Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 42/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz sędziowie NSA Zdzisław Romanowski Asesor WSA Andrzej Czarnecki /spr./ Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W związku ze stwierdzeniem w wyniku kontroli, iż pojazd należący do przedsiębiorcy B. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]"z siedzibą w [...], wykonywał przejazd po drogach krajowych bez wymaganej karty opłaty oraz bez wymaganego zaświadczenia uprawniającego do wykonywania przewozu na potrzeby własne, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w pierwszej instancji decyzję nakładającą na przewoźnika karę pieniężną. Przedsiębiorca – B. J. - złożył odwołanie, skutkiem którego Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] grudnia 2003 r. decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył M. B. – kierowca samochodu. M. B. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r., będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu z dnia [...] marca 2004 r., kto jest skarżącym w sprawie, wyjaśnił, iż to on jest osobą składającą skargę (odwołującą się) ponieważ w związku z trudną sytuacją firmy, pracodawca przerzucił na niego obowiązek uiszczenia kary.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) -dalej p.s.a. – uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...). Z kolei w myśl art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym, czy określonemu podmiotowi służy prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa lub obowiązki, albowiem uczestniczenie jakiejś osoby (fizycznej lub prawnej) w postępowaniu administracyjnym samo przez się nie czyni z niej strony. Musi ona wykazać, że ma materialnoprawny interes uczestniczenia w tej sprawie.

W związku z powyższym należało rozważyć, czy kierowca, który nie jest ani właścicielem kontrolowanego pojazdu, ani nie jest przedsiębiorcą wykonującym transport, jest stroną postępowania administracyjnego dotyczącego nałożenia kary za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia oraz bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

"Aby mieć przymiot strony, należy wykazać interes prawny w danym postępowaniu lub w żądaniu dokonania czynności przez organ. Pojęcie zaś interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie wystarczy wykazać jakiegokolwiek interesu, ale musi mieć on charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwości wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności" wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2001r. sygn. akt I SA 2312/99.

Normą materialnoprawną określającą dany podmiot jako stronę w rozpoznawanej sprawie jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.)- dalej zwana ustawą.

W myśl art. 33 ust. 1 ustawy, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 42 ust. 1 wymienionej ustawy, przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych (...). Powołane przepisy nie nasuwają wątpliwości, iż zarówno obowiązek nabycia zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przewozu na potrzeby własne, jak i obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, obciąża przedsiębiorcę, a nie kierowcę pojazdu, bowiem to przedsiębiorca, a nie kierowca pojazdu prowadzi przewozy drogowe czyli wykonuje działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Art. 92 ustawy stanowi kto podlega sankcjom za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z ustawy – jest to podmiot, który wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne – a więc również przedsiębiorca, a nie kierowca. Kierowca pojazdu powinien, zgodnie z art. 87 ust. 1 i ust. 2 ustawy, mieć przy sobie i okazywać na żądanie kontroli wymagane dokumenty, jednakże, w myśl art. 87 ust. 3 ustawy, to przedsiębiorca jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy w te dokumenty.

W związku z powyższym, należy stwierdzić, iż kierowca (M. B.) nie był i nie jest stroną w rozpoznawanej sprawie. Być może posiada on interes faktyczny w zakresie stosunków łączących go z pracodawcą lecz nie ma w sprawie interesu prawnego, a postępowanie nie dotyczy jego obowiązku. W tej sytuacji nie jest on uprawniony, w rozumieniu art. 50 § 1 p.s.a., do wniesienia skargi w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego.

Nadto należy zauważyć, iż M. B. nie spełnił również wymagań z art. 52 § 1 p.s.a., który warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia w stosunku do decyzji administracyjnej. Nie spełnienie powyższego warunku jest oczywiste, bowiem w postępowaniu administracyjnym to nie M. B. był stroną lecz jego pracodawca występujący w sprawie jako przedsiębiorca – B. J. To do tej osoby kierowane były decyzje przez obie instancje administracyjne i to B. J. składał odwołanie, a nie M. B.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak na wstępie.