Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 261/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 187 par. 1,  art. 187 par. 2, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 65 ust. 1a
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Ilona Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 686/14 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Ł. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 16 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 686/14 oddalił skargę M. C. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi (dalej: Dyrektor IC) z 3 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Decyzją z 3 czerwca 2014 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję własną z 6 marca 2014 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z 31 stycznia 2012 r. określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2006 r.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi decyzją z 25 października 2011 r. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2006 r. z tytułu sprzedaży oleju opałowego w ilości 405.377 litrów trzem odbiorcom, w tym sprzedaży 282.826 litrów oleju opałowego firmie A. S.. Podstawę określenia zobowiązania podatkowego stanowiły faktury sprzedaży wystawione przez skarżącego dla firmy A. S., które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Do faktur załączone były oświadczenia kupującego, tj. A.S., o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze. Oświadczenia podpisywał pracownik firmy J. W., który nie posiadał upoważnienia do działania w imieniu firmy A.S. Badania grafologiczne Centrum Badań Kryminalistycznych w Bydgoszczy potwierdziły, że podpisy A. S. na oświadczeniach o przeznaczeniu nabywanego oleju opałowego były sfałszowane. Powyższa okoliczność dyskwalifikowała te oświadczenia jako dokumenty uprawniające do skorzystania przez sprzedającego olej opałowy, tj. przez firmę M. C., z obniżonej stawki akcyzy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora IC z 31 stycznia 2012 r., która nie została zaskarżona do sądu administracyjnego.

Skarżący 14 listopada 2013 r. wystąpił do organu o wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora IC. Jako przesłankę prawną wznowienia postępowania wskazał art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.), tj. ujawnienie przez skarżącego 5 listopada 2013 r. informacji internetowej, dotyczącej prowadzenia przez Urząd Celny w Łodzi postępowania w sprawie handlu paliwem na stacji paliw przy ul. Ptasiej 8 w Łodzi, która prowadzona jest przez firmę A.S., do której skarżący dostarczał olej opałowy. Jako przesłankę wznowienia wskazano także ujawnienie personaliów i adresu zamieszkania mężczyzny o imieniu "J.", który kupował olej opałowy od M. C. na rzecz firmy A.S.i odbierał olej na stacji paliw w Łodzi przy ul. P. W piśmie zawarto ponadto wnioski o przesłuchanie w charakterze świadka J. W. na okoliczność transakcji dokonywanych pomiędzy firmą A.S. a M. C., rodzaju wystawianych przez świadka dokumentów, oraz w jakim charakterze świadek był zatrudniony w firmie A. S. i co należało do jego obowiązków, o przeprowadzenie konfrontacji M. C. i J. W. oraz S. K. na okoliczność transakcji dokonywanych pomiędzy firmą A.S a M.C

Postanowieniem z 16 grudnia 2013 r. Dyrektor IC wznowił postępowanie podatkowe, a postanowieniem z 5 lutego 2014 r. odmówił przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadka J. W. oraz konfrontacji M. C. z J. W. i S. K. na okoliczność transakcji dokonywanych pomiędzy firmą A.S. a M.C. i rodzaju wystawianych dokumentów. Dyrektor IC 6 marca 2014 r. wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z 31 stycznia 2012 r.

Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Dyrektor IC stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., ponieważ przedstawione przez skarżącego dowody nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia, nie są istotne dla sprawy. Możliwość sprzedaży oleju opałowego do celów grzewczych z zastosowaniem stawki podatku akcyzowego z poz. 2 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, istnieje jedynie w przypadku sprzedaży oleju na cele opałowe oraz spełnienia wymogów określonych w tym zakresie przez ustawodawcę. Jednym z wymogów jest załączenie do każdorazowej sprzedaży oświadczenia kupującego o wykorzystaniu zakupionego oleju do celów opałowych. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący nie posiada rzetelnych oświadczeń dotyczących sprzedaży oleju opałowego w ilości 282.826 litrów wynikającej z faktur VAT wystawionych na rzecz firmy A.S.. Oświadczenia wystawione przez firmę A.S., wskazujące o zamiarze wykorzystania nabytego oleju opałowego na "cele grzewcze" lub do "odsprzedaży na cele grzewcze" podpisywane były przez pracownika firmy J. W. bez stosownego upoważnienia do działania w imieniu firmy. Oświadczenia te nie spełniają wymogów określonych w ww. rozporządzeniu, a fakt, iż analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez skarżącego rezultatów nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynionych ustaleń przez organy w sprawie.

WSA w Łodzi zaskarżonym wyrokiem z 16 października 2014 r. oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd przypomniał zasady wznowienia postępowania podatkowego w sprawie i wskazał, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną, a nadto nie jest nową okolicznością też nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów. Nowe dowody mają cechę istotnych dla sprawy dopiero wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd wskazał, że skarżący i organ są zgodni co do tego, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności: po pierwsze, w postaci informacji internetowej z 14 grudnia 2006 r. zawierającej wypowiedź rzecznika IC w Łodzi dotyczącej działalności w 2006 r. stacji paliw A.S. oraz po drugie, ustalenia personaliów mężczyzny, określanego imieniem "J.", z którym kontaktował się skarżący, stanowią nowe dowody w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za 2006 r. Sąd zaznaczył, że okoliczności te nie prowadzą automatycznie do uchylenia decyzji ostatecznej, okoliczności te, aby wywołały ten skutek, musiałyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej decyzją ostateczną z 31 stycznia 2012 r. I właśnie wpływ tych okoliczności na wynik sprawy jest przedmiotem sporu między stronami.

Sąd wyjaśnił, że ustalenie spornego w sprawie charakteru nowych dowodów, a w konsekwencji ich wpływu na rozstrzygnięcie decyzji ostatecznej, najistotniejsze znaczenie ma art. 65 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: u.p.a.) oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że istotną okolicznością dla skorzystania przez sprzedawcę oleju opałowego z obniżonej stawki podatkowej w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży oleju opałowego z przeznaczeniem na cele opałowe jest złożenie przez nabywcę oświadczenia o treści wskazanej w powołanych przepisach. Dla skorzystania przez sprzedawcę z tego uprawnienia niezbędne jest zatem okazanie prawdziwego tak pod względem formalnym, jaki materialnym oświadczenia, przy czym oba te warunki muszą zaistnieć łącznie. Treść oświadczeń nie może być w późniejszym terminie uzupełniona, a ich poprawność materialną bada się dopiero, gdy pod względem formalnym spełnia ono niezbędne wymogi. Sprzedaż oleju opałowego bez uzyskania od nabywców oświadczenia kompletnego, z punktu widzenia wymogów z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia i zawierającego prawdziwe dane - jest równoznaczna z użyciem oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem.

Sąd wskazał, że tak określona przez ustawodawcę waga i znaczenie oświadczenia nabywcy o sposobie przeznaczenia oleju opałowego, nie pozwala za zasadne uznać zarzuty naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 i pkt 2 o.p. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżącym, że okoliczność ujawnienia transakcji między firmą skarżącego a A.S. miały istotne znaczenie dla oceny rzetelności, prawdziwości wystawionych oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego na cele grzewcze. W sytuacji bowiem, gdy oświadczenia nie spełniały wymogów formalnych, olej nie został faktycznie przeznaczony na cele opałowe, ich poprawność materialna nie ma znaczenia. Wadliwości formalnej oświadczeń (sfałszowanie podpisu wystawcy) nie konwalidowałaby okoliczność faktycznej sprzedaży oleju opałowego użytego na cele napędowe. Skarżący nie zauważa tego, że kwestia zgodności spornych oświadczeń ze wskazanymi wymogami pojawiła się w decyzji ostatecznej także w kontekście ich sfałszowania i tym samym nieudowodnienia przez skarżącego przeznaczenia oleju opałowego na cele grzewcze. Ocena charakteru transakcji miałaby znaczenie wówczas, gdyby oświadczenia te spełniały wymogi formalne. Także przeprowadzenie wnioskowanych dowodów (przesłuchania J. W. i przeprowadzenie konfrontacji skarżącego) nie zmierzało do wyjaśniania prawidłowości spornych oświadczeń. Nieuprawnione jest przekonanie skarżącego, wedle którego przeprowadzenie tych dowodów wyjaśniłoby wątpliwości istniejące w sprawie i przyczyniłoby się do wnikliwego ustalenia stanu faktycznego, w tym do ustalenia, czy J. W. miał stosowne upoważnienie do działania w imieniu A.S. skoro przyjmował on paliwo dostarczane przez skarżącego i płacił za nie. Tak zgłoszonego dowodu nie można rozważać w oderwaniu od restrykcyjnych wymogów stawianych oświadczeniu nabywcy oleju opałowego dla celów grzewczych, a także całokształtu okoliczności faktycznych dotyczących objętych tymi oświadczeniami transakcji. Skarżący nie dość, że nie dostrzega tego, iż treści oświadczeń sprzedawcy nie sposób weryfikować w drodze innych dowodów, w tym zwłaszcza wnioskowanego dowodu; uzupełniać czy zmieniać jego treści, to jeszcze sam we wniosku o wznowienie postępowania przyznaje – wbrew treści tych oświadczeń – że wskazany nowy dowód w sprawie w postaci informacji internetowej UC w Łodzi "niewątpliwie świadczy, iż przy ulicy P. w Łodzi istniała stacja paliw na której odbywała się sprzedaż oleju opałowego jako oleju napędowego do samochodów". Dowodzi to, iż nawet skarżący ma świadomość przeznaczenia sprzedanego przez niego oleju opałowego na inne cele niż grzewcze. Skarżący pomija również, że na spornych oświadczeniach widnieje sfałszowany podpis A. S., który to zaprzeczył jego złożeniu, a badania grafologiczne przeprowadzone przez Centrum Badań Kryminalistycznych w Bydgoszczy potwierdziły fakt, że A. S. nie podpisywał spornych oświadczeń. Skoro tak to niewątpliwym jest, iż oświadczenie to jest wadliwe w tym zakresie, podpis wystawcy nie jest autentyczny, a wystawca nie składał oświadczeń o treści z nich wynikających i nie wziął na siebie odpowiedzialności za treść tychże oświadczeń. Problemem w sprawie nie jest więc to, kto w imieniu A.S. wystawił sporne oświadczenia, lecz to czy osoba wskazana na oświadczeniach jako wystawca faktycznie je wystawiła i czy widniejący na nich jej podpis został przez nią wykonany. Nie ma więc znaczenia okoliczność czy J. W., który wedle przekonania skarżącego, sporządził te oświadczenia i je podpisał, działał z upoważnienia tej firmy, bez tego upoważnienia, czy poza zakresem tego upoważnienia. Nie zmieni to bowiem faktu, że wskazany w oświadczeniach wystawca (A. S.) nie wystawił tych oświadczeń. Istotne w sprawie jest i to, że A.S. – jak zeznał – jedynie formował swoim nazwiskiem działalność firmy A.S. i nie znał jej faktycznego właściciela o imieniu "J.", nie współpracował ze skarżącym, nie wiedział skąd pochodziło sprzedawane przez tę firmę paliwo, w 2006 r. nie posiadał już pieczątki formowej, nie podpisywał faktur i oświadczeń, nikogo nie upoważniał do ich podpisywania. Jeśli by zatem przyjąć, że wystawcą oświadczeń był J. W., to i tak sporne oświadczenia nie spełniają wymogów w zakresie podmiotu w nim wskazanego, bowiem tenże nie był formalnym właścicielem A.S., ani nie podpisał spornych oświadczeń z upoważnienia A. S. (formalnego właściciela firmy). Oznacza to, że brak jest tożsamości między podmiotem widniejącym na oświadczeniach a faktycznie je sporządzającym. W konsekwencji Sąd zgodził się z organami, że wskazane okoliczności nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a oświadczenie nabywcy oleju opałowego jest wadliwe tak w zakresie oznaczonego w nim nabywcy, jak i jego podpisu, co oznacza, iż skarżący nie dysponuje rzetelnymi oświadczeniami, zaś olej opałowy jak argumentuje został wykorzystany na cele napędowe. Przyjęcie prezentowanego przez skarżącego poglądu prowadziłoby więc w konsekwencji do nieakceptowalnego stanu, w którym pojawienie się nowego dowodu bez względu na inne dowody w sprawie i ich ocenę w świetle dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego musiałoby skutkować uchyleniem decyzji ostatecznej nawet wbrew temu co wynika z tego materiału z pominięciem wagi i znaczenia oświadczeń nabywcy oleju opałowego.

Sąd zwrócił też uwagę, iż ze złożonej notatki internetowej wynika, że została ona opublikowana na stronie UC w Łodzi 14 grudnia 2006 r. o godz. 16:07, a więc na co najmniej 3 lata przed tym jak 3 listopada 2009 r. PR Łódź-Widzew postawił skarżącemu zarzuty m.in. uszczuplenia podatku akcyzowego w związku z transakcjami objętymi treścią spornego oświadczenia (Ds. [...]). Z porównania dat wynika, iż w dacie stawiania zarzutów okoliczności wynikające z nowego dowodu musiały być znane również organom ścigania, a mimo to skarżącemu postawiono zarzuty posłużenia się tymi oświadczeniami celem uszczuplenia należności podatkowych. Co prawda skarżący nie ujawnił wyniku tegoż postępowania, niemniej jednak gdyby był on dla niego korzystny z pewnością powołałby się na ten wynik. Nieracjonalnym i niezgodnym z doświadczeniem życiowym byłoby bowiem pominięcie przez skarżącego tak korzystnej i istotnej dla wysokości zobowiązania okoliczności faktycznej, tym bardziej, że nieistotne okoliczności dla sprawy skłoniły go do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

W efekcie Sąd uznał, że zarzuty w zakresie niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów nie zasługują więc na uwzględnienie, skoro dotyczyły one okoliczności nie mających istotnego wpływy na treść decyzji ostatecznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej skarżący – reprezentowany przez radcę prawnego – domagał się uchylenia wyroku w całości i rozpoznania skargi w razie zaistnienia tylko przesłanek określonych w art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. prawa materialnego – art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.:

- art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 o.p., poprzez ich niezastosowanie;

- art. 245 § 1 pkt 2 o.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

II. prawa formalnego – art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:

- art. 120, art. 187 § 1 i 2 oraz art. 191 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę dowodów;

- art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 o.p., poprzez bezpodstawne odmówienie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania J. W. oraz przeprowadzenie konfrontacji M.C. i J.W. oraz S.K.

Dyrektor IC w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu.

Mając na uwadze sposób formułowania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, wymaga zaakcentowania, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, które sprowadziły się do nieprawidłowego sformułowania zarzutów, co z kolei rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli kasacyjnej.

Należy w związku z tym zwrócić uwagę, że część wstępna skargi kasacyjnej, w której powinny zostać zawarte zarzuty skargi kasacyjnej, została zbudowana wadliwie z naruszeniem art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszeń prawa procesowego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. sformułowanych w punkcie II petitum skargi kasacyjnej. W ramach tych naruszeń skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie: art. 120, art. 187 § 1 i 2 oraz art. 191 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę dowodów; a także art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 o.p., poprzez bezpodstawne odmówienie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania J. W. oraz przeprowadzenie konfrontacji M. C. i J. W. oraz S.K.

Odnosząc się do powyższych zarzutów, przede wszystkim wskazać należy, że naruszenie wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej winno zostać powiązane z innymi niż art. 174 p.p.s.a. regulacjami tej ustawy (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje bowiem przepisów Ordynacji podatkowej normujących postępowanie przed organami podatkowymi, lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. Z tych też względów uchybienie przez sąd administracyjny przepisom Ordynacji podatkowej regulującym postępowanie organów podatkowej może mieć tylko charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć wypada, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy autor skargi kasacyjnej powinien bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik. Tych wymogów skarga kasacyjna nie spełnia. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie stanowią dokładne powtórzenie zarzutów sformułowanych w skardze do sądu I instancji, co do których w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Łodzi odniósł się skrupulatnie, tłumacząc, dlaczego postulowane przez skarżącego okoliczności nie mogą prowadzić do uchylenia decyzji dotychczasowej. Co istotne skarżący kasacyjnie nie polemizuje z argumentacją przedstawioną przez Sąd I instancji, nie stawia też zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie błędnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a w istocie domaga się powtórnego rozpoznania sprawy w całokształcie. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie zaakceptowanego przez Sąd I instancji ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie.

Przechodząc do zarzutów sformułowanych w punkcie I petitum skargi kasacyjnej, wskazać należy, że na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 o.p., poprzez ich niezastosowanie oraz art. 245 § 1 pkt 2 o.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te są również pozbawione podstaw.

Po pierwsze, wskazać należy, że wskazane przepisy Ordynacji podatkowej nie mają charakteru przepisów materialnych, lecz są przepisami prawa procesowego. Oznacza to, że nie powinny zostać sformułowane w ramach podstaw kasacyjnych z punktu 1 art. 174 p.p.s.a., lecz z punktu 2 tego artykułu.

Po drugie – pomijając fakt błędnego sformułowania tego zarzutu – nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie nie został zastosowany przez organy podatkowe przepis art. 145 § 1 pkt 5 o.p. w myśl którego – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjadą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazać należy, że organy podatkowe na wniosek skarżącego i ujawnienia przez niego 5 listopada 2013 r. informacji internetowej z 14 grudnia 2006 r., dotyczącej prowadzenia przez Urząd Celny w Łodzi postępowania w sprawie handlu paliwem na stacji paliw przy ul. P. w Łodzi, wznowiły postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora IC z 31 stycznia 2012 r. W takim też zakresie zostało przeprowadzone postępowanie wznowieniowe zakończone decyzją odmowną Dyrektora IC z 3 czerwca 2014 r., a kontrolą sądowo-administracyjną tej decyzji przeprowadził WSA w Łodzi, który bardzo wnikliwie i szczegółowo wyjaśnił, dlaczego informacja ta nie mogła spowodować uchylenia decyzji dotychczasowej. Chybiony jest więc zarzut skarżącego kasacyjnie, że w sprawie nie został zastosowany przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Po trzecie, wskazać należy, że przepis art. 245 § 1 pkt 1 i 2 o.p. (Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzje, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie – pkt 1; odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 – pkt 2) jest przepisem "wynikowym", co oznacza, że będzie miał on zastosowanie w zależności od tego, czy któraś z wad postępowania wymieniona w art. 240 § 1 o.p. (w niniejszej sprawie z punktu 5) nie miała bądź miała wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej. Przy czym pamiętać należy, że stwierdzenie wady prowadzi do uchylenia decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy ich usunięcie doprowadzi do innego rozstrzygnięcia sprawy, w której została wydana decyzja dotychczasowa.

Skarżący kasacyjnie nie zakwestionował przeprowadzonej przez Sąd I instancji wykładni przepisów prawa materialnego tj. art. 65 ust. 1a pkt 1 u.p.a. oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, przez pryzmat których WSA w Łodzi ocenił istotność ujawnionej przez skarżącego informacji internetowej z 14 grudnia 2006 r., a równocześnie – jak wskazano wyżej – nie został skutecznie podważony przyjęty przez Sąd I instancji przyjęty stan faktyczny sprawy do rozpoznania sprawy, a więc brak jest podstaw, aby uznać, że sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 i 2 o.p. sformułowanych w punkcie I petitum skargi kasacyjnej.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).