Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 404/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.), Sędziowie NSA Andrzej Wawrzyniak, Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Kinga Kręc, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2006 r. sprawy ze skargi K. W. na uchwałę Zarządu Miasta i Gminy Z. Ś. z dnia 10 listopada 1999 r. nr [...] w przedmiocie ogłoszenia wykazu lokali użytkowych do sprzedaży oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 10 listopada 1999 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.), art. 35 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) oraz uchwały Nr V/17/98 Rady Miejskiej w Z. Ś. z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Z. Ś., Zarząd Miasta i Gminy Z. Ś. przeznaczył do sprzedaży w drodze przetargu ograniczonym do mieszkańców miasta Z. Ś. -lokal użytkowy, położony w Z. Ś. przy ul. B. G. 1-3.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2004 r. K. W. wezwała Radę Miejską w Z. Ś. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem powyższej uchwały. Strona wskazała, iż zapisy tejże uchwały są niezgodne z prawem, tj. przepisem art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, gdyż naruszają zasadę pierwszeństwa sprzedaży lokalu zajmowanego przez najemcę lub dzierżawcę na rzecz tego najemcy lub dzierżawcy. Nadto są one niezgodne z zapisem § 2 uchwały Rady Miejskiej Z. Ś. Nr V/23/94 z dnia 25 listopada 1994r. w sprawie zasad sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych, który stanowi, iż sprzedaż lokali użytkowych prowadzona będzie na rzecz dotychczasowych najemców. Zdaniem K. W. również uchwała Nr 4/95 Zarządu Miasta i Gminy Z. Ś. z dnia 23 lutego 1995 r. w sprawie zmiany zasad przydziału i najmu lokali użytkowych ustalonych przez Zarząd Miasta i Gminy Z. Ś. w dniu 27 lipca 1990 r., na podstawie której wypowiedziano jej umowę najmu lokalu użytkowego przy ul. B. G. 1-3, rażąco narusza prawo.

Uchwała Zarządu Miasta i Gminy Z. Ś. z dnia 10 listopada 1999 r. Nr 156/99 stała się również przedmiotem skargi K. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesionej na podstawie art. 1001 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Skarżąca podniosła w niej m.in., iż zapisy kwestionowanej są niezgodne z prawem, tj. przepisem art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, gdyż naruszają zasadę pierwszeństwa sprzedaży lokalu zajmowanego przez najemcę lub dzierżawcę na rzecz tego najemcy lub dzierżawcy. Nadto - są niezgodne z przepisem § 2 uchwały Rady Miejskiej Z. Ś. Nr V/23/94 z dnia 25 listopada 1994 r. w sprawie zasad sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych, gdyż zgodnie z jego treścią sprzedaż lokali użytkowych prowadzona będzie na rzecz dotychczasowych najemców. Zdaniem K. W. również uchwala Nr 4/95 Zarządu Miasta i Gminy Z. Ś. z dnia 23 lutego 1995 r. w sprawie zmiany zasad przydziału i najmu lokali użytkowych ustalonych przez Zarząd Miasta i Gminy Z. Ś. w dniu 27 lipca 1990 r., na podstawie której wypowiedziano jej umowę najmy lokalu użytkowego przy ul. B. G. 1-3, rażąco narusza prawo.

Ponadto skarżąca podniosła, iż lokal użytkowy przy ul. B. G. 1 był przez nią wynajmowany na podstawie umowy zawartej w dniu 31 października 1990 r. W przedmiotowym lokalu rozpoczęła działalność handlową od dnia 4 listopada 1990 r., którą prowadziła w ramach spółki cywilnej wraz z H. Z. Spółka ta została rozwiązana w dniu 31 stycznia 1995 r. Jak wskazuje strona, jeszcze przed wykreśleniem jej z ewidencji działalności gospodarczej (co nastąpiło decyzją z dnia 14 czerwca 1995 r.) wystąpiła do Urzędu Miasta i Gminy Z. Ś. z wnioskiem o sprzedaż opisanego lokalu jako najemcy. Wniosek ten został przyjęty do realizacji. Następnie w dniu 14 marca 1995 r. Urząd powiadomił skarżącą i H. Z. o zmianie najmu lokalu i wezwał do podpisania nowej umowy najmu, którą podpisała tylko H. Z. Z uwagi na fakt, że skarżąca nie podpisała nowej umowy, rozwiązano z nią poprzednią umowę najmu w dniu 31 marca 1995 r. bez zachowania terminu wypowiedzenia. W wyniku wniesienia przez skarżącą powództwa o ustalenie stosunku najmu, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 1995 r. Sąd Gospodarczy w D. oddalił powództwo, następnie Sąd Wojewódzki w W. z/s w Ś. oddalił rewizję. Sąd Apelacyjny natomiast uznał, iż nie było podstaw do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia, zaś dokonane rozwiązanie - uznał za rozwiązanie z zachowaniem umownego terminu wypowiedzenia. Jak wskazała skarżąca, od stycznia 1997 r. korzysta z lokalu bezumownie, opłacając czynsz. Wyrokiem Sądu Gospodarczego w D. z dnia 30 grudnia 1997 r. została orzeczona eksmisja z przedmiotowego lokalu. W dniu 25 maja 1999 r. Wydział Rolnictwa Geodezji i Gospodarki Gruntami przedłożył Zarządowi Miasta i Gminy w Z. Ś. wniosek o zajęcie stanowiska w sprawie dalszego zagospodarowania tego lokalu. W dniu 27 maja 1999 r. Zarząd podjął decyzję o przeznaczeniu lokalu przy ul. B. G. 1 do sprzedaży w drodze przetargu ograniczonego do mieszkańców Z. Ś., następnie w dniu 10 listopada 1999 r. podjął zaskarżoną uchwałę. W konkluzji skarżąca wskazała, iż uchwała z dnia 10 listopada 1999 r. Nr 156/99 jak i uchwała Nr 4/95 z dnia 23 lutego 1995 r. rażąco naruszają prawo tj. ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Gmina Z. Ś. wniosła o jej oddalenie, wskazując, iż jej zarzuty są bezzasadne, bezsensowne i bezprzedmiotowe. Przywołane akty prawne tj. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz uchwała Rady Miejskiej Z. Ś. Nr V/23/94 z dnia 25 listopada 1994 r. w sprawie zasad sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych obowiązywały do dnia 31 grudnia 1997 r. Z dniem 1 stycznia 1998 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz podjęta na jej podstawie uchwała Rady Miejskiej w Z. Ś. Nr V/17/98 z dnia 16 grudnia 1998 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność gminy Z. Ś. Na ich podstawie została podjęta zaskarżona uchwała. Zdaniem Gminy Z. Ś. nie można więc zarzucić naruszenie przepisów nieaktualnych, które znacznie wcześniej utraciły moc prawną. Bezprzedmiotowe są również zarzuty do uchwały Nr 4/95 z dnia 23 lutego 1995 r., gdyż jest ona nie tylko aktem nieaktualnym, ale nie jest również przedmiotem skargi. Jednocześnie Gmina wskazała, iż w dniu 10 listopada 1999 r., tj. w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, K. W. nie była najemcą lokalu, natomiast lokal nie był objęty żadną umową najmu lub dzierżawy. Zgodnie więc z pkt. 3 § 6 uchwały Nr V/17/98 z dnia 16 grudnia 1998 r. lokal ten został przeznaczony do sprzedaży w drodze przetargu, do którego przystąpiła również skarżąca. Nadto podkreślono, iż niezrozumiałe jest zaskarżenie uchwały Zarządu Miasta i Gminy w Z. Ś. Nr 156/99, w wyniku realizacji której skarżąca nabyła przedmiotowy lokal. W konkluzji Gmina Z. Ś. stwierdziła, iż zaskarżona uchwała została opracowana zgodnie z obowiązującymi w tym okresie przepisami, natomiast w okresie tym skarżąca nie miała żadnych uprawnień do przedmiotowego lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była uchwała Zarządu Miasta i Gminy Z. Ś. z dnia 10 listopada 1999 r. Nr 156/99 podjęta na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) oraz art. 35 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741).

Podstawą wniesienia do sądu administracyjnego skargi na akt organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 20001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z treści tak skonstruowanego przepisu art. 101 ust. 1 wynika, że legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, w tym na uchwałę zarządu miasta i gminy o ogłoszeniu wykazu lokali użytkowych przeznaczonych do sprzedaży, posiada jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Oznacza to, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do jej merytorycznego rozpoznania (oceny). Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi być uwzględniona. Skarga na uchwałę zarządu miasta i gminy wniesiona w niniejszej sprawie mogła zostać uwzględniona jedynie, gdy nastąpiło naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej.

Przed merytorycznym rozpatrzeniem skargi Sąd winien jednak zbadać, czy skarga spełnia wymagania formalne tj. czy została wniesiona w terminie, czy strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa oraz czy charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia należy do spraw z zakresu administracji publicznej, a następnie, gdy wymagania te zostały spełnione, Sąd przystępuje do badania legitymacji skarżącego do wniesieni skargi.

W niniejszej sprawie przesłanki formalne zostały spełnione. Z akt sprawy wynika wprawdzie, iż skarżąca skierowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do Rady Miejskiej Z. Ś. (skarżoną uchwałę podjął natomiast Zarząd Miasta i Gminy Z. Ś.), jednakże podzielając pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2004 r. (sygn. akt II SA/Wr 3159/2001), iż skierowanie wezwania do Rady Miasta nie czyni takiego wezwania bezskutecznym, gdyż organy powołane do reprezentowania gminy na zewnątrz zobowiązane są do nadania takiemu wezwaniu prawidłowego biegu, należało uznać je za skuteczne.

Został również zachowany termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu 19 kwietnia 2004 r. Skarżącej nie została udzielona jednak odpowiedź na to wezwanie. Skarga do sądu została natomiast wniesiona w dniu 15 czerwca 2004 r.

Zaskarżona uchwała, w ocenie Sądu, czyni również zadość przesłance, iż kwestionowany przed sądem administracyjnym akt organu gminy winien dotyczyć sprawy z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z wyrażonym przez Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 27 września 1994 r. (OTK 1994/2/46) poglądem akty prawne (uchwały) organów gminy odpowiadające prawnej charakterystyce aktów administracji, nawet jeżeli mają na celu wywołanie skutków w sferze prawa cywilnego, mają charakter publiczny. Działalność gminy w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gminy i mienia komunalnego, również na przepisach prawa samorządowego. Dlatego także czynności organów gminy podejmowane w jej, jako właściciela, imieniu mają charakter publiczny.

W uchwale 7 sędziów z dnia 6 listopada 2000 r. (zob. uchwała, OPS 11/00, ONSA, 2001/2/52) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nadto, iż uchwała rady gminy o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej mienie komunalne w trybie przetargu może być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Do uchwał organów gminy w sprawach z zakresu administracji publicznej, które można zaskarżyć do sądu administracyjnego, należą uchwały, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, a więc takie uchwały, które same przez się nie są czynnościami cywilnoprawnymi i nie wywołują skutków cywilnoprawnych, choć są podejmowane z zamiarem podjęcia w przyszłości określonych czynności cywilnoprawnych. Chodzi tu bowiem o działania gminy na etapie poprzedzającym podejmowanie czynności cywilnoprawnych. "Na etapie podejmowania przez organy gminy rozstrzygnięcia o tym, czy określona nieruchomość (nieruchomości) ma być przeznaczona do sprzedaży, nie chodzi jeszcze o dokonanie sprzedaży nieruchomości, ale przede wszystkim o to, czy nieruchomość ma nadal pozostać własnością gminy, czy też gmina ma się wyzbyć własności określonej nieruchomości. Decydowanie o tym ma w sobie wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie w celu realizacji jej podstawowego zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców. Z tego właśnie względu gospodarowanie nieruchomościami stanowiącymi własność gminy podlega nie tylko szczególnym unormowaniom o charakterze cywilnoprawnym, ale także przepisom administracyjnoprawnym, zawartym w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami".

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż ponieważ o przeznaczeniu nieruchomości do sprzedaży mienia komunalnego gmina rozstrzyga w formie uchwały właściwego organu, tego rodzaju rozstrzygnięcie jest podejmowane w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Oznacza to, że uchwała organu gminy o przeznaczeniu nieruchomości do sprzedaży w drodze przetargu może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Z takim aktem mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Uwzględniając powyższe należało uznać, iż skarga wniesiona przez K. W. spełnia wymogi formalne. Stwierdzenie takie nakłada natomiast na Sąd obowiązek zbadania w dalszej kolejności, czy skarżąca wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Jest to zagadnienie dotyczące legitymacji procesowej skarżącej, której brak uzasadnia oddalenie skargi, a nie jej odrzucenie.

Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie stanowiska, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (zob. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA 2005/1/2).

W rozpatrywanej sprawie skarżąca podniosła m.in., iż kwestionowana uchwała narusza jej interes prawny, który wynika z przepisu art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz § 2 uchwały Rady Miejskiej Z. Ś. Nr V/23/94 z dnia 25 listopada 1994 r. w sprawie zasad sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych.

Sąd uznał, podzielając w tym zakresie argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę, powyższy zarzut za bezzasadny. Podstawę materialnoprawną skarżonej uchwały stanowiły bowiem przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) oraz podjęta na jej podstawie uchwała Nr V/17/98 Rady Miejskiej w Z. Ś. z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Z. Ś. Ani ustawa o gospodarce nieruchomościami nie zawiera zapisu, że "sprzedaż lokalu zajmowanego przez najemcę lub dzierżawcę może nastąpić tylko na rzecz tego najemcy lub dzierżawcy albo wskazanej przez niego osoby bliskiej stale z nim zamieszkującej, za cenę równą wartości tego lokalu ustalonej w sposób określony w art. 38" (art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości), ani uchwała z dnia 16 grudnia 1998 r. Nr V/17/98 nie stanowi, iż "sprzedaż lokali prowadzona będzie na rzecz dotychczasowych najemców lub dzierżawców" (§ 2 uchwały Rady Miejskiej Z. Ś. Nr V/23/94 z dnia 25 listopada 1994 r. w sprawie zasad sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych). Nie doszło zatem do naruszenia, na które wskazuje skarżąca.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Stosownie zaś do treści art. 37 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Istotne w tej sprawie jest również fakt, iż skarżąca w dniu podejmowania zakwestionowanej uchwały, tj. w dniu 10 listopada 1999 r., nie była ani właścicielem, ani też nie miała do spornego lokalu użytkowego żądnego innego prawa. Umowa najmu lokalu użytkowego przy ul. B. G. 1 w Z. Ś., zawarta w dniu 31 października 1990 r., została bowiem rozwiązana przez Zakład Użyteczności Publicznej w Z. Ś. w dniu 31 marca 1995 r. bez zachowania terminu wypowiedzenia. Zatem K. W. nie była stroną postępowania toczącego się na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż stroną takiego postępowania może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie takie nie wystąpiło natomiast w stosunku do skarżącej.

W tym miejscu należy nadto zaznaczyć, iż w przeprowadzonym przez Zarząd Miasta i Gminy Z. Ś. w dniu 12 stycznia 2000 r. przetargu wzięła udział skarżąca. Ze znajdującego się w materiałach sprawy aktu notarialnego umowy sprzedaży lokalu z dnia 8 maja 2000 r. (Repertorium A numer [...]) wynika, że K. W. i T. W. nabyli samodzielny lokal użytkowy położony na parterze w budynku przy ul. B. G. 1,3 w Z. Ś.

Reasumując należało uznać, iż kwestionowana uchwała nie narusza interesu prawnego K. W., co oznacza z kolei, że skarżąca nie posiada legitymacji zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały Zarządu Miasta i Gminy Z. Ś. z dnia 10 listopada 1999 r. Nr 156/99 w sprawie przeznaczenia lokali użytkowych w drodze przetargu do sprzedaży. Takie ustalenia uprawniało i jednocześnie zobowiązywało Sąd, w świetle regulacji art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do oddalenia skargi.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej rażącego naruszenia przepisów prawa przez uchwałę Nr 4/95 Zarządu Miasta i Gminy Z. Ś. z dnia 23 lutego 1995 r. w sprawie zmiany zasad przydziału i najmu lokali użytkowych ustalonych przez Zarząd Miasta i Gminy Z. Ś. w dniu 27 lipca 1990 r., uznano, iż nie stanowiła ona przedmiotu rozważań Sądu.

Z powyższych względów orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.