Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 733/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1; art. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi H. R. S. i E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty G. z [...] maja 2015 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżących H. R. S. i E. S. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z [...] maja 2015 r. Starosta [...] (zwany dalej: Starosta, organ I instancji), działając na podstawie art.16 ust. 1 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001r.

Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej: u.d.i.p.) w związku z art. 6 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182, zwana dalej: u.o.d.o.) oraz na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm., zwana dalej: k.p.a.) po ponownym rozpatrzeniu wniosku H. R. S. i E. S. (zwani dalej: skarżący, wnioskodawcy), o udostępnienie informacji publicznej tj. przesłanie pocztą poleconą kserokopii dokumentacji architektoniczno-budowlanej w oparciu, o którą wydana została przez Starostę [...] decyzja Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. o pozwoleniu na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną, orzekł o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ I instancji po przedstawieniu przepisów regulujących kwestię udostępniania informacji publicznej oraz ochrony danych osobowych podał, że Starosta jako administrator danych osobowych decyzją

Nr [...] z [...] lutego 2015 r. odmówił udzielenia wnioskodawcom żądanej informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej i naruszenie jej dóbr osobistych. Na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (zwane dalej: Kolegium, organ odwoławczy) decyzją znak [...] z [...] kwietnia 2015 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że żądana przez skarżących informacja może zostać im udostępniona, jeżeli inwestor wyrazi na to zgodę lub nie może zostać udostępniona gdy inwestor nie wyrazi zgody na udostępnienie takiej informacji.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta pismem z [...] maja 2015 r. zwrócił się do inwestora (inwestycji na działce o nr ewid. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym W.), z zapytaniem czy inwestor wyrazi lub nie wyrazi zgody na udostępnienie żądanej przez wnioskodawców informacji w postaci kserokopii dokumentacji architektoniczno-budowlanej w oparciu, o którą wydana została przez Starostę decyzja Nr [...] z [...] września 2014 r. o pozwoleniu na budowę budynku usługowego

z częścią mieszkalną na działce o nr ewid. [...]. W odpowiedzi na powyższe inwestor pismem z [...] maja 2015 r. (data wpływu) poinformował organ, że nie wyraża zgody na udostępnienie wnioskodawcom w postaci kserokopii dokumentacji architektoniczno-budowlanej, ani żadnej innej ze względu na ochronę prywatności jej osoby i tajemnicę przedsiębiorcy.

W tej sytuacji organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej.

W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanej decyzji zarzucili naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uzasadniając podali, iż sam fakt, że

w treści żądanej dokumentacji zawarte są dane osobowe inwestora, nie uniemożliwia udostępnienia tej dokumentacji, a wymaga jedynie anonimizacji danych pozwalających na zidentyfikowanie osób prywatnych.

Za całkowicie chybiony uznali także przywołany w zaskarżonej decyzji argument

o konieczności ochrony prywatności inwestora, bowiem wniosek o udostępnienie informacji dotyczy dokumentacji w postaci projektu budowlanego, obejmującego budowę budynku usługowego, zatem nie występuje w sprawie ryzyko naruszenia prywatności inwestora poprzez m.in. poznanie rozkładu pomieszczeń w budynku, jaki planuje on zbudować. W przypadku budynku usługowego rzeczą nieuchronną jest możliwość poznania układu pomieszczeń w tym budynku przez każdą osobę, która zainteresowana ofertą inwestora zdecyduje się do niego wejść. Zaznaczyli, iż nie występuje tu naruszenie dóbr osobistych inwestora, czy też miru domowego z uwagi na przeznaczenie projektowanego budynku.

Decyzją znak [...] z [...] czerwca 2015 r. Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu stanu sprawy Kolegium wskazało, że organ I instancji odmówił wnioskodawcom udzielenia żądanej dokumentacji architektoniczno-budowlanej, powołując się na podmiotowe ograniczenie prawa do informacji publicznej – ze względu na prywatność osoby fizycznej i potrzebę ochrony danych osobowych zawartych w żądanych przez wnioskodawców dokumentach.

Podało, że konieczność ochrony danych osobowych nie zwalnia organu

z udostępnienia informacji publicznej. W takich sytuacjach organ winien wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co

w praktyce oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych.

W rozpoznawanej sprawie udostępnienie dokumentacji projektowo-budowlanej prywatnego budynku z częścią mieszkalną, w ocenie Kolegium, naruszałoby prywatność zamieszkującej go osoby. Udostępnienie projektów budowlanych osobie postronnej byłoby ingerencją w sferę prywatności inwestora. Poznanie szczegółów projektów budowlanych konkretnego inwestora będącego osobą fizyczną przez osobę trzecią mogłoby godzić w bezpieczeństwo inwestora - właściciela budynku, ze względu na możliwość wykorzystania tych informacji w innych celach niż jemu przyświecających. Ponadto szczegółowe rozwiązania architektoniczno-budowlane, zawarte w projekcie budowlanym osób fizycznych, stanowią uprawnienia przysługujące jedynie inwestorowi

i są opracowywane według jego zamysłów, koncepcji oraz możliwości finansowych i ze względu na prywatność osoby fizycznej podlegają ochronie.

Ograniczenie dostępu do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie dotyczy informacji

o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji,

w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Kolegium podkreśliło, że żądana przez skarżących informacja może zostać udostępniona jeżeli osoba fizyczna, w tym przypadku inwestor wyrazi na to zgodę.

W konsekwencji Kolegium uznało, że wobec braku zgody inwestora na przesłanie skarżącym jak również każdej innej osobie, która się o to zwróci kserokopii dokumentacji architektoniczno-budowlanej, decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej, jest zasadna.

Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium podało, iż faktycznie ograniczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ze względu na potrzebę ochrony prywatności osoby fizycznej nie znajduje zastosowania w przypadku budynku usługowego. Jednak w przedmiotowej sprawie chodzi o budynek mieszkalno-usługowy, co powoduje, że ograniczenie to winno być stosowane.

W skardze złożonej na powołane wyżej rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów niniejszego postępowania. Wydanej decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż brak zgody inwestora budowlanego wyklucza możliwość udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentacji architektoniczno-budowlanej;

2. art. 7 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy

i w konsekwencji całkowite pominięcie słusznego interesu obywatela;

3. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej,

a polegający w szczególności na uwzględnieniu w przedmiotowej sprawie wyłącznie interesu inwestora budowlanego przy całkowitym pominięciu interesu skarżących;

4. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji odmowę udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentacji architektoniczno-budowlanej skarżącym;

5. art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, przez jego zastosowanie mimo braku przesłanek za tym przemawiających.

Uzasadniając skargę skarżący wskazali, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorstwa, chyba że osoba fizyczna bądź przedsiębiorca zrezygnuje z przysługującego im uprawnienia. Dyspozycja niniejszego przepisu obligatoryjnymi przesłankami warunkującymi odmowę dostępu do określonej informacji publicznej wskazuje prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorstwa, zaś

w niniejszej sprawie żadna z ww. przesłanek nie występuje, co powoduje, że odmowa udostępnienia wglądu do dokumentacji architektoniczno-budowlanej jest bezzasadna, bez względu na to, czy inwestor wyraził zgodę, czy też nie. Podnieśli, iż możliwym było udzielenie informacji publicznej w niniejszej sprawie w sposób wykluczający ujawnienie danych osobowych inwestora (znanych zresztą skarżącym z racji tego, że jest to sąsiad skarżących, o czym to organy obu instancji zdają się całkowicie zapominać), czy też ingerencję w prywatność inwestora, której trudno doszukać się w projekcie budynku mającego pełnić funkcję domu pogrzebowego.

Skarżący za niezrozumiałe i niebudzące zaufania do organów władzy publicznej uznali działanie polegające na odmowie dostępu do ww. informacji, w sytuacji, gdy wnioskodawcy zostali pominięci jako strona w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty z [...] września 2014 r. i którym odmowa udostępnienia ww. informacji

w dalszym ciągu uniemożliwia ochronę własnych praw.

Podkreślili dalej, że według informacji, którymi dysponują na chwilę obecną na obszarze inwestycyjnym, którego dotyczy żądana przez skarżących dokumentacja, pozostającym w sąsiedztwie skarżących, ma powstać zakład pogrzebowy (najprawdopodobniej wraz z krematorium), co w sposób jednoznaczny potwierdza tezę o usługowym charakterze planowanej inwestycji, jakim bez wątpienia jest prowadzenie zakładu pogrzebowego. Co za tym idzie nie sposób jest doszukać się podstaw do odmowy udzielenia dostępu do informacji publicznej, w takim wypadku, bo jak wskazuje Kolegium ograniczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p, ze względu na potrzebę ochrony prywatności osoby fizycznej nie znajduje zastosowania w przypadku budynku usługowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumenty prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności

Przedmiotem prowadzonego przez Sąd postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentacji projektowej w oparciu, o którą wydana została przez Starostę decyzja Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. o pozwoleniu na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje -

w szczególności - dostęp do dokumentów (art. 61 ust. 2 in princ. Konstytucji). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji), natomiast tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy ( art. 61 ust. 4 Konstytucji).

W doktrynie trafnie wskazuje się, że owe przepisy deklarują obywatelskie prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej; dostęp obywateli do informacji jest warunkiem ich racjonalnego uczestnictwa w podejmowaniu decyzji w sprawach publicznych, a także ułatwia im społeczną kontrolę nad procesami sprawowania władzy (P. Wieczorek, Komentarz do Konstytucji, Warszawa 2000, s. 83). Jedną z ustaw,

o których mowa w art. 61 ust. 4 Konstytucji, jest ustawa z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej, która opiera się na koncepcji prawa do informacji jako prawa podmiotowego.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Informację publiczną stanowi treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego

w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.).

Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę, wydawana przez organ architektoniczno-budowlany, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Lublinie z 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, ZNSA 2007, Nr 1, s.113;

M. Laskowska, Glosa krytyczna do wyroku WSA w Krakowie z 9 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA/Kr 253/04, GSP-Prz.Orz. 2006, Nr 2, poz. 2). Informacja o rozstrzyganych przez organ administracji publicznej sprawach administracyjnych jest informacją

o działalności organów publicznych. Prawo dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych przed organami państwa, w szczególności zaś w postępowaniu administracyjnym, potwierdza art. 5 ust. 3 u.d.i.p. Decyzje rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. (wyrok WSA w Lublinie z 8 czerwca 2006r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, publ. cbois).

Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w odrębnej decyzji, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane), stanowiąc integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego (wyrok WSA w Lublinie z 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, publ. cbois). Prowadzi to w tej sytuacji do wniosku, że informacją publiczną jest nie tylko sama decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, lecz także zatwierdzony projekt budowlany, który podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić należy, że stanowisko sądów administracyjnych zaliczające projekt budowlany do informacji publicznej jest obecnie ugruntowane i potwierdzone w licznych orzeczeniach. Przywołać można wyroki: NSA z 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 315/08, z 6 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 3073/12; a także wyroki WSA w Poznaniu

z 29 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 656/07, WSA w Rzeszowie z 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Rz 48/12; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II SAB/Go 41/12; publ.: cbois).

Dostęp do informacji publicznej nie ma jednak charakteru absolutnego. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi bowiem, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ze względu na treść przywołanego powyżej przepisu, każdorazowo organ, udostępniając informację publiczną, która w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy osoby fizycznej, zobligowany jest do wyważenia jej prawa do prywatności względem wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej.

Legalność udostępniania takich informacji poddał analizie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006r. w sprawie o sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006, Nr 30, poz. 3). Zgodnie z tym wyrokiem, wskazane informacje podlegają udostępnieniu, o ile nie wychodzą poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi

w demokratycznym państwie prawnym, jak również są to informacje mające znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne. Wreszcie, nie mogą to być informacje – co do swej natury i zakresu – przekreślające sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego. Nie ulega wątpliwości, że nie może dochodzić jednocześnie do naruszenia prywatności osób trzecich, chyba że osoba, której żądana informacja publiczna dotyczy, wyrazi na to zgodę. Wobec tego brak zgody osoby, której żądana informacja publiczna dotyczy, uniemożliwia udostępnienie dokumentów,

w których zawarte są prywatne dane dotyczące tej osoby.

Organy administracji publicznej rozstrzygając przedmiotową sprawę stanęły na stanowisku, że udostępnienie żądanej przez skarżących informacji oznaczałoby zgodę na poznanie przez nich przykładowo rozkładu pomieszczeń znajdujących się

w budynku, w tym ich przeznaczenia, o ile chodzi o część mieszkalną - pokoje czy łazienki. Inwestor mógłby tym samym odczuwać dyskomfort wynikający z poczucia utraty intymności. Sytuacja taka niewątpliwie zakłócałaby mir domowy (intymność zamieszkiwania, poczucie bezpieczeństwa), będący elementem szeroko pojętego prawa do prywatności, chronionego dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Nie kwestionując powyższego stanowiska organów, Sąd uznał jednakże, że odmowa udzielenia informacji publicznej była w tym przypadku przedwczesna. Zauważyć bowiem należy, że wniosek skarżących dotyczył udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentacji architektoniczno-budowlanej, w oparciu o którą wydano decyzję administracyjną. Tak więc wniosek dotyczył szeroko pojętej dokumentacji architektoniczno-budowlanej, przy czym istotne jest, że zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę dotyczyło budynku usługowego

z częścią mieszkalną. Niewątpliwie projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego budynku usługowego z częścią mieszkalną zawierał: opis techniczny oraz część rysunkową, zawierającą m.in. informację na temat jego parametrów technicznych, układu konstrukcyjnego, informację dotyczącą zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, czy też rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego.

W ocenie Sądu nie sposób zaakceptować pogląd organów, aby wszystkie informacje zawarte w projekcie budowlanym stanowiły w całości informacje wyłączone spod zakresu stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na powołaną przesłankę ochrony prywatności. Sąd podkreśla, że niewątpliwie ustawodawca, ustanawiając obywatelskie prawo do informacji publicznej, miał również na względzie potrzebę zapewnienia ochrony interesów jednostki w sferze jej prywatności. Tym samym, określając konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzegł potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr, przedkładając jedno dobro konstytucyjne nad drugie, a tym samym wytyczając granice korzystania

z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. W tym kontekście nie bez znaczenia jest także treść art. 31 ust. 2 Konstytucji, w myśl którego każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych, nikogo też nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej), do celu, jaki temu przyświeca (ochrona prywatności), który to cel musi być także kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes państwa). Istotne znaczenie ma prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności). Zadaniem Sądu powyższe reguły powinny być zachowane również w przypadku wykładni przepisów ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Ma to również znaczenie w niniejszej sprawie, gdzie dokumentacja architektoniczno-budowlana, której udostępnienia domagali się skarżący dotyczyła zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną. Udzielona odpowiedź przez E. F., która sprzeciwiła się udostępnieniu dokumentacji architektoniczno-budowlanej, ze względu na ochronę prywatności i tajemnicę przedsiębiorcy, nie została poddana szczegółowej analizie przez organy w kontekście zaprezentowanych wywodów.

W czym przejawiała się tajemnica przedsiębiorcy zostało pominięte.

Zwrócić przy tym uwagę należy, że żądana dokumentacja, prawie zawsze zawiera informacje, które są potencjalnie istotne dla bliżej nieokreślonej grupy ludzi, również funkcjonujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Jeszcze raz zaznaczyć należy, że wnioskujący wyraźnie zaznaczyli, iż w sferze ich zainteresowania pozostawała dokumentacja dotycząca zatwierdzonego projektu budowlanego

i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną. Wnioskujący mają prawo być zainteresowani, jakie obiekty powstają w miejscu,

w otoczeniu którego mieszkają, przebywają czy wypoczywają. W ramach przysługującego im prawa do społecznej kontroli nad procesami sprawowania władzy

o charakterze publicznym, osoby te mają prawo dokonania sprawdzenia, czy inwestycja, która ma powstać i której projekt został zatwierdzony, będzie wykonana zgodnie z prawem i czy planowana inwestycja będzie bezpieczna, nadto uznać należy, że wnioskujący mają prawo sprawdzenia, czy stwierdzenie przez organ, że budowany obiekt usługowy będzie bezpieczny dla otoczenia, polega na prawdzie.

Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że odmowa udostępnienia informacji publicznej jakim jest dokumentacja architektoniczno-budowlana, w powołaniu na przesłankę ochrony prywatności jest dopuszczalna jedynie w zakresie, w jakim projekt ten umożliwia osobom trzecim uzyskanie informacji o życiu prywatnym, rodzinnym, czy też majątku inwestora. Kwestia powyższa powinna być jednak przedmiotem oceny organów administracji publicznej, które powinny w powyższym zakresie dokonać oceny całokształtu sprawy, a nie ograniczać się jedynie do powołania przesłanki prywatności jako podstawy odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, w sytuacji gdy chodzi o dokumentację budynku usługowego, czy ewentualnie niektórych dokumentów nie naruszających prywatności i tajemnicy przedsiębiorstwa.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będąc związany ww. wytycznymi na podstawie art. 153 p.p.s.a. uwzględni wykładnię zastosowaną przez Sąd.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej

i poprzedzającej ją decyzji (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł (pkt 2 wyroku), na podstawie art. 200 p.p.s.a.