Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 690/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 28 poz 145
law: Ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw
article: art. 3 pkt 29, art. 42 ust. 1a
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1940/14 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1940/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w B., uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z [...] kwietnia 2006 r. Marszałek Województwa [...] udzielił E. Sp. z o.o. z siedzibą w M. pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji eksploatowanej na terenie Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Medycznych i Weterynaryjnych, zlokalizowanego we W. przy ul. [...]. Decyzja ta została zmieniona decyzją z [...] maja 2007 r. Wojewody [...] oraz decyzją z [...] lipca 2009 r. Marszałka Województwa [...] (przeniesiono prawa i obowiązki na E. Sp. z o.o. z siedzibą w B.).

Decyzją z [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], Marszałek Województwa [...], na podstawie art. 193 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.) oraz art. 162 § 1 K.p.a., stwierdził wygaśnięcie własnej ww. decyzji z [...] kwietnia 2006 r. Takie rozstrzygnięcie zapadło w związku z ustaleniem, że proces technologiczny w instalacji w zakładzie ww. Spółki oparty jest na unieszkodliwianiu – sterylizacji odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych za pomocą autoklawowania.

Odwołanie od tej decyzji wniosła E. Sp. z o.o.

Zaskarżoną decyzją Minister Środowiska uchylił decyzję organu I instancji i stwierdził o wygaśnięciu decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2006 r. z dniem 13 marca 2011 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że instalacja objęta powyższym pozwoleniem zintegrowanym została zakwalifikowana jako instalacja do unieszkodliwiania odpadów o zdolności przetwarzania ponad 10 ton na dobę, zgodnie z ppkt 5.1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych jako całości (Dz. U. Nr 122, poz. 1055).

Z dniem 12 marca 2010 r. weszła w życie zmiana przepisów ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 145), wymienione w tym przepisie decyzje (zezwolenia, pozwolenia lub decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi) od dnia 13 marca 2011 r. nie mogą być podstawą do prowadzenia działalności w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów. W ocenie organu przedmiotowe pozwolenie zintegrowana mieści się w katalogu pozwoleń wymienionych w art. 10 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. i zasadne jest stwierdzenie wygaśnięcie tego pozwolenia.

Ponadto Minister Środowiska wyjaśnił, że decyzja organu I instancji wymagała zreformowania, gdyż nie zawierała dnia, w którym przedmiotowe pozwolenie zintegrowane wygasło. Tymczasem organ był zobowiązany do stwierdzenia tego faktu, który wystąpił z mocy prawa w określonym momencie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że w decyzji Marszałka zawarte były przepisy prawa, które wyjaśniały kwestię wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego. Zagadnieniem braku możliwości prowadzenia procesu autoklawowania, a następnie spalania odpadów powstałych po tym procesie zajmował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 23 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 2003/11 oddalił skargę E. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Środowiska z [...] września 2011 r. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew opinii strony, obowiązujące przepisy prawa dotyczące unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych precyzują, że zakaźne odpady medyczne lub zakaźne odpady weterynaryjne unieszkodliwia się przez termiczne przekształcanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych (art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach – Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.).

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. Sp. z o.o., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 10 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. w związku z art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251), w brzmieniu po zmianie dokonanej ww. ustawą; dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającą niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE L 312 z 22 listopada 2008 r.); art. 193 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska; art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a.; art. 2, art. 22, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko dotychczas zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] decyzją z [...] marca 2012 r. wstrzymał użytkowanie instalacji użytkowanej przez skarżącą. Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie rozpoznał dotychczas odwołania od powyższej decyzji, a postępowanie przed organem odwoławcze jest zawieszone, prawdopodobnie do czasu zakończenia niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1940/14, uwzględniając skargę wskazał jakie konsekwencje wynikają dla organu z obowiązującej zasady dwuinstancyjności postępowania. Rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy powinno nastąpić w całokształcie sprawy. W tej zaś sprawie skarżąca Spółka w odwołaniu zakwestionowała zasadność stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego i wskazała, że stosowany proces unieszkodliwiania odpadów gwarantuje osiągnięcie celu wskazanego w art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r. W związku z tym organ odwoławczy, zgodnie z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a., powinien był wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Organ uchybił temu obowiązkowi. W uzasadnieniu decyzji należało wykazać, dlaczego proces unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych za pomocą autoklawowania, prowadzony w oparciu o pozwolenie zintegrowane z dnia 10 kwietnia 2006 r., po 13 marca 2011 r. nie spełnia wymogów i nie powoduje osiągnięcia celu wskazanego w art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r. Ocena taka powinna znaleźć się w uzasadnieniu faktycznym decyzji i powoływać fakty, które wskazują, że stanowisko organów jest zasadne. Pominięcie tych okoliczności może, choć nie musi mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie może jednak zastępować organu i w miejsce niedokonanego przez organ merytorycznego rozpoznania sprawy, sprawę merytorycznie rozpoznać. Sąd zauważył również, że organ błędnie powołał się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 2001/13, skoro w wyroku tym Sąd odniósł się jedynie do kwestii procesowej, braku możliwości zmiany pozwolenia zintegrowanego w trybie art. 155 K.p.a. w sytuacji zmiany stanu prawnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył Minister Środowiska, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a.; oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), zwana dalej "p.u.s.a.", art. 134 § 1, art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 152 p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. oraz art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r. przez wyjście poza zakres sprawy i orzekanie i kontrolę przez Sąd zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r., który to przepis nie był podstawą orzekania przez organ i wygaśnięcia decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r. pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji eksploatowanej, gdyż wyłączną podstawą orzekania przez organ i wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego z [...] kwietnia 2006 r. był art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. w związku z art. 193 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 Prawa ochrony środowiska;

- art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 141 § 4, art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 152 p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. przez brak kontroli zaskarżonej decyzji nie orzekanie na podstawie akt sprawy, a co za tym idzie brak rozważenia przez Sąd czy w światłe treści pozwolenia zintegrowanego z 10 kwietnia 2006 r. znajdującego się w aktach postępowania pozwolenie to wypełniło, jak słusznie przyjął organ w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., hipotezę art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r., a więc dotyczy unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów, a co za tym idzie, jak słusznie uznał organ w zaskarżonej decyzji, wypełnia ono dyspozycję tego przepisu, powodując, że stało się ono bezprzedmiotowe na podstawie art. 193 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, a zamiast tego wskazanie w wytycznych Sądu dotyczących dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku kwestii nieistotnej w niniejszej sprawie, czy przy stosowaniu pozwolenia zintegrowanego z [...] kwietnia 2006 r. są spełnione wymogi określone w art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r., podczas gdy na podstawie art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. do stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego wystarczające jest jedynie wskazanie, że dotyczy ono unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów i pozwolenie to nie zostało zmienione do dnia 13 marca 2011 r.;

- art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 152 p.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP przez bezpodstawne przyjęcie, że sprawa stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego nie była zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania rozpoznana dwukrotnie przez organy administracji, w sytuacji, gdy dwa organy po kolei, tj. Marszałek Województwa [...] oraz Minister Środowiska, w całości na podstawie zgromadzonych dowodów, w szczególności pozwolenia zintegrowanego z [...] kwietnia 2006 r., oceniły sprawę wygaśnięcia tego pozwolenia zintegrowanego strony, wskazując, że pozwolenie to wygasło na podstawie art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. w związku z art. 193 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska;

- art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 152 p.p.s.a. w zw. z art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 136 K.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku jakich rzekomo dowodów nie zebrał organ II instancji, jeżeli w niniejszej sprawie przedmiotem oceny w trakcie postępowania mogła być i była jedynie treść pozwolenia integrowanego z [...] kwietnia 2006 r., a odpisy decyzji administracyjnych tworzących te pozwolenie znajdowały się w aktach postępowania w trakcie postępowania przez organem I i II instancji, a treść tych decyzji była wystarczająca do wskazania w treści zaskarżonej decyzji, że proces autoklawowania wskazany w tych decyzjach, na którego one zezwalały, nie jest procesem termicznego przekształcania odpadów, a innym niż termicznym procesem przekształcania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych, a co za tym idzie zgodnie z art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. pozwolenie takie jako dotyczące unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów utraciło moc w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustawy, tj. w dniu 13 marca 2011 r.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r. przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie oraz niezastawanie w trakcie kontroli zaskarżonej decyzji i orzekania przez Sąd art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r., który był materialną podstawą zaskarżonej decyzji, który wyraźnie wskazuje, że pozwolenia, w tym i pozwolenie zintegrowane z [...] kwietnia 2006 r., w zakresie dotyczącym unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów zachowują moc na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustawy, a treść art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r. w żaden sposób nie wpływa na obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia na podstawie art. 193 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska pozwolenia zintegrowanego z [...] kwietnia 2006 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Zarzuty te są o tyle uzasadnione, że zastosowanie art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. nie wymagało uwzględnienia tego jak po dokonanej w 2010 r. nowelizacji ustawy o odpadach powinny być unieszkodliwiane odpady, o czym stanowił art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r. Ma rację strona skarżąca kasacyjnie, że na podstawie art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. do stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego wystarczające jest jedynie wskazanie, że dotyczy ono unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów i pozwolenie to nie zostało zmienione do dnia 13 marca 2011 r. W tej bowiem sprawie wyłoniło się istotne dla wyniku postępowania zagadnienie prawne, które w oparciu o art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. polegało na ustaleniu czy ww. pozwolenie zintegrowane z 2006 r. w kontekście wprowadzonych zmian przepisów prawa w 2010 r. wymagało wygaszenia. W kontekście normy prawnej wynikającej z art. 10 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2010 r. kluczowe w tej sprawie było ustalenie czy dotychczasowa działalność ww. Spółki wynikająca z ww. pozwolenia zintegrowanego polegała na termicznym przekształcaniu odpadów, czy też nie. Wynika to wprost z art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2010 r., który wiązał nałożenie określonych obowiązków z unieszkodliwianiem odpadów innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 29 ustawy o odpadach z 2001 r. przez termiczne przekształcanie odpadów rozumie się: a) spalanie odpadów przez ich utlenianie, b) inne niż wskazane w lit. a procesy termicznego przetwarzania odpadów, w tym pirolizę, zgazowanie i proces plazmowy, o ile substancje powstające podczas tych procesów są następnie spalane. W tej zaś sprawie nie jest kwestionowane, że działalność prowadzona przez ww. Spółkę na podstawie pozwolenia zintegrowanego polegała na autoklawowaniu odpadów, co nie polega na termicznym przekształcaniu odpadów, a jedynie na wyjałowieniu tych odpadów z drobnoustrojów przez podgrzanie odpadów do określonej temperatury.

Taka metoda nie wyczerpuje zatem legalnej definicji termicznego przekształcania odpadów oraz w konsekwencji mieści się w zakazanej działalności unieszkodliwiania odpadów, o czym stanowi art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r., którą jednak z uwagi na treść art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. skarżąca Spółka mogła legalnie wykonywać do 12 marca 2011 r. W odniesieniu do wykonywanej działalności przez ww. Spółkę z art. 10 ust. 2 tej ustawy wynika, że po 12 miesiącach od wejścia znowelizowanych przepisów (tj. 13 marca 2011 r.) zachodziła podstawa do wygaszenia z takim dniem pozwolenia zintegrowanego, co też prawidłowo określił organ odwoławczy, ponieważ pozwolenie zintegrowane było wydane na czas oznaczony do dnia 30 kwietnia 2016 r. i nie dotyczyło termicznego unieszkodliwiania odpadów. Sąd I instancji błędnie zatem ocenił, że w tej sprawie organy administracyjne nie wyjaśniły kwalifikacji procesu autoklawowania w kontekście obowiązujących przepisów. Wystarczyło tą metodę odnieść do treści norm prawnych wynikających z art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. i z art. 3 pkt 29 ustawy o odpadach 2001 r., co też uczyniły organy administracyjne, a co pominął Sąd I instancji, wyprowadzając w tym zakresie wniosek o konieczności wypowiedzenia się przez organy administracyjne. Ponadto trafnie wskazuje się w skardze kasacyjnej, że w tym zakresie brak było podstaw do stwierdzenia, że postępowanie organów administracyjnych naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania. Także odnośnie wskazywanych przez Sąd braków w postępowaniu wyjaśniającym brak było w tej sprawie podstaw do stwierdzenia istotnych naruszeń przepisów postępowania, ponieważ z uwagi na treść art. 10 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej z 2010 r. wymagane było zestawienie dotychczasowej działalności ww. Spółki wynikającej z pozwolenia zintegrowanego z normą prawną wynikającą z ww. przepisu, co też organy obu instancji uczyniły.

W tej sytuacji skoro istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, a mianowicie, że proces autokalwowania objęty działalnością ww. Spółki i wynikający z pozwolenia zintegrowanego z 2006 r. kwalifikuje się do innej niż termiczna metody przekształcania odpadów, zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...]. W tej bowiem sprawie istniały podstawy do wygaszenia pozwolenia zintegrowanego z 2006 r., o czym prawidłowo rozstrzygnięto w zaskarżonej decyzji.

Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.