Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 340/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1,  adt. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Lucyna Staniszewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji do rozpoznania tiret 1, 2, 3 wniosku M. G. z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii aktu mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych, orzeczeń dyscyplinarnych, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji na rzecz skarżącej M. G. 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. G., dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca", wnioskiem z dnia [...] lutego 2023 r. zwróciła się do Centralnego Biura Śledczego Policji, dalej: "organ",

o udostępnienie w formie elektronicznej informacji publicznej w następującym zakresie:

- życiorysu, kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii aktu mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych, orzeczeń dyscyplinarnych, dotyczących M. P. (CBŚP [...]);

- życiorysu, kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii aktu mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych, orzeczeń dyscyplinarnych, dotyczących G. K. (CBŚP [...]);

- życiorysu, kopii dyplomu ukończenia szkoty średniej, wyższej i policyjnej, informacji

o przebiegu drogi zawodowej, kopii aktu mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych, orzeczeń dyscyplinarnych, dotyczących M. K. (CBŚP [...]).

Pismem z dnia [...] marca 2023 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyznaczył nowy termin na załatwienie sprawy na dzień [...] maja 2023 r.

Następnie, kolejnym pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r., organ poinformował wnioskującą, iż dane, o które występuje, nie są informacją publiczną,

w związku z tym nie podlegają udostępnieniu.

M. G. pismem z dnia 15 maja 2023 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2023 r.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz

z prawomocnym wyrokiem.

Argumentując wskazała, że organ nie udostępnił jej żądanych informacji ani nie wydał decyzji odmownej, wobec czego termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, po 14 dniach od złożenia wniosku.

W ocenie skarżącej dane, o które wnioskowała, należą do kategorii informacji publicznej (chociażby ze względu na wykonywanie funkcji publicznych),

a ewentualna konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana

z odmową udzielenia informacji publicznej, z uwagi na ochronę danych osobowych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Wskazała, że M. P., G. K., M. K. są pracownikami i funkcjonariuszami Policji (lub nimi byli), wykonującymi funkcje publiczne, więc organ miał obowiązek udzielić żądanych informacji, a jeżeli tego nie zrobił, to odmowa powinna nastąpić w formie decyzji.

Zdaniem skarżącej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialno-

techniczna), bądź - w przypadku, gdy istnieją ku temu podstawy prawne - przez odmowę udostępnienia informacji, która przybiera formę decyzji administracyjnej.

Podniosła, że pismo organu z dnia [...] kwietnia 2023 r. nie jest decyzją, gdyż nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a. Nie zawiera bowiem precyzyjnego rozstrzygnięcia ani pouczenia o prawie do zaskarżenia.

W ocenie skarżącej, w postawie organu nie ma dobrej woli, gdyż w informacji

o którą wnioskowała, po dokonaniu anonimizacji, nie ma jakichkolwiek elementów, których ujawnienie naruszałoby czyjekolwiek dobra, i jest to typowy brak woli poddania się kontroli obywatelskiej. Udostępnianie takich informacji społeczeństwu jest istotne i ważne, bowiem policjanci wielokrotnie nadużywają swojej władzy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że Centralne Biuro Śledcze Policji to wyspecjalizowana jednostka organizacyjna Policji - służby śledczej

o ogólnokrajowym i międzynarodowym zasięgu działania, gdzie realizowane są skomplikowane zadania związane z rozpoznawaniem, ujawnianiem i zwalczaniem przestępczości o charakterze zorganizowanym, w szczególności transgranicznej, kryminalnej, narkotykowej, ekonomicznej oraz związanej z aktami terroru. Służba

w Centralnym Biurze Śledczym Policji jest trudna, a od policjantów wymaga się posiadania specjalistycznej wiedzy, dużego doświadczania, dyspozycyjności, mobilności, dużej odporności na stres i często pełnienia służby ponad ustawowo wyznaczone godziny. Specyfika zadań wymusza na funkcjonariuszach pełnienie służby w różnych warunkach, używania skomplikowanego sprzętu techniki policyjnej, przenikania do różnych środowisk społecznych, także z narażeniem zdrowia i życia. Zatem ciągłość planowanych do wykonania zadań, m.in. czynności dochodzeniowo-śledczych, operacyjno-rozpoznawczych, powinna mieć na względzie interes służby, przejawiający się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa policjantów realizujących zadania.

Organ zaznaczył, że ujawnienie danych osobowych, które mogą doprowadzić da identyfikacji funkcjonariuszy lub pracowników służb i instytucji uprawnionych

z mocy ustawy do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, narusza przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych. Dane te są chronione bez względu na upływ czasu. Wnioskowane dokumenty, dotyczące powyższych policjantów, pomimo pozostawania

w merytorycznym związku z nawiązaniem i przebiegiem ich służby, nie dotyczą bezpośrednio pełnienia funkcji publicznej przez tych policjantów (czyli osób, co do zasady pełniących funkcję publiczną). Są one dokumentami prywatnymi i nie spełniają kryteriów określonych w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Reasumując, organ stanął na stanowisku, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej i z tego względu udzielenie odpowiedzi na wniosek nastąpiło

w sposób prawidłowy w formie pisma, a wydanie decyzji odmownej w takim przypadku nie ma uzasadnienia prawnego. Wskazał, że odpowiedź organu mieściła się w ramach działania i w granicach przepisów prawa, w związku z tym zarzut bezczynności i odmowy udzielenia informacji publicznej są nieuprawnione.

Skarżąca pismem z dnia 12 września 2023 r., stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, podtrzymała zarzuty i wnioski zawarte w skardze. Stwierdziła, że powołany przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji art. 7 ust 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji niejawnych dotyczy tzw. "funkcjonariuszy pod przykryciem", a funkcjonariusze CBŚP M. P., G. K. i M. K., nie są funkcjonariuszami działającymi pod przykryciem, a ich wizerunek jest znany. Podkreśliła, że skoro wniosek o informację publiczną dotyczy funkcjonariusza publicznego, a żądane informacje są związane z pełnieniem przez niego funkcji publicznej, to mają charakter informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.).

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej

w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie, stosownych czynności.

Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji, co odbywa się

w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/12, CBOSA).

Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt

II SAB/Sz 51/12, CBOSA).

Innymi słowy, niepodjęcie czynności udostępnienia informacji lub niewydanie decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a.

Celem skargi na bezczynność, wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację, względnie czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź poinformował wnioskodawcę

o niemożności udzielenia wnioskowanych danych (np. w sytuacji, kiedy ich nie posiada). Dla stwierdzenia bezczynności nie są natomiast istotne przyczyny,

z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 grudnia

2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 107/20, CBOSA).

W niniejszej sprawie skarżąca żądała udostępnienia informacji publicznej, dotyczącej trzech policjantów CBŚP w [...], obejmującej: życiorys, kopię dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informację o przebiegu drogi zawodowej, kopię aktu mianowania na policjanta oraz kopię aktualnych badań psychiatrycznych i orzeczeń dyscyplinarnych.

W ocenie Sądu, dokumenty potwierdzające wykształcenie, czy też zawierające informacje o przebiegu drogi zawodowej lub akt mianowania na policjanta, posiadają walor dokumentu urzędowego. Niewątpliwie bowiem zawierają one utrwaloną treść oświadczenia, podpisaną przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji. Zatem, jeśli organ posiada te informacje, ich udostępnienie lub odmowa ich udostępnienia powinny odbywać się w trybie przewidzianym u.d.i.p.

Tego rodzaju cech nie można natomiast przypisać takim dokumentom, jak życiorys (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 215/22, CBOSA).

Życiorys policjanta nie stanowi informacji publicznej, jest to bowiem bez wątpienia dokument prywatny i jako taki nie jest objęty zakresem przedmiotowym u.d.i.p. Sąd zgadza się więc z oceną organu, że życiorys policjanta nie stanowi informacji publicznej.

Skarżąca, jak już wyżej wskazano, domagała się również udostępnienia kopii aktualnych badań psychiatrycznych funkcjonariuszy. Dokumentacja lekarska stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Należy jednak zaznaczyć, że dokumentacja medyczna o stanie zdrowia psychicznego funkcjonariusza Policji zawiera dane wrażliwe. Wyniki badań psychologicznych czy psychiatrycznych funkcjonariusza dotyczą także jego sfery osobistej i jako takie wymagają szczególnej ochrony. Zatem szczegółowe informacje o stanie zdrowia, także psychicznego funkcjonariusza, nie są informacją publiczną, gdyż nie są informacją o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę właśnie tę wrażliwość żądanych danych, ujawnieniu może podlegać jedynie informacja, że funkcjonariusz jest zdolny do służby z uwagi na stan zdrowia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że orzeczenia organów dyscyplinarnych, względem osób wykonujących zadania publiczne, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (wyroki NSA z 24 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1112/15; z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1449/16; z 26 maja 2017, sygn. akt I OSK 2534/16; z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 100/20 z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1076/21, wyrok WSA

w Poznaniu z 30 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 171/22), które tutejszy Sąd

w pełni podziela.

Orzeczenie dyscyplinarne dotyczy uprawnień i warunków wykonywania służby przez funkcjonariuszy Policji, którzy wykonują zadania publiczne w zakresie bezpieczeństwa publicznego. Zatem żądane dokumenty – orzeczenia dyscyplinarne w konkretnie określonych sprawach - są dokumentami stanowiącymi informację publiczną, albowiem stanowią o rozstrzygnięciu przez organ państwowy konkretnej sprawy funkcjonariusza państwowego, wyrażają zatem stanowisko tego organu w tej sprawie. Wobec tego dotyczą spraw publicznych, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.,

i danych publicznych zawartych w treści dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). W tym zakresie orzeczenia te mają ten sam walor informacji publicznej, co orzeczenia ostateczne innych organów, jak np. orzeczenia organów administracji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p.), czy wyroki sądów (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzeci u.d.i.p.).

Treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego, Trybunału Stanu oraz treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, została wskazana w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., jako informacja publiczna przykładowo. Przepisy te nie stanowią katalogu zamkniętego, o czym świadczy ich treść, że "Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:".

Skoro ustawodawca za informację publiczną uznał orzeczenia sądowe, a z drugiej strony akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia, to brak jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia do wyłączenia z zakresu informacji publicznej orzeczeń dyscyplinarnych, wydawanych przez podmioty, powołane na podstawie ustawy, przez organy państwowe (wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 100/20).

Orzeczenie dyscyplinarne jest zatem informacją publiczną, dotyczy bowiem funkcjonariusza Policji, który jest osobą pełniącą funkcje publiczne, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Osobą pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny

w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie tej ustawy, osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też

w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi

z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Ka 144/03, LEX nr 726516).

Najpełniejszej wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05. Trybunał stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej." Tak więc "podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, że chodzi o takie stanowiska

i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione

w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".

Przy takim znaczeniu powyższego pojęcia, funkcjonariusza Policji należy uznać za osobę pełniącą funkcję publiczną, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższe prowadzi do wniosku, że w analizowanej sprawie funkcjonariusz Policji nie będzie korzystał z ochrony prywatności, o której mowa

w art. 5 ust. 2 zd. pierwsze.

W wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3217/14, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający w tej sprawie podziela, w myśl którego pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i 19 k.k. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Dalej NSA stwierdził, że o ile zasadą jest udostępnianie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), o tyle z art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. wynika ograniczenie ze względu na prywatność. Ograniczenie to nie zachodzi natomiast

w warunkach hipotezy art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do przyjęcia, że informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, podlega udostępnieniu.

Załatwienie zatem wniosku o udostępnienie orzeczeń dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariusza, może nastąpić bądź poprzez pełne ich udostępnienie bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie,

w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Ponieważ do dnia orzekania organ nie załatwił tiret 1, 2, 3 wniosku M. G. z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej

w zakresie: kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii aktu mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych, orzeczeń dyscyplinarnych, to Sąd w punkcie

1 wyroku zobowiązał Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji do ich rozpoznania w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz

z aktami sprawy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ ostatecznie nie pozostawił wniosku bez rozpatrzenia, kierując do wnioskodawczyni pisma informujące o tym, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. W ocenie Sądu, całokształt okoliczności sprawy nie wskazuje, żeby organ celowo zmierzał do pozbawienia strony prawa do informacji publicznej. Sąd nie stwierdził również, aby zaniechanie organu było wyrazem lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na organy administracji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku.

W punkcie 3 Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.