Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 127/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 2 i § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. wydanej w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Podstawą odrzucenia skargi było nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braku formalnego.

Skarżący pismem z dnia 2 kwietnia 2014 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi argumentując, że wezwanie Sądu do uzupełnienia braku odebrał jego syn, a skarżący przebywał w tym czasie w Centrum Rehabilitacyjnym [...]. Na dowód czego dołączył kartę informacyjną pobytu w Centrum Rehabilitacji [...]. Skarżący nadmienił, że niezwłocznie po powrocie w dniu 12 marca 2014 r. wysłał stosowne pismo będące uzupełnieniem wymaganego braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z art. 87 § 1 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Ze wskazanego powyżej art. 86 § 1 p.p.s.a. nie wynika według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/2005).

W literaturze wskazuje się na orzecznictwo, w którym podniesiono, że następujące okoliczności faktyczne nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu: zwolnienie lekarskie od pracy (wyr. NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyr. NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.); niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw ((post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.); nieznajomość prawa (wyr. NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97); przebywanie w areszcie śledczym (post. NSA z dnia 20 października 2004 r., FZ 432/04, niepubl.); choroba wymagająca leżenia, jeżeli skarżący mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (post. NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, niepubl.).

Wobec powyższego mając na uwadze stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie, rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu w oparciu o przesłankę braku winy sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie kryterium to nie zostało spełnione ponieważ strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Strona skarżąca swój wniosek uzasadnia pobytem w Centrum Rehabilitacji [...]. Na dowód czego przedłożona została karta informacyjna, wynika z niej, że skarżący przebywał we wskazanym miejscu w okresie od 23 lutego 2014 r. do 8 marca 2014 r.

Z analizy akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi polegającego na wskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia odebrał dorosły domownik skarżącego w dniu 3 marca 2014 r., w tym czasie zgodnie z kartą informacyjną skarżący przebywał w Centrum Rehabilitacji [...] jednak pobyt zakończył się 8 marca 2014 r., a termin do uzupełnienia wskazanego braku formalnego upływał z dniem 10 marca 2014 r. zatem jeszcze przez dwa dni po zakończeniu pobytu w Centrum Rehabilitacji [...] skarżący miał możliwość na uzupełnienie wymaganego braku.

W zaistniałych okolicznościach Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego, że z uwagi na pobyt w Centrum Rehabilitacji [...] nie miał on możliwości na uzupełnienie braku formalnego skargi w wymaganym terminie.

W ocenie Sądu skarżący, w celu dochowania należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, powinien był zadbać o to, by jego interesy były należycie chronione.

Uznać zatem należy, że w okresie obejmującym termin do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżący nie doznał trudnych do przezwyciężenia przeszkód uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do dokonania nałożonych na niego obowiązków.

Powyższe fakty w powiązaniu z przedstawionymi wcześniej rozważaniami na temat kryteriów oceny zachowania strony w kontekście braku winy w uchybieniu terminu, w szczególności dotyczącymi dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej pozwalają twierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.