Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3722/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 883
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Protokolant asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2544/16 w sprawie ze skarg V. Sp. z o.o. w K. oraz A. Sp. z o.o. Sp. k. w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu wyrobu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2544/16, oddalił skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu wyrobu budowlanego.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

W dniu 13 kwietnia 2016 r. Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: organ I instancji) przeprowadził kontrolę wyrobów budowlanych u sprzedawcy: "A." R. W., T. P., J. G., A. P. Spółka Jawna w S. (dalej: sprzedawca). Kontroli podlegał m.in. wyrób budowlany o nazwie: zawór zasilający T.P. ½. W trakcie kontroli stwierdzono, że wyrób nie był oznakowany znakiem budowlanym zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 883 z  późn. zm. – dalej: ustawa o wyrobach budowlanych), a na dołączonej do wyrobu etykiecie brak było: 1. określenia siedziby i adresu producenta oraz adresu zakładu produkującego wyrób budowlany, 2. numeru i roku publikacji Polskiej Normy wyrobu lub aprobaty technicznej z którą potwierdzono zgodność wyrobu budowlanego, 3. numeru i daty wystawienia krajowej deklaracji zgodności, 4. innych danych, wynikających ze specyfikacji technicznej, 5. nazwy jednostki certyfikującej, jeżeli taka jednostka brała udział w zastosowanym systemie oceny zgodności wyrobu budowlanego.

W związku z tym, że na informacji dołączonej do ww. wyrobu budowlanego nie umieszczono adresu producenta i zakładu produkcyjnego, w trakcie kontroli zażądano od sprzedawcy udzielenia informacji o producencie. Sprzedawca wyjaśnił, że producentem jest firma V. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: V. Sp. z o.o., skarżąca).

W dniu 2 maja 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo V. Sp. z o.o., w którym zakwestionowano, by towar zalegający w magazynie sprzedawcy stanowił produkt firmy V. s.l. Hiszpania (dalej: V., s.l.). Jednocześnie wskazano, że V. Sp. z o.o. jest upoważnionym przedstawicielem hiszpańskiego producenta w Polsce i dokonuje oznakowania wyrobów budowlanych zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

W dniu 5 maja 2016 r. organ I instancji skierował pismo do sprzedawcy o ponowne ustalenie adresu producenta i zakładu produkującego kwestionowany wyrób budowlany.

Przy piśmie z dnia 9 maja 2016 r. sprzedawca przesłał wydrukowane etykiety wyrobu budowlanego, na których wskazano, że producentem jest V., s.l., a zakład produkcyjny to Y., Chiny.

W piśmie z dnia 11 maja 2016 r. sprzedawca wyjaśnił, że kupuje przedmiotowy wyrób budowlany od V., s.l. i od U. z siedzibą w Kownie, Litwa (dalej: U.). Natomiast przy piśmie z dnia 18 maja 2016 r. sprzedawca przesłał oświadczenie U. w którym ww. firma oświadcza, iż od chwili rozpoczęcia współpracy z hiszpańską spółką V., s.l. nabywa i sprzedaje wyłącznie oryginalne produkty tej firmy pod ich zastrzeżonymi nazwami handlowymi.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. organ I instancji – działając na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych – nakazał sprzedawcy wycofanie z obrotu 12900 sztuk wyrobu budowlanego o nazwie: zawór zasilający T. P. ½.

Organ I instancji wskazał na podnoszone przez V. Sp. z o.o. wątpliwości, co do pochodzenia ww. wyrobu budowlanego oraz na fakt, że sprzedawca wprowadza do obrotu wyrób budowlany zakupiony od U., która to firma nie ma ustanowionego upoważnionego przedstawiciela producenta na terenie RP. W tym kontekście organ uznał, że skoro producent i importer ma siedzibę poza terytorium RP, a sprzedawca nie ustalił jednoznacznie nazwy i adresu producenta lub upoważnionego przedstawiciela producenta – to decyzję o wycofaniu produktu należy wydać w stosunku do sprzedawcy (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych).

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że podstawowym obowiązkiem każdego organu jest prawidłowe ustalenie kręgu stron danego postępowania administracyjnego, a niedochowanie tego obowiązku może skutkować skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, a więc wydaniem decyzji obarczonej wadą kwalifikowaną, prowadzącą do stwierdzenia jej nieważności. Natomiast strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu może żądać jego wznowienia.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy o wyrobach budowlanych, stronami postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących wyrobów budowlanych są producent lub jego upoważniony przedstawiciel, importer lub kontrolowany sprzedawca wyrobu budowlanego albo jego określonej partii.

Dalej wyjaśnił, że sprzedawca od początku postępowania wskazywał V., s.l. - jako producenta kontrolowanego wyrobu. W ocenie organu odwoławczego, powyższe bezsprzecznie wskazuje, że wyrób budowlany objęty niniejszym postępowaniem został wyprodukowany przez V., s.l. Podnoszona zaś przez organ I instancji kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu pozostaje bez znaczenia, bowiem sprzedawca wyrobu budowlanego nie jest uprawniony (o ile nie posiada w tym zakresie stosownego pełnomocnictwa) do oznakowania wyrobu ani dołączania do wyrobu budowlanego wymaganych przepisami prawa informacji.

Ponadto, jak ustalił organ odwoławczy, V. Sp. z o.o. posiada status upoważnionego przedstawiciela producenta V., s.l. Nie ma przy tym znaczenia, czy wyroby budowlane wyprodukowane przez producenta zostały dostarczone na terytorium RP przez V. Sp. z o.o., bezpośrednio przez producenta, czy też przez podmiot trzeci.

W ocenie organu odwoławczego powyższe skutkuje stwierdzeniem naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez organ I instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Wydając decyzję, w sytuacji gdy producent ustanowił swojego przedstawiciela na terytorium RP organ I instancji uchybił też dyspozycji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych.

Ponadto organ I instancji nie wydał rozstrzygnięcia w zakresie całego przedmiotu postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne zostało bowiem wszczęte w sprawie wyrobu budowlanego: zawór zasilający T. P. ½, który nie spełnia wymagań określonych w ustawie o wyrobach budowlanych. Natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia jest wyłącznie wyrób budowlany: zawór zasilający T. P. ½ w ilości 12900 sztuk.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargi V. Sp. z o.o. oraz sprzedawcy zgodził się z organem odwoławczym, że - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - objęty niniejszym postępowaniem wyrób budowlany został wyprodukowany przez V., s.l. Potwierdzają to przedstawione przez sprzedawcę faktury, wytłoczone na wyrobie logo A. oraz dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin produktu (logo A. na opakowaniu kartonowym produktu). Także kontrolowany sprzedawca od początku postępowania wskazywał V., s.l. - jako producenta kontrolowanego wyrobu. Co prawda V. Sp. z o.o. w piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 r. wskazała, że nie zna pochodzenia kontrolowanych produktów oraz, że nie prowadziła sprzedaży na rzecz kontrolowanego sprzedawcy, jednakże w piśmie z dnia 11 maja 2016 r. sprzedawca wskazał, że kontrolowane wyroby zostały zakupione bezpośrednio od V., s.l. oraz od U. Ponadto przy piśmie z dnia 18 maja 2016 r. sprzedawca przedłożył oświadczenie U., z którego wynika, że nabywa i sprzedaje wyłącznie oryginalne produkty V., s.l. pod ich zastrzeżonymi nazwami handlowymi.

Zdaniem WSA powyższe bezsprzecznie wskazuje, że wyrób budowlany objęty niniejszym postępowaniem został wyprodukowany przez V., s.l. Podnoszona zaś przez organ I instancji kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu pozostaje bez znaczenia, bowiem sprzedawca wyrobu budowlanego nie jest uprawniony (o ile nie posiada w tym zakresie stosownego pełnomocnictwa) do oznakowania wyrobu ani dołączania do wyrobu budowlanego wymaganych przepisami prawa informacji. Tym samym wskazanie przez sprzedawcę na etykiecie innego zakładu produkcyjnego niż wynikający z deklaracji zgodności nr PLN 20A z dnia 1 sierpnia 2015 r., zamieszczonej na stronie internetowej hiszpańskiego producenta, nie może mieć wpływu na ustalenie producenta wyrobu.

Także prawidłowo ustalił organ odwoławczy, że V. Sp. z o.o. posiada status upoważnionego przedstawiciela producenta V., s.l. Nie ma przy tym znaczenia, czy wyroby budowlane wyprodukowane przez producenta zostały dostarczone na terytorium RP przez V. Sp. z o.o. bezpośrednio przez producenta, czy też przez podmiot trzeci.

W decyzji I instancji nie stwierdzono jednoznacznie, kto jest producentem kontrolowanego wyrobu budowlanego, dlatego Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że powyższe skutkuje stwierdzeniem naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez organ I instancji przy wydawaniu uchylonej decyzji.

WSA przypomniał, że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych, w myśl którego właściwy organ, w wyniku kontroli u sprzedawcy, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w ustawie, wydaje decyzję nakazującą wycofanie z obrotu wyrobu budowlanego przez sprzedawcę, jeżeli producent (upoważniony przedstawiciel producenta) lub importer ma siedzibę poza terytorium RP. Zatem jak słusznie wskazał organ odwoławczy, z powyższego wynika, że wydając decyzję, w sytuacji gdy producent ustanowił swojego przedstawiciela na terytorium RP - organ I instancji uchybił też dyspozycji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych.

Odnosząc się natomiast do zarzutów V. Sp. z o.o. dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. WSA wyjaśnił, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zważył nie tylko argumenty i dowody przedłożone przez kontrolowanego sprzedawcę, ale także odniósł się do pisma V. Sp. z o.o. z dnia 25 kwietnia 2016 r. W tym kontekście WSA podkreślił, że V. Sp. z o.o. zarówno w czasie postępowania administracyjnego, jak i sądowego nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń w kwestii negowania pochodzenia kontrolowanych wyrobów. Bezsporne jest zaś, że sprzedawca kupował m.in. bezpośrednio od producenta wyroby budowlane do jesieni 2015 r.

Sąd I instancji stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji powinien rozważyć zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o wyrobach budowlanych, w myśl którego właściwy organ, w wyniku kontroli u sprzedawcy, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w ustawie, wydaje decyzję zakazująca dalszego udostępniania wyrobu budowlanego przez sprzedawcę oraz decyzję nakazującą wycofanie z obrotu wyrobu budowlanego przez producenta (upoważnionego przedstawiciela producenta) lub importera. Ponadto organ I instancji nie wydał rozstrzygnięcia w zakresie całego przedmiotu postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne zostało bowiem wszczęte w sprawie wyrobu budowlanego: zawór zasilający T.P. ½, który nie spełnia wymagań określonych w ustawie o wyrobach budowlanych. Natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia jest wyłącznie wyrób budowlany: zawór zasilający Teide Plus ½ w ilości 12900 szt.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła V. Sp. z o.o. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 ust. 2 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., a także art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., polegające na zaakceptowaniu dowolnej, bo nielogicznej i wewnętrznie sprzecznej oceny dowodów dokonanej przez organ odwoławczy i jej powieleniu - nawet wbrew przytoczonym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dokumentom z akt sprawy - a to poprzez przyjęcie, że "...powyższe bezsprzecznie wskazuje, że wyrób budowlany objęty niniejszym postępowaniem został wyprodukowany przez V. (Walencja). Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że podnoszona przez organ I instancji kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu pozostaje bez znaczenia, bowiem sprzedawca wyrobu...nie jest uprawniony do oznakowania wyrobu, ani dołączenia do wyrobu... wymaganych prawem informacji. Tym samym wskazanie przez sprzedawcę na etykiecie innego zakładu produkcyjnego niż wynikający z deklaracji zgodności nr PLN 20A z dnia 1 sierpnia 2015 r., zamieszczonej na stronie internetowej hiszpańskiego producenta, nie może mieć wpływu na ustalenie producenta wyrobu", które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podnosi, że kwestionowane wyroby mogą być podróbkami oryginałów, wytwarzanych przez hiszpańskiego producenta, którego upoważnionym przedstawicielem w Polsce jest V. Sp. z o.o. Jednak te okoliczności zostały przez organ odwoławczy i Sąd I instancji pominięte. V. Sp. z o.o. nie może natomiast odpowiadać za oznakowanie wyrobów budowlanych, które są najprawdopodobniej zwykłymi podróbkami oryginalnych wyrobów hiszpańskiego producenta. Skoro zatem zakwestionowane wyroby nie pochodzą od hiszpańskiego producenta, a są podróbkami - to rację miał organ I instancji, stosując wobec sprzedawcy art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną sprzedawca wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 30 maja 2020 r. pełnomocnik V. Sp. z o.o. sprostował omyłkę zawartą w skardze kasacyjnej, wskazując, że zarzut w niej zawarty odnosi się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), a nie art. 145 ust. 2 lit. c) p.p.s.a.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a., a które w niniejszej sprawie nie występują.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Konieczne jest zatem prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych przez powołanie konkretnego przepisu prawa, formy jego naruszenia, wyjaśnienie na czym to naruszenie miałoby polegać - w sposób pozwalający na poznanie toku rozumowania strony wnoszącej skargę kasacyjną i umożliwiający odniesienie się do stanowiska prezentowanego w zaskarżonym wyroku.

Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela jednak pogląd, że w sytuacji, gdy - mimo pewnych nieścisłości w sformułowaniu podstaw kasacyjnych - treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia wskazanych w środku zaskarżenia przepisów strona wnosząca skargę kasacyjną chciała zarzucić, możliwe jest przeprowadzenie kontroli instancyjnej bez naruszenia wskazanej na wstępie zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej ustanowionej w art. 183 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2271/16).

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) (po sprostowaniu na rozprawie) w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a., a także art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a.

Wobec tego w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii prawidłowości skonstruowania przez profesjonalnego pełnomocnika tych zarzutów. Należy zauważyć, że zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu skarżąca nie wskazała szczegółowej jednostki redakcyjnej art. 77 k.p.a. (przepis ten zawiera cztery paragrafy), która w opinii skarżącej została naruszona. Mając jednakże na uwadze treść poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 77 k.p.a., zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż chodzi o paragraf 1 tego przepisu, odnoszący się do obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przez organ administracji.

Ustosunkowując się do tego zagadnienia należy zauważyć, iż art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. dotyczą obowiązków organów administracji publicznej w zakresie zbierania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w celu pełnego ustalenia i uzasadnienia stanu faktycznego przyjętego przez organy za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Stawiając zarzut naruszenia ww. przepisów, skarżąca w istocie stara się podważyć sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz jego ocenę.

W tym stanie rzeczy przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest zaś jego wszechstronne rozpatrzenie. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast między innymi ustalenie, czy prawidłowo został zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organ administracji wywiązał się z ciążących na nim obowiązków i nie naruszył omawianych przepisów prawa.

Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ organ II instancji uchylając decyzję organu I instancji prawidłowo rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy i słusznie zakwestionował zasadność wydania decyzji na postawie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wyrobach budowlanych.

Trafnie, w oparciu o dotychczas zebrany materiał dowodowy uznano, że objęty niniejszym postępowaniem wyrób budowlany został wyprodukowany przez V., s.l. Potwierdzają to wymienione dokumenty, tj.: faktury przedstawione przez sprzedawcę w trakcie kontroli oraz wraz z odwołaniem; dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin produktu, z której wynika, że na kartonowym opakowaniu znajduje się logo A. wraz z informacjami o wyrobie, zaś na wyrobie wytłoczone jest logo A. wraz z dotyczącymi go danymi. Ponadto, należy zauważyć, że sprzedawca od początku postępowania wskazywał A., s.l. jako producenta kontrolowanego wyrobu. Potwierdzają to wyjaśnienia sprzedawcy w trakcie kontroli w dniu 13 kwietnia 2016 r., pismo z dnia 11 maja 2016 r., w którym sprzedawca wskazał, że kontrolowane wyroby zostały zakupione bezpośrednio od A., s.l. oraz od U. jak również pismo z dnia 18 maja 2016 r., w którym sprzedawca przedłożył oświadczenie U. z którego wynika, że spółka nabywa i sprzedaje wyłącznie oryginalne produkty A., s.l. pod ich zastrzeżonymi nazwami handlowymi.

Sąd I instancji w uzasadnieniu podkreślił także, że organ odwoławczy nie odnosił się tylko do argumentów i dowodów przedłożonych przez kontrolowanego sprzedawcę. Organ w uzasadnieniu decyzji wziął pod uwagę także pismo V. Sp. z o.o. z dnia 25 kwietnia 2016 r., w którym skarżąca wskazała, że nie zna pochodzenia kontrolowanych produktów oraz, że nie prowadziła sprzedaży na rzecz kontrolowanego sprzedawcy.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy prawidłowo więc uznał, że sprzedawca kupował m.in. bezpośrednio od producenta wyroby budowlane do jesieni 2015 r., natomiast samo, gołosłowne stwierdzenie skarżącej, iż nie jest prawdopodobne, aby wyroby zakupione jesienią 2015 r. znajdowały się nadal u sprzedawcy w 2016 r. nie może mieć wpływu na ustalenie pochodzenia wyrobów.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z oceną Sądu I instancji, że zarówno w czasie postępowania administracyjnego przed organami I i II instancji, jak i sądowego skarżąca, poza ww. pismem nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń w kwestii negowania pochodzenia kontrolowanych wyrobów.

Odnosząc się do kwestii zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu wspomnieć należy, że sprzedawca w toku postępowania administracyjnego w przesłanych dokumentach wskazał producenta firmę: A., s.l., zakład produkcyjny w Y., Chiny, zaś upoważnionego przedstawiciela producenta firmę V. Sp. z o.o. Z deklaracji zgodności PLN 20A (umieszczonej na wydrukowanej przez sprzedawcę etykiecie) wydanej 1 sierpnia 2015 r. przez V. Sp. z o.o., zamieszczonej na stronie www.v..com wynika natomiast, że zakład produkcyjny znajduje się w V., Hiszpania.

Naczelny Sąd Administracyjny, podziela stanowisko Sądu I instancji przyjęte za organem odwoławczym, że kwestia zakładu produkcyjnego kontrolowanego wyrobu pozostaje bez znaczenia, bowiem sprzedawca wyrobu budowlanego nie jest uprawniony (o ile nie posiada w tym zakresie stosownego pełnomocnictwa) do oznakowania wyrobu ani dołączania do wyrobu budowlanego wymaganych przepisami prawa informacji. Tym samym wskazanie przez sprzedawcę na etykiecie innego zakładu produkcyjnego niż wynikający z deklaracji zgodności nr PLN 20A z dnia 1 sierpnia 2015 r., zamieszczonej na stronie internetowej hiszpańskiego producenta, nie może mieć wpływu na ustalenie producenta wyrobu.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sad Administracyjny uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 § k.p.a.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, iż podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest co do zasady materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby stanowić podstawę skutecznego zarzutu kasacyjnego, gdyby sąd administracyjny przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, która prowadziłaby do przedstawienia przez sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w skarżonym akcie administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2647/17). W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a nie można natomiast skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis ten nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dokonanych przez Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 263/19).

Wobec powyższego, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za bezpodstawne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.