Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 118/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Zbigniew Romała Sędziowie: NSA Elżbieta Rischka NSA Małgorzata Tomaszewska /spr./ Protokolant – Monika Szymańska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 118/04

U z a s a d n i e n i e

Organ egzekucyjny – Dyrektor Izby Celnej, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej Spółki z o.o. "A" w K. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] Nr [...] wystawionych przez Urząd Celny (obejmujących należności z tytułu długu celnego).

Pismem z dnia 21 sierpnia 2003 r. zobowiązana Spółka wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty dotyczące błędu co do osoby zobowiązanego powołując jako podstawę prawną zarzutu art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968).

Dyrektor Izby Celnej, po uzyskaniu ostatecznego postanowienia w sprawie wypowiedzi wierzyciela, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] za bezzasadne uznał zarzuty zgłoszone w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Od postanowienia organu egzekucyjnego Spółka "A" złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko, iż przedmiotem egzekwowanego obowiązku nie jest Spółka a Agencja Celna "B".

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszo- instancyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji wskazując, iż stosownie do art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 z późn. zm.) w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 (w tym błędu co do osoby zobowiązanego – pkt 4), wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Wierzyciel zaś postanowieniem z dnia [...] – utrzymanym w mocy postanowieniem organu odwoławczego z dnia [...], potwierdził zasadność egzekwowania od Spółki z o.o. "A" w K. obowiązku objętego tytułami wykonawczymi Nr [...], [...] i [...] z dnia [...], wykazując iż od Agencji Celnej "B" wskazywanej przez Spółkę jako osobę zobowiązaną, nie można dochodzić długu celnego. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej podał, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] organ odwoławczy odniósł się do ponowionego w przedmiotowym zażaleniu zarzutu dotyczącego naruszenia art. 258 § 4 Kodeksu celnego stwierdzając, że przepis ten w kwestii ustalenia osoby zobowiązanej do uiszczenia długu celnego nie może mieć zastosowania. Stąd organ egzekucyjny, zobligowany był na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozstrzygnąć jak w zaskarżonym postanowieniu, nie będąc jednocześnie, zgodnie z art. 29 § 1 tejże ustawy, uprawnionym do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ odwoławczy podkreślił także, iż ostateczne stanowisko wierzyciela jest również wiążące dla niego, albowiem w przedmiotowej sprawie sprawuje on nadzór wyłącznie w zakresie egzekucji należności pieniężnych stosownie do art. 23 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.

Od powyższego postanowienia "A" sp. z o.o. w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W skardze Spółka podnosi zarzut naruszenia art. 258 § 4 Kodeksu celnego poprzez niewłaściwą jego wykładnię i przyjęcie, iż to na skarżącej ciążą zobowiązania z tytułu długu celnego, a nie na agencji celnej. Dalej naruszenie art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na nie załączeniu do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia, oraz art. 7 i 77 k.p.a. polegające na braku zebrania pełnego materiału dowodowego oraz przyjęcie, że to na stronie wnoszącej skargę spoczywa obowiązek uiszczenia należności z długu celnego, mimo iż z analizy zebranego materiału dowodowego wynika, iż zobowiązanym jest inny podmiot niż wskazany w tytule wykonawczym.

Stawiając powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Celnej, zasądzenie kosztów postępowania a także o wstrzymanie zaskarżonych postanowień.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo wskazał, iż zarzut naruszenia art. 258 § 4 Kodeksu celnego był przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu odwoławczym w sprawie stanowiska wierzyciela zakończonym postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] (skarga na to postanowienie – sygn. akt [...] została odrzucona przez WSA w dniu 20 stycznia 2004 r.). Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ podniósł, iż do tytułów wykonawczych z dnia [...], stosownie do art. 27 § 3 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym dołączono dowód doręczenia upomnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z zarzutów i wywodów skargi wynika, że fakt dopuszczalności egzekucji administracyj- nej nie jest przez stronę kwestionowany. strona uważa tylko, że nie ona jest podmiotem egzekwowanego obowiązku i konsekwentnie od początku prowadzonego postępowania egzekucyjnego twierdzi, iż dług celny określony w zgłoszeniach celnych z dnia 24 i 28 kwietnia 2003 r. ciąży na Agencji Celnej "B", która była jej przedstawicielem bezpośrednim.

Prawidłowo zatem organ egzekucyjny – Dyrektor Izby Celnej – zgodnie z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 10, poz. 968) zwrócił się do wierzyciela do merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów dłużnika.

W konsekwencji wierzyciel postanowieniem z dnia [...] znak [...], uznał zarzuty za nieuzasadnione. Stanowisko to potwierdził ostatecznie organ odwoławczy rozstrzygnięciem z dnia [...] znak [...] utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie. Skargę na postanowienie organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzeczeniem z dnia [...] sygn. akt [...] odrzucił.

W tym miejscu Sąd pragnie tylko zauważyć, iż wierzyciel prawidłowo wskazał na skarżącą jako osobę zobowiązaną i prawidłowe przytoczył regulacje prawne stanowiące podstawę tego rozstrzygnięcia (Kodeks celny – tekst jednol. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.).

Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, które zgodnie z przywoływanym już przepisem art. 34 § 1, jest dla organu egzekucyjnego wiążące, Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] znak [...] uznał zarzuty za nieuzasadnione, podając w jego uzasadnieniu zarówno podstawę prawną jak i faktyczną rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy, po rozpatrzeniu zażalenia strony skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej, zaskarżonym do Sądu postanowieniem.

Oceniając legalność tegoż postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania jego z obrotu prawnego. Sąd uznał, iż Dyrektor Izby Skarbowej, podejmując powyższe rozstrzygnięcie, nie naruszył prawa, w szczególności przepisów wskazanych w skardze.

I tak nie naruszył przepisu art. 258 § 5 Kodeksu celnego, gdyż ten przepis nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Podobnie nie zostały także naruszone przepisy art. 7 i 77 k.p.a., albowiem organ odwoławczy nie prowadził postępowania merytorycznego co do ciążącego na stronie skarżącej długu celnego, a tego rozstrzygnięcia w istocie domaga się skarżąca zaskarżając do Sądu badane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.

Organ egzekucyjny, w myśl art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, gdyż czyniąc to wkraczałby w kompetencje innego organu. A ponadto jak wspomniano – w tej mierze organ egzekucyjny i jego organ odwoławczy będący jednocześnie organem nadzoru jest związany stanowiskiem wierzyciela zajętego w ramach rozpatrywania zarzutów zgłoszonych przez zobowiązaną, a ten potwierdził w swoim stanowisku zasadność dochodzenia od skarżącej przedmiotowego długu celnego.

Twierdzenie skarżącej, iż nie ciąży na niej egzekwowany obowiązek jest twierdzeniem opartym na jej subiektywnej wykładni przepisów Kodeksu celnego. Ocena ta mogła być zweryfikowana wyłącznie w drodze odrębnego postępowania sądowego, a nie w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w oparciu o prawidłowo wystawione tytuły wykonawcze.

Należy jeszcze dodać, iż podniesiony dopiero w skardze, zarzut naruszenia art.33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest także nietrafny, albowiem w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przez Spółkę upomnień.

Z tych też względów Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.

MK