Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 993/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 2,3 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3, art. 145
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. L. i O. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku rozpoznania wniosku R. S. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie jego jednorodzinnego wolnostojącego budynku mieszkalnego z garażem, położonego przy ul. [...] (działka nr [...]). W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie ze złożonym i zmodyfikowanym we własnym zakresie wnioskiem, inwestor planuje rozbudowę istniejącego garażu poprzez jego poszerzenie do granicy z działką nr [...] i wydłużeniu do 8,0 metrów oraz nadbudowę garażu do wysokości górnego stropu parteru budynku oraz nałożenie nad całym budynkiem dachu , o spadku ok. 15°. Wniosek inwestora został zmodyfikowany w zakresie m.in. linii zabudowy i wysokości zabudowy w sposób odpowiadający zabudowie istniejącej na sąsiedniej działce przy ul. [...]. W ocenie organu I instancji zamierzenie inwestycyjne odpowiada warunkom wynikającym z analizy i cech zabudowy tego obszaru.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A. i O. L. - właściciele nieruchomości przy ul. [...] , wnosząc o jej uchylenie i odmowę ustalenia warunków zabudowy we wskazany przez wnioskodawcę sposób. Odwołujący się zarzucili, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy przywołanych w niej aktów prawnych oraz podstawowe założenia, na których opiera się kształtowanie polityki budowlanej i planowania przestrzennego. Wskazując na charakter zabudowy większości działek na tym obszarze, tj. domy jednorodzinne z dwiema kondygnacjami nadziemnymi i garażem, jako budowa jednokondygnacyjna, a odległość garaży od sąsiadujących działek wynosi około 1,5 m. odwołujący zakwestionowali zawarte w skarżonej decyzji stwierdzenie organu I instancji, iż wymagania dotyczące nowej zabudowy ustalone zostały na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy, wykonanej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyznaczono bowiem całkowicie niezgodną z wymogami ww. rozporządzenia linię zabudowy, przesuwając istniejącą linię zabudowy do granicy działki sąsiadującej, a pokazując w załączniku graficznym tylko linię zabudowy od strony ulicy [...] , przesuwając przy tym obecną linię zabudowy garażu o około 1m. Kamuflując prawdziwą intencję w zaskarżonej decyzji ustalono dach płaski o wysokości jego najwyższej części do 6,5 m. Żadna z sąsiednich działek, dostępnych z tej samej drogi publicznej, nie jest tak zabudowana jak może zostać zabudowana przedmiotowa działka przy ul. [...], przez możliwość zbliżenia do granicy działki ściany garażu i jego rozbudowę o dodatkową kondygnację. Stanowi to naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wydana decyzja narusza zatem ich interes prawny i pogarsza warunki ich nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., wydaną z powołaniem się art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 627) w związku z art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, stanowiąca przedmiot odwołania decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa a zarzuty odwołania okazały się nieuzasadnione. W szczególności decyzja ta spełnia wszystkie wymogi

z art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej ustawą).

Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie wykonawcze Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie). Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (analiza urbanistyczno-architektoniczna),

Dokonując ponownej oceny materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie administracyjne oraz zgromadzone w jego toku dowody pozwalają na wydanie zgodnej z wnioskiem inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 61 ust 1 ustawy oraz zawarł w decyzji,

w tym jej załącznikach, tj. analizie urbanistycznej oraz mapie, wszystkie elementy niezbędne dla ustalenia jej prawidłowości. Organ określił stan faktyczny i prawny terenu szczegółowo opisując jego położenie. Na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 prawidłowo wyznaczony został obszar analizy, którego granice wyznaczone zostały w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki stanowiącej przedmiot zainwestowania. Następnie w obszarze tym przeprowadzona została analiza cech i funkcji zabudowy. W oparciu o wynik analizy zostały określone :

• funkcja zabudowy - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,

• linia zabudowy - dla budynku głównego nie ulega zmianie

- dla rozbudowanej części budynku, mieszczącej garaż, wyznaczono obowiązującą linię zabudowy po licu garażu na sąsiedniej działce nr [...],

- wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy po licu budynku położonego na działce nr [..]. Przebieg obu linii przedstawiono na załączniku graficznym.

Ponadto ustalono:

• maksymalny wskaźnik zabudowy działki do 34%,

• szerokość elewacji frontowej do 13 m

• wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (okapu) - do 5 m,

• geometria dachu – dach płaski, o wysokości jego najwyższej części do 6,5 m.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu przepisu art. 61 ust 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie posiada uprawnień do dokonywania ustaleń przypisanych do procesu budowlanego. Jego zadaniem jest określenie parametrów, jakie wiązać będą inwestora w dalszym procesie inwestycyjnym. Przepisy wskazane przez odwołujących się będą podstawą orzekania dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Jako bezzasadne ocenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze także zarzuty odwołania dotyczące nieprawidłowego ustalenia obowiązującej linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji oraz dopuszczenia usytuowania lokalizacji rozbudowy przy granicy z działką sąsiednią. Ustalone przez organ pierwszej instancji parametry planowanej zabudowy wyznaczone zostały w oparciu o wyniki analizy urbanistycznej. Organ pierwszej instancji poczynił ustalenia, z których wynika,

iż budynki położone przy ul. [...] stanowią kompleks zabudowy jednorodzinnej o jednakowych gabarytach głównego budynku oraz dobudowanych do nich od strony południowo - zachodniej garaży, o różnych gabarytach. Budynek, będący przedmiotem niniejszego postępowania, posiada garaż o zdecydowanie mniejszym gabarycie od pozostałych, tj. o szerokości ok. 2 m do 2,5 m, co nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach dla garaży. Rozwiązanie zawarte w skarżonej decyzji pozwoli na uporządkowanie rozwiązań przestrzennych w tej części ulicy [...], a nadto pozwoli na dostosowanie parametrów garażu do obowiązujących przepisów prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni podziela stanowisko i rozstrzygnięcie organu I instancji. Zgodnie z art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest dokonać oceny planowanej inwestycji w zakresie spełnienia warunków dotyczących możliwości określenia cech i parametrów nowej zabudowy. Jedną z takich cech jest możliwość zbliżenia zabudowy do granicy działki. Uprawnienie do ustalenia takich warunków zabudowy musi wynikać z analizy zagospodarowania sąsiednich działek i musi być szczegółowo uzasadnione w treści decyzji. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w decyzji organu I instancji warunki te zostały spełnione, a analiza uwarunkowań miejscowych prowadzi do wniosku, iż ocena możliwości planowanej przez inwestora rozbudowy jest w pełni uprawniona. Na wszystkich działkach sąsiednich garaż, "przyklejony" do bryły głównego budynku, jest zbliżony do granicy działki sąsiedniej. Biorąc pod uwagę potrzebę i zasadność dostosowania istniejącego garażu do obowiązujących przepisów prawa w zakresie parametrów technicznych garażu - zdaniem SKO - możliwe jest ustalenie uprawnienia inwestora do rozbudowy garażu do rozmiarów umożliwiających jego prawidłowe i zgodne z przepisami wykorzystywanie poprzez zbliżenie ściany budynku do granicy działki sąsiedniej. Natomiast konkretne rozwiązanie obiektu stanowić będzie przedmiot postępowania

o wydanie pozwolenia na budowę, a w związku z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, obiekty te nie będą mogły być lokalizowane w sposób inny, aniżeli wynikający z przepisów prawa budowlanego.

Organ pierwszej instancji wskazał bowiem, że realizacja inwestycji nie może naruszać interesu prawnego osób trzecich, ani powodować pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, w szczególności przez pozbawienie dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, i kanalizacji, energii elektrycznej

i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwości powodowanymi przez wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby.

Również jako nieuzasadniony SKO ocenia zarzut nieprawidłowego wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy oraz wysokości górnej krawędzi elewacji. Obowiązująca linia zabudowy jest linią oddzielającą teren inwestycji od drogi publicznej. Nie jest natomiast linią wyznaczającą obszar inwestowania na całej działce, a więc nie wyznacza odległości od pozostałych (poza frontową) granic działki. Organ pierwszej instancji prawidłowo określił obowiązującą linię zabudowy, sytuując ją po licu garażu na sąsiedniej działce, jako przedłużenie linii zabudowy sąsiedniej, zgodnie z §4 ust 1 rozporządzenia. Jednocześnie wyznaczona została nieprzekraczalna linia zabudowy ograniczająca możliwość rozbudowy tylnej ściany budynku w głąb działki.

W ocenie organu odwoławczego analiza obszaru porównawczego została przez organ I instancji przeprowadzona prawidłowo, a wydana w oparciu o nią decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, gdyż zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 61 ust 1 ustawy oraz rozporządzenia, elementy. Dokonana przez organ pierwszej instancji ocena tych warunków uprawnia do stwierdzenia, że możliwe jest wydanie zgodnej z wnioskiem inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonana przez organ odwoławczy analiza cech i funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu prowadzi do analogicznych wniosków i ustaleń, jakie wysnuł organ pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję.

Powyższą decyzję A. i O. L. zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7, 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie, poprzez nieustalenie faktycznego charakteru linii zabudowy budynków wzniesionych w pobliżu nieruchomości mającej znaczenie dla przedmiotowej sprawy, skutkujące przyjęciem, że przedstawione przez R. S. warunki zabudowy są zgodne z istniejącą linią zabudowy, oraz że zabudowa budynku gospodarczego do wysokości okapu 5m nie zakłóci istniejącego charakteru zabudowy, w sytuacji, gdy żaden inny budynek gospodarczy (garażowy) nie jest w taki sposób zabudowany,

b) art. 7, 76 § 1, 77 § 1 oraz 80 kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niewystarczającym rozpatrzeniu materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie, skutkujące przyjęciem, że rozbudowa dotyczyć ma budynku podstawowego zamiast prawidłowego przyjęcia, że rozbudowa dotyczyć ma budynku gospodarczego i w tym kontekście winien być analizowany wniosek,

c) naruszenie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i wydanie decyzji

o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy żadna działka sąsiednia nie była zabudowana w sposób podobny do sposobu określonego we wniosku,

b) art. 54 ust 2 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące wydaniem decyzji w sytuacji, gdy określone w zaskarżonej decyzji warunki zabudowy naruszają interes skarżących poprzez naruszenie granicy ich działki, ograniczenie dostępu do światła do pomieszczeń użytkowych w ich nieruchomości.

c) § 7 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu decyzji i nieokreślenie ilości kondygnacji rozbudowywanej części budynku oraz górnej jego granicy.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu wskazując, że wszystkie działki w obszarze objętym przedmiotową decyzją są zabudowane zabudową o bardzo podobnym charakterze - domy jednorodzinne

z dwiema kondygnacjami nadziemnymi z dachem płaskim i garażem, zbliżonym do granicy sąsiedniej działki, jako zabudowa jednokondygnacyjna. Odległość garaży od granicy sąsiadujących działek wynosi około 1,5 m, w przypadkach, gdy garaże te są położone najbliżej sąsiednich działek. Tak wyznaczona linia zabudowy łatwo pozwala organom administracji określić maksymalną górną wysokość ewentualnej zabudowy oraz odległości planowanych konstrukcji od granic działek. Z niezrozumiałej dla skarżących przyczyny organy administracji utrzymują, że wykonanie zabudowy zgodnie z ustalonymi warunkami nie zakłóci linii zabudowy. Tymczasem wykonanie prac budowlanych zgodnie z warunkami zabudowy określonymi przez zaskarżoną decyzję ewidentnie doprowadzi do zakłócenia linii zabudowy, przede wszystkim poprzez wzniesienie budynku gospodarczego ponad poziom przyjęty dla wszystkich innych budynków tego typu oraz poprzez zbliżenie się tego budynku do granicy działki, skutkujące negatywnymi konsekwencjami wobec należącego do skarżących budynku mieszkalnego.

Zdaniem skarżących, organy obu instancji zdają się nie dostrzegać tego,

że rozbudowa dotyczyć ma przede wszystkim budynku gospodarczego (garażowego). Gabaryty budynków garażowych, znajdujących się w okolicy przedmiotowej działki, są ściśle określone. Nie ma podstawy do traktowania planowanej przez wnioskodawcę inwestycji jako rozbudowy budynku mieszkalnego, co czyni organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji powołano się na zapis rozporządzenia ministra infrastruktury i ustalono, kamuflując prawdziwą intencję decyzji, dach płaski o wysokości jego najwyższej części do 6,5 m - co byłoby zgodne z linią zabudowy budynków mieszkalnych. Tymczasem jednak decyzja dotyczy rozbudowy istniejącego budynku w części garażu, przy granicy działki skarżących.

W żadnej z istniejących działek nie ma takiej zabudowy, w żadnej z zabudowanych działek garaż nie został rozbudowany w planowany przez wnioskodawcę sposób oraz nie osiąga takiej wysokości i takich rozmiarów.

Zarzut naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy niewłaściwego zastosowania tego przepisu do ustalonego stanu faktycznego w sprawie. Nie może być mowy o zgodności warunków zabudowy

z istniejącą linią zabudowy.

Naruszenie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polega na dopuszczeniu do wydania decyzji naruszającej uzasadniony interes prawny skarżących. Planowana przez wnioskodawcę przebudowa bezpośrednio oddziaływać będzie na budynek skarżących. Zabudowa garażu do poziomu określonego w decyzji o warunkach zabudowy i przybliżenie tego budynku do granicy działki pozbawi światła dziennego część pomieszczeń użytkowanych przez skarżących. Ponadto zrealizowane zgodnie z warunkami zabudowy prace budowlane ograniczą skarżącym dostęp do ich nieruchomości od strony budynku garażowego wnioskodawcy. Dostęp ten w chwili obecnej jest zapewniony w sposób dostateczny i umożliwia przeprowadzanie prac budowlanych, w tym prac remontowych. Dlatego zmiana w tym zakresie powinna być niedopuszczalna z uwagi na słuszny interes skarżących.

Ponadto zaskarżona decyzja nie określa ilości kondygnacji rozbudowywanej części budynku wnioskodawcy, co powinna czynić, oraz w niedostateczny sposób określona została górna granica budynków, co stanowi naruszenie rozporządzenia ministra infrastruktury.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W ramach tej kontroli Sąd bada zaskarżony akt pod kątem jego zgodności

z przepisami prawa materialnego oraz normami regulującymi postępowanie.

W przypadku stwierdzenia ich naruszenia, mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 i nast. P.p.s.a., eliminując zaskarżony akt

z obrotu prawnego.

Przeprowadzona we wskazanym wyżej zakresie kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uznania, iż wydana ona została z naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem niniejszej oceny jest decyzja określająca warunki rozbudowy

i nadbudowy wolnostojącego budynku mieszkalnego z garażem.

Jak wynika z treści wniosku inwestora oraz treści zaskarżonej decyzji przedmiotowa rozbudowa w istocie dotyczy części garażowej budynku i polegać ma na jej poszerzeniu do granicy działki oraz nadbudowie do wysokości górnego stropu parteru budynku mieszkalnego i przykryciu całości jednym dachem płaskim.

Organ wskazał, iż poszerzenie garażu spowodowane jest koniecznością dostosowania jego parametrów do obowiązujących norm i funkcjonalności.

Podstawowy zarzut skargi sprowadza się do twierdzenia, że w decyzji niewłaściwie określony został jej zakres - jako dotyczący rozbudowy i nadbudowy budynku jednorodzinnego, podczas gdy faktycznie dotyczy ona tylko rozbudowy

i nadbudowy budynku garażowego i przybliżenie go do granicy ich działki, co niekorzystnie wpłynie na warunki użytkowania ich budynku mieszkalnego. Skarżący podnoszą też, iż żadna z sąsiednich działek nie jest zabudowana w podobny sposób,

a nadto zbliżenie garażu do granicy z działką skarżących naruszać będzie przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz narusza ich interes, gdyż utrudni im wykonywanie robót budowlanych przy remoncie ich budynku, a także przesłoni dostęp światła do części pomieszczeń w tym budynku.

Analiza zaskarżonej decyzji i zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie daje podstaw do uznania zarzutów skargi za trafne.

Określenie zakresu inwestycji, w sytuacji, gdy obejmuje ona również przebudowę dachu nad całością budynku uznać należy za prawidłowe. Nie jest to zresztą kwestia mająca istotne znaczenie prawne.

Istotna jest bowiem treść decyzji, w której określone są wszystkie istotne parametry inwestycji. Te zaś zostały opisane w decyzji jednoznacznie i w nawiązaniu do rozwiązań wynikających z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy cech zabudowy terenu, którego obszar wyznaczono zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Z opracowanej analizy funkcji i cech zabudowy, stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji, wynika, iż również inne garaże, w tym także garaż skarżących, zbliżone są do granicy działki. W tej sytuacji usytuowanie garażu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na granicy działki uznać należy za dopuszczalne.

Wskazuje na to treść § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) stanowiący, iż dopuszcza się usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazuje na to również treść ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia. Decyzja taka z kolei opiera się na wynikach analizy funkcji i cech zabudowy.

Nadmienić jednak należy, iż przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie mogą stanowić podstawy decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego decyzja o warunkach zabudowy nie może ich naruszać, co zarzucają skarżący. Organ trafnie wskazuje, iż przepisy techniczno-budowlane nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art.61 ust.1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzja o warunkach zabudowy winna przede wszystkim realizować zasadę

tzw. dobrego sąsiedztwa, określonego w art. 61 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Realizacja tej zasady polega na ustaleniu szczegółowych warunków zabudowy w oparciu o wyniki analizy funkcji i cech zabudowy, sporządzonej zgodnie z wymogami § 3 rozporządzenia. Mogą one stanowić podstawę do zezwolenia na usytuowanie obiektu budowlanego na granicy działki, jeśli taka zabudowa ma miejsce na analizowanym terenie.

Oceny, czy takie usytuowanie nie naruszy przepisów techniczno-budowlanych, dokonuje organ architektoniczno-budowlany w procedurze związanej z wydaniem pozwolenia na budowę. W tym właśnie postępowaniu właściciel sąsiedniej nieruchomości może bronić się przed niepożądanym oddziaływaniem inwestycji na sąsiedniej nieruchomości na jego nieruchomość.

Decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie, czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulującej zachowanie ładu przestrzennego (art. 61 ust. 1) dana inwestycja, o określonych cechach i parametrach technicznych (gabarytach, formie architektonicznej) oraz funkcji może być w danym miejscu zlokalizowana i zrealizowana.

Należy dodać, iż przepisy dotyczące zagospodarowania przestrzennego, odwołujące się do zasady dobrego sąsiedztwa, nie wymagają by zabudowa wszystkich nieruchomości była identyczna i stanowiła ścisłe powielanie zabudowy na działce sąsiedniej. Chodzi w nich o kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych i linii zabudowy. Podstawowym zadaniem tych regulacji jest zachowanie ładu przestrzennego, tj. takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszystkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. (art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Zaznaczyć też należy, iż zaskarżona decyzja jednoznacznie stwierdza,

iż realizacja wskazanej w niej inwestycji nie może naruszać interesu prawnego osób trzecich ani powodować pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości. Zastrzeżenia te będzie musiał mieć na uwadze organ wydający pozwolenie na budowę.

Całkowicie nietrafne są też wywody skargi odnoszące się do zarzutu naruszenia przez organy obu instancji przepisów regulujących ustalenie obowiązującej linii zabudowy, która w tym przypadku stanowi przedłużenie linii zabudowy budynku i garażu na działce skarżących – co odpowiada wymogom § 4 ust.1 rozporządzenia. Organy trafnie wskazują też, iż obowiązująca linia zabudowy określa położenie obiektu budowlanego w stosunku do granicy działki przyległej do granicy działki drogowej, nie zaś pozostałych granic działki, jak też do wysokości zabudowy, do czego odwołują się w swej skardze w swej skardze skarżący. Należy też dodać, iż przedmiotem badania i oceny Sądu jest rzeczywista, a nie domniemywana przez skarżących treść decyzji. Zaskarżona decyzja dotyczy – zgodnie z wnioskiem inwestora-rozbudowy i nadbudowy jednorodzinnego wolnostojącego budynku mieszkalnego z garażem usytuowanego przy ul. [...] (dz. nr [...]), przy czym w istocie dotyczy rozbudowy garażu, polegającej na jego poszerzeniu do granicy z dz. nr [...]

(ul. [...]) oraz nadbudowie do wysokości górnego stropu parteru części mieszkalnej budynku. Jak wynika z materiału fotograficznego w aktach sprawy (k.54) podobnie zbudowany jest garaż skarżących. Wbrew zarzutom skarżących zaskarżona decyzja przewiduje dach płaski nad całością, oraz określa wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej całego budynku, a także ogólną wysokość budynku z uwzględnieniem dachu (6,6 m). Parametry te odpowiadają wynikom analizy oraz przepisom rozporządzenia. Z punktu widzenia wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy istotne są parametry danego obiektu budowlanego, jego funkcja i lokalizacja. Zawarty w skardze zarzut naruszenia § 7 ww. rozporządzenia, polegającego na nie wskazaniu ilości kondygnacji garażu uznać należy zatem za nieuzasadniony,

Uzasadnienie przyjętych dla nowej zabudowy parametrów zostało szczegółowo opisane w wynikach analizy, stanowiącej załącznik do decyzji.

Treść zaskarżonej decyzji nie wskazuje, by zostały naruszone przepisy ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub przepisy cytowanego rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...).

W tej sytuacji uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.