Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 139/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-03-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 paar. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia

[...] grudnia 2016 r. nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, pełnomocnik T. J. wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wskazując na niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji podkreślił, że sytuacja skarżącego nie jest stabilna i nawet "nieznaczna" kara finansowa może zachwiać jego kondycją, uniemożliwiając dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Zaznaczył, że względem skarżącego zostało wydanych kilka decyzji wymierzających kary pieniężne w łącznej kwocie 144 000 zł, co stanowi realne zagrożenie dla bytu gospodarczego strony.

W piśmie z dnia 16 stycznia 2017 r., pełnomocnik przedłożył deklarację podatkową skarżącego za 2015 r. oraz umowę pożyczki z dnia 18 października 2016 r. na kwotę 63.883,86 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.

Zdaniem Sądu, skarżący nie uczynił tego w sposób uzasadniający objęcie jego ochroną tymczasową.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd nie ma kompetencji dokonywania merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA

w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14).

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego wskazał na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej a w konsekwencji ryzyko zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Przedłożył również deklarację podatkową za 2015 r., z której wynika że skarżący osiągnął dochód w wysokości ok. 24.000 zł oraz umowę pożyczki z października 2016 r. na kwotę ponad 60.000 zł.

W ocenie Sądu, przedstawiona sytuacja majątkowa skarżącego nie uzasadnia zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa

w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie ulga wątpliwości, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, jednakże nie oznacza to jeszcze zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania.

Z akt sprawy wynika, że skarżący uzyskał dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2015 r. Ponadto jego sytuacja finansowa jest na tyle dobra, że w październiku 2016 r. bank udzielił mu wieloletniej pożyczki na kwotę ponad 60.000 zł. Tym samym, nie można zgodzić się ze Skarżącym, że ewentualna egzekucja należności wynikających ze skarżonej decyzji oraz już wydanych decyzji organów celnych, będzie na tyle dotkliwa, że spowoduje znaczną szkodą lub trudne do odwrócenia skutki w ramach prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej.

Podkreślić przy tym należy, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej.

Dlatego też, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej

w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.