Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1156/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 § 1; art. 76 a § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 10 lipca 2014 r. nr {...} w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2, art. 239 i art. 217 oraz art. 76 § 1 w zw. z art. 76a § 1 w zw. z art. 76b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o. o. z/s w G., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie zaliczenia częściowego zwrotu podatku od towarów i usług z dnia 17 lutego 2012 r. za styczeń 2012 r. w kwocie 119.143 na poczet zaległości podatkowych.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny:

Organ I instancji ww. postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. dokonał zaliczenia częściowego zwrotu z dnia 17 lutego 2012 r. za miesiąc styczeń 2012 r. w kwocie 119.143 na poczet:

- podatku dochodowego od osób prawych CIT-8 za 2011 r. – kwotę 56.440 zł,

- podatku dochodowego od osób fizycznych za: marzec 2012 r. – kwotę 4.612 zł, za kwiecień 2012 r. – kwotę 5.466 zł, za maj 2012 r. – kwotę 4.808 zł, za czerwiec 2012 r. – kwotę 5.093 zł, za lipiec 2012 r. – kwotę 108 zł, za sierpień 2012 r. – kwotę 5.090 zł, za wrzesień 2012 r. – kwotę 4.461 zł, za październik 2012 r. – kwotę 653 zł,

- podatku dochodowego od osób prawnych za luty 2013 r. – kwotę 32.412 zł.

Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy w pierwszej kolejności zauważył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego odrębnym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2013 r. dokonał zaliczenia stronie częściowego zwrotu z tytułu podatku od towarów i usług wynikającego z deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r. w kwocie 255.174 zł (przy czym, łączna kwota podlegająca zwrotowi - wykazana w ww. deklaracji wynosiła 374.317 zł) - na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych wykazanego w deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za 2012 r. (złożonej w dniu 30 stycznia 2013 r.) za poszczególne miesiące 2012 r. w łącznej kwocie 39.517 zł oraz na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za styczeń 2012 r. w kwocie 34.051 zł. Zaś pozostałą kwotę zwrotu w wysokości 181.606 zł Naczelnik zwrócił w dniu 11 kwietnia 2012 r. na rachunek bankowy Spółki. Do rozliczenia ze zwrotu wykazanego przez Spółkę w deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r. pozostała jeszcze kwota w wysokości 119.143 zł.

Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie a następnie skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1199/13, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.

W związku z powyższym wyrokiem Dyrektor ponownie rozpatrując sprawę postanowieniem z dnia 28 marca 2014 r. - uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i orzekł w sprawie co do istoty - poprzez zaliczenie częściowego zwrotu podatku od towarów i usług z dnia 17 lutego 2012 r. (w kwocie 253.534 zł) - na poczet:

- zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2010 r. - kwota 145 zł,

- odsetek od ww. zaległości podatkowej w kwocie 14 zł,

- zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 2010 r. - kwota 314 zł,

- odsetek od ww. zaległości podatkowej w kwocie 40 zł,

- zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-4 za styczeń 2012 r. - kwota 4.555 zł,

- zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-4 za luty 2012 r. - kwota 4.671 zł,

- zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za 2011 r. - kwota 62.189 zł.

Przy czym, częściowy zwrot w kwocie 253.534 zł pomniejszono o dokonany na rachunek Spółki zwrot kwoty 181.606 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej - rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu zażaleniowym - w sprawie zaliczenia częściowego zwrotu podatku wynikającego z deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2012 r., uwzględnił wszystkie okoliczności, które miały wpływ na dokonane rozstrzygnięcie, uwzględnił także rozważania dokonane przez WSA w Gdańsku w prawomocnym wyroku sygn. akt I SA/Gd 1199/13, dokonał też analizy wniosków Spółki o zaliczenie zwrotu podatku wynikającego z deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2012 r. - biorąc też pod uwagę ostateczny wniosek Spółki z dnia 22 stycznia 2014 r., którym Spółka zawnioskowała o wycofanie wniosku z dnia 29 maja 2012 r.- w sprawie zaliczenia zwrotu podatku z rozliczenia za styczeń 2012 r. - w części dotyczącej przyszłych zobowiązań.

Jak już wskazano powyżej ze zwrotu wykazanego przez Spółkę w deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r. pozostała do rozliczenia kwota w wysokości 119.143 zł, którą Naczelnik Urzędu Skarbowego uwzględniając wniosek Spółki z dnia 22 stycznia 2014 r. (w zakresie wycofania wniosku z dnia 29 maja 2012 r.), postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. zaliczył na poczet:

- podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2011 r. - kwotę 56.440 zł,

- podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od marca od października 2012 r. - w łącznej kwocie w wysokości 30.291 zł,

- podatku dochodowego od osób prawnych za luty 2013 r. - kwota 32.412 zł.

Kolejno Dyrektor Izby Skarbowej przedstawiając stan faktyczny sprawy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że w dniu 17 lutego 2012 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęła deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2012 r., w której strona wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 374.317 zł.

Wraz z ww. deklaracją Spółka złożyła pismo z dnia 22 lutego 2012 r. zawierające wniosek w sprawie zaliczenia zwrotu podatku w wysokości 374.317 zł wynikającego z ww. deklaracji - w części odpowiadającej kwocie 16.263 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika PIT-4R oraz w części odpowiadającej kwocie 73.054 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań w podatku dochodowym (CIT). Spółka w piśmie tym wskazała również, że do zwrotu pozostaje kwota w wysokości 285.000 zł.

Kolejno w dniach 29 marca 2012 r., 24 i 29 maja 2012 r. Spółka składała pisma korygujące w sprawie zaliczenia zwrotu podatku (w kwocie 374.317 zł) wynikającego z ww. deklaracji.

W piśmie z dnia 29 marca 2012 r. Spółka wniosła o zaliczenie ww. zwrotu w części odpowiadającej kwocie 16.263 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika PIT-4R oraz w części odpowiadającej kwocie 176.448 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za 2011 r., wskazując jednocześnie kwotę do zwrotu w wysokości 181.606 zł.

Kolejnym pismem z dnia 24 maja 2012 r. Spółka wniosła o zaliczenie ww. zwrotu, zmieniając dyspozycję w następujący sposób, że część odpowiadającą kwocie 55.266 zł przeznaczona winna być na bieżące i przyszłe zobowiązania płatnika PIT-4R, pozostała część odpowiadająca kwocie 137.445 zł winna być przeznaczona na bieżące i przyszłe zobowiązania w podatku dochodowym (CIT). Spółka wskazała też, że pozostająca do zwrotu kwota 181.606 zł została zwrócona.

Pismem z dnia 29 maja 2012 r. Spółka wniosła o zaliczenie zwrotu podatku w części odpowiadającej kwocie 55.266 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika PIT-4R oraz w części odpowiadającej kwocie 137.455 zł na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych. Pismem tym Spółka potwierdziła otrzymanie zwrotu kwoty 181.606 zł.

W dniu 17 kwietnia 2013 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęła korekta deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2012 r., z wykazanym zwrotem na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w tej samej wysokości co w pierwotnej deklaracji VAT-7 za ten okres.

W dniu 31 grudnia 2013 r. do Urzędu wpłynęła kolejna korekta deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za styczeń 2012 r., z wykazanym zwrotem na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 372.677 zł (mniejszy o kwotę 1.640 zł). Poprzednio - a więc w pierwotnej deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2012 r. wykazany został zwrot w wysokości 374.317 zł.

W dniu 27 stycznia 2014 r. wpłynęło pismo Spółki zatytułowane "dotyczy: wycofanie wniosku o zaliczenie zwrotu", którym strona wycofała wniosek z dnia 29 maja 2012 r. w sprawie zaliczenia zwrotu podatku z rozliczenia za styczeń 2012 r. na poczet przyszłych zobowiązań.

W aktach sprawy znajduje się także deklaracja roczna o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za 2012 r., w której Spółka wykazała należne kwoty do wpłaty za poszczególne miesiące roku podatkowego (wymienione na str. 5 zaskarżonego postanowienia).

W części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-4 za styczeń i luty 2012 r. zobowiązanie to zostało uregulowane poprzez zaliczenie dokonane przez Dyrektora Izby Skarbowej - postanowieniem z dnia 28 maja 2014 r. Postanowieniem tym organ uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 30 kwietnia 2013 r. i orzekł w sprawie co do istoty - poprzez zaliczenie częściowego zwrotu podatku od towarów i usług z dnia 17 lutego 2012 r. (w kwocie 253.534 zł).

Na podstawie materiału dowodowego ustalono, że Spółka w dniu 30 marca 2012 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8) za rok podatkowy od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. wykazując podatek należny w wysokości 587.453 zł oraz w poz. 82 jako sumę należnych zaliczek kwotę 484.059 zł.

Spółka w trakcie roku podatkowego, jak również do dnia złożenia zeznania CIT-8 za 2011 r. nie dokonywała wpłat tytułem zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, składała natomiast dyspozycje o zaliczenie nadpłat i zwrotów podatków na zaległe, bieżące i przyszłe zobowiązania m.in. z tyt. zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2011 r. Zobowiązanie z tytułu zaliczek w łącznej kwocie 468.824 zł zostało uregulowane w formie przeksięgowania nadwyżek podatku naliczonego nad należnym VAT za: sierpień 2010 r., luty, marzec, czerwiec, sierpień i wrzesień 2011 r. i nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. - zgodnie z wnioskami Spółki. W wyniku dokonanych przerachowań pozostała nieuregulowana część zaliczki za październik 2011 r. w wysokości 15.235 zł. W piśmie z dnia 29 maja 2012 r. Spółka wniosła o zaliczenie zwrotu podatku VAT za styczeń 2012 r. m.in. na poczet zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za październik 2011 r. w wysokości 15.235 zł oraz na poczet odsetek za zwłokę od zaległej zaliczki za październik 2011 r.

Powyższa dyspozycja Spółki nie została zrealizowana, gdyż w momencie złożenia deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r. wykazującej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym (wpływ do US – 17 lutego 2012 r.) - o której zaliczenie wnioskowała Spółka — tj. na dzień 17 lutego 2012 r. nie istniało już zobowiązanie (zaległość) z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za październik 2011 r., która z końcem roku podatkowego utraciła swój byt prawny. Albowiem powstanie zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy powoduje, że z tą chwilą zobowiązanie podatkowe z tytułu zaliczek na podatek wygasa. Od tego momentu brak jest możliwości ustalenia innej wysokości zaliczek niż zadeklarowana przez podatnika, jak również egzekwowania tych zaliczek, a każda dokonana przez podatnika po zakończeniu roku podatkowego wpłata musi być traktowana jako dokonana na poczet zobowiązania za rok podatkowy.

Kwota odsetek od nieuregulowanej w terminie w części zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za październik 2011 r. została określona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w decyzji z dnia 20 stycznia 2014 r. w wysokości 514 zł (przy czym odsetki zostały naliczone od kwoty 15.235 zł - za okres od dnia 22 listopada 2011 r. do dnia 17 lutego 2012 r.). Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 maja 2014 r. (skarga na ww. decyzję została oddalona wyrokiem tut. Sądu z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 842/14).

Zaskarżenie przez Spółkę ww. decyzji organu I instancji, spowodowało, że na moment wydania postanowienia z dnia 28 kwietnia 2014 r. - w sprawie częściowego zaliczenia zwrotu podatku VAT za styczeń 2012 r. - w obrocie prawnym brak było ostatecznej decyzji określającej Spółce wysokość odsetek za zwłokę od nieuiszczonej w części zaliczki za październik 2011 r. Brak było wobec tego podstaw do dokonania zaliczenia omawianych środków na poczet tych odsetek. Zatem część nieuregulowanej zaliczki za październik 2011 r. w kwocie 15.235 zł stała się częścią zobowiązania podatkowego CIT-8 za 2011 r.

Stan zobowiązań podatkowych przed ponownym rozliczeniem zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. kształtował się następująco:

zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2011 r. - w kwocie 56.440 zł,

zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okresy od marca do października 2012 r. (wykazane w deklaracji PIT-4R za 2012 r.) - w łącznej kwocie 30.291 zł,

3) zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okresy od marca do grudnia 2013 r. (wykazane w deklaracji PIT-4R za 2013 r.) - w łącznej kwocie 41.473zł,

4) zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za okresy od lutego do października oraz za grudzień 2013 r. (wykazane w zeznaniu CIT-8 za 2013 r.) - w łącznej kwocie 487.169 zł.

W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora, organ I instancji prawidłowo dokonał zaliczenia częściowego zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji za styczeń 2012 r., w kwotach wskazanych na wstępie. Rozstrzygnięcie Naczelnika znajduje uzasadnienie w przepisach art. 55 § 2, art. 62 § 1 i art. 76 § 1 w zw. z art. 76b ustawy Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, że organ podatkowy przy zaliczeniu pominął zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za październik 2011 r. (zaległość podatkowa) oraz za styczeń 2012 r. (bieżące zobowiązanie podatkowe), Dyrektor powtórzył, że z chwilą złożenia deklaracji VAT-7 za styczeń 2012 r. nie istniało już zobowiązanie (zaległość) z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za październik 2011 r., gdyż część nieuregulowanej zaliczki za ww. okres (w kwocie 15.235 zł) stała się częścią zobowiązania podatkowego CIT-8 za 2011 r. Natomiast w odniesieniu do zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2012 r. Spółka odmówiła złożenia korekty zeznania CIT-8 za 2012 r. Organ II instancji wskazał również, że w kwestii braku zaliczenia zwrotu podatku VAT za styczeń 2012 r. na poczet zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2012 r. (w wysokości 34.051 zł) odesłać trzeba do odrębnego postępowania zażaleniowego wszczętego na wniosek Spółki na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 listopada 2013 r., którym odmówiono Spółce zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2012 r. w kwocie 34.051 zł - na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych, z uwagi na niewykazanie nadpłaty w zeznaniu rocznym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie zarzucając rażące naruszenie art. 76 § 1 w zw. z art. 76 § 3 w zw. z art. 76b § 1 Ordynacji podatkowej i wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że do rozliczenia pozostał zwrot podatku obejmujący kwotę 119.143 zł, który pierwotnie był objęty wnioskiem Spółki o zaliczenie na poczet przyszłych zobowiązań, jednak pismem z dnia 22 stycznia 2014 r. Spółka wniosek ten cofnęła. Od chwili wycofania wniosku, organy podatkowe nie są już związane żadnymi żądaniami skarżącej.

Kolejno autor skargi przedstawiając ciążące na Spółce zobowiązania wyjaśnił, że stanowią one kwotę 615.373 zł.

W zakresie należności Spółki, wskazano, że uwzględniając również należności nie objęte zaliczeniem w zaskarżonym postanowieniu, wynoszą one 636.199 zł.

Nadwyżka należności podatkowych nad wymagalnymi zobowiązaniami wynosi zatem 20.826 zł.

Skarżąca podniosła, że organ naruszył zasady dokonywania zaliczenia zwrotu, gdyż dokonując zaliczenia kierował się nieuprawnioną dowolnością, przejawiającą się w szczególności nieuwzględnieniem wniosku Spółki z dnia 12 września 2012 r. o zaliczenie na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych zwrotu podatku z rozliczenia za sierpień 2012 r. na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za wrzesień i październik 2012 r.

Pominięcie wniosku Spółki będzie skutkować tym, że nie otrzyma ona zwrotu podatku ani z rozliczenia za styczeń 2012 r., ani za sierpień 2012 r., gdyż zwrot za styczeń zostanie zaliczony na poczet zobowiązań, na które Spółka zadysponowała zwrot za sierpień, zaś zwrot za sierpień zostanie przez organ podatkowy zatrzymany na poczet przyszłych zobowiązań, na które Spółka zadysponowała już inne, późniejsze należności podatkowe.

Również wniosek Spółki z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie zaliczenia zwrotu podatku z rozliczenia za luty 2013 r. na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych powinien być wzięty pod uwagę. Skoro bowiem Spółka wykazała zwrot podatku w deklaracji złożonej w dniu 15 marca 2013 r. w czasie gdy bieżące zobowiązanie z tytułu zaliczki w podatku dochodowym od osób prawnych za luty 2013 r. już powstało, ale nie było jeszcze wymagalne, to nie znajduje uzasadnienia pomijanie przez organ wskazania Spółki w przedmiocie zaliczenia na to bieżące zobowiązanie zwrotu podatku z dnia 15 marca 2013 r., a zamiast tego dokonywanie zaliczenia zwrotu podatku powstałego ponad rok wcześniej, które Spółka mogłaby otrzymać w formie zwrotu bezpośredniego. Prowadzi to do sytuacji, w której Spółka nie otrzyma zwrotu podatku ani za styczeń 2012 r., ani za luty 2013 r., gdyż zwrot za styczeń 2012 r. zostanie zaliczony na poczet tych zobowiązań, na które Spółka zadysponowała zwrot za luty 2013 r., zaś zwrot za luty 2013 r. zostanie przez organ zatrzymany na poczet przyszłych zobowiązań, na które Spółka zadysponowała już inne, późniejsze należności podatkowe.

Skarżąca wniosła ponadto o uzupełnienie akt o wymienione w skardze wnioski Spółki w sprawie zaliczenia zwrotów podatku oraz postanowienie z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie częściowego zaliczenia zwrotu z dnia 17 września 2012 r., które to dokumenty pozostają w posiadaniu organu podatkowego I instancji.

Końcowo autor skargi nadmienił, że skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, gdyż – wskutek luki prawnej (brak tej procedury dla postępowań podatkowych, w których rozstrzygnięcia nie zapadają w formie decyzji) – organ podatkowy o takiej możliwości skarżącej nie zawiadomił.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Odnośnie wniosku Spółki z dnia 12 września 2012 r. w sprawie zaliczenia zwrotu VAT za sierpień 2012 r., w części odpowiadającej kwocie 19.234 zł – na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika PIT-4R oraz wniosku z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie zaliczenia zwrotu VAT za luty 2013 r., w części odpowiadającej kwocie 126.000 zł – na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT), zaś w części odpowiadającej kwocie 20.201 zł – na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika (PIT-4R), Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2015 r. wyjaśnił, że organ I instancji do chwili obecnej nie wydał stosownych postanowień w sprawie zaliczenia ww. zwrotów podatku VAT, gdyż zaliczenie tych zwrotów byłoby konsekwencją rozliczenia poprzedniego zwrotu podatku VAT za styczeń 2012 r., które jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej w dalszej części p.p.s.a, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Przechodząc do meritum wskazania wymaga, że jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej ponownie rozpatrując sprawę, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1199/13, postanowieniem z dnia 28 marca 2014 r. - uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i orzekł w sprawie co do istoty - poprzez zaliczenie częściowego zwrotu podatku od towarów i usług z dnia 17 lutego 2012 r. za styczeń 2012 r. (w kwocie 253.534,00 zł) - na poczet:

- zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2010 r. - kwota 145 zł,

- odsetek od ww. zaległości podatkowej w kwocie 14 zł,

- zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 2010 r. - kwota 314 zł,

- odsetek od ww. zaległości podatkowej w kwocie 40 zł,

- zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-4 za styczeń 2012 r. -kwota 4.555 zł,

- zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-4 za luty 2012 r. - kwota 4.671 zł,

- zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za 2011 r. - kwota 62.189 zł. Przy czym, częściowy zwrot w kwocie 253.534 zł pomniejszono o dokonany na rachunek Spółki w dniu 11 kwietnia 2012 r. zwrot kwoty 181.606 zł.

W związku z powyższym do rozliczenia pozostała kwota zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. w wysokości 119.143 zł.

Odnośnie natomiast stanu zobowiązań podatkowych, bez powtarzania w całości obszernie przedstawionego na wstępie stanu faktycznego sprawy, wskazania wymaga, że kształtował się następująco:

1) zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2011 r. - w kwocie 56.440 zł,

2) zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okresy od marca do października 2012 r. (wykazane w deklaracji PIT-4R za 2012 r.) - w łącznej kwocie 30.291 zł,

3) zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okresy od marca do grudnia 2013 r. (wykazane w deklaracji PIT-4R za 2013 r.) - w łącznej kwocie 41.473zł,

4) zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za okresy od lutego do października oraz za grudzień 2013 r. (wykazane w zeznaniu CIT-8 za 2013 r.) - w łącznej kwocie 487.169 zł.

Zgodnie z art. 76 § 1 w związku z art. 76b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.): organ podatkowy dokonuje z urzędu zaliczenia zwrotu podatku na zaległości podatkowe podatnika. Powyższy przepis stanowi jednoznacznie, że przy jednoczesnym występowaniu zwrotu podatku oraz zaległości podatkowej, czynnością organu podatkowego wykonywaną z urzędu jest dokonanie zaliczenia zwrotu podatku na zaległości podatkowe podatnika bądź bieżące Jego zobowiązania, natomiast pozostałą część zwrotu, jeżeli taki występuje, przekazuje się do dyspozycji podatnika, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie go na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

W myśl art. 76a § 1 w związku z art. 76b ww. ustawy w sprawach zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia zwrotu podatku stosuje się również odpowiednio przepisy art. 62 § 1 oraz art. 55 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Stosownie do treści przepisu art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Natomiast z treści przepisu art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy, w ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo dokonały zaliczenia częściowego zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji za styczeń 2012 r., w kwotach wskazanych na wstępie. W rozstrzygnięciu uwzględniono wniosek Spółki z dnia 22 stycznia 2014 r. w zakresie wycofania wniosku z dnia 29 maja 2012 r. w sprawie zaliczenia zwrotu podatku a także rozważania zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. I SA/Gd 1199/13.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia wniosku Spółki z dnia 12 września 2012 r., wskazać należy, że ww. wniosek w sprawie zaliczenia zwrotu VAT za sierpień 2012 r., w części odpowiadającej kwocie 19.234 zł – na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika PIT-4R oraz wniosek z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie zaliczenia zwrotu VAT za luty 2013 r., w części odpowiadającej kwocie 126.000 zł – na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT), zaś w części odpowiadającej kwocie 20.201 zł – na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań płatnika (PIT-4R), nie zostały do chwili obecnej rozpatrzone (co wynika z pisma procesowego Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 stycznia 2015 r.), gdyż zaliczenie tych zwrotów byłoby konsekwencją rozliczenia poprzedniego zwrotu podatku VAT za styczeń 2012 r., które jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Natomiast zarzut braku zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest zasadny, gdyż ten obowiązek organów odnosi się do postępowań podatkowych zakończonych decyzją (art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa), co nie miało miejsca w sprawie (nota bene cały "materiał dowodowy" w sprawie to wnioski i deklaracje podatkowe Spółki oraz wydane w tym zakresie postanowienia organów). Wniosek skarżącej o uzupełnienie akt sprawy nie jest również uzasadniony, gdyż w aktach znajdują się dokumenty niezbędne do jej rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.