Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2095/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 art. 2 ust. 1 pkt 2 art. 3 ust. 1 pkt 1 art. 4 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 194
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz E. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z [...] stycznia 2012 r. nr [...], ustalającą E. S. (dalej jako "Skarżąca" lub "Strona") wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie 697,00 zł.

2. Decyzje te zapadły w następującym stanie faktycznym.

2.1. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Burmistrz Miasta L. ustalił Stronie wysokość podatku od nieruchomości na 2012 w kwocie 697,00 zł. Za podstawę opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął budynki pozostałe o pow. 83 m2 oraz grunty budowlane o pow. 607 m². W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż wysokość podatku ustalił na podstawie informacji w sprawie podatku od nieruchomości, oraz danych z ewidencji gruntów i budynków.

2.2. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o zmianę decyzji z powodu jej niezgodności z prawem, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona wskazała, iż organ I instancji nieprawidłowo zastosował stawkę podatkową w wysokości 7,30 zł od 1m² pow. do posiadanego przez nią budynku letniskowego, gdyż winna być zastosowana stawka przewidziana dla budynków mieszkalnych. Zdaniem Skarżącej takie działanie narusza art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm.), a także stoi w sprzeczności do generalnej zasady obowiązku działania organu w celu pogłębiania zaufania obywateli do organów wyrażonej w art. 8 Kpa. W celu wykazania błędnej kwalifikacji budynku Strona powołała się na wyrok NSA z 4 marca 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1476/96. Ponadto wskazała, iż organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję nie urzeczywistnił zasady sprawiedliwości społecznej wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, bowiem domy letniskowe spełniające funkcje mieszkalne, tak jak jej dom, nie powinny być przez organy podatkowe kwalifikowane do wyższej stawki podatkowej. Dodatkowo Strona podniosła, iż pismem z 21 lutego 2011 r. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w W. o zmianę klasyfikacji budynku na mieszkalny.

2.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] kwietnia 2012 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z [...] stycznia 2012 r.

W uzasadnieniu powołało się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniowano ani pojęcia budynku mieszkalnego ani znaczenia wyrażenia budynek pozostały. Jak wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z 16 września 2009 r., sygn. akt I SA/BK 328/09 w literaturze przedmiotu od dłuższego już czasu wskazuje się, że organy podatkowe nie mają ani kompetencji, ani uprawnień do określenia rodzaju budynku (zob. L. Etel, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 197-198). Jednocześnie Sąd podkreślił, iż zgodnie z zasadami wykładni zewnętrznej systemowej prawa podatkowego, w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawy m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, iż dane zawarte, w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), stanowiąc dowód z tego co zostało w nich stwierdzone, a w konsekwencji organy podatkowe nie mają podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Stanowisko takie znajduje pełne odzwierciedlenie w bogatym orzecznictwie sądowym (wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3501105, wyrok WSA w Warszawie z 28 października 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 3016/03, wyrok WSA w Warszawie w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 299/07).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wyjaśniło, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w W. wynika, iż Strona jest właścicielką działki Nr 613 o pow. 0,0607 ha, sklasyfikowanej jako tereny zabudowane inne, (Bi) oraz znajdującego się na tej działce budynku niemieszkalnego wybudowanego w roku 2000. Z zapisów z powyższej ewidencji jednoznacznie wynika, iż budynek jest sklasyfikowany jako niemieszkalny. Organ uznał, że bezpodstawny jest zarzut podatniczki, iż organ I instancji błędnie sklasyfikował i opodatkował ten budynek stawką właściwą dla budynków pozostałych zamiast budynków mieszkalnych. Powołał się na tezy zawarte w wyroku NSA z 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1411/07, iż biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz odwołać się do odpowiednich zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Sąd wskazał, iż w przypadku braku informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej jak m. in. pozwolenie na budowę czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Dalej organ podniósł, że w wyroku z 25 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 856/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podkreślił, iż na organach podatkowych będzie spoczywał obowiązek ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych jedynie w sytuacji, gdy budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków. Sąd ten wskazał, iż biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, należy kategorycznie stwierdzić, że organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, gdy istnieją odpowiednie zapisy w ewidencji gruntów i budynków (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt IIFPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88; wyrok NSA z 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, niepubl.).

Przenosząc powyższe stanowisko na grunt rozpoznawanej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, iż z uwagi na istnienie danych (informacji) dotyczących kwalifikacji przedmiotowego budynku w ewidencji gruntów i budynków zbędne staje się dokonywanie dodatkowych ustaleń co do charakteru (kategorii) budynku, m.in. na podstawie wspomnianej w odwołaniu dokumentacji technicznej, w tym pozwolenia na budowę. Skoro zatem organ I instancji zastosował prawidłową stawkę podatkową do spornego budynku za niezasadny SKO uznało zarzut naruszenia art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zastosowana stawka podatkowa wynikająca z uchwały Rady Miejskiej w L. nie przekracza ustawowego limitu stawek podatkowych dla budynków pozostałych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. za niesłuszny uznało zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do organów, jak i zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż organ I instancji wydał przedmiotowe rozstrzygnięcie zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, a mianowicie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w tym ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z zastosowaniem prawidłowych stawek podatkowych, wobec czego nie można uznać, iż zostały naruszone ww. zasady wskazane przez podatniczkę w treści odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podniosło, iż stan faktyczny sprawy, w oparciu o który wydana została zaskarżona decyzja za 2012 rok nie uległ zmianie w stosunku do roku 2010, za który została wydana decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia 1 lutego 2010 r. utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] maja 2010 r. Nr [...]. Ponadto zauważyło, iż wyrokiem z 9 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1569/10 WSA w Warszawie oddalił skargę podatniczki na powyższą decyzję. W ocenie Sądu treść cytowanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że Skarżąca do czasu zmiany danych w ewidencji gruntów, winna być zobowiązana do uiszczenia podatku, ustalonego decyzją Burmistrza L. i utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.. Wymiar podatku został dokonany na podstawie uchwały Rady Miejskiej w L., która z racji art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uprawniona jest do określenia wysokości stawek podatku od gruntów, budynków i budowli. Organ zwrócił uwagę, że mimo tego, iż strona podniosła, że od 21 lutego 2011 r. toczy się postępowanie w Starostwie Powiatowym w W. o zmianę klasyfikacji budynku na mieszkalny, to z informacji organu podatkowego wynika, od czasu odwołania podatniczki od decyzji nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości na 2010 rok oraz decyzji Nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 rok do wymiaru podatków nie wpłynęły dokumenty mające wpływ na zmianę opodatkowania.

3. Na ww. decyzję organu odwoławczego Strona pismem z 29 maja 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz generalnej zasady działania organu działania w celu pogłębienia zaufania obywateli do organów wyrażonej w art. 8 Kpa.

Skarżąca na poparcie swego stanowiska ponownie powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 4 marca 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1476/96, zgodnie z którym to, co ustawodawca określił jako budynki mieszkalne, różnicowane może być przez radę gminy jedynie w ramach stawki maksymalnej z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z o podatkach i opłatach lokalnych, budynek mieszkalny bowiem nie może być jednocześnie zaliczony do pozostałych w rozumieniu pkt 3 tego przepisu.

Skarżąca dodatkowo wskazała, że zgodnie z art. 2 Konstytucji Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, a prowadzone postępowanie narusza ww. zasadę konstytucyjną, gdyż biorąc pod uwagę brzmienie art. 32 Konstytucji RP nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Skarżąca wyjaśniła, że w doktrynie (vide A. Gomułowicz, Wybrane zagadnienia prawodawstwa podatkowego, Prz.Leg. 1999/1/1, Teza 3) znany jest pogląd, iż zasada powszechności i równości opodatkowania należy do podstawowych kanonów doktryny podatkowej, albowiem w sumie świadczy o sprawiedliwości systemu podatkowego. W związku z powyższym Strona stwierdziła, że wprowadzenie w 2005 roku modernizacji ewidencji gruntów i założenia budynków obrębu N., gdzie różnice w klasyfikacji poszczególnych budynków wynikają z miejsca ich położenia (różnica kilkuset metrów pomiędzy różnie zaklasyfikowanymi budynkami), w rzeczywistości skutkuje wprowadzeniem na jednym terenie bez żadnego uzasadnienia faktycznego dwóch różnych nieuzasadnionych prawnie grup podatników. Skarżąca podkreśliła, iż SKO nie odniosło się w należyty sposób do toczącego się ponad rok w pierwszej instancji postępowania przed Starostą W. o zmianę klasyfikacji budynku, mimo, że jego wynik ma wpływ na postępowanie podatkowe. Dalej Skarżąca podniosła, że wydając zaskarżoną decyzję organ w żadnym zakresie nie rozpoznał całości sprawy wskazanej w odwołaniu oraz nie urzeczywistnił zasady sprawiedliwości społecznej i zasady równości opodatkowania, jednoznacznie określonych w Konstytucji RP, a więc nie rozważył w jakimkolwiek zakresie ochrony interesów podatnika, co narusza zasadę pogłębienia działaniami organów zaufania obywateli do organów.

4. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

5. W piśmie z 4 lutego 2013 r. Skarżąca podniosła, że z prawomocnych decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 30 sierpnia 2012 r. oraz Starosty W. z [...] stycznia 2013 r. wynika, że kwestionowane przez Skarżącą dane w klasyfikacji przedmiotowej nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów i budynków zostały spowodowane błędnym zapisem w ewidencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

6. Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. Nr 2012, poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jako aktu wydanego przez organ administracji publicznej, stanowi jej zgodność z prawem. W myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sprawując tę kontrolę rozstrzyga sąd w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana na powyższych zasadach kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wyrażonego na wstępie wniosku.

7. Uzasadniając podstawy do uwzględnienia skargi wyjść należy od przypomnienia, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l. grunty oraz budynki lub ich części podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. zawiera delegację ustawową przekazując radzie gminy prawo do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości zastrzegając jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. I tak, w pkt 2 powołanego przepisu określono stawki maksymalne dla budynków lub ich części różnicując je jednocześnie w zależności od rodzaju budynku - dla budynków mieszkalnych (ppkt a) lub pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (ppkt e). Podobnie w odniesieniu do gruntów maksymalne stawki podatku są zróżnicowane w zależności od rodzaju gruntu – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. stawka podatku dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego nie może przekroczyć 0,30 od 1 m² powierzchni. Przy czym w myśl art. 5 ust. 2 ww. ustawy przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu.

Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2010 Nr 193, poz. 1287, z późn. zm.), powoływana dalej jako "ustawa" – w przepisie art. 2 ust. 8 definiuje ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jako jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy nie sposób pominąć zapisów odnoszących się do nieruchomości ujawnionych w tejże ewidencji. Wypis z ewidencji, o której mowa, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 1 tego przepisu "dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Wskazany przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (§ 2). W myśl § 3 "przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach". Skorzystanie z tej możliwości wymagałoby wszakże – co oczywiste – zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej.

Zbieżne z tą konkluzją ustalenia poczyniono w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 111/11, LEX nr 896590 stwierdzono, iż "Organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów (...). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych".

Regulacje, w oparciu o które organy prowadzą ewidencję stanowią przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem).

Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych uregulowane zostały w rozdziale 3 cytowanego rozporządzenia. Z przepisów tych wynika przede wszystkim obowiązek utrzymywania operatu ewidencyjnego w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Stosownie do § 45 rozporządzenia aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1). Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia może nastąpić w dwojakim trybie: w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia, po drugie w formie decyzji administracyjnej, gdy aktualizacja operatu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub uzyskania dodatkowych dowodów (§ 47 ust. 3) i wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej.

8. Wpisy w ewidencji gruntów dokonywane są w oparciu o ściśle skonkretyzowane dokumenty, które mają odzwierciedlać aktualny stan prawny danej nieruchomości. Ewidencja gruntów i budynków ma bowiem charakter informacyjny i odzwierciedla wyłącznie dane wynikające z przedłożonych organowi dokumentów (vide: wyrok NSA z 27 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 945/10, CBOSA i przywołane tam orzecznictwo, wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 389/10, LEX 745227, wyrok NSA z 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1251/09, LEX 594994).

Na tym założeniu oparte jest ratio legis powoływanego wyżej art. 21 ustawy, bowiem nie sposób przyjąć, że ustawodawca nie chciał powiązać stawki podatkowej z rzeczywistym przeznaczeniem i charakterem nieruchomości objętej obowiązkiem podatkowym.

Należy w związku z tym zauważyć, że Skarżąca w toku postępowania sądowoadministracyjnego wywodziła, że z prawomocnych decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] sierpnia 2012 r. oraz Starosty W. z [...] stycznia 2013 r. wynika, że kwestionowane przez Skarżącą dane w klasyfikacji przedmiotowej nieruchomości zawarte w ewidencji gruntów i budynków zostały spowodowane błędnym zapisem w ewidencji.

W tej sytuacji Sąd wyraża stanowisko, że skoro podatnik wykazuje w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 O.p., że istnieją wskazane w stosownej procedurze administracyjnej przesłanki do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, to organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (art. 122 O.p.). Przeciwna wykładnia systemowa ww. przepisów prawa prowadziłaby do zbytniego formalizmu, który godziłby nie tylko w zasadę prawdy obiektywnej, ale także w zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.; dalej w skrócie: Konstytucja RP). Nie można bowiem przyjąć, że ze względu na silnie formalistyczną wykładnię art. 21 ustawy ograniczenia może doznać fundamentalna dla postępowania podatkowego zasada prawdy obiektywnej. Wniosek ten potwierdza możliwość przeprowadzenia na podstawie art. 194 § 3 O.p. przeciwdowodu względem dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p.

Ponadto podkreślić należy, że wyrażona powyżej wykładnia jest zgodna z zasadą ekonomii procesowej. Tym samym możliwa jest realizacja art. 125 O.p. na etapie postępowania podatkowego, a w przypadku kontroli decyzji zapadłej w tym postępowaniu przez sąd administracyjny – art. 7 p.p.s.a. i art. 45 Konstytucji RP.

Taki pogląd, w pełni podzielany przez skład orzekający, został wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, CBOSA.

W kontekście powyższych rozważań retoryka Skarżącej, skoncentrowana na wykazaniu, że sporny budynek znajdujący się na działce nr 613 położonej w obrębie N. gm. L. pełni funkcję typowo mieszkalną, nie pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, skoro wykazywała ona, że w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła na jej wniosek zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na mieszkalną, ze wskazaniem, że dotychczasowa klasyfikacja gruntu była błędna.

9. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, tj. oceniając zasadność zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, gwarantowanej przepisem art. 32 Konstytucji RP podkreślić należy, iż oznacza ona, że wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze państwowe oraz że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Zasada równości wobec prawa, najogólniej rzecz ujmując, oznacza nakaz jednakowego traktowania równych i podobnego traktowania podobnych, dopuszczalność uzasadnionych zróżnicowań, a także wiązanie równości z zasadą sprawiedliwości. W myśl wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 4 lutego 1997 r., P.4/96 osoby znajdujące się w takiej samej lub podobnej sytuacji należy traktować tak samo, natomiast osoby znajdujące się w odmiennej sytuacji faktycznej należy traktować odmiennie (wyrok WSA z 15 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 173/04, LEX 151533).

Zasada równości wobec prawa nie wyklucza jednak konieczności uwzględniania okoliczności konkretnego przypadku, jako że równość nie jest tym samym co identyczność. Nie jest więc sprzeczne z zasadą równości uwzględnienie cech indywidualnych poszczególnych podmiotów prawnych, a w konsekwencji doprowadzenie do tego, aby zasada ta nie miała charakteru formalnego, ale prowadziła do zapewnienia równości rzeczywistej (por. wyrok WSA z 13 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Op 4/06, CBOSA).

10. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zweryfikuje czy na podstawie powoływanych przez Skarżącą aktów administracyjnych doszło do zmian w ewidencji gruntów i budynków skutkujących zastosowaniem innej stawki podatkowej, niż przyjęta przez organ w zaskarżonej decyzji.

11. Mając na uwadze wskazane wady przeprowadzonego postępowania przez organ odwoławczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji, a na podstawie art. 152 p.p.s.a orzeczono jak w pkt 2 sentencji. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a.