Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 108/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 10 ust. 2a
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 4 i art. 6 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 981
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt II SA/Go 395/20 w sprawie ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 19 sierpnia 2019 r. nr 0007.54.2019 w przedmiocie przyjęcia zmiany nr 3 studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla terenów położonych w części obrębów geodezyjnych: [...] i [...] w zakresie lokalizacji elektrowni [...] wraz ze strefą oddziaływania 1. uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy [...] na rzecz Wojewody [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Go 395/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: "WSA w Gorzowie Wielkopolskim", "Sąd") oddalił skargę Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na uchwałę Rady Miejskiej w [...] (dalej: "Rada Miejska") z dnia 19 sierpnia 2019 r., nr 0007.54.2019 w sprawie przyjęcia zmiany nr 3 studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla terenów położonych w częściach obrębów geodezyjnych: [...] i [...] w zakresie lokalizacji elektrowni [...] wraz ze strefą oddziaływania (dalej: "Uchwała").

2. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

2.1. Wojewoda [...] w skardze z 23 lipca 2020 r. zarzucił, że Uchwała została podjętą z istotnym naruszeniem art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej: dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 4 w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 981, dalej: "ustawa wiatrakowa") oraz wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W ocenie skarżącego organu nadzoru, na rysunku studium nie wyznaczono kompletnego obszaru ochronnego strefy. Otóż w południowo - zachodniej część obszaru, na którym na mocy Uchwały przewidywano obszar rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni [...], strefa ochronna została niejako ograniczona do granic administracyjnych gminy z sąsiednią gminą [...] i pokrywa się z granicami wspominanego obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni [...]. Zdaniem Wojewody, na tym fragmencie rysunku Studium strefa ochronna jest równa "0". W kwestii ustalenia minimalnej odległości zabudowy mieszkaniowej od elektrowni [...] Wojewoda wskazał, że w części tekstowej uchwały została ona określona, jednak na rysunku studium odległość ta nie została uwzględniona.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że elektrownie [...] mogą być lokalizowane tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dlatego brak ich szczegółowej lokalizacji w studium oraz brak precyzyjnych stref ochronnych, nie może być przeszkodą w ich lokalizacji wraz ze strefą ochronną w miejscowym planie.

2.3. WSA w Gorzowie Wielkopolskim oddalając skargę Wojewody wskazał, że nie jest ona zasadna. Sąd zauważył, że błędem jest utożsamianie wyznaczania w studium obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) z określeniem w planie miejscowym granic terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a (art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.). Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem Gminy, że rozmieszczenie rozumiane jako szczegółowa lokalizacja urządzeń odnosi się do planu miejscowego, a nie do studium. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zgodnie z art. 4 ustawy wiatrakowej w podrozdziale 3.7 pkt 20 zaskarżonej uchwały określono minimalne odległości zabudowy mieszkaniowej od elektrowni [...], natomiast w pkt 21 określono strefę ochronną związaną z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu o proponowanych promieniach: minimalnym – 1500 m i maksymalnym – 2000 m od linii rozgraniczającej tereny przeznaczone w zmianie nr 3 studium pod obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni [...]. W części graficznej studium wskazano (rozmieszczono) obszary na których będą lokalizowane elektrownie [...]. WSA w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził zatem, że przyjęte w zaskarżonej uchwale regulacje nie naruszają przepisów prawa. Ponadto, zdaniem WSA w Gorzowie Wielkopolskim za oddaleniem skargi przemawia również to, że postanowienia studium, jako aktu nie posiadającego charakteru normatywnego, nie podlegają zaskarżeniu przez mieszkańców terenów objętych ich regulacją art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40; dalej: "u.s.g."), w przeciwieństwie do planu miejscowego, którego przepisy na tej podstawie są zaskarżalne. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku zauważono również, że lokalizacja elektrowni [...], która nastąpi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym dla danego terenu, winna uwzględniać postanowienia zawarte w części tekstowej studium m.in. określające obszar strefy ochronnej. Wyznaczona na tym etapie strefa ochronna powinna być kompletna, czyli taka w granicach której w całości zmieści się oddziaływanie elektrowni [...]. Zdaniem WSA w Gorzowie Wielkopolskim, strefa ta powinna być tak wyznaczona, by nie wykraczać poza granice gminy, gdyż mogłoby dojść do wyłączenia spod władztwa planistycznego gminy jej terenów przygranicznych.

3.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda [...], zaskarżając go w całości, zarzucając mu:

A. naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.:

I. art. 10 ust. 2a u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, że przepis ten wymaga ustalenia w studium zarówno rozmieszczenia obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, jak i rozmieszczenia stref ochronnych tych obszarów, a w konsekwencji poprzez pominięcie okoliczności, że strefy ochronne w niniejszej sprawie powinny być ustalone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (w jego zmianie) dla całego obszaru, na którym mogą być posadowione elektrownie [...], podczas gdy organ stanowiący Gminy [...] nie określił granic stref ochronnych dla części obszarów, na których dopuścił posadowienie elektrowni, a położonych na granicy z gminą [...], względnie określił w tym zakresie granice stref ochronnych w sposób tożsamy (pokrywający się) z granicą obszarów, na których mogą być posadowione wskazane urządzenia, albowiem granica tych obszarów pokrywa się z granicą strefy ochronnej dla tych obszarów i z granicą Gminy [...], co przeczy istocie ustalenia strefy ochronnej, czym został naruszony przepisy art. 10 ust. 2a u.p.z.p.;

II. art. 10 ust. 2a oraz art. 3 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu, że w zaskarżonej uchwale nie nastąpiło określenie rozmieszczenia obszarów, na których posadowione będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW częściowo – w części, w jakiej obszary te położone są na granicy Gminy [...] – bez uwzględnienia wymaganych zgodnie z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. określenia rozmieszczenia stref ochronnych oraz w zakresie, w jakim nastąpiło rozmieszczenie obszarów, na których posadowione będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW bez uwzględnienia, że rozmieszczenie dla nich stref ochronnych nastąpi częściowo – w zakresie, w jakim obszary, na których posadowione będą wskazane urządzenia graniczą z Gminą [...] – poza zakresem władztwa planistycznego Gminy [...];

III. naruszenie art. 6 pkt. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 5 ustawy wiatrakowej w zw. z art. 10 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie na załączniku nr 2 do uchwały (rysunku graficznym przedstawiającym zmianę nr 3 studium) wymaganych przepisami ustawy wiatrakowej norm odległościowych, jak również poprzez brak jakichkolwiek zapisów w uchwale uzasadniających przyjęcie założenia, że normy odległościowe wynikające z ustawy wiatrakowej pokrywają się ze strefą ochronną wyznaczoną dla obszaru, na którym zgodnie z zapisami studium mogą być posadowione elektrownie [...].

B. naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepełne zbadanie sprawy oraz niepełne i błędne ustalenie stanu faktycznego będącego przedmiotem skargi, w szczególności polegające na pominięciu przez Sąd okoliczności, że rozmieszczenie obszaru, na którym posadowione będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii pokrywa się częściowo z rozmieszczeniem strefy ochronnej dla tego obszaru, co stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i może stanowić naruszenie władztwa planistycznego gminy.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej Gminy [...] w całości, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w całości sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

3.2. W piśmie z 30 grudnia 2020 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, Gmina [...] wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od Wojewody na jej rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

4.2. Zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia Uchwały, czyli 19 sierpnia 2019 r.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie. Z przepisu tego wynika, że jeżeli rada gminy decyduje się wyznaczyć w studium obszary, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, to wówczas elementem obligatoryjnym jest również wyznaczenie stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Okoliczność, że zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia Uchwały), w planie miejscowym określa się, w zależności od potrzeb, granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, nie powoduje dezaktualizacji obowiązku wyznaczenia stref ochronnych w studium przewidzianego wyraźnie w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Obowiązki wynikające z tych przepisów mają charakter niezależny względem siebie w tym znaczeniu, że strefy ochronne winny być wyznaczone zarówno w studium, jak i w planie miejscowym. W świetle art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia Uchwały), ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, których treść nie może naruszać ustaleń studium. Lege non disinguente, wiążące ustalenia studium obejmują również granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych. Warto dodać, że art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. zostały dodane na mocy tego samego aktu prawnego, tj. art. 2 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz. 1043). W sprawie nie można zatem przyjąć tezy o braku obowiązku określenia w studium stref ochronnych z odwołaniem się do reguły kolizyjnej lex posterior derogat legi priori. Wadliwość stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku potwierdza również to, że na mocy art. 4 pkt 1 ustawy z 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 553), usunięto z art. 10 ust. 2 u.p.z.p. obowiązek określenia w studium stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. W takim przypadku nie sposób twierdzić, że przed nowelizacją z 9 marca 2023 r. taki obowiązek nie istniał. W realiach niniejszej sprawy należy zresztą zauważyć, że Gmina [...] podejmując zaskarżoną Uchwałę nie przyjęła, że brak jest obowiązku wyznaczenia w studium przedmiotowych stref ochronnych. Granice tych stref zostały bowiem określone w części tekstowej Uchwały (zob. pkt 21 rozdziału 3.7. Polityka przestrzenna oraz rozdział 8.5. Elektroenergetyka) na minimum 1500 oraz maksimum 2000 m od linii rozgraniczającej tereny przeznaczone w zmianie nr 3 studium pod obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni [...]. Warunek minimalnej wielkości strefy ochronnej (1500 m) został również powtórzony na legendzie rysunku Studium. Z kolei w części graficznej Uchwały, co do zasady strefy te zostały wyznaczone wokół obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni [...] z zachowaniem parametrów określonych w części tekstowej Uchwały. Z treści rysunku Studium wynika jednak, że w południowo – zachodniej części obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni [...] minimalne granice strefy ochronnej nie zostały zachowane, przy czym w części granice tego obszaru pokrywają się z granicą między gminą [...] a gminą [...]. W tej części brak jest zatem w ogóle strefy ochronnej. Zasadnie zarzuciła zatem Wojewoda, że mamy do czynienia z istotną wewnętrzną sprzecznością Uchwały. W tym miejscu należy zauważyć, że w zaskarżonym wyroku przyjęto, że strefa ochronna winna być tak wyznaczona w planie miejscowym, by nie wykraczać poza granice gminy, gdyż mogłoby dojść do wyłączenia spod władztwa planistycznego gminy jej terenów przygranicznych. Ten trafny pogląd, związany z określeniem granic terytorialnych władztwa planistycznego gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.), nie został jednak zastosowany przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim do stref ochronnych wyznaczanych w Studium. W tym kontekście trzeba zauważyć, że w wyroku NSA z 2 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 2807/16 (CBOSA) wskazano, że nie jest dopuszczalna sytuacja, w której rada gminy uchwalając miejscowy plan w określonym prawnie trybie dla obszaru usytuowanego w swojej gminie, jednocześnie wprowadza na przyszłość ograniczenia w zagospodarowaniu obszaru usytuowanego na terenie innej gminy, przy czym ograniczenia te - dla innej gminy - nie są wprowadzane w trybie przewidzianym w ustawie. Pogląd ten, z uwagi na wiążący charakter studium przy uchwalaniu planu miejscowego, ma odpowiednie zastosowanie do stref ochronnych, które winny być, na podstawie art. 10 ust. 2a u.p.z.p., określone w Studium.

4.3. Brak strefy ochronnej lub jej wyznaczenie znacznie poniżej przyjętego w Uchwale minimum 1500 m w południowo – zachodniej części obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni [...], przesądza również o zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących art. 6 pkt. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 5 ustawy wiatrakowej. Na tej części rysunku Studium niewątpliwie nie uwzględniono odległości określonej w art. 4 ustawy wiatrakowej (do której odwołano się w punkcie 20 rozdziału 3.7. Studium), do czego Gmina [...], w świetle art. 6 pkt 1 ustawy wiatrakowej, była zobowiązana podejmując zaskarżoną uchwałę. W szczególności, skoro granice terenu, na którym mogą być lokalizowane elektrownie [...], pokrywają się w części z granicami Gminy [...], to minimalne odległości przewidziane w art. 4 ustawy wiatrakowej muszą przebiegać przez teren sąsiedniej gminy.

4.4. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołano się również, dowodząc braku obowiązku określenia granic stref ochronnych w studium, na okoliczność, że zdaniem WSA w Gorzowie Wielkopolskim uchwała w sprawie studium, inaczej niż uchwała w sprawie planu miejscowego, nie podlega kontroli sądowej w trybie skargi indywidulanej wnoszonej na podstawie art. 101 u.s.g. Odnosząc się do tego argumentu Sądu I instancji należy, po pierwsze, zauważyć, że przynajmniej od wyroku NSA z 25 września 2014 r., sygn. akt II OSK 706/13 (CBOSA), możliwość kwestionowania uchwały w sprawie studium w oparciu o art. 101 u.s.g. jest powszechnie przyjmowana w orzecznictwie NSA (zamiast wielu zob. np. postanowienia NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 418/23 oraz postanowienie NSA z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 1026/21 – CBOSA). Po drugie, przedmiotowy argument zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie tylko, że bazuje na wadliwej wykładni art. 101 u.s.g. w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., to jest również obarczony błędem logicznym non sequitur. Otóż z twierdzenia, że uchwała w sprawie studium nie może być zaskarżona w trybie art. 101 u.s.g., w żaden sposób nie wynika logicznie wniosek, że zaskarżona przez Wojewodę Uchwała nie została wydana z istotnym naruszeniem prawa, w tym art. 10 ust. 2a u.p.z.p.

4.5. Bezzasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. np. wyrok NSA z 11 października 2022, sygn. akt II OSK 1462/21, CBOSA). Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 3514/19 oraz wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2315/21 - CBOSA). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy po pierwsze stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA w Gorzowie Wielkopolskim, oddalając skargę. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku (por. np. wyrok NSA z 17 października 2022 r., sygn. akt II GSK 2505/21, CBOSA).

4.6. Reasumując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa (art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w zw. art. 4 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy wiatrakowej), co skutkowało, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchyleniem zaskarżonego wyroku, a na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzeniem nieważności tej Uchwały w całości. Należy dodać, że pomimo upływu roku od podjęcia Uchwały, w świetle art. 94 ust. 1 u.s.g., możliwe było stwierdzenie nieważności tej uchwały. Gmina [...] uchybiła bowiem 7 dniowemu terminowi na przedłożenie Wojewodzie podjętych przez radę gminy uchwał (art. 90 ust. 1 u.s.g.). Z akt planistycznych wynika, że uchwała podjęta w dniu 19 sierpnia 2019 r. została przedłożona wojewodzie w dniu 27 sierpnia 2019 r. (zob. prezentatę na piśmie Gminy z 26 sierpnia 2019 r.). Wbrew twierdzeniom zawartym w punkcie I.1. odpowiedzi na skargę, 27 sierpnia 2019 r. wypadał nie w poniedziałek, ale we wtorek.

4.7. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu przed NSA (360 zł). Stosownie do art. 100 u.s.g. w zw. z art. 93 ust. 1 u.s.g. postępowanie sądowe w sprawach skarg organów nadzoru na uchwały wolne jest od opłat sądowych. W konsekwencji, uiszczony przez Wojewodę wpis od skargi kasacyjnej (k. 134 – 135) był opłatą nienależną i nie mógł być zaliczony do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 202 i 205 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a.). Kwestię zwrotu nienależnie uiszczonego wpisu reguluje m. in. art. 225 p.p.s.a. Zwrotu tego wpisu na rzecz Wojewody WSA w Gorzowie Wielkopolskim winien dokonać z urzędu, co nie wyłącza możliwości wystąpienia przez Wojewodę z żądaniem dokonania takiego zwrotu (z uwzględnieniem terminu z art. 226 § 2 p.p.s.a.).