Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 41/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83 par. 3, art. 119 pkt 4, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3, pkt 5
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2024 roku sprawy ze skargi O. J. i D.W. na bezczynność Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 27 lutego 2024 r. (nadanym na poczcie 27 lutego 2024 r.) O. J. i D. W. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej określonej w treści wniosku z 31 grudnia 2023 r., domagając się: stwierdzenia bezczynności organu; zobowiązania organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 31 grudnia 2023 r., zasądzenia od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżących organ naruszył:

- art. 13 ust. 1 w zw. z 4 ust. 3 i art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 z późn.zm. - dalej w skrócie "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim przepisy te ustanawiają zasadę szybkości postępowania w sprawach o informację publiczną, poprzez bezzasadne przedłużenie terminu rozpatrywania sprawy;

- art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że przedłużenie terminu odpowiedzi na wniosek o informację publiczną jest dopuszczalne wtedy, gdy organ planuje udostępnić przedmiotową informację, a także w zakresie, w jakim przepis ten nakłada na organ obowiązek uzasadnienia niemożności udostępnienia informacji w terminie, którego to obowiązku organ nie dopełnił;

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 31 grudnia 2023 r. w określonym terminie.

Odpowiadając na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Łodzi wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wnioskiem z 31 grudnia 2023 r., który wpłynął do organu 3 stycznia 2024 r., skarżące zwróciły się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Wysokości przyznanych podwyżek wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w Łodzi z podziałem na zajmowane stanowiska i okresy, w których zostały przyznane w okresie od 1.01.2023 r. do 31.12.2023 r.

2. Wysokości przyznanych i wypłaconych w okresie od 1.01.2023 r. do 31.12.2023 r. dodatków zadaniowych, dodatków specjalnych, premii, premii stałych, premii specjalnych pracownikom zatrudnionym w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w Łodzi z podziałem na zajmowane stanowiska oraz podziałem na miesiące.

3. Wysokość przyznanych i wypłaconych w okresie od 1.01.2023 r. do 31.12.2023 r. nagród, nagród specjalnych, pracownikom zatrudnionym w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w Łodzi z podziałem na zajmowane stanowiska oraz podziałem na miesiące.

4. Wysokości wynagrodzeń na dzień 31.12.2023 r. pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w Łodzi z podziałem na zajmowane stanowiska.

5. Wysokości mnożników na dzień 31.12.2023 r. pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w Łodzi z podziałem na zajmowane stanowiska.

6. Informacji wskazujących na udzielenie awansów pracownikom zatrudnionym w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w Łodzi ze wskazaniem z jakiego stanowiska na jakie dany pracownik został awansowany oraz z podziałem na miesiące, w których awanse zostały przyznane w okresie od 1.01.2023 r. do 31.12.2023 r.

7. Ilości prowadzonych i trwających postępowań dyscyplinarnych w stosunku do pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w Łodzi w okresie od 1.01.2023 r. do 31.12.2023 r.

8. Ilości nałożonych na pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w Łodzi kar wynikających z przepisów ustawy o służbie cywilnej oraz Kodeksu pracy (w tym pisemnych i ustnych) w okresie od 1.01.2023 r. do 31.12.2023 r.

9. Informacji o sposobie zakończenia prowadzonych postępowań dyscyplinarnych.

10. Informacji dotyczącej ilości rozwiązanych stosunków pracy z pracownikami Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Łodzi z podziałem na stanowiska i miesiące, w których rozwiązano stosunek pracy z danym pracownikiem w okresie od 1.01.2023 r. do 31.12.2023 r.

11. Informacji o nowo zatrudnionych pracownikach w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego z podziałem na stanowiska i wydziały, do których zostały zatrudnione oraz z podziałem na miesiące zatrudnienia w okresie od 1.01.2023 r. do 31.12.2023 r.;

Pismem z 16 stycznia 2024 r. organ wskazał, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wezwał wnioskodawczynie do wykazania w ciągu 7 dni przesłanki szczególnego interesu publicznego w celu uzyskania informacji publicznej mającej charakter informacji przetworzonej oraz złożenia wyjaśnień w jaki sposób uzyskane informacje zamierzają wykorzystać dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej pod rygorem odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. załatwienie sprawy zostało przedłużone do 3 marca 2024 r., z uwagi na konieczność przygotowania informacji lub przygotowania decyzji administracyjnej.

W dniu 25 stycznia 2024 r. wpłynęło do organu pismo, w którym wnioskodawczynie nie zgodziły się z kwalifikacją żądanych danych jako informacji przetworzonej. Z ostrożności procesowej jako interes publiczny wskazały one zbadanie praworządności organu będącego służbą publiczną, a mianowicie czy organ działał w granicach kompetencji przyznanych mu przez normy prawne czy działał zgodnie z celami społeczeństwa poprzez spełnienie wymogów sprawiedliwości, oraz czy zostały spełnione gwarancje praworządności (personalne i instytucjonalne) oraz weryfikacja czy organ w sposób gospodarny wydatkował środki budżetu państwa. Uzyskane informacje zostaną natomiast wykorzystane m.in.: przez organizacje społeczne czuwające nad praworządnością organów publicznych.

Decyzją z 28 lutego 2024 r. nr 1/2024, znak: WFK.1331.1.AB.2024 Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Łodzi, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odmówił w całości udostępnienia informacji publicznej z wniosku z 31 grudnia 2023 r. w zakresie w nim wskazanym. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji stronom służy prawo wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 14 dni od daty doręczenia ww. decyzji za pośrednictwem tutejszego organu. Na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę, żadna ze stron nie skorzystała ze środka odwoławczego.

Podsumowując organ stwierdził, że skarga na bezczynność jest nieuzasadniona, ponieważ organ dopełnił obowiązku i zajął stanowisko w przedmiocie wniosku przed upływem terminu określonego w piśmie z 16 stycznia 2024 r., wydając decyzję z 28 lutego 2024 r., którą skarżące mogą kwestionować w postępowaniu odwoławczym.

W dniu 17 kwietnia 2024 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe z 12 kwietnia 2024 r., w którym skarżące wyjaśniły, że 17 marca 2024 r. złożyły odwołanie od decyzji, w którym podniosły m.in. zarzuty naruszenia art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1-3 k.p.a., a pismem z 10 kwietnia 2024 r. złożono uzupełnienie odwołania. Zdaniem skarżących, wydanie decyzji z 28 lutego 2024 r., a więc przed dniem gdy wpłynęła skarga na bezczynność, gdy zdaniem skarżących faktycznie została ona wydana 29 lutego 2024 r., to jest po wpłynięciu skargi na bezczynność, miało na celu celowe wprowadzenie w błąd wnioskodawców i Sądu, aby zakończyć okres bezczynności organu wobec nieudostępnienia informacji publicznej w terminie czy wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Do pisma załączono odwołanie i uzupełnienie odwołania.

W dniu 14 maja 2024 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe organu, w którym wyjaśnił, że decyzją z 11 kwietnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 28 lutego 2024 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z 31 grudnia 2023 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z 14 maja 2024 r., nr 2/2024 organ odmówił w całości udostępnienia informacji publicznej z wniosku z 31 grudnia 2023 r. Do pisma Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego załączył decyzję z 14 maja 2024 r., pismo organu z 13 maja 2024 r., wniosek skarżących z 8 maja 2024 r. o zapoznanie z aktami sprawy w elektronicznym systemie EZD RP, zawiadomienie z 18 kwietnia 2024 r. o możliwości wypowiedzenia się stron co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 11 kwietnia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W kontrolowanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie czy Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Łodzi prawidłowo w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłużył termin załatwienia sprawy do 3 marca 2024 r. z uwagi na konieczność przygotowania żądanej informacji lub przygotowania decyzji administracyjnej, a w rezultacie, czy organ pozostaje bezczynny w sprawie wniosku O. J. i D. W. z 31 grudnia 2023 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Odnosząc się do powyższych kwestii spornych w pierwszym rzędzie podnieść należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Zagadnienia związane z dostępem do informacji publicznej zostały unormowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14).

Stosownie do art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:

1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2) wglądu do dokumentów urzędowych;

3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych; podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445), oraz partie polityczne (art. 4 ust. 2 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek, w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Po myśli art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni pozostaje bezczynny.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Łodzi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 728) tworzy się Inspekcję Transportu Drogowego, zwaną dalej "Inspekcją", powołaną do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi oraz przepisów, o których mowa w art. 3 ust. 1a. Stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 tej ustawy zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują wojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, zwanego dalej "wojewódzkim inspektorem", jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego.

W przekonaniu Sądu informacja, której udostępnienia domagały się skarżące wnioskiem z 31 grudnia 2023 r. posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 5 u.d.i.p., jako informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 oraz o majątku publicznym.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że O. J. i D. W. wnioskiem z 31 grudnia 2023 r. zwróciły się do organu o udostępnienie informacji publicznej szczegółowo określonej w jedenastu punktach. Wniosek wpłynął do organu 3 stycznia 2024 r. Wobec tego 14-dniowy termin, liczony od dnia złożenia wniosku, w trakcie którego organ powinien udostępnić informację publiczną bądź też ustosunkować się do wniosku w prawem przewidzianym trybie, o którym stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p., biegł do 17 marca 2024 r. Pismem z 16 stycznia 2024 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ odnosząc się do wniosku z 31 grudnia 2023 r. wyjaśnił, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślił, że informacją przetworzoną jest taka informacja, która nie była w posiadaniu jednostki, ale została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Nadto, przetworzenie może polegać na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez jednostki zbiorów dokumentów, które prowadzone są w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych i zachodzi konieczność odpowiedniego ich przygotowania na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść jednostka, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Organ zauważył również, że rygor wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie ma na celu ograniczenia dostępu do informacji publicznej, lecz jedynie ma przeciwdziałać zalewom wniosków, zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania jednostki skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Każdy wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien uzyskać taki dostęp o ile wykaże, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego i wyjaśni w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej. Z uwagi na powyższe organ wezwał wnioskodawczynie w terminie 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego pisma do wykazania w jakim zakresie uzyskanie żądanych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz złożenia wyjaśnień w jaki sposób zamierzają wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej pod rygorem odmowy udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na prawdopodobieństwo wystawienia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej organ wezwał skarżące do podania adresu do doręczeń o jakim mowa w art. 39 k.p.a. Jednocześnie poinformował, że na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin załatwienia sprawy zostaje przedłużony do dnia 3 marca 2024 r. z uwagi na konieczność przygotowania żądanej informacji lub przygotowania decyzji administracyjnej.

Oceniając dotychczasowe postępowanie organu przypomnieć należy, że według art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 (czyli bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku), podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Z powyższego unormowania wynika, że ustawodawca nie sprecyzował, jakie konkretnie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem Sądu, przedłużenie terminu powinno opierać się na przesłankach obiektywnych, wynikających z charakteru wniosku (jego skomplikowania, obszerności, wielowątkowości, itp.). Na gruncie rozpatrywanej sprawy skierowanie przez organ przed upływem terminu 14 dni, wezwania do wykazania przez skarżące w zakreślonym terminie przesłanki szczególnie uzasadnionego interesu publicznego mieści się w kategorii "powiadomienia o powodach opóźnienia" w rozumieniu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy organ mógł zakładać, że skarżące przedstawią stosowną argumentację, iż ich wniosek jest szczególnie istotny dla interesu publicznego, a to z kolei będzie obligowało go do przygotowania informacji zgodnej z wnioskiem. Ewentualnie, w sytuacji nie wykazania takiego interesu, organ winien wydać rozstrzygnięcie o odmowie udostępniania informacji publicznej. Przedłużenie terminu, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., może nastąpić nie tylko wtedy, gdy organ zamierza żądaną informację udostępnić, jak błędnie przyjmują skarżące, lecz również wówczas, gdy planuje odmówić jej udostępnienia. Taką decyzję należy przygotować, szczególnie w zakresie użytej argumentacji, tak aby zgodnie z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania wyjaśnić stronie motywy podjętego rozstrzygnięcia. Powyższe stanowisko ma pełne oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyroki z 21 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 698/22 i 17 października 2023 r. sygn. akt III OSK 1753/22 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz wojewódzkich sądów administracyjnych (vide wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Go 31/22, WSA w Krakowie z 6 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 242/14, WSA w Warszawie z 16 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 162/22 i z 23 listopada 2021 r.

sygn. akt II SAB/Wa 444/21, WSA w Rzeszowie z 11 lutego 2020 r. sygn. akt II SAB/Rz 126/19 – dostępne j.w.). Nie wszystkie bowiem sprawy o udostępnienie informacji publicznej będą na tyle proste, aby mogły zostać rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego (vide: wyrok NSA z 20 lutego 2013 r., I OSK 210/13 - dostępny j.w.), przy czym ustawodawca miał to na uwadze przy regulacji art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (wyrok NSA z 14 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 1027/14).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika również, że O. J. i D. W. pismem z 22 stycznia 2024 r., które wpłynęło do organu 25 stycznia 2024 r., udzieliły odpowiedzi na wezwanie z 16 stycznia 2024 r. Natomiast Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi uznał, że wnioskodawczynie nie wykazały przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w uzyskaniu wnioskowanej informacji publicznej i decyzją z 28 lutego 2024 r. nr 1/2024, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., odmówił w całości udostępnienia informacji publicznej z wniosku z 31 grudnia 2023 r. w zakresie w nim wskazanym. Wyjaśnić w związku z powyższym trzeba, że na etapie badania skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Sąd nie rozstrzyga o charakterze informacji, a mianowicie czy żądana informacja jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., czy też informacją prostą. Rola Sądu ogranicza się w tym wypadku do oceny czy żądanie dotyczy informacji publicznej, co zresztą Sąd uczynił.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że załatwienie sprawy niniejszej nastąpiło z zachowaniem wyznaczonego pismem z 16 stycznia 2024 r. terminu, a co za tym idzie w terminie zakreślonym ustawą - 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Nie sposób wobec tego przyjąć, jak czynią to wadliwie skarżące, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Na gruncie rozpatrywanej sprawy terminem, w którym powinno nastąpić załatwienie wniosku, jest termin 2 miesięcy od daty jego złożenia, czyli w tym wypadku najpóźniej do 3 marca 2024 r. Wydając 28 lutego 2024 r. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej organ dochował ustawowego terminu, o którym stanowi art. 13 ust. 2 u.d.i.p., nie pozostając w bezczynności. Tymczasem skarga została wniesiona do tutejszego Sądu 27 lutego 2024 r. (vide: koperta - s. 37), zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Uwzględniając powyższe stwierdzić trzeba, że co prawda skarga na gruncie kontrolowanej sprawy została wniesiona przed wydaniem przez organ decyzji z 28 lutego 2024 r., niemniej jednak wniesiono ją przedwcześnie, bo przed upływem 2-miesięcznego terminu od dnia złożenia wniosku.

Skoro więc organ w dacie wniesienia skargi nie dopuścił się bezczynności, ponieważ wszystkie czynności zostały przezeń podjęte w ustawowym terminie, to zarzut naruszenia art. 13 ust. 2 u.d.i.p. należało ocenić jako chybiony, a skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że skarga na bezczynność podlega oddaleniu w razie stwierdzenia, że organ nie pozostawał w stanie bezczynności w momencie wniesienia jej do sądu (vide: M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, wyd. 5, 2017 r., kom. do art. 149, uwaga II.1; Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M. w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, teza 2 in fine do art. 149; wyroki NSA z 21 czerwca 2017 r., II OSK 853/17, wyrok WSA w Warszawie z 22 marca 2016 r., IV SAB/Wa 41/16, uchwały składu 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 oraz z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19).

Na zakończenie rozważań godzi się wyjaśnić, że z uwagi na przedmiot zaskarżenia poza zakresem rozważań i kontroli tutejszego Sądu pozostawała ocena legalności decyzji organu, jak również kwestia jej rzekomego antydatowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.

dj