Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 236/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 9b  ust. 1, ust. 4 pkt 3, ust. 6
journal: Dz.U. 1982 nr 3 poz 19
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela.
article: par. 11 ust. 2, par. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 70 poz 825
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez  nauczycieli.
article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 19 poz 239
law: Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), WSA Adam Lipiński, Protokolant Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego - oddala skargę .


UZASADNIENIE

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W dniu 27 czerwca 2001 r. do Kuratorium Oświaty we W. wpłynął wniosek J. D. będącego nauczycielem Publicznej Szkoły Podstawowej nr [...] w W. o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.

[...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9 b ust. 6 ustawy z 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy z 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2000 r. Nr 19, poz. 239 ze zm.) odmówił nadania J. D. stopnia nauczyciela dyplomowanego podając, że nie uzyskał on akceptacji Komisji kwalifikacyjnej powołanej przez [...] Kuratora Oświaty.

Od powyższej decyzji J. D. złożył odwołanie, zarzucając, że Komisja kwalifikacyjna nieobiektywnie oceniła przedstawione przez niego dokumenty, gdyż żaden z jej członków nie był biegłym z zakresu [...].

Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Minister powołał się również na ocenę Komisji kwalifikacyjnej, która po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego uznała, że J. D. nie spełnia w sposób wystarczający wymagań kwalifikacyjnych na stopień nauczyciela dyplomowanego. Stwierdził ponadto, że przedmiotem oceny Komisji kwalifikacyjnej są wymagania niezbędne do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego, określone w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, a nie wiedza nauczyciela z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć. Skład Komisji kwalifikacyjnej powołanej 8 lipca 2003 r. był zgodny z przepisem art. 9 g ust. 3 Karty Nauczyciela. Jej członkami byli bowiem przedstawiciele organu sprawującego nadzór pedagogiczny jako przewodniczący Komisji oraz dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej nr [...] w W., a ponadto ekspert w zakresie wychowania przedszkolnego, nauczania początkowego i zarządzania oświatą, zatrudniony na stanowisku wymagającym kwalifikacji pedagogicznych w kuratorium oświaty, ekspert w zakresie nauczania techniki i informatyki, zatrudniony na stanowisku nauczyciela konsultanta w placówce doskonalenia nauczycieli i doradcy metodycznego w liceum ogólnokształcącym oraz ekspert w zakresie bibliotekoznawstwa zatrudniony w studium animatorów kultury.

Decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu J. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując zarzuty, że skład osobowy Komisji był niewłaściwy, ponieważ nie powołano do niej żadnego eksperta z zakresu [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi J. D. na tę decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, wyrokiem z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1522/04 uchylił tę decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia Sąd powołał się na fakt nierozpoznania wniosku J. D. złożonego do [...] Kuratora Oświaty w dniu 27 czerwca 2001 r. o nadanie mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Sąd ustalił bowiem, że wniosek ten pozostawiono bez rozpoznania, gdyż wnioskodawca nie uzupełnił tego wniosku w wyznaczonym terminie. Oznacza to, że kolejny jego wniosek z dnia 25 marca 2003 r. należy uznać za pismo procesowe, złożone w toku wszczętego i niezakończonego postępowania, a nie jako pismo wszczynające nowe postępowanie administracyjne w sprawie skarżącego. Sąd uznał ponadto, że skoro postępowanie w przedmiocie nadania J. D. kolejnego stopnia awansu zawodowego nie zostało zakończone w sposób prawem przewidzianym do dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 maja 2002 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 82, poz. 744), to zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, wniosek J. D. podlegał będzie rozpoznaniu na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 czerwca 2002 r.

[...] Kurator Oświaty ponownie rozpoznając wniosek J. D. decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] odmówił nauczycielowi nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.

Od tej decyzji J. D. złożył odwołanie.

Minister Edukacji i Nauki decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 9 b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi J. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 421/06 uchylił tę decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] września 2005 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że warunkiem nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, w myśl art. 9 ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela w związku z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 tej ustawy, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego za okres stażu oraz uzyskanie akceptacji Komisji kwalifikacyjnej, przy czym organ orzekający w sprawie stopnia awansu zawodowego jest związany stanowiskiem Komisji, zaś niespełnienie ww. warunków powoduje wydanie decyzji o odmowie nadania stopnia ze wskazaniem warunków, których nauczyciel nie spełnił (art. 9 b ust. 6 w zw. z art. 9 b ust. 1 i ust. 4 pkt 3). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że w tej sprawie jest zobowiązany ocenić, czy organ orzekający trafnie uznał, że protokół z przebiegu prac Komisji kwalifikacyjnej spełnia warunki określone w § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, z których to przepisów wynika, że każdy z członków Komisji ma obowiązek ocenić spełnienie przez nauczyciela wymagań w skali od 0-20 punktów. W protokole prac Komisji jest zawarte twierdzenie, że J. D. uzyskał 41 punktów (do protokołu dołączono karty ocen), ale powinien on też zawierać ocenę spełnienia wymagań wiążącą dla organu, która powinna być uzasadniona poprzez wskazanie powodów, które przyczyniły się do jej wydania, z uwzględnieniem wymagań kwalifikacyjnych, określonych § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, a ocena ta powinna też znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, bowiem tylko w odwołaniu, nauczyciel może zakwestionować brak należytej i pełnej oceny Komisji kwalifikacyjnej. Uzasadnienie oceny punktowej – zdaniem Sądu – ograniczone zostało w krótkiej i ogólnikowej ocenie dokumentacji skarżącego, brak w niej wyjaśnienia co do ilości uzyskanych 41 punktów na 100 możliwych i przyczyn ich przyznania, a także nie pozwala na zrozumienie sprzeczności jakie zawiera.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Minister Edukacji Narodowej, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 9 b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) w zw. z § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 czerwca 2002 r., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że ocena Komisji kwalifikacyjnej powinna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego oraz że uzasadnienie oceny punktowej powinno zawierać wyjaśnienie, ile spośród 41 uzyskanych na 100 możliwych i dlaczego taką ilość punktów nauczyciel otrzymał za spełnienie poszczególnych wymagań.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1475/06 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż akceptacja Komisji kwalifikacyjnej w istocie przesądza o nadaniu bądź odmowie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela, choć decyzje w sprawie wydaje właściwy organ.

Taki wymóg zawarty w art. 9 b ust. 1 pkt 3 Karty Nauczyciela powoduje, że ocena Komisji kwalifikacyjnej powinna być uzasadniona w sposób szczegółowy, z którego to uzasadnienia wynikałoby co legło u podstaw jej wydania. Ocena Komisji kwalifikacyjnej jest "aktem", którym oceniany nauczyciel nie ma możliwości polemiki innej, aniżeli w odwołaniu od decyzji organu, wydanej w sprawie awansu zawodowego. Powinna ona zatem być szczegółowo przytoczona w uzasadnieniu lub dołączona do tej decyzji jako załącznik, stanowiący jej integralną część. Uzasadnienie wyników pracy Komisji kwalifikacyjnej musi bowiem umożliwiać nauczycielowi uwarunkowania do niej, a organowi wyższego stopnia – ocenę co do prawidłowości dokonanych czynności i zasadności zajętego przez Komisję stanowiska. Organ wyższego stopnia sprawdza działania Komisji kwalifikacyjnej nie tylko na skutek odwołania nauczyciela, a i z urzędu sprawując nad Komisją nadzór przewidziany w art. 9 h Karty Nauczyciela. Jeśli instrumenty służące organowi wyższego stopnia nie mogą być tylko czystą formalnością, Komisja kwalifikacyjna powinna przedstawić materiał niepozostawiający żadnych wątpliwości co do przeprowadzonych czynności i dokonanej oceny, gdyż w przeciwnym wypadku ww. uprawnienia organu będą tylko iluzją.

Konieczność uzasadnienia stanowiska Komisji kwalifikacyjnej wynika nie tylko z art. 9 b ust. 1 pkt 3 Karty Nauczyciela, jako warunku przesądzającego o otrzymaniu przez nauczyciela stopnia awansu zawodowego, ale również z przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego nauczycieli.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że uzasadnienia oceny dokonanej przez Komisję kwalifikacyjną, powołaną w sprawie skarżącego, nie wyjaśniały w sposób niebudzący wątpliwości co legło u podstaw braku akceptacji, wskazując na rozbieżności i sprzeczności opinii i brak uzasadnienia proponowanej punktacji.

Ponownie rozpoznając sprawę [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie nadania J. D. stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, prowadzone na wniosek złożony w dniu 27 czerwca 2001 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż J. D. był zatrudniony na stanowisku nauczyciela do dnia [...] września 2008 r. Zatem zgodnie z art. 1 ustawy - Karta Nauczyciela po dniu 29 lutego 2008 r. nie mógł być podmiotem postępowania kwalifikacyjnego o nadanie stopnia awansu zawodowego, wszczętego na podstawie art. 9 b ust. 2 ustawy – Karta Nauczyciela, gdyż osoba, która nie jest zatrudniona w myśl art. 1 ustawy – Karta Nauczyciela, nie podlega jej przepisom.

Od powyższej decyzji J. D. wniósł odwołanie.

Minister Edukacji Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 9 b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674; Nr 170, poz. 1218; Nr 220, poz. 1600 i Dz. U. z 2007 r. Nr 17, poz. 95; Nr 80, poz. 542; Nr 102, poz. 689; Nr 158, poz. 1103 oraz Nr 191, poz. 1369; Nr 247, poz. 1821 oraz z 2008 r. Nr 145, poz. 917), uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu wskazał, iż w ocenie organu II instancji nie zachodziła przesłanka do umorzenia postępowania przez organ I instancji na podstawie art. 105 § 1 kpa.

Zgodnie bowiem z treścią art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Brak przesłanki do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu przepisu art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie może prowadzić do umorzenia postępowania, ponieważ jest to niezgodne z prawem uchylanie się organu administracji od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem Ministra Edukacji Narodowej w przedmiotowej sprawie istniej natomiast bezzasadność żądania strony.

Zgodnie bowiem z przepisami art. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn. zm.) ustawie podlegają nauczyciele, wychowawcy i inni pracownicy pedagogiczni zatrudnieni w szkołach, przedszkolach i placówkach oraz zakładach kształcenia i placówkach doskonalenia nauczycieli określonych w ust. 1 i 1 a tego przepisu. Stosownie zaś do postanowień art. 9 b ust. 1 stopień awansu zawodowego można nadać osobie zatrudnionej na stanowisku nauczyciela, spełniającej przesłanki, określone w tym przepisie. Natomiast J. D. od dnia 1 marca 2008 r. nie jest zatrudniony jako nauczyciel, bowiem stosunek pracy wygasł z dniem 29 lutego 2008 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lipca 2008 r. Zdaniem skarżącego obie decyzje są praktyką uchylania się od wykonania prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1522/04 oraz z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 421/06. Skarżący wskazuje, iż stan prawny w roku 2008 nie ma związku ze stanem na dzień złożenia przez niego wniosku o nadanie stopnia awansu zawodowego. Jego zdaniem ustawa nie zabrania ani nie nakazuje aby po złożeniu wniosku stan zatrudnienia nauczyciela trwał nadal, tj. tak długo aż nie zostanie wydana prawomocna decyzja, natomiast w dniu złożenia wniosku spełniał wymogi określone w art. 1 Karty Nauczyciela.

W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpatrując skargę J. D. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Warunkiem nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego w myśl art. 9 ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela w związku z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 tej ustawy, odbycie stażu zakończonego pozytywna oceną dorobku zawodowego nauczyciela za okres stażu oraz uzyskanie akceptacji Komisji kwalifikacyjnej. Podkreślić przy tym należy, że organ podejmujący decyzję w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego związany jest stanowiskiem Komisji w sprawie udzielenia bądź nieudzielenia nauczycielowi akceptacji. Nauczycielowi, który nie spełnia powyższych warunków, organ sprawujący nadzór pedagogiczny odmawia nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego w drodze decyzji administracyjnej, ze wskazaniem warunków, których nauczyciel nie spełnia (art. 9 b ust. 6 w zw. z art. 9 b ust. 1 i ust. 4 pkt 3 Karty Nauczyciela).

Wskazać jednak należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela ustawie podlegają nauczyciele, wychowawcy i pracownicy pedagogiczni zatrudnieni w szkołach, przedszkolach i placówkach oraz zakładach kształcenia i placówkach doskonalenia nauczycieli określonych w ust. 1 i 1 a tego przepisu.

Bezspornym jest, iż w dniu 27 czerwca 2001 r. wpłynął wniosek J. D. będącego nauczycielem Publicznej Szkoły Podstawowej nr [...] w W. o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Skarżący w tym czasie spełniał warunki uprawniające do złożenia wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego, tj. na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.) w dniu wejścia w życie cytowanej ustawy (6 kwietnia 2000 r.) uzyskał z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego, potwierdzony aktem nadania stopnia awansu zawodowego nr [...] wydanym przez Prezydenta Miasta W., zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 przywołanej ustawy odbył staż w wymiarze 9 miesięcy od dnia 1 września 2000 r. do dnia 31 maja 2001 r. w Publicznej Szkole Podstawowej nr [...] w W., zakończony pozytywną oceną dorobku zawodowego za okres stażu z dnia 11 czerwca 2001 r., a także zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy – Karta Nauczyciela oraz przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. z 1991 r. Nr 98, poz. 433 ze zm.) posiadał kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela, tj. legitymował się dyplomem ukończenia Studium Nauczycielskiego w W. – specjalność technika (nr [...] z dnia [...] czerwca 1992 r.).

Wobec uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 421/06 decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] grudnia 2005 r. i poprzedzającej ją decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] września 2005 r. oraz oddaleniem skargi kasacyjnej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1475/06 [...] Kurator Oświaty przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy.

Skarżący został pismem z dnia 14 kwietnia 2008 r. poinformowany o brakach w dokumentacji dołączonej do wniosku w postaci braku zaświadczenia dyrektora Szkoły zawierającego informację o aktualnym miejscu zatrudnienia.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy świadectwa pracy J. D. był on zatrudniony w Publicznym Gimnazjum nr [...] im. [...] w W. w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 29 lutego 2008 r. Wobec faktu, iż skarżący od dnia 1 marca 2008 r. nie jest zatrudniony jako nauczyciel, prawidłowo przyjął organ, iż nie można mu nadać stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, bowiem stosownie do treści art. 9 b ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela stopień awansu zawodowego można nadać osobie zatrudnionej na stanowisku nauczyciela, spełniającej przesłanki określone w tym przepisie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.