Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1850/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1850/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Renata Czeluśniak, Sędziowie: Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.), WSA Jakub Makuch, , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2023 r., sprawy ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2022 r. nr BP.501.1996.2021.1284.Kl13.272876 w sprawie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 września 2022 r., znak BP.501.1996.2021.1284.KI13.272876 Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 października 2021 r. nakładającej na D. M. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "G." D. M. (dalej: "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 6 000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych). Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 66 ust. 1, art. 132 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988, dalej: "p.r.d."), art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej: "u.t.d."), § 11 ust. 7, § 14 ust. 1, § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), § 1 i 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 183 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie ograniczeń ruchu"), § 5, § 6, § 6 a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2008 r., poz. 132, dalej: "rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu") oraz pozycja 1.1.14.a oraz pozycja 5.2.3..e. załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu, a także lp. 1.11 i l.p. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 27 sierpnia 2021 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu silnikowego ciężarowego marki Scania (nr rej. [...]) z naczepą (nr rej. [...]), którego kierowcą był M. M. W protokole kontroli wskazano, że zatrzymano dowód rejestracyjny pojazdu Scania ze względu na pękniętą szybę w polu oczyszczanym przez wycieraczki, stwierdzono pękniętą tarczę hamulcową, zakazano dalszej jazdy. Zatrzymano dowód rejestracyjny pojazdu Krone – ze względu na głębokość rzeźby bieżnika niezgodną z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (OŚ 2 UN) - wskaźnik TWI wskazywał graniczne zużycie oś 3. Kierowcę ukarano mandatem karnym za kierowanie pojazdem w złym stanie technicznym oraz mandatem karnym 200 zł za naruszenie przepisów w sprawie okresowych ograniczeń w ruchu niektórych pojazdów. Protokół został podpisany przez kierowcę bez uwag, ani zastrzeżeń.

Z dołączonego do protokołu wykazu wynika, że w toku kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, układu kierowniczego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna – za każdy pojazd na podstawie art. 92a ust. 1, 7, 11 u.t.d. zał. nr 3 lp. 9.2 – w wyniku oględzin opon pojazdu marki Krone o nr rej. [...] stwierdzono, że lewa opona na osi 2 ma głębokość rzeźby bieżnika niezgodną z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, tj. 1,34 mm, 1,12 mm oraz 1,20 mm.

- wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach na podstawie art. 92a ust. 1, 7, 11 u.t.d. zał. nr 3 lp. 1.11 – w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że kierowca poruszał się zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 18000 kg i naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 35500 kg z miejscowości N., w której został załadowany w przedsiębiorstwie S. sp. z o.o. do miejscowości D., przewożąc ładunek chemii budowlanej w ilości 11 palet, co ustalono na podstawie dokumentu przewozowego CMR [...]. W momencie kontroli obowiązywał zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 12 ton. Analiza wydruku dziennego karty kierowcy wykazała, że kierowca poruszał się po drogach publicznych po załadunku, a do kierowcy nie znajdowały zastosowania wyłączenia zawarte w § 3 rozporządzenia w sprawie ograniczeń ruchu.

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna – za każdy pojazd na podstawie art. 92a ust. 1, 7, 11 u.t.d. zał. nr 3 lp. 9.2.- w wyniku oględzin tarcz hamulcowych pojazdu marki Scania o numerze rej. [...] stwierdzono, że tarcza hamulcowa na lewej stronie osi posiada rysy/pęknięcia na całej powierzchni tarczy.

Z protokołu z dnia 27 sierpnia 2021 r. wynika, że w wyniku oględzin pojazdu marki Krone o numerze rejestracyjnym [...] stwierdzono, że lewa opona na osi drugiej ma głębokość rzeźby bieżnika niezgodną z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, tj. 1,34 mm, 1,12 mm oraz 1,20 mm.

W protokole oględzin pojazdu marki Scania o numerze rejestracyjnym [...] wskazano, że w wyniku oględzin tarcz hamulcowych pojazdu stwierdzono, że tarcza hamulcowa na lewej osi posiada rysy i pęknięcia na całej powierzchni tarczy.

W piśmie z dnia 8 września 2021 r. skarżąca podniosła, że pojazd objęty kontrolą wyjechał w trasę 11 sierpnia 2021 r. w stanie technicznym bez zastrzeżeń. Kierowca poinformował przedsiębiorcę o pękniętej szybie przedniej w dniu 24 sierpnia 2021 r. wskazując, że najpewniej od jadącego przed nim samochodu ciężarowego odprysł kamień i uszkodził szybę, pęknięcie nie wchodziło w pole widzenia kierowcy. Gdyby usterka ograniczała widoczność kierowcy, zostałyby podjęte starania o jej usunięcie. Skarżąca dołączyła do pisma zdjęcia tarczy hamulcowej wskazując, że wynika z nich, iż tarcza nie była pęknięta na całej długości, co pozwalało na kontynuowanie jazdy. Skarżąca podniosła ponadto, że w czasie, gdy pojazd został wysłany w trasę, tarcze i hamulce spełniały wymogi techniczne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia głębokości rzeźby bieżnika, wskazała, że kierowca w dniu kontroli uszkodził oponę przy rozładunku i założył zapasową, ale miał przejechać z tą oponą jedynie 80 km. Skarżąca podniosła, że w przedsiębiorstwie obowiązuje żelazna zasada, że o każdej usterce, która może wydarzyć się na drodze informuje się warsztat i mechanika, samochód jest ściągany na bazę. Podkreśliła, że firma skarżącej wykonuje transport krajowy i ściągnięcie samochodu na bazę nie stanowi żadnego problemu.

Tożsame wyjaśnienia złożył zarządzający transportem w przedsiębiorstwie skarżącej – W. G., który wskazał, że nie do końca odpowiedzialność za pękniętą szybę, czy tarczę hamulcową, która zużywa się w czasie jazdy, może obciążać przedsiębiorcę.

Decyzją z dnia 1 października 2021 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 6000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych). W decyzji organ wskazał następujące naruszenia stanowiące podstawę wymierzenia kary pieniężnej:

- wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach (kara 2000 zł) - w dacie kontroli w piątek od godziny 18 do 22 obowiązywał wakacyjny zakaz ruchu na drogach pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton. Tymczasem, zatrzymany do kontroli pojazd składał się z ciągnika samochodowego o masie całkowitej wynoszącej 18000 kg oraz naczepy o masie całkowitej wynoszącej 35500 kg.

- na podstawie art. 92a ust. 1, 7, 11 u.t.d. zał. nr 3 lp. 9.2 wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, układu kierowniczego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna (kara pieniężna w wysokości 2000 zł) - w pojeździe marki Scania o numerze rejestracyjnym [....] w wyniku oględzin tarcz hamulcowych pojazdu stwierdzono, że tarcza hamulcowa na lewej osi posiada rysy i pęknięcia na całej powierzchni tarczy.

– art. 92a ust. 1, 7, 11 u.t.d., zał. nr 3 lp. 9.2 (kara pieniężna 2000) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - w wyniku oględzin pojazdu Krone o numerze rejestracyjnym [...] stwierdzono, że lewa opona na osi drugiej ma głębokość rzeźby bieżnika niezgodną z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia tj. 1,34 mm, 1,12 mm oraz 1,20 mm.

Organ nie podzielił twierdzeń skarżącej, że nie ma najmniejszej możliwości, aby pojazd wyjechał w trasę z usterką techniczną zagrażającą bezpieczeństwu kierowcy, czy innym uczestnikom ruchu drogowego. Podniósł, że na dołączonej przez skarżącą dokumentacji fotograficznej zdemontowanej tarczy hamulcowej widać, że tarcza jest pęknięta w dwóch miejscach. Organ wskazał, że skarżąca nie przedstawiła dowodów, a organ nie dopatrzył się w materiale dowodowym takich dowodów, które dawałyby podstawę do umorzenia postępowania zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła:

- rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 1.11, 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie;

- naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w decyzji naruszeń na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego;

- naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- naruszenie art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku odpowiedzialności skarżącej za nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli oraz oparcie wydanego rozstrzygnięcia na domysłach i poszlakach, a nie udowodnionych okolicznościach;

- art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego;

- naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

- naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 7 Konstytucji RP poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a.;

- naruszenie art. 8 k.p.a. – zasady zaufania obywateli do Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzuconych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień, bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, a w szczególności z pomięciem możliwego zastosowania art. 92a i 92b u.t.d.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że kontrola drogowa powinna być przeprowadzona na stacji diagnostycznej, ponieważ inspektor nie posiada uprawień do zakwalifikowania usterki jako poważnej. Nie zostało ponadto wykazane w jaki sposób doszło do pomiaru bieżnika i stwierdzenia jego nieprawidłowości. Podniosła, że zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE, personel prowadzący kontrole drogowe powinien być odpowiednio wyszkolony, a bardziej szczegółowe kontrole techniczne powinny być przeprowadzone przez funkcjonariuszy służb kontrolnych spełniających minimalne wymagania dotyczące kompetencji i szkoleń określone w art. 13 dyrektywy. Bardziej szczegółowa kontrola powinna być przeprowadzona przy użyciu mobilnej stancji kontroli pojazdów lub w wyznaczonym punkcie.

Decyzją z dnia 30 września 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie kar pieniężnych w transporcie nie znajduje zastosowania art. 189a, 189d, 189e, ani 189f k.p.a., ponieważ reguła kolizyjna zawarta w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo u.t.d. Organ podniósł, że pojazd należący do skarżącej o masie całkowitej 43,5 tony został zatrzymany do kontroli drogowej w piątek w czasie trwania wakacji szkolnych o godzinie 19:09, a zatem w czasie, gdy obowiązywał zakaz ruchu pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 12 ton. Organ zwrócił uwagę, że protokół kontroli został podpisany przez kierowcę oraz organ kontrolujący, a kierowca nie wniósł do niego zastrzeżeń. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowi dowód na to, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W toku kontroli stwierdzono niezgodną z przepisami grubość bieżnika opony zamontowanej w naczepie Krone. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, pojazd nie może być wyposażony w opony niezaopatrzone we wskaźniki pokazujące zużycie bieżnika, o głębokości rzeźby mniejszej niż 1,6 mm. Organ wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie kontroli ruchu drogowego głębokość bieżnika opony niezgodną z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych uznaje się za usterkę niebezpieczną. Organ podniósł, że niebezpieczną usterkę posiadał także ciągnik samochodowy. Kontrola pojazdu wykazała bowiem, że tarcza hamulcowa osi lewej posiadała rysy i pęknięcia na całej powierzchni tarczy, w świetle rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego, usterkę taką uznaje się za niebezpieczną, jeśli polega ona na nadmiernym zużyciu bębna lub tarczy, ma rysy lub pęknięcia na powierzchni, albo ma niepewne mocowanie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, złożyła wyjaśnienia, przedłożyła dokumentację zdjęciową, a organ I instancji ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. W rezultacie, zarzuty naruszenia procedury administracyjnej uznał za bezzasadne. Organ zwrócił uwagę, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że usterki stwierdzone w pojazdach miały charakter usterek niebezpiecznych. Głębokość bieżnika została ustalona przy zastosowaniu widocznej na dokumentacji miarki, jednakże w ocenie organu, do stwierdzenia naruszenia rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wystarczające były oględziny, ponieważ na oponie jest widoczny wyłącznie zarys bieżnika. Organ zwrócił uwagę, że na podstawie dokumentacji zdjęciowej można stwierdzić, że tarcza hamulcowa była pęknięta na całej szerokości tarczy, a w niewielkiej odległości była pęknięta na prawie całej szerokości tarczy. Pomiędzy pęknięciami i obok nich, na tarczy były widoczne głębokie rysy, a usterka musiała istnieć w chwili rozpoczęcia przewozu, ponieważ tego rodzaju uszkodzenia nie powstają w czasie jednego przewozu. Usterka taka jest w ocenie organu szczególnie niebezpieczna. Odnosząc się do zarzutów naruszenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/45/UE organ wskazał, że wstępne drogowe kontrole techniczne są przeprowadzane poprzez wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu, do takiej kontroli upoważnieni się inspektorzy ITD. Organ podniósł, że zgodnie z przepisami u.t.d. odpowiedzialność za naruszenie przepisów ponoszą niezależnie zarówno przedsiębiorca, jak i osoba zarządzająca transportem. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 92b. W ocenie organu II instancji, prawidłowo przyjął Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 15 k.p.a. poprzez jego naruszenie, polegające na milczącym zaakceptowaniu przez organ II instancji przeprowadzenia postępowania w sposób wybiórczy, z oczywistym pominięciem dowodu przywołanego na okoliczność zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1u.t.d. , którego rozpatrzenie nastąpiło dopiero w postępowaniu odwoławczym;

- art. 189a § 2 k.p.a. w zw. z art. 189b k.p.a. w zw. z art. 92b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92b ust. 2 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, pomimo istnienia przesłanek wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 7 w zw. z art. 68 § 1 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie pisma skarżącej za "wyjaśnienia" nie zaś za zastrzeżenia do protokołu;

- art. 7 w zw. z art. 68 § 1 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie za dowód protokołu nieodzwierciedlającego czynności podjętych w trakcie postępowania dowodowego przez organ I instancji, które nie mogły zostać rzetelnie przeprowadzone i w konsekwencji oparcie decyzji I i II instancji na okolicznościach niepopartych żadnym dowodem;

- art. 79 § 2 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ I i II instancji bez udziału skarżącej, pomimo stwierdzenia obowiązku skarżącej do samodzielnego podawania okoliczności warunkujących zastosowanie art. 92b ust. 1 lub art. 92c ust. 1 u.t.d.;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- poprzez uznanie, że normy wynikające z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mają zastosowanie do naczepy, wobec zakazu traktowania jej jako pojazd;

- art. 8 k.p.a. poprzez oparcie decyzji organu II instancji na nieprawidłowej podstawie prawnej;

- poprzez przyjęcie, że § 11 ust. 7 pkt 4 rozporządzenia w sprawie okresowych ograniczeń ruchu znajdował zastosowanie w przedmiotowej sprawie i mógł stanowić podstawę prawną do nałożenia na skarżącą kary administracyjnej, podczas gdy wykładnia literalna i systemowa przepisu przemawia za brakiem możliwości zastosowania wypływającej z niego normy do przyczep niebędących pojazdami;

- art. 2 pkt 31 oraz art. 2 pkt 52 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że pojęcia pojazdu oraz naczepy są pojęciami tożsamymi.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej. Wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodów z dołączonych do skargi dokumentów oraz połączenie sprawy do wspólnego rozpoznania ze sprawą ze skargi W. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 września 2022 r. Skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ewentualnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Sprawa została rozpoznana na rozprawie w dniu 21 marca 2023 r. Sąd połączył sprawę ze sprawą o sygnaturze III SA/Kr 1849/22 do wspólnego rozpoznania, ale odrębnego rozstrzygnięcia zgodnie z treścią art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."). W toku posiedzenia skarżąca podniosła, że kierowca zignorował jej polecenia i dokumenty, które zostały dołączone do skargi, a w rezultacie zamiast dostarczyć towar w poniedziałek, chciał go dostarczyć w piątek, poruszając się po drogach w czasie niedozwolonym. Podniosła, że kierowca skończył załadunek towaru o godzinie 18, powinien poczekać przed bazą lub na parkingu, a następnie wznowić transport koło 5 rano, aby o ósmej zjechać na bazę w T., a następnie rozpocząć przerwę weekendową. Kierowca był zatrudniony w firmie skarżącej od dziesięciu lat. Skarżąca wyjaśniła, że nadzór nad kierowcami sprawowany jest telefonicznie i przez GPS’y zamontowane w samochodach, śledzenie trasy kierowcy ma miejsce w godzinach pracy biura, czyli do 16-17. W godzinach wieczornych pozostaje kontakt telefoniczny. Skarżąca podniosła, że nie jest możliwe, aby inspektorzy ITD mogli stwierdzić uszkodzenia tarcz hamulcowych na całej długości, tj. od krawędzi do krawędzi, bez zdjęcia koła. Pęknięcia na tarczach nie wykluczają ruchu pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. Zdaniem Sądu decyzje zostały wydane w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowym zastosowaniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną był fakt zatrzymania pojazdu skarżącej do kontroli drogowej w dniu 27 sierpnia 2021 r. Bezsporną okolicznością jest, że w protokole kontroli drogowej stwierdzono trzy naruszenia polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem przekraczającym masę 12 ton w czasie obowiązywania ograniczeń ruchu tego typu pojazdów związanego z okresem wakacji oraz dwie usterki zakwalifikowane jako niebezpieczne: nienormatywną głębokość bieżnika opony pojazdu Krone oraz usterki układu hamulcowego w pojeździe Scania, polegające na stwierdzonych w toku kontroli pęknięciach/rysach na całej długości tarcz hamulcowych.

Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 92a u.t.d. oraz normy rozporządzeń. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z § 1 rozporządzenia w sprawie ograniczeń ruchu określa ono okresowe ograniczenia oraz zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów. Jak stanowi § 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia wprowadza się okresowe ograniczenia w ruchu w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h w piątek od godziny 18 do 22.

Z § 11 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika, że pojazd nie może być zaopatrzony w opony, których wskaźniki pokazują graniczne zużycie bieżnika, a w odniesieniu do opon niezaopatrzonych w takie wskaźniki- o głębokości rzeźby bieżnika mniejszej niż 1,6 mm z zastrzeżeniem § 23 ust. 4 pkt 3. Jak stanowi § 15 ust. 1 hamulce pojazdu powinny zachowywać wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji.

Okolicznością niesporną jest, że w świetle powołanych przepisów, pęknięcia na powierzchni tarcz hamulcowych kwalifikowane są jako niebezpieczne, podobnie usterka polegająca na głębokości bieżnika opony, niezgodnej z przepisami rozporządzenia kwalifikowana jest jako usterka niebezpieczna. Niesporną okolicznością jest również, że w czasie, gdy kierowca został zatrzymany do kontroli obowiązywał zakaz ruchu pojazdów o masie przekraczającej 12 ton, a pojazd skarżącej masę tę przekraczał.

W toku postępowania skarżąca kwestionowała ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji, a także zarzuciła organom brak uwzględnienia przesłanek dających podstawę umorzenia postępowania zgodnie z art. 92 c u.t.d. oraz art. 92 b u.t.d.

Pierwsza grupa zarzutów podnoszonych przez skarżącą odnosiła się do braku możliwości pociągania przedsiębiorcy do odpowiedzialności za działania i zaniechania kierowcy. Zarzuty te Sąd uznał za niezasadne, ponieważ zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2019 r. (sygn. akt II GSK 2852/17), zgodnie z którym przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku, niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, zawsze bowiem ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej posługuje. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń przedsiębiorcy. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy, przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d. - jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz.

Niedopuszczalne zdaniem Sądu jest zwolnienie przedsiębiorcy z odpowiedzialności ze względu na podnoszone przez skarżącą twierdzenia, nie poparte żadnymi dowodami z dokumentów, że działalność kierowcy miała miejsce poza kontrolą skarżącej. Zwłaszcza, że z wyjaśnień skarżącej wynika, iż nadzór na działalnością kierowców w pełnym zakresie sprawowany jest w czasie pracy biura, a po godzinie 17 ma ograniczony charakter. Zdaniem Sądu, z przedłożonych przez skarżącą dokumentów nie wynika, aby kierowcy wydano polecenie dotyczące nieporuszania się w godzinach zakazów.

Kolejna grupa zarzutów podnoszonych przez skarżącą dotyczyła wadliwych ustaleń organów Inspekcji Transportu Drogowego zawartych w protokole kontroli, a dotyczących głębokości bieżnika opony oraz pęknięć/rys na tarczach hamulcowych. Skarżąca podniosła, że kierowca przebił jedną z opon na placu budowy i założył zapas, który zgodnie z oświadczeniem skarżącej, wskazywał na zużycie, a kierowca miał przejechać z oponą 80 km. Następnie w toku postępowania skarżąca podniosła, że kontrola opony powinna zostać przeprowadzona w stacji diagnostycznej, ponieważ inspektor nie posiada uprawnień do zakwalifikowania usterki jako poważnej. Skarżąca zarzuciła ponadto, że nie zostało wykazane, w jaki sposób doszło do pomiaru bieżnika.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu w czasie kontroli drogowej dokonuje się m. in. sprawdzenia układu kierowniczego, hamulcowego, osi, kół, opon, zawieszenia. Zgodnie z § 5 ust. 8 w przypadku stwierdzenia podczas drogowej kontroli technicznej pojazdu usterek zaliczanych do więcej niż jednej kategorii, wynik tej kontroli klasyfikuje się na podstawie najpoważniejszej kategorii usterki. Zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia, na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu użytkowego kontrolujący decyduje, czy pojazd ten poddać szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza się w szczególności w przypadku, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że pojazd użytkowy zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska. Przepis § 5 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Podnoszone przez skarżącą zarzuty Sąd uznał za niezasadne. Wskazać należy, że zgodnie z punktem 5.2.3. załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu – sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli jego stanu technicznego kontroli opon (w tym stwierdzenia rzeźby bieżnika niezgodnej z przepisami rozporządzenia o warunkach technicznych) następuje organoleptycznie. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego, organoleptycznie znaczy wzrokowo, smakowo, węchowo. Mając na względzie powyższe, usterka w postaci nienormatywnej głębokości bieżnika opony nie wymagała szczegółowej kontroli technicznej, mogła zostać stwierdzona poprzez kontrolę wzrokową opony. Dodać należy, że niezasadny jest zarzut skarżącej, że organy nie wykazały w jaki sposób dokonały pomiaru bieżnika, ponieważ w aktach sprawy znajduje się dokumentacja zdjęciowa z dokonania pomiaru głębokości bieżnika odpowiednią miarką.

Zauważyć należy ponadto, że inspektorzy ITD posiadają kompetencje do dokonywania kontroli pojazdów, dysponują wiedzą specjalistyczną, a wszystkie dokonane w toku kontroli ustalenia zostają ujawnione w protokole kontroli, który w niniejszej sprawie został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę skarżącej. Sąd podziela stanowisko organu, że brak normatywnej głębokości bieżnika opony, można było stwierdzić "gołym okiem", nawet bez dokonywania pomiarów. Podkreślić należy, że to podmiot dokonujący kontroli dokonuje oceny, czy w danej sytuacji konieczne jest przeprowadzenie bardziej szczegółowych badań w stacji kontroli pojazdów.

W ocenie Sądu skarżąca w toku postępowania kwestionowała ustalenia dokonane przez organy I i II instancji, ale nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważyłyby ustalenia przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W toku postępowania skarżąca przyznała, że tarcze hamulcowe miały tzw. "pajączki", które w ocenie skarżącej nie miały wpływu na bezpieczeństwo ruchu, a nadto nie wyłączały możliwości użytkowania pojazdu. Skarżąca ponadto podniosła na etapie postępowania sądowego, że stwierdzenie pęknięć/rys na tarczy hamulcowej nie było możliwe bez zdjęcia opony. Zdaniem Sądu znajdująca się w aktach postępowania administracyjnego dokumentacja fotograficzna, jednoznacznie potwierdza stwierdzone w protokole usterki układu hamulcowego. Sąd zważył, że również dołączona przez skarżącą dokumentacja zdjęciowa (choć gorszej jakości niż wykonana przez inspektorów ITD), potwierdza istnienie uszkodzeń na tarczach hamulcowych. Jednakże, w ocenie Sądu brak jest możliwości jednoznacznego stwierdzenia, że przedłożona przez skarżącą dokumentacja obrazuje tę samą tarczę hamulcową.

W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że tarcze hamulcowe pojazdu skarżącej posiadały pęknięcia/rysy przez całą szerokość tarczy. Co więcej, w protokole kontroli i oględzin uszkodzenia zostały szczegółowo opisane, a obydwa dokumenty zostały bez zastrzeżeń podpisane przez kierowcę skarżącej.

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z punktem 1.1.14 rozporządzenia w sprawie kontroli drogowej, kontrola tarcz hamulcowych jest dokonywana organoleptycznie, a stwierdzenie nadmiernego zużycia tarcz, rysy lub pęknięcia na tarczach hamulcowych kwalifikowane są jako usterki niebezpieczne.

W rezultacie, zdaniem Sądu organ prawidłowo zakwalifikował stwierdzone usterki jako niebezpieczne i wymierzył za nie karę przewidzianą przepisami u.t.d.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy I i II instancji przepisów art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. wskazać należy, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Tymczasem, organy przeprowadziły postępowanie dowodowe, a wyprowadzone z oceny materiału dowodowego wnioski są logiczne i znajdują potwierdzenie w treści dowodów, odpowiadają wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy. Tymczasem, skarżąca nie wskazała na czym polegały naruszenia popełnione przez organ, a nadto nie przedstawiła dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę decyzji. W ocenie Sądu, ustalenia faktyczne dokonane przez organy I i II instancji zostały oparte na zgromadzonych w sprawie dowodach, a wnioski organów wynikają w sposób logiczny z zebranych w sprawie dowodów.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 7 i art. 92 c u.t.d. Wskazać należy, że w zakresie zastosowania art. 92 c u.t.d., który stanowi podstawę do zwolnienia przedsiębiorcy za naruszenia przepisów u.t.d. znajdują zastosowanie przepisy art. 7 k.p.a. Podkreślić jednakże należy, iż przepisy k.p.a. nie nakładają na organy obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie tez skarżącej. To skarżąca powinna bowiem wykazać, że w sprawie zaistniały przesłanki do zwolnienia z odpowiedzialności zgodnie z treścią art. 92c u.t.d. O ile bowiem zebranie dowodów w sprawie, której przedmiotem jest naruszenie przepisów u.t.d. jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli, to wykazanie okoliczności, objętych hipotezami art. 92b i art. 92c u.t.d., a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy (a także osoby zarządzającej transportem) za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciążają przedsiębiorcę. Nie można przy tym uznawać, że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy zwalnia osobę zarządzająca transportem z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a u.t.d. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że osoba ta mogłaby się na tego rodzaju okoliczności powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby w istocie zwolnienie jej w każdej sytuacji z podstawowego obowiązku, jaki został określony w tych przepisach (tak słusznie wyrok WSA w Warszawie VI SA/Wa 2142/22).

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przez organy zasady dwuinstancyjności postępowania oraz zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego bez udziału skarżącej. Wskazać należy, że podstawowym dowodem w sprawach o naruszenie przepisów u.t.d. jest protokół z kontroli pojazdu. Zgodnie natomiast z treścią art. 68 § 2 k.p.a. protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. Brak udziału skarżącej w tych czynnościach nie stanowi naruszenia przepisów prawa, a w szczególności zasady dwuinstancyjności postępowania.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia przepisów art. 189a i 189b k.p.a. Trzeba bowiem wskazać, że zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. przepisów k.p.a. nie stosuje się w zakresie uregulowanym w przepisach odrębnych. Ustawa o transporcie drogowym zawiera odrębną regulację w tym zakresie, w tym w szczególności w zakresie zwolnienia z odpowiedzialności, a zatem w pełni zasadnie organy I i II instancji odwołały się wyłącznie do regulacji zawartej w u.t.d.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 92 b u.t.d., ponieważ przepis ten odnosi się do nienakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, a tego rodzaju naruszenia nie zostały stwierdzone w toku postępowania, ani nie stanowiły podstawy nałożenia na skarżącego kary administracyjnej.

Za niezasadne uznał Sąd zarzuty skarżącej zmierzające do stwierdzenia, że w odniesieniu do naczepy nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia o ograniczeniach ruchu, a nadto że zdaniem skarżącej naczepa nie jest pojazdem. Zgodnie z art. 2 pkt 31 p.r.d. pojazd członowy to zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą. Zgodnie natomiast z § 1 rozporządzenia w sprawie czasowych ograniczeń ruchu pojazdów, rozporządzenie stosuje się do pojazdów i zespołów pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 12 ton. Niezasadny był również zarzut skarżącej zmierzający do wyłączenia zastosowania rozporządzenia o warunkach technicznych do naczepy, będącej częścią kontrolowanego pojazdu skarżącej. Zwrócić należy uwagę, że rozporządzenie zostało wydane w oparciu o przepis art. 66 ust. 5 p.r.d., który stanowi, że minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw wewnętrznych oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia. Równocześnie § 1 rozporządzenia wymienia pojazdy, do których rozporządzenie nie znajduje zastosowania, a pojazd z naczepą nie znalazł się w tym wyłączeniu. Co więcej, wymaganie wynikające z § 11 ust. 7 rozporządzenia odnosi się do pojazdów samochodowych, czyli zgodnie z definicją p.r.d. pojazdów, silnikowych, których konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, przy czym określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. W rezultacie, zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że opona naczepy podlega wymaganiom określonym w rozporządzeniu.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym i niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym ujawnionym w protokole kontroli pojazdu skarżącej, który bez zastrzeżeń został podpisany przez jego kierowcę. W wyroku z dnia 18 maja 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 3437/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie stwierdził, że "Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 u.t.d. W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3). Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie".

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z prawidłowo zastosowanymi przepisami postępowania oraz prawa materialnego.

Sąd dopuścił dowód z dokumentów dołączonych do skargi, jednakże żaden z przedstawionych dowodów nie dał podstawy do zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę decyzji.

Sąd nie orzekał w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ postanowieniem z dnia 7 grudnia 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego z urzędu wstrzymał jej wykonanie.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.