Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 186/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 roku sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia "[...]" w zakresie kwoty wynagrodzenia za obsługę prawną Urzędu Miasta w 2014 r. w terminie 14 dni. II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. orzeka o niewymierzeniu organowi grzywny; IV. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 10 lipca 2014r. (wpłynął do organu 11 lipca 2014r.) J. B., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014, poz. 782.), u.d.i.p., zwrócił się do Urzędu Miasta w A o udostępnienie kserokopii umowy na obsługę prawną tegoż Urzędu Miasta w 2014r.

Pismami z dnia 13 sierpnia 2014r. i 5 września 2014r. wnioskodawca ponowił prośbę o udostępnienie informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia 11 lipca 2014r.

W piśmie z dnia 12 grudnia 2014r. Burmistrz Miasta A wskazał wnioskodawcy, że po otrzymaniu decyzji SKO z dnia "[...]", zwrócił się on ponownie do organu o udzielenie informacji w przedmiocie, w którym została już mu udzielona odpowiedź i wydana prawomocna decyzja.

Wcześniej, bo pismem z dnia 1 grudnia 2014r. J. B. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta A w zakresie udostępnienia informacji publicznej określonej wnioskiem z dnia 10 lipca 2014r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nie udzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta A do udzielenia żądanej informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarżącemu została już udzielona odpowiedź w zakresie jego wniosku - pismem znak "[...]" oraz decyzją znak: "[...]"

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w rzeczonej sprawie jest zasadna.

Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy ppsa, jak również stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność organu administracji w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy ppsa.), w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy), a także mogą być wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy ppsa.). W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35-36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji.

Wyjaśnić pozostaje również, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 ustawy), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy). Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.

Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02).

W sytuacji zaś gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02).

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne określające sposób udzielania informacji publicznych, w ocenie Sądu należy stwierdzić, że organ nie rozpoznał wniosku strony o udostępnienie jej informacji publicznej.

Termin ustawowy do załatwienia wniosku strony, który wpłynął do organu 11 lipca 2014r., upłynął w dniu 25 lipca 2014r, tymczasem organ nie rozpoznał wniosku strony we wskazanym terminie. W odpowiedzi na skargę Burmistrz A wskazał wprawdzie, że odpowiedź została już udzielona stronie skarżącej pismem znak: "[...]" oraz decyzją znak: "[...]". Jednakże pismo to i decyzja, na które powołuje się organ nie dotyczyły wniosku strony z dnia 11 lipca 2014r. Pismo dotyczyło wniosku z dnia 4 kwietnia 2014 r., podobnie jak decyzja, która wydana została jeszcze przed zwróceniem się przez skarżącego w dniu 11 lipca 2014 r. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Nie ma tu znaczenia fakt, że oba wnioski dotyczyły podobnego zakresu informacji. Podkreślić należy także to, że decyzja z dnia "[...]" została w dniu "[...]" uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tak więc nie tylko nie jest ona prawomocna, ale w o ogóle nie funkcjonuje w obrocie prawnym.

Organ był zatem zobligowany do rozpatrzenia rzeczonego wniosku strony zgodnie z trybem uregulowanym ustawą o dostępie do informacji publicznej, czego jednak nie uczynił.

W związku z powyższym, Burmistrz winien rozpoznać wniosek strony skarżącej w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, mając na uwadze wskazania Sądu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku i zobowiązał Burmistrza Miasta A do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 11 lipca 2014r. w zakresie kwoty wynagrodzenia za obsługę prawną Urzędu Miasta w 2014r. w terminie 14 dni, bo pozostała treść umowy skarżącemu jest znana, co znajduje potwierdzenie w jego oświadczeniu złożonym na rozprawie w sądzie.

Jednocześnie Sąd stwierdził w pkt II, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę taką wpłynął fakt, że organ był przekonany, iż udzielił już odpowiedzi na wniosek skarżącego.

Z tego też powodu orzeczono w pkt III o niewymierzeniu organowi grzywny.

O kosztach orzeczono w pkt IV stosownie do art. 200 powołanej ustawy.