Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 848/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6540
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Instytutu Pamięci Narodowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym -


UZASADNIENIE

W. F. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.

Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego. Stosownie natomiast do art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest

w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca sam prowadzi gospodarstwo domowe. Oświadczył, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1 225 zł netto. Wskazał, że 1/3 z tej kwoty przeznacza na lekarstwa, 1/3 na świadczenia. Podał, że w związku z wydatkami na wyposażenie mieszkania często zbiera i sprzedaje złom, grzyby i jagody, bowiem środki z emerytury nie wystarczają na ten cel. Jako majątek wykazał mieszkanie o powierzchni 25,4 m2 oraz oszczędności w łącznej wysokości

8 234 zł (2 700 zł oraz 5 534 zł). Wnioskodawca oświadczył, że w marcu 2007 r. wpłacił na Fundusz [...] 34 000 zł, w kwietniu 2007 r. wpłacił na konto [...] kwotę 2 500 zł, w czerwcu 2007 r. wpłacił do Funduszu [...] 13 500 zł, a w sierpniu 2007 r. do Funduszu [...] kwotę 1 000 zł. Podał, że likwidując te konta po rocznym oszczędzaniu otrzymał 43 604 zł, ponosząc stratę w wysokości 3 896 zł. Oświadczył w rubryce nr 9 formularza, że wycofane z banku oszczędności w kwocie 43 000 zł przekazał bratu.

Na podstawie przedstawionych przez wnioskodawcę danych stwierdzić należy, iż nie została spełniona przesłanka umożliwiająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący uzyskuje emeryturę w wysokości 1 225 zł netto oraz posiada oszczędności w wysokości 8 234 zł. Posiadanie, poza emeryturą, oszczędności we wskazanej wysokości nie pozwala przyjąć, że strona nie posiada środków finansowych na poniesienie kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Nawet przy uwzględnieniu konieczności ponoszenia stałych wydatków na leki, czy opłaty mieszkaniowe, brak jest podstaw, aby na podstawie przedstawionych w formularzu informacji uznać, że wnioskodawca jest osobą, która nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przed wystąpieniem do Sądu

o przyznanie prawa pomocy strona zawsze najpierw powinna wykorzystać wszystkie posiadane przez siebie wolne środki finansowe, w tym oszczędności, celem dochodzenia praw przed sądem. Prawo pomocy powinno być zaś przyznawane wówczas, gdy strona jest w niezwykle trudnej sytuacji materialnej. Tego rodzaju przypadek nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.