Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 420/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy; III. odmówić zawieszenia postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...].

Powyższym postanowieniem Kolegium umorzyło postępowanie wszczęte wniesionym przez skarżącego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa dotyczącym niezałatwienia przez Kolegium podania strony z dnia 14 stycznia 2014 r.

W postanowieniu zawarte zostało pouczenie, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.

W skardze skarżący zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowego oraz przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi o zakresie kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg m.in. na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 2 i pkt 3 powołanego przepisu).

Zaskarżone do Sądu postanowienie niewątpliwie nie należy do żadnej z kategorii wymienionych wyżej postanowień. Zostało ono bowiem wydane na podstawie art. 123 k.p.a., stanowiąc odpowiedź na wezwanie wystosowane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Postanowienie to ma ściśle procesowy charakter – nie rozstrzyga zaś sprawy co do istoty. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Nie jest to również inny, niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a., akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego jest zamknięty i nie ulega wątpliwości, że nie obejmuje zaskarżonego postanowienia.

W tej sytuacji wniesiona w niniejszej sprawie skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia.

Z kolei, z przepisu art. 247 p.p.s.a. wynika, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Za skargę oczywiście bezzasadną uważa się także skargę podlegającą odrzuceniu.

W związku z tym na podstawie cytowanego przepisu prawa należało oddalić wniosek skarżącego o udzielenie pomocy prawnej.

Brak również podstaw do zawieszenia postępowania sądowego zgodnie z żądaniem skargi. Omówiona sprawa ma bowiem samoistny charakter i nie wiąże się z jakimkolwiek postępowaniem prowadzonym z inicjatywy procesowej skarżącego. Przepisy art. 56 i art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nie mają tu zastosowania.

Z tego względu należało odmówić zawieszenia postępowania sądowego w sprawie określonej w sentencji postanowienia.