Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3033/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art.95 ust.1
journal: Dz.U. 2017 poz 2126
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze - tekst jedn.
article: art.91 ust.1 i 4 i art. 101 ust.1
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
article: art.15 ust. 2 pkt 7 art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska,, sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Protokolant ref. staż. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. J. i Z. J. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 16 pkt 2 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki numer ew. [...] obręb [...], gmina [...] oraz numer ew.[...] obręb [...], gmina [...] wraz z załącznikiem graficznym w tym zakresie; 2. zasądza od gminy [...] na rzecz A. J. i Z. J., solidarnie 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skargą z [...] października 2018 r. A. i Z. J. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę z dnia [...].08.2015 r., nr [...] Rady Miejskiej w [...] zmienionego uchwałą Nr [...] z [...] czerwca 2018r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] -[...], obejmującego obręby: [...], powiat [...] i, woj. [...] - miejscowości [...], gmina [...], województwo [...], w odniesieniu do działki o nr ew. [...] obręb [...] i nr ew. [...] obręb [...] gm. [...], w zakresie § 16 pkt 2. Wnieśli ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych.

W skardze skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie: art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 1 oraz art. 6 w zw. z art. 28 u.p.z.p., art. 6 i art. 9 u.s.d.g., art. 125 P.o.ś. oraz art. 20, art. 22, art. 32 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na wyłączeniu w nieuzasadniony sposób możliwości eksploatacji przez skarżących udokumentowanego złoża kopalin na obszarze ich nieruchomości.

Skarżący wyjaśnili, że są właścicielami nieruchomości niezabudowanej tj. działki nr ew. [...] obręb [...] i nr ew. [...] obręb [...] gm. [...], na poparcie czego powołali akty notarialne, wraz z odpisem z księgi wieczystej.

Przed wniesieniem skargi skarżący; A. i Z. J. pismem, które wpłynęło w dniu [...].07.2018 r. wezwali Radę Miejską w [...] do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów prawa, tj. art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 1 oraz art. 6 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 i art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, art. 125 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 20, art. 22, art. 32 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na wyłączeniu w nieuzasadniony sposób możliwości eksploatacji przez skarżących udokumentowanego złoża kopalin na obszarze nieruchomości skarżących oraz innych przepisów wskazanych w uzasadnieniu wezwania. W wezwaniu tym skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej działek nr [...] obręb [...] i nr ewid. [...] obręb [...], gm. [...] w zakresie § 16 ust. 2 uchwały.

Rada Miejska w [...] przedstawiła swoje stanowisko w przedmiocie wezwania skarżących do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 z późn. zm.) w uchwale Nr [...] z dnia [...].08.2018 r. stwierdzając, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zasługuje na uwzględnienie,

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w sytuacji, gdy na danym terenie znajdują się udokumentowane złoża kopalin, dopuszczalne jest zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowień wykluczających możliwość ich eksploatacji (tj. zakazu wydobywania kopalin). Zdaniem skarżących, ujawnienie złoża w planie miejscowym oznacza obowiązek ukształtowania planu w sposób umożliwiający eksploatację kopalin, a nie w sposób, który niejako wyklucza możliwość eksploatacji danego złoża w przyszłości. Powołując się na poglądy doktryny wskazali, że ochrona złoża powinna być rozumiana jako zabezpieczenie danego złoża w celu podjęcia w przyszłości jego wydobycia.

Tymczasem w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano, że na przedmiotowych działkach przewiduje się przeznaczenie terenu pod zadrzewienia i zakrzewienia oraz zakaz wydobywania kopalin. Skarżący wnieśli o "wykreślenie z planu zagospodarowania przestrzennego zakazu wydobywania kopalin oraz wpisanie przeznaczenia terenu na kopalniany bądź tereny EK".

Skarżący wskazali, iż zmiany wprowadzone zaskarżoną uchwałą w stosunku do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego naruszają interes prawny skarżących poprzez ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na ich nieruchomościach i wykonywanie prawa własności w zakresie wydobywania złoża kopaliny. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z prawem, ingeruje w kompetencje organów koncesyjnych udzielających zezwoleń na wydobywanie kopalin, ogranicza działalność planistów gminnych.

Skarżący podnieśli, że stosownie do art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (dalej w skrócie: "P.g.g."), udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa.

W związku z powyższym, zdaniem Skarżących, ujawnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu wydobywania kopalin skutkuje ograniczeniami w zakresie wykorzystania nieruchomości w celu zabezpieczenia złóż przed zagospodarowaniem w sposób wykluczający podjęcie wydobycia w przyszłości. Ujawnienie złoża w planie miejscowym tak jak w realiach niniejszej sprawy oznacza zakaz eksploatacji kopalin.

Zdaniem Skarżących zakaz wydobywania kopalin stoi w sprzeczności z podstawowym celem jakiemu służyć ma ujawnienie złóż kopalin w miejscowym planie a tym samym narusza ustalenia art. 95 ust. 1 P.g.g.

Zdaniem skarżących, ujawnienie złoża w planie miejscowym oznacza obowiązek ukształtowania planu w sposób umożliwiający eksploatację kopalin.

Zdaniem Skarżących, nie jest dopuszczalne takie ukształtowanie planu, które niejako odgórnie wyklucza możliwość eksploatacji danego złoża w przyszłości. Takie postępowanie nie miałoby bowiem nic wspólnego z ochroną tego złoża, które - jak wykazano powyżej - powinno być interpretowane jako zabezpieczenie danego złoża w celu podjęcia w przyszłości jego wydobycia. Podobne opinie przeważają w doktrynie. Zdaniem komentatorów, obowiązek wprowadzenia złóż do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza takie ukształtowanie tego planu, które zapewnia ochronę złoża, w tym jego dostępność dla eksploatacji w przyszłości (por. "Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz", Hubert Schwarz, tom !, wyd. drugie, Wrocław 2013, str. 513-514).

Zdaniem Skarżących zmiana zakresu korzystania wynikająca z ustaleń planu miejscowego jest wyrazem niedopuszczalnej przez ustawodawcę ingerencji w korzystanie z nieruchomości. Uchwalony plan miejscowy ogranicza wykonywanie prawa własności.

W ocenie skarżących uniemożliwienie wydobywania kopalin na nieruchomości stanowi poważne naruszenie przepisów prawa oraz w sposób istotny i niebudzący wątpliwości narusza indywidualny interes prawny. Podstawową zasadą demokratycznego państwa prawnego jest ochrona własności, wskazana w art. 20 oraz art. 64 Konstytucji RP, a których dalszą emanację stanowi art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym prawo własności nie może być wykonywane w sposób nieograniczony, lecz musi uwzględniać przepisy ustaw, zasady współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarcze przeznaczenie rzeczy. Gminie [...] nie przysługuje zatem nieograniczone władztwo planistyczne. Przeznaczenie terenu pod zadrzewienia i zakrzewienia oraz zakaz wydobywania kopalin stoi w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tych gruntów, skutkuje tym samym niemożnością czerpania z nich realnych korzyści.

Wprowadzenie w planie miejscowym ograniczeń w zakresie przyszłej eksploatacji złóż kopalin sprzeczne jest również z art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęcie takich ustaleń projektu planu w znaczący sposób ogranicza, a nawet może prowadzić do całkowitego braku możliwości eksploatacji złoża położonego w granicach planu zagospodarowania przestrzennego, co stoi w sprzeczności nie tylko do art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) ale również z zapisami ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz.U. Nr 97, poz. 1051).

Ponadto zgodnie z ustawą z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. Nr 97, poz. 1051) złoża kopalin stanowią strategiczne zasoby naturalne kraju, które należy użytkować zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Wobec powyższego ograniczenia i zakazy eksploatacji złóż wprowadzone ustaleniami skarżonej uchwały naruszają przepisy wyżej przytoczonych aktów prawa, tj.: Prawa ochrony środowiska, Prawa geologicznego i górniczego.

Wreszcie skarżący wskazali, że powyższa uchwała w zaskarżonym zakresie była już poddana kontroli sądowej. Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 884/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność §16 pkt.2 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr ew. [...] obręb [...] ( wyrok jest prawomocny).

W odpowiedzi na skargę gmina [...] wniosła o jej oddalenie.

W swoim stanowisku organ podniósł, że w dacie podejmowania skarżonej uchwały, tj. w dniu [...].08.2015 r. działka oznaczona w ewidencji gruntów nr [...] w obrębie [...] położona była częściowo na terenie przeznaczonym pod złoża surowców udokumentowanych, częściowo pod uprawy rolne bez prawa zabudowy, działka nr ewid. [...] obręb [...], położona była na terenie przeznaczonym pod złoża surowców udokumentowanych co wykazane zostało w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].12.2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] z dnia [...].02.2004 r.).

Przeznaczenie działek w obowiązującym od 2015r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].08.2015 r. to tereny zadrzewień i zakrzewień oznaczone symbolem Z10.

Powołując się na przepis art. 95 ust.1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, organ wywiódł, że powyższa ustawa nie nakłada na organ sporządzający plan obowiązku przeznaczenia terenów udokumentowanych złóż kopalin na tereny górnicze w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a jedynie wskazania granic tych obszarów, co w zaskarżonej uchwale zostało uczynione.

Jednocześnie organ podkreślił fakt, że skarżący nabyli przedmiotowe nieruchomości w dniu [...].05.2017r. i w dniu [...].12.2017r., czyli około 2 lata p[o wejściu w życie zaskarżonej uchwały, zatem skarżący mieli świadomość i doskonale znali ich przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania. Zatem w niniejszej sprawie występuje nieci odmienna sytuacja niż w uprzednio rozpatrywanej sprawie dotyczącej sąsiedniej działki nr [...] w obrębie [...], z uwagi na fakt, iż w dacie wejścia w życie miejscowego planu skarżący byli już właścicielami działki nr [...] w [...], a w rozpatrywanej sprawie nie byli właścicielami tych nieruchomości.

Jednocześnie organ podniósł, że zaskarżona uchwała była przedmiotem nadzoru ze strony Wojewody [...], który nie dopatrzył się uchybień w przyjętych uregulowaniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej określana jako "P.p.s.a."). Po myśli art. 147 § 1 powyższej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. uchwała rady gminy sprzeczna z prawem w sposób istotny jest nieważna. W rozpoznawanej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest uchwała w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd uwzględnić musiał również regulację szczególną zawartą w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którą nieważność aktu powoduje naruszanie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały).

Skarga została wniesiona z powołaniem się na przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd obowiązany był zatem sprawdzić, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki, które zgodnie z treścią tego przepisu, warunkują kontrolę zaskarżonej uchwały w aspekcie merytorycznym. Dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego, konieczne jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, a także wykazanie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Tylko podmiot spełniający oba wskazane warunki posiada legitymację do zaskarżenia uchwały organu gminy.

W ocenie Sądu skarżący, jako współwłaściciele działki nr ewid. [...] obręb [...] i nr ewid. [...] obręb [...], gm. [...], które są położone na obszarze objętym przepisami zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w [...], posiadają interes prawny w kwestionowaniu ustaleń tej uchwały. Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą z [...].12.2003 r. nr [...] (karta 115 materiałów planistycznych) przedmiotowe działki położone były na terenie "złoża surowców udokumentowanych", natomiast na mocy kwestionowanego w skardze § 16 pkt 2 przedmiotowej uchwały znalazły się one w obszarze objętym zakazem wydobywania kopalin. Nastąpiła zatem zmiana w planowanym sposobie zagospodarowania ww. działek.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy brzmienia § 16 pkt 2 uchwały w zakresie oceny prawnej dopuszczalności wprowadzenia na mocy tego przepisu do miejscowego planu "zakazu wydobywania kopaliny" odnośnie do obszarów udokumentowanych złóż kopalin.

Jedną z zasad sporządzenia planu, na które wskazuje art. 28 ust. 1 u.p.z.p., jest wynikająca z art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. reguła nakazująca uwzględniać w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych.

Odrębnym przepisem w rozumieniu art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. jest art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 2126 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.g.g." Przepis ten stanowi, że udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Powyższe unormowania statuują podstawową zasadę ochrony takich elementów środowiska, jak kopaliny.

W orzecznictwie podkreśla się, że skutkiem ujawnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy złóż kopalin mogą być ograniczenia w zakresie wykorzystania nieruchomości (np. zakaz zabudowy budynkami mieszkalnymi) w celu zabezpieczenia złóż przed zagospodarowaniem w sposób wykluczający podjęcie wydobycia w przyszłości. W wyroku z dnia 13 listopada 2012 r. (sygn. akt II OSK 2443/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można w treści p.g.g. upatrywać podstawy prawnej do wprowadzenia w planie miejscowym ograniczeń dla przyszłej eksploatacji górniczej, wręcz przeciwnie, przepisy tej ustawy nakazują uwzględnienie w planie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. Podobnie w wyrokach z dnia 10 stycznia 2018r. ( II OSK 356/17 opubl. w CBOSA) i 1 grudnia 2012r. ( II OSK 2323/15 opubl. w CBOSA ) NSA uznał, że kierunki zagospodarowania danego terenu powinny uwzględniać istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja w przyszłości. Analiza przytoczonych przepisów oraz orzecznictwa prowadzi do wniosku, że prawidłowa ochrona stwierdzonych złóż kopalin na gruncie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna tak kształtować warunki zagospodarowania terenu, aby stworzyć możliwość ich eksploatacji w przyszłości.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela także argumentację zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.08.2016r. sygn. akt IV SA/Wa 884/16, który rozpatrywał skargę skarżących na ww. uchwałę w odniesieniu do działki nr [...] obręb [...] gm. [...].

Zdaniem Sądu, nie jest dopuszczalne takie ukształtowanie planu, które niejako odgórnie wyklucza możliwość eksploatacji danego złoża w przyszłości, z powołaniem się na "ochronę złoża", bez wystarczających uwarunkowań prawnych ku temu.

Wreszcie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę , z uwagi na tożsamość problemu prawnego niniejszej sprawy z istotą sporu rozstrzyganego w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 884/16, podziela stanowisko iż organ gminy w odniesieniu do wskazanych nieruchomości przekroczył granice władztwa planistycznego i naruszył prawo własności skarżących.

Prawo własności, na które powołuje się skarżący, jest prawem zagwarantowanym konstytucyjnie (art. 64 Konstytucji RP), a jego ograniczenie jest możliwe tylko ustawą, a więc np. u.p.z.p., czy ustawą z dnia 16.10.1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079, ze zm.). Organ nie powołał jednak wystarczających i udokumentowanych podstaw do wprowadzenia przedmiotowego zakazu, a uzasadnienie do przedmiotowej uchwały w ogóle nie odnosi się do zmiany przeznaczenia ww. nieruchomości stanowiących własność skarżących. Zakaz wydobywania kopalin nie wynika również z treści stanowisk wyspecjalizowanych organów, które formułowane były w toku procedury planistycznej. Z przedłożonej dokumentacji nie wynika zatem, aby ograniczenie prawa własności było "konieczne".

Natomiast w odniesieniu do stanowiska organu, że skarżący nabyli przedmiotowe nieruchomości około 2 lata po wejściu w życie skarżonej uchwały, mieli zatem świadomość i doskonale znali ich przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania, co powinno skutkować oddaleniem skargi, Sąd nie podziela zasadności tego stanowiska.

W orzecznictwie oraz doktrynie jest zgodnie podzielany pogląd, że nowy właściciel, jako następca prawny wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym wynikające z uprawnień o jakich mowa w art.101 ust.1 u.s.g. W tej sytuacji nie ma znaczenia okoliczność, że uchwała w przedmiocie planu weszła w życie przed nabyciem nieruchomości przez jej aktualnego właściciela. W związku z tym aktualny właściciel nieruchomości posiada legitymację do wniesienia skargi pod warunkiem, że dotychczasowy właściciel nie skorzystał z uprawnienia do zaskarżenia uchwały, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości ( vide wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt II SAS/Gd 714/17).

W tej sytuacji nie ma znaczenia dla uznania zasadności skargi okoliczność, że skarżący nabyli własność ww. nieruchomości po dacie wejścia w życie kwestionowanych przepisów prawa miejscowego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt I sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia zwrotu poniesionych kosztów postępowania ma podstawę w art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.( pkt.2 wyroku).