Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 497/98
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1999-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 45 ust. 5
journal: Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312
law: Obwieszczenie Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 16 maja 1994 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo celne.
article: art. 145 par. 1, art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Zgodnie z dyspozycją art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa organ celny po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 par. 2 Kpa wydając decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par. 1 Kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Nie spełnia tego wymogu decyzja uchylająca jedynie decyzję dotychczasową.

Przekazanie sprawy nie jest rozstrzygnięciem co do istoty.

TEZY

Zgodnie z dyspozycją art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa organ celny po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 par. 2 Kpa wydając decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par. 1 Kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Nie spełnia tego wymogu decyzja uchylająca jedynie decyzję dotychczasową.

Przekazanie sprawy nie jest rozstrzygnięciem co do istoty.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jadwigi G. na decyzję  Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 27 stycznia 1998 r. (...) w przedmiocie wymiaru cła - uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. z 15 października 1997 r. (...); (...).


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. z dnia 17 marca 1996 r. zawartą w dowodzie odprawy celnej przywozowej (...) dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzono cło od sprowadzonego przez Jadwigę G. następujących części do samochodu marki Opel Vectra: silnika niskoprężnego ze skrzynią biegów, zawieszenie przednie i tylne, układ kierowniczy oraz komplet kół.

W tym samym dniu Dyrektor Urzędu Celnego w Rz. wydał postanowienie o przekazaniu sprawy do Urzędu Celnego w W. /Posterunek Celny w W./ dotyczącej sprowadzonego przez Barbarę R. nadwozia samochodu marki Opel Vectra. Nadwozie to zostało dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzono cło od nadwozia decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia 20 marca 1996 r. zawartą w dowodzie odprawy celnej (...).

W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że z wyżej wymienionych części został złożony i zarejestrowany samochód osobowy Opel Vectra.

Uznając, że przedmiotem przywozu był samochód osobowy w stanie rozmontowanym Dyrektor Urzędu Celnego w Rz. wznowił postępowanie i decyzją z dnia 15 października 1997 r. (...) uchylił swoją decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej (...) a więc dotyczącej Jadwigi G. i orzekł o przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez Dyrektora Urzędu Celnego w W. na podstawie art. 45 ust. 5 prawa celnego.

Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 27 stycznia 1998 r. (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W skardze na powyższą decyzję Jadwiga G. wniosła o u uchylenie decyzji organów celnych obu instancji.

Skarżąca zarzuca naruszenie art. 23 ust. 1 prawa celnego przez przyjęcie, że sprowadziła z zagranicy rozmontowany samochód.

Zarzuciła również naruszenie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa gdyż nową okolicznością nie jest sprzedaż sprowadzonych z zagranicy części samochodowych Barbarze R.

W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. została wydana po wznowieniu postępowania na podstawie art. 151 Kpa.

Zgodnie z dyspozycją art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa organ celny po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 par. 2 Kpa wydając decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par. 1 Kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Nie spełnia tego wymogu decyzja uchylająca jedynie decyzję dotychczasową. Przekazanie sprawy nie jest rozstrzygnięciem co do istoty. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji narusza więc art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa.

Należy też zwrócić uwagę na to, że art. 45 par. 5 prawa celnego dotyczy wyłącznie postępowania celnego w zwykłym trybie. Ma on ułatwiać pracę organów celnych i uwzględniać interes strony. Instrukcji przekazania sprawy nie można stosować w trybach nadzwyczajnych. Wynika to właśnie m.in. z treści art. 151 Kpa, który nie pozwala uchylać decyzji innego organu a nakazuje merytoryczne rozstrzygnięcie z tych przyczyn nie można zaakceptować zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.

Sprzedaż części samochodowych i zmontowanie samochodu nie jest bowiem nową okolicznością faktyczną istniejąca w dniu wydawania decyzji o dopuszczeniu części do obrotu na polskim obszarze celnym nie znaną organowi, który wydał decyzję. W dacie wydawania decyzji istniały dwa podmioty sprowadzające części. Nowa okoliczność, która spowodowała, że powstał złożony ze sprowadzonych przez te podmioty samochód to umowa kupna-sprzedaży, którą zawarto już po wydaniu decyzji.

By móc wznowić postępowanie organ celny winien wykazać, że w istocie jeden podmiot sprowadził części stanowiące zasadniczo samochód, że umowa kupna sprzedaży była nieważna i że nieważna była jedna z odpraw celnych.

Można to przeprowadzić wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Z powyższych przyczyn zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. z 15 października 1997r. uchylono na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i orzeczono o kosztach na podstawie art. 55 tej ustawy.