Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2993/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, As. WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia utrzymanego nim w mocy, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S. S. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2001 r. ([...]), wydanym na podstawie art. 113 § 1 kpa, dokonał z urzędu sprostowania błędu pisarskiego w swoim postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2001 r. ([...]), w którym data wydania zamiast: "[...].08.2001 r." powinna być: "[...].09.2001 r.".

Na postanowienie o sprostowaniu błędu pisarskiego z dnia [...]listopada 2001 r. złożył zażalenie S. S., który był adresatem w/w postanowienia z dnia [...] września 2001 r., wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]listopada 2001 r., "jest skrajnie absurdalna teza, jakoby data podjęcia postanowienia przez wnioskodawcę określała dzień jego wydania".

Wojewoda [...]po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...]lutego 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2002 r. S. S. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie (z dnia [...]lutego 2002 r.), wnosząc o jego uchylenie i uchylenie postanowienia z dnia [...]listopada 2001 r.

W dniu [...]kwietnia 2002 r. wpłynęło do Wojewody [...]pismo z Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, którym na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) przesłano odpis skargi w celu udzielenia odpowiedzi na nią i przesłanie akt sprawy.

Postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2002 r. ([...]), na podstawie art. 113 § 1 i § 3 kpa, Wojewoda [...]działając z urzędu, dokonuje sprostowania błędu "zawartego w wierszu 8 strona 1 uzasadnienia postanowienia" (własnego) z dnia [...]lutego 2002 r., które wcześniej zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu.

W piśmie z dnia [...] maja 2002 r. adresowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, stanowiącym odpowiedź na skargę, informuje: "w postanowieniu z dnia [...].02.2002 r. nr [...] dostrzegłem błąd maszynowy powodujący nietrafność sformułowania i postanowieniem z dnia [...].04.2002 r. nr [...] dokonałem sprostowania uzasadnienia zgodnie z art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co czyni skargę bezzasadną".

S. S. pismem z dnia [...]maja 2002 r., złożył na w/w postanowienie Wojewody [...]z dnia [...]kwietnia 2002 r. zażalenie, wnosząc o jego uchylenie, kwestionując art. 113 kpa powołany w podstawie prawnej.

Ponadto informuje, że postanowienie Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2002 r. jest przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sygn. akt II SA/Po 827/02.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...]czerwca 2002 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia "po wnikliwym zbadaniu przedmiotowej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż w/w błędy pisarskie w postanowieniu Wojewody [...]z dnia [...].02.2002 r. znak: [...], stanowią w tym przypadku oczywistą omyłkę nie mającą wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w powyższym postanowieniu".

S. S. pismem z dnia [...]lipca 2002 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie z dnia [...]czerwca 2002 r., wnosząc o jego uchylenie. W skardze odwołano się do podobnej argumentacji, jak wcześniej w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.).

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może uwzględnić skargę w całości do dnia wyznaczenia przez Sąd terminu rozprawy. Odpowiednikiem tego przepisu jest obecnie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270). Zgodnie z zasadą wynikającą z w/w przepisów, po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, organ nie ma możliwości w żaden sposób ingerować w zaskarżony akt, jak tylko w trybie określonym w tych przepisach. Potwierdzeniem powyższej zasady był art. 35 ust. 4 w/w ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i art. 56 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powyższe przepisy mają zapobiegać sytuacjom, w których jednocześnie organ administracji publicznej i sąd administracyjny prowadzą postępowania w stosunku do tego samego aktu (decyzja, postanowienie), jak i takim, kiedy zaskarżony do sądu akt, zostaje następnie zmieniony, uchylony lub stwierdzona jest jego nieważność przez organ administracji publicznej, co otwiera nowy tok instancji w postępowaniu administracyjnym.

Z tym ostatnim przypadkiem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zmiana, uchylenie lub stwierdzenie nieważności aktu, jest zazwyczaj łączona z konsekwencjami wynikającymi z przepisów art. 145 § 1, art. 154 § 1, art. 155. art. 156 § 1 i art. 161 § 1 kpa, nie zaś z art. 113 § 1 kpa. W tym jednak przypadku, całe postępowanie administracyjne, skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu i dalej wydawane postanowienia oraz skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie, dotyczyły aktów (postanowień) wydawanych na podstawie art. 113 § 1 kpa i to jest przedmiotem postępowania. Stąd kolejne sprostowanie dokonane postanowieniem Wojewody [...]z dnia [...]kwietnia 2002 r., po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, należy traktować jako zmianę aktu, która mogła być dokonana tylko w trybie art. 38 ust. 2 już nie obowiązującej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie oraz postanowienie utrzymane nim w mocy, zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wcześniej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 97 § 2 na wstępie powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.).