Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 594/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1-2, art. 31 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 3-5, par. 20
journal: Dz.U. 1999 nr 45 poz 453
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRÓW SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI ORAZ ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ z  dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski,, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek,, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr SKO.41/2536/GG/2012 Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania S. N. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości położonych w Z., oznaczonych jako działki nr [...] i [...] oraz przekazaniu z urzędu sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu – uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek H. S. W toku postępowania geodeta uprawniony inż. A. K. dokonał czynności dotyczących rozgraniczenia zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ I instancji wskazał, że w wyniku tych czynności przy trwającym sporze granicznym nie doszło do zawarcia ugody przed geodetą i nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 1989 r. Nr 30, poz. 163 z późn. zm.). Zwrócono uwagę, że operat techniczny nr [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, dotyczący wznowienia bądź wyznaczenia punktów granicznych, w swojej zawartości zawiera niezgodny z obowiązującą ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzeniem Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości, protokół ustalenia przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów, podający jako podstawę prawną rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. Taki tryb ustalenia przebiegu granic działek może być zaś stosowany tylko przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków, a wówczas ostateczna decyzja starosty w sprawie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego kończy administracyjne postępowanie.

W przypadku ustalenia przebiegu granic w ramach operatu nr [...], zachodzi brak podstaw do wydania decyzji administracyjnej zatwierdzającej przebieg granic, w tym punktu granicznego nr [...] wskazanego na szkicu w protokole tego operatu oraz na mapie z rozgraniczenia w postępowaniu rozgraniczeniowym. Ustalenie granic z naruszeniem prawa nie może stanowić dowodu i podstawy dla wydania przez Wójta decyzji zatwierdzającej przebieg granic pomiędzy nieruchomościami (działkami nr 346 i 345).

Kolejny operat nr [...] dotyczący podziału działki numer [...], sąsiedniej dla działek nr [...] i [...], określa przebieg prawnej granicy w związku z wydaną decyzją Wójta Gminy zatwierdzającą projekt podziału nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., w punkcie oznaczonym na mapie rozgraniczenia numerem [...]. Obok punktu [...] upoważniony przez Wójta Gminy geodeta w trakcie czynności odszukał palik drewniany na wyraźnej miedzy w odległości o 0,57 m od punktu [...], oznaczony na mapie rozgraniczenia nr [...]. Operat ten zawiera jednoznaczne dane, na podstawie których istnieje możliwość wyznaczenia punktu granicznego nr [...], który stanowi początek przebiegu granicy pomiędzy działkami [...] i [...], kwestionowany jest co do jego położenia przez właściciela działki nr [...] H. S.

Podniesiono również, że operat nr [...] sporządzony dla celów uwłaszczeń, ze szkicem pomiaru liniowego działki [...], nie zawiera jednoznacznych danych geodezyjnych w postaci współrzędnych, a pomiar oparty był o granice (miedze) z roku 1972. Na podstawie obliczonej w operacie powierzchni w wydanym akcie własności ziemi [...] wykazano powierzchnię działki. Dokument może stanowić dowód dla ustalenia przebiegu granicy, ponieważ zawiera archiwalne wymiary działki, ale problem polega na tym, od którego punktu miary mają mieć swój początek, czy od punktu oznaczonego na mapie rozgraniczenia nr [...] leżącego na wyraźnej miedzy, czy też miara powinna mieć początek od punktu na mapie oznaczonego numerem [...]. W tym stanie rzeczy, dane z operatu [...] stały się – dla organu I instancji – mało wiarygodne, pomimo zatwierdzenia prawnego przebiegu granicy w punkcie [...] decyzją podziałową Wójta Gminy na podstawie operatu nr [...].

W tej sytuacji, z uwagi na spór co do przebiegu linii granicznych oraz niezawarcie przez strony ugody, jak również z tego powodu, że sprawa rozgraniczenia nie została rozstrzygnięta w trybie postępowania administracyjnego, organ uznał za konieczne skierowanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez sąd powszechny.

Od powyższej decyzji S. N. wniósł odwołanie, kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Podniósł, że w toku postępowania rozgraniczeniowego ustalone zostały granice przedmiotowych nieruchomości i nie ma żadnych podstaw do ich negowania. Organ I instancji winien zatem wydać decyzję o rozgraniczeniu, nie zaś umorzyć postępowanie i przekazać sprawę z urzędu do rozpoznania sądowi powszechnemu.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w niniejszej sprawie organ I instancji nie wykazał, aby zaistniały wątpliwości co do przebiegu granic, które nie pozwalają na wydanie przez organ I instancji decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Jako uzasadnienie dla swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na niezawarcie przez strony postępowania ugody oraz wadliwość dokumentów stanowiąca przeszkodę do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, dokonał przy tym niezrozumiałego opisu – wadliwych w jego ocenie – dokumentów, które nie figurują w aktach sprawy i nie wiadomo, czy były w ogóle wzięte pod uwagę przez upoważnionego w niniejszej sprawie geodetę dokonującego czynności.

Zdaniem Kolegium, okoliczność niezawarcia przez strony ugody nie jest wystarczająca dla zastosowania trybu, o którym mowa w art. 34 ustawy. Koniecznym jest dodatkowo stwierdzenie braku podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, ze wskazaniem przeszkód (braków, rozbieżności) uniemożliwiających wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Podkreślono, że istnienie istotnych rozbieżności w zebranym w sprawie materiale dowodowym co do przebiegu granic, nie zostało wykazane (uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niezrozumiałe). Pomimo braku ugody i dalszego sporu stron co do przebiegu granic, obligowało to organ administracji do wydania decyzji w trybie art. 33 ust. 1 ustawy, po uprzednim wykonaniu czynności wskazanych w ust. 2 tego artykułu, to jest dokonaniu przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami (w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia) oraz włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Kolegium zauważyło, że organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do sporządzonych w toku postępowania przez upoważnionego geodetę dokumentów, wykonanych czynności rozgraniczeniowych, czy też do wniosków końcowych. Nie jest zatem wiadomo, czy jego czynności wykonane zostały – w ocenie organu – w sposób prawidłowy, czy też nie (wówczas winien zwrócić dokumentację geodecie do poprawy i uzupełnienia) oraz czy organ I instancji wziął je w ogóle pod uwagę przy wydawaniu decyzji. Brak jest również ustosunkowania się organu I instancji do podnoszonych przez strony w toku postępowania zarzutów i uwag.

W ocenie Kolegium decyzja z dnia [...] maja 2012 r. pozbawiona jest również uzasadnienia prawnego, bowiem samo przytoczenie przepisów prawa, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wymogu tego nie spełnia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję skarżąca H. S. wniosła o jej uchylenie zarzucając organowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zwróciło uwagi organowi I instancji, że materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie wymaga uzupełnienia, czy poprawienia. Z uwag Kolegium nie wynika także, aby miało ono wątpliwości co do interpretacji dowodów zebranych w sprawie.

W ocenie skarżącej wadliwość decyzji w kwestii uzasadnienia organ odwoławczy mógł z łatwością usunąć w oparciu o własne kompetencje i prowadzone postępowanie. Zarzuciła, że z argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji można odnieść wrażenie, że organ odwoławczy był przekonany jaka powinna być merytoryczna decyzja w niniejszej sprawie. Z jednej strony bowiem Kolegium podnosi, że w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do granic, a z drugiej strony, że ustalenia organu pierwszej instancji powinny prowadzić do innego rozstrzygnięcia (to jest decyzji o rozgraniczeniu).

Reasumując skarżąca podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie zgromadzonego już materiału dowodowego mogło wydać decyzję merytoryczną, kończącą postępowanie administracyjne. Wydanie decyzji kasatoryjnej narusza w jej ocenie zasadę dwuinstancyjności i szybkości postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem podniesione w niej zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269, z późn. zm. oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."). Ocena ta polega na zbadaniu, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa (materialnego i procesowego), a jeżeli doszło do ewentualnego naruszenia przepisów prawa, czy skala tego naruszenia uzasadnia zastosowanie rozstrzygnięć przewidzianych w art. 145-149 p.p.s.a.

Przystępując do oceny zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012 r. należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a., a postępowanie odwoławcze charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz organ odwoławczy jest obowiązany ponownie sprawę rozpoznać i stosownie do wyników postępowania sprawę rozstrzygnąć.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Oznacza to, że uchylenie decyzji na omawianej podstawie wchodzi w rachubę w sytuacji, kiedy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo co prawda postępowanie takie przeprowadził, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy postępowania. Zdanie drugie cytowanego przepisu wskazuje, że przekazując sprawę organ odwoławczy może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponieważ przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, dlatego niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Tym samym dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji jest ograniczona wymogiem spełnienia wyżej powołanych przesłanek.

W rozpoznawanej sprawie, z racji jej charakteru – kontroli ograniczającej się do oceny legalności decyzji kasacyjnej – rozważeniu podlegała więc kwestia spełnienia przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a., uprawniających organ odwoławczy do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić należy, że stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznać należy za prawidłowe.

Postępowanie rozgraniczeniowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek H. S. z dnia [...] lipca 2011 r. Wniosła ona o rozgraniczenie nieruchomości położnej w Z. oznaczonej jako działka nr [...], której jest właścicielem, z działką nr [...] stanowiącą własność S. N. – z uwagi na istniejący spór co do przebiegu granic tych nieruchomości (k. 1-2 akt administracyjnych).

Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Wójt Gminy upoważnił geodetę inż. A. K. do przeprowadzenia czynności geodezyjno-technicznych w postępowaniu rozgraniczeniowym, których celem miało być ustalenie na gruncie przebiegu prawnych granic przedmiotowych nieruchomości na odcinku ich przylegania oraz trwała stabilizacja punktów granicznych znakami granicznymi naziemnymi i podziemnymi oraz wykonanie dokumentacji geodezyjno-technicznej (k. 13 akt administracyjnych).

Podstawę prawną przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego stanowią przepisy art. 29 i nast. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.).

W myśl art. 33 ust. 1 tej ustawy, wójt wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Według zaś art. 33 ust. 1 ustawy, strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 34 ust. 1 ustawy, jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Wówczas wójt umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 2 ustawy).

Zgodnie z delegacją zawartą w art. 32 ust. 6 ustawy, rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic oraz sposób i tryb dokonywania przez geodetę czynności i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu, określa rozporządzenie Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453). Podstawę ustalenia przebiegu granic nieruchomości stanowią dokumenty: stwierdzające stan prawny nieruchomości i określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości (§ 3 rozporządzenia). Stan prawny obrazują dokumenty wymienione w § 4 rozporządzenia, natomiast dokumentami służącymi określeniu granic i punktów granicznych są dokumenty wymienione w § 5 rozporządzenia. Należą do nich m.in. dokumenty geodezyjne zawierające dane liczbowe do ustalenia granic, a w razie ich braku, mapy i plany obejmujące granice lub inne elementy pozwalające na odtworzenie granic. Jeśli przebieg granicy został ustalony, geodeta wskazuje go stronom, stabilizuje punkty graniczne, sporządza protokół graniczny i wykonuje pomiar granicy oraz elementów zagospodarowania, mających znaczenie dla określenia jej przebiegu. Czynności dokonane przez geodetę znajdują odzwierciedlenie w protokole granicznym, który – stosownie § 20 rozporządzenia – powinien zawierać między innymi: datę sporządzenia dokumentu oraz podpisy stron i geodety.

W niniejszej sprawie geodeta uprawniony inż. A. K. przy piśmie z dnia [...] października 2011 r. (k. 20 akt administracyjnych), przedstawić miał Wójtowi Gmina do oceny operat rozgraniczenia działki nr [...] z działką nr [...], jednakże w aktach administracyjnych tego operatu brak. Powyższe pismo wraz z załącznikami wpłynęło do Urzędu Gminy w dniu [...] października 2011 r. Z upoważnienia Wójta Gminy oceny przedłożonego operatu dokonał geodeta W. W. stwierdzając, że dokumentacja rozgraniczeniowa wykonana w ramach administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (k. 21 akt administracyjnych). Jednocześnie pismem z dnia [...] listopada 2011 r. organ poinformował stronę postępowania S. N., że na wskazany dzień nie dostarczono operatu dotyczącego rozgraniczenia (k. 23 akt administracyjnych).

Zwrócić przy tym należy uwagę, że w aktach administracyjnych dołączonych do niniejszej sprawy znajduje się złożona do Urzędu Gminy dopiero w dniu [...] grudnia 2011 r. przez geodetę inż. A. K., kopia akt postępowania dla Sądu Rejonowego o rozgraniczenie spornych nieruchomości (k. 27 akt adm.), zawierająca m.in. opinię w sprawie przebiegu spornej granicy z dnia [...] października 2011 r. (k. 30-32 akt adm.), protokół graniczny z czynności ustalenia przebiegu granicy podjętych w dniu [...] października 2011 r. (k. 35-40 akt adm.) oraz protokół ustalenia granic z dnia [...] października 2012 r. (k. 41-42 akt adm.).

Analizując decyzję pierwszoinstancyjną Kolegium zobligowane było dokonać własnej oceny, czy rzeczywiście zebrane w toku postępowania rozgraniczeniowego dowody nie były wystarczające dla ustalenia przebiegu granicy. Na taką bowiem okoliczność powołał się Wójt Gminy w decyzji z dnia [...] maja 2012 r. umarzając postępowanie rozgraniczeniowe i przekazując sprawę z urzędu do rozpoznania przez sąd. Ocena taka nie była jednak możliwa, z uwagi na braki w aktach sprawy dotyczące dokumentacji geodezyjno-kartograficznej. Geodeta dokonujący czynności powołał się w tym zakresie na operaty techniczne o nr ewidencyjnych: [...], [...] oraz [...] i jak wynika z treści decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2012 r. były one przedmiotem analizy organu I instancji. Nie zostały one jednak załączone do akt niniejszego postępowania, w związku z czym zarówno organ odwoławczy jak i Sąd pozbawione zostały możliwości zweryfikowania prawidłowości stanowiska Wójta Gminy .

W konsekwencji – w ocenie Sądu – zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze sformułowało zarzut braku wykazania przez Wójta Gminy w jego decyzji, że dowody i dane, którymi dysponowały organ w postępowaniu rozgraniczeniowym nie były wystarczające dla określenia przebiegu prawnej granicy pomiędzy rozgraniczanymi nieruchomościami. Podkreślenia zaś wymaga, że dla sformułowania takiej oceny niezbędna jest pełna analiza wszystkich zebranych w sprawie dowodów, w tym dokumentów, z odniesieniem się do zdarzeń prawnych wynikających z czynności prawnych, orzeczeń sądowych, ostatecznych decyzji administracyjnych, które mogłyby wpływać i potwierdzać stan prawny rozgraniczanych nieruchomości, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Spór graniczny jest bowiem sporem o prawo własności. Oczywistym jest przy tym, że do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości nie jest wymagana zgoda właścicieli rozgraniczanych nieruchomości, pomiędzy którymi istnieje spór graniczy co do przebiegu linii granicznej, decyduje bowiem w tej kwestii materiał dowodowy dokumentujący stan prawny nieruchomości, który zebrać i rozpatrzyć winny organy, o ile oczywiście pozwala on na określenie przebiegu prawnych granic nieruchomości. W tej sprawie materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji zawiera istotne luki oraz nie został należycie oceniony (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.).

Czynności ustalenia przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta, a przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 1 i 2 ustawy). Jeżeli brak jest takich danych lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (art. 31 ust. 3 ustawy). W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodeta posiada moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne).

W stanie faktycznym tej sprawy brak pewności, czy rzeczywiście nie było możliwe podjęcie decyzji o rozgraniczeniu w sytuacji, w której uzasadniony jest argument Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w decyzji Wójta Gminy brak w istocie rzetelnej oceny prawidłowości czynności rozgraniczeniowych wykonanych przez geodetę inż. A. K. W uzasadnieniu decyzji Wójta istnieją sprzeczne stwierdzenia odnośnie tego, czy czynności geodety były prawidłowe, czy też nie.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Zarzut wskazujący na możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez Kolegium (wydania decyzji o rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości), nie jest uprawniony. Należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja w okolicznościach faktycznych tej sprawy – uwzględniając sposób prowadzenia postępowania przez organ I instancji oraz treść zapadłego rozstrzygnięcia – jest uzasadniona i przybrała właściwą formę decyzji kasacyjnej opartej na przepisie art. 138 § 2 k.p.a. Ze względu na stwierdzone istotne braki w przeprowadzonym przez organ I instancji postępowaniu, nienależytym zebraniu i ocenie materiału dowodowego, czemu dał wyraz organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stanowisko to Sąd podziela. Zaskarżona decyzja z uwagi na jej treść ze swej istoty nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, a jedynie powoduje, że sprawa winna zostać rozpatrzona ponownie przez organ I instancji, który prowadząc ponownie postępowanie administracyjne od początku, winien wyeliminować wszelkie błędy wskazane w decyzji organu odwoławczego. W rozpoznawanej sprawie zakres koniecznego do uzupełnienia postępowania wskazany został przez organ odwoławczy i mieści się w pojęciu "konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części", gdyż zebrany materiał dowodowy jest w istotnym stopniu niekompletny. To właśnie prowadzenie postępowania w takim zakresie przez organ odwoławczy i wydanie pozytywnej decyzji merytorycznej dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W konsekwencji, organ I instancji po zastosowaniu się do wszystkich wskazań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji będzie zobowiązany uzupełnić materiał dowodowy sprawy, ocenić prawidłowość czynności wykonanych przez geodetę w postępowaniu dotyczącym ustalenia granic, ustalić, czy w zebranych dowodach rzeczywiście istnieją rozbieżności co do przebiegu granic pomiędzy rozgraniczanymi nieruchomościami, czy istotnie nie istnieje porozumienie stron co do tego, jak granice winny przebiegać, a wreszcie organ obowiązany będzie przesądzić kwestię ustalenia lub braku możliwości ustalenia przebiegu prawnych granic nieruchomości na podstawie kompleksowej analizy materiału dowodowego sprawy. Ostatecznie organ po zebraniu i analizie całokształtu materiału dowodowego odniesie się do zarzutów stron postępowania i wyda decyzję administracyjną, której uzasadnienie spełniać będzie wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając przytoczone motywy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.