Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2418/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją dnia z [...] lipca 2017 r., nr [...], na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 10 i 15, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990 z późn. zm.; dalej "ustawa o cudzoziemcach") oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej "kpa"), wydaną na skutek odwołania S. A. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...]. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 20 dni od dnia doręczenia w/w decyzji, zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania w/w decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego w przypadku braku informacji o wykonaniu w/w decyzji, Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców:

1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego

powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu;

2. orzekł o:

- określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 20 dni od dnia doręczenia swojej decyzji;

- zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego;

- zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy tub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa;

3. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] kwietnia 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...]. wydał decyzję nr [...], w której orzekł o zobowiązaniu S. A. do powrotu w terminie 20 dni od dnia doręczenia ww. decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania ww. decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego w przypadku braku informacji o wykonaniu ww. decyzji.

W podstawie prawnej powyższego rozstrzygnięcia powołano art. 302 ust. 1 pkt 10 i 15 ustawy o cudzoziemcach. Stwierdzono ponadto, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki wyłączające wydanie mu decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazane w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Cudzoziemiec odebrał decyzję w dniu jej wydania, a 25 kwietnia 2016 r. złożył odwołanie od niej do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wskazał, iż nie zgadza się z tą decyzją oraz, że w dniu [...] lutego 2016 r. złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 15 ustawy o cudzoziemcach, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, lub cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę.

Stosownie do art. 315 ust. 1 powołanej ustawy, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji.

Art. 318 ust. 1 tej ustawy przewiduje, iż w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Z kolei zgodnie z ust. 2 pkt 2 ww. artykułu, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie:

a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

Art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15 lub 16.

W art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy:

1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub

2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub

3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub

4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub

5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub

6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub

8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub

9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub

10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub

11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub

12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, lub

13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29 czerwca 2013 r.), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013".

Z kolei stosownie do art. 348 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu:

1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.:

a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub

b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub

c) mógłby być zmuszony do pracy, lub

d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub

2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub

3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Zgodnie z art. 349 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, jeżeli istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że:

1) popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości, w rozumieniu prawa międzynarodowego, lub

2) jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych określonymi w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych, lub

3) popełnił na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zbrodnię lub popełnił poza tym terytorium czyn, który jest zbrodnią według prawa polskiego, lub

4) stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub

5) podżegał albo w inny sposób brał udział w popełnieniu zbrodni lub czynów, o których mowa w pkt 1-3.

Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, cudzoziemcowi, który przed przybyciem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej popełnił inny niż określony w punktach 1-3 czyn, który według prawa polskiego jest przestępstwem zagrożonym karą pozbawienia wolności, można odmówić udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, jeżeli opuścił on kraj pochodzenia wyłącznie w celu uniknięcia kary.

Zgodnie z art. 351 ustawy o cudzoziemcach, zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu:

1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.:

a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub

b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub

c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub

d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub

2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub

3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca.

W dniu 14 kwietnia 2016 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...]. przeprowadzili kontrolę legalności pobytu S. A. Cudzoziemiec okazał do kontroli paszport [...], wydany w dniu [...] listopada 2015 r. przez władze [...], ważny do [...] listopada 2022 r., wraz z zamieszczoną w nim jednokrotną wizą Schengen nr [...], wydaną w dniu [...] stycznia 2016 r. przez konsula [...] w [...] z terminem ważności od [...] stycznia do [...] lutego 2016 r. na czas pobytu 7 dni oraz dwoma stemplami kontrolerskimi - wjazdowym na terytorium [...] z [...] stycznia 2016 r. oraz anulowanym stemplem wjazdowym na terytorium [...] z datą [...] lutego 2016 r.. Ponadto w paszporcie widniał stempel potwierdzający złożenie przez cudzoziemca w dniu [...] lutego 2016 r. do Wojewody [...] wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Cudzoziemiec okazał również [...] decyzję o odmowie wjazdu na terytorium [...]. W związku z powyższym cudzoziemcowi przerwano podróż i za jego zgodą przewieziono do pomieszczeń służbowych PSG w [...]. w celu szczegółowej weryfikacji celu i warunków pobytu cudzoziemca na terytorium RP.

W trakcie prowadzonych czynności sprawdzających ustalono, po sprawdzeniu cudzoziemca w dostępnych bazach danych i systemach informatycznych, że w dniu [...] lutego 2016 r. S. A. złożył do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Ponadto w dniu 14 lutego 2016 r. za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium RP. W dniu [...] lutego 2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania o nadanie statusu uchodźcy w myśl art 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Ww. decyzja została odebrana przez stronę w dniu 3 marca 2016 r..

Ponadto ustalono, że w dniu [...] lutego 2016 r. cudzoziemiec nielegalnie przekroczył granicę do [...], skąd został zawrócony na terytorium RP. W trakcie rozpytania dotyczącego obecnego celu jego podróży stwierdził, że udawał się do [...] w celu odwiedzin rodziny.

W wyniku kontroli stwierdzono, że cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Polski są niezgodne deklarowanymi.

W dniu [...] kwietnia 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...]. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania S. A. do powrotu. W tym samym dniu został on przesłuchany do protokołu z udziałem tłumacza języka [...] i zeznał, że chciał przylecieć do Europy w związku z poszukiwaniem pracy. Chciał przelecieć do Polski od samego początku. Poszedł do konsulatu [...], aby wyrobić sobie wizę, ponieważ jest ciężko uzyskać polską wizę. Wizę otrzymał po 10 dniach, była to wiza turystyczna, wyrobiona przez biuro turystyczne i zapłacił za nią około [...]. Z [...] wyleciał samolotem w dniu 30 stycznia 2016 r. i dotarł na terytorium [...], gdzie przebywał przez trzy dni, a następnie przyleciał do Polski na lotnisko w [...]. Przyleciał z kolegą G. G., udali się do hotelu, w którym przebywali około 3 dni. Wykonał telefon do znajomych ze [..], a oni dali mu namiary na mężczyznę o imieniu U., który zapoznał go z osobą pomagającą w złożeniu wniosku o pobyt czasowy na terytorium Polski. W dniu [...] lutego 2016 r. z tą osobą udał się do urzędu, gdzie złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z pracą w Polsce. [...] lutego 2016 r. udał się jeszcze raz do urzędu, aby uzupełnić braki formalne. 12 lutego 2016 r. postanowił wraz z kolegą polecieć do [...] odwiedzić rodzinę. Samolotem z lotniska w [...] poleciał do [...]. Tam zawrócono go z powrotem do Polski w związku z tym, że nie posiadał dokumentów pobytowych. Przyleciał do Polski, ale nazwy miejscowości nie pamiętał. Tam funkcjonariusze straży granicznej ukarali go mandatem w wysokości 100 zł. Został przesłuchany i związku z tym miał być zobowiązany do powrotu, więc złożył wniosek o azyl po to, aby pozostać w Polsce i otrzymać pieniądze na utrzymanie się do momentu uzyskania karty pobytu i znalezienia pracy. Został pouczony, że nie może opuszczać Polski do momentu rozstrzygnięcia decyzji przez wojewodę. Po powrocie do [...] znajomi odradzili mu staranie się o azyl i złożył podanie o umorzenie jego postępowania w dniu 19 lutego 2016 r.. Przez około dwa miesiące przebywał w [...] w wynajętym mieszkaniu. 13 kwietnia 2016 r. chciał pojechać do [...] w celu odwiedzenia rodziny. Wiedział, że nie może przekraczać granicy, ale znajomi powiedzieli mu, że jak będzie jakaś kontrola, to ma powiedzieć, że jedzie na tydzień do [...], a potem chce wracać do Polski. [...] [...] udał się autobusem w kierunku granicy polsko-[...] wraz z kolegą G. G., celem przedostania się do [...]. Na granicy autobus, którym podróżował został skontrolowany przez [...] policję i w związku z brakiem dokumentu pobytowego zawrócono go do Polski. Następnie straż graniczna przywiozła go na placówkę. Cudzoziemiec zeznał, że bilet na lot do [...] kupił w dniu 3 lutego 2016 r. oraz że chciał pracować w Polsce. Zapytany zeznał, że nie wie w jakim charakterze miała to być praca, nie wiedział nic o pracodawcy, ani o firmie, która miała go zatrudnić, ponieważ miało to być załatwione przez osobę, która pomogła mu złożyć wniosek o pobyt czasowy w Polsce.

S. A. oświadczył, że nie jest małżonkiem obywatelki polskiej, ani cudzoziemki posiadającej w Polsce zezwolenie na osiedlenie się lub pobyt rezydenta długoterminowego UE, nie posiada żadnego zezwolenia pobytowego ani żadnego majątku w Polsce. Oświadczył, że w kraju pochodzenia nie był nigdy zmuszany do pracy niewolniczej, nie był prześladowany, może liczyć na rzetelny proces, natomiast obawia się powrotu, ponieważ boi się ludzi, od których pożyczył pieniądze, których nie da rady oddać.

Cudzoziemiec podpisał protokół własnoręcznym podpisem. Po zapoznaniu się, przy udziale tłumacza języka [...], ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym nie zgłosił żadnych uwag i żądań.

W toku postępowania odwoławczego organ ustalił, że decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił udzielenia S. A. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W podstawie prawnej powyższego rozstrzygnięcia powołano art. 100 ust. 5 lit. a ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że wskazując we wniosku jako adres aktualnego pobytu ul. [...]. [...] lok. [...], [...] W., S. A. podał fałszywe informacje. W toku postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy właściwa terytorialnie jednostka Policji ustaliła, że pod ww. adresem cudzoziemiec nie przebywa. Dodatkowo w trakcie przesłuchania w dniu 6 lipca 2016 r. cudzoziemiec przyznał, że nie zamieszkuje pod wskazanym adresem i zarówno załączenie umowy najmu lokalu znajdującego się pod ww. adresem, jak i wskazanie tego lokalu we wniosku miało na celu spełnienie wymogu w postępowaniu administracyjnym. Od powyższej decyzji Wojewody [...] cudzoziemiec wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, postępowanie odwoławcze w powyższej sprawie było w toku, a cudzoziemiec podał, iż w okresie od 10 kwietnia do 31 grudnia 2017 r. ma zapewnione miejsce zamieszkania w [...]. przy ul. [...]. [...].

Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. organ w postępowaniu odwoławczym od decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu poinformował S. A. o prawie wynikającym z art. 10 i art. 81 kpa, zgodnie z którymi organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pomimo osobistego odebrania ww. pisma w dniu 14 czerwca 2017 r. strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, materiał dowodowy uzasadniał stwierdzenie, iż w sprawie zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 15 ustawy o cudzoziemcach, na podstawie których wydaje się decyzję o zobowiązaniu do powrotu. S. A. przekroczył granicę polską wbrew przepisom prawa, ponadto cel i warunki jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi.

Przekraczając w dniu 12 lutego 2016 r. granicę z Polski do [...] oraz usiłując przekroczyć granicę z Polski od [...] w dniu 13 kwietnia 2016 r. cudzoziemiec posiadał jedynie dokument podróży, nie posiadał natomiast ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do przekraczania granic i pobytu na terytorium państw Schengen. Termin ważności posiadanej przez niego wizy [...] upłynął w dniu [...] lutego 2016 r., natomiast zamieszczony w dokumencie podróży cudzoziemca stempel potwierdzający złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie uprawnia do przekraczania granicy.

Po upływie ważności posiadanej wizy turystycznej oraz w okresie kiedy S. A. ubiegał się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, wyjechał do [...], skąd został zawrócony do Polski, a następnie w celu uniknięcia wydania wobec niego decyzji o zobowiązaniu do powrotu oraz otrzymania świadczeń socjalnych złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Cudzoziemiec miał świadomość, że ma podstawie posiadanych dokumentów może przebywać jedynie na terytorium Polski, mimo to już 13 kwietnia 2016 r. kolejny raz podjął próbę wyjazdu za granicę - do [...]. Powyższe okoliczności wskazują, że cudzoziemiec nie był zainteresowany udzieleniem mu ochrony międzynarodowej na terytorium Polski, ani podjęciem tutaj pracy. Organ odwoławczy podzielił zdanie Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]., iż biorąc pod uwagę dotychczasowe postępowania cudzoziemca można przypuszczać, że złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy potraktował on w sposób instrumentalny - jako warunek konieczny do zalegalizowania sobie pobytu na terytorium Polski, a następnie przemieszczenia się do państw Europy Zachodniej. Organ podkreślił, iż cudzoziemiec nie potrafił wskazać danych pracodawcy, miejsca swojego pobytu w Polsce, ani nie posiadał informacji na temat pracy, której wykonywanie miało zostać mu powierzone. Ponadto organ zauważył, że rezerwacja i zakup biletów lotniczych do [...] nastąpiły przed wizytą cudzoziemca w [...] Urzędzie Wojewódzkim, tj. w dniu 3 lutego 2016 r..

Z treści przesłuchania cudzoziemca nie wynika, aby zachodziły wobec niego przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Jako obawę przed powrotem do kraju pochodzenia podał on obawy przed wierzycielami, od których pożyczył pieniądze. W ocenie organu, tego typu zagrożenie występuje w każdym państwie, również w Polsce i nie stanowi przesłanki do udzielenia ochrony ze względów humanitarnych. Cudzoziemiec nie wskazał obaw przed byciem prześladowanym z jakiegokolwiek innego powodu czy zagrożeń dotyczących łamania praw człowieka i podstawowych wolności na jego szkodę w przypadku powrotu do [...]. Wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie stanowi także ingerencji w jego życie prywatne podlegające ochronie. Materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zobowiązanie cudzoziemca do powrotu mogłoby naruszyć jego prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

W związku z powyższym, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika zatem, by wobec cudzoziemca w chwili obecnej zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, uniemożliwiające wydanie wobec niego decyzji o zobowiązaniu go do powrotu.

W kontekście instytucji udzielenia zgody na pobyt tolerowany organ wyjaśnił, iż nie stwierdził, aby wobec S. A. zachodziły okoliczności z art. 349 ustawy o cudzoziemcach, a zatem nie ma wobec niego zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349 ustawy. Organ nie stwierdził również, aby w sprawie zachodziła przesłanka z art. 351 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach.

Powyższe ustalenia uzasadniały stwierdzenie, iż w sprawie nie zaszły przesłanki do udzielenia stronie zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy zgody na pobyt tolerowany.

Stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 15 ustawy o cudzoziemcach i nie zachodzą okoliczności z art. 303 ust. 1 ustawy, obligowało organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 302 ust. 1 w/w ustawy ("decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy ..."), podjęcie niniejszego rozstrzygnięcia było obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005, str. 130-131), jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 25 lutego 2002 r., II SA 3126/00, Lex nr 81779, czy wyrok z dnia 6 lipca 2006 r., II OSK 297/06; niepubl.).

W tej sytuacji, organy orzekające w sprawie dysponują jedynie pewną swobodą w określeniu terminu dobrowolnego powrotu i określeniu zakazu wjazdu przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określeniu okresu tego zakazu.

Na mocy art. 315 ust. 1 ustawy, wydając decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu organ I instancji był zobligowany do określenia terminu dobrowolnego powrotu. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. został określony 20-dniowy termin dobrowolnego powrotu. Z uwagi na fakt, iż termin powrotu został określony przez organ I instancji od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, zasadne było jej uchylenie w tej części i określenie 20-dniowego terminu powrotu od dnia doręczenia decyzji ostatecznej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Jednocześnie z uwagi na fakt, iż orzeczony przez organ I instancji zakaz ponownego wjazdu - przy określeniu początku jego biegu odwoływał się do orzeczonego w jego decyzji terminu opuszczenia Polski, który został zmieniony przez organ odwoławczy (początek biegu terminu ma być liczony od dnia doręczenia decyzji ostatecznej, a nie decyzji organu I instancji), w konsekwencji należało zmienić zaskarżoną decyzję w częściach orzeczonego zakazu ponownego wjazdu odwołujących się do orzeczonego terminu opuszczenia Polski.

Uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy i okoliczności faktyczne sprawy, w ocenie organu II instancji, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani proceduralnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, a materiał dowodowy został zgromadzony w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia kwestii zasadności wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w oparciu o przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 15 ustawy.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców postanowił jak w powołanej na wstępie decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjne w Warszawie na powyższą decyzję S. A., reprezentowany przez adwokata, zarzucił jej naruszenie:

1. art. 7 i art. 77 § 1 kpa, polegające na zaniechaniu przez organ II instancji dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kontekście, czy wobec skarżącego nie zachodzą podstawy do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych;

2. art. 356 ust. 1 w związku z art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, polegające na nieuwzględnieniu przez organ II instancji okoliczności, iż zobowiązanie skarżącego do powrotu w chwili obecnej narusza jego prawo do życia prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.;

3. art. 8 ust. Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, dalej: "Konwencja"), polegające na nieposzanowaniu przez organ II instancji życia skarżącego w Polsce poprzez zobowiązanie go do powrotu do kraju pochodzenia;

4. art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, polegające na orzeczeniu przez organ II instancji wobec skarżącego bezwarunkowego zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacji, gdy w decyzji organ określił skarżącemu termin dobrowolnego powrotu.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji (k. 24-26), lecz na skutek zażalenia organu, postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił je i odmówił wstrzymania jej wykonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej "ppsa"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa. Sąd nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Badając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych ramach, Sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ona prawu i brak jest podstaw do uwzględnia skargi.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.), zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, a także pkt 15, w myśl którego decyzję taką wydaje się, gdy cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę.

Analiza zarzutów skargi, jak również analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że:

1) zaskarżona decyzja stanowi rezultat prawidłowych ustaleń faktycznych związanych bezpośrednio z okolicznościami relewantnymi z punktu widzenia prawa materialnego,

2) przy jej wydaniu nie został naruszony jakikolwiek przepis postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

3) decyzja ta jest rezultatem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego,

4) zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego zostały wcześniej właściwie zinterpretowane przez organ.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych oraz ich oceny prawnej dokonanej przez Szefa Urzędu do Spraw cudzoziemców w odniesieniu do istnienia podstaw zobowiązania do powrotu wynikających z art. 302 ust. 1 pkt 10 i 15 ustawy o cudzoziemcach.

Natomiast istotą sporu w sprawie była kwestia istnienia ewentualnych podstaw do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, a jednocześnie negatywnych przesłanek zobowiązania do powrotu w świetle art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Skarżący sformułował względem decyzji organu zarzuty proceduralne, wskazujące na wadliwość oceny już zgromadzonych materiałów dowodowych, jak też wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego. Utożsamia on te formy naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa z tym, że doszło do niedokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kontekście przesłanek stanowiących podstawę do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany oraz stwierdzenia, iż wydanie decyzji o zobowiązaniu go do powrotu nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W samym zarzucie, ani w uzasadnieniu skargi nie sformułowano zaś żadnych konkretnych argumentów, które mogłyby podważyć zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sposób rozumowania organu odwoławczego, który jest logiczny i jest przejawem właściwej w świetle aktualnego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz sądów administracyjnych oceny prawnej ustalonych faktów.

Należy mieć na względzie, iż poparcie swoich tez skarżący wskazuje wyłącznie, iż w okresie 15 miesięcy organ odwoławczy nie podjął żadnych czynności mogących zaktualizować informacje o nim i jego sytuacji prawnej i faktycznej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie strony, jedynym działaniem było zawiadomienie jej o możliwości zapoznania się przez nią z materiałem dowodowym w sprawie, czego jak podnosi nie mogła dokonać, przy czym brak jest przytoczenia i uzasadnienia powodów skutkujących zaniechaniem skorzystania przez skarżącego z uprawnienia przysługującego mu na mocy art. 10 i art. 81 kpa.

Jako uzasadnienie naruszenia ww. przepisów, skarżący wskazuje oparcie się przez organ odwoławczy wyłącznie na dowodach uzyskanych w postępowaniu toczącym się w I instancji ponad rok wcześniej, czy zaniechanie wezwania go do złożenia uzupełniających wyjaśnień na temat jego aktualnej sytuacji życiowej. W tym miejscu trzeba jednak zauważyć, iż nie negując obowiązków nałożonych na organ odwoławczy przez Kodeks postępowania administracyjnego, ani wykładni jego przepisów przytoczonych w uzasadnianiu skargi, to z uwagi na indywidualność i całokształt przedmiotowego postępowania nie można uznać, iż organ pozostawał w bierności, a swoim zaniechaniem doprowadził do niewystarczającego wyjaśnienia sprawy, czego konsekwencją jest decyzja zobowiązująca skarżącego do powrotu.

Zgodnie z art. 7 kpa, organ z urzędu lub na wniosek stron podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei w myśl art. 8 § 1 kpa, swoim działaniem organ powinien budzić zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Należy zauważyć, że zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza jednak, iż strona może zachowywać się biernie w jego toku, dlatego też to na niej spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie korzystne skutki prawne. Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazać dbałość o przedstawienie środków dowodowych, gdyż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych.

Ostatecznie pismem z 2 czerwca 2017 r. organ odwoławczy poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie, zgłoszenia do niego zastrzeżeń i o możliwości załączenia do sprawy dodatkowych dokumentów. Przesyłka w tym względzie została doręczona adresatowi, przy czym nie zareagował on na to pismo.

Dokonując analizy sytuacji prawnej i faktycznej cudzoziemca, organ odwoławczy wziął pod uwagę również postępowanie w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy, a materiał dowodowy został zebrany także w oparciu o akta postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Na jego podstawie ustalono, iż składając wniosek o udzielenie mu ww. zezwolenia, cudzoziemiec zawarł we nim fałszywe dane dotyczące miejsca zamieszkania.

Zdanie Sądu organ nie uchybił obowiązkom wnikającym z art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Rozstrzygając przedmiotową sprawę wziął on pod uwagę nie tylko materiał dowodowy zebrany przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]., ale również materiał zgromadzony przez Wojewodę [...] oraz organ w innym postępowaniu dotyczącym skarżącego. Całokształt zebranych dowodów, a w szczególności sekwencja zachowań skarżącego, tj. niezgodny z prawem wyjazd do [...], a następnie [...], złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wyłącznie w celu zapobiegnięcia zobowiązaniu go do powrotu i uzyskania pomocy socjalnej, czy też niejasność co do jego faktycznego zamiaru podjęcia pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - bezspornie wskazują, iż wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 i pkt 15 ustawy o cudzoziemcach.

W sprawie brak też przesłanek do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Przyjechał on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy turystycznej wydanej przez Konsula [...] w [...], a następnie złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Po upływie ważności posiadanej wizy turystycznej oraz w okresie kiedy ubiegał się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skarżący wyjechał do [...], skąd został zawrócony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie w celu uniknięcia wydania wobec niego decyzji o zobowiązaniu do powrotu oraz otrzymania świadczeń socjalnych do czasu uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Miał świadomość, że ma podstawie posiadanych dokumentów może przebywać jedynie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mimo to już 13 kwietnia 2016 r. po raz kolejny podjął próbę wyjazdu za granicę, tym razem do [...]. Powyższe okoliczności wskazują, że cudzoziemiec nie był zainteresowany udzieleniem mu ochrony międzynarodowej na terytorium Polski, ani podjęciem tutaj pracy.

Jako obawę przed powrotem do kraju pochodzenia skarżący podał wyłącznie obawy przed wierzycielami, od których pożyczył pieniądze. Ponadto nie przedstawił żadnych dowodów mogących świadczyć, iż zobowiązanie go do powrotu naruszy jego prawo do poszanowania życia prywatnego. Jak wynika z materiału dowodowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie zamieszkuje żaden jego krewny, osoby takie zamieszkują w [...] i we [...], cudzoziemiec nie wykonuje również żadnej pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jego związki z tym krajem ograniczają się wyłącznie do przebywania na jego terytorium.

Za ugruntowany w judykaturze uznać należy pogląd, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym (np. wyroki Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 27/09, niepubl., z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1706/06, LEX nr 384287, z dnia 16 maja 2008 r., II OSK 438/07, LEX nr 505306). Powyższa regulacja nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, jak również przepis ten nie stanowi normy gwarancyjnej o charakterze generalnym zakazującej wydalenia cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne.

Aby ingerencja w prawa chronione art. 8 Konwencji mogła zostać uznana za dopuszczalną musi służyć ochronie określonych dóbr (bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochrona porządku i zapobieganie przestępstwom, ochrona zdrowia i moralności lub ochrona praw i wolności innych osób), jednak nie oznacza to, że ingerencja taka może zostać uznana za dopuszczalną wyłącznie w przypadku popełnienia jedynie ciężkich przestępstw. Jest ona dopuszczalna zarówno w sytuacjach, w których cudzoziemcy dopuszczają się relatywnie ciężkich przestępstw o charakterze czysto, jak również naruszenia np. przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna czy środki administracyjne. Przyznanie organom władzy możliwości reakcji w postaci wydalenia obywatela państwa trzeciego stanowi ważny środek ogólnej prewencji w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego. Stąd też system wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci wydalenia, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji. Na tym tle argument, że interes publiczny w przypadku wydalenia ma charakter przeważający jedynie w tych przypadkach, gdy zainteresowana osoba została skazana za popełnienie poważnego przestępstwa musi zostać odrzucony. To, czy ostatecznie wydanie decyzji o wydaleniu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji zależeć będzie od tego, czy naruszenia prawa, których dopuścił się cudzoziemiec i zagrożenia jakie w związku z tym stwarza, pozostają w należytej proporcji do stopnia ingerencji w życie rodzinne, czy prywatne. Dopiero wówczas możliwe będzie uznanie, że wydalenie cudzoziemca jest "konieczne w demokratycznym społeczeństwie" (art. 8 ust. 2 Konwencji).

Ponadto obawa przed powrotem do kraju pochodzenia z uwagi na ewentualnie zagrożenie ze strony wierzycieli skarżącego nie stanowi przesłanki uzasadniającej udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Trudna sytuacja ekonomiczna w kraju pochodzenia, utrata pracy, ewentualne problemy z jej znalezieniem, czy też obawa przed niewypłacalnością dłużnika w przypadku powrotu kraju pochodzenia - nie mogą same w sobie uzasadniać postawienia zarzutu naruszenia praw chronionych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

W tej sytuacji ocena prawna ustalonych faktów, dokonana przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest w pełni prawidłowa. Dotychczasowe zachowanie skarżącego przejawiające się niejasnościami dotyczącymi zamiaru wykonywania przez niego pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dwukrotną próbną nielegalnego przekroczenia granicy, czy oczywistą bezzasadnością złożenia wniosku o udzielnie ochrony międzynarodowej wyłącznie w celu zapobieżenia zobowiązaniu go do powrotu oraz uzyskania świadczeń socjalnych, stanowią podstawę do ochrony porządku oraz dobrobytu gospodarczego kraju oraz podstawę do ingerencji, pozostającej we właściwej proporcji do celu, w jakim stosowany jest środek. W konsekwencji zobowiązanie S. A. do powrotu nie narusza jego prawa do życia prywatnego, tylko co najwyżej stanowi zgodny z art. 8 ust. 1 Konwencji środek ingerencji w to prawo. W tej sytuacji nie można mówić o tym, że spełniona została określona w art. 348 pkt 2 oraz ustawy o cudzoziemcach przesłanka udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ przepisów art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach(obowiązujący w dacie orzekania przez organ) należy wskazać, iż zgodnie z ust. 1 ww. artykułu w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, organ orzekał o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskij lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określał okres tego zakazu. Z kolei zgodnie z art. 318 ust. 2 pkt 2, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzekało się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom.

W zaskarżonej decyzji organ orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 1 roku na podstawie art. 318 ust. 1 w związku z art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Rozwiązanie takie, tj. ograniczenie terytorialne określenia zakazu wjazdu, dopuszczalne było na mocy ww. przepisu w brzmieniu obowiązującym przed 12 lutego 2018 r.. Z kolei ust. 2 ww. artykułu nakładał na organ odwoławczy obowiązek prewencyjnego orzeczenia ("orzeka się") o zakazie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, a zatem bez możliwości zawężania terytorium, na którym zakaz ten miał obowiązywać, jeżeli cudzoziemiec nie wykona obowiązków wskazanych mu w decyzji o zobowiązaniu go do powrotu w określonym terminie, tj. w przedmiotowej sprawie w terminie 20 dni od dnia doręczenia mu decyzji organu odwoławczego, albo przekroczy lub będzie próbował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. O tym, czy powyższy zakaz zostanie zaktualizowany decyduje wyłącznie zachowanie cudzoziemca, którego dotyczy decyzja o zobowiązaniu go do powrotu. Charakter orzeczonego zakazu wskazuje, iż co prawda jego orzeczenie jest obligatoryjne, jednakże jest on orzekany pod warunkiem zawieszającym, albowiem jego ziszczenie się zależne jest wyłącznie od spełnienia przesłanek w nim określonych, będących wynikiem postępowania samego cudzoziemca. Dlatego też, zdaniem Sądu zaskarżona decyzja również w tym zakresie jest prawidłowa.

Na zakończenie podnieść należy, że choć jak twierdzi skarżący przez 1,5 roku zasymilował się z polskim społeczeństwem oraz ma plany zawodowe i rodzinne, to jednocześnie sam przyznaje – nie zna języka polskiego. Już sama ta okoliczność wskazuje na fakt, że jego twierdzenia są zupełnie gołosłowne.

W konsekwencji, wobec prawidłowego zastosowania art. 302 ust. 1 pkt 10 i 15 ustawy o cudzoziemcach, a także wobec nienaruszenia art. 356 ust. 1 w związku z art. 348 pkt 2 tej ustawy oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, wbrew zarzutom skargi nie doszło również w postępowaniu przed organami do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, ani art. 77 § 1 kpa. Również badając sprawę z urzędu Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia innych norm proceduralnych, m.in. art. 8, art. 11, art. 15 kpa, ani art. 78 kpa. W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a w toku postępowania jak wynika z akt sprawy - strona miała zapewnioną możliwość czynnego w nim udziału.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem wydając je organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd oddalił skargę.