Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 525/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Kara administracyjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1,  art. 27 ust. 1,  art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1577
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych w związku z naruszeniem określonych obowiązków związanych z prowadzeniem zakładu uboju i przetwórstwa mięsnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Z doręczonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wymierzył M.K., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "U.." w M.W.D. (gmina S.), następujące kary pieniężne:

1) w wysokości 6 000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych) - na podstawie § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 93, poz. 600 – dalej jako "rozporządzenie z dnia 26 maja 2010 r."), w związku z:

a) zabrudzeniami sufitu w pomieszczeniu chłodni mięsa - peklowni, spowodowanymi przez urządzenie chłodnicze, co stanowi naruszenie wymagań określonych w załączniku II, rozdziale I, ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 2004 r., s. 1; polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, s. 319, ze zm. – dalej jako "rozporządzenie nr 852/2004"),

b) chropowatą posadzką w pomieszczeniu obróbki termicznej (tzw. "kotłów parzelniczych"), co jest niezgodne z wymaganiami określonymi w załączniku II, rozdziale II, ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 852/2004,

c) niewłaściwym działaniem sterylizatora, niezgodnym z opisem w systemie HACCP dla zakładu, co narusza normę określoną w załączniku II, rozdziale II, ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004;

2) w wysokości 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) - na podstawie § 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r., w związku z brakiem procedur pisemnych określających sposób postępowania z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego na każdym etapie ich powstawania, co stanowi naruszenie wymagań określonych w art. 4 ust. 3 b rozporządzenia nr 852/2004;

3) w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) - na podstawie § 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r., w związku z brakiem procedur dotyczących gromadzenia i usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i odpadów komunalnych, co stanowi naruszenie wymagań określonych w załączniku II, rozdziale VI, ust. 3 rozporządzenia nr 852/2004.

W podstawie prawnej swojej decyzji organ powiatowy podał art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014 r. poz. 1577) oraz § 1 pkt 6, 7 i 8 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r.

Natomiast w uzasadnieniu swojej decyzji organ podał, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało poprzedzone kontrolą urzędową przeprowadzoną w dniach 27 i 28 listopada 2013 r., udokumentowaną protokołem kontroli nr [...] z dnia 28 listopada 2013 r. W protokole tym ujęto wymienione nieprawidłowości, za które organ powiatowy wymierzył kary pieniężne. Co więcej, w wyniku tej kontroli urzędowej Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. przeprowadził również odrębne postępowanie i na podstawie art. 54 ust. 2 lit. a i lit. h rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L z 2004 r. Nr 165, s. 1 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie nr 882/2004"). W związku z tym organ wydał decyzję administracyjną z dnia [...] r. nr [..], na mocy której nakazał M.K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do organu II instancji, który jednak decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy.

Odnosząc się do nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli zakładu w dniach 27 i 28 listopada 2013 r. organ powiatowy wskazał, że wymierzenie kary pieniężnej w związku z tymi nieprawidłowościami jest obowiązkiem organu, co wynika wprost z art. 26 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego. Nadto organ podał, że wymierzył kary w dolnych wysokościach, uwzględniając społeczną szkodliwość czynów i stopień zagrożenia dla produktów pochodzenia zwierzęcego

M.K. wniosła odwołanie od przytoczonej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. z dnia [...] r. Strona wskazała, że decyzja nie odzwierciedla stanu faktycznego sprawy, ponieważ strona niezwłocznie po kontroli dokonała usunięcia uchybień określonych w protokole, o czym powiadomiła organ powiatowy. Mimo usunięcia uchybień przez odwołującą się Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wymierzył kary pieniężne. Zdaniem strony kary wymierzone przez organ rażąco zachwieją gospodarką zakładu, a także spowodują usunięcie zakładu z rynku. W odwołaniu wskazano też, że organ powiatowy nęka stronę decyzjami nakładającymi kary pieniężne za uchybienia, które zostały już usunięte, a działanie organu od kilku lat jest skierowane w kierunku zamknięcia zakładu. Strona wskazała również, że pismem z dnia 26 listopada 2014 r. informowała Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z., że niezgodności zawarte w jego decyzji z dnia [...] r., określone w punktach 1, 2 i 5 zostały wykonane, a co do pkt 3 wskazała, że sporządzone zostały "procedury na druku księgi HACAP". Dlatego strona uważa, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. wymierzając kary pieniężne w łącznej wysokości 12 000 zł rażąco naruszył przepisy prawa, na które się powołał – zwłaszcza, że uchybienia stwierdzone w trakcie kontroli urzędowej, będącej podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, zostały usunięte.

Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez M.K. odwołania D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23):

1) uchylił decyzję organu powiatowego w części, to jest w punkcie 1, i w tym zakresie orzekł w ten sposób, że wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) w związku z naruszeniem w zakładzie obowiązków określonych w załączniku II, rozdziale I, ust. 1, załączniku II, rozdziale II, ust. 1 lit. a, załączniku II, rozdziale II, ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004;

2) utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego w części, to jest w pkt 2;

3) uchylił decyzję organu powiatowego w części, to jest w pkt 3 i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podał, że ponownie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, twierdzenia strony postępowania oraz podstawy prawne działania administracji publicznej w sprawie, jak również treść rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji organu I instancji. Biorąc pod uwagę, że wydanie przedmiotowej decyzji zostało poprzedzone zawiadomieniem o wszczęciu postępowania oraz o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu, stosownie do normy zawartej w art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, z których to uprawnień strona w postępowaniu przed organem I instancji nie skorzystała.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim w oparciu o ustalenia kontroli urzędowej przeprowadzonej w dniach 27 i 28 listopada 2013 r., udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] z dnia 28 listopada 2013 r., stwierdzającej wskazane w protokole uchybienia, za udowodnione należy uznać naruszenie przez stronę obowiązujących wymagań prawa żywnościowego zawartych w rozporządzeniu nr 852/2004, na które w rozstrzygnięciu wskazał organ I instancji. Dodatkowym argumentem potwierdzającym powyższe stanowisko są twierdzenia strony, że uchybienia te zostały przez nią usunięte, o czym organ nadzoru został powiadomiony pisemnie.

Zdaniem organu odwoławczego, wobec stwierdzonych niezgodności Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z., na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego był zobligowany do wymierzenia kary pieniężnej, w wysokości określonej w rozporządzeniu z dnia 26 maja 2010 r. Obowiązek Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. przeprowadzenia postępowania administracyjnego i zastosowania sankcji w postaci kary pieniężnej był niezależny od obowiązku tego organu przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na stronę obowiązku usunięcia stwierdzonych podczas kontroli urzędowej uchybień, co znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji odrębnej od zaskarżonej, tj. w decyzji Powiatowego Lekarz Weterynarii w Z. z dnia [...] r. Zatem oba postępowania były od siebie niezależne, a obowiązek ich prowadzenia został ustanowiony dla osiągnięcia odrębnych celów. Tym samym, nie sposób zgodzić się z zarzutem strony o rzekomym naruszeniu prawa przez organ I instancji w powyższym zakresie.

Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że usunięcie przez stronę uchybień stwierdzonych podczas kontroli urzędowej w dniach 27 i 28 listopada 2013 r. z woli prawodawcy nie stanowi podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, nawet w sytuacji, gdy stwierdzone uchybienia zostały przez stronę dobrowolnie wykonane. Dodatkowo decyzja o wymierzeniu kary jest zastosowaniem normy zwartej w art. 55 rozporządzenia nr 882/2004, a także w art. 26 ust. 1 pkt.1 lit a tiret pierwsze ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, i stanowi realizację obowiązku stosowania sankcji w przypadku naruszeń prawa żywnościowego. W świetle powyższych norm prawnych wymierzenie kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem żywnościowym, jest obligatoryjne. W związku z tym, w ocenie organu II instancji brak jest podstaw do stwierdzenia, że postępowanie Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. wykazywało cechy nękania i zmierzało do zachwiania gospodarki finansowej, a w konsekwencji do zamknięcia zakładu strony. Nadto zgodnie z art. 27 ust.1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego powiatowy lekarz weterynarii wymierza kary pieniężne w drodze decyzji administracyjnej za niewykonywanie przez podmioty sektora spożywczego obowiązków lub naruszenie wymagań prawa żywnościowego.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r. za naruszenie wymagań określonych w rozporządzeniu 852/2004 w załączniku II w rozdziale I, II, V, IX lub XI, może zostać nałożona kara pieniężna w wysokości od 2000 zł do 33000 zł. Zdaniem organu odwoławczego zidentyfikowane niezgodności wskazane w protokole z dnia z 28 listopada 2013 r., (obejmujące zabrudzenia sufitu w pomieszczeniu chłodni - peklowni mięsa, spowodowane przez urządzenie chłodnicze, chropowata posadzka w pomieszczeniu obróbki termicznej, oraz niewłaściwe działania sterylizatora niezgodne z opisem w systemie HACCP dla zakładu strony) naruszają normy zawarte w załączniku II, rozdziale I, ust. 1, rozdziale II, ust. 1 lit. a, rozdziale II, ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004.

Mając jednak na względzie niezwłoczne - jak wynika z materiału dowodowego - usunięcie przez stronę ww. nieprawidłowości i tym samym wyeliminowanie zagrożenia, D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał, że w sprawie wystarczające będzie orzeczenie wobec strony kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł, co stanowi najniższą możliwą karę za ww. naruszenie.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ustaleniami faktycznymi wynikającymi z protokołu kontroli z dnia 28 listopada 2013 r., w zakładzie brak było procedur pisemnych określających sposób postępowania z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego na każdym etapie ich powstawania, co stanowi naruszenie wymagań określonych w art. 4 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 852/2004, a także brak było procedur dotyczących gromadzenia i usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i odpadów komunalnych, stanowiących naruszenie wymagań określonych w załączniku II, rozdziale VI rozporządzenia nr 852/2004.

Organ II instancji także w tym zakresie uznał brak procedur pisemnych określających sposób postępowania z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego na każdym etapie ich powstawania, za naruszenie art. 4 ust. 3 lit. b, rozporządzenia nr 852/2004. Wobec powyższego D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pkt 2. D.Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. poprawnie określił wysokość kary pieniężnej za przedmiotowe naruszenie. Wymierzono karę w najniższej dopuszczalnej prawem wysokości (1 000 zł), czyli w granicach wynikających z § 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r. i jest to kara adekwatna do stwierdzonego naruszenia.

Następnie D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii stanął na stanowisku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje wystarczających podstaw do stwierdzenia bezpośredniego naruszenia w zakładzie znajdującym się pod kontrolą M.K. norm prawa powszechnie obowiązującego w zakresie orzeczenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł (pkt 3 decyzji organu I instancji), a tym samym do zastosowania przepisów art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z § 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r. W tym więc zakresie należało uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie przed tym organem.

M.K., nie godząc się z przytoczoną decyzją D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wskazała, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, to jest w pkt 1 i 2 oraz o umorzenie postępowania. Nadto skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi omówiono przebieg postępowania i treść zaskarżonej decyzji, wskazując, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego. Zdaniem skarżącej uchybienia opisane w protokole kontroli z dnia 28 listopada 2013 r. nie dawały podstaw do wymierzenia kar pieniężnych. Skarżąca uważa, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji w całości i umorzenia postępowania. Nadto skarżąca wskazała, że uiszczenie wymierzonych kar pieniężnych znacząco wpłynie na gospodarkę finansową jej zakładu.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 9 listopada 2016 r. pełnomocnik D. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi jest decyzja o wymierzeniu skarżącej kar pieniężnych, wydana na postawie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014 r. poz. 1557, z 2015 r. poz. 1893 i z 2016 r. poz. 1605 – dalej jako "u.p.p.z."). Wspomniany przepis stanowi, że kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego: a) nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia lub określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub wymagania weterynaryjne określone w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Natomiast zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.p.z., kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii. Wspomnieć trzeba, że w myśl art. 26 ust. 2 u.p.p.z. minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1, różnicując je w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Na tej podstawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał cytowane już rozporządzenie z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 96, poz. 100), które także miało zastosowanie w sprawie.

Sąd dokonując wykładni wskazanych przepisów prawa doszedł do wniosku, że sformułowanie "podlega karze", które zawarto w art. 26 ust. 1 u.p.p.z. wskazuje na to, że wymierzenie kary pieniężnej nie zależy od uznania organu administracji publicznej, ale stanowi jego powinność w razie stwierdzenia naruszenia określonych w tym przepisie norm. Pamiętać bowiem trzeba, że naruszenie reguł określonych prawem żywnościowym, tj. wykrycie niezgodności, może prowadzić zarówno do stosowania środków przewidzianych w art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004, jak też do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej przez art. 26 ust. 1 u.p.p.z., która została ustanowiona, tak jak to przewiduje art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004. Zatem wymierzenie kary pieniężnej stanowi konsekwencję zaistnienia określonych w art. 26 ust. 1 u.p.p.z. okoliczności, natomiast kwestie przyczyn i rozmiaru uchybienia, czy zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia (w tym wykonanie zaleceń mających na celu usunięcie naruszeń), nie mają wpływu na zastosowanie sankcji pieniężnej. Mogą one być natomiast rozpatrywane przy miarkowaniu wysokości wymierzonej kary pieniężnej, bowiem wysokość nałożonej kary jest określana przez organ swobodnie w granicach zakreślonych przez ustawę i rozporządzenie z dnia 26 maja 2010 r.

Uwzględniając powyższe sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ zastosował prawidłowo wskazane przepisy prawa materialnego. Prawidłowo również zastosowana przepisy regulujące postępowanie administracyjne. Zauważyć trzeba, że zasadniczym dowodem stwierdzonych przez organ nieprawidłowości w obrębie zakładu prowadzonego przez skarżącą był protokół kontroli z dnia 28 listopada 2013 r. Z treści skargi wynika, że skarżąca treści tego dokumentu nie kwestionuje, a więc okoliczność zaistnienia opisanych w nich nieprawidłowości należało uznać za udowodnioną.

Po pierwsze organ wymierzył skarżącej karę pieniężną w związku ze stwierdzonymi zabrudzeniami sufitu w chłodni-peklowni i z nieprawidłowym działaniem sterylizatora. Organ I instancji wymierzył karę w wysokości 6 000 zł, a organ II instancji w zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – zmienił wysokość tej kary na 2 000 zł. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie budzi w tym zakresie wątpliwości sądu rozpoznającego skargę. Organ należycie umotywował swoje działanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto sąd stwierdził, że wysokość wymierzonej skarżącej kary pieniężnej jest zgodna z § 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r.

Po drugie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł w związku z brakiem procedur pisemnych regulujących postępowanie z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego. Sąd stwierdził, że również w tym zakresie organ należycie umotywował swoje rozstrzygnięcie i oparł je na zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Ponadto sąd stwierdził, że wysokość wymierzonej skarżącej kary pieniężnej jest zgodna z § 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r. Prawidłowo zatem organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W obu opisanych przypadkach organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powiązał konkretne ustalenia poczynione w trakcie kontroli w zakładzie skarżącej z odnośnymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Organ odwoławczy należycie uzasadnił, że opisane nieprawidłowości stanowią naruszenie prawa dające podstawy do wymierzenia kar pieniężnych. Prawidłowo zatem organ zastosował art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wreszcie po trzecie organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie tego organu w części dotyczącej kary pieniężnej w związku z brakiem procedur regulujących gromadzenie i usuwanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i odpadów komunalnych. Organ odwoławczy – zdaniem sądu – zasadnie zastosował w tym wypadku art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdziwszy, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał przyjąć, że są podstawy do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie § 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r.

W konsekwencji sąd ocenił, że w zaskarżonej decyzji organ wskazał granice kar (ich dolne i górne wysokości), jakie obowiązują za poszczególne naruszenia istniejących wymogów, jak też - w ramach realizacji przysługującego mu w zakresie wymiaru kary uznania administracyjnego - wskazał kryteria, jakimi kierował się przy wymierzaniu kar. W przekonaniu sądu organ wyjaśnił stronie postępowania, dlaczego kara nałożona została w takiej właśnie wysokości i dokonał prawidłowej oceny okoliczności mających istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Zasadność wymierzonych kar pieniężnych wynika z rodzaju i ilości nieprawidłowości stwierdzonych protokołem kontroli z dnia 28 listopada 2013 r. Z kolei wysokość kar, jak już wskazano, mieści się w granicach określonych omówionymi już przepisami.

Odnosząc się w tym zakresie do zarzutu zawartego w skardze, że wymierzone kary pieniężne znacząco wpłyną na sytuację finansową zakładu należącego do skarżącej, należy wskazać, że sytuacja finansowa skarżącej nie podlegała badaniu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, gdyż brak było ku temu podstaw. Jednak wymierzenie skarżącej kar pieniężnych w najniższej możliwej na gruncie rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r. wysokości świadczy o tym, że wymierzonych kar nie można uznać za wygórowane. Z doświadczenia życiowego płynie zaś wniosek, że kwota 3 000 zł (suma nałożonych kar) nie jest znacząca w skali obrotów, jakie przeciętnie osiągają przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją żywności. Sąd dostrzegł przy tym, że od stwierdzenia nieprawidłowości w zakładzie skarżącej do wymierzenia kar pieniężnych decyzją ostateczną upłynęły ponad dwa lata. Jednak w świetle art. 28 ust. 1 u.p.p.z.. który stanowi, że kary pieniężnej nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat, sąd uznał, że wydanie zaskarżonej decyzji w dniu 11 maja 2016 r. nie naruszało prawa.

Reasumując, sąd stwierdził, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Nie doszło również do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Z analizy zgromadzonych akt sprawy nie wynika również, aby w postępowaniu doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Nadto nie zachodzą przesłanki, które dawałyby sądowi możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe, skargę jako niezasadną należało oddalić w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku.