Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 245/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 ust.5, ust.7
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Marek Kraus, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 13 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 1a pkt 3, art. 1c, art. 2 ust.1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, 3, 5, 7, art. 6 ust. 1, 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 849; dalej: u.p.o.l.), § 1 pkt 1 lit. e), pkt 2 i 3 lit. a) uchwały nr Xlll/136/2019 z dnia 24 października 2019 r. Rady Miejskiej w Redzie w sprawie obowiązujących na terenie miasta [..] stawek podatku od nieruchomości od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych oraz spółek nie mających osobowości prawnej (Dz.Urz.Woj.Pom. z 2019 r. poz. 5098), utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta z 8 kwietnia 2021 r., którą określono A. S.A. z siedzibą w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2020 r.

Stan sprawy jest następujący:

Dnia 15 października 2020 r. A S.A. w W. (dalej: skarżąca spółka) nabyła nieruchomości położone w R. o łącznej powierzchni 1354 m2, zabudowane budynkiem niemieszkalnym o powierzchni 9,9 m2 oraz urządzeniami stacji paliw, za cenę 1.362.400 zł. Skarżąca spółka 9 listopada 2020 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2020 r., w której wykazała budowle o wartości 535.946 zł.

Burmistrz Miasta (dalej: Burmistrz, organ I instancji) ustalił, że poprzedni właściciel B Sp. z o.o. w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2020 r. wykazał wartość budowli w kwocie 939.520 zł. Postanowieniem z 17 listopada 2020 r. wszczął postępowanie podatkowe, w toku którego wezwał skarżącą spółkę do złożenia wykazów środków trwałych ujętych do opodatkowania na dzień 1 stycznia stanowiących podstawę obliczenia amortyzacji niepomniejszonych o odpisy amortyzacyjne od budowli rozmieszczonych na terenie miasta [...] wraz z ewidencją środków trwałych. Wobec nieprzedstawienia żądanych dowodów, w celu ustalenia prawidłowej wartości budowli na dzień powstania obowiązku podatkowego, powołał rzeczoznawcę majątkowego, który wartość rynkową budowli i urządzeń wchodzących w skład stacji paliw oszacował na kwotę 1.062.270 zł. Organ I instancji przyjął wartość budowli w kwocie wynikającej z operatu szacunkowego i decyzją z 8 kwietnia 2021 r. określił skarżącej spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 3.789 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki, zaskarżoną decyzją z 13 grudnia 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku nieokreślenia przez podatnika wartości budowli lub podania wartości, która nie odpowiada wartości rynkowej organ podatkowy ma obowiązek powołać biegłego, który ustali wartość rynkową budowli na moment powstania obowiązku podatkowego, co wynika z art. 4 ust. 7 u.p.o.l. Wskazał, że w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości skarżąca spółka określiła wartość budowli w kwocie znacznie niższej (o 403.574 zł) od wartości wykazanej przez poprzedniego właściciela w lutym 2020 r. i mimo wezwania nie przedłożyła wykazu środków trwałych (w piśmie z grudnia 2020 r. zobowiązała się, że wykaz z ewidencji środków trwałych zgodnych z kontem syntetycznym 010 "środki trwałe" przedstawi w styczniu 2021, jednak wymaganych dokumentów nie przedłożyła).

Organ odwoławczy dokonał oceny operatu szacunkowego sporządzonego 5 marca 2021 r. przez rzeczoznawcę majątkowego, powołanego przez Burmistrza postanowieniem z 11 stycznia 2021 r. Przeanalizował przyjęte przez biegłego założenia wyceny (metodę szacowania, analizę cen transakcyjnych miejskimi stacjami paliw na rynku krajowym z okresu od stycznia 2018 r. do września 2020 r., rodzaj i wielkość nieruchomości) i uznał, że sporządzony operat szacunkowy spełnia wymogi przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1090) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), a przedstawiona w nim argumentacja jest spójna i logiczna. Zatem uzasadnia przyjęcie wartości budowli w kwocie wyższej aniżeli zadeklarowana przez skarżącą spółkę.

W celu wyjaśnienia podniesionych w odwołaniu wątpliwości, czy wartość budowli określona w operacie szacunkowym na 21 października 2020 r. jest taka sama jak na moment powstania obowiązku podatkowego, tj. na 1 listopada 2020 r. organ odwoławczy wystąpił do biegłej o wyjaśnienie tej kwestii. Biegła wyjaśniła, że wartość budowli i urządzeń na 1 listopada 2020 r. jest taka sama jak na 21 października 2020 r.

Organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 4 ust. 7 i art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 120, art. 121 i art. 210 ust.1 pkt 6 w zw. z art. 124 O.p.

Skarżąca spółka powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach oraz wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia:

1/ art. 4 ust. 5 w zw. z ust. 1 pkt 3 oraz ust. 7 u.p.o.l., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że spółka nie określiła wartości rynkowej nabytych budowli w prawidłowej wysokości, podczas gdy wartość rynkowa budowli określona została przez spółkę zgodnie z ceną transakcji sprzedaży stacji przez poprzedniego właściciela i udokumentowana umową w formie aktu notarialnego oraz fakturą VAT, która odzwierciedla ich wartość rynkową. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że cena transakcji budowli stanowiła podstawę do przyjęcia ich jako środków trwałych, od których dokonywane będą odpisy amortyzacyjne, co pozwoli na spójne podejście do opodatkowania przedmiotowych obiektów podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem dochodowym od osób prawnych. Wskazał, że zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1406 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.) za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia, zaś z art. 16g ust. 3 u.p.d.o.p. jasno wynika, co należy rozumieć pod pojęciem ceny nabycia. W ocenie pełnomocnika porównywanie różnych zobowiązań podatkowych, różnych podatników, w różnym czasie nie znajduje uzasadnienia ani w powszechnie obowiązujących zasadach prawa podatkowego ani w przepisach u.p.o.l. Tym samym w sprawie nie zostały spełnione warunki do kwestionowania wartości rynkowej budowli podanej przez spółkę w deklaracji, która odpowiada wartości nabycia tychże budowli od podmiotu niepowiązanego i, w efekcie, ich wartości początkowej przyjętej dla celów amortyzacji;

2/ art. 4 ust. 5 u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie wartości budowli stacji wynikającej z operatu szacunkowego, który nie odzwierciedla wartości rynkowej budowli podczas gdy wartość ta została określona przez podatnika zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 5 u.p.o.l. i stanowiła cenę nabycia przyjętą w transakcji przeprowadzonej na wolnym rynku przez niezależne i niepowiązane podmioty. Pełnomocnik podniósł, że choć w sporządzonej opinii biegła wskazała, że podstawowym wyznacznikiem wartości nabytych rzeczy winna być cena z aktu notarialnego, to pominęła cenę poszczególnych budowli stacji, o której mowa w punkcie 5.1. umowy sprzedaży, wskazaną w załączniku 5.1. do tej umowy, który zawiera szczegółowy podział wartości poszczególnych składników nabytych przez skarżącą stacji. Nadto, biegła pominęła okoliczność, że skarżąca w ramach jednej umowy nabyła łącznie 19 stacji, a przyjęta przez strony cena była ceną rynkową, ustaloną w drodze negocjacji;

3/ art. 122 oraz art. 191 O.p., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego polegającej na zaaprobowaniu ustaleń biegłej powołanej przez Burmistrza, dokonanych w oderwaniu od zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności od umowy przenoszącej własność stacji benzynowej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz powielając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew podniesionym w niej zarzutom w postępowaniu przeprowadzonym przez organy podatkowe nie występują uchybienia, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z 8 kwietnia 2020 r. są zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust.1 u.p.o.l.).

Stosownie do art. 4 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3, powstał w ciągu roku podatkowego podstawą opodatkowania jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego, o czym stanowi art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 7 u.p.o.l. jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik.

Z zacytowanych przepisów wynika, że zasadą jest, iż podstawę opodatkowania budowli stanowi ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" wskazuje jednoznacznie, że chodzi tu o "wartość stanowiącą podstawę obliczania amortyzacji" na potrzeby podatkowe, którą określają ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślenia wymaga, że w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca dla celów podatku od nieruchomości wskazuje pewien określony stan faktyczny "wartość budowli", od którego należy obliczyć podatek stanowiący wskazany w akcie normatywnym procent tej wartości. Z treści przytoczonych wyżej przepisów należy także wyprowadzić wniosek, że podatnik nie może wedle swego uznania ustalać podstawy opodatkowania. Z kolei art. 4 ust. 7 u.p.o.l. stanowi w zdaniu pierwszym, że jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. Jest oczywiste, że określenie wartości w tym trybie przy pomocy biegłego ma zastosowanie wtedy, kiedy podatnik miał obowiązek podać jako podstawę opodatkowania wartość rynkową budowli. Jednakże w odniesieniu do sytuacji wymienionej w ust. 1 pkt 3 trzeba dodatkowo powiedzieć, że określenie wartości rynkowej może nastąpić również wtedy, gdy podatnik wprawdzie dokonuje odpisów amortyzacyjnych, ale z jakichś względów unika podania tej wartości organowi podatkowemu właściwemu dla podatku od nieruchomości. Wówczas organ podatkowy określa tę wartość w oparciu o wartość rynkową (por. wyrok WSA w Gliwicach z 19 października 2021 r., I SA/Gl 679/21 i powołane w nim orzeczenia sądów administracyjnych, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu określenie wartości budowli na podstawie umowy przyrzeczonej sprzedaży nieruchomości, praw użytkowania wieczystego oraz przeniesienia wierzytelności i przejęcia obowiązków zawartej 5 października 2020 r. przez skarżącą spółkę z B. Sp. z o.o. Sp.k. w Ł. w okolicznościach sprawy, nie czyni zadość dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jak wyżej wskazano, z przepisu tego wynika, że podatnik nie może dowolnie ustalać podstawy opodatkowania amortyzowanych budowli i tak ustaloną wartość przekazywać organowi podatkowemu z konsekwencją w postaci związania organu podaną wartością. Przepis zawarty w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje pewien określony stan faktyczny, tj. "wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustaloną na dzień 1 stycznia roku podatkowego". Kwestią prawnie doniosłą jest w tym przypadku: 1) który z obiektów posiadanych przez podatnika stanowi budowlę oraz 2) jaka jest jej wartość określona według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca spółka uchyliła się od przedstawienia organom podatkowym wykazu z ewidencji środków trwałych, co pozwoliłoby na weryfikację wartości podanej przez skarżącą spółkę budowli. Pełnomocnik skarżącej spółki stoi na stanowisku, że wystraczającym do określenia wartości budowli nabytych spółki B. dla potrzeb podatku od nieruchomości jest umowa sprzedaży (wraz z Załącznikiem 5.1., w którym wyszczególnione zostały nabyte grunty i budynki) i wynikająca z niej cena nabycia (1.362.400 zł). Podnosi przy tym, że wpływ na cenę stacji paliw miał fakt, że skarżąca spółka jedną transakcją nabyła 19 stacji paliw, co – zdaniem Sądu – może jedynie potwierdzać, że w związku z udzielonymi upustami cena odbiegała od rynkowych cen transakcyjnych.

W ocenie Sądu brakuje jednak podstawy prawnej do przeprowadzenia wyceny budowli na tej podstawie i określenia podstawy opodatkowania, która zwiąże organ. Skarżąca spółka zobowiązana była podać organowi podatkowemu właściwemu dla podatku od nieruchomości wartość, o której ściśle mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skoro obowiązku tego nie dopełniła (z nieznanych przyczyn na żadnym etapie postępowania podatkowego nie przedłożyła wykazu z ewidencji środków trwałych, mimo że organy jej to umożliwiły), a jednocześnie organy podatkowe powzięły uzasadnione wątpliwości, że wartość budowli podana przez skarżącą spółkę w deklaracji z 2 listopada 2020 r. nie odpowiadała wartości rynkowej (wartość budowli określona przez poprzedniego właściciela w deklaracji z 4 lutego 2020 r. była wyższa o kwotę 403.574 zł – k. 19 akt podatkowych), organ podatkowy miał kompetencję, aby określić tę wartość w oparciu o art. 4 ust. 7 u.p.o.l. Dlatego podniesiony w tym zakresie zarzut skargi Sąd uznał za niezasadny.

W ocenie Sądu, z uwagi na znacznie niższą wartość budowli wskazaną w deklaracji przez stronę skarżącą od wartości wykazywanej przez poprzedniego właściciela, przyjąć należało, że istniały uzasadnione podstawy do przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego - osoby dysponującej wiadomościami specjalnymi, w zakresie ustalenia wartości budowli stanowiącej przedmiot umowy sprzedaży (por. wyrok WSA w Gdańsku z 26 sierpnia 2015 r., I SA/Gd 817/15, publ. j.w.)

W ocenie Sądu skarżąca spółka skutecznie nie podważyła ustaleń organów podatkowych w zakresie wartości budowli, które dokonane zostały na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłą M. C. 5 marca 2021 r.

Organy podatkowe operat szacunkowy poddały stosownej ocenie zarówno pod względem jej zgodności z przepisami prawa, jak przeanalizowały jej treść w części dotyczącej bezpośrednio przedmiotu wyceny, co wynika wprost z treści zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, że określając wartość całej nieruchomości biegła spośród 25 transakcji obrotu miejskimi stacjami paliw na rynku krajowym dokonanych w okresie od stycznia 2018 roku do września 2020 roku, wybrała 4 najbardziej zbliżone do transakcji zawartej przez skarżącą spółkę, tj. które dotyczyły stacji paliw położonych na małych działkach, zabudowanych bardzo małymi budynkami handlowymi lub bez takiego budynku. Do porównania przyjęła 4 nieruchomości: dwie nieruchomości położone we Wrocławiu, nieruchomość położoną w R. oraz w G. Ustaliła, że cena minimalna wynosi 700.000 zł, maksymalna –3.300.000 zł., a średnia – 2.600.000 zł. Analizując wybrane transakcje wytypowała cechy wpływające na ich wartość: lokalizacja szczegółowa (25%), otoczenie i sąsiedztwo (20%), format stacji (30%), wielkość działki (10%), stan techniczny stacji (15%). Biegła doszła do wniosku, że wyceniana nieruchomość ma lokalizację korzystną – przy drodze o natężeniu ruchu powyżej 10 000 poj./na dobę (ocena 5), otoczenie i sąsiedztwo (ocena pośrednia 4), format stacji – stacja bez budynku handlowego, możliwy budynek gospodarczy (ocena 2), wielkość działki od 10.000 m2 do 1.500 m2 (ocena 4) oraz stan techniczny stacji – dobry, stacja bardzo dobrze utrzymana, stosunkowo nowa (ocena 5). Wartość nieruchomości biegła oszacowała na kwotę na 1.762.000 zł. Dokonując natomiast analizy rynku nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod stacje, biegła przyjęła obszar rynku (miasta województwa pomorskiego), okres badania od października 2018r. do dnia wyceny i rodzaj rynku (nieruchomości gruntowe przeznaczone pod stacje i inne obiekty obsługi komunikacji). Następnie wybrała 3 transakcje gruntami przeznaczonymi pod stacje paliw położone w K., Ł. i S. Wytypowała cechy wpływające na ich wartość: lokalizacja ogólna (30%), lokalizacja szczegółowa (30%), otoczenie i sąsiedztwo (20%), wielkość działki (20%). Ustaliła, że wyceniana nieruchomość ma lokalizację ogólną korzystną - przy drodze o bardzo duży natężeniu ruchu powyżej 15 000 poj./na dobę (ocena 5), lokalizację szczegółową (ocena pośrednia 4), otoczenie i sąsiedztwo – korzystne, w tym wpływające na walory użytkowe nieruchomości (ocena 5), wielkość działki do 1500 m2 (ocena 5). Wartość rynkową gruntu biegłą oszacowała na kwotę 541.000 zł. Wartość rynkową części składowych nieruchomości biegła oszacowała na kwotę 1.221 000 zł. (1.762 000 zł – 541 000,00 zł). Z uwagi na konieczność wyłączenia z zakresu wyceny znajdującego się na nieruchomości budynku gospodarczego, ustaliła, że udział budynku w stacji paliw wynosi 13% i ostatecznie określiła wartość budowli i urządzeń na kwotę 1.062.270 zł. W ocenie biegłej ustanowienie na nieruchomości nieodpłatnej służebności gruntowej nie ma wpływu na jej wartość, bowiem jest to służebność wzajemna.

Skarżąca spółka dostrzegła błąd w dacie, na którą wycena nieruchomości (w tym budowli) została dokonana, tj. na 21 października 2020 r., nie zaś na moment powstania obowiązku podatkowego, tj. na 1 listopada 2020 r. W związku z czym Kolegium zwróciło się do biegłej o udzielenie wyjaśnień w tej kwestii. Otrzymaną informację również poddano stosownej ocenie. Kolegium uznało, że dostrzeżony "błąd" nie miał wpływu na wartość wycenianych budowli i urządzeń. Organ odwoławczy wskazał, że wartość przedmiotowych budowli określona została na podstawie cen transakcyjnych odnotowanych na przestrzeni ponad 2 lat, brak trendu czasowego oraz to, że pomiędzy wskazaną w operacie datą 21 października 2020 r., a momentem powstania obowiązku podatkowego tj. 1 listopada 2020 r. upłynęło 9 dni, uznało, że nie ma to wpływu na wartość wycenionych budowli i urządzeń.

Podkreślenia wymaga, że organ podatkowy wyprowadza określone ustalenia stanu faktycznego z posiadanej dokumentacji (jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie). Skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedstawienia przez stronę przeciwdowodu. Wprawdzie przepis zawarty w art. 187 § 1 O.p. nakłada ciężar dowodzenia określonych faktów na organ podatkowy, jednak nie zwalnia to podatnika ze współudziału w realizacji tego obowiązku. Czynności dowodowe, zwłaszcza te, które w ocenie podatnika będą dla niego korzystne, powinny być przez niego wspierane. Sama odmienna ocena skarżącej spółki, co do ustaleń poczynionych w toku postępowania podatkowego nie podważa prawidłowości oceny tych okoliczności dokonanej przez organy podatkowe.

Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony i rozpatrzony przez organy podatkowe w sposób pełny, a następnie oceniony w granicach swobodnej oceny dowodów. Ocena ta, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, nie ma cech dowolności, jest logicznie spójna, poparta okolicznościami ustalonym na podstawie konkretnych dowodów, wszystkie zebrane w sprawie dowody, w tym te, na które powoływała się skarżąca spółka, zostały poddane wnikliwej analizie. Raz jeszcze zwrócić uwagę należy, że opinia biegłego rzeczoznawcy majątkowego nie została przejęta na grunt postępowania podatkowego w sposób bezkrytyczny – została przez organ podatkowy przeanalizowana. Stosownej ocenie zostały poddane także powoływane przez skarżącą spółkę okoliczności. Świadczy o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), oddalił skargę.