Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1896/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 22 z indeksem 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 10 poz 65
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity.
article: art. 153 i 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 8/14 w sprawie ze skargi L. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 8/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe w części dotyczącej uposażenia oddalił skargę.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy:

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i § 3 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt 13) z dnia [...] grudnia 2009r. w sprawie wyznaczenia L. P. na stanowisko służbowe radcy prawnego w [...] Szkole Oficerskiej [...], w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska służbowego do grupy uposażenia 15B.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 22 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), uposażenie radcy prawnego – żołnierza zawodowego, nie może być niższe od uposażenia przewidzianego dla żołnierza zajmującego stanowisko służbowe głównego specjalisty albo stanowisko równorzędne. Organ ustalił, że w jednostkach wojskowych Sił Zbrojnych występują również stanowiska służbowe głównych specjalistów zaszeregowane do grupy uposażenia U-15B. Wskazał ponadto, że także porównanie do stanowisk równorzędnych względem stanowiska głównego specjalisty, dokonane w obrębie stanowisk służbowych występujących w jednostce wojskowej, w której oficer pełni służbę wojskową, prowadzi do wniosku, iż stanowisko radcy prawnego zostało zaszeregowane prawidłowo.

Jednocześnie Minister zwrócił uwagę na okoliczność, że w kwestii uposażenia radcy prawnego – żołnierza zawodowego – istnieje rozbieżność w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, co powoduje, iż nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji różnej wykładni art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu wniosku L. P. o ponowne rozpoznanie sprawy, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Minister podał, że z przepisu art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych wynika postulat zapewnienia radcy prawnemu – żołnierzowi zawodowemu, uposażenia zasadniczego na poziomie nie niższym od uposażeń otrzymanych przez żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe głównych specjalistów lub stanowiska równorzędne względem stanowisk służbowych głównych specjalistów. Wskazał, że interpretuje ten przepis w ten sposób, że radcy prawnemu należy zapewnić uposażenie na poziomie nie niższym od uposażenia przewidzianego dla stanowiska służbowego głównego specjalisty, występującego w jednostce wojskowej, w której radca prawny pełni służbę wojskową. W razie, gdy stanowisko takie nie występuje w strukturze organizacyjnej jednostki wojskowej, porównania uposażenia dokonuje się w odniesieniu do stanowiska służbowego równorzędnego stanowisku głównego specjalisty, przy czym w cyt. ustawie nie zamieszczono kryteriów ustalenia stanowiska równorzędnego stanowisku służbowemu głównego specjalisty.

Organ wskazał, że stanowisko zajmowane przez L. P. zostało zaszeregowane prawidłowo, bowiem do wyższych stanowisk służbowych są zaszeregowane tylko stanowiska o charakterze naukowo-dydaktycznym. Gdyby zaś w strukturze [...]SO[...] utworzono stanowisko głównego specjalisty, to byłoby ono zaszeregowane niżej od funkcyjnych stanowisk o charakterze naukowo-dydaktycznym. Zasygnalizował przy tym, że znane mu są wyroki sądów administracyjnych, zawierające odmienną wykładnię omawianego przepisu.

Minister podniósł ponadto, że w wyniku przeglądu etatów jednostek wojskowych ustalono, iż stanowiska służbowe głównych specjalistów były w 2009 r. zaszeregowane do grup uposażenia 15B, 16A i 16C (obecnie są również zaszeregowane dodatkowo do grupy uposażenia 16). Zwrócił też uwagę, że wspomniane wyroki nie wiążą go w niniejszej sprawie, lecz może wskazać również inne grupy uposażenia, do których są zaszeregowane stanowiska służbowe głównych specjalistów.

W konkluzji organ stwierdził, że nie sposób uznać, iż zajmowane przez L. P. stanowisko służbowe radcy prawnego zostało zaszeregowane rażąco niezgodnie z ustawą o radcach prawnych, bowiem otrzymywane przez niego uposażenie zasadnicze według stanowiska służbowego, było równe uposażeniu, jakie otrzymywali żołnierze zawodowi zajmujący stanowiska służbowe głównych specjalistów.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. P. wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz nieważności decyzji utrzymanej nią w mocy.

Podniósł ponownie, że organ nie uwzględnia w swoich decyzjach zasad postępowania w sprawach żołnierzy – radców prawnych, wypracowanych przez sądy administracyjne, a nadto, że w porównywalnej uczelni jaką jest [...] Szkoła Oficerska [...] w D., stanowisko radcy prawnego zostało zaszeregowane do grupy 16A.

Zdaniem skarżącego przyznanie radcy prawnemu będącemu żołnierzem zawodowym uposażenia w wysokości niższej niż przysługuje na stanowisku głównego specjalisty (16A), świadczy o rażącym naruszeniu art. 22 4 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych i stanowi przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie, w jakim dotyczy zaszeregowania w stawce niższej niż 16A.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolował już zaskarżoną decyzję i wyrokiem z dnia 22 października 2012r., sygn. akt II SA/We 1279/12, oddalił skargę. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było uznanie przez sąd, że wyrok NSA z dnia 6 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 994/11, wiąże go w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 170 p.p.s.a. Wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 351/13, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Za zasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 170 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędnie uznał bowiem, iż wyrokowi w sprawie I OSK 994/11 przysługuje moc wiążąca w sprawie niniejszej. Wyrok ten dotyczył zaś stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2010 r., który to organ zwolnił L. P. z zajmowanego stanowiska radcy prawnego w [...] Szkole Oficerskiej [...] z uposażeniem zasadniczym, przewidzianym dla grupy uposażenia 15C. Tymczasem przedmiotowa sprawa dotyczy rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie przeniesienia skarżącego z rezerwy kadrowej i wyznaczenia go z dniem [...] stycznia 2010 r. na stanowisko radcy prawnego w [...] Szkole Oficerskiej [...] wraz z ustaleniem uposażenia zasadniczego dla tego stanowiska w grupie uposażenia 15B. Porównanie obu rozkazów personalnych wskazuje, że nie są one tożsame, gdyż dotyczą różnych aktów administracyjnych, innego okresu oraz określają inne grupy uposażenia na stanowisku służbowym zajmowanym przez skarżącego.

W przepisie art. 16 § 1 k.p.a., ustanowiona została zasada ogólna trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Zgodnie z jego brzmieniem, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych. Specyfika postępowania nadzwyczajnego sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wyraża się przede wszystkim tym, że organ administracji publicznej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swojej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" zostało objaśnione w doktrynie oraz orzecznictwie. Przyjmuje się, że występuje ono w przypadku oczywistego i wyraźnego naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, a jego skutków nie można zaakceptować z punktu wymagań praworządności. W konsekwencji nie dochodzi do rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy decyzja została wydana na podstawie przepisu prawa, którego stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni, a jej wynik jest sporny w orzecznictwie.

Zdaniem sądu I instancji sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie, gdyż przepis art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), będący przepisem o charakterze gwarancyjnym w zakresie wynagrodzenia radcy prawnego, stwarza problemy interpretacyjne.

Jakkolwiek powołany przepis art. 224 ust.1 zd. 1 ustawy o radcach prawnych prawo do wynagrodzenia radcy prawnego wiąże z układem zbiorowym lub przepisami o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego, co w odniesieniu do radcy prawnego – żołnierza zawodowego należy rozumieć jako jednostkę wojskową, tym niemniej nie jest to w orzecznictwie oczywiste. W większości orzeczeń przyjmuje się, że uposażenie radcy prawnego żołnierza zawodowego musi być zaszeregowane do grupy uposażenia przewidzianej dla stanowiska głównego specjalisty, nawet w sytuacji, gdy w danej jednostce takie stanowisko nie występuje. Wtedy należy poszukiwać go w całej strukturze Sił Zbrojnych. Z kolei w innych orzeczeniach wyrażany jest pogląd, że w przepisie art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych chodzi wyłącznie o stanowisko głównego specjalisty w jednostce wojskowej, w której radca prawny pełni służbę, zaś w przypadku braku takiego stanowiska, należy odnosić uposażenie radcy prawnego do stanowiska równorzędnego.

Organ wskazał, iż w [...] Szkole Oficerskiej [...], w której L. P. pełni służbę, stanowisko głównego specjalisty nie występuje. W związku z tym jego uposażenie zostało zaszeregowane w odniesieniu do kluczowych stanowisk służbowych występujących w tej Szkole, z wyłączeniem stanowisk dowódczych obejmujących rektora-komendanta i jego zastępców oraz samodzielne stanowiska naukowo-dydaktyczne, co należy uznać za spełnienie wymogu odniesienia uposażenia radcy prawnego do równorzędnego stanowiska pracy. Ponadto, jak wynika z przeglądu etatów jednostek wojskowych, na co powołał się organ, stanowiska służbowe głównych specjalistów były w 2009 r. zaszeregowane do grup uposażenia 16B, 16A i 16C (obecnie są również zaszeregowane dodatkowo do grupy 16).

Tym samym nie sposób przyjąć, by Minister Obrony Narodowej ustalając w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. uposażenia L. P. w grupie zaszeregowania 15B, dopuścił się rażącego naruszenia art. 224 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych.

W konsekwencji jako zgodną z prawem należy ocenić zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy poprzedzającą decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł L. P. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie w trybie art. 188 p.p.s.a. tj. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazania do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię następujących przepisów (petitum skargi przytoczono w całości zgodnie z brzmieniem oryginalnym):

* art. 170 p.p.s.a. - dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana.

* art. 224 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 oraz art. 8 ust. 5 w zw. z art. 75 ustawy o radcach prawnych oraz w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

* tj. uznanie przez Sąd, że nie zaistniała przesłanka opisana w art. 156 § 1 k.p.a., w sytuacji kiedy nie analizował czy organ orzekający ustalił stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd nie rozstrzygnął sporu dotyczącego niewłaściwego usytuowania grupy uposażenia (15B) radcy prawnego żołnierza wobec konfliktu orzeczeń, a jedynie pogłębił wątpliwości, powołując się na rozbieżne rozstrzygnięcia nie mające zastosowania w rozpatrywanym sporze. Ponadto Sąd nie zakwestionował zarzutu, że organ nie konkretyzuje do którego kluczowego stanowiska zostało porównane stanowisko radcy prawnego w [...]SO[...], jakimi kryteriami organ kierował się porównując stanowiska (np. które stanowisko posiada porównywalne uprawnienia zawodowe do radcy prawnego). Organ w żadnej z decyzji nie odpowiada na pytanie, które ze stanowisk (tzw. kluczowych w ocenie organu) jest stanowiskiem równorzędnym do którego przyrównał stanowisko radcy prawnego. Wspomina się o bliżej nie określonych znacznych stanowiskach. Mimo kolejnego rozpatrywania sprawy przez WSA, brak rozstrzygnięcia kwestii niewłaściwości działania organu administracyjnego przy ustalaniu usytuowania grupy uposażenia radcy prawnego (nawet w ramach [...]SO[...]). Organ badając ustalenie grupy uposażenia żołnierza radcy prawnego (15B) w decyzji wyznaczającej na stanowisko w [...]SO[...] nie uwzględnił zapisu ustawy o radcach prawnych, nie wskazał do jakiego stanowiska przyrównał stanowisko radcy prawnego, a WSA tego nie zweryfikował. Zarówno WSA jak i organ nie odniosły się do pytania, dlaczego w porównywalnej uczelni, jaką jest [...] Szkoła Oficerska [...] – D., stanowisko radcy prawnego zaszeregowane zostało do grupy 16A. Powyższe kwestie są właściwym przedmiotem sporu tj. dlaczego uposażenie skarżącego zaszeregowano do kategorii 15B nie zaś do 16A. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną sąd I instancji w sposób nieobiektywny ustalił stan faktyczny i uznał, że w sprawach w których występują rozbieżne orzeczenia sądowe nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji. Trudno mówić o rozbieżnej judykaturze kiedy sporna kwestia wielokrotnie rozstrzygnięta przez sądy administracyjne uznaje rację skarżących się radców prawnych żołnierzy, wobec jednostkowego rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie I OSK 994/11 uznającego racje MON, przy niespójnym stanowisku składu orzekającego. W zaskarżonym orzeczeniu WSA nie badał sprawy w ogóle w tym zakresie co jest istotą sporu. W ocenie WSA "Organ dokonał taryfikacji stanowiska służbowego radcy prawnego, w odniesieniu do innych kluczowych stanowisk służbowych występujących w [...] Szkole Oficerskiej [...]." Należy tu zwrócić uwagę, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia ze stanowiskiem radcy prawnego/żołnierza umiejscowionym w strukturze organizacyjnej komendy, uczelni wojskowej.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną organ nie kieruje się żadnymi zrozumiałymi zasadami określając grupę uposażenia dla stanowiska radcy prawnego w [...]SO[...]. Przyznanie radcy prawnemu będącemu żołnierzem zawodowym uposażenia w wysokości niższej, niż przysługuje na stanowisku głównego specjalisty (16A), świadczy o rażącym naruszeniu art. 224 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych i stanowi przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie, w jakim dotyczy zaszeregowania w stawce niższej niż 16A.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny zarzutów powołanych w skardze kasacyjnej.

Odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej wymaga w pierwszej kolejności zwrócenia uwagi na istotę postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie nadzwyczajnym określonym w przepisach art. 156-159 k.p.a.

Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa - oceny prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, wyłącznie pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie. W postępowaniu tym organ nie może przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej (por. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, P i P 2001, z. 8 s.31).

Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podstawie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię.

Powołane w ramach powyższej podstawy kasacyjnej przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz.U. z 2010 Nr 10 poz. 65 ze zm.) stanowią co następuje:

Art. 9 ust. 1 - Radca prawny wykonujący zawód w ramach stosunku pracy zajmuje samodzielne stanowisko podległe bezpośrednio kierownikowi jednostki organizacyjnej.

Art. 8 ust. 5 - Ilekroć w ustawie jest mowa o "stosunku pracy", "zatrudnieniu", "wynagrodzeniu", rozumie się przez to również odpowiednio "stosunek służbowy", "pełnienie służby" i "uposażenie".

Art. 224 ust. 1 - Radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy. Jeżeli prawo do dodatków uzależnione jest od wymogu kierowania zespołem pracowników, wymogu tego nie stosuje się do radcy prawnego.

Art. 75 - Stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki radców prawnych i aplikantów radcowskich będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, funkcjonariuszami Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub Służby Więziennej w zakresie nieokreślonym niniejszą ustawą określają przepisy odrębnych ustaw.

Art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) stanowi zaś, że ilekroć w ustawie jest mowa o jednostce wojskowej - należy przez to rozumieć jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych funkcjonującą na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych występujących w tej jednostce, jak również liczbę i rodzaje uzbrojenia, środków transportu i innego wyposażenia należnego jednostce, oraz posługującą się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej i nazwą (numerem) jednostki, a także jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowaną, przedsiębiorstwo państwowe, dla którego jest on organem założycielskim, oraz komórkę organizacyjną Ministerstwa Obrony Narodowej.

Z powołania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że skarżący uważa, że organ administracji rażąco naruszył wskazane w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej mu uposażenie w grupie zaszeregowania 15B.

Zdaniem skarżącego bowiem powołane w skardze kasacyjnej przepisy przesądzają o tym, że w sytuacji braku stanowiska głównego specjalisty w jednostce, w której pełnił służbę, ustalenie należnego mu uposażenia wymagało odniesienia się do uposażeń przypisanych do stanowisk głównych specjalistów istniejących w strukturze Sił Zbrojnych, niezależnie od tego w jakiej konkretnie jednostce stanowiska te występują.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie należy zatem utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego (względnie w niektórych przypadkach przepisów procedury) mających istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi podstawy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie I OSK 2832/12 wraz z przywołanym tam orzecznictwem – orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie sposób mówić o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy dany przepis podlega procesowi wykładni, mogącej prowadzić do różnorakich rezultatów.

W tym miejscu należy podkreślić, że w odniesieniu do skarżącego w sprawie związanej ze stosowaniem art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych przy ustaleniu należnego mu uposażenia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lutego 2012r. w sprawie I OSK 994/11. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że punktem odniesienia dla ustalenia uposażenia dla żołnierza zawodowego - radcy prawnego, pełniącego służbę w jednostce wojskowej, w której nie ma stanowiska głównego specjalisty, powinno być, zgodnie z art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych uposażenie przysługujące osobie zajmującej równorzędne stanowisko w tej jednostce, a nie w innej jednostce wchodzącej w skład Sił Zbrojnych.

Zastosowana w tym wyroku wykładnia przepisu art. 22 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w odniesieniu do uposażenia pobieranego przez żołnierza zawodowego – radcy prawnego sprzeczna jest ze stanowiskiem skarżącego i wskazuje na to, że możliwe jest odmienne niż prezentowane przez niego (znajdujące oparcie w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych) rozumienie powołanego przepisu. W tej sytuacji nie sposób uznać, że zgodna z wyrokiem NSA z dnia 6 lutego 2012r. w sprawie I OSK 994/11 interpretacja przepisów prawa, która legła u podstaw przyznania skarżącemu uposażenia w grupie zaszeregowania 15B rażąco naruszała prawo.

Nie sposób odnieść się merytorycznie do zarzutu naruszenia art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skarżący w żadnej mierze nie wyjaśnił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do jakiego orzeczenia miałby odnosić się ten zarzut i na czym miałoby polegać naruszenie zasady związania prawomocnym orzeczeniem, o której mowa w powołanym przepisie. Wyjaśnić można jedynie w tym miejscu, że skutek wiążący prawomocnego orzeczenia wiąże się z konkretnym rozstrzygnięciem danej sprawy przez sąd administracyjny. Wymienione w art. 170 p.p.s.a. organy i inne osoby muszą przyjmować, że dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.

W żadnym prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego wydanym w toku niniejszej sprawy nie przesądzono w stosunku do skarżącego o tym, że wykładnia i stosowanie art. 22 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych przez Ministra Obrony Narodowej rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156§1 pkt 2 k.p.a. Natomiast kwestia prawna rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2013r., sygn. akt I OSK 351/13 sprowadza się jedynie do przesądzenia, że sąd I instancji nie mógł skutecznie uchylić się od dokonania własnej oceny prawnej w sprawie, powołując się na wydany w innej sprawie wyrok NSA. Oceny takiej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z obciążającym go obowiązkiem, w zaskarżonym wyroku samodzielnie dokonał.

Skarżący wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje, że "...WSA w skarżonym postępowaniu w sposób nieobiektywny ustalił stan faktyczny", lecz zarzutowi temu nie towarzyszy powołanie jako podstawy kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Uniemożliwia to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zarówno ocenę uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie zgodności z wymogami określonymi w art. 141§4 p.p.s.a., jak i ocenę prawidłowości ustaleń faktycznych zaakceptowanych przez sąd I instancji.

W tym stanie sprawy, uznając, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sad Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.