Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 668/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 64b § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Brygida Myszyńska – Guziur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze sprzeciwu M. S. od decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 12 czerwca 2023 r., znak: IF-VII.7840.8.14.2023.IT w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

M. S. (dalej jako "strona", "wnosząca sprzeciw", "inwestor"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sprzeciw od decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 12 czerwca 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W wyniku rozpoznania wniosku strony z dnia 27 marca 2023 r. (data wpływu do organu) decyzją z dnia 19 kwietnia 2023 r., Starosta Janowski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił M. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego

z przyłączem energetycznym, wodociągowym oraz studnią, w terenach zabudowy zagrodowej oznaczonych na planie symbolem - MR, na działce nr ewid. gruntów [...] położonej w miejscowości W., gm. G. Organ I instancji stwierdził, że złożony przez inwestora projekt jest kompletny, zgodny z obowiązującymi przepisami oraz z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. przyjętego przez Radę Gminy uchwałą z dnia 30 grudnia 2003 r. nr XI/71/03.

Od ww. decyzji, w dniu 5 maja 2023 r. odwołali się K. C. oraz D. C. reprezentowany przez J. C. Strony postępowania zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: art. 35 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023, poz. 682 ze zm. – dalej jako "P.b.") poprzez brak sprawdzenia zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji poprzez nieuwzględnienie zapisów planu miejscowego dotyczących wskaźnika powierzchni całkowitej budynku wielorodzinnego do powierzchni terenu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji Wojewoda Lubelski decyzją

z dnia 12 czerwca 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Wojewoda wskazał, że przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę są roboty budowlane związane z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości W., gmina G. zlokalizowanego w granicy z działką nr [...].

Wskazano również, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy G. przyjętym uchwałą Rady Gminy z dnia 30 grudnia 2003 r., nr XI/71/03, ze zmianami, działka inwestycyjna zlokalizowana jest w terenach zabudowy zagrodowej oznaczonych symbolem MR. Zgodnie z § 3.1 pkt 3 ustaleń ogólnych ww. planu miejscowego, dopuszcza się z zastrzeżeniem ust. 4, jedynie inwestowanie zgodne z ustalonym w niniejszej uchwale przeznaczeniem (funkcją) oraz zasadami zabudowy i zagospodarowania poszczególnych terenów - oznaczonych na rysunku planu odrębnymi symbolami i wyodrębnionych za pomocą linii rozgraniczających. Plan miejscowy dopuszcza również lokalizację budynków i budowli w odległości 1,5 m od granicy działki lub w granicy działki (§ 3.1 pkt 8 planu miejscowego). Sposób zagospodarowania terenów zabudowy zagrodowej oznaczonych w planie symbole MR określony został w § 5 ust. 10 uchwały Rady Gminy

z dnia 27 sierpnia 2018 r., nr XXXVI/206/2018 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. Zgodnie

z ww. przepisami na terenach tych dopuszcza się zabudowanie łącznie do 50% powierzchni działki oraz wprowadza się obowiązek zapewnienia możliwości zlokalizowania co najmniej jednego garażu lub miejsca do parkowania na każdej działce. Dla zabudowy mieszkaniowej ustalono następujące wymogi:

- wysokość do 2 kondygnacji, z których drugą stanowi poddasze użytkowe;

- wysokość kalenicy do 10 m od poziomu terenu;

- dach o symetrycznych połaciach, nachylonych pod kątem 60÷100% z dopuszczeniem naczółków, lukam itp.

Zgodnie z § 5 ust. 10 lit. e miejscowego planu zagospodarowania na terenach MR dopuszcza się realizację zabudowy letniskowej lub jednorodzinnej z prawem wydzielenia działki.

Następnie Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie zamierzeniem inwestora jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwukondygnacyjnego (druga kondygnacja stanowi poddasze użytkowe), o wysokości w kalenicy 7,33 m

z dachem symetrycznym o nachyleniu 90%. Projektowany budynek będzie miał powierzchnię 70 m2, co stanowi ok. 6,9 % powierzchni całkowitej działki.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zasady lokalizacji budynku względem granicy działki normuje z kolei § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.).

Wojewoda wskazał, że § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia odwołuje się do zapisów planu miejscowego, a zgodnie z ww. § 3.1 pkt 8 planu miejscowego dopuszcza się lokalizację budynków i budowli w odległości 1,5 m od granicy działki lub w granicy działki. Dodatkowo podkreślono, że działka inwestycyjna ma szerokość ok. 10 m, a więc budowa budynku w granicy działki możliwa jest również przez wzgląd na zapisy § 12 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Organ odwoławczy wskazał także, że w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym przewidziano rozwiązania w zakresie należytego zabezpieczenia pożarowego planowanej inwestycji. Od strony działki skarżących zaprojektowano wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI60. Pokrycie dachowe ma zostać wykonane z materiałów niepalnych, nierozprzestrzeniających ognia. Zwrócono uwagę, że projekt budowlany nie zawiera analizy zacieniania działki sąsiedniej. Zgodnie z § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. Wskazano, że jak wynika z projektu zagospodarowania planowany budynek położony będzie na południowy wschód względem budynku istniejącego na działce nr [...]. Mając na uwadze powyższe oraz znając pozorną wędrówkę słońca stwierdzono, że jedynie w godzinach porannych istnieje prawdopodobieństwo zacieniania budynku na działce [...]. W pozostałej części dnia planowany budynek będzie rzucał cień na niezabudowaną część działki sąsiedniej. Planowana inwestycja nie narusza zatem § 60 rozporządzenia, gdyż www. godzinach 700-1700 pokoje mieszkalne budynku zlokalizowanego na działce nr [...] będą miały zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny.

W związku z powyższym jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił usytuowanie budynku na działce budowlanej bezpośrednio przy granicy, a jednocześnie z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ani z przepisów odrębnych nie wynikają inne ograniczenia dla takiego usytuowania budynku, zdaniem Wojewody niedopuszczalne byłoby ograniczenie inwestorowi prawa do zabudowy swojej nieruchomości w granicy z nieruchomością sąsiednią. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja zgodna jest z ww. przepisami oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania gminy G.

Podstawą uchylenia przez Wojewodę decyzji organu I instancji było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przedłożony przez inwestora projekt jest niekompletny

i narusza przepisy art. 35 ust. 1 pkt 4a P.b.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie projekt budowlany w zakresie architektonicznym został opracowany przez mgr inż. arch. T. S. (nr uprawnień .[...]), a adaptowany przez Z. N. (nr uprawnień [...]). Podano, że zgodnie z załączonym na podstawie art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b. oświadczeniem Z. N. opracował projekt budowlany zgodnie

z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej w zakresie branży architektonicznej (nr uprawnień [...]) oraz w zakresie branży konstrukcyjno-budowlanej (nr uprawnień [...]). Wyjaśniono, że zgodnie ze stwierdzeniem przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej

w budownictwie wydanym przez Urząd Wojewódzki w Tarnobrzegu z dnia 19 stycznia 1987 r., znak: [...], Z. N. posiada uprawnienia m. in. do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków. Z powyższego zdaniem Wojewody wynika, że Z. N. posiada, uprawnienia konstrukcyjno-budowlane z dopuszczeniem do sporządzania projektów w zakresie uprawnień architektonicznych w tym do adaptacji projektów typowych. Jednak projektant przedstawił zaświadczenie wpisu do Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, brak jest natomiast zaświadczenia o wpisie do Izby Architektów.

Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust.1 pkt 4a P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno- budowlanej sprawdza m. in. przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego. Mając na uwadze powyższe w ocenie Wojewody Z. N. na podstawie złożonych dokumentów nie posiada uprawnień do sporządzania projektu w branży architektonicznej.

W związku z powyższym Wojewoda uchylając decyzje organu I instancji stwierdził, że Starosta Janowski powinien ponownie przeanalizować materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie i w sposób należyty wyjaśnić zakres posiadanych uprawnień przez Z. N.

Wojewoda Lubelski wyjaśnił, że nie mógł uchylić decyzji w całości i orzec co do istoty sprawy (zgodnie z art. 138 §1 ust. 2 k.p.a.), z uwagi na określoną stosownymi przepisami właściwość organów (gdzie określone są kompetencje Wojewody Lubelskiego jako organu I instancji w stosunku do określonych inwestycji —art. 82 ust. 3 P.b.) i możliwość naruszenia instancyjności postępowania, oraz ze względu na treść art. 138 § 4 k.p.a.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją w sprzeciwie do tut. Sądu M. S. zarzuciła naruszenie art. 7 , art. 7a, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a.

Strona wyjaśniła, że dokumentacja budowlana opracowana została przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w branży konstrukcyjno - budowlanej oraz architektonicznej wydane przez Wojewodę Tarnobrzeskiego w dniu 19 stycznia 1987 roku Nr [...]. Podkreśliła, że zgodnie z obowiązującym stanem prawnym osoby które uzyskały uprawnienia budowlane w zakresie rozwiązań architektonicznych w ograniczonym zakresie przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie mają obowiązku przynależności do Izby Architektów. Strona wskazała, że takie stanowisko wskazał w swojej analizie Prezes Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2014 r. Zdaniem strony Wojewoda Lubelski nie do końca przeprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a. tj. art.7.

Do sprzeciwu zostało załączone pismo Prezesa Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2014 r.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw (sprzeciw od decyzji). Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Analiza przepisów działu III i rozdziału 3a p.p.s.a. wskazuje, że wprowadzenie instytucji sprzeciwu do procedury sądowoadministracyjnej miało na celu uproszczenie postępowania przed sądami administracyjnymi i przyspieszenie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (tzw. decyzji kasacyjnych).

Zgodnie z niebudzącym wątpliwości brzmieniem art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której stanowi art. 138 § 2 k.p.a. (por. m. in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 2345/21, wyrok NSA z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 959/21). Oznacza to, że sąd ocenia jedynie, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Taką wykładnię przepisu wspiera również art. 151a § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.

Decyzja kasacyjna wydana w tym trybie jest rozstrzygnięciem procesowym, nie kształtuje stosunku materialnoprawnego i stanowi przeszkodę do jego kształtowania, gdyż następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Stwierdzenie braku istotnych ustaleń faktycznych uniemożliwia akt subsumpcji do konkretnego przepisu prawa materialnego określającego prawa i obowiązki stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. I OSK 707/18 i cytowane tam orzecznictwo).

W konsekwencji powyższych rozważań należy stwierdzić, że sąd dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i co do zasady nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia. Należy zauważyć, że to skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowej wykładni i zastosowania przez organ zarówno prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Co do zasady sąd rozpoznając sprzeciw nie dokonuje wykładni prawa materialnego.

Wymaga podkreślenia, że art. 64e p.p.s.a. w sposób istotny zawęża zakres kontroli sądowoadministracyjnej, sprowadzając ją jedynie do badania przesłanek warunkujących wydanie decyzji zgodnie z art. 138 k.p.a. (por. wyrok z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 509/19). Skoro Sąd bada wyłącznie czy zaszły podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, to może ona zostać uchylona tylko wówczas, gdy nie istniały podstawy do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw jest środkiem zaskarżenia skierowanym ściśle przeciwko uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

W ocenie Sądu zaskarżona sprzeciwem decyzja kasatoryjna wydana przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza art. 138 § 2 k.p.a.

Podstawą uchylenia przez Wojewodę decyzji organu I instancji było stwierdzenia, że Z. N. nie przedstawił zaświadczenia o wpisie do Izby Architektów. Zdaniem Sądu organ odwoławczy oceniając sporny projekt budowalny i załączone do niego dokumenty projektanta Z. N. nie dokonał analizy przepisów art. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 551) w zw. z art. 14 P.b.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa Izba architektów zrzesza osoby, które:

posiadają uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą - Prawo budowlane";

2) posiadają uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń lub uprawnienia w zakresie odpowiadającym zakresowi tej specjalności uzyskane przed dniem wejścia w życie ustawy - Prawo budowlane;

3) są obywatelami państw członkowskich, którzy nabyli kwalifikacje zawodowe do wykonywania działalności w budownictwie, równoznacznej wykonywaniu samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dziedzinie architektury, odpowiadające wymaganiom określonym w pkt 1 i 2 oraz posiadają odpowiednią decyzję o uznaniu kwalifikacji zawodowych.

Natomiast w myśl ust. 2 art. 5 ww. ustawy Izba inżynierów budownictwa zrzesza osoby, które:

1) posiadają uprawnienia budowlane w specjalnościach, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2-4 ustawy - Prawo budowlane;

2) (uchylony);

3) posiadają uprawnienia budowlane w zakresie odpowiadającym zakresowi specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zakresie określonym w art. 14 ust. 3 pkt 2-4 tej ustawy, lub specjalności, o których mowa w pkt 1, uzyskane przed dniem wejścia w życie ustawy - Prawo budowlane;

4) są obywatelami państw członkowskich, którzy nabyli kwalifikacje zawodowe do wykonywania działalności w budownictwie, równoznacznej wykonywaniu samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, odpowiadające wymaganiom określonym w pkt 1 i 3 oraz posiadają odpowiednią decyzję o uznaniu kwalifikacji zawodowych.

W związku z powyższym członkami izby architektów powinny być osoby posiadające uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej we wszystkich rodzajach i zakresach, czyli zarówno architekci, jak i inżynierowie budownictwa legitymujący się uprawnieniami do:

1) projektowania bez ograniczeń i w ograniczonym zakresie,

2) kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń i w ograniczonym zakresie,

3) do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń i w ograniczonym zakresie uzyskane na podstawie przepisów ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane – czyli po 1.01.1995 r.

Dodatkowo członkami izby architektów powinny być osoby mające uprawnienia

w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń (architekci) oraz

w zakresie odpowiadającym takim uprawnieniom uzyskane przed dniem wejścia w życie ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane – czyli przed 1.01.1995 r. Jest to grupa osób, które były członkami tej izby od początku istnienia samorządu zawodowego architektów.

Z kolei, członkami izby inżynierów budownictwa powinny być trzy grupy osób,

a mianowicie osoby:

1) posiadające uprawnienia budowlane we wszystkich zakresach w specjalności:

a) konstrukcyjno-budowlanej

b) inżynieryjnej:

– mostowej,

– drogowej,

– kolejowej w zakresie kolejowych obiektów budowlanych,

– kolejowej w zakresie sterowania ruchem kolejowym,

– hydrotechnicznej,

– wyburzeniowej;

c) instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń:

– telekomunikacyjnych,

– cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych,

– elektrycznych i elektroenergetycznych

– uzyskane na podstawie przepisów ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane – czyli po 1.01.1995 r.;

2) posiadające uprawnienia budowlane odpowiadające zakresowi specjalności,

o których mowa w pkt I uzyskane przed dniem wejścia w życie ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane – czyli przed 1.01.1995 r.

3) posiadające uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej odpowiadające uprawnieniom:

a) do projektowania w ograniczonym zakresie,

b) do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń,

c) do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie uzyskane przed dniem wejścia w życie ustawy z 7.07.1994 r. – Prawo budowlane – czyli przed 1.01.1995 r.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że Z. N. uzyskał uprawnienia przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane tj. przed 1 stycznia 1995 r. W związku z powyższym dla rozstrzygnięcia co do obowiązku przynależności ww. do Izby Architektów i przedłożenia stosowanego zaświadczenia kluczowe jest dokonanie przez organ odwoławczy analizy powołanych przepisów ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa. Wojewoda w swojej decyzji nie wiązł pod uwagę wskazanych unormowań prawnych. W ocenie Sądu dopiero ustalenie w sposób jednoznaczny, że Z. N. jest zobowiązany do przynależności do Izby Architektów by opracowany przez niego w niniejszej sprawie projekt budowlany był zgodny z obowiązującymi przepisami może stanowić podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda zobligowany będzie do przeprowadzenia postępowania w zakresie kwestii budzących jego wątpliwości, a następnie do wydania rozstrzygnięcia stosownie do jego wyników.

W związku z powyższym Sąd był zatem zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.