Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 376/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c)
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 107 § 3, art. 146 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 52 ust. 2 pkt 1, pkt 1a, art. 53 ust. 4 pkt 13, ust. 5e pkt 2, art. 54 § 1 pkt 2c i 3
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: § 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. b, § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1071
law: Rozprządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi A. sp. j. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022 r. nr SKO.415/401/2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr RGP.6733.010.2022.EŁ; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej A. sp. j. w S. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Spółki "A." Sp. j. z/s w S. (dalej w skrócie: "Spółka", "strona skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 20 grudnia 2022 r. nr SKO.415/401/2022 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej: "k.p.a.") oraz art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 – dalej "u.p.z.p.").

Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Spółka P. Sp. z o.o. w W. złożyła 12 maja 2022 r. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.

Wójt Gminy [...] decyzją 12 sierpnia 2022 r. nr RGP.6733.010.2022.EŁ (sprostowaną postanowieniem z 19 grudnia 2022 r. nr RGP.6733.010.2022.EŁ) ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z linią zasilającą i kanalizacją kablową" na części działki nr [...], położonej w miejscowości S., gm. [...].

Organ podał, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja spełnia wymogi z zakresu ochrony środowiska oraz pozostałe wymogi przewidziane przepisami prawa.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka domagając się jej uchylenia w całości i odmowę ustalenia lokalizacji celu publicznego, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygniecie, tj.:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli, w szczególności:

- decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana bez dokonania oceny charakteru planowanej inwestycji, bez analizy rzeczywistych parametrów technicznych i użytkowych planowanej instalacji, obszarów występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na zdrowie ludzi w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia, faktycznego wpływu na środowisko, a jedynie w oparciu o stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku i przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia z dnia 2 marca 2022 r. oraz analizie z dnia 14 czerwca 2022 r. sporządzonych na jego zlecenie,

- decyzja została wydana bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania administracyjnego oraz ustaleń kluczowych faktów, w tym brak wyjaśnienia, czy w pobliżu realizowanej inwestycji są inne obiekty wytwarzające pola elektromagnetyczne, które mogą doprowadzić do kumulacji pól elektromagnetycznych, co będzie miało negatywne oddziaływanie nie tylko na zdrowie, ale również na środowisko, a także brak wyjaśnienia, czy przedmiotowa inwestycja umożliwia pochylenie anten tzw. tilt, a tym samym czy istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania,

- brak jednoznacznego ustalenia czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów charakteryzujących oddziaływanie na środowisko pól elektromagnetycznych w środowisku wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z 17 grudnia 2019 r. w zw. z art. 121 pkt 1 Prawa ochrony środowiska, a w szczególności jakie wartości dla planowanej inwestycji osiągną parametry fizyczne takie jak: składowa elektryczna, składowa magnetyczna oraz gęstość mocy oraz wpływu stacji bazowych telefonii komórkowej (pola elektromagnetycznego) na zdrowie ludzi, a poprzestanie na powtórzeniu stwierdzeń przedstawionych przez wnioskodawcę w załączonym do wniosku dokumencie – analizie z 14 czerwca 2022 r. sporządzonej na jego zlecenie bez dokonania jakiejkolwiek oceny i własnej analizy,

- brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem oceny faktycznego obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, rzeczywistych parametrów technicznych i użytkowych planowanej instalacji, wpływu na środowisko, negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na życie i zdrowie mieszkańców pobliskich terenów, jak również wspólników spółki "A." Sp. j., która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, osób w niej pracujących, a także jej klientów, pomimo tego, że prawidłowe rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie wymagało zasięgnięcia wiadomości specjalnych,

- brak przeprowadzenia wizji lokalnej w celu weryfikacji stanu faktycznego podanego przez inwestora,

b) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ pierwszej instancji do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa,

c) art. 8 i 80 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie w sprawie wyłącznie na podstawie dokumentów przedstawionych przez inwestora, tj. kwalifikacji przedsięwzięcia z dnia 2 marca 2022 r. oraz analizie z dnia 14 czerwca 2022 r. sporządzonych na jego zlecenie w stosunku, do których organ pierwszej instancji nie przeprowadził właściwej analizy, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów,

d) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizacje zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia, w ocenie skarżących, dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

Odwołująca się Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 50 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 i ust. 2 pkt 2c u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o niezweryfikowany pod kątem charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko,

b) art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

c) art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 141 ust. 2 z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.), bowiem udowodnione jest naukowo, że instalacja będzie powodować uszczerbek na zdrowiu ludzi i może spowodować zagrożenie życia, a decyzja nie uwzględnia potrzeb interesu społecznego oraz ignoruje prawa jednostki i mieszkańców do ochrony zdrowia,

d) art. 121 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z 17 grudnia 2019 r. poprzez ich niezastosowanie i określenie dopuszczalnych norm pola elektromagnetycznego z pominięciem wskazanych przepisów,

e) art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez jego niezastosowanie i stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wbrew zasadzie przezorności wynikającej ze wskazanego przepisu,

f) § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy ustalenie wpływu na środowisko danej stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uprzedniego zbadania, czy ewentualne nakładanie się bądź nachodzenie wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny nie spowoduje, że moc promieniowania przekroczy warunki dopuszczalne.

Odwołanie od decyzji Wójta złożyli także A.M. i Ł.O. Postanowieniem z 20 grudnia 2022 r. (SKO.415/401/2022) SKO w Rzeszowie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Natomiast SKO w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania Spółki, wskazaną na wstępie decyzją z 20 grudnia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

SKO wskazało, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego i nie zachodzą przesłanki określone w art. 56 u.p.z.p., czyli niezgodność z przepisami odrębnymi, które nakazywałyby wydanie decyzji odmownej.

SKO wyjaśniło, że w toku prowadzonego postępowania doszło do zmiany przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Z dniem 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). Zmianie uległy regulacje rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Od dnia 4 czerwca 2022 r. nie obowiązuje § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 10 września 2019 r.

Kolegium wskazując na § 2 rozporządzenia z 5 maja 2022 r. wyjaśniło, że wolą prawodawcy było zniesienie wymogu konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji radiokomunikacyjnych, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. Konsekwencją ww. przepisu jest to, że w ramach postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego brak jest podstaw do analizowania wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. Przedmiotowa inwestycja nie jest objęta wykazem przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. Projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania dotyczących negatywnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie mieszkańców.

SKO zwróciło także uwagę, że rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r. jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm. - zwana dalej "ustawą o udostępnianiu informacji"). Planowana inwestycja w konsekwencji opisanych powyżej zmian w regulacjach prawnych nie może być rozpatrywania i analizowana w kategoriach wynikających z ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o udostępnianiu informacji ilekroć w tej ustawie jest mowa o środowisku - rozumie się przez to środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 3 pkt 39 tej ustawy przez środowisko rozumie się ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo ochrony środowiska przez oddziaływanie na środowisko rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi.

Kolegium podniosło, że konsekwencją braku podstaw do rozpatrywania planowanej inwestycji pod kątem uregulowań ustawy o udostępnianiu informacji jest niezasadność zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Odnośnie zarzutu braku zawiadomienia strony odwołującej o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej SKO, powołując się na art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśniło, że działka nr ewid. [...], na której inwestor planuje przedsięwzięcie stanowi własność W.N. Zawiadomienie Wójta Gminy [....] z dnia 16 maja 2022 r. o wszczęciu postępowania zostało na piśmie przekazane inwestorowi i właścicielowi działki nr ewid. [...]. Pozostałe strony postępowania, w tym "A." Sp. j. zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia. W tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji, było zgodne z art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

Kolegium wskazało także, że krąg stron postępowania został prawidłowo ustalono. Stronom zapewniono pełny udział w każdym stadium postępowania. Przeprowadzono wymagane uzgodnienia z organami specjalistycznymi.

Odrębne skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyżej opisaną decyzję Kolegium złożyli "A." Sp. j. w S. oraz W.P. i K.P. Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 maja 2023 r., sygn. II SA/Rz 377/23 WSA w Rzeszowie odrzucił skargę W.P. i K.P.

Natomiast skarżąca Spółka we wniesionej skardze kwestionowanej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:

a) art. 15 k.p.a. poprzez zapewnienie wyłącznie w sposób iluzoryczny postępowania dwuinstancyjnego,

b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości w sytuacji, gdy decyzja organu I Instancji winna być uchylona w całości,

c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli, w szczególności:

- brak dokonania oceny charakteru planowanej inwestycji, bez analizy rzeczywistych parametrów technicznych i użytkowych planowanej inwestycji, obszarów występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na zdrowie ludzi w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego, faktycznego wpływu na środowisko, a jedynie w oparciu o stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku i przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia z dnia 2 marca 2022 r. oraz analizie z dnia 14 czerwca 2022 r. sporządzonych na jego zlecenie;

- brak jednoznacznego ustalenia czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów charakteryzujących oddziaływanie na środowisko pól elektromagnetycznych w środowisku wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z 17 grudnia 2019 r. w zw. z art. 121 pkt 1 p.o.ś.

d) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ I Instancji do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa,

e) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia, w ocenie skarżących, dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;

2. przepisów prawa materialnego:

a) art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

b) art. 54 u.p.z.p. poprzez jego nieuwzględnienie i utrzymanie przez Kolegium decyzji organu I instancji, pomimo że decyzja ta nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych dla tego rodzaju decyzji określonych w ww. przepisie.

c) art. 50 ust. 1 w zw. art. 52 ust. 1 i ust. 2 pkt 2c u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie i utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, która została wydana niezgodnie z wnioskiem Inwestora (wysokość całkowita wieży została ustalona we wniosku na 37,3 m),

d) art. 56 zd. 2 u.p.z.p. poprzez jego zastosowanie pomimo tego, że przepis ten w powyższym zakresie należałoby uznać za niekonstytucyjny.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W rozwinięciu zarzutów strona skarżąca zarzuciła, że Kolegium ograniczyło się jedynie do oceny przedmiotowej sprawy pod kątem kierowanych zarzutów w zakresie wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie ludzi, uznając argumenty podnoszone przez skarżącego za bezzasadne, wobec uchylenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 15 k.p.a. organ II Instancji zaniechał przeprowadzenia w niniejszej sprawie postępowania merytorycznego. Zarzucono brak dokonania analizy treści decyzji organu I Instancji pod kątem ustalenia, czy decyzja ta zawiera wszystkie elementy składowe decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określone w art. 54 u.p.z.p., który to przepis rozszerza obligatoryjne elementy decyzji wskazane w art. 107 § 1 k.p.a.

Zarzuciła zbyt ogólnikowe określenie rodzaju inwestycji w przedmiotowej decyzji organu I instancji. Wskazała na brak m. in. pełnych ustaleń w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, jak również odnośnie ochrony środowiska i zdrowia ludzi czy wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Powyższe oznacza, że decyzja organu I Instancji nie spełniała wymagań z art. 54 u.p.z.p. Ponadto decyzja ustalająca lokalizację inwestycji w zakresie łączności publicznej polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w tym typu anten z jakich składać ma się planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości. Ww. informacji w decyzji organu I Instancji brak. Jakkolwiek w ww. decyzji wskazano, że budowa ma obejmować m.in. instalacje radiokomunikacyjną składającą się z anten sektorowych, tak nie wskazano, co istotne, ich ilości, tj. ile zostało dopuszczonych do montażu (co niewątpliwie winno być precyzyjnie określone, ilości tak istotnych anten, jakimi są anteny sektorowe nie powinno się pozostawiać domysłom), a także wysokości zawieszenia tych anten (wysokości montażu). Wymienione elementy nie mogą być opisane ogólnikowo, a powinny być precyzyjnie wskazane w treści decyzji, bowiem organ wydający w następnym etapie decyzję o pozwoleniu na budowę nie jest uprawniony do dokonywania wykładni decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustalania jej właściwej treści.

W decyzji brak określonej mocy zarówno anten sektorowych, jak i anten radiolinii, które to mogłyby zostać montowane na wieży, jak również zaniechano ich konkretnej charakterystyki (w tym co do emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny).

Zdaniem skarżącej Spółki w decyzji organu I instancji winny być określone m. in. warunki ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie.

Organ I instancji, wbrew stanowisku organu II instancji, powinien ponownie przeprowadzić postępowanie w tym zakresie i wyjaśnić w oparciu o wiedzę specjalistyczną, przeprowadzenie wizji lokalnej czy przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludzi, jak również czy projektowana instalacja uwzględnia ochronę przed polami elektromagnetycznymi polegającą na utrzymaniu poziomów pól elektromagnetycznych poniżej wartości dopuszczalnych.

Skarżący zauważa nadto, że realizacja przedmiotowej inwestycji wpłynie znacząco na utratę wartości sąsiednich działek, na których zlokalizowana jest firma skarżącego, jak również wiązać się będzie ze spadkiem przychodów firmy skarżącego, spowodowanym zasłonięciem części ekspozycyjnej ich salonu.

Strona skarżąca zwróciła uwagę, że w decyzji organu I instancji, w warunkach i wymaganiach dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, że budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej ma obejmować wieżę wolnostojącą do wysokości 34,7 m (wraz z fundamentem oraz odgromnikiem), podczas gdy we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego Inwestor (P. Sp. z o.o.) jako charakterystyczne parametry obiektu wskazał projektowaną wysokość minimalną i maksymalną 37,3 m. Powyższe oznacza, że organ I instancji, czego nie dostrzegł organ II Instancji, wydawał decyzję sprzeczną z wnioskiem Inwestora.

Ponadto wysokość przedmiotowej stacji bazowej zgodnie z decyzją organu I instancji (utrzymanej w mocy przez organ II instancji) to 34,7 m, zaś najwyższy budynek w tej części gminy [...] ma około 15 m. Skarżąca Spółka zaznaczyła, że postawienie tak wysokiego masztu naruszy ład przestrzenny i zdegraduje wspólną przestrzeń publiczną, której krajobraz i estetyka architektury jest integralną częścią, a zatem jest sprzeczne z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr RGP.6733.010.2022.EŁ (sprostowaną postanowieniem z 19 grudnia 2022 r. nr RGP.6733.010.2022.EŁ) o lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z linią zasilającą i kanalizacją kablową" na części działki nr [...], położonej w miejscowości S., gm. [....]

Stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo z obrazą art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło przełożyć się na wynik sprawy.

Problematyczna jest już identyfikacja treści wniosku inwestora przez organy. W punkcie 6 wniosku teren objęty wnioskiem opisano jako działkę ewidencyjną nr [...] w S. W punkcie 7.2 wniosku, zatytułowanym "sposób wyznaczenia terenu inwestycji wskazanego w punkcie 6, zaznaczono, że teren inwestycji obejmuje część działki ewidencyjnej, a z punktu 7.2.1 wniosku wynika, że powierzchnia terenu inwestycji wynosi 144 m2. Na mapie dołączonej do wniosku (k. 63) teren inwestycji objęty wnioskiem obejmuje prostokąt wyznaczony literami ABCD i obejmuje całą działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 0,4071 ha (k. 8). Zaistniałej rozbieżności organy w żaden sposób nie wyjaśniły opisując w zaakceptowanej przez SKO decyzji organu I instancji w nazwie inwestycji obejmującej jej miejsce - "na działce (część) o nr [...]". W pkt 2 tej decyzji teren inwestycji opisano tak jak na załączniku graficznym do decyzji lit. ABCD, czyli jako obejmujący całą działkę [...].

Przesądza to o naruszeniu przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1 i ust. 2 pkt 1a u.p.z.p., gdyż granice terenu inwestycji nie zostały w sposób pewny wskazane we wniosku.

Świadczy to również o naruszeniu art. 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., gdyż linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie lit. ABCD nie odpowiadają żądaniu wniosku w części tekstowej.

W toku postępowania administracyjnego wniosek inwestora został zmieniony pismem z dnia 24 czerwca 2022 r. (k. 132). Zmiana dotyczyła projektowanego zjazdu publicznego na zjazd indywidualny. Nastąpiła ona po uzgodnieniu projektu decyzji przez GDDKiA postanowieniem z dnia 15 czerwca 2022 r. (k. 110).

Nawet przyjąwszy, że powyższe uzgodnienie dotyczy wyłącznie obszaru przyległego do pasa drogi krajowej nr [...] Z.-K., to organ prowadzący postępowanie powinien wypowiedzieć się na temat możliwości połączenia działki inwestycyjnej z drogą gminną, której jest zarządcą za pomocą zjazdu indywidualnego. Chodzi tu o opinię, stanowisko zarządcy drogi gminnej nr [...] o możliwości zorganizowania zjazdu indywidualnego na działkę inwestycyjną. W kontrolowanej sprawie nie uzyskano takiego stanowiska czy opinii zarządcy drogi.

Wójt Gminy [...] jest zarówno organem właściwym w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i zarządcą drogi, w związku z czym tożsamość organu zwracającego się i organu uzgadniającego wyklucza najpierw zastosowanie art. 106 k.p.a., a później również art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., bowiem nie może on dokonywać "autouzgodnienia" z samym sobą. Wobec czego uzyskanie w trakcie postępowania jego opinii co do treści wniosku inwestora byłoby wystarczające.

Przesądza to jednak o tym, że zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich koniecznych informacji co do obsługi terenu inwestycji w zakresie infrastruktury i komunikacji z obrazą art. 54 ust. 1 pkt 2c u.p.z.p.

Kontrolowana decyzja została wydana także z obrazą art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p.

Projekt decyzji (k. 87), który został milcząco uzgodniony z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p. (k. 140) zawierał błąd co do wysokości projektowanej wieży, określając ją na wysokości do 34,7 m (punkt 2.1.2a). Błąd ten został powielony w decyzji (k. 160).

Organ po wydaniu decyzji sprostował ją postanowieniem z dnia 19 grudnia 2022 r. wpisując wysokość wieży maksymalnie do 37,3 m(k. 319), zgodnie z żądaniem wniosku (k. 66).

Problem w tym, że uzgodnienie z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego dotyczyło wieży o wysokości prawie 4 metry niższej, w związku z czym zdaniem Sądu nie doszło do prawidłowego uzgodnienia projektu decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p.

Kolejną kwestią jest pominięcie w wydanych decyzjach faktu, że na terenie inwestycji istnieją także inne gazociągi wysokiego ciśnienia eksploatowane przez innych operatorów niż G. (k. 412). G. S.A. zaopiniował projekt decyzji na podstawie art. 53 ust. 5e u.p.z.p. pismem z dnia 14 czerwca 2022 r., w zakresie gazociągów DN 700 i DN 400. Organ nie zbadał, zgodnie z sugestią G. S.A., kwestii występowania na terenie inwestycji innych gazociągów wysokiego ciśnienia w dyspozycji GK [...]. Przesądza to o naruszeniu przepisów postępowania (art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a.) w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 53 ust. 5e pkt 2 u.p.z.p. przed wydaniem decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego występuje o opinię operatora przesyłowego gazowego w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów leżących w odległości nie większej niż:

a) 65 metrów od osi gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy mniejszej niż 500 mm lub równej 500 mm,

b) 100 metrów od osi gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy większej niż 50,0 mm.

Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub operator systemu przesyłowego gazowego przedstawia opinię, o której mowa w ust. 5e, w terminie nie dłuższym niż 2 tygodnie od dnia otrzymania wniosku o jej przedstawienie. Nieprzedstawienie opinii w tym terminie uważa się za przedstawienie opinii pozytywnej.

Należy więc ustalić jakie gazociągi wysokiego ciśnienia inne niż DN 400 i DN 700 w dyspozycji G. S.A. znajdują się na terenie inwestycji i zbadać czy konieczne jest uzyskanie opinii (j.w.) oraz w razie potrzeby ją uzyskać.

Ponadto z analizy funkcji i zagospodarowania terenu – załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji wynika, że na działce inwestycyjnej znajduje się gazociąg DN 180. Zamierzenie inwestycyjne znajduje się w obszarze strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu DN 180, DN 400 i DN 700, oraz strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach gazociągu.

Na załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji (k. 136) wyrysowano zasięg strefy kontrolowanych gazociągów DN 400 i DN 700 zgodnie z opinią G. S.A. Brak jest jakiejkolwiek informacji o strefie kontrolowanej i strefie bezpieczeństwa gazociągu DN 180, mimo że w treści uzasadnienia decyzji (pkt 13 b i c na str. 4 decyzji organu I instancji) organ powołuje się na nie. W sentencji decyzji – pkt 2.1.6 jest mowa tylko o gazociągach DN 400 i DN 700. Należy więc podjąć kroki aby ustalić parametry gazociągu DN 180 i ustalić jego strefy kontrolowane i bezpieczeństwa, w razie potrzeby uzyskać opinię na podstawie art. 53 ust. 5e u.p.z.p.

Zgodnie z treścią decyzji zamierzenie inwestycyjne znajduje się w obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 428, 784 i 000), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 ww ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wiąże właściwe organy przy sporządzaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda przekazuje niezwłocznie wydane decyzje o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej właściwym wójtom (burmistrzom, prezydentom miasta).

Decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej jest wiążąca dla właściwych organów w zakresie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę.

Oznacza to, że decyzja ta powinna zostać zidentyfikowana, opisana datą, numerem i znajdować się w aktach sprawy (ewentualne w najistotniejszej dla sprawy części) także w celu weryfikacji treści kontrolowanej decyzji. Brak ten przesądza o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł przełożyć się na wynik sprawy.

Odnośnie podniesionych w skardze zarzutów sprowadzających się do niezbadania przez organy kwestii wpływu planowanej inwestycji na środowisko i zasady dobrego sąsiedztwa Sąd stwierdza, że ich rozpatrywanie wiążąco będzie możliwe po ustaleniu prawidłowo stanu faktycznego sprawy. Na tym etapie postępowania Sąd podkreśla jedynie, że zasada dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczy decyzji o warunkach zabudowy i nie ma zastosowanie do lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Sąd podziela także stanowisko SKO, że istotny w sprawie jest fakt, iż z dniem 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). Zmianie uległy ważne dla niniejszej sprawy regulacje rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.).

W myśl § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. uchyleniu uległ przepis § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., zaś w myśl g 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. uchyleniu uległ przepis g 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.

Od dnia 4 czerwca 2022 r. nie obowiązuje już wobec powyższego § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r" zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Od dnia 4 czerwca 2022 r. nie obowiązuje także § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Należy zwrócić uwagę na treść § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r.; stanowi on, że: "Do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust 1 pkt 7 oraz w § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa to art 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem".

Powyższe oznacza, iż wolą prawodawcy było zniesienie wymogu konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji radiokomunikacyjnych, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.