Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 246/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: 220 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 17 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 788/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G z dnia [..] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu gier na automatach bez koncesji oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 14 maja 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę P A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G z dnia [..] października 2019 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu gier na automatach bez koncesji.

Sąd I instancji wskazał, że skarżący wraz ze skargą złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2020 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Po rozpatrzeniu sprzeciwu. Sąd postanowieniem z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt SPP/Gd 129/19 utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza sądowego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 marca 2020 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zobowiązano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 5.000 zł. W wezwaniu określono termin 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Wezwanie o wpis zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 marca 2020 r. (vide: karta 17 akt sądowych). Jak wynika z notatki urzędowej Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA w Gdańsku z dnia 12 maja 2020 r. wpis nie został uiszczony (karta 18 akt sądowych). W związku z powyższym, Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.

P A zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem. Wskazał, że "sąd oczekuje ode mnie za dużo oczekując ze opłacę cały wpis sądowy". Podał, że wpis jest dla niego w kwocie niemożliwej do zapłaty, poza tym został pokrzywdzony przez Urząd Skarbowy, przypisujący mu działalność, której w ogóle nie prowadził.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skoro zatem skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i obowiązku tego nie dopełnił, będąc jednocześnie poinformowany, jakie skutki wynikają z niedopełnienia tego obowiązku, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku obowiązany był skargę tę odrzucić. Okoliczność, że skarżącemu nie zostało przyznane prawo pomocy, oznacza, że ciąży na nim obowiązek uiszczenia wpisu od skargi, a uchybienie temu obowiązkowi prowadzi do odrzucenia tej skargi.

Należy wskazać, że przypadku gdy strona postępowania sądowoadministracyjnego po doręczeniu jej wezwania do uiszczenia opłat sądowych, nawet przed upływem siedmiodniowego terminu do ich zapłacenia, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, to bieg terminu do uiszczenia wpisu nie zostaje przerwany. Dlatego też ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że skarżący nie spełnia przesłanek zwolnienia go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu, wskazanego przez Sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni skarżącego przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez Sąd terminie (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10.05.2010 r., II FZ 115/10 i z dnia 20.10.2010 r., II FZ 527/10). Skoro zatem należny wpis od skargi, mimo wezwania, nie został przez skarżącego uiszczony w wyznaczonym przez Sąd terminie, co jest okolicznością bezsporną, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Skarżący w zażaleniu nie podniósł żadnych argumentów podważających argumentację zaprezentowaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Nie zaprzeczył okolicznościom faktycznym, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Niepodporządkowanie się prawomocnemu rozstrzygnięciu w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych nie może uzyskać ochrony prawnej, a uporczywe ponawianie tożsamych w swej treści wniosków o przyznanie prawa pomocy może być nawet poczytane za nadużycie prawa.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie skarżącego.