Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 413/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 7, art. 30 ust. 6
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. R.K. zgłosił Staroście zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego namiotu o wymiarach 6m x 10m, na okres 180 dni, na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...]l.

Decyzją z [...] lipca 2021 r. znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako - p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r" poz. 735 ze zm., dalej jako - kpa) Starosta zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego namiotu w m. [...], działka nr [...] i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, objętych zgłoszeniem z [...] czerwca 2021 r.

Od powyższej decyzji R.K. wniósł odwołanie. Decyzją znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Inwestor nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewody o wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt. II SA/Go 957/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że dokonując ponownej analizy akt sprawy organ odwoławczy obowiązany jest wyjaśnić jednoznacznie wątpliwości dotyczące sposobu związania (przymocowania) namiotu z gruntem, a także ustalić dokładne gabaryty obiektu, jego konstrukcję oraz przeznaczenie i dopiero wówczas ocenić prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Jak zaznaczył WSA dopiero po zebraniu pełnego materiału dowodowego i poddaniu go kompleksowej ocenie możliwe będzie dokonanie przez organ odwoławczy określenia charakteru obiektu, charakteru jego związania z gruntem (trwałości związania), kwalifikacja prawna obiektu i ocena zasadności zastosowania w sprawie przepisów art. 30 ust, 7 pkt 1, bądź art. 30 ust. 6 p.b.

Pismem z dnia [...] maja 2021 r. Wojewoda wezwał stronę do uzupełnienia dokumentacji załączonej do zgłoszenia wykonania robót budowlanych poprzez:

- dostarczenie pełnej instrukcji montażu namiotu wraz z opisem jego konstrukcji i przeznaczenia;

- wskazanie wszystkich wymiarów namiotu (długość, szerokość, wysokość);

- doprecyzowanie sposobu związania namiotu z gruntem.

16 maja 2022 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący dostarczył pełną dokumentację montażu namiotu, określił jego wymiary jako 6 metrów szerokości, 10 metrów długości oraz 2 m wysokości (bok namiotu) oraz 3 metry wysokości (w kalenicy). Wyjaśnił również, iż przedmiotowy namiot montowany będzie śrubami do wcześniej przygotowanego placu z kostki brukowej, tak by można było go dowolnie przykręcać i odkręcać od podłoża. Śruby wkręcane będą do głęboko wywierconych w kostce otworów zalanych spoiwem montażowym. Ponadto stopy namiotu będą dociśnięte do podłoża poprzez materiały i maszyny budowlane (o łącznej wadze kilku ton), które będą przechowywane w namiocie.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. znak: [...], na podstawie arf. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania R.K. Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i w tym zakresie umarzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 28 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach art. 29 tej ustawy. Przepis art. 29 wylicza enumeratywnie budowy i roboty budowlane, niewymagające uzyskania pozwolenia na budowę, m.in. budowę tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonym w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 7) - w takim przypadku wykonywanie robót wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Jak określono w art. 3 ust. 5 p.b. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem.

Organ zauważył, że w art. 30 ust. 7 p.b. zawarto przesłanki fakultatywne wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych. Przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie wobec robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zgodnych z przepisami prawa oraz objętych kompletnym zgłoszeniem. Natomiast w art. 30 ust. 6 p.b. wymienione zostały obligatoryjne przesłanki wniesienia sprzeciwu. Badając zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowym zgłoszeniu należało wnieść sprzeciw, jednak z przyczyn innych niż wskazano w decyzji Starosty.

Opierając się na całokształcie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym na dokonanym przez skarżącego uzupełnieniu z [...] maja 2022 r. Wojewoda uznał, iż zakres robót objętych zgłoszeniem wykracza poza zakres robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem, organ nie może nałożyć na zgłaszającego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż taki obowiązek wynika wprost z przepisów prawa. Z tego też powodu należało uchylić zaskarżoną decyzję w części obejmującej nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego podstawą prawną wniesienia sprzeciwu winien być przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., stanowiący, że organ wnosi sprzeciw w przypadku robót, co do których istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Z uwagi na fakt, iż zgłoszony obiekt będzie trwale związany z gruntem (montaż za pomocą śrub do wywierconych wcześniej otworów w kostce brukowej i zalane spoiwem montażowym), a składowane w nim materiały oraz maszyny budowlane będą dodatkowo dociążać całą konstrukcję, co będzie uniemożliwiało jej przenoszenie, nie można go uznać za nietrwale powiązany z gruntem. Obiekt ten będzie się opierał warunkom atmosferycznym mogącym go przewrócić lub przesunąć. Sposób montażu konstrukcji do podłoża oraz składowane w nim materiały będą mu zapewniać stabilność i trwałość, co oznacza, że będzie on trwale połączony z gruntem.

Wobec powyższego, zdaniem organu, słusznym było wniesienie w niniejszej sprawie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu namiotu, jednakże podstawą materialno prawną winien stanowić art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b.

Od powyższej decyzji Wojewody R.K. wniósł skargę.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1) niewłaściwe powołanie się na wyrok NSA (II OSK 1261/15 z dnia 3 lutego 2017r.) twierdząc, że każdy obiekt postawiony na tyle trwale aby przeciwstawić się warunkom atmosferycznym, należy uznać za trwale związany z gruntem, i w związku z tym wymagane jest pozwolenie na budowę, (nawet obiekty tymczasowe do 180 dni)

2) błędne uznanie połączeń śrubowych oraz przyciśnięcie ciężarem za powiązanie trwałe.

3) błędne uznanie, że obiekt nie jest przeznaczony do przeniesienia.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] ipca 202Ir. znak [...]; wskazanie konkretnych warunków jakie w tym przypadku musi spełnić, aby postawić namiot na podstawie tylko zgłoszenia, bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, i wydanie decyzji o braku sprzeciwu; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zamiar posadowienia namiotu dotyczył obiektu w całości wyprodukowanego przez producenta o lekkiej konstrukcji, przykrytej płachtą z tworzywa sztucznego tj. plandeka typu PVC 4d Layer o gramaturze 560gr/m2. Przedmiotowy namiot posiada konstrukcje przeznaczoną do wielokrotnego składania i rozkładania przy pomocy przygotowanych przez producenta gotowych elementów, a jego montaż i demontaż nie może być uznany za roboty budowlane wymagające sporządzenia projektu budowalnego i uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, iż jest to obiekt budowalny tymczasowy, o którym mowa w art. 3 pkt. 5 p.b., bowiem jest to obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a także obiekt budowalny nietrwale połączony z gruntem. Do takich obiektów powyższy przepis zalicza m.in. przykrycia namiotowe. Wyjaśnił, że w uzupełnieniu zgłoszenia wskazał, iż namiot będzie zamocowany za pomocą śrub do podłoża, które można dowolnie wkręcać i odkręcać, a dodatkowo przyciśnięty od środka ciężarem, co pozwala na łatwy demontaż bez ingerencji w konstrukcję. Bezspornym jest fakt, iż takie mocowanie pozwała na łatwy demontaż i nie można uznać odkręcanych śrub lub ciężarów za trwałe połączenie jak na przykład spawy, nity albo zalanie betonem. W tej sytuacji, w ocenie skarżącego, błędne jest powołanie się na wyrok NSA i przyjęcie twierdzenia przez Wojewodę, iż każdy obiekt posadowiony na tyle trwałe aby przeciwstawić się warunkom atmosferycznym uznać należy za trwale powiązany z gruntem i na tej podstawie stwierdzić, iż skoro jest trwale połączony z gruntem to nie może on być przenoszony w inne miejsce. Skarżący wskazał, że pierwotnie Urząd uznał, iż obiekt zagraża bezpieczeństwu i wniósł sprzeciw oraz wymagał pozwolenia na budowę, natomiast kiedy później skarżący wyjaśnił że obiekt będzie przymocowany do podłoża za pomocą śrub, wtedy Urząd uznał to za trwałe połączenie z gruntem doprowadzając do patologicznej sytuacji bez wyjścia.

Zdaniem skarżącego organy winny zastosować w tym przypadku art. 29 ust. 1 pkt. 7 p.b. bowiem planowana inwestycja dotyczyła obiektu budowalnego przewidzianego do rozbiórki przed upływem 180 dni od rozpoczęcia budowy, nie połączonego trwałe z gruntem, ale posadowionego na gruncie w sposób stabilny przy użyciu elementów mocujących, konstrukcyjnych producenta.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej - p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddana jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu administracji architektoniczno - budowlanej pierwszej instancji o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r. oraz uchylająca decyzję pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i umorzenia postępowania w tym zakresie.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jedynie więc w określonych w tych przepisach przypadkach budowa lub wykonywanie robót budowlanych może zostać zrealizowane na podstawie dokonanego zgłoszenia, o ile organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 p.b. w terminie określonym w art. 30 ust. 5 p.b.

W badanej sprawie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Zgodnie z jego treścią, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przytoczony przepis przewiduje obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 p.b. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. II SA/Łd 887/18; wyrok WSA w Opolu z 18.09.2012 sygn. II SA/Op 286/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2015 r. sygn. VII SA/Wa711/15, dostępne w bazie orzeczeń CBOSA). W przedmiotowej sprawie sprzeciw został wniesiony w terminie 21 dni (art. 30 ust. 5 p.b.).

Przedmiotem dokonanego przez skarżącego zgłoszenia było wykonanie robót budowlanych polegających na montażu namiotu o wymiarach 6m x 10m, na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...], którego okres wykorzystania wynosi do 180 dni. Namiot ma służyć jako tymczasowa przechowalnia maszyn i ciężkich materiałów budowlanych.

Wskazać w tym miejscu należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Go 957/21 WSA w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że dla określenia prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego obiektu, którego montaż został zgłoszony przez skarżącego organowi architektoniczno - budowlanemu, wymagane jest poczynienie dalszych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. W okolicznościach sprawy organ winien zatem ustalić sposób połączenia namiotu z gruntem jaki zamierza zastosować inwestor oraz uszczegółowić dane w zakresie wysokości namiotu objętego zgłoszeniem, jako dodatkowy parametr obiektu mogący mieć wpływ na prawidłowe zastosowanie przepisów p.b.

Po myśli art. 153 p.p.s.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powyższym wyroku dnia 2 lutego 2022 r. w sprawie sygn. akt II SA/Go 957/21. Stosownie do treści wymienionego przepisu cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stan prawny w badanej sprawie nie uległ zmianie, wobec czego wynikające z w.w. przepisu związanie orzeczeniem sądu nie utraciło mocy obowiązującej.

W toku dalszych czynności wyjaśniających ustalono, że namiot zostanie przytwierdzony do placu z kostki brukowej śrubami, które wkręcane będą do głęboko wywierconych w kostce otworów zalanych specjalnym spoiwem montażowym, dodatkowo dolne ramy w okolicach stóp zostaną od środka przyciśnięte materiałem w nim przechowywanym o wadze kilku ton, wymiary namiotu to: szerokość - 6m, długość - 10 m, wysokość boku - 3 m w kalenicy. Planowany termin rozpoczęcia robót to [...] sierpnia 2021 r., natomiast planowany termin rozbiórki to [...] stycznia 2022 r. Z akt sprawy wynika, że hala posiada konstrukcję stalową, poszycie stanowi plandeka całoroczna PVC 4D Layer o grmatrze 560gr/m2.

Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jak zatem wynika z treści przytoczonego powyżej przepisu na podstawie zgłoszenia można zrealizować jedynie tymczasowy obiekt budowlany, który nie jest trwale związany z gruntem i którego eksploatacja w danym miejscu przewidziana jest przez okres do 180 dni. W art. 3 pkt 5 p.b. ustawodawca zawarł definicję tymczasowego obiektu budowlanego. W myśl tego przepisu przez tymczasowy obiekt budowlanym należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.

Kluczowe w danej sprawie znaczenie ma ustalenie, czy sposób połączenia z gruntem przedmiotowej hali namiotowej jest trwałym połączeniem z gruntem, a w konsekwencji - czy w sprawie znajduje zastosowanie procedura uproszczona przewidziana w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie może budzić wątpliwości fakt trwałego związania spornego namiotu z gruntem. Z akt sprawy wynika, że namiot jest połączony z gruntem za pomocą śrub, które wkręcane będą do głęboko wywierconych w kostce brukowej otworów zalanych specjalnym spoiwem montażowym. Nie ulega wątpliwości, że taki sposób trwałego związania przedmiotowego obiektu z gruntem ma zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, które mogą go zniszczyć lub spowodować przemieszczenie obiektu w inne miejsce. Konieczność zakotwiczenia w gruncie przy usytuowaniu przedmiotowego obiektu nie może dziwić, w sytuacji gdy się uwzględni jego rozmiary.

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie na inne miejsce. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem rozstrzygającego znaczenia nie ma to, czy obiekt budowlany posiada fundamenty, czy nie ponieważ trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Tak więc cecha trwałego związania z gruntem polega na usytuowaniu obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność. O trwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem przesądzają przede wszystkim jego cechy konstrukcyjne wskazujące, że nie jest on przeznaczony do przenoszenia. O tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje metoda i sposób jego związania z gruntem, ale to czy z uwagi na swe rozmiary, konstrukcję, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymaga trwałego związania z gruntem (por.m.in. wyroki NSA z: 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05; 11 listopada 2008 r., II OSK 982/07; 23 marca 2011 r., II OSK 514/10, 3 lutego 2017 r., II OSK 1261/15, 14 czerwca 2022 r. II OSK 1264/21). W orzecznictwie podkreśla się, że w trwałym związaniu z gruntem nie chodzi o istnienie umieszczonych w ziemi fundamentów, ale o stabilność konstrukcji, opierającej się warunkom atmosferycznym, posadowionej w sposób wykluczający łatwe przemieszczanie. O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem decyduje więc nie tyle sposób i metoda jego związania z gruntem oraz możliwości techniczne przeniesienia jego w inne miejsce, ale to czy jego rozmiar, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania (por. wyroki: WSA w Gdańsku z 22 stycznia 2020 r., II SA/Gd 656/19; WSA w Gliwicach z 20 września 2019 r., II SA/Gl 353/19; WSA w Gdańsku z 17 kwietnia 2019 r., II SA/Gd 706/18). Stanowisko wyrażone przez organy architektoniczno – budowlane ma zatem oparcie w stanie prawnym sprawy.

Jak wyżej podniesiono na podstawie zgłoszenia można zrealizować tymczasowy obiekt budowlany, który - zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 p.b. - nie może być związany trwale z gruntem i który w określonym czasie musi być przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce. Wobec powyższego w realiach rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że sposób połączenia danej hali namiotowej z gruntem powoduje, że nie jest to tymczasowy obiekt budowlany, nie spełnia bowiem wszystkich wymogów charakterystycznych dla obiektu tymczasowego. Przedmiotowy obiekt dla swej realizacji wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę i jednocześnie nie ma do niego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 p.b., nie został ponadto objęty wyłączeniem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 p.b.

W tych okolicznościach sprawy zarzuty skargi nie były zasadne. Ponownie wskazać należy, że dla uznania iż przekrycia namiotowe są tymczasowymi obiektami budowlanymi ustawodawca wprowadził kilka warunków, w tym m.in. wymóg ich niepołączenia trwałego z gruntem (art. 3 pkt 5 p.b.). W tej sytuacji nawet gdy okres użytkowania takiego obiektu wynosi do 180 dni, ale pozostałe warunki nie są spełnione, obiekt nie może być zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany, a w konsekwencji inwestor nie może korzystać z procedury uproszczonej polegającej na dokonaniu zgłoszenia wykonania robót budowlanych.

Zgodne z przepisami ustawy prawo budowlane oraz kpa jest rozstrzygniecie organu II instancji w zakresie uchylenia decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i umorzenia w tym zakresie postępowania administracyjnego. Stan faktyczny wynikający ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że w sprawie mamy do czynienia z przypadkiem o którym mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., a nie z sytuacją objętą regulacją w art. 30 ust. 7 p.b. Ten ostatni z wymienionych przepisów należy bowiem stosować w sytuacji, gdy obiekt budowlany podlega zgłoszeniu, jednak z przyczyn wskazanych w tym przepisie ( czyli: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich) wskazane jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie oparte na art. 30 ust. 7 p.b. pozostawione jest uznaniu administracyjnemu organu architektoniczno – budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.