Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 4912/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 67 § 5
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Protokolant Konrad Halota, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. [...] sp. k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2567/20 w sprawie ze skargi E. [...] sp. k. z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 8 października 2020 r. nr SKO.4000-1121/2020 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 24 czerwca 2021 r., III SA/Wa 2567/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. [...] sp. k. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 8 października 2020 r., nr SKO.4000-1121/2020, w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżoną decyzją SKO w Siedlcach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Bielany z 10 lipca 2020 r., określającą wobec Spółki wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 118.502 zł. Organy obu instancji uznały, że Spółce nie przysługuje zwolnienie podatkowe w podatku od nieruchomości, stanowiące regionalną pomoc inwestycyjną, w odniesieniu do nieruchomości położonej w miejscowości Bielany – Żyłaki.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów podatkowych. Stwierdził, że omawiane zwolnienie z podatku od nieruchomości jest wynikiem zastosowania przepisów: rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. UE. L. 2014.187.1, dalej: "rozporządzenie Komisji"), przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień z podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, pomoc na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną, pomoc na infrastrukturę lokalną, pomoc na rzecz regionalnych portów lotniczych oraz pomoc na rzecz portów (Dz. U. z 2015 r., poz. 174 z poźn. zm., dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów"), ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l."), a także prawa miejscowego, tj. uchwały nr XXXVII/207/2017 Rady Gminy Bielany z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na wspieranie inwestycji początkowej na terenie Gminy Bielany (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 14 lutego 2014 r., poz. 1467, dalej: "uchwała Rady Gminy").

Zdaniem sądu, Spółka nie wykazała przesłanek określonych w § 3 pkt 10 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów, tj. nie wykazała, że nabycie aktywów należy do zakładu, który został zamknięty lub zostałby zamknięty gdyby zakup nie nastąpił. Spółka nie wykazała również istnienia drugiej przesłanki określonej w § 3 pkt 10 lit. b, tj. że aktywa są nabywane przez inwestora nie związanego ze sprzedawcą. Sąd wskazał, że właścicielem nieruchomości wniesionych do Spółki (w formie aportu) był A. K. Natomiast wspólnikiem komandytariuszem jest E. K. - żona A. K. W niniejszej sprawie miało miejsce nabycie aktywów należących do zakładu związanego z inwestorem. Sąd przyznał także organom rację, że Spółka nie wykazała również przesłanek określonych w § 3 pkt 10 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów, że przedmiotowa inwestycja w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowego zakładu miała za cel zwiększenie zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikację produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianę dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu. Sąd podkreślił przy tym, że zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie przepisów wyłączających zakaz pomocy publicznej nie przysługuje w stosunku do budynków, których budowa została już rozpoczęta przed datą zgłoszenia. Ponadto wskazał, że warunkiem dopuszczalności udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej jest dokonanie właściwemu organowi podatkowemu, przed rozpoczęciem prac związanych z inwestycją, pisemnego zgłoszenia zamiaru korzystania z pomocy. Sąd zauważył także, że ani w przepisach prawa unijnego, ani w przepisach krajowych w tym określających prawo miejscowo nie uregulowano kwestii związanej z aportem przedsiębiorstwa, aportem do spółki, wkładu niepieniężnego w postaci nieruchomości i innych tego rodzaju przesunięć rzeczowych i majątkowych w spółkach.

Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Spółki. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucił na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a."):

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. naruszenie:

1) § 1-14 rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z art. 1 - art. 59 rozporządzenia Komisji, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że z przepisów Rozporządzenia Komisji oraz z przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów wynika, że inwestycją początkową, spełniającą warunki do udzielenia zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości nie może być inwestycja nabyta wskutek wniesienia aportem składników majątkowych do spółki, i w konsekwencji stwierdzenie, że inwestycja w niniejszej sprawie nie może być podstawą udzielenia zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości, podczas gdy wykładnia taka nie ma żadnego oparcia w przepisach ww. aktów prawnych, ani nie jest uzasadniona względami funkcjonalnymi, ani systemowymi;

2) § 3 pkt 10 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z § 1 ust. 1 i 3 uchwały Rady Gminy, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nabycie nieruchomości z trwającą inwestycją nie stanowi inwestycji początkowej, uprawniającej do zwolnienia podatkowego, i w konsekwencji stwierdzenie, że inwestycja w niniejszej sprawie nie może być podstawą udzielenia zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości, podczas gdy wykładnia taka nie ma żadnego oparcia w przepisach ustawy, ani nie jest uzasadniona względami funkcjonalnymi, ani systemowymi;

3) § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z art. 7 ust. 3 w zw. z art. 20d u.p.o.l. w zw. z § 1 ust. 1 i 3 uchwały Rady Gminy, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okoliczność niezłożenia "zgłoszenia" przed rozpoczęciem inwestycji powoduje utratę przez Spółkę prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości za cały okres zwolnienia, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią potwierdzoną przez orzecznictwo administracyjne - sama okoliczność nieprzedstawienia lub nieuzupełnienia przez przedsiębiorcę dokumentów nie może powodować utraty prawa do zwolnienia z podatku od nieruchomości za cały okres zwolnienia, w sytuacji kiedy warunki od strony materialnej zostały przez niego spełnione;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm., dalej: "o.p.") . w zw. z § 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z § 1 ust. 1 i 3 uchwały Rady Gminy oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, poprzez oddalenie skargi na decyzję SKO w Siedlcach, pomimo że jest to decyzja wadliwa, która utrzymuje wadliwą decyzję Wójta Gminy Bielany, określającą błędnie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2019 wskutek odmowy przyznania Spółce zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2019 w kwocie 32.412 złotych, co zostało należycie wykazane w skardze do sądu administracyjnego oraz w piśmie procesowym Spółki;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 191 w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z § 3 pkt 10 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów, poprzez oddalenie skargi na decyzję SKO w Siedlcach, pomimo że jest to decyzja wadliwa, z uwagi na błędne ustalenie w niej, że inwestycja budowlana na przedmiotowej nieruchomości przejęta przez Spółkę nie stanowi inwestycji początkowej określonej w § 3 pkt 10 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów, podczas gdy w rzeczywistości stanowi ona taką inwestycję, tj. inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowego zakładu, zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu;

3) art. 67 § 5 p.p.s.a., poprzez doręczenie odpisu zaskarżonego wyroku z uzasadnieniem bezpośrednio Skarżącej, zamiast jej pełnomocnikowi procesowego, pomimo że przed wydaniem zaskarżonego wyroku, pismem procesowym z 18 czerwca 2021 r. pełnomocnik procesowy zgłosił swój udział w sprawie i przedstawił swój adres do doręczeń.

W oparciu o te zarzuty pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o rozpoznanie skargi, co do istoty, poprzez uchylenie decyzji SKO w Siedlcach z 8 października 2020 r. lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Wniósł także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie od SKO w Siedlcach na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz ponowne rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego pierwszej instancji poprzez zasądzenie na rzecz Spółki od SKO w Siedlcach zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania (art.183 § 2 p.p.s.a.), a zarzuty skargi kasacyjnej nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku.

Niezasadne są przede wszystkim zarzuty dotyczące błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy (punkt II. 2. skargi kasacyjnej). Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, okoliczności faktyczne tej sprawy nie budzą żadnych wątpliwości. Bezsporne jest, że 25 października 2018 r. Spółka nabyła nieruchomości w miejscowości Bielany – Żyłaki w formie aportu wniesionego przez osobę fizyczną – A. K., męża dotychczasowego wspólnika (komandytariusza) Spółki – E. K. Na nieruchomościach tych, jeszcze przed ich wniesieniem do Spółki, trwały prace związane budową lub remontem nieruchomości, które nie zostały jeszcze ukończone na datę wniesienia ich do Spółki. Budowa niektórych budynków została już ukończona. Budynek biurowo-handlowo-magazynowy widnieje w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w S. jako budynek, którego budowa została zakończona w 2017 r. Ponadto w/w budynek łącznie z budowlami znajdującymi się w jego otoczeniu począwszy od 2017r. został zadeklarowany do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako zajęty pod prowadzoną działalność gospodarczą. O tym, że wszystkie inwestycje zostały rozpoczęte przed nabyciem przez Spółkę spornych nieruchomości, a niektóre zostały też zakończone, wskazuje sama Spółka w piśmie z 1 października 2018 r., skierowanym do Wójta Gminy Bielany.

Tak ustalony stan faktyczny sprawy, ustalony przez organy podatkowe i przyjęty przez sąd pierwszej instancji za podstawę wyrokowania, nie został skutecznie podważony w skardze kasacyjnej. Autor tego środka zaskarżenia, formułując zarzut naruszenia art. 122 w zw. z art. 191 w zw. z art. 187 § 1 o.p., w istocie nie wskazał jakie okoliczności faktyczne tej sprawy nie zostały należycie wyjaśnione, jakich dowodów organ nie przeprowadził, bądź jakie pominął dokonując ustaleń stanu faktycznego. Nie wykazał też, że przy ustalaniu stanu faktycznego w tej sprawie doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego. Uzasadnieniem zarzutów naruszenia art. 122 w zw. z art. 191 w zw. z art. 187 § 1 o.p. nie może być natomiast zarzut błędnego przyporządkowania (podciągnięcia) stanu faktycznego pod normę prawa materialnego, w tym przypadku – jak stwierdził autor skargi kasacyjnej – błędnego ustalenia, że inwestycja budowlana na przedmiotowej nieruchomości przejęta przez Spółkę nie stanowi inwestycji początkowej określonej w § 3 pkt 10 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wymienionych w niej przepisów prawa materialnego, regulujących zasady przyznawania zwolnienia w podatku od nieruchomości z tytułu "inwestycji początkowej", należy na wstępie wskazać, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie zwolnienie podatkowe traktowane jest jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP. Przyjmuje się, że przy interpretowaniu przepisów regulujących zwolnienia podatkowe nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca, czyli prowadząca do rezultatów wykraczająca poza językowe brzmienie przepisu. Powyższe nie oznacza jednak, że wykładnia językowa jest jedynym dopuszczalnym sposobem interpretowania tego rodzaju przepisów prawa. Wykładnia językowa (gramatyczna) stanowi punkt wyjścia w procesie wykładni prawa, ale procesu tego nie kończy. Pewnym utrudnieniem w prawidłowym odczytaniu treści normy prawnej może być syntaktyczne (składniowe) lub treściowe rozczłonkowanie normy prawnej, czyli sytuacja w której cała postać normy prawnej wyrażona jest w kilku jednostkach redakcyjnych przepisów prawa (zob. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2002, s. 118). Z tych powodów wnioski płynące z zastosowania jedynie wykładni językowej mogą być często mylące i prowadzić do merytorycznie błędnych, niezgodnych z celami regulacji prawnej, a w końcu również do niesprawiedliwych i krzywdzących rezultatów. Wykładnia gramatyczna powinna zatem być uzupełniona wnioskami płynącymi z zastosowania innych rodzajów wykładni, w tym wykładni systemowej (wewnętrznej i zewnętrznej) oraz celowościowej. Konieczność uwzględnienia wniosków wynikających z zastosowania różnych metod wykładni dotyczy w szczególności przepisów regulujących ulgi i zwolnienia podatkowe. Normy zawierające ulgi czy zwolnienia rozpoznaje się jako normy celu społecznego, realizujące politykę w dziedzinie nauki, ochrony zdrowia, zatrudnienia, inwestycji itp. W sytuacji, gdy normy celu społecznego skierowane są na rozwój określonych obszarów życia społecznego, zamiar ten nie zostanie osiągnięty, gdy nie zostanie w sposób właściwy rozpoznany cel regulacji prawnej (zob. R. Mastalski, Stosowanie prawa podatkowego, Warszawa 2008, LEX 85055, a także wyroki NSA: z 19 maja 2010 r., II FSK 2199/08; z 13 marca 2014 r., I FSK 584/13; z 13 maja 2015 r., II FSK 929/13; z 16 czerwca 2015 r., II FSK 1147/13; z 16 lutego 2016 r., II FSK 3452/13; z 9 grudnia 2016 r., II FSK 3218/16; z 21 lutego 2017 r., II FSK 50/15; z 24 maja 2019 r., II FSK 423/19; z 24 października 2019 r., II FSK 3743/17; z 21 września 2020 r., III FSK 1338/18; z 23 lutego 2024 r., III FSK 4526/21).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo odczytał cel regulacji prawnych dotyczących zwolnienia w podatku od nieruchomości z tytułu tzw. inwestycji początkowej. Słusznie zwrócił uwagę, że w świetle rozporządzenia Komisji, pomoc (w postaci zwolnienia podatkowego) powinna zachęcać do rozwoju dalszej działalności lub projektów. Aby mieć pewność, że pomoc jest niezbędna i zachęca do rozwoju dalszej działalności lub projektów, rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do pomocy na działalność, którą i tak beneficjent by prowadził, nawet w przypadku braku pomocy. Pomoc powinna być wyłączona z obowiązku zgłoszenia na mocy tego rozporządzenia tylko wówczas, gdy prace dotyczące realizacji projektu lub działań objętych pomocą rozpoczęto po przedłożeniu przez beneficjenta pisemnego wniosku o pomoc (pkt 18 preambuły). W art. 6 rozporządzenia Komisji wprost zostało wskazane, że jego przepisy stosuje się jedynie do pomocy, która wywołuje efekt zachęty. Uznaje się, że pomoc wywołuje efekt zachęty, jeżeli beneficjent złożył do danego państwa członkowskiego pisemny wniosek o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem prac nad projektem lub rozpoczęciem działalności.

Prawodawca krajowy, mając na uwadze zapewnienie zgodności udzielania pomocy z warunkami dopuszczalności tej pomocy określonymi w przepisach Unii Europejskiej (art. 20d ust. 1 u.p.o.l.), wskazał, że regionalna pomoc inwestycyjna, to pomoc regionalna przyznawana na inwestycję początkową lub inwestycję początkową na rzecz nowej działalności gospodarczej na obszarach objętych pomocą (§ 3 pkt 9 rozporządzenia Rady Ministrów). Przez inwestycję początkową należy natomiast rozumieć: a) inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowego zakładu, zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu; b) nabycie aktywów należących do zakładu, który został zamknięty lub zostałby zamknięty, gdyby zakup nie nastąpił, przy czym aktywa nabywane są przez inwestora niezwiązanego ze sprzedawcą i wyklucza się samo nabycie akcji lub udziałów przedsiębiorstwa (§ 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów). Uwzględniając postanowienia przywołanego wyżej rozporządzenia Komisji, prawodawca krajowy wskazał również, warunkiem dopuszczalności udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej jest dokonanie właściwemu organowi podatkowemu, przed rozpoczęciem prac związanych z inwestycją, pisemnego zgłoszenia zamiaru korzystania z pomocy (§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów).

Podobnie Rada Gminy Bielany, podejmując uchwałę o wprowadzeniu zwolnienia w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na wspieranie inwestycji początkowej na terenie Gminy Bielany, wyraźnie w tej uchwale zastrzegła, że zwalnia się z 50 % podatku od nieruchomości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nowo nabyte grunty, nowo wybudowane budynki lub ich części, nowo wybudowane budowle lub ich części w związku z realizacją inwestycji początkowej w rozumieniu § 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów (§ 1 ust. 1 uchwały Rady Gminy). Mocą tej uchwały, za nowo nabyte grunty uznaje się takie, które zostały nabyte po dniu złożenia zgłoszenia (§ 1 ust. 2 uchwały Rady Gminy). Z kolei za nowo wybudowane budynki lub ich części oraz nowo wybudowane budowle lub ich części uważa się takie, których budowa została rozpoczęta po dniu złożenia zgłoszenia (§ 1 ust. 3 uchwały Rady Gminy). Rozpoczęcie prac związanych z inwestycją powinno nastąpić w terminie do sześciu miesięcy, liczonym od dnia dokonania zgłoszenia (§ 4 uchwały Rady Gminy).

W świetle tych regulacji, w pełni należy zgodzić się z organami oraz sądem pierwszej instancji, że omawiane zwolnienie nie będzie przysługiwało w stosunku do budynków, których budowa została już rozpoczęta, jak również zakończona przed datą złożenia zgłoszenia. W tej sprawie Spółka nie wykazała także, że nabyte przez nią nieruchomości stanowią inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne, związane z założeniem nowego zakładu, zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu (§ 3 pkt 10 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów). Nie wykazała również, że nabyła te nieruchomości do zakładu, który został zamknięty lub zostałby zamknięty, gdyby zakup nie nastąpił, i że aktywa nabywane są przez inwestora niezwiązanego ze sprzedawcą (§ 3 pkt 10 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów). Niezależnie więc od sposobu nabycia tych nieruchomości (aport) Spółka nie wykazała przesłanek do zastosowania omawianego zwolnienia podatkowego. Słusznie przy tym sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że przepisy uchwały wprowadzającej to zwolnienie podatkowe na terenie Gminy Bielany na stanowią obowiązujące prawo. Dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego wiążą wszystkich ich adresatów, w tym organy podatkowe.

Z tych względów niezasadne są zarzuty sformułowane w punktach I. 1-3 skargi kasacyjnej. W konsekwencji niezasadny jest też zarzut z punktu II.1 skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 67 § 5 p.p.s.a. (punkt II. 3 skargi kasacyjnej) należy stwierdzić, że uchybienie którego dopuścił się sąd pierwszej instancji, doręczając odpis zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem bezpośrednio Spółce zamiast jej pełnomocnikowi, nie miało wpływu na wynik sprawy. Powyższe nie wpłynęło bowiem na treść zaskarżonego wyroku, ani nie ograniczyło prawa strony do jego zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym. Odpis wyroku sądu pierwszej instancji został wraz z uzasadnieniem doręczony Spółce 8 września 2021 r. (k. 112 akt sądowych). Skarga kasacyjna została przez pełnomocnika Spółki sporządzona i podpisana 5 października 2021 r. (k. 113 akt sądowych), a więc jeszcze na kilka dni przed upływem terminu, o którym mowa art. 177 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji nie zasługują na uwzględnienie argumenty, że skrócenie czasu, jaki pełnomocnik miał na przygotowanie skargi kasacyjnej, miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

SNSA Bogusław Woźniak SNSA Jolanta Sokołowska SNSA Wojciech Stachurski