieważ zebranie odpowiednich dowodów nie było możliwe, zastosowanie

w niniejsze sprawie ww. przepisu należy uznać za usprawiedliwione oraz zgodne

z wytycznymi zawartymi w wyroku o sygn. akt I SA/Go 149/20. W konsekwencji, trafnie zakwalifikowano nieruchomość skarżących (w części niezamieszkałej)

do nieruchomości o której mowa w § 11 uchwały nr XXII/22/16 Rady Miejskiej z 29 września 2016 r.Mając na uwadze powyższe, Sąd za chybione uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew zarzutowi strony, decyzja zarówno

w zakresie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego – zdaniem Sądu - spełnia wymogi prawa (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji podatkowej). Zasadność przesłanek, którymi się organy kierowały załatwiając sprawę wynika z jej treści, co czyni z kolei chybionym zarzut naruszenia art. 124 cyt. ustawy. Nie ulega też wątpliwości, że organ podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 187 § 1 O.p.), podczas gdy strona nie była w stanie zaoferować żadnych danych istotnych z punktu widzenia sprawy, poza kwestionowaniem ustaleń faktycznych. Będąc świadomym braku precyzyjności w zakresie dokonanych ustaleń, co wynikało niemożności uzyskania od strony jednoznacznych wyjaśnień, organ trafnie w końcu też zastosował metodę szacunkową z art. 6o § 1 u.c.p.g. Ocena materiału dowodowego nie była oceną dowolną, a strona nie przedstawiła w toku całego postępowania wiarygodnej kontrargumentacji, która podważyłaby ustalenia organów. Chybione są też zarzuty naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 149 Kpa, gdyż nie miały one zastosowania w niniejszej sprawie. Z mocy art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowania odpadami komunalnymi stosuje się bowiem przepisy Ordynacji podatkowej. W końcu też chybiony jest zarzut niezapewnienia stronie czynnego udziału

w postępowaniu. Postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2021 r., wyznaczył stronie 7 – dniowy termin

do wypowiedzenia się w sprawie, z czego strona nie skorzystała. Co więcej, jak wynika z akt sprawy, strona w toku postępowania przed organem pierwszej instancji będąc wezwana do wyjaśnienia spornych kwestii, nie udzieliła precyzyjnych wyjaśnień.

I choć co prawda w aktach brak dowodu na wyznaczenie przez organ odwoławczy przed wydaniem decyzji terminu o którym mowa w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, to nie można przyjąć, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, skoro na etapie postępowania odwoławczego, nie przeprowadzono żadnych nowych dowodów.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.