Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 413/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2005-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22j
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Józef Orzel, Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz (spr.), asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi C. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminach zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za niektóre miesiące 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego C. C. kwotę 295 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z dnia [...].07.2004r. Nr [...] określił C. C. wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące VIII, IX, X 2002 r. Podstawą wydanego rozstrzygnięcia były ustalenia postępowania przeprowadzonego w spółce jawnej "A" w Ł., której wspólnikiem był C. C. Postępowanie to wykazało zawyżenie kosztów uzyskania przychodu z prowadzonej w ramach tej Spółki działalności gospodarczej, polegające na bezpodstawnym zastosowaniu indywidualnej stawki odpisów amortyzacyjnych od wprowadzonego po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych budynku handlowego przy ul. S. [...] w Ł. Wspólnicy przyjęli stawkę w wysokości 10 % traktując ten budynek jako środek trwały używany lub ulepszony, zamiast stawki rocznej 2,5 % właściwej dla nowego budynku handlowego, wytworzonego w wyniku działalności inwestycyjnej. Zdaniem organu przedmiotowy budynek nie spełnia warunków do zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej, o których mowa w przepisie art. 22 j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (DZ.U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.). Budynku tego nie można bowiem uznać za środek trwały wykorzystywany przed jego nabyciem przez wspólników przez okres 60 miesięcy, ani też za środek trwały ulepszony. Wspólnicy Spółki wznieśli ten budynek w roku 2001 r. na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Urząd Miejski w Ł. z dnia [...].06.1998 r. Nr [...], zmienionego w części dotyczącej rozwiązań architektoniczno-konstrukcyjnych obiektu i zagospodarowania terenu decyzją z dnia [...].12.2001 r. nr [...]. Z tego tytułu ponieśli wydatki w łącznej kwocie 395.818, 64 zł, na którą składały się wydatki dotyczące: wykonania konstrukcji i montażu hali wraz z kotłownią przez firmę "B" s.c. z P. (195.491,80 zł), zakupu pozostałych usług i materiałów budowlanych (188.656,79 zł), a także odsetek od kredytu zaciągniętego w związku z tą inwestycją (11.670, 05 zł).

Organ podatkowy nie zgodził się z wyjaśnieniami wspólników Spółki "A",

iż wzniesiony w Ł. budynek należy uznać za używany. Wspólnicy podnosili, iż budynek ten pochodzi z rozbiórki hali magazynowej w B. Spółka "A" zawarła z firmą "B" umowę, na mocy której firma ta zobowiązała się do odkupienia przedmiotowej hali od firmy A. P. z siedzibą w G. W., a następnie jej demontażu, przewozu i montażu w Ł. Wspólnicy Spółki "A" dla uprawdopodobnienia okresu wcześniejszego użytkowania hali na terenie B. okazali między innymi pismo właściciela firmy "B" z P., w którym oświadczył on, iż przedmiotowa hala była w poprzedniej firmie użytkowana przez okres ponad 15 lat. Jednak zdaniem organu podatkowego Spółka "A" w rzeczywistości nie dokonała zakupu budynku (hali), lecz kupiła i wykorzystała do prowadzonej przez siebie budowy na terenie Ł. elementy zlikwidowanego budynku.

Stwierdzone przez organ podatkowy zawyżenie odpisów amortyzacyjnych skutkowało zaniżeniem dochodu C. C. ze źródła pozarolniczej działalności gospodarczej, który po dokonanej korekcie wyniósł 104.475,62 zł. Powyższe wiązało się z zaniżeniem miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2002 r. Organ podatkowy wyliczył łączną kwotę 2.352,20 zł niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych i powołując się na przepis art.53a Ordynacji podatkowej od zaległości tej naliczył odsetki za zwłokę począwszy od następnego dnia po upływie terminów płatności zaliczek do dnia wydania decyzji tj. 15.07.2004 r. Kwota odsetek wyniosła łącznie 612,40 zł. W uzasadnieniu organ pouczył jednocześnie podatniczkę o obowiązku samodzielnego naliczenia odsetek po dniu wydania decyzji, aż do dnia ich zapłaty.

Od powyższej decyzji C. C. złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B., w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów art. 22j ust. 1 pkt 3, ewentualnie art. 22 g ust. 17 oraz art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez ich niezastosowanie. Odwołujący się argumentował, iż w toku postępowania przedstawione zostały dowody świadczące o użytkowaniu przedmiotowej hali powyżej 5 lat. Jego zdaniem wartość początkowa używanej hali zakupionej w N. wynosiła 213.523,41 zł, zaś pozostałe wydatki w kwocie 182.295,23 zł stanowiły wydatki poniesione na ulepszenie środka trwałego poprzez dokonanie adaptacji. Łączne wydatki stanowią wartość początkową, od której Spółka "A" mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych w wysokości 10 % w myśl art. 22h ust. l pkt l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Decyzji organu I instancji strona zarzuciła także naruszenie przepisów art. 180, 197, 198 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie możliwych do uzyskania dowodów, nie przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków i dowodu z oględzin przedmiotowej hali na okoliczność ustalenia wcześniejszego okresu jej użytkowania.

Po rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...].09.2004 r. Nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż sprawa dotycząca prawidłowego określenia wysokości należnych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych pozostaje w ścisłym związku ze sprawą dotyczącą prawidłowego określenia wysokości należnego podatku dochodowego za rok podatkowy 2002, która została już ostatecznie rozstrzygnięta decyzją z dnia [...].09.2004 r. Nr [...]. W decyzji tej przedstawione zostały argumenty i dowody uzasadniające skorygowanie kosztów uzyskania przychodów wspólników Spółki "A" o wydatki w kwocie ogółem 29.686,41 zł.

Według organu odwoławczego odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002 r., które nie stały się elementem należnego podatku, tj. za miesiące sierpień, wrzesień, październik, należało policzyć do dnia wydania decyzji. Z brzmienia przepisów art. 51 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, że za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek. Od zaległości zaś w myśl przepisu art. 53 § 1 naliczane są odsetki za zwłokę. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 53 a tej ustawy - jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił zaliczek na podatek w całości lub w części, nie złożył deklaracji albo wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji - organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. W wydanej decyzji na podstawie art. 53a ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy dokonuje określenia wysokości odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji. Dalsze odsetki za zwłokę po dniu wydania decyzji nalicza samodzielnie podatnik.

Na powyższą decyzję pełnomocnik C. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący zarzucił wydanej decyzji naruszenie przepisów art. 180, 197, 198 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych wniosków dowodowych. Zdaniem skarżącego przeprowadzenie dowodów w postaci: zażądania stosownej informacji od poprzedniego właściciela hali, przesłuchania w charakterze świadków pracowników firmy "B" z P. dokonujących montażu hali, przeprowadzenia oględzin z udziałem powołanego biegłego rzeczoznawcy z zakresu budownictwa – umożliwiłoby ustalenie, że środek trwały (hala stalowa) była wykorzystywana przed jej nabyciem, co najmniej przez okres

60 miesięcy. Skarżący zarzucił także wydanej decyzji naruszenie przepisów art. 22j ust. l pkt 3, ewentualnie art. 22g ust. 17 oraz art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez ich niezastosowanie pomimo, że stan faktyczny sprawy to umożliwiał i uzasadniał. Podniósł, że podwyższona amortyzacja mogła być zastosowana przez podatników zarówno na podstawie przepisów o środkach trwałych używanych, jak

i przepisów o ulepszeniu środków trwałych.

Zdaniem skarżącego zgromadzone w sprawie dowody w postaci dokumentacji fotograficznej, pisemnego oświadczenia A. P., oświadczenia przedstawiciela Firmy "B", kierownika budowy i biegłego wskazują, iż hala stalowa, którą zdemontowano w B. i zamontowano w Ł. była użytkowana przez poprzedników przez okres ponad 60 miesięcy. Zakupiony przez Spółkę "A" obiekt był użytkowany jeszcze w czasach NRD, co niezbicie dowodzi spełnienie przesłanek dla użytkowania środka trwałego przed jego nabyciem. Za niespójne i niezrozumiałe uważa stanowisko organów wyjaśniające kwestie związane z niemożliwością uznania środka trwałego za środek trwały ulepszony. W stosunku do wartości prac wykonywanych przez firmę "B", wydatki na ulepszenie stanowiły ponad 30 % tej wartości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymując w całości stanowisko zawarte w decyzji, wniósł o jej oddalenie. Organ dodatkowo wyjaśnił, iż nie jest prawdziwe podnoszone przez pełnomocnika twierdzenie, że hala zakupiona od [...] A. P. (wcześniej sprowadzona z N.), to hala, której dotyczyło przedmiotowe postępowanie i stanowi ona środek trwały używany. Postępowanie podatkowe w tej sprawie dotyczyło bowiem wpisanego do ewidencji środków trwałych budynku pawilonu handlowego o wartości 395.818,64 zł. Spółka "A" traktująca zakupioną halę jako używany środek trwały - nie określiła wartości początkowej dla elementu konstrukcyjnego w postaci zakupu i montażu hali. Nie wprowadziła samej starej konstrukcji hali do ewidencji jako używanego środka trwałego. Środkiem trwałym dla Spółki stał się dopiero nowo wybudowany budynek pawilonu handlowego, obok parkingów i ogrodzenia, które zostały wpisane jako odrębne środki trwałe wprowadzone do ewidencji w miesiącu grudniu 2001 r. Firma "B" wystawiła Spółce "A" faktury dokumentujące wykonanie konstrukcji oraz montowanie części hali wraz z kotłownią na wartość netto 195.491,80 zł. Powyższa kwota nie pokrywa się z wartością wpisaną do ewidencji środków trwałych. Pozostałe wydatki z faktur VAT w kwocie 188.656,79 dotyczyły zakupu różnych usług i materiałów budowlanych związanych z kierowaniem i prowadzeniem budowy pawilonu handlowego. Do wartości środka trwałego wliczono również odsetki w kwocie 11.670,05 zł od kredytu zaciągniętego w związku z tą inwestycją budowlaną. Wszystko łącznie stanowi kwotę 395.818,64 zł tj. kwotę wpisaną do ewidencji środków trwałych w miesiącu grudniu 2001 r., jako wartość początkowa budynku po raz pierwszy wprowadzonego do ewidencji. Zdaniem organu przedstawiony przez podatników podział na koszty zakupu hali sprowadzonej z N. oraz koszty poniesione przed wprowadzeniem środka trwałego do ewidencji - dokonany został dopiero na potrzeby postępowania dla obrony wprost przyjętej indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Organ odwoławczy podkreślił, iż przedstawione przez wspólników dowody wskazują na wcześniejsze używanie jednego z elementów, z których powstał budynek tj. na używanie konstrukcji z hali wykorzystanej po rozbiórce.

Organ podatkowy podkreślił również, iż do środków trwałych - dla celów podatkowych i rachunkowości - można zaliczać jedynie składniki majątkowe, które są kompletne i zdatne do użytkowania. Obiekt znajdujący się w budowie, nieprzyjęty jeszcze do użytkowania, nie spełnia tegoż kryterium. Tak więc sprowadzona i zamontowana sama konstrukcja hali nie mogła stanowić środka trwałego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargę należało uwzględnić, jednak nie z powodów w niej przywołanych.

Wydane w niniejszej sprawie decyzje organów podatkowych odnoszą się do skutków materialnoprawnych niepłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W świetle zapisów art.44 ust.1 pkt 1, ust.3 i 3a ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.), podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej są obowiązani bez wezwania wpłacać

w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy. Zaliczki powinny być wpłacane w terminie do 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, a za miesiąc grudzień w wysokości zaliczki listopadowej w terminie do 20 grudnia. Z kolei podatek dochodowy od osób fizycznych, co do zasady rozliczany jest za okres roku podatkowego. Zgodnie z art. 45 ust. l, ust. 4 i 5 cyt. ustawy, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie

o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym w terminie

do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. W tym też terminie podatnicy mają obowiązek wpłacić różnicę pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wynikającego

z zeznania a sumą należnych za dany rok zaliczek.

Zaliczka w podatku dochodowym od osób fizycznych pełni więc rolę świadczenia przypadającego na rachunek przyszłego zobowiązania podatkowego. Odróżnia to instytucję zaliczki od raty podatku, a więc zobowiązania podatkowego, podzielonego na określone części. Trafnej oceny związku zaliczki na podatek z samym podatkiem dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28.08.1996 r., sygn. akt SA/Gd 1856/95, stwierdzając:

"To co łączy zaliczki na podatek z samym podatkiem nie może podważać funkcji obu tych instytucji. W czasie wzajemnie się one wykluczają. Tak długo jak istnieje obowiązek obliczania i uiszczania zaliczek, tak długo nie powstaje zobowiązanie w samym podatku.

I odwrotnie, z chwilą kiedy z mocy przepisów prawa powstaje zobowiązanie podatkowe, nie mogą powstać zobowiązania w zaliczkach" (zob. Przewodnik po orzecznictwie sądowym

w sprawach podatkowych, pod red. E. Ruśkowskiego, Warszawa 1999, s.40 i nast.).

Podobnie, jak zaliczki na podatek i sam podatek, również odsetki od zaliczek na podatek i odsetki od samego podatku - to instytucje, które w czasie wzajemnie się wykluczają, na co Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zwracał już uwagę

w swoich orzeczeniach - zob. m.in. wyrok z dnia 08.10.2004 r. sygn. akt I SA/Bk 197/04, wyrok z dnia 19.11.2004 r. sygn. akt I SA/Bk 195/04. Niewpłacona w terminie zaliczka na podatek stanowi zaległość podatkową, od której naliczane są odsetki za zwłokę - art.51 §1

i art.53§ 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.). Zgodnie z art. 53 §2 Ordynacji podatkowej, odsetki za zwłokę mogą być również naliczane od tych nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek, które przekraczają wysokość podatku należnego za rok podatkowy. Przepis art.53 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi podstawę do domagania się odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek w odniesieniu do tych przypadków, kiedy zobowiązanie roczne nie wystąpi lub wystąpi w mniejszej wysokości, niż wielkość zaliczek należnych w trakcie roku podatkowego. Niższe zobowiązanie roczne lub brak takiego zobowiązania nie może bowiem niwelować skutków niewykonywania istniejącego wcześniej obowiązku wpłaty zaliczek na podatek. Temu też ma służyć regulacja zawarta w art.53 §2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nie stanowi natomiast podstawy do naliczania odsetek od zaliczek za okres po powstaniu zobowiązania rocznego w podatku. Od momentu powstania zobowiązania rocznego organ może domagać się uregulowania podatku a nie zaliczki na podatek. Sama zaliczka przestaje już być wymagalna. Skoro w określonym momencie ustaje byt prawny zaliczek na podatek, to konsekwentnie tylko do tego momentu powinny być liczone odsetki od tych zaliczek. Później odsetki powinny być liczone od zaległości w samym podatku - art. 53 §4 Ordynacji podatkowej. Od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, w części przekraczającej wysokość podatku należnego za rok podatkowy, powinny być naliczone odsetki za zwłokę – jednak, co należy podkreślić, tylko za okresy, w których zaliczki te były wymagalne.

Nie jest też prawdą, jak pisze organ odwoławczy, iż " na podstawie art. 53a Ordynacji podatkowej organ podatkowy dokonuje określenia wysokości odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji" (str. 4 uzasadnienia decyzji). Przepis ten podobnie, jak inne przywoływane przez organy podatkowe, w żadnym miejscu nie stanowi o naliczaniu przez organ podatkowy odsetek od zaliczek na dzień wydania decyzji. Zgodnie z art.53a Ordynacji podatkowej, jeżeli po zakończeniu roku podatkowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił zaliczek na podatek w całości lub w części, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Przepis art.53a Ordynacji podatkowej nie zmienia więc zasady, iż odsetki od zaległości, w tym od zaległych zaliczek na podatek, mogą być naliczane dopóty zaległości te istnieją. Odsetki od zaliczek na podatek powinny być zatem naliczane

za okres, w którym zaliczki te były wymagalne. Liczenie odsetek za zwłokę

od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek także za okres, kiedy zaliczki przestały być już wymagalne stanowi naruszenie przepisów art. 53 § 1 i 2 oraz art. 53 a Ordynacji podatkowej.

Sąd nie podzielił natomiast argumentów strony skarżącej o naruszeniu przepisów

art. 22 j ust. l pkt 3, art. 22 g ust. 17 oraz art. 22 h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz przepisów art. 180, art.197, art.198 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie Sąd uznał stanowisko organów podatkowych, iż budynek wzniesiony w 2001 roku

w Ł. przy ul. S. [...] nie może być uznany za środek trwały używany lub ulepszony.

Zgodnie z art.22 j ust.1 pkt 3 i ust.3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji. W przypadku budynków - za używane uznaje się takie, które przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, zaś za ulepszone, jeżeli przed wprowadzeniem tych budynków do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ich ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia "budynku". Zasadnie więc organy podatkowe odwołały się w tym zakresie do przepisu

art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz.1126 ze zm.), zgodnie z którym przez "budynek" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Cechą budynku – jako określonego składnika majątkowego - jest więc jego związek z gruntem. W przedmiotowej sprawie, na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Urząd Miejski w Ł. z dnia [...].06.1998 r.

Nr [...], wspólnicy Spółki "A" wznieśli na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. S. [...] budynek, który tam wcześniej nie istniał. Wspólnicy nie kupili więc budynku położonego na terenie B., lecz z wykorzystaniem elementów zlikwidowanego tam budynku, wznieśli budynek w Ł. Nieuprawniona jest teza, że budynek wzniesiony z materiałów pochodzących z rozbiórki staje się przez sam ten fakt budynkiem używanym.

Należy także zwrócić uwagę, iż zgodnie z art.22 j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, możliwość zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych dotyczy używanych lub ulepszonych środków trwałych, a także przyjętych do używania inwestycji

w obcych środkach trwałych. Za środki trwałe ustawodawca uznał składniki majątku (budynki, budowle, maszyny lub inne przedmioty), które zostały nabyte lub wytworzone przez podatnika we własnym zakresie, oraz są kompletne i zdatne do użytku – art. 22a ustawy. Wspólnicy Spółki "A" nie nabyli od firmy "B" z P. budynku kompletnego i zdatnego do użytku. W związku z prowadzoną na terenie Ł. inwestycją budowlaną, wspólnicy Spółki dokonali od tej firmy zakupu konstrukcji oraz usługi montażu hali wraz z kotłownią, ponosząc z tego tytułu wydatek w łącznej kwocie 195.491,80 zł. Nie można przyjąć, iż doszło w tym zakresie do nabycia środka trwałego, bowiem dopiero przeprowadzone dodatkowe prace i zużyte w tym celu materiały budowlane na kwotę 188.656,79 zł doprowadziły do zakończenia całej inwestycji – wytworzenia kompletnego i zdatnego do użytku składnika majątkowego. Słusznie zatem organy podatkowe przyjęły, iż budynek przy ul. S. [...] w Ł. jest środkiem trwałym wytworzonym przez wspólników Spółki "A", a nie środkiem trwałym przez nich nabytym. W konsekwencji nie można też się zgodzić z alternatywną argumentacją strony skarżącej, iż wspólnicy nabyli środek trwały, który został następnie ulepszony.

Uznając, iż przedmiotowy środek trwały został przez wspólników Spółki "A" wytworzony, za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące nieprzeprowadzenia przez organy podatkowe czynności dowodowych zmierzających do potwierdzenia, iż hala znajdująca się na terenie B. była tam wcześniej wykorzystywana przez okres co najmniej 60 miesięcy. Okoliczność ta nie stanowiła w rzeczywistości przedmiotu sporu. Organy podatkowe postawiły i uzasadniły tezę, iż wspólnicy Spółki "A" nie nabyli środka trwałego, lecz z wykorzystaniem używanych materiałów wytworzyli nowy środek trwały.

Nie kwestionowany był fakt, iż hala położona na terenie B. była tam wcześniej wykorzystywana.

W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego naruszenia przepisów art.53 § 1 i § 2 oraz art.53 a ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacji podatkowej, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy ponownym wydawaniu rozstrzygnięć w tej sprawie organy uwzględnią zawartą w niniejszym orzeczeniu ocenę prawną, co do zasad naliczania odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek.