Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 495/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

| | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

| |

UZASADNIENIE

E. M. w dniu [...] 2003 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. i otrzymała decyzję o uznaniu jej z tym dniem za bezrobotnego absolwenta.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w R., działając z upoważnienia Starosty Powiatu R., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez E. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] 2005 r.

W jej uzasadnieniu wskazał, iż z posiadanych przez organ administracji dokumentów wynika, iż strona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. w wyznaczonym terminie i w ciągu 5 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jednocześnie poinformował, iż uzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa w wyniku ponownej rejestracji.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła stwierdziła, iż nieprawdą jest, że nie stawiła się w Urzędzie w wyznaczonym terminie.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji zaakcentował, iż w oparciu o powołaną podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia, to jest art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia statusu bezrobotnego takiego bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia i następuje to na okres 90 dni. Skoro zatem strona w dniu [...] 2005 r. otrzymała wezwanie do stawienia się w dniu [...] 2005 r. o godzinie [...] w siedzibie firmy "A" w N. w sprawie jej zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie i pomimo prawidłowego doręczenia wezwania nie stawiła się tam, zgodnie ze wskazaną godziną to znaczy, że nie zgłosiła się i nie wypowiedziała się odnośnie przygotowanej dla niej propozycji pracy. Takie zachowanie jest zdaniem organu odwoławczego równoznaczne z odmową, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wyraziła niezadowolenie z otrzymanej decyzji, uznała ją za krzywdzącą i wniosła o jej uchylenie. Podniosła, iż wezwanie do jej stawiennictwa odebrała schorowana babcia, która nie jest domownikiem i mieszka na innej posesji. W związku z tym skarżąca uznała, iż nie otrzymała zawiadomienia w wyznaczonym terminie i dlatego stawiany jej zarzut niestawiennictwa jest bezpodstawny.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, bowiem przedstawione w skardze argumenty nie dotyczą nowych okoliczności sprawy oraz powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż domaga się zwrotu kosztów postępowania w wysokości [...],- zl., z tytułu zwrotu kosztów dojazdu do Sądu, Powiatowego Urzędu Pracy oraz sporządzenia pism procesowych. Dodatkowo wyjaśnił, iż babcia skarżącej - M. B. mieszka w N. przy ulicy [...] nr A, a skarżąca przy tej samej ulicy, ale pod numerem B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa.

Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej w skrócie ustawa p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem.

Stosownie zatem do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Problematyka związana ze statusem osoby bezrobotnej, jak również z jego utratą uregulowana została w obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwanej dalej ustawa o promocji zatrudnienia. Przepisy tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o zagadnieniach w niej zawartych.

Bezspornym w sprawie jest, iż skarżąca zarejestrowała się jako bezrobotna w dniu [...] 2003 r., to jest w czasie obowiązywania ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) i na podstawie przepisów tej ustawy przyznano jej status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji.

Stosownie zatem do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia skarżąca jako osoba bezrobotna była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, a zarazem zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia pełnym wymiarze czasu pracy. Nadto, była zobowiązana do stawiennictwa w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Poza sporem jest, iż skarżąca w dacie rejestracji została poinformowana o ciążących na niej obowiązkach, o czym świadczy złożony przez nią trzykrotnie podpis w karcie rejestracyjnej, karcie informacyjnej i oświadczeniu (akta administracyjne k-[...]).

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż skarżąca odmówiła bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji zatrudnienia w firmie "A" z siedzibą w jej miejscu zamieszkania, co dało w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, podstawę do pozbawienia jej statusu bezrobotnego na okres 90 dni. Organ ten zaznaczył, iż skarżąca w dniu [...] 2005 r. otrzymała wezwanie do stawienia się w dniu [...] 2005 r. o godzinie [...] w siedzibie firmy "A" w N. w sprawie jej zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie, ale pomimo prawidłowego doręczenia wezwania na jej adres zamieszkania w dniu [...] 2005 r., nie stawiła się tam.

Oznacza to, że nie zgłosiła się i nie wypowiedziała się odnośnie przygotowanej dla niej propozycji pracy, co jest równoznacznie z odmową, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia.

Odpowiednią pracą w myśl art. 2 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia jest zatrudnienie, czyli wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą (zob. art. 2 pkt 43 tej samej ustawy) lub inna praca zarobkowa, czyli wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (zob. art. 2 pkt 11 tej samej ustawy), które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan jego zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin.

Zdaniem Sądu, w zakresie zwrotu "odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" mieści się nie zgłoszenie się na wezwanie w celu jej przyjęcia. W związku z tym, organ odwoławczy miał prawo zastosować w sprawie sankcję określoną w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, bowiem skarżąca bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia propozycji zatrudnienia w firmie "A".

Podstawą zarzutów skargi skarżąca uczyniła kwestię prawidłowości doręczenia powołanego wezwania, które jej zdaniem, było wadliwe i skutkowało nie zawiadomieniem jej o terminie stawiennictwa do firmy "A" w N..

W tym miejscu przywołać należy zasady dokonywania doręczeń w toku postępowania administracyjnego, które zostały uregulowane w art. 30-49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na mocy art. 42 ust. 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W sytuacji, gdy adresat jest nieobecny, pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli te osoby podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 K.p.a.).

Z akt administracyjnych sprawy wynika bezspornie, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania Powiatowego Urzędu Pracy w R. z dnia [...] 2005 r. widnieje data odbioru – dzień [...] 2005 r. oraz podpis odbiorcy M. B., babci skarżącej, która jest osobą dorosłą (k- [...] akt administracyjnych). Tym samym, doręczenie tego wezwania zostało skutecznie dokonane w trybie doręczenia zastępczego w miejscu zamieszkania skarżącej, do rąk osoby dorosłej z zamiarem oddania go osobiście samej skarżącej, czym prawidłowo wypełniło dyspozycję art. 42 K.p.a.

Dodatkowo zauważyć trzeba, iż w postępowaniu administracyjnym, jak i cywilnym, prawne skutki są związane z doręczeniem pisma. Natomiast nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z jego treścią (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, W-wa 1977 r.). Trudno zatem zgodzić się z zarzutem skargi i twierdzeniem skarżącej, że wskutek odbioru przez babcię wezwania nie mogła się o nim dowiedzieć.

W tym stanie rzeczy nie można zarzutów skargi uznać za zasadne, bowiem skarżąca nie wykazała istnienia takich okoliczności, które uzasadniałyby brak jej winy w niestawieniu się w wyznaczonym dniu w firmie "A" w N., jak również z urzędu brak jest podstaw do uznania, iż babcia skarżącej odebrała wezwanie z zamiarem nie poinformowania o nim skarżącej. Tym samym nie można podanej przez skarżącą przyczyny odmowy przyjęcia w wyznaczonym terminie propozycji zatrudnienia uznać za uzasadnioną.

Jednocześnie Wojewoda [...] wyjaśnił rozpatrywaną sprawę w należyty sposób, co uzasadniało podjęcie w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia o utracie przez skarżącą na okres 90 dni statusu osoby bezrobotnej, stosownie do treści art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i znalazło wyraz w jego uzasadnieniu (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.).

W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd z urzędu nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.).

Reasumując, podjęte w sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie pomimo subiektywnych odczuć skarżącej należy uznać za prawidłowe, bowiem nie narusza ono prawa i tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia jej skargi, dlatego na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., należało ją oddalić, co orzeczono w sentencji.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej, złożonego na rozprawie, dotyczącego zwrotu kosztów postępowania wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 199 w związku z art. 200 i art. 209 ustawy p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, a ich zwrot przysługuje tylko w razie uwzględnienia skargi, a nie jej oddalenia.