Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 879/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 443/12 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 443/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi S. J. (dalej: wnioskodawca, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, odmówił przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawca nie spełnił przesłanki uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący nie wykazał w sposób przekonujący, pomimo wezwania przez Sąd do przedłożenia dodatkowych dokumentów dotyczących jego sytuacji majątkowej, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wpis sądowy od skargi kasacyjnej wynosi w przedmiotowej sprawie 250 zł.

Zaskarżając powyższe postanowienie (środek zaskarżenia strona nazwała "sprzeciwem") wnioskodawca podniósł, że uiszczenie opłaty sądowej od złożonej skargi przekracza jego możliwości finansowe. Przedstawiając swoją sytuację finansową wskazał, że wynagrodzenie żony wynosi 1.933 zł, a dochód uzyskiwany przez skarżącego z 16 – hektarowego gospodarstwa rolnego to ok. 1000 zł. Wnioskodawca zauważył, że koszty utrzymania rodziny, w tym trzech dorosłych synów, którzy nie partycypują w utrzymaniu, są bardzo wysokie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie rozważań Sąd zauważył, że wniesiony przez skarżącego środek, nazwany sprzeciwem, jest w gruncie rzeczy zażaleniem na postanowienie Sądu pierwszej instancji, o czym świadczy zawarta w nim treść.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Celem występującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji prawa pomocy jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Z treści powołanego przepisu wynika, że podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy ma obowiązek udowodnić, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Natomiast w myśl art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni popiera stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wnioskodawca nie spełnił przesłanki uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Sąd kasacyjny zauważa, że skarżącemu powinno szczególnie zależeć na tym aby udowodnić, że znajduje się w wyjątkowej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W tym celu powinien on współpracować z Sądem i dostarczyć wszystkie dokumenty, o które został wezwany. Skarżący mógł przewidzieć, że niewywiązanie się z nałożonego obowiązku, a tym samym uniemożliwienie Sądowi pierwszej instancji zapoznania się z jego faktyczną sytuacją materialną, skutkować będzie odmową przyznania mu prawa pomocy.

Żona skarżącego uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 1.933 zł, a wnioskodawca dochód w wysokości ok. 1000zł. Natomiast wpis od skargi kasacyjnej wynosi 250 zł. Zestawiając ze sobą powyższe kwoty Sąd doszedł do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych mieści się w możliwościach płatniczych wnioskodawcy i nie spowoduje znacznego uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W każdym razie we wniosku o przyznanie prawa pomocy brak przekonujących danych, które mogłoby podważyć taką konstatację. W tych okolicznościach bez wpływu na ocenę wniesionego przez stronę środka zaskarżenia pozostaje argument wnioskodawcy, że trzej dorośli synowie nie partycypują w kosztach utrzymania rodziny.

Wobec niedostrzeżenia, by Sąd pierwszej instancji przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszył prawo, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.