Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 473/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 29 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 2157
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j.)
article: art. 64e, art. 151a  par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w dniu 5 października 2023 r. sprzeciwu S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. od decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 24 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR" lub organ odwoławczy") z 24 maja 2023 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r., poz. 775; dalej: "k.p.a."), uchylająca decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor ARiMR", "organ I instancji") z 10 listopada 2022 r., nr [...]

i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wskazaną decyzją organ I instancji ustalił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "skarżąca", "Spółka", "strona", "Grupa") kwotę nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu pomocy finansowej uzyskanej na mocy decyzji nr [...] wydanej przez Dyrektora ARiMR z 21 maja 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji Prezesa ARiMR wskazano następujący stan sprawy:

W dniu 3 sierpnia 2016 r. Dyrektor ARiMR postanowieniem wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją nr [...]

z 21 maja 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ I instancji wskazał m.in., że z operatu szacunkowego z określenia wartości rynkowej nieruchomości sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę A. P., wynika, iż wartość zrealizowanej inwestycji, tj. zakup działki nr [...] położonej

w miejscowości G., gm. B. wynosi 505 000,00 zł netto (wartość działki ewidencyjnej nr [...]z obrębu G. - 160 000,00 zł netto oraz wartość fundamentów, którymi jest zabudowana działka 345 000,00 zł netto). Natomiast Grupa we wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie poniesionych kosztów ww. inwestycji przyjęła do naliczania pomocy finansowej kwotę w wysokości 946 780,00 zł. W związku z powyższym kwota ta została zawyżona.

W dniu 27 września 2016 r. Dyrektor ARiMR wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję ostateczną Dyrektora ARiMR z 21 maja 2012 r. nr [...] w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych koszów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU za okres od 17 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., tj. za jeden niepełny rok realizacji PDU oraz:

- przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU w wysokości 8 204 942,66 zł, w tym pomoc ze środków UE wynosi 5 469 961,77 zł;

- odmówił przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU w wysokości 450 556,50 zł. Łączna kwota pomocy finansowej wyniosła 8 204 942,66 zł.

Od ww. decyzji Grupa złożyła odwołanie do Prezesa ARiMR.

Postanowieniem z 5 maja 2017 r., sygn. akt [...], Prokuratura Regionalna w W. wszczęła śledztwo w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż w 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r. w W. przy ul. P. [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż 21 302 659,77 zł, poprzez przedłożenie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przez m.in. [...] sp. z o.o. nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymywania dofinansowania z środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

w W. w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż 21 302 659,77 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1444; dalej "kk"), w zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. 11 § 2 kk.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, w dniu 30 marca 2018 r. Prezes ARiMR wydał decyzję nr [...] o:

- uchyleniu w zaskarżonej części decyzji nr [...] z 27 września 2016 r. o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z 21 maja 2012 r. w zakresie dotyczącym przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 8 204 942,66 zł oraz odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 17 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. (I niepełny rok realizacji Planu Dochodzenia do Uznania) w wysokości 450 556,50 zł;

- uchyleniu ostatecznej decyzji nr [...] z 21 maja 2012 r. w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia;

oraz

- zawieszeniu płatności w sprawie wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 17 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. (I niepełny rok realizacji Planu Dochodzenia do Uznania) w części dotyczącej pomocy finansowej na pokrycie kosztów inwestycji w wysokości 8 655 499,16 zł.

Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, który w dniu 5 grudnia 2018 r. wydał wyrok sygn. akt. VIII SA/Wa 426/18 uchylający zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z 30 marca 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora ARiMR nr [...]z 27 czerwca 2016 r.

Od powyższego wyroku WSA w Warszawie z 5 grudnia 2018 r. Prezes ARiMR złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 1 września 2021 r. Dyrektor ARiMR, w związku z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2157; dalej: "ustawa o ARiMR"), wystosował do strony "Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego" z urzędu, w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków finansowych przyznanych i wypłaconych Grupie na mocy decyzji nr [...] z 21 maja 2012 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i dokonania oceny materiału dowodowego Dyrektor ARiMR w dniu 10 listopada 2022 r. decyzją nr [...] ustalił Spółce kwotę nienależnie pobranych środków finansowych

z tytułu pomocy finansowej w wysokości 215 085,00 zł, uzyskanych na mocy decyzji nr [...] wydanej przez Dyrektora ARiMR z 21 maja 2012 r. o przyznaniu pomocy finansowej na pokrycie części kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznaniu pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych

w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 17 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. tj. za jeden niepełny rok realizacji Planu Dochodzenia do Uznania (dalej: "PDU") wraz z odsetkami, liczonymi zgodnie z art. 67 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 od dnia 29 maja 2012 r. liczonymi do dnia zwrotu, o stawce 4 %. Podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowił art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR, art. 9 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz. U. z 2022 r., poz. 2101, tj.), art. 67 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz. U.UE.L Nr 138

z 25.05.2017 r.) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U.UE L z dnia 23 grudnia 1995 r.) oraz art. 104 k.p.a., art. 116 ust. 1, w związku z art. 117 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r.

Wyrokiem z 18 listopada 2022 r. sygn. akt I GSK 547/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Prezesa ARiMR od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 426/18.

Od decyzji z 10 listopada 2022 r. Spółka wniosła odwołanie (doprecyzowane pismem z 14 marca 2023 r.). Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. poprzez ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej inną decyzją ostateczną;

- błędne ustalenie o wypłacie nienależnie pobranych środków na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR, z uwagi na okoliczność, iż zaskarżona decyzja nie ma charakteru pokontrolnego;

- konkurencyjność prowadzonego postępowania wznowieniowego względem postępowania objętego zaskarżoną decyzją;

- wadliwe przeprowadzenie oceny materiału dowodowego, ustalonego na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez M. O. w dniu 5 lipca 2022 r., z pominięciem operatów opracowanych na zlecenie strony;

- brak podstaw do ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków ze względu na przedawnienie.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Prezes ARiMR

w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z 24 maja 2023 r. przytoczył treść art. 138 § 2 k.p.a., podnosząc, że w sprawie wystąpiły przesłanki do jego zastosowania. Organ odwoławczy stwierdził, że dostrzegł okoliczności, które wskazują na niekompletność i uchybienia proceduralne przy gromadzeniu materiału dowodowego, dlatego zarzuty strony sformułowane w odwołaniu dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie rozpatrzenia materiału dowodowego i ustalenia okoliczności istotnych w sprawie uznał za zasadne.

Prezes ARiMR stwierdził, że Dyrektor ARiMR wydając w dniu 10 listopada 2022 r. decyzję nr [...] naruszył przepis art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych do rozpatrzenia sprawy. Jego zdaniem, organ I instancji przeprowadzając postępowanie w sprawie nie dokonał

w sposób wyczerpujący ustaleń dotyczących wysokości kwalifikowanej kwoty kosztów realizacji inwestycji polegającej na zakupie działki nr [...] położonej

w miejscowości G., gm. B. wraz z fundamentami budynku przechowalni owoców i utwardzeniem gruntu. Wyjaśnił, że Grupa w złożonym wniosku

o przyznanie pomocy, w kwocie poniesionych kosztów na realizację inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU uwzględniła, m.in. koszty zakupu nieruchomości zabudowanej - fundamenty przyszłego budynku przechowalni owoców, zakup gruntu w miejscowości G. gm. B.. Koszty ww. inwestycji zakwalifikowane przez Grupę do naliczania pomocy finansowej wyniosły 946 780,00 zł netto (faktura nr [...] z 26 września 2011 r.). Dalej organ odwoławczy podniósł, że decyzją nr [...] z 21 maja 2012 r. Dyrektor ARiMR przyznał Grupie, m.in. pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych

w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 8 651 027,66 zł, zaś kwota ta obejmowała także zakwalifikowane koszty zakupu nieruchomości zabudowanej - fundamenty przyszłego budynku przechowalni owoców, zakup gruntu w miejscowości G. gm. B., w wysokości 946 780,00 zł netto, udokumentowane fakturą nr [...] z 26 września 2011 r. Kwestią sporną

w sprawie jest ustalenie wystąpienia nieprawidłowości polegającej na zawyżeniu wartości rynkowej zakupionej przez stronę nieruchomości zabudowanej - fundamenty przyszłego budynku przechowalni owoców, zakup gruntu w miejscowości G. gm. B., skutkującej ustaleniem kwoty nienależnie pobranych środków.

Prezes ARiMR wskazał na regulacje dotyczące wyceny nieruchomości zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344; dalej: "u.g.n"), tj. art. 4 pkt 6 i art. 156. Zauważył, że w związku ze sporem pomiędzy organem I instancji, a stroną, w zakresie ustalenia wartości rynkowej ww. inwestycji, w ramach prowadzonych postępowań, prawidłowość ich oszacowania podlegała kilkukrotnie opinii uprawnionych rzeczoznawców. Finalnie organ I instancji oparł swoje stanowisko na skorygowanym operacie szacunkowym, w zakresie określenia wartości rynkowej nieruchomości zabudowanej we wsi G. (dz. ew. [...]), sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego dr inż. M. O. z 5 lipca 2022 r. wraz z wyjaśnieniami z 19 września 2022 r., w którym ww. rzeczoznawca majątkowy określił wartość ww. nieruchomości na kwotę 820 000 zł,

w tym dz. ew.: [...] o wartości 160 000 zł oraz fundament wraz z utwardzeniem gruntu o wartości 660 000 zł. Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, że dokonał analizy operatu szacunkowego z 5 lipca 2022 r. i uznał go za wiarygodny, rzetelny i spójny, a tym samym nie nasuwający wątpliwości względem kompletności i poprawności informacji w nich zawartych.

Prezes ARiMR zauważył, że możliwość oceny prawidłowości skorygowanego operatu szacunkowego z 5 lipca 2022 r., w przypadku wystąpienia dalszych wątpliwości strony w zakresie braku spełnienia warunku podobieństwa nieruchomości ujętej w operacie szacunkowym, biorąc pod uwagę jego wcześniejszą negatywną ocenę dokonaną przez rzeczoznawców majątkowych (przed zmianą), wymagałaby zweryfikowania przez rzeczoznawców majątkowych, którzy posiadają wiedzę merytoryczną dotyczącą oceny prawidłowości operatu w aspekcie metodologicznym, tj. oceny w świetle wiedzy specjalistycznej. Dlatego też Dyrektor ARiMR zobowiązany był wystąpić do rzeczoznawcy majątkowego dr inż. M.O. o wyjaśnienia, do zgłoszonych przez stronę zastrzeżeń, co do prawidłowości operatu szacunkowego z określenia wartości rynkowej nieruchomości zabudowanej we wsi G. (dz. ew. [...]), a w przypadku dalszych wątpliwości rozważyć możliwość wystąpienia do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, którzy w świetle przepisu art. 157 u.g.n. dokonują oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego. Prezes ARiMR ustalił, że organ I instancji przeprowadzając postępowanie w sprawie nie dokonał w sposób wyczerpujący ustaleń dotyczących wysokości kwalifikowanej kwoty kosztów realizacji inwestycji polegającej na zakupie działki nr [...] położonej w miejscowości G., gm. B. wraz z fundamentami budynku przechowalni owoców i utwardzeniem grunt. Doszło więc do naruszenia przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, w tym w szczególności operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości rynkowej prawa własności części nieruchomości gruntowej zabudowanej z 31 stycznia 2018 r. wraz z aneksem z 6 lutego 2018 r. sporządzonego przez R. C. oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych do rozpatrzenia sprawy.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że do organu wpłynęły dokumenty złożone przez stronę, stanowiące nowe dowody w sprawie, tj. opinia Komisji Arbitrażowej przy Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych z 19 października 2022 r. do skorygowanego operatu szacunkowego sporządzonego

w dniu 5 lipca 2022 r., w której Zespół Oceniający stwierdził, że ujawnione

w operacie szacunkowym naruszenia i uchybienia mogą mieć wpływ na określoną wartość nieruchomości. Prezes ARiMR zauważył, że twierdzenia zespołu oceniającego ww. operat dotyczące zakresu wyceny, przyjęcia wyceny w różnych podejściach (dla gruntu porównawcze, metoda korygowania ceny średniej, a dla fundamentów kosztowe: metoda pozostałościowa dla nieruchomości), braku spełnienia warunku podobieństwa nieruchomości, w tym dostosowania przez autorkę analizy rynku do postawionego założenia, odnoszą się do szczegółowych kwestii dotyczących merytorycznej prawidłowości operatu w aspekcie metodologicznym, tj. oceny w świetle wiedzy specjalistycznej - zwłaszcza standardów wyceny nieruchomości, jakimi posługują się rzeczoznawcy. Zdaniem organu odwoławczego, bezpośrednia kontrola organu i podjęcie polemiki w powyższym zakresie bez ustalenia prawidłowości standardów przyjętej wyceny, z rzeczoznawcą majątkowym wydającym niniejszy operat szacunkowy, wykracza poza możliwość jego oceny przez organ, a więc ww. operat nie może stanowić podstawy do ustalenia wysokości kosztów kwalifikowanych oraz wyliczenia należnej kwoty pomocy finansowej. Ponadto, zdaniem Prezesa ARiMR organ I instancji nie dokonał oceny mocy dowodowej operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości rynkowej prawa własności części nieruchomości gruntowej zabudowanej, sporządzonego w dniu 28 stycznia 2018 r. przez R. Ch. wraz z aneksem z 6 lutego 2018 r. Dlatego też, za przedwczesne i wykraczające poza możliwość oceny przez organ, organ odwoławczy uznał wskazane przez organ I instancji wystąpienie nieprawidłowości, polegającej na zawyżeniu wartości rynkowej zakupionej przez stronę nieruchomości zabudowanej (fundamenty przyszłego budynku przechowalni owoców, zakup gruntu w miejscowości G. gm. B.), ustalonej w oparciu o skorygowany operat szacunkowy, sporządzony w dniu 5 lipca 2022 r., przez rzeczoznawcę majątkowego dr inż. M. O. i stanowiącej w konsekwencji ustaleniem kwoty nienależnie pobranych środków. Tym samym organ I instancji naruszył przepis art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych do rozpatrzenia sprawy.

W dalszej części uzasadnienia decyzji z 24 maja 2023 r. Prezes ARiMR wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ I instancji przeprowadzi wyczerpujące postępowanie, a w szczególności:

1) ustali z rzeczoznawcą majątkowym (dr inż. M. O.) wydającym skorygowany operat szacunkowy z 5 lipca 2022 r. dalsze kroki w zakresie treści operatu szacunkowego, w szczególności w zakresie nieprawidłowości wskazanych przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, w związku ze wskazanym:

- częściowym naruszeniem § 56 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów

w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Naruszenie dotyczyło uchybienia poprzez niewskazanie w zakresie wyceny, jakie prawo do nieruchomości podlega wycenie,

- częściowym naruszeniem § 56 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów

w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Naruszenie dotyczyło uchybienia poprzez nieprzywołanie właściwego w wycenie podejścia wyceny,

- naruszeniem § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Naruszenie dotyczyło uchybienia poprzez przedstawienie w operacie szacunkowym charakterystyki

i analizy rynku nieruchomości w sposób powierzchowny i niekompletny;

2) rozważy konieczność wystąpienia do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, o dokonanie oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego wraz z wyjaśnieniami lub uzupełnieniami złożonymi przez autorkę operatu - w przypadku dalszych wątpliwości dotyczących prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dotyczących wiedzy specjalistycznej;

3) dokona oceny mocy dowodowej operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości rynkowej prawa własności części nieruchomości gruntowej zabudowanej sporządzonego w dniu 28 stycznia 2018 r. przez R. C. wraz z aneksem

z 6 lutego 2018 r.;

4) dokona oceny wartości rynkowej zakupionej przez stronę nieruchomości zabudowanej (fundamenty przyszłego budynku przechowalni owoców, zakup gruntu w miejscowości G. gm. B.), na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i dowodowego.

Jednocześnie organ odwoławczy zlecił Dyrektorowi ARiMR wydanie decyzji spełniającej wymogi wskazane w art. 107 k.p.a., w szczególności w zakresie jej uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.), tj. wskazania jakim faktom, dowodom

i dokumentom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a jakim dał wiarę

i moc dowodową.

Konkludując Prezes ARiMR uznał, że w niniejszej sprawie doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Poprawione przez organ I instancji ustalenie wartości nieruchomości w oparciu o prawidłowo sporządzony operat szacunkowy będzie stanowiło podstawę do oceny czy wystąpiła nieprawidłowość skutkująca ustaleniem kwoty nienależnie pobranych środków. Ponadto z uwagi na fakt, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, rzetelne ustalenie stanu faktycznego mają istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, uzasadnione jest uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazane powyżej uchybienia mogą być, zdaniem Prezesa ARiMR, naprawione jedynie przez przeprowadzenie ponownego postępowania wyjaśniającego i jego analizy, przynoszącej wyniki, które na tym etapie postępowania nie są znane. W tym stanie rzeczy zlecenie wykonania analizy przez organ drugiej instancji na obecnym etapie postępowania prowadziłoby niewątpliwie do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Stąd też, z uwagi na fakt, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, uzasadnione było zastosowanie w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a.

Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu przedawnienia, szczegółowo przedstawiając swoje stanowisko w tej kwestii, wskazując na regulację art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r.

w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE.L 1995 Nr 312, str. 1; dalej: "rozporządzenie nr 2988/95"). Uznał jednocześnie, że nie doszło do przedawnienia uprawnienia do wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych środków, wskutek kilkukrotnego przerwania biegu 4-letniego terminu przedawnienia.

Pismem z 21 czerwca 2023 r. Spółka wniosła od powyższej decyzji Prezesa ARiMR z 24 maja 2023 r. sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie. Autor sprzeciwu ww. decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

1) art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, podczas gdy nie zaistniały przesłanki uprawniające do zastosowania rozstrzygnięcia kasatoryjnego, tj. rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na fakt, że organ II instancji władny jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, którego zakres jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w tej sprawie;

2) art. 7 k.p.a., akt 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób tendencyjny, z pominięciem dowodów zaoferowanych przez stronę, zmierzając do wykazania z góry przyjętej tezy, że część pomocy wypłaconej Grupie została przez nią pobrana nienależnie, a także tezy iż w sprawie nie doszło do przedawnienia ewentualnych należności z tytułu rzekomo nienależnie pobranej pomocy.

Jednocześnie Spółka wskazała na naruszenie art. 3 rozporządzenia nr 2988/95 poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że

w sprawie nie doszło do przedawnienia ewentualnie nienależnie wypłaconej pomocy, podczas gdy przedawnienie w tym przypadku nastąpiło w roku 2016, a także nieprawidłowe przypisanie skutku w postaci przerwania biegu przedstawienia do czynności podjętych przez organy administracyjne, których charakter i ranga nie mogły powodować tak daleko idącego skutku w sferze prawa materialnego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania;

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez organ II instancji;

- zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wywołanego niniejszym sprzeciwem, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na sprzeciw Prezes ARiMR wniósł o jego oddalenie, jako niezasadnego, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji z 24 maja 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw okazał się niezasadny.

Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Stosownie do art. 151a § 2 tej ustawy, w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.

Jak wynika z przytoczonych przepisów, rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga - jak w przypadku skarg - w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada więc w tym postępowaniu innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej jest tym samym ustalenie, czy zachodziły przesłanki zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc czy prawidłowym było odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. W efekcie, spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie wyłączona jest możliwość oceny problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Tak też przyjął NSA w wyroku z 27 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 2226/18 wskazując, że "Ocena sądowa decyzji kasatoryjnej dokonywana w ramach rozpatrzenia sprzeciwu nie jest oceną przesądzającą o meritum sprawy. Sąd bada jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Potwierdza to brzmienie art. 64e p.p.s.a., gdzie wskazuje się, że rozpoznając sprzeciw od decyzji Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o których stanowi art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie bada w tym względzie kwestii związanych z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu." W konsekwencji, orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie ww. art. 64e p.p.s.a.).

Dodatkowo Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 14 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2263/20, opubl. LEX nr 3066826) ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 64e p.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 p.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi. Zgodnie z art. 134 i art. 145 p.p.s.a. skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Uprawnione jest więc stanowisko, że w postępowaniu sądowym zainicjowanym sprzeciwem sąd administracyjny nie weryfikuje prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. (wyrok NSA z 14 lipca 2020, sygn. akt II OSK 1267/20, opubl. LEX nr 3064756).

Dokonując oceny zaskarżonej sprzeciwem decyzji w takim też zakresie, Sąd uznał, że Prezes ARiMR wykazał konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

i wydania na jego podstawie decyzji kasatoryjnej.

W świetle art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Podstawową przesłanką prawną decyzji kasacyjnej jest stwierdzenie przez organ odwoławczy, że w postępowaniu wyjaśniającym przed organem, który wydał zaskarżoną decyzję, dopuszczono się tego rodzaju poważnych naruszeń przepisów proceduralnych, które uzasadniają przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w celu wszechstronnego jej wyjaśnienia. Ustawowym warunkiem wydania decyzji kasacyjnej jest zatem wykazanie przez organ odwoławczy, że zaskarżona "decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania" i "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie"; te dwie ustawowe przesłanki powinny być spełnione kumulatywnie. Przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym,

w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu (wyrok NSA z 19.09.2017 r., I OSK 517/17, LEX nr 2424889).

Zdaniem Sądu, Prezes ARiMR w niniejszej sprawie wykazał zarówno, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, jak również, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu, zasadnie organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji z 10 listopada 2022 r. ustalająca skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 215 085,00 zł wraz z odsetkami, uzyskanych na mocy decyzji Dyrektora ARiMR z 21 maja 2012 r. nr [...], jest wadliwa.

Należy wskazać, że zasady ustalania i odzyskiwania kwot nienależnie pobranych płatności reguluje ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących

z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przypomnieć również należy, że obowiązek odzyskiwana kwot nienależnie zapłaconych, pochodzących z funduszy Unii Europejskiej nakładają na państwo członkowskie przepisy unijne. Organ I instancji w podstawie prawnej decyzji z 10 listopada 2022r. wskazał również art. 67 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891, zgodnie z którym organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów lub inne odnośne podmioty zwracają nienależnie wypłaconą pomoc z odsetkami i płacą kary przewidziane w niniejszej sekcji. Odsetki są naliczane:

a) na podstawie okresu, który upłynął między otrzymaniem nienależnej płatności a jej zwrotem przez beneficjenta;

b) według stawek stosowanych przez Europejski Bank Centralny przy głównych operacjach refinansowania publikowanych w serii "C" Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej i obowiązujących w dniu, w którym dokonano nienależnej płatności, powiększonych o trzy punkty procentowe.

Odzyskaną pomoc, odsetki i nałożone kary wpłaca się do EFRG (art. 67 ust. 2).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Prezes ARiMR w zaskarżonej sprzeciwem decyzji uznał, że organ I instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych do rozpatrzenia sprawy. Organ odwoławczy dowiódł, że organ I instancji przeprowadzając postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej dla wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw nie dokonał w sposób wyczerpujący ustaleń dotyczących wysokości kwalifikowanej kwoty kosztów realizacji inwestycji polegającej na zakupie działki nr [...] położonej w miejscowości G., gm. B. wraz z fundamentami budynku przechowalni owoców i utwardzeniem grunt. Ponadto organ I instancji nie dokonał oceny mocy dowodowej operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości rynkowej prawa własności części nieruchomości gruntowej zabudowanej, sporządzonego w dniu 28 stycznia 2018 r. przez R. C. wraz z aneksem z 6 lutego 2018 r. W konsekwencji, jako przedwczesne i wykraczające poza możliwość oceny, Prezes ARiMR słusznie uznał wskazane przez Dyrektora ARiMR wystąpienie nieprawidłowości, polegającej na zawyżeniu wartości rynkowej zakupionej przez stronę nieruchomości zabudowanej (fundamenty przyszłego budynku przechowalni owoców, zakup gruntu w miejscowości G. gm. B.), ustalonej w oparciu o skorygowany operat szacunkowy, sporządzony w dniu 5 lipca 2022 r. i stanowiącej w konsekwencji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych środków.

Przedstawione stwierdzenia są, w ocenie Sądu, jak najbardziej uzasadnione, co zostało szczegółowo przedstawione i dowiedzione przez organ odwoławczy

w decyzji z 24 maja 2023 r. Powyższe prowadzi do wniosku, że zasadnie i w zgodzie z obowiązującymi regulacjami prawnymi Prezes ARiMR na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z 10 listopada 2022 r. w całości

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wskazany

w zaskarżonej decyzji i aprobowany przez Sąd w orzekającym składzie rozmiar

i zakres, w jakim postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia nie jest na tyle nieznaczny, by było możliwe usunięcie tych braków na etapie postępowania odwoławczego. Wyrażona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania opiera się na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy administracji publicznej. Jej naruszenie stanowiłoby zatem ingerencję w przewidziane przepisami prawa uprawnienie stron do weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych

w administracyjnym toku instancji.

W zaskarżonej sprzeciwem decyzji Prezes ARiMR, podał szczegółowo jakich ustaleń organ I instancji winien dokonać, czyniąc zadość przepisowi art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. (por. k. 18 i 19 uzasadnienia decyzji z 24 maja 2023 r.), jednocześnie wywodząc, że poprawione przez organ I instancji ustalenie wartości nieruchomości w oparciu o prawidłowo sporządzony operat szacunkowy będzie stanowiło podstawę do oceny, czy wystąpiła nieprawidłowość skutkująca ustaleniem kwoty nienależnie pobranych środków.

Podkreślić przy tym należy, że organ odwoławczy jest uprawniony do przeprowadzenia jedynie uzupełniającego postępowania dodatkowego (art. 136 § 1 k.p.a.) oraz wyjaśniającego postępowania w niezbędnym zakresie (art. 136 § 2 k.p.a.). W razie gdy istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, organ drugiej instancji jest obowiązany uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Przepis art. 136 k.p.a. może mieć zastosowanie wówczas, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że materiał zebrany przez organ pierwszej instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy (§ 1) lub część materiału dowodowego została zgromadzona z naruszeniem przepisów postępowania w sposób uniemożliwiający uznanie pewnych faktów za udowodnione (§ 2), przy czym w obu tych przypadkach organ odwoławczy powinien ocenić, czy nie ma podstaw do wydania decyzji kasacyjnej (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex, komentarz do art. 136 k.p.a.). Tymczasem rodzaj i skala stwierdzonych przez Prezesa ARiMR uchybień, jakich dopuścił się organ I instancji wykluczały zastosowanie regulacji z art. 136 § 1, a także § 2 k.p.a.

Jak wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, rozstrzygając sprzeciw Sąd na podstawie art. 64e p.p.s.a., ocenia jedynie istnienie przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy w sprawie dostrzegł szereg uchybień procesowych w postępowaniu przed organem I instancji, które uniemożliwiły wydanie decyzji merytorycznej. Przekazując zaś sprawę, organ odwoławczy wskazał szczegółowo i wyczerpująco, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W ocenie Sądu, przesłanki do zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. zostały przez organ odwoławczy bezspornie wykazane. W związku

z powyższym Sąd uznał za bezzasadny sformułowany w sprzeciwie zarzut naruszenia art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. Podjęte przez organ odwoławczy zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa i nie ma podstaw do jego uchylenia.

Jednocześnie Sąd, stosownie do regulacji art. 64e p.p.s.a., nie czynił przedmiotem swej oceny kwestii zasadności naruszenia art. 3 rozporządzenia nr 2988/95 poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, że mają one charakter stricte merytoryczny.

Na marginesie Sąd zauważa, że po wszczęciu w dniu 1 września 2021 r. niniejszego postępowania, co również zostało zaakcentowane w decyzji Prezesa ARiMR z 24 maja 2023 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 listopada 2022 r. sygn. akt I GSK 547/19, oddalił skargę kasacyjną Prezesa ARiMR od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 426/18. Sąd I instancji wyrokiem tym uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z 30 marca 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora ARiMR nr [...] z 27 czerwca 2016 r., która odnosiła się do postanowień ostatecznej decyzji Dyrektora ARiMR z 21 maja 2012 r. nr [...]. Tymczasem Dyrektor ARiMR wydając w dniu 10 listopada 2022 r. decyzję nr [...] ustalił Spółce kwotę nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu pomocy finansowej w wysokości 215 085,00 zł, uzyskanych na mocy decyzji nr [...] Dyrektora ARiMR z 21 maja 2012 r. o przyznaniu pomocy finansowej na pokrycie części kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznaniu pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych

w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 17 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., tj. za jeden niepełny rok realizacji PDU wraz z odsetkami.

Reasumując, z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa, Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., sprzeciw oddalił.