Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1869/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 75-86
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 4 lit. o, art. 8 ust. 1-5, ust. 8
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Skupień Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1797/10 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] lipca 2008 r. w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym [...] prowadzony przez A. K.

Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nałożył na M. W. karę pieniężną w łącznej kwocie 3050 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 750 zł z tytułu skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Rozpoznając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1305/09 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji podkreślił, że stwierdzone naruszenia stanowiły jedną sprawę administracyjną, którą rozstrzygała jedna decyzja o nałożeniu kary pieniężnej. Organ odwoławczy nie mógł w jednej sprawie administracyjnej wydać w istocie dwóch decyzji: jednej w trybie art. 138 § 1, drugiej w trybie art. 138 § 2 kpa. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., [...] na podstawie 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) oraz lp. 10.2, lp. 10.3, lp. 10.1, lp. 11.2.4 załącznika do ww. ustawy, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006. 102. 1, dalej: rozporządzenie (WE) Nr 561/2006), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając nałożenie kary za skrócenie dziennego czasu odpoczynku organ podniósł, że analiza wykresówki A. K. wykazała, że w dniu [...] czerwca 2008 r. o godzinie 12.45 kierowca rozpoczął 24 godziny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 15 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 7.30 dnia [...] lipca 2008 r. do 12.45 tego samego dnia, zatem skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 45 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wyniosła 700 złotych.

Ponadto, jak wynika z wyjaśnień kontrolowanego kierowcy, w powyższym dniu jechał on w załodze dwuosobowej i opuścił on pojazd w miejscowości Cz. o godzinie 7:30, a drugi kierowca dalej kontynuował jazdę. Zatem nie można tego przejazdu uznać za realizowanego w obsadzie dwuosobowej, gdyż nie został spełniony warunek konieczny wskazany w art. 4 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, tzn. do końca danego zadania przewozowego żaden z kierowców załogi nie może opuścić pojazdu. W powyższym przypadku należy uznać 24 godzinny okres rozliczeniowy kontrolowanego kierowcy, a nie 30 godzinny liczony w załodze dwuosobowej.

Odnośnie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożona w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Organ analizując dane zawarte w wykresówce kierowcy z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdził, że w godzinach od 6.55 do 13.55 przez 5 godzin i 50 minut nie odebrał on prawidłowej przerwy w jeździe. Tym samym przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 20 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wyniosła 550 złotych. Zdaniem organu w powyższym okresie kontrolowany kierowca odebrał pierwszą przerwę w wymiarze 35 minut w godzinach od 8.45 do 9.20, a następnie w godzinach 12.05 do 12.20 trwającą 15 minut. Uznał zatem, że druga przerwa, która powinna wynosić co najmniej 30 minut, w rzeczywistości wynosiła zaledwie 15 minut.

Ustosunkowując się do zarzutu strony odnośnie niezastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 organ podał, iż kierowca na odwrocie wykresówki nie umieścił żadnego zapisu usprawiedliwiającego nieprzestrzeganie obowiązujących norm czasu prowadzenia pojazdu.

Ponadto analiza danych zawartych na wykresówce kierowcy z dnia [...] lipca 2008 r. wykazała, że kierowca w godzinach od 0.30 do 8.25 przez 6 godzin i 40 minut nie odebrał prawidłowej przerwy w jeździe. A więc kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 10 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wyniosła 950 złotych. Organ stwierdził, że przerwanie pierwszego dzielonego odpoczynku mogło być usprawiedliwione zaistniałym zdarzeniem – powódź i koniecznością opuszczenia prze kierowcę miejsca postoju. Za nieusprawiedliwione organ uznał odstąpienie od wskazanych powyżej norm w przypadku nieodebrania prawidłowej przerwy w godzinach od 5.00 do 5.35, gdzie do odebrania prawidłowej przerwy w jeździe zabrakło odpoczynku w wymiarze 10 minut.

Organ odwoławczy odnosząc się do skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku wskazał, że kierowca w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się dnia [...] czerwca 2008 r. a zakończonym w dniu [...] lipca 2008 r. skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 7 godzin i 55 minut. O godz. 11.30 dnia [...] lipca 2008 r. rozpoczętych zostało 6 kolejnych okresów 24-godzinnych, w których kierowca powinien odebrać 45-godzinny okres odpoczynku. Najdłuższy odpoczynek, jaki w tym czasie odbył kierowca, zawarty został pomiędzy godzinami 20.20 dnia [...] lipca 2008 r. a 9.25 dnia [...] lipca 2008 r. i trwał 37 godzin i 5 minut. Kara za powyższe naruszenie wyniosła 750 złotych.

Odnosząc się do naruszenia z lp. 11.2.4 załącznika do ustawy, organ przytoczył treść art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W dniu [...] lipca 2008 r. kontrolowany kierowca w sposób nieprawidłowy operował przełącznikiem grup czasowych, selektorem, albowiem w czasie gdy kontrolowany kierowca przebywał w załodze dwuosobowej, w czasie gdy nie prowadzili pojazdu, na jego wykresówce rysowany był odpoczynek zamiast dyspozycji. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi 100 zł.

Organ II instancji podkreślił również, że w sprawie nie ma zastosowania treść art. 92a ust. 4 i 5 i art. 93 ust. 7 u.t.d., gdyż okoliczności sprawy i dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie nie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Na decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. M. W. wniósł skargę do WSA w W., domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1797/10 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2008 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że organy obu instancji nie wyjaśniły sprawy należycie odnośnie naruszenia lp. 10.2 załącznika do u.t.d. Ustalając stan faktyczny w zakresie powyższego naruszenia i przyjmując 24-godzinny okres rozliczeniowy celem przeanalizowania aktywności kierowcy A. K., organ oparł się wyłącznie na jego oświadczeniu z dnia [...] sierpnia 2008 r., mimo że zostało ono później sprostowane, natomiast pominął obiektywne dowody w postaci wykresówek tegoż kierowcy oraz kierowców J. Cz. i M. W.

Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uzupełnić postępowanie dowodowe w powyższym kierunku, co okaże się przydatne dla oceny wiarygodności kolejnych oświadczeń składanych przez A. K. a w rezultacie do stwierdzenia, czy doszło do naruszenia przepisów o czasie pracy kierowcy.

Sąd uznał, że w pozostałym zakresie zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż organ prawidłowo przyjął, iż wskazywane przez skarżącego okoliczności odstąpienia od norm czasu pracy nie zostały odnotowane odręcznie przez kierowcę na wydruku z urządzenia rejestrującego zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że opóźnienie przeprawy promowej czy też kontrola drogowa są okolicznościami nadzwyczajnymi, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć przy organizowaniu pracy zatrudnionych przez niego kierowców.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 8 ust. 1 – 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez błędne uznanie, iż organy obu instancji nie wyjaśniły sprawy należycie odnośnie naruszenia lp. 10.2 załącznika do u.t.d., bowiem ustalając stan faktyczny w zakresie powyższego naruszenia i przyjmując 24-godzinny okres rozliczeniowy celem przeanalizowania aktywności kierowcy A. K. organ oparł się wyłącznie na jego oświadczeniu z dnia [...] sierpnia 2008 r., mimo że zostało ono później sprostowane, natomiast pominął obiektywne dowody w postaci wykresówek tegoż kierowcy oraz kierowców C. i W.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że ustalenia w sprawie zostały potwierdzone analizą wykresówki kierowcy A. K., która jest dowodem aktywności tego kierowcy. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie i oparte zostało nie tylko na oświadczeniu z dnia[...] sierpnia 2008 r. Wyjaśnienia kierowcy A. K. dają w pełni podstawę do stwierdzenia, iż realizowany przejazd nie może być zakwalifikowany jako przejazd realizowany w załodze dwuosobowej, skoro jak przyznał sam kierowca opuścił pojazd w trakcie wykonywania zadania przewozowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.

Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przedstawienie powyższych uwag było konieczne, zważywszy na konstrukcję skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1–5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez błędne uznanie, iż organy obu instancji nie wyjaśniły sprawy należycie odnośnie naruszenia lp. 10.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, gdyż ustalając stan faktyczny w zakresie powyższego naruszenia i przyjmując 24-godzinny okres rozliczeniowy celem przeanalizowania aktywności kierowcy A. K. organ oparł się wyłącznie na jego oświadczeniu z dnia [...] sierpnia 2008 r., mimo że zostało ono później sprostowane, natomiast pominął obiektywne dowody w postaci wykresówek tegoż kierowcy oraz kierowców J. C. i M. W.

W uzasadnieniu tak sformułowanego zarzutu jedynie wskazano, że stwierdzone naruszenie wynikające z lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym zostało poprzedzone właściwie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym opartym nie tylko na oświadczeniu kierowcy A. K. z dnia [...] sierpnia 2008 r. ale także na dogłębnej analizie wykresówki tego kierowcy. Zaznaczono, że powyższe wyjaśnienia kierowcy A. K. mają istotne znaczenie dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie dają podstaw do twierdzenia, iż realizowany przez niego przejazd nie może być zakwalifikowany jako przejazd realizowany w załodze dwuosobowej.

Wobec tak określonych zarzutów zauważyć należy, że Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, gdyż uznał, że nie wyjaśniono sprawy należycie odnośnie naruszenia lp. 10.2 poprzez przyjęcie 24-godzinnego okresu rozliczeniowego przy ustalaniu wymaganego przepisami skróconego dziennego czasu odpoczynku kierowcy, przy wykonywaniu przewozu drogowego. Wyrok Sądu I instancji został wydany w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż Sąd uznał, że w wyżej wskazanym zakresie sprawa nie została wyjaśniona, bowiem pominięto dowody, którymi organy orzekające dysponowały.

Treść zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wskazuje, aby jej autor kwestionował przyjętą przez Sąd I instancji wykładnię normy prawnej zawartej w lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, w myśl której skrócenie dziennego odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 100 zł o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 zł. W tym zakresie brak sporu. Dodać należy, że z treści motywów zaskarżonego wyroku, jak i zarzutów skargi kasacyjnej nie wynika, aby w sprawie istniał spór co do wykładni regulacji zawartych w art. 8 ust. 1–5 i ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a dotyczących zasad rozliczania dziennego oraz tygodniowego okresu odpoczynku kierowcy. Z treści tych przepisów wynika bowiem jak należy rozliczać odpoczynek w tzw. 24-godzinnym okresie, a także jak na zasadzie odstępstwa od tej regulacji należy rozliczać odpoczynek kierowcy w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, w sytuacji gdy kierowca należy do kilkuosobowej załogi. Z treści art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wynika też, że dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Nie budzi też sporu w sprawie definicja "załogi kilkuosobowej" zawarta w art. 4 lit. o/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którą oznacza sytuację, w której w trakcie każdego okresu prowadzenia pojazdu pomiędzy dwoma kolejnymi dziennymi okresami odpoczynku, lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku, w pojeździe przebywa co najmniej dwóch kierowców w celu prowadzenia pojazdu. Przez pierwszą godzinę obsady kilkuosobowej obecność innego kierowcy lub kierowców jest fakultatywna, ale przez pozostałą część tego okresu jest obowiązkowa. Poczynienie powyższych uwag ma istotne znaczenie z uwagi na sformułowanie podstaw kasacyjnych.

W skardze kasacyjnej zarzucono bowiem naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 1–5 i ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, gdy jednocześnie nie sformułowano zarzutu błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania powołanych przepisów prawa materialnego. Co prawda tak sformułowany zarzut powiązano też z zarzutem naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jednakże nie zakwestionowano w żaden sposób, aby okoliczności, które Sąd I instancji uznał za nienależycie wyjaśnione nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem nie zarzucono, że dokonywanie ustaleń faktycznych wskazanych przez Sąd I instancji jest zbędne i niecelowe np. z uwagi na błędną wykładnię art. 8 ust. 1–5 i ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i treść załącznika lp. 10.2 do ustawy o transporcie drogowym. Istota zarzutów zawartych w podstawie i uzasadnieniu skargi kasacyjnej w rzeczywistości dotyczy wyłącznie tego, że istotne okoliczności, niezbędne do stwierdzenia naruszenia określonego w lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, w ocenie autora skargi kasacyjnej zostały już w sposób dostateczny wyjaśnione i udowodnione. Zatem zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. należałoby łączyć z naruszeniem przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. (por. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 – opubl. ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1). W takim też aspekcie zarzut ten został rozpoznany, zważywszy że kontroli kasacyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji wydany w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści tego przepisu wynika, że Sąd I instancji nie miał obowiązku wykazania, iż stwierdzone naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, lecz wystarczające było uznanie, że uchybienie mogło mieć taki wpływ. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się w istocie rzeczy do tego, czy w zakwestionowanym okresie przejazd odbywał się w załodze kilkuosobowej, czy też kierowca A. K. opuścił pojazd w takim momencie, że brak było podstaw do rozliczenia okresów odpoczynku przy uwzględnieniu odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Sąd I instancji zarzucił, iż kwestie te nie zostały należycie wyjaśnione, bowiem pominięto dowody, którymi organy dysponowały bądź które powinny były zgromadzić z uwagi na zasady określone w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Stanowisko to należy uznać za trafne, gdyż dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normą prawną i dla ustalenia konsekwencji prawnych tych faktów – podstawowe znaczenie ma zasada (wywodzona z treści art. 7 k.p.a., a rozwinięta w art. 75–86 k.p.a.), zobowiązująca organ administracji do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Stosownie do art. 75 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Postępowanie dowodowe ma na celu ustalenie faktów prawotwórczych, determinujących wynik sprawy, zatem strona ma prawo do czynnego kształtowania stanu faktycznego przez prawo żądania przeprowadzenia dowodów (art. 78 k.p.a.) i to prawo nie może być na podstawie uznania organu ograniczone. Kwestia oceny, czy określone dowody mają dla sprawy znaczenie, czy też nie, może być przeprowadzona dopiero po uprzedniej analizie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego.

Zatem zarzuty skargi, iż analiza wykresówki kierowcy A. K. oraz treść jego oświadczenia z dnia [...] sierpnia 2008 r. w sposób dostateczny wyjaśniły istotne fakty, nie mogły prowadzić do wniosku, że stwierdzone przez Sąd I instancji uchybienia w zakresie wyjaśnienia sprawy nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik postępowania administracyjnego. Trafnie zauważył bowiem Sąd I instancji, że organy dysponowały także drugim pisemnym oświadczeniem kierowcy A. K. z dnia [...] czerwca 2009 r. (k. 150 akt adm.), a nadto wykresówką kierowcy C. z dnia [...] r. (k. 149–147). Dowody te zostały przez orzekające w sprawie organy pominięte. Prawidłowo też przyjął Sąd I instancji, że stosownej ocenie przeprowadzonej przez organ powinien być poddany dowód w formie wykresówki kierowcy M. W., który według twierdzeń skarżącego zmienił skład załogi autobusu. Reasumując stwierdzić należy, że Sąd I instancji trafnie zarzucił organom niekompletność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji dowolność w kwestii ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.