Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 577/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a oraz art. 135 i art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 9n ust 1 ust 2, art. 9x ust 1 pkt 5, art. 3 ust 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu [...] z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. D. kwotę [....] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w zw. art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. D. od decyzji Dyrektora Zarządu Usług Komunalnych z dnia [...] r., znak [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przekazanie po terminie obowiązkowego sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu Miasta S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do postanowień art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Rejestr działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości prowadzi wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów. Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie.

Zdaniem Kolegium, za podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości należy uznać zarówno przedsiębiorcę wpisanego do działalności regulowanej, jak i przedsiębiorcę który odbiera odpady z naruszeniem obowiązku wpisu do rejestru oraz gminne jednostki organizacyjne odbierające odpady komunalne od właścicieli nieruchomości.

W przypadku przedsiębiorcy wpisanego do rejestru działalności regulowanej obowiązek sporządzania kwartalnego sprawozdania oraz przekazywania go wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy (wynikający z art. 9 n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach), aktualizuje się z momentem wpisu do rejestru bez względu na to, czy podmiot ten faktycznie prowadzi działalność w zakresie objętym wpisem i pozostają aktualne do czasu wykreślenia z rejestru (na wniosek lub z urzędu).

Ponieważ K. D. w okresie od [...] r. był wpisany do rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Prezydenta Miasta S. w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na ternie Gminy Miasta S. zatem powinien był złożyć sprawozdanie za IV kwartał 2013 r. – w terminie do 31 stycznia 2014 r. Zdaniem Kolegium, organ I instancji błędnie ustalił, że sprawozdanie zostało wniesione w dnu nadania przesyłki na poczcie – tj. 8 lutego 2014 r. Prawidłowo bowiem należało przyjąć, że wpłynęło ono dopiero w dniu

12 lutego 2014 r. (data wpływu do Urzędu), a co za tym idzie kara za nieterminowe przekazanie sprawozdania Prezydentowi Miasta S. powinna wynosić [...] zł (podczas gdy organ I instancji nałożył karę w wysokości [...] zł). Z uwagi jednak na treść art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba

że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. złożył K. D. , prowadzący działalność pod nazwą [...]

Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 9n ust. 1 oraz art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędne przyjęcie, że podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, to również podmiot, który faktycznie nie odbiera tych odpadów, a ma jedynie wpis w rejestrze działalności regulowanej, a w związku z tym niewłaściwe przyjęcie, że podmiot ten ma składać kwartalne sprawozdania ze swojej działalności i za nieterminowe złożenie tych sprawozdań podlega karze pieniężnej.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu organów administracji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

K. D. nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego,

że samo zgłoszenie i uzyskanie przez podmiot wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów, jest podstawą do składania przez ten podmiot sprawozdania.

Skarżący nigdy nie prowadził na terenie Gminy Miasta S. działalności polegającej na zbieraniu odpadów komunalnych, a jedynie od dnia

21 listopada 2013 r. posiadał wpis w rejestrze działalności regulowanej, co nie jest jednoznaczne z przyjęciem, że jest podmiotem z art. 9n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. We wspomnianym przepisie nie ma mowy o tym,

że za podmiot odbierający odpady komunalne można uznać, przedsiębiorcę, który jedynie uzyskał wpis do rejestru, a faktycznie nie odbierał odpadów komunalnych od właścicieli. Co za tym idzie, nie można przyjąć, że jest on również zobowiązany do złożenia sprawozdania, skoro nie prowadził takiej działalności na ternie Gminy Miasta S. Skarżący przedstawiając takie stanowisko powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2694/13.

Odwołując się do treści art. 9n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz zawartego w nim wyliczenia – co powinno zawierać sprawozdanie, które ma być składane wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta, skarżący podkreślił, że celem składania wspomnianych sprawozdań jest przedstawienie rzeczywistego obrazu postępowania z odpadami, a także ich odzyskaniem i recyklingiem, co w przypadku podmiotów, które faktycznie nie prowadzą działalności związanej z odbieraniem odpadów jest bezprzedmiotowe, ponieważ pozostaje obojętne dla celu, jaki zamierzył sobie ustawodawca.

Odnosząc się do terminu na złożenie sprawozdania, skarżący podniósł,

że ustawa co prawda nie reguluje sytuacji przywrócenia terminu i z tego punktu widzenia termin ten należałoby traktować jako termin prawa materialnego, jednakże przekroczenie tego terminu, mimo iż powoduje dla podmiotu negatywne skutki w postaci kary pieniężnej, to jednocześnie nie powoduje wygaśnięcia obowiązku złożenia tego sprawozdania wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta. Zdaniem skarżącego, należy zatem przyjąć, że mamy tu do czynienia z terminem o charakterze mieszanym, czyli materialno-procesowym, do którego ma zastosowanie art. 57 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten nie określa, czy chodzi o termin prawa materialnego, czy procesowego, trzeba więc uznać, że chodzi o zachowanie wszystkich terminów w przypadku między innymi nadania pisma na poczcie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r., skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył dodatkowo pismo z dnia 25 lutego 2015 r., zawierające uzupełnienie dotychczasowego stanowiska. W piśmie tym podniósł,

że w okresie objętym odwołaniem, przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie wskazywały wprost na obowiązek składania sprawozdania w kwartale, w którym przedsiębiorca nie odebrał żadnej ilości odpadów komunalnych. Taki obowiązek został wprowadzony dopiero z dniem 1 lutego 2015 r., ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustawy (Dz. U. z 2015 r.,

poz. 87). Ponadto, w art. 9n ust. 1 cytowanej ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach, ustawodawca posłużył się przesłanką pozytywną jaką jest odbiór odpadów używając wprost stwierdzenia "podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzenia kwartalnych sprawozdań". Dlatego nie można odmówić słuszności twierdzeniu,

że składanie sprawozdań dotyczyło na gruncie przepisów przed nowelizacją, wyłącznie podmiotów odbierających odpady komunalne.

Na koniec skarżący odwołał się do orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jakie zapadło m.in. w dniu [...] r. w sprawie [...] w którym organ uchylił zaskarżone decyzje w całości podzielając odwołania skarżącego złożone na kanwie identycznego stanu faktycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - decyzji organu I instancji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż decyzje te naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Usług Komunalnych w S. z dnia 7 kwietnia 2014 r., w sprawie nałożenia na skarżącego K. D., kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przekazanie po terminie obowiązkowego sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu Miasta S.

Wspomnianą karę, organ nałożył na skarżącego, uznając, że przepis art. 9n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (w brzmieniu aktualnym w dacie wydania decyzji), wprowadzający obowiązek sporządzania przez podmioty odbierające odpady komunalne od właścicieli nieruchomości sprawozdań kwartalnych, a następnie przekazywania tych sprawozdań wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego, po kwartale którego dotyczy, obejmuje zarówno podmioty faktycznie odbierające odpady jak i podmioty, które jedynie figurują w rejestrze działalności regulowanej.

Takie stanowisko, zważywszy na treść przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – w brzmieniu aktualnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – zdaniem Sądu należy uznać za błędne.

Zgodnie z treścią art. 9b ust. 1 cytowanej ustawy, działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Rejestr działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, prowadzi wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (art. 9b ust. 2).

Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości (art. 9c ust. 1).

Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości, selektywnie zebranych odpadów komunalnych bezpośrednio lub za pośrednictwem innego zbierającego odpady do instalacji odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, zgodnie z hierarchią sposobów postępowania z odpadami, o której mowa w art. 17 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a także zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych bezpośrednio do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (art. 9 e ust. 1).

Z kolei zgodnie z art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (w brzmieniu aktualnym w dacie wydania decyzji), podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany także do sporządzania kwartalnych sprawozdań. Problematyka objęta sprawozdawczością jest zakreślona w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, a wzór sprawozdania jest określony w stosownym akcie wykonawczym.

Naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązku określonego w art. 9n ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach daje organowi gminy podstawę do nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy, w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia. Obowiązki sprawozdawcze, odnoszące się do odpadów komunalnych, ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada zarówno na podmioty zajmujące się odbieraniem odpadów jak i na organy gminy. Sprawozdania te powinny przedstawiać obraz rzeczywistego postępowania z odpadami.

Sprawozdania składane przez poszczególnych przedsiębiorców odbierających odpady w danej gminie są niezbędne do wykazania wywiązywania się gminy z obowiązku sprawozdawczego jak również z głównych obowiązków wynikających z ustawy, w tym obowiązku zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Nadto gminy dokonują corocznej analizy stanu gospodarki odpadami komunalnymi, w celu weryfikacji możliwości technicznych i organizacyjnych gminy w omawianym zakresie. W związku z tym gminy prowadzą m.in. rejestr działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych oraz ewidencję umów zawartych na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w celu kontroli wykonywania przez właścicieli nieruchomości i przedsiębiorców, obowiązków wynikających z ustawy (art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy). W tym samym celu, jak również z uwagi na obowiązki organizacyjne, gminy odbierają sprawozdania od podmiotów odbierających odpady. Organ gminy sam jest zobowiązany do sporządzania rocznego sprawozdania z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi, i w tym celu musi posiadać miarodajne dane pozyskiwane od podmiotów odbierających odpady na terenie jego gminy.

Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą, chociaż został wpisany do rejestru gminy miasta, to jednak nie odbierał odpadów na tym terenie.

W ocenie Sądu, celem ustanowienia obowiązku sprawozdawczego, na co słusznie wskazuje skarżący, było przedstawienie obrazu postępowania z odpadami, ich odzyskiem, recyklingiem, co jednak w przypadku skarżącego jest bezprzedmiotowe.

W tej mierze Sąd podziela poglądy zawarte m.in. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2773/13), 13 listopada 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1517/14), 9 maja 2014 r.

(sygn. akt IV SA/Wa 371/14), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Gl 685/14) oraz z dnia 21 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Gl 1080/14), a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Olsztynie z dnia 4 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/OI 897/14) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 1295/14), a nadto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku z dnia 12 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Bk 414/14).

Zgodnie z tymi poglądami, celem ustanowienia obowiązku sprawozdawczego o jakim mowa powyżej, było przedstawienie obrazu postępowania z odpadami, ich odzyskiem, recyklingiem, co w przypadku podmiotów nieprowadzących w konkretnej gminie danej działalności jest bezprzedmiotowe - gdyż pozostaje obojętne dla celu zamierzonego przez ustawodawcę. Trzeba wskazać, że gmina - prowadząc szczegółową ewidencję, dotyczącą gospodarowania odpadami - ma pełną wiedzę na temat podmiotów rzeczywiście świadczących usługi na jej terenie, gdyż przeprowadza w tym zakresie obowiązkowe przetargi wyłaniające wykonawców odbierających odpady komunalne, zawiera z nimi umowy i prowadzi dodatkowo rejestr tych umów. Powyższe wskazuje, że obowiązek składania kwartalnych sprawozdań nie musi dotyczyć podmiotów potencjalnie mogących zawierać umowy z gminą, lecz podmiotów faktycznie świadczących usługi w oparciu o stosowną umowę.

Sama natomiast okoliczność zgłoszenia i uzyskania wpisu danego podmiotu do gminnego rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów, w sytuacji gdy na terenie tej gminy podmiot nie prowadził działalności polegającej na zbieraniu odpadów, nie stanowi o obowiązku składania sprawozdań, o jakich mowa w art. 9n ust. 1 ustawy. W konsekwencji kara nałożona na skarżącego, na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy, za nieterminowe złożenie sprawozdania, nie miała podstaw prawnych.

Za taką wykładnią przemawia także treść art. 9x ust. 1 pkt 1 ustawy, według którego przedsiębiorca, odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który odbiera odpady komunalne bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej - podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł za pierwszy miesiąc wykonywania działalności bez wymaganego wpisu do rejestru oraz [...] zł za każdy kolejny miesiąc wykonywania działalności bez wymaganego wpisu do rejestru. Takie brzmienie przepisu daje podstawę do stwierdzenia,

że ustawodawca, posługując się sformułowaniem "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" miał na uwadze podmiot rzeczywiście świadczący tego rodzaju usługi na terenie gminy a nie podmiot jedynie wpisany - jako uprawniony - do rejestru działalności regulowanej.

Organ administracji, dokonując wykładni przepisu sankcyjnego, nie uwzględnił, wynikającej z wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP deklaracji państwa prawnego, zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, w tym obowiązku przestrzegania technik prawodawczych. W świetle tej reguły nikt nie może ponosić konsekwencji naruszenia prawa, o ile stosowne obowiązki nie zostały w sposób precyzyjny zakreślone. Nad zasadą tą nie może mieć prymatu wzgląd, na także konstytucyjnie chronioną wartość jaką jest ochrona środowiska. Pogląd taki wyraźny był już w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 29 listopada 2011 r. (sygn. akt II OSK 1625/10) wskazano m.in.

że.: "w praworządnym (art. 7 Konstytucji RP) i demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nałożenie na stronę obowiązku może nastąpić tylko na podstawie przepisu powszechnie obowiązującego. Jednocześnie, co silnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, od samego początku jego istnienia, obowiązku obciążającego stronę nie można domniemywać, gdyż to godzi w bezpieczeństwo obrotu prawnego. System obowiązujących przepisów prawnych powinien być czytelny dla jednostki, tak aby mogła ona racjonalnie pokierować swym postępowaniem. W szczególności nie można obciążać jej sankcją za niedopełnienie domniemywanego obowiązku. Organy władzy, w tym organy administracji publicznej nie mogą bowiem obarczać jednostki skutkami popełnionych przez siebie błędów, np. w procesie legislacyjnym".

O ile wolą przedkładającego projekt stosownej regulacji ustawowej, było - jak wynikać by mogło z przywołanej w skarżonej decyzji interpretacji - przedkładanie sprawozdań przez wszystkich przedsiębiorców uwidocznionych w rejestrach działalności regulowanej, prowadzonych przez gminy, przepis powinien wyrażać jednoznacznie tego rodzaju regułę, wiążąc stosowny obowiązek expressis verbis z uwidocznieniem w rejestrze nie zaś odbieraniem przez przedsiębiorcę odpadów komunalnych.

Organ administracji rozpoznając odwołanie dokonał, za organem I instancji, wadliwej wykładni regulacji określających przesłanki wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, zakreślonych w art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za słusznością stanowiska skarżącego, jest okoliczność, że z dniem 1 lutego 2015 r. zmianie uległ przepis 9n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Dodany z tą datą ust. 6 art. 9n tej ustawy, stanowi, że podmiot o którym mowa w ust. 1, który w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe.

Powyższa zmiana jednoznacznie świadczy o tym, że o obowiązku składania sprawozdań zerowych przez podmiot, który nie odbierał w danym półroczu na terenie danej gminy odpadów może być mowa dopiero z dniem wejścia w życie cytowanego przepisu – tj. z dniem 1 lutym 2015 r. Gdyby obowiązek taki – zgodnie z argumentacją organu odwoławczego – wynikał z przepisów w brzmieniu aktualnym w dacie zaskarżonej decyzji to niewątpliwie wprowadzenie opisanej zmiany byłoby zbędne.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 1 i 2, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).