Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 718/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 3, art. 14h, art. 14g par. 1, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Agencji Celnej "T." Spółka jawna w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Agencja Celna "T." E. S. G. spółka jawna w B. (dalej również jako Skarżąca, Spółka, Wnioskodawca) wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie prawa użytkowania wieczystego działki oraz prawa własności posadowionych na tej działce obiektów.

Spółka sformułowała pytanie, czy w przedstawionym stanie faktycznym ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie prawa użytkowania wieczystego działki oraz prawa własności posadowionych na tej działce obiektów?

Wyrażając własne stanowisko Spółka stwierdziła, że przysługuje jej prawo do odliczenia od ww. wydatków, ponieważ sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działki wraz z prawem własności posadowionych na niej obiektów powinna zostać opodatkowana stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że urządzenia posadowione na tym gruncie, stanowiące odrębny przedmiot własności to droga, chodnik, place, zewnętrza sieć wodociągowa, ogrodzenie, linia kablowa niskiego napięcia, oświetlenia terenu i cztery słupy. W opisie stanu faktycznego Spółka wskazała ponadto, że Sprzedający na rzecz Wnioskodawcy wystawił fakturę z 23% stawką podatku VAT. Wnioskodawca, ani Sprzedający nie złożyli oświadczenia

o wyborze dobrowolnego opodatkowania. Wnioskodawca ma jednak wątpliwości, czy stawka podatku VAT jest właściwa, tj. czy faktura nie powinna zostać wystawiona ze stawką "zw" (zwolniona z opodatkowania) a w związku z tym czy może dokonać odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie przedmiotowej nieruchomości".

Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku, m.in. przez "Wskazanie, czy znajdujące się na działce obiekty, tj. droga, chodniki, place, zewnętrzna sieć wodociągowa , ogrodzenie oraz linia kablowa niskiego napięcia, oświetlenia terenu (słupy) stanowią budynki, budowle lub ich części w myśl ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.)? Jeśli nie, to jaki jest ich status na gruncie ustawy Prawo budowlane".

W odpowiedzi Skarżąca wskazała, że jej wątpliwości co do właściwej stawki podatku VAT wynikają z wątpliwości dotyczących prawidłowej wykładni przepisów prawa budowlanego. Z tych też względów zwróciła się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżąca wskazała, że nie potrafi samodzielnie dokonać interpretacji przepisów prawa budowlanego dotyczących kwalifikacji poszczególnych obiektów budowalnych. W akcie notarialnym, na mocy którego Wnioskodawca nabył przedmiotową nieruchomość wskazano, iż przedmiotem nabycia jest cyt.: "prawo użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości gruntowej wraz z prawem własności posadowionych na tej działce urządzeń, to jest droga, chodniki, place, zewnętrzna sieć wodociągowa, ogrodzenie oraz linia kablowa niskiego napięcia, oświetlenia terenu o cztery słupy, stanowiących odrębny dla gruntu przedmiot własności". Tożsame informacje wynikają z treści księgi wieczystej.

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na podstawie art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej: "o.p.") – wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej pozostawił bez rozpatrzenia. Organ uznał, że Spółka nie udzieliła jednoznacznej odpowiedzi na wezwanie dotyczące opisu sprawy.

Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, postanowieniem z [...] października 2018 r. nr [...], utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z przedstawionego opisu sprawy wynikało, że Skarżąca nabyła prawo użytkowania wieczystego wraz z prawem własności posadowionych na tej działce obiektów (stanowiących odrębny przedmiot własności), tj. droga, chodniki, place, zewnętrzna sieć wodociągowa, ogrodzenie oraz linia kablowa niskiego napięcia, oświetlenie terenu (słupy). Z tak przedstawionego stanu faktycznego nie wynikało zatem, czy znajdujące się na działce obiekty, stanowią budynki, budowle lub ich części w myśl ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego organ - korzystając z zapisu art. 169 § 1 o.p., wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku, m.in. w opisanym na wstępie zakresie.

Zdaniem organu z uwagi na brak wskazania statusu na gruncie ustawy Prawo budowlane znajdujących się na działce obiektów, niemożliwym stało się wydanie interpretacji indywidualnej. Braki we wniosku były na tyle istotne, że organ nie miał możliwości odpowiedzi na pytanie Spółki i dokonania oceny zaprezentowanego przez nią stanowiska. Informacje dotyczące statusu obiektów znajdujących się na przedmiotowej działce były niezbędne do wyjaśnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie prawa użytkowania wieczystego działki oraz prawa własności posadowionych na tej działce obiektów. Potrzebę uzyskania takich informacji od strony organ uzasadniał treścią przepisów dotyczących odliczania podatku naliczonego zawartych w art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1

i art. 88 ust. 3a pkt 2, ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm. – dalej: "u.p.t.u."). Wskazał, że aby wyjaśnić wątpliwości Wnioskodawcy należało w pierwszej kolejności przeanalizować, czy dostawa stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu. Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu może zaś być albo opodatkowana właściwą stawką VAT albo korzystać ze zwolnienia od podatku (art. 41 ust. 1, art. 43 u.p.t.u.). Zdaniem organu, uzupełnienie wniosku o klasyfikację przedmiotowych obiektów w rozumieniu ustawy Prawo budowlane było zatem niezbędne do wydania interpretacji w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie prawa użytkowania wieczystego działki oraz prawa własności posadowionych na tej działce obiektów. Organy podatkowe nie są właściwe do klasyfikowania obiektów budowlanych, a dla rozstrzygnięcia czy Wnioskodawcy przysługuje prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie przedmiotowej działki w pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć, czy nabycie tej działki zabudowanej wskazanymi we wniosku obiektami podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług niezbędne było określenie statusu tych obiektów na gruncie ustawy Prawo budowlane, a obowiązek ten spoczywał na Wnioskodawcy.

W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 i w związku z art. 14h o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, a w efekcie bezzasadną odmowę wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego pomimo, iż złożony wniosek był kompletny, tj. spełniał przesłanki określone w art. 14b § 3 o.p., w szczególności zawierał m.in. dokładny opis przedmiotowych obiektów oraz dotyczył kwestii podatkowych i tym samym zobowiązywał organ do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w niniejszej sprawie;

b) art. 165a § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p oraz art. 14b § 1 i 3 o.p poprzez bezzasadne pozostawienie złożonego przez Skarżącą wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, w sytuacji, gdy istniały wszelkie podstawy do jego uwzględnienia;

c) art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy wszystkich możliwych działań w celu samodzielnego ustalenia statusu posadowionych na gruncie obiektów pomimo, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz orzeczeń sądów administracyjnych organ był do tego zobowiązany, a w efekcie niezasadne wydanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia złożonego przez Skarżącą wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Wskazując na powyższe naruszenia autorka skargi wniosła o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 14b § 3 o.p., to składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki na podstawie, którego można w sposób pewny udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (zob.

np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2013 r. sygn. I SA/Łd 242/13, dostępny

w CBOSA).

Zatem, to wnioskodawca zakreśla granice sprawy o udzielenie interpretacji indywidualnej, a podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będzie stanowić jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (zob. A. Kabat

w: S. Babiarz, B. Dauter, M. R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 14b, WKP 2017, Lex nr 541944).

Konsekwencją powyższego jest to, że organ wydający interpretację jest związany podanym we wniosku stanem faktycznym. Organ nie może przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Zakreślając granice sprawy o wydanie interpretacji wnioskodawca ponosi ryzyko wadliwego, czy też nie dość precyzyjnego sformułowania wniosku, bowiem wadliwość taka lub brak precyzji wniosku może prowadzić do wyłączenia funkcji gwarancyjnej interpretacji, wynikającej z przepisów art. 14k - 14n o.p., czy też w ogóle uniemożliwić organowi wydanie takowej interpretacji.

Ocena, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco spoczywa na organie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy -

w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. - wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W razie, gdy

w wyznaczonym przez organ terminie Wnioskodawca nie uzupełni stwierdzonych braków, bądź złoży wyjaśnienia, które są niejednoznaczne i nadal uniemożliwiają ocenę prawną stanowiska Wnioskodawcy, organ interpretacyjny pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, stosując art. 14g § 1 o.p.

W analizowanym przypadku Skarżąca zwróciła się o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług

w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie prawa użytkowania wieczystego działki i prawa własności posadowionych na tej działce obiektów. Strona sformułowała pytanie, czy w przedstawionym stanie faktycznym ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie prawa użytkowania wieczystego działki oraz prawa własności posadowionych na tej działce obiektów? Organ ocenił, że wniosek zawiera braki formalne i do wydania interpretacji konieczne jest jego uzupełnienie, poprzez wyjaśnienie statusu obiektów znajdujących się na działce na gruncie ustawy Prawo budowlane. Potrzeba uzupełnienia wniosku w tym zakresie nie może budzić wątpliwości, bowiem warunkowała analizę, czy nabyta działka była zabudowana, czy też niezabudowana i czy jej nabycie korzystało ze zwolnienia art. 43 ust. 1 pkt 9 lub 10 i 10a u.p.t.u., czy też opodatkowane było 23% stawką VAT. Wezwanie do uzupełnienia braku było uzasadnione, a niejednoznaczna odpowiedź Skarżącej spotkała się z trafnym pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

Zdaniem Sądu słusznie organ stwierdził, że uzupełnienie wniosku

o klasyfikację przedmiotowych obiektów w rozumieniu ustawy Prawo budowlane było niezbędne do wydania interpretacji w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie prawa użytkowania wieczystego działki oraz prawa własności posadowionych na tej działce obiektów. Obowiązek wskazania statusu tych obiektów obciążał Wnioskodawcę.

Nieuprawnione są twierdzenia strony, że to organ powinien podjąć działania

w celu ustalenia statusu obiektów posadowionych na przedmiotowej działce. Przede wszystkim w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej nie może być prowadzone postępowanie dowodowe i toczyć się spór co do stanu faktycznego. Powtórzyć też trzeba, że to obowiązkiem Wnioskodawcy jest wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), które pozwoli na ocenę stanowiska Wnioskodawcy i interpretację wskazanych przez niego przepisów prawa podatkowego.

Prezentowany w skardze pogląd, że do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru – nie może zmienić oceny działania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w tej sprawie. Przywołane przez pełnomocnika wyroki sądowe dotyczyły odmiennych sytuacji i odnosiły się do klasyfikacji statystycznych będących elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania. Określenie statusu wymienionych

we wniosku obiektów jest zaś elementem stanu faktycznego i to Wnioskodawca miał obowiązek go określić w wyczerpujący sposób, pozwalający na ocenę prawidłowości stanowiska zajętego odnośnie stawianego we wniosku pytania.

W rozpatrywanym przypadku organ wykazał, odwołując się do konkretnych regulacji materialnego prawa podatkowego, że bez informacji, o udzielenie której zwrócił się do Spółki, udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji, jest niemożliwe. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku, łącznie z odpowiedzią na wezwanie wystosowane w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p., w kontekście przepisów wskazanych we wniosku, nie pozwolił na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. Należy zgodzić się z Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej, że na tle udzielonej przez Spółkę odpowiedzi organ nie był w stanie stwierdzić, czy do transakcji sprzedaży przedmiotowej nieruchomości mogło mieć zastosowanie zwolnienie od podatku. Tym samym nie mógł potwierdzić, że Sprzedający prawidłowo zastosował do tej sprzedaży stawkę podatku VAT

w wysokości 23% i w konsekwencji - czy Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia tej nieruchomości.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że istniały przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej, a organ prawidłowo pozostawił złożony wniosek bez rozpatrzenia. Tym samym bezzasadne okazały się zarzuty podniesione w skardze, z tym, że zarzut naruszenia art. 165a § 1 o.p. nie mógł zostać uwzględniony bowiem przepisu tego organ w sprawie nie stosował.

Uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).