Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 429/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 83 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3052/16 w zakresie odrzucenia skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 1 sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.


UZASADNIENIE

I FZ 429/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3052/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę A. C. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 1 sierpnia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. Powodem odrzucenia skargi było stwierdzenie, że skarżący z uchybieniem terminu uzupełnił brak formalny skargi. Sąd stwierdził, że wezwanie o wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 listopada 2016 r., tak więc termin do wykonania wezwania upływał z dniem 9 listopada 2016 r., tymczasem brak ten został przez skarżącego usunięty w dniu 18 listopada 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Tym samym w ocenie sądu spełniona została przesłanka odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że doszło do przekroczenia terminu do uzupełnienia skargi, i art. 83 § 3 p.p.s.a., przez błędne określenie daty złożenia uzupełnienia skargi jako dnia wpływu do sądu, mimo że pismo zostało oddane w polskiej placówce pocztowej w dniu 9 listopada 2016 r.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił, że fakt oddania przez niego pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 9 listopada 2016 r. potwierdza pieczęć tej placówki znajdująca się na kopercie załączonej do akt postępowania, co udowadnia uzupełnienie braku formalnego w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Decydującą dla rozstrzygnięcia okolicznością jest to, że trafnie skarżący podnosi, iż na kopercie znajdują się pieczątki placówki pocztowej z datą 9 listopada 2016 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność ta budzi wątpliwości co do trafności stanowiska zajętego w zaskarżonym postanowieniu. To, czy uzupełnienie braków formalnych skargi dokonane zostało w wyznaczonym terminie wymaga jednak głębszej analizy, należy bowiem zwrócić uwagę, że obok stempli pieczęci z datą 9 listopada 2016 r. na kopercie znajduje się również stempel pieczęci placówki pocztowej z datą 18 listopada 2016 r. (którą przy swym rozstrzygnięciu uwzględnił sąd pierwszej instancji). Rozbieżności pomiędzy datami wskazanymi na kopercie powinny zostać uwzględnione przy rozstrzyganiu kwestii terminowości uzupełnienia braku formalnego skargi, w razie potrzeby prowadząc do działań mających na celu dokonanie odpowiednich ustaleń co do przyczyn tych rozbieżności (ustalenia, w której z tych dat nastąpiło nadanie przesyłki przez skarżącego). Sąd pierwszej instancji poprzestał na przyjęciu jako relewantnej dla rozstrzygnięcia wyłącznie pieczęci z datą 18 listopada 2016 r., nie wyjaśniając przyczyn zajęcia takiego stanowiska, co nie może być uznane za trafne, zwłaszcza mając na uwadze, że stanowisko to zamyka skarżącemu drogę do merytorycznego rozpoznania jego skargi przez sąd. Z uwagi na niemożność jednoznacznego przesądzenia na obecnym etapie postępowania daty, z jaką uzupełnione zostały braki formalne skargi należy zatem uznać, że sąd pierwszej instancji przedwcześnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., naruszając ten przepis (błędnie wskazany przez skarżącego w zażaleniu jako art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Nietrafnie natomiast skarżący zarzuca, że sąd w zaskarżonym postanowieniu naruszył art. 83 § 3 p.p.s.a., uznając za istotną datę wpływu pisma do sądu, a nie nadania pisma w placówce pocztowej. Przesyłka zawierająca pismo uzupełniające braki skargi dotarła do sądu w dniu 21 listopada 2016 r., co w sposób jednoznaczny wynika z umieszczonej na tym piśmie prezentaty Biura Podawczego WSA w Warszawie. Data ta – słusznie – nie była brana pod uwagę przez sąd pierwszej instancji przy rozstrzyganiu, czy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi został zachowany.

Podsumowując powyższe należy uznać, że przedwczesne było stwierdzenie, że brak formalny został uzupełniony po terminie, a kwestia ta będzie wymagała ponownego rozważenia przez sąd pierwszej instancji. Przy badaniu, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd pierwszej instancji powinien rozważyć, który ze stempli pocztowych znajdujących się na kopercie, w której nadana zostało pismo uzupełniające brak skargi, determinuje datę oddania pisma kierowanego do sądu w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, wywołując skutek z art. 83 § 3 p.p.s.a., tj. równoznaczność z wniesieniem go do sądu. Ze względu na nadanie spornej przesyłki listem zwykłym warto dodać, że w przypadku stwierdzenia, iż niemożliwe jest jednoznaczne ustalenie daty tego nadania, sąd powinien przy rozważaniu zajścia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uwzględnić konstytucyjną zasadę prawa do sądu, czyli niedające się usunąć wątpliwości interpretować na korzyść skarżącego.

Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.