Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 629/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 5  pkt 5 a.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na akt Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zmiany organizacji ruchu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest akt Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2019 r. - zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu ulicy P. – zmiana lokalizacji postoju taxi.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższy akt wniósł S. S.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zatwierdzonego projektu oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że mieszka w kamienicy przy ul. P. Pod jego kamienicę przeniesiono postój taksówek, której do tej pory znajdował się pod budynkiem przy ul. [...]. W konsekwencji zlikwidowano na rzecz taksówek pięć miejsc postojowych, które znajdowały się przy ul. P.

Skarżący stwierdził, że naruszenie jego interesu prawnego polega na nieuzasadnionym ograniczeniu możliwości parkowania pod kamienicą przy ul. P. Brak miejsc parkingowych utrudnia również wynajmowanie lokali podmiotom komercyjnym.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta L. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu powyższego aktu, ewentualnie o oddalenie skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz (pkt 5) na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

W pierwszej kolejności należy ocenić, czy dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu ulicy Peowiaków – dla zmiany lokalizacji postoju taxi.

W uchwale I OPS 14/13 z dnia 26 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)".

W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że zatwierdzenie organizacji ruchu ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację podmiotów korzystających z dróg i czyni to generalnie - na zasadach powszechności dostępu. Jest to swoista działalność samorządu terytorialnego. Wywodzono, że argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. zasadza się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym, a więc nie ogranicza się do zakresu organizacyjno-technicznego, nadto nie jest czynnością jednorazową.

W świetle powyższych uwag, prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika z przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 z późn. zm.), dalej jako "u.s.g.".

Zgodnie z treścią tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z powyższego unormowania wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia aktu ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tym aktem.

Interes prawny musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki.

Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.

W niniejszej sprawie skarżący jako uzasadnienie naruszenia interesu prawnego wskazał znaczne utrudnienie wręcz uniemożliwienie parkowania pod miejscem zamieszkania, tj. w kamienicy przy ul. P. w L., oraz utrudnienie wynajmowania lokali.

W ocenie sądu argumentacja skarżącego nie uzasadniania stwierdzenia naruszenia prawnie chronionego interesu skarżącego. Okoliczność, że skarżący mieszka w lokalu przy ulicy P. w L. nie gwarantuje mu prawa do parkowania na drodze publicznej. Jak wynika z zatwierdzonego projektu stałej organizacji ruchu dla ulicy P. w L., który został zaskarżony w niniejszej sprawie, dla skarżącego istotą tej zmiany jest usunięcie miejsc parkingowych przy kamienicy, w której mieszka i utworzenie w tym miejscu postoju taksówek.

Z uzasadnienia skargi nie wynika, aby zaskarżony akt dotyczący organizacji ruchu ingerował w uprawnienia skarżącego, albo też nakładał lub modyfikował jakiekolwiek obowiązki skarżącego, a tym samym, aby w sposób bezpośredni, konkretny i realny - naruszał jego interes prawny.

Zatwierdzona zmiana organizacji ruchu na ulicy P. – zmiana lokalizacji postoju taksówek nie ogranicza prawa skarżącego do korzystania z tej ulicy, ani też jakichkolwiek innych uprawień wynikających z przepisów prawa.

Podkreślić należy, że żaden przepis ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 z późn. zm.) ani też inne ustawy nie przyznają i nie gwarantują osobie, która mieszka w budynku lub mieszkaniu przy drodze publicznej, prawa do parkowania na tejże drodze publicznej blisko lub obok swojego lokalu.

Okoliczności, na której powołuje się skarżący świadczą niewątpliwie o interesie fatycznym skarżącego polegającym na tym, że umożliwienie parkowania pojazdu na drodze publicznej przy ul. P. w L. ułatwiłoby skarżącemu pokonywanie drogi pomiędzy pojazdem a miejscem zamieszkania. Skarżący nie musiałby poszukiwać miejsc postojowych w okolicy i pokonywać drogi od miejsca postojowego do miejsca zamieszkania. Jak już wyżej wskazano, interes skarżącego dotyczący parkowania na drodze publicznej przy swoim miejscu zamieszkania nie ma żadnego potwierdzenia w przepisach ustawowych i stanowi tylko jego interes faktyczny, który nie jest chroniony w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie posiada interesu prawnego pozwalającego złożyć skargę w niniejszej sprawie, rozumianego jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem.

Z tych przyczyn, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.