Postanowienie NSA, sygn. akt OSK 800/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 180 w zw. z art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) Protokolant Maria Połowniak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. E. O. D. K. w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 989/03 w sprawie ze skargi P. K. E. O. D. K. w L. na uchwałę Rady Gminy Rudna z dnia 6 sierpnia 2002 r. Nr XLI/453/02 w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu. Postanawia: odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi P. K. E.-O. D. -K. w L. na uchwałę Rady Gminy Rudna z dnia 6 sierpnia 2002 r. Nr XLI/453/02 w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu postanowił odrzucić skargę.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia podano, iż przekazane Sądowi akta administracyjne wskazują, że pismem z dnia 15 kwietnia 2003 r. skarżący zwrócił się do Rady Gminy Rudna i Wójta Gminy Rudna o usunięcie naruszeń prawa zaskarżoną uchwałą. Brak jest danych co do tego, aby została w związku z tym podjęta jakakolwiek uchwała.

Powołując się na przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm./ oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym a także uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r. sygn. akt FPS 1/98 ONSA 1998/3/78, w której został wyrażony pogląd, że w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy o NSA, którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania, zaś gdy odpowiedzi nie doręczono, termin ten biegnie od dnia upływu dwumiesięcznego terminu. Pogląd ten w ocenie Sądu zachował pełną aktualność, przy czym skarga została wniesiona w 2003 roku, w okresie obowiązywania ustawy o NSA.

Uznając, na podstawie powyższego, iż skarga jest przedwczesna, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł o jej odrzuceniu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł P. K. E. - O. D. - K. w L., reprezentowany przez radcę prawnego B. P. "opierając skargę kasacyjną na podstawie przewidzianej w art. 174 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", zarzucając "rażące naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 35 ust. 1 o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne zastosowanie".

W kilkustronicowym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż Sąd całkowicie pominął okoliczności wskazane w skardze, a dotyczące postępowania Wójta i Rady Gminy Rudna, świadczące o tym, iż wnoszący skargę kasacyjną nie miał powodów oczekiwania na zajęcie formalnego stanowiska co do wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą Wskazywał na to przebieg sesji Rady Gminy w dniu 17 kwietnia 2003 r., w toku której Rada zajęła stanowisko "/co najmniej pośrednio/, o czym skarżący uzyskał wiadomość", zaś termin liczony od tej daty został zachowany. Zostało więc naruszone zagwarantowane art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawo do sądu, potwierdzone w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii wykładni art. 6 ust, 1 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności /Dz. U. z 1993 r. Nr 61,poz.284/.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U, Nr 1539 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wnoszący skargę kasacyjną podając, iż opierają "na podstawie przewidzianej w art. 174 ust. 1 i 2" ppsa nie wskazał jednak naruszeń jakich konkretnych przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie dopuścił się w ocenie tej strony Sąd wydając zaskarżone postanowienie. Tak samo nie wskazano w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, których uchybienie przez sąd mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozstrzygnięcie zaskarżone w niniejszej sprawie to postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi, a więc typowo procesowe, wydane wobec uznania przez Sąd skargi za niedopuszczalną

W skardze kasacyjnej natomiast zarzuca się naruszenie i to rażące, art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 35 ust. 1 ustawy o NSA oraz art. 58 par. 1 pkt 6 ppsa "przez błędne zastosowanie", bez podania, czy chodzi tu o postawę kasacji z art. 174 pkt 1 czy pkt 2, zwłaszcza iż na wstępie zawarto zapowiedź, że skarga kasacyjna jest oparta na "podstawie przewidzianej w art. 174 ust. 1 i 2". Jeżeli miałaby to być podstawa z art. 174 pkt 1 to nie jest wystarczające podanie, iż chodzi o "błędne zastosowanie", bowiem konieczne jest precyzyjne określenie w treści zarzutu naruszonego przez sąd przepisu ale także charakteru naruszenia - "niewłaściwego zastosowania" lub "błędnej wykładni". Zarzut naruszenia przepisów postępowania także musi być sprecyzowany poprzez wskazanie konkretnych naruszonych przez sąd przepisów z jednoczesnym wywiedzeniem, iż mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego jednak nie zawiera skarga kasacyjna.

Stosownie do art. 176 ppsa skarga kasacyjna, którą w myśl art. 175 powinien sporządzić adwokat lub raca prawny, musi odpowiadać określonym w ustawie wymaganiom. Po pierwsze powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym /art. 46 i 47 ppsa/ a ponadto spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej /art. 176 ppsa/. Powinna więc zawierać:

1/ oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,

2/ wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,

3/ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,

4/ wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia,

5/ oznaczenie żądanego uchylenia lub zmiany.

Niespełnienie wymagań dla pism w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 ppsa, zaś niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej, nie podlega sanacji. Nieusuwalne braki kasacji powodują, iż kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Braki nieusuwalne skargi kasacyjnej uniemożliwiają rozpoznanie sprawy.

Przechodząc od ogólnych rozważań na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie w istocie nie przytoczono podstaw kasacyjnych. Wskazanie jedynie, iż skarga kasacyjna jest oparta na podstawach "z art. 174 ust. 1 i 2" przy braku powołania konkretnych przepisów jako mających charakter prawa materialnego, które naruszono wobec zastosowania błędnej wykładni lub niewłaściwie zastosowano, a także przepisów procesowych, zaś uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, faktycznie uniemożliwia rozpoznanie skargi kasacyjnej, zwłaszcza wobec związania Sądu granicami skargi kasacyjnej /art. 183 ppsa/. Sąd nie ma bowiem w postępowaniu kasacyjnym prawa, a nawet możliwości domniemywać, co strona miała na myśli wskazując ogólnie na naruszenie pewnych przepisów. Dodatkowo należy tu zauważyć, iż wprowadzenie przymusu adwokackiego ustanowionego w art. 193 ppsa, powodującego, iż skargę kasacyjną sporządzają profesjonaliści, wymaga od nich właśnie profesjonalizmu w zakresie przygotowania tego pisma.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji z mocy art. 180 w zw. z art. 178 ppsa.