Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2564/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6121 Klasyfikacja gruntów
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku;


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej "Inspektor"), po rozpatrzeniu odwołania B. G. (dalej "skarżącej") od decyzji Prezydenta W. (dalej "Prezydenta") z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...], orzekającej o:

1) stwierdzeniu wydania decyzji Prezydenta z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] z naruszeniem prawa oraz

2) nieuchyleniu tej decyzji z powodu wystąpienia przypadku, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej,

na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta z dnia [...] czerwca 2013 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.

II. Zaskarżona decyzja Inspektora zapadła w następującym stanie sprawy:

1. Decyzją Prezydenta z dnia [...] września 2010 r. nr [...] (dalej "decyzją klasyfikacyjną" albo "decyzją z 2010 r.") wydaną w postępowaniu klasyfikacyjnym obejmującym 32 obręby ewidencyjne w Dzielnicy B. W. , orzeczono o zmianie gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych w obrębie [...], stanowiących wymienione działki ewidencyjne.

2. Pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. współwłaściciele działki nr [...] z obrębu [...] złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] września 2010 r. Nr [...], powołując się na podstawę wznowienia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

3. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Prezydent wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją klasyfikacyjną.

4. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] Prezydent odmówił uchylenia decyzji klasyfikacyjnej z dnia [...] września 2010 r. Nr [...].

5. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] Inspektor utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] marca 2012 r.

6. Wyrokiem z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt IVSA/Wa 1870/12, tut. Sąd uchylił wskazaną wyżej decyzję Inspektora z dnia [...] maja 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] marca 2012 r., stwierdzając że orzekające w sprawie organy zaniechały dokonania oceny tego, czy skarżący wykazali, iż nie brali udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją klasyfikacyjną bez swojej winy. Ponadto we wznowionym postępowaniu nie wyjaśniono w sposób dokładny przyczyn wznowienia postępowania w odniesieniu do każdego z wnioskodawców.

7. Wykonując w przeprowadzonym ponownie postępowaniu wskazane wyżej wytyczne Sądu, Prezydent stwierdził, że jedynie skarżąca udokumentowała, iż bez własnej winy nie mogła dowiedzieć się o prowadzonym postępowaniu klasyfikacyjnym, zakończonym decyzją Prezydenta z 2010 r.

8. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] Prezydent orzekł:

1) o stwierdzeniu wydania decyzji z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] z naruszeniem prawa oraz o:

2) nieuchyleniu decyzji klasyfikacyjnej z powodu wystąpienia przypadku, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Uzasadniając przedmiotowe rozstrzygniecie, Prezydent wskazał, że skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu klasyfikacyjnym, wobec czego w sprawie wystąpiła przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Analiza materiału dowodowego postępowania klasyfikacyjnego prowadzi jednakże do wniosku, że pomimo zajścia wskazanego wyżej uchybienia procesowego, decyzja klasyfikacyjna jest prawidłowa.

9. Skarżąca wniosła do Inspektora odwołanie od decyzji Prezydenta.

III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., odwołanie skarżącej od decyzji Prezydenta z dnia [...] czerwca 2013 r., Inspektor, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję tego organu i zwrócił Prezydentowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, między innymi, co następuje:

1. Istotny z punktu widzenia ponownego rozpoznania sprawy jest fakt, że dokumentacja urządzeniowo - leśna, tj. "Uproszczony plan urządzenie lasu i inwentaryzacja stanu lasu" dla Osiedla B. wydana na okres 1.01.2002 r. - 31.12.2011 r. przestała obowiązywać. Ponadto z opracowania tego nie wynika, czy działka nr 51 objęta została uproszczonym planem, czy inwentaryzacją;

2. W tych okolicznościach przedwczesne jest stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca swej istocie decyzji dotychczasowej.

3. W operacie gleboznawczym klasyfikacji gruntów nr [...], przyjętym do państwowego zasobu w dniu 31 maja 2010 r., nie ma dowodów, że badania gleby zostały wykonane przez klasyfikatora, a warunki zimowe udokumentowane przez skarżącą danymi meteorologicznymi wskazują że wykonanie ich było niemożliwe.

4. We wszczętym postępowaniu wznowieniowym konieczne jest ponowne wykonanie czynności klasyfikacyjnych z uwzględnieniem obowiązujących przepisów w tym zakresie.

5. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że operat gleboznawczej klasyfikacji gruntów wykonany w 2005 r. na zlecenie skarżącej wykonany został z pominięciem obowiązujących przepisów prawa i jako taki powinien być wyeliminowany z dokumentów stanowiących podstawę wpisów w operacie ewidencyjnym.

IV. Skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję Inspektora z dnia [...] sierpnia 2013 r., podnosząc następujące zarzuty:

1. Zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, bowiem zawiera błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy, wadliwą ocenę materiału dowodowego oraz została wydana z pominięciem wniosków dowodowych strony;

2. Organ odwoławczy pomimo uchylenia w całości, zgodnie z żądaniem skarżącej decyzji I instancji, nie orzekł co do meritum sprawy, czym w ocenie skarżącej naruszył treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.;

3. Zalecenie przez organ II instancji ponownego wykonania czynności klasyfikacyjnych (badania gleby), jako jedynego zakresu postępowania wyjaśniającego koniecznego do przeprowadzenia przez organ I instancji, zdaniem skarżącej jest działaniem błędnym, nie stanowi bowiem wyjaśnienia wszystkich zarzutów stawianych w odwołaniu oraz wskazywanych na wszystkich etapach procedury odwoławczej;

4. Skarżąca powołała się na szereg zarzutów przedstawionych w odwołaniu wskazując, że nie zostały one przez organ odwoławczy rozpatrzone, pomimo, że miały istotne znaczenie dla merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Takie działanie organu, w ocenie skarżącej spowoduje, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji będzie zwolniony od obowiązku dokonania oceny prawnej prawidłowości czynności wykonanych w latach 2009-2010. Nie zostanie tym samym wyjaśniona kwestia podstawy prawnej oraz przyczyn wszczęcia z urzędu przez Prezydenta w 2009 r. postępowania w sprawie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów na przedmiotowej działce oraz orzeczenia mocą decyzji z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] o zmianie użytku gruntowego na działce;

5. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie kwestii posiadania bądź braku uprawnień Prezydenta do wszczęcia z urzędu postępowania aktualizacyjnego jest konieczne, gdyż ma podstawowe znaczenie w rozstrzygnięciu co do istoty sprawy. Brak w zaskarżonej decyzji oceny prawnej powyższych zarzutów świadczy zdaniem skarżącej o rażącym naruszeniem prawa.

V. W odpowiedzi na skargę Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Według art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Sąd uwzględnienia skargę na decyzję administracyjną lub postanowienie jeżeli stwierdzi, naruszenie przez organ wydający zaskarżony akt określonych przepisów prawa (art.145 § 1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a.).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.7 i 77 § k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

VII. Zaskarżona do Sądu decyzja Inspektora, podobnie jak i decyzja organu pierwszej instancji, tj. decyzja Prezydenta z dnia [...] czerwca 2013 r. są decyzjami wydanymi w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, tj. w postępowaniu przeprowadzonym na skutek wznowienia wcześniejszego postępowania administracyjnego - postępowania, którego przedmiotem była zmiana gleboznawczej klasyfikacji gruntów, a które zakończyło się ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] września 2010 r. (decyzją klasyfikacyjną).

1. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowe decyzje Prezydenta oraz Inspektora, wydane w następstwie wznowienia postępowania zakończonego decyzją klasyfikacyjną, zapadły w rezultacie ponownego orzekania przez organy w tym przedmiocie, będącego następstwem uchylenia przez Sąd, wyrokiem z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt IVSA/Wa 1870/12, poprzednich orzeczeń obu tych organów.

Przy ponownym orzekaniu w sprawie Prezydent oraz Inspektor byli zobowiązani do uwzględnienia, zgodnie z art.153 p.p.s.a., ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w tym wyroku Sądu. Stwierdzić należy, że przy ponownym orzekaniu w sprawie organy zastosowały się do poprzedniego wyroku Sądu, dokonując wnikliwej oceny przyczyn wznowienia postępowania klasyfikacyjnego i ustalając, że przesłanka z art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. została spełniona w odniesieniu do skarżącej.

2. W konsekwencji ustalenia, że w postępowaniu klasyfikacyjnym wystąpiła przesłanka wznowieniowa, przewidziana w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., organy były zobowiązane do rozstrzygnięcia istoty sprawy, tj. do przesądzenia, czy istnieją przesłanki do uchylenia decyzji klasyfikacyjnej Prezydenta z 2010 r. na podstawie art.151 § 1 pkt 2 k.p.a.

W wyniku przeprowadzenia oceny w tym zakresie, orzekający w postępowaniu wznowieniowym organ I instancji, tj. Prezydent, stwierdził wydanie decyzji klasyfikacyjnej z naruszeniem prawa oraz brak podstaw do uchylenia tej decyzji z tej racji, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Uzasadniając tego rodzaju rozstrzygnięcie, Prezydent wskazał w szczególności, co następuje:

1) Podstawą materialno – prawną postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, zakończonego decyzją klasyfikacyjną były przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów. Przepis art.20 ust.3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przez którą zgodnie z art.2 pkt 12 rozumie się podział gleb na klasy bonitacyjne ze względu na jakość produkcyjną, ustaloną na podstawie cech genetycznych gleb.

2) Na podstawie art.5 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach nadzór nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa sprawuje Prezydent. Na terenie W. w imieniu Prezydenta nadzór ten sprawuje Biuro Ochrony Środowiska we współpracy z Lasami Miejskimi – W. Do kompetencji Biura Ochrony Środowiska należy ocena, czy drzewostan występujący na gruncie jest lasem w rozumieniu art.3 ustawy o lasach. Biuro Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 27 lipca 2011 r. przekazało informację, że zgodnie z zapisami leśnej dokumentacji urządzeniowej działka nr [...] z obrębu [...] w części stanowi oddział leśny 10b, na którym rośnie drzewostan brzozowy w wieku około 40 lat.

3) W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w latach 2005 – 2010 oznaczenie użytku na działce nr [...] symbolem "Lz-PsV" było błędne i sprzeczne z przepisami prawa, albowiem do dnia [...] grudnia 2011 r. przedmiotowa działka była objęta uproszczonym planem urządzenia lasu, co powinno być odzwierciedlone w ewidencji gruntów. Ustanie obowiązywania uproszczonego planu urządzenia lasu z dniem [...] stycznia 2012 r. nie oznacza jednak, że drzewostan występujący na gruncie przestał być lasem w rozumieniu art.3 ustawy o lasach. Uproszczony plan urządzenia lasu stracił jedynie swoją aktualność wyłącznie w stosunku do zaplanowanych zadań gospodarczych.

4) Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wszystkie okoliczności sprawy, ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego są nadal wiążące i przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Dlatego na postawie ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy organ ewidencyjny zastosował przesłankę negatywną, wynikającą z art.146 § 2 k.p.a. Jakkolwiek decyzja została wydana z naruszeniem prawa ze względu na brak udziału skarżącej w postępowaniu bez jej winy, jednak wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, tak więc ostateczna decyzja Prezydenta z dnia [...] września 2010 r., zatwierdzająca zmianę gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] posiada jedynie wadliwość formalną, natomiast w całości pozbawiona była wadliwości materialnej.

3. W odwołaniu od decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2013 r. skarżąca podniosła szereg zarzutów, kwestionujących zasadność stanowiska organu odnośnie materialno - prawnej prawidłowości decyzji klasyfikacyjnej. W pierwszej kolejności skarżąca podniosła daleko idący zarzut niedopuszczalności wszczęcia postępowania klasyfikacyjnego, mający wynikać z braku przesłanek, warunkujących takie wszczęcie, przewidzianych w § 2 rozporządzenia z 1956 r. Stosownie do przywołanego przepisu gleboznawczą klasyfikację gruntów przeprowadza się w ramach rocznych planów tej klasyfikacji, a także: 1) przy wykonywaniu prac geodezyjno-urządzeniowych w związku z przekształceniem powierzchniowej struktury nieruchomości (scalenie, wymiana gruntów itp.), 2) w przypadku melioracji gruntów i łąk - po upływie 2 lat po dokonaniu melioracji, 3) na podstawie uchwał prezydiów wojewódzkich rad narodowych podjętych w przypadkach stwierdzenia istotnych błędów w dotychczas obowiązującej klasyfikacji gruntów na terenie wsi lub gromady.

W odwołaniu skarżąca podniosła również takie kwestie, jak: brak upoważnienia do dokonania w toku postępowania klasyfikacyjnego zmiany oznaczenia użytku gruntowego, niewskazanie w decyzji klasyfikacyjnej kompletnej podstawy prawnej działania organu, formalne i merytoryczne błędy w dokumentacji wykonania gleboznawczej klasyfikacji gruntów, itd.

4. W uzasadnieniu zaskarżonej obecnie decyzji Inspektor wskazał, że w odwołaniu skarżąca podniosła liczne wady proceduralne i merytoryczne przeprowadzonej w okresie od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. gleboznawczej klasyfikacji gruntów w Dzielnicy B. oraz samej decyzji klasyfikacyjnej. Ustosunkowując się do powyższego, Inspektor wskazał w sposób ogólny, że "Za uzasadnione należy uznać część zarzutów, które dotyczą kwestii mogących mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy.". W konsekwencji powyższego organ odwoławczy stwierdził fakt niedostatecznego wyjaśnienia przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy oraz przedwczesność wniosku, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji klasyfikacyjnej w związku z faktem, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Inspektora z racji braku dowodów na to, że w postępowaniu klasyfikacyjnym klasyfikator wykonał badania gleby, zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia czynności klasyfikacyjnych we wznowionym postępowaniu administracyjnym.

5. Należy jednakże uznać trafność zarzutu skargi, że pomimo dostrzeżenia przez Inspektora istotnych uchybień postępowania klasyfikacyjnego, w postępowaniu odwoławczym nie rozpatrzono innych zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Prezydenta, pomimo faktu, że chodzi o zarzuty, których potwierdzenie mogłoby co do zasady mieć dalej idący wpływ na ocenę prawidłowości postępowania klasyfikacyjnego, aniżeli uchybienia stwierdzone przez organ odwoławczy (chodzi w szczególności o podniesiony przez skarżącą zarzut braku podstaw do przeprowadzenia postępowania klasyfikacyjnego zakończonego decyzją klasyfikacyjną z 2010 r. w świetle postanowień przepisu § 2 rozporządzenia z 1956 r., czy też zarzut braku upoważnienia w przepisach prawa do dokonywania w postępowaniu klasyfikacyjnym zmiany oznaczenia użytków gruntowych).

6. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art.15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r., poz. Nr 78, poz. 1071 z późn. zm.), dalej "k.p.a.") postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Przepis ten stanowi ustawowy wyraz konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Przypomnieć bowiem należy, że w myśl art. 78 zd. 1 Konstytucji RP, każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji.

Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest kontrola decyzji organu pierwszej instancji, lecz ponowne i całościowe-rozpoznanie sprawy administracyjnej. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 k.p.a. (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie t ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt: SAM/r 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt: V SA 721/92, (ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95), do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Inną konsekwencją dwuinstancyjnego charakteru postępowania administracyjnego jest to, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie i merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt: IV SA 385/87, por. także B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck, 2012 r. System Informacji Prawnej Legalis).

W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku organ odwoławczy rozpatrzy ponownie odwołanie skarżącej od decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2013 r., dokonując oceny prawidłowości postępowania klasyfikacyjnego w kontekście tych zarzutów tego odwołania, które nie zostały przez organ rozpatrzone.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.