Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SO/Wa 3/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 201 par. 1 w zw. z art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku N. Sp. z o. o. z siedzibą w O. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w związku z uwzględnieniem przez organ skargi N. Sp. z o. o. z siedzibą w O. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: zasądzić od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz N. Sp. z o. o. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. N. Sp. z o. o. (dalej: skarżąca) reprezentowana przez radcę prawnego J. W. wniosła za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze został złożony m.in. wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Przy skardze uiszczono wpis sądowy od skargi w wysokości 100 złotych.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. uchylił własne postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W związku z uchyleniem przez organ w trybie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a., zaskarżonego postanowienia, Sąd rozpatrzył jedynie kwestię zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów postępowania.

Rozpoznając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, zauważyć należy, iż stosownie do treści art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego, w myśl art. 205 § 2 p.p.s.a., zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 cytowanej ustawy skutkować musi obowiązkiem zasądzenia od niego poniesionych przez stronę skarżącą, na etapie wniesienia skargi, kosztów postępowania, o czym stanowi art. 201 § 1 wskazanej ustawy. Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) stawka minimalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 złotych.

Biorąc pod uwagę, iż w przedmiotowej sprawie, w związku z uwzględnieniem skargi przez organ, czynności radcy prawnego objęły wyłącznie sporządzenie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania w kwocie 357 złotych.

Na powyższą kwotę składa się uiszczony wpis w kwocie 100 złotych, kwota 240 złotych stanowiąca wynagrodzenie radcy prawnego oraz kwota 17 złotych uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.