Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1687/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 734
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji  Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.
article: art. 217, art. 218
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania świadczenia żądanej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., działając na podstawie przepisów art. 144 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z.S., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez wymienionego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie podstawy wymiaru emerytury policyjnej w latach 1991-2001 i 2004-2008 w warunkach określonych odpowiednio w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 21, poz. 114 ze zm.), w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 167, poz. 1373) oraz w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 86, poz. 734).

W uzasadnieniu postanowienia Komendant Główny Policji wskazał, co następuje:

Policjant w stanie spoczynku – Z.S. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. wniósł o wydanie zaświadczenia o pełnieniu przez niego w latach 1991 - 2008 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury o 0,5 %, zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami wykonawczymi.

Komendant Wojewódzki Policji w K. w trybie art. 218 § 2 Kpa, na podstawie akt osobowych policjanta oraz zgromadzonych w toku postępowania materiałów ustalił, iż w latach 1991 - 2008 Z.S. pełnił służbę najpierw w Komendzie Rejonowej Policji w D.w Wydziale Operacyjno-Rozpoznawczym (od dnia [...] czerwca 1991 r. do dnia [...] czerwca 1994 r.) i Wydziale do walki z Przestępczością Zorganizowaną (z dnia [...] czerwca 1994 r. do dnia [...] grudnia 1998 r.), a następnie od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] kwietnia 2000 r. w Wydziale [...] Biura do walki z Przestępczością Zorganizowaną Komendy Głównej Policji, a od dnia [...] kwietnia 2000 r. do dnia [...] maja 2008 r. w Zarządzie w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji.

Na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie ustalono, że wymieniony jedynie w latach 2002-2003 realizując zadania w Zarządzie w K. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji pełnił służbę w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r., w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. oraz w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w K. zaświadczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. potwierdził, iż Z.S. w latach 2002-2003 pełnił służbę w warunkach uprawniających go do podwyższenia emerytury o 0,5 %.

Natomiast postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. odmówił Z.S. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w latach 1991 - 2001 oraz w latach 2004 - 2008 w warunkach uprawniających go do podwyższenia emerytury o 0,5 %.

Z.S. od powyższego postanowienia wniósł odwołanie. Wskazał w nim na podejmowanie interwencji minersko-pirotechnicznej, udział w szkoleniach z użyciem uzbrojonych materiałów wybuchowych, wykonywanie zadań z użyciem bojowych materiałów wybuchowych i współpracę z osobowymi źródłami informacji (agentami, informatorami). Ponadto wskazał, że od 2001 r. nie tylko podejmował interwencje minersko-pirotechniczne, ale także uczestniczył w szkoleniach Nieetatowych Grup [...] w K. oraz szkoleniach dla policjantów posiadających uprawnienia do neutralizacji materiałów i urządzeń wybuchowych metodą elektryczną i ogniową w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji. Podkreślił, że podczas wskazanych szkoleń brał udział w wykonywaniu prac z użyciem bojowych materiałów wybuchowych, co wskazuje, iż pełnił służbę w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania utrzymał postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w mocy.

Organ II instancji wskazał na treść następujących przepisów to jest:

- art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.);

- § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 21, poz. 114 z późn. zm.),

- § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 167, poz. 1373);

- § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 86, poz. 734);

- § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 239, poz. 2404 ze zm.);

- art. 217 i art. 218 Kpa.

Dokonując oceny stanu faktycznego sprawy z treścią powyższych przepisów Komendant Główny Policji stwierdził, iż jedynie w okresie objętym zaświadczeniem (lata 2002-2003) Z.S. pełnił służbę w warunkach uprawniających go do podwyższenia emerytury o 0,5 %.

Natomiast nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez zainteresowanego służby w latach 1991-2001 i 2004-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. i § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Ustalono co prawda, że wymieniony w latach 1996, 1999, 2000, 2001, 2004, 2005, 2006 i 2007 realizował czynności w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, jednak ich liczba nie przekraczała w danych latach 4 przypadków, co jednoznacznie świadczy o tym, iż nie zostały, zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami, spełnione przesłanki uzasadniające wydanie żądanego zaświadczenia.

Organ podkreślił, iż istnieje oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Policji dla każdego policjanta, a realnym, bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1493/10). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że niebezpieczeństwo to powinno mieć wymiar zbliżony do pojęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania takiej czynnej napaści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 1943/99).

Treść powołanego wyżej § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów musi być rozumiana wprost. Przepis ten wymaga bowiem spełnienia łącznego wszystkich określonych w nim przesłanek, ponadto w określonych wymiarach czasowych. Sytuacje, zdarzenia lub czynności w przepisie tym wskazane muszą być rozumiane dokładnie - zgodnie z ich brzmieniem, albowiem uprawnienia zwiększenia wymiaru emerytury wynikają dokładnie z opisanych w przepisie sytuacji, zdarzeń lub czynności, nie zaś z okoliczności podobnych. Dlatego niedopuszczalna jest jakakolwiek interpretacja rozszerzająca zawartych w przepisach omawianego rozporządzenia przesłanek implikujących wzrost wymiaru emerytury (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1101/10).

Polemizując z zarzutami odwołania co do liczby realizowanych w latach 1991 - 2008 czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia policjanta oraz jego udziału w interwencjach minersko-pirotechnicznych, szkoleniach z użyciem uzbrojonych materiałów wybuchowych, pracach z użyciem bojowych materiałów wybuchowych i współpracy z osobowymi źródłami informacji, a także wykonywaniu prac z użyciem bojowych materiałów wybuchowych organ wskazał, iż w swoim orzeczeniu oparł się jedynie na stanie ustalonym na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów będących w posiadaniu organu. Jeżeli zainteresowany uważa, iż dane te są niepełne – może wystąpić do poszczególnych organów Policji o ich sprostowania. Organ podkreślił tu, iż przedmiotowe zaświadczenie, żądane przez Z.S. jest wynikiem istnienia konkretnego stanu faktycznego znanego organowi. Przy tego typu rozstrzygnięciach zasada res iudicata nie ma zastosowania.

Z.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (zatytułowana przez niego – "zażalenie") na postanowienie Komendanta Głównego Policji oraz na utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., zarzucając im nieuwzględnienie całego materiału dowodowego i w rezultacie błędną odmowę wydania zaświadczenia stwierdzającego że w latach 1991-2001 i 2004-2008 pełnił służbę w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w rozumieniu przepisów § 4 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej; § 4 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż brak jest danych na temat wszystkich podejmowanych przez niego czynności, chociażby w 2006 roku, gdzie jak wskazał Komendant Wojewódzki Policji podejmowana była jedna czynność, a z materiałów będących w zasobach archiwalnych Wydziału do Zwalczania Aktów Terroru Centralnego Biura Śledczego wynika, że tylko w miesiącu sierpniu 2006 roku Z.S. podejmował dwukrotnie prace z użyciem bojowych materiałów wybuchowych, które to czynności jak najbardziej spełniają wymogi określone w przepisach uprawniających do podwyższenia emerytury o 0,5 %. To samo dotyczy innych lat, w których przedstawione przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. czynności, nie uwzględniają wszystkich podejmowanych przez Z.S. prac, które powinny być uwzględnione w przeprowadzonym przez niego postępowaniu wyjaśniającym. Skarżący nadmienił, że szczegółowe dane na ten temat znajdują się w zasobach archiwalnych Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w W. Nie uwzględniono także szkoleń Nieetatowych Grup Rozpoznania Minersko - Pirotechnicznego z użyciem uzbrojonych materiałów wybuchowych, a których to dane znajdują się w zasobach archiwalnych Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego w K.

Skarżący wskazał także, iż kwestie dotyczące współpracy z osobowymi źródłami informacji w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji nie obrazują w pełni czynności podejmowanych przez Z.S., a które to jak najbardziej dają podstawę do zaliczenia ich w poczet prac do podwyższenia emerytury o 0,5 %. W zasobach archiwalnych Komendy Miejskiej Policji w D. znajdują się materiały w pełni obrazujące podejmowane przez Z.S. czynności w ramach współpracy z osobowymi źródłami informacji (dzienniki podawcze, rejestry spraw operacyjnych, itp.), z których można ustalić konkretne dane, w tym kryptonimy, a tym samym zakres podejmowanych czynności. To samo dotyczy podejmowanych tego typu czynności w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji w W. Na pewno część materiałów znajduje się w zasobach archiwalnych Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w W., a nie można wykluczyć, że pozostała część tego rodzaju materiałów jest jeszcze wykorzystywana w bieżących czynnościach wskazanej jednostki Policji w K.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr. 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Po pierwsze należy skarżącemu wytłumaczyć, iż zaświadczenie wydawane w trybie przepisów art. 217 i art. 218 Kpa nie jest oświadczeniem woli organu, ale zaświadczeniem potwierdzającym istnienie określonego faktu na podstawie posiadanych przez ten organ danych. Zatem w tej formie nie można domagać się wydania opinii prawnej, czy wykładni prawa stosowanej przez organ, albo oświadczenia woli organu w danym przedmiocie.

Po drugie wydawane w trybie przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego zaświadczenie, aby spełniało wymagania dokumentu urzędowego – zgodnie z art. 76 Kpa - musi być wydane w przepisanej formie i w przedmiocie mieszczącym się w zakresie działania danego organu, a więc musi to być organ właściwy w danej materii rzeczowo i miejscowo. Nadto, co w niniejszej sprawie jest szczególnie istotne, zaświadczenie może dotyczyć jedynie danych znajdujących się w posiadaniu organu, znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Zgodnie z treścią art. 217 § 2 pkt 1 i 2 Kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zgodnie natomiast z treścią art. 218 § 1 Kpa: w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, czyli w przypadkach, w których dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie dotyczy danych organu znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami (porównaj wyrok WSA II SA/WA 1101/10).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd, iż w niniejszej sprawie podjęte czynności i zebrane dokumenty oraz ustalony w ich wyniku stan faktyczny nie pozwoliły na wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez policjanta Z.S. w latach 1991-2001 i 2004-2008 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 86, poz. 734).

Zgodnie z § 4 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Warunkiem sine qua non uznania, że policjant uczestniczył w opisanych wyżej działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, przewidywanego w przyszłości, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. W orzecznictwie zaistniał pogląd, że niebezpieczeństwo powinno mieć wymiar zbliżony do pojęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania takiej czynnej napaści (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2001 roku, sygn. akt II SA/Ka 1943/99 oraz wyrok WSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II SA/Wa 1493/10)

Istnieje zatem oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie niesie za sobą służba w Policji dla każdego policjanta - z realnym, bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów.

Podkreślić należy, iż treść przywołanego na wstępie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. musi być rozumiana wprost i dokładnie, albowiem przepis ten wymaga spełnienia łącznego określonych przesłanek i nadto w określonych wymiarach czasowych. Sytuacje, zdarzenia lub czynności w przepisie tym wskazane muszą być rozumiane dokładnie, jak te przepisy brzmią, albowiem uprawnienia zwiększenia wymiaru emerytury wynikają dokładnie z opisanych w przepisie sytuacjach, zdarzeniach lub czynnościach, nie zaś z okoliczności podobnych. Dlatego niedopuszczalna jest jakakolwiek interpretacja rozszerzająca zawartych w przepisach omawianego rozporządzenia przesłanek implikujących wzrost wymiaru emerytury.

Jak wynika z ustaleń obu organów, kwerenda akt osobowych i zabranych na poczet tego postępowania posiadanych przez organy obu instancji dokumentacji nie wykazała dowodów (dokumentów) potwierdzających, że skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w latach 1991-2001 i 2004-2008 podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności dochodzeniowo-śledcze w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia. Jednocześnie te same organy potwierdziły, na podstawie posiadanych dokumentów, istnienie okoliczności pełnienia służby przez skarżącego w latach 2002-2003 w warunkach uzasadniających podwyższenie wymiaru emerytury policyjnej. Zatem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie można zasadnie postawić organowi zarzutu pobieżnego badania akt w niniejszej sprawie oraz bałaganu w dokumentacji, jak to w sposób oględny i bezpodstawny czyni skarżący.

Wskazać tu należy, iż postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 Kpa musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju, bo nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka, wydanie zaświadczenia w takiej sytuacji narusza, bowiem przepis art. 218 Kpa. Innymi słowy organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest tu, na przykład w drodze zeznań świadków tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów, zeznania te mogą jedynie uzupełniać tę sferę, ale nie mogą wprost jej kreować (porównaj wyrok WSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II SA/Wa 1493/10).

W przypadku, gdy nie można spełnić żądania strony, ze względu na treść posiadanych danych lub braku dokumentów będących w dyspozycji organu, należy odmówić wydania żądanego zaświadczenia, co w niniejszej sprawie zasadnie organ uczynił.

Reasumując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podjęte w niniejszej sprawie postanowienia są prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa podczas wydawania powyższych postanowień i dlatego na podstawie art. 151 w związku z art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.