Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 896/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2031
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania  i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 roku nr [...]; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego Z. N. kwotę 667 (sześćset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 roku nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Z. N., reprezentowanego przez pełnomocnika adw. A. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], uchylającej w części decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], uchylającą w części i rozstrzygającą w tym zakresie co do istoty oraz utrzymującą w mocy w pozostałej części decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na budowie obwodnicy wschodniej miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] na terenie miasta [...] i gmin: [...], [...] - powiat [...] oraz na terenie miasta [...] i gmin: [...], [...], [...] - powiat [...], województwo [...], i orzekającej w tym zakresie o istocie sprawy, - utrzymał ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015r. w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku G., decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. orzekł o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na budowie obwodnicy wschodniej miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] na terenie miast [...] i gmin: [...],[...]- powiat [...] oraz na terenie Miasta [...] i gmin: [...], [...], [...] - powiat [...], województwo [...]. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji zostały wniesione odwołania do Ministra Infrastruktury. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], Minister Infrastruktury uchylił w części decyzję Wojewody [...] i orzekł w tej części co do istoty sprawy oraz utrzymał w mocy ww. decyzję w pozostałym zakresie.

W trakcie prowadzonego przez Ministra Infrastruktury postępowania odwoławczego wpłynęło do organu pismo podpisane przez Z. z dnia 12 września 2008 r., w którym inwestor wniósł o przeprowadzenie z urzędu postępowania, w celu uzupełnienia załączników nr 1 i nr 2 do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., zawierających mapy z zaznaczonymi linami rozgraniczającymi teren inwestycji oraz mapy z projektami podziałów nieruchomości wraz z wykazami zmian danych ewidencyjnych. W ww. piśmie inwestor poinformował, iż z przyczyn niezależnych od niego, jak również i wykonawcy, w maju 2008 r. we właściwych miejscowo urzędach gmin zostały wydane decyzje zatwierdzające podziały działek nr [...] i [...] w obrębie [...] gmina [...], nr [...] w obrębie [...] gmina [...], nr [...] w obrębie [...] gmina [...] oraz [...] w obrębie [...] gmina [...]. Dla działek nr [...] i [...] (w obrębie [...]) oraz nr [...] (w obrębie [...]) zostały wykonane mapy z projektami podziału nieruchomości, które następnie zostały przyjęte do zasobu Powiatowego Zarządu Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości [...] w dniu 9 stycznia 2008r. Co więcej, podziały zatwierdzone przez wójtów gmin zostały zgłoszone do wykonania po 9 stycznia 2008 r., a mimo to nie zostały wykonane z uwzględnieniem projektów podziałów nieruchomości, zatwierdzonych decyzją Wojewody [...].

Podobnie dla działki nr [...] (w obrębie [...]) wykonano mapę z projektem podziału nieruchomości, która została przyjęta do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] w dniu 23 stycznia 2008 r. Podziały zatwierdzone przez wójta gminy zostały również zgłoszone do wykonania po 23 stycznia 2008 r., a mimo to nie zostały wykonane z uwzględnieniem podziałów, zatwierdzonych decyzją Wojewody [...].

Geodeci, którzy wykonali podziały zatwierdzone przez wójtów gmin nie zostali poinformowani o wykonanych projektach podziału nieruchomości dla ww. działek. Ww. działki nie zostały uwidocznione na mapach z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (załącznik nr 1 do decyzji Wojewody [...] Nr [...]).

Ponadto inwestor poinformował, że dla obrębów [...] i [...] gmina [...] do decyzji załączono wykazy zmian danych ewidencyjnych (część składowa załącznika nr 2 do decyzji), które w części dotyczącej powierzchni nowo wydzielonych działek są niezgodne ze stanem przedstawionym na mapach z projektami podziałów nieruchomości. Ponadto wykaz zmian danych ewidencyjnych (część składowa załącznika nr 2 do decyzji) w gminie [...] obręb [...] dla działki nr [...] obarczony jest oczywistą omyłką dotyczącą nowych numerów działek.

W związku z powyższym inwestor – G. działając poprzez Z. - wniósł o włączenie do załącznika nr 1 decyzji map z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji dla obrębów [...], [...], [...] i [...] zgodnych ze stanem faktycznym, włączenie do załącznika nr 2 decyzji map z projektami podziałów (z załącznikiem w postaci wykazów zmian danych ewidencyjnych) dla obrębów [...], [...] oraz [...] zgodnych ze stanem faktycznym oraz włączenie do decyzji wykazów zmian danych ewidencyjnych (część składowa załącznika nr 2 do decyzji) dla obrębów [...], [...] i [...] zgodnych ze stanem faktycznym i stanem uwidocznionym na mapach z projektami podziału. W związku z tym inwestor wniósł również o uchylenie decyzji Wojewody [...] nr [...] w części załącznika nr 2 do decyzji dla obrębu [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz o uchylenie w załączniku nr 1 decyzji rysunków nr 2.1, 2.2, 2.10 i 2.13.

Minister Infrastruktury, po przeanalizowaniu otrzymanych nowych dokumentów oraz dokumentacji przekazanej przez Wojewodę [...], stwierdził, że istotnie występują między nimi różnice, wskazane w piśmie inwestora. Organ uznał więc, mając na względzie przepisy art. 7 i 77 kpa, że konieczne jest dokonanie zmian w załącznikach do decyzji Wojewody [...] Nr [...] oraz w jej sentencji, ponieważ decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stanowi podstawę do dokonania zmian w katastrze nieruchomości oraz w księgach wieczystych, w związku z czym nie powinna zawierać nieaktualnych zapisów, dotyczących numerów działek ewidencyjnych.

Powyższa decyzja Ministra Infrastruktury została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt: IV SA/Wa 361/09, oddalił skargę na ww. decyzję Ministra Infrastruktury a następnie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1555/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku.

W dniu 15 marca 2011 r. inwestor – G. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o podjęcie działań zmierzających do sprostowania powierzchni nowo wydzielonych działek o nr [...]; [...]; [...]; [...]; [...] i [...] obręb [...], gmina [...], uzasadniając go nieprawidłowym przyjęciu granic nieruchomości objętych mapami z projektami podziału nieruchomości, które zostały zatwierdzone ww. decyzją Wojewody [...] i wskazując w kolejnym piśmie jako podstawę wnioskowanej zmiany przepis art. 155 kpa. Wniosek ten został przekazany do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Ministrowi Infrastruktury.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], odmówił zmiany swojej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. i swoje stanowisko podtrzymał decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., wydaną w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie ww. sprawy. Jednocześnie jednak, w ocenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (następcy Ministra Infrastruktury) w sprawie wystąpiły okoliczności przemawiające za wszczęciem przez organ z urzędu postępowania wznowieniowego dotyczącego decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. Inwestor bowiem wskazał, na podstawie wykazów zmian gruntowych oraz projektów podziałów nieruchomości, sporządzonych przez geodetę uprawnionego – B. S. i potwierdzonych przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] w dniu 11 lutego 2011 r., że powierzchnie działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], różnią się znacząco od powierzchni wykazanych w decyzji lokalizacyjnej. Powyższe wykazy zmian gruntowych i projekty podziału inwestor otrzymał w dniu 2 marca 2011 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w powyższej sprawie i po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] uchylił w części decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy. W okresie przewidzianym do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wniósł do Ministra pismo z dnia 28 maja 2013 r., które nie zostało przez organ uznane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, gdyż z jego treści nie wynikały żadne zarzuty dotyczące wydanej decyzji lecz ewentualnej bezczynności organu w rozpatrzeniu pisma - w ocenie skarżącego - wniesionego z intencją złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Z. N. nie wezwał organu nadzoru do usunięcia naruszenia prawa, nie wniósł również skargi do sądu administracyjnego. Jedynie w piśmie z dnia 9 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do organu nadzoru o poinformowanie go o terminie rozpatrzenia "odwołania" od decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Na powyższe pismo z dnia 9 kwietnia 2015 r. organ nadzoru udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 24 kwietnia 2015 r., fakt którego doręczenia skarżący zakwestionował.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego Z. N. - adw. A. G. wystąpił do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministra, podnosząc, że ww. rozstrzygnięcie wydano z rażącym naruszeniem prawa, tj.:

- art. 79 § 1 kpa poprzez pominięcie uczestnictwa strony w toku postępowania dowodowego - oględzinach nieruchomości dokonywanych przy tworzeniu nowych map;

- art. 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez przyjęcie przez organ, że w sprawie zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania;

art. 109 § 1 kpa poprzez niedoręczenie Skarżącemu załącznika graficznego do

decyzji Ministra.

Precyzując wskazywane uchybienia skarżący wyjaśnił, że jego pismo z dnia [...] maja 2013 r., stanowiło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra, który nie został rozpatrzony. Skarżący poinformował, że nie otrzymał pisma Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r., będącego odpowiedzią na jego ww. pismo jednocześnie podniósł, iż podpis przyjmującego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. pisma Ministra z dnia [...] czerwca 2013 r. jest nieczytelny i nie wynika z niego, kto dokonał jego odbioru - znajdujący się pod podpisem osoby dokonującej odbioru zapisek sugeruje, że dokonała tego siostra skarżącego podczas gdy on siostry nigdy nie miał.

Odnosząc się natomiast do meritum skarżący podniósł, że z treści decyzji Ministra nie wynika, by w sprawie zachodziły jakiekolwiek przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. W szczególności, zdaniem skarżącego, brak jest informacji, jakiego rodzaju nowe dokumenty pojawiły się po wydaniu decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. Również skarżący wskazał, że dokumenty stanowiące podstawę do wznowienia postępowania nie były mu znane gdyż nie były mu doręczone, stąd nie miał możliwości odniesienia się do nich. Skarżący podkreślił, że nie miał zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra, nie był zawiadamiany o terminie oględzin nieruchomości, wykonywania pomiarów działek, co w jego ocenie stanowi rażące naruszenie art. 79 kpa.

W wyniku rozpoznania ww. wniosku Minister odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji stojąc na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie przesłanka rażącego naruszenia prawa - art. 145 § 1 pkt 5 kpa nie zaistniała. Organ podniósł, że warunkiem wznowienia postępowania jest w omawianym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję, co w sprawie niniejszej miało miejsce. Minister wskazał, iż w piśmiennictwie i w orzecznictwie utrwalony pozostaje pogląd, że nawet jeżeli dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, lecz został sporządzony w terminie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność faktyczna mogła istnieć w dniu wydania decyzji i może uzasadniać wznowienie postępowania. W ocenie organu oczywistym jest, że błędne obliczenia powierzchni wskazanych wyżej nieruchomości nastąpiło jeszcze przed wydaniem decyzji Wojewody [...], tj. na etapie przygotowywania przez inwestora dokumentacji wymaganej do złożenia wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla przedmiotowej inwestycji. Powyższe wywodzi z faktu, że dopiero ww. decyzją Wojewody [...] zatwierdzone zostały przedłożone przez inwestora do wniosku z dnia 4 marca 2008 r. o wydanie decyzji lokalizacyjnej, podziały nieruchomości objętych inwestycją wraz z załączonymi do nich wykazami zmian danych ewidencyjnych (załącznik nr 2 do decyzji Wojewody [...]). Również w ocenie organu bezspornym jest, że organy obu instancji nie posiadały wiedzy o fakcie, że wskazane przez inwestora w ww. wykazach zmian danych ewidencyjnych powierzchnie przedmiotowych działek gruntu są błędne. Okoliczność ta została ujawniona dopiero po wydaniu decyzji, wskutek analizy przedłożonych przez inwestora przy pismach z dnia 15 marca 2011 r. i z dnia 7 października 2011 r. dokumentów-map podziałowych i wykazów synchronizacyjnych sporządzonych przez uprawnionego geodetę potwierdzonych przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] w dniu 11 lutego 2011 r. W ocenie Ministra, wydając zaskarżoną decyzję organ nie uchybił regułom procesowym, zaś w oparciu o dokładnie ustalony stan faktyczny, zasadnie przyjął zaistnienie przesłanki do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. Z. N., reprezentowany przez pełnomocnika adw. A. G., wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie:

1) art. 79 § 1 Kpa, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, wyrażające się pominięciem skarżącego będącego stroną postępowania przy czynności polegającej na zawiadamianiu o miejscu i terminie przeprowadzenia czynności dowodowych z udziałem biegłych, świadków oraz oględzin,

2) art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury, pomimo braku podstaw do jego wznowienia,

3) art. 16 Kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury, pomimo braku podstaw do jego wznowienia, co skutkuje naruszeniem zasady ochrony trwałości decyzji administracyjnej,

4) art. 109 § 1 Kpa, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, wyrażające się w tym, że organ pierwszej instancji nie doręczył skarżącemu mapy z projektem podziału

(graficzny załącznik), stanowiącej integralną część decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej,

5) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, wyrażające się w tym, że organ pierwszej instancji, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, pomimo wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Uzasadniając powyższe zarzuty Z. N. m.in. wskazał, iż błędy obliczeniowe dotyczące powierzchni działek, co zdaniem organu administracyjnego skutkowało nieprawidłowym obliczeniem odszkodowania należnego dotychczasowym właścicielom przedmiotowych nieruchomości, stanowią podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego nie miały miejsca żadne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które uzasadniałyby zastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.; stwierdzenie okoliczności dotyczącej błędnego sporządzenia przez uprawnionego geodetę map podziałowych i wykazów synchronizacyjnych, potwierdzonych następnie przez PODGIK [...], nie jest nową okolicznością faktyczną w sprawie, a także nie jest nowym dowodem w rozumieniu powołanego powyżej art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, gdyż błędne obliczenie powierzchni przedmiotowych nieruchomości organ administracyjny mógł ustalić już w dacie wydania decyzji Wojewody zmienionej decyzją Ministra Infrastruktury; powyższy błąd nie był bowiem skutkiem czynności, które powstały dopiero po wydaniu decyzji.

Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie wniesionego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że nie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju. W jego ocenie organ bardzo szczegółowo wyjaśnił przyczyny, z powodu których powyższy zarzut skarżącego należało uznać za chybiony. Organ wskazał, że nie odniesienie się przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju do argumentów skarżącego w stopniu i formie przez niego oczekiwanych nie jest równoznaczne z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1329/08, LEX nr 549458).

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, iż stan faktyczny przyjęty przez Wojewodę [...], a następnie Ministra Infrastruktury - na podstawie map przedłożonych przez inwestora w dniu 4 marca 2008 r. wraz z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej lokalizację drogi publicznej - w chwili orzekania przez oba organy, nie odpowiadał rzeczywistemu stanowi rzeczy. W konsekwencji Minister uznał, że ww. okoliczność, z uwagi na doniosłe skutki w zakresie interesu prawnego stron postępowania tj. uprawnienia właścicieli ww. działek do uzyskania stosownego, prawidłowo wyliczonego - jeśli chodzi o zakres zajęcia terenu - odszkodowania za jego przejęcie na potrzeby przedsięwzięcia, niewątpliwie ma istotne znaczenie dla omawianej sprawy. Podniósł nadto, że skoro w ocenie organu prowadzącego postępowanie zaszła przesłanka zawarta w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, która warunkowała wszczęcie postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury, to organ ten zobligowany był do wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego w tym zakresie.

Minister również podniósł, że niezasadny jest zarzut Z. N., iż jego pismo z dnia 28 maja 2013 r. nie zostało uznane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra. Brak jakiegokolwiek zarzutu, co do któregokolwiek z punktów władczego rozstrzygnięcia organu powoduje, że organ odwoławczy nie ma podstaw działać za stronę i zmieniać go na korzyść odwołującego, bo nie ma przekonania z jakiej części aktu strona jest niezadowolona. Podmiot żądający weryfikacji aktu prawnego powinien w złożonym odwołaniu (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) chociaż w minimalny sposób wykazać swoje niezadowolenie z podjętego określonej treści rozstrzygnięcia, wskazując również jego zakres.

W zaskarżonej do Sądu decyzji Minister ostatecznie uznał, iż decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju jest prawidłowa, gdyż decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 roku nie jest dotknięta żadną z wad wskazanych we wniosku Z. N. o stwierdzenie nieważności, a zatem nie zaistniała okoliczność obligująca organ do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto, dokonując analizy przedmiotowej decyzji w aspekcie ewentualnego naruszenia którejkolwiek z pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, organ ponownie rozpatrujący sprawę stwierdził, że omawiane rozstrzygnięcie nie jest obarczone żadną z wad skutkujących stwierdzeniem jego nieważności.

Skargę do tut. Sądu na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniósł Z. N., reprezentowany przez pełnomocnika adw. A. G., zarzucając naruszenie: art. 16 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, że w toku postępowania, którego ważność jest przedmiotem postępowania nie doszło do naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji.

1. art. 43 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nastąpiło w sprawie skuteczne doręczenie pisma organu z dnia 10 czerwca 2013 roku stanowiące odpowiedź na wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy;

2. art. 79 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o termin oględzin nieruchomości;

3. art. 109 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie reprezentowanej przeze mnie stronie całości decyzji wydanej w toku postępowania, przy jednoczesnym doręczeniu tej kompletnej decyzji innym stronom;

4. art. ! 27 § 3, w związku z art. 128, 130 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pismo strony z dnia 28 maja 2013 roku nie może zostać potraktowane jako odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2013 roku i uznanie w konsekwencji tego, że decyzja ta jest ostateczna;

5. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji.

Wobec powyższego wniósł o: zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 roku, znak [...], względnie o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, nadto o:

- rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o:

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ decyzje obu organów naruszają prawo.

Wskazać należy na wstępie, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 kpa. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym ( zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534 ). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę czy przez organ w wypadkach wszczęcia postępowania z urzędu. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w powyższej sprawie i po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] uchylił w części decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...] i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy.

Z uzasadnienia powołanej decyzji wynika, że podstawą wznowienia ww. postępowania były nowe okoliczności faktyczne, tj. niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym oznaczenie powierzchni nieruchomości przeznaczonych pod realizację przedmiotowej inwestycji o nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], które ujawniły się po wydaniu decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r., tj. przy sporządzaniu przez uprawnionego geodetę map podziałowych i wykazów synchronizacyjnych, potwierdzonych następnie przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] w dniu 11 lutego 2011 r. Natomiast na skutek błędów obliczeniowych dotyczących powierzchni ww. działek, w sposób nieprawidłowy naliczono odszkodowania należne dotychczasowym właścicielom ww. nieruchomości.

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy doszedł do przekonania, że organy obu instancji niezasadnie uznały, iż wystąpiła podstawa wznowienia wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. polegającą na ujawnieniu się we wskazanych przez inwestora wykazach zmian danych ewidencyjnych, dołączonych do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, błędu w powierzchni przedmiotowych działek gruntu, na skutek analizy przedłożonych przez inwestora przy pismach z dnia 15 marca 2011 r. i 7 października 2011 r. dokumentów, tj. map podziałowych i wykazów synchronizacyjnych sporządzonych przez uprawnionego geodetę potwierdzonych przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] w dniu 11 lutego 2011 r. kilka lat po wydaniu decyzji.

Zgodnie z treścią przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika więc, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B.Gruszczyński w: S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał na zaistnienie przesłanek przemawiających za wszczęciem przez organ z urzędu postępowania wznowieniowego dotyczącego decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 roku, reformującej w części decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 roku, a polegających na ujawnieniu się nowych danych ewidencyjnych wynikających z nowych wykazów zmian gruntowych i map podziałów nieruchomości, przedstawionych inwestorowi w dniu 2 marca 2011 roku.

W tym miejscu należy wskazać na treść przepisów art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z którymi ewidencja stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, a także innych aktów normatywnych, spisanych umów i ugód w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentów posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno - budowlanej, opracowań geodezyjno - kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (por. np. wyrok NSA z dnia 15 października 1998 r., sygn. akt II SA 810/98; wyrok NSA z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1094/98; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 119/99). Dane zawarte w ewidencji są podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Podkreślenia wymaga nadto, że w myśl art. 20, 22 i 24 ww. ustawy ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Jest zatem wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności. Tym samym ma charakter deklaratoryjny, potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej - por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 914/98. Regulacja ta stanowi, że na datę wydawanej decyzji lokalizacyjnej organ mógł operować tylko ważnymi i obowiązującymi danymi, wprowadzonymi wówczas do powyższej ewidencji na podstawie ważnie przygotowanych przez uprawnionych geodetów dokumentów, stanowiącymi podstawę decyzji, które stanowiły o aktualnym stanie prawnym i faktycznym przedmiotowych działek ewidencyjnych. Aktualizacja w katastrze gruntów i budynków nie może mieć żadnego wpływu na pojawienie się nowych okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W powołanym wyżej wyroku tut. Sądu z dnia 2 czerwca 2009 roku w sprawie IV SA/Wa 361/09, wydanego wskutek rozpoznania odwołania od decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 roku, od którego wyrokiem NSA z dnia II OSK 1555/09 została oddalona skarga kasacyjna stwierdzono, iż ówczesne ustalenia Ministra co do spełnienia wszystkich wymogów formalnych i materialnoprawnych do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej znajdują potwierdzenie w zgromadzonych aktach sprawy. Pierwszoinstancyjna decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2008 r. wydana bowiem została na wniosek złożony w imieniu G., który zawierał wszystkie elementy określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych o treści obowiązującej w dniu złożenia tego wniosku. W decyzji tej zostały również określone wszystkie elementy wynikające z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Natomiast skorygowanie rozstrzygnięcia w zakresie podziału nieruchomości miało na celu uwzględnienie zatwierdzonych uprzednio przez wójtów odrębnymi decyzjami administracyjnymi podziałów, skutkiem których w toku prac projektowanych przy opracowywaniu dokumentacji złożonej do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie uwzględniono nowej numeracji ewidencyjnej nadanej w ramach tych podziałów. Okoliczności granic i powierzchni nieruchomości były zatem badane w tym postępowaniu i na tym etapie postępowania Sądy obu instancji nie dopatrzyły się żadnych niezgodności złożonych do wniosku dokumentów. Decyzja Wojewody zmieniona w części ww. wyrokiem Ministra Infrastruktury, została wydana w oparciu o załączoną mapę w skali 1:2000, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu w ewidencji gruntów, wprowadzone do Rejestru na podstawie wykazów zmian gruntowych oraz projektów podziałów nieruchomości, sporządzonych przez geodetę uprawnionego i potwierdzonych przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] i [...]. We właściwych miejscowo urzędach gmin zostały wydane decyzje zatwierdzające podziały działek nr [...] i [...] w obrębie [...] gmina [...], nr [...] w obrębie [...] gmina [...], nr [...] w obrębie [...] gmina [...] oraz [...] w obrębie [...] gmina [...]. Dla działek nr [...] i [...] (w obrębie [...]) oraz nr [...] (w obrębie [...]) zostały wykonane mapy z projektami podziału nieruchomości, które następnie zostały przyjęte do zasobu Powiatowego Zarządu Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości [...] w dniu 9 stycznia 2008r. Podziały zatwierdzone przez wójtów gmin zostały zgłoszone do wykonania po 9 stycznia 2008 r., nie zostały jednak wykonane z uwzględnieniem projektów podziałów nieruchomości, zatwierdzonych decyzją Wojewody [...].

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż podziały te miały miejsce jeszcze przed wydaniem decyzji przez Wojewodę [...], a zatem mogły zostać przez organ uwzględnione, czego wyrazem była decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2010 roku. Dołączone do wniosku inwestora z dnia 15 marca 2011 r., o podjęcie działań zmierzających do sprostowania powierzchni nowo wydzielonych działek o nr [...]; [...]; [...]; [...]; [...] i [...] obręb [...], gmina [...], wykazy zmian gruntowych oraz projekty podziałów nieruchomości, potwierdzone przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] w dniu 11 lutego 2011 r., które inwestor otrzymał w dniu 2 marca 2011 r., zostały sporządzone kilka lat później i stanowią jedynie o aktualnym na dzień ich zatwierdzenia stanie faktycznym i prawnym przedmiotowych działek ewidencyjnych.

Niezależnie należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. l pkt 1 ustawy, to inwestor we wniosku przedstawia mapy z zaznaczonym przebiegiem linii rozgraniczających teren inwestycji, decydując samodzielnie o przebiegu drogi oraz wielkości gruntu niezbędnego dla realizacji urządzeń drogi. Zatem organ administracyjny może działać tylko w granicach tego wniosku i nie ma możliwości dokonania zmian w zaproponowanym przez inwestora przebiegu drogi. Stąd też Wojewoda [...] wydając decyzję ustalającą lokalizację planowanej inwestycji, mógł działać tylko w granicach wniosku o ustaleniu lokalizacji drogi, złożonego przez inwestora i nie miał możliwości ingerowania w lokalizację drogi, zaproponowaną przez G. Wojewoda nie miał również wpływu na to, jak zostanie dokonany podział działek. Decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza się projekt podziału nieruchomości przedłożony przez inwestora. Stąd też inwestor przedstawiając zakres i przebieg inwestycji, następnie korygując go poprzez przedstawienie ww. map sporządzonych i zatwierdzonych jeszcze przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej, zdeterminował dołączonymi dokumentami treść decyzji. Tym samym kolejne wystąpienie inwestora o dokonanie wnioskowanych zmian, które znalazły wyraz w przedmiotowej decyzji z dnia [...] maja 2013 roku, po dacie wydania decyzji lokalizacyjnej, na podstawie nowego wykazu zmian sporządzonego w z 2011 roku, w ocenie Sądu jest niedopuszczalne.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji, tymczasem jak wynika z akt sprawy w tym przypadku powstały zdecydowanie później i odnoszą się do stanu aktualnego na dzień ich zatwierdzenia przez organ ewidencyjny a nie na dzień wydania kwestionowanej decyzji z [...] listopada 2008 r. Minister infrastruktury, działał na podstawie ówcześnie wiążących i objętych katastrem danych, który stanowi systematycznie aktualizowany zbiór informacji obejmujący nim min. dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków. Nowe pomiary zostały dokonane w 2011 roku i zgodnie z obowiązkiem ich aktualizacji zmiany te zostały wprowadzone na podstawie ww. opracowania geodezyjno - kartograficznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Kolejne ewentualne zmiany również wymagać będą ich wprowadzenia do rejestru gruntów. Z powyższego jednak nie wynika aby ten stan rzeczy miał miejsce w 2008 roku. Dowodu, który by w sposób nie budzący żadnych wątpliwości stwierdzał, iż w istocie granice działek i tym samym ich powierzchnie kształtowały się w sposób przedstawiony nowym dokumentem nie ma i nie da się go przeprowadzić po wielu latach od wydania powyższej decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w której decyzją z dnia [...] maja 2013 r. wprowadzono zmiany w załączniku nr 2 do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 roku, nie stanowi zatem nowych okoliczności faktycznych, ani nowych dowodów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Warunkiem wznowienia postępowania jest w omawianym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 768/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1200/13). Natomiast w sprawie niniejszej taki dowód czy okoliczność na dzień wydania wzruszonej decyzji nie istniał.

Reasumując należy podnieść, iż błędne sporządzenie przez uprawnionego geodetę map podziałowych i wykazów synchronizacyjnych, potwierdzonych następnie przez PODGiK [...], nie jest nową okolicznością faktyczną w sprawie, a także nie jest nowym dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. Błędne obliczenie powierzchni przedmiotowych nieruchomości organ administracyjny mógł ustalić już w dacie wydania przedmiotowej decyzji, albowiem powyższy błąd nie był skutkiem czynności, które powstały dopiero po wydaniu decyzji. Organ administracyjny zakończył postępowanie na podstawie obliczeń przeprowadzonych jeszcze przed wydaniem decyzji. A zatem wadliwe obliczenia, o ile w istocie takie miały miejsce, były skutkiem braku należytej staranności po stronie organu, za które skarżący nie może ponosić odpowiedzialności. Bez znaczenia z punktu widzenia niniejszego postępowania pozostaje fakt, iż okoliczność błędnych obliczeń działek została ujawniona wskutek analizy dokumentów, dokonanej po wydaniu decyzji i jak wyżej wskazano aktualnie nieweryfikowalnej. Oczywistym jest, że organ administracyjny mógł, a nawet powinien był, dokonać analizy stosownych dokumentów jeszcze przed wydaniem decyzji, celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, powyższe stanowiło bowiem istotę prowadzonego postępowania administracyjnego. Jednak, jak przyjmuje się w judykaturze, dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przyjęta do opracowania materiałów graficznych, opatrzona stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne, nie może być kwestionowana przez organ orzekający w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1593/13, oraz z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 208/12). Do zatwierdzenia podziałów nieruchomości dokumentację podziałową opracowują uprawnione do tego osoby jeszcze przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji. Organ orzekający dysponuje zatem kompletną już dokumentacją, która jest następnie konieczna do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oraz w księgach wieczystych po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej.

Wobec powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd uznał, iż zarówno decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 roku jak i Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 roku zostały wydane z naruszeniem prawa - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., skutkującym ich uchyleniem. Wobec treści decyzji z dnia [...] maja 2013 roku, zmieniającej w części decyzję z dnia [...] listopada 2008 roku, stanowiącej przedmiot rozpoznania, Minister Infrastruktury i Rozwoju a za nim Minister Infrastruktury i Budownictwa winien był uznać za wydaną z rażącym naruszeniem prawa.

Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 217/09) Zatem rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 kpa nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 824/09). Niewątpliwie stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 K.p.a., zgodnie z którą decyzje te nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko na zasadach i w trybie określonym w K.p.a. Jednakże powyższa zasada została w sposób oczywisty naruszona wydaniem decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 roku, bezpodstawnie wzruszającej ostateczną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 roku. Podobnie naruszona została zasada zaufania obywateli do organów administracji publicznej, wyrażona w art. 8 kpa. Stąd też, w ocenie Sądu, powyższe implikuje konieczność całkowitego jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

A zatem organ administracyjny ponownie rozpoznając przedmiotowy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 roku, weźmie pod uwagę powyższe wskazania, przede wszystkim uwzględniając fakt rażącego naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Natomiast na marginesie należy wskazać, iż w ocenie Sądu niezasadne są pozostałe zarzuty skargi. Skarżący miał możliwość zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem przez organ kwestionowanego rozstrzygnięcia. Jak bowiem wynika z akt sprawy, pismem z dnia 21 lutego 2013 r., przesłanym także skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej poinformował o powyższym uprawnieniu, w trybie art. 10 kpa strony postępowania, z którego Z. N. nie skorzystał. Zauważyć także należy, że w zakresie udostępniania stronie akt postępowania administracyjnego obowiązujące przepisy art. 73 kpa przewidują dwa odrębne stany faktyczno-prawne i związane z nimi obowiązki organu administracji publicznej oraz uprawnienia strony. Przy czym tego rodzaju zarzuty nie mogą być podnoszone w trybie nieważnościowym, gdyż nie stanowią on o wadzie tkwiącej w samej decyzji, co jest warunkiem obligatoryjnym przy stosowaniu art. 156 kpa. Stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności wady muszą mieć charakter wad materialnoprawnych, a nie wad o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie skutków tych ostatnich dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania (por. J.Borkowski, B.Adamiak, Komentarz - do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, Wyd. 3, C. H. Beck 2000 r.

Z. N. nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, nie wniósł również skargi do sądu administracyjnego. Jedynie w piśmie z dnia 9 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Ministra o poinformowanie o terminie rozpatrzenia "odwołania" od decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Na powyższe pismo z dnia 9 kwietnia 2015 r. organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 24 kwietnia 2015 r.

Również należy wyjaśnić, iż odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie wymaga zbyt szczegółowego uzasadnienia żądań podnoszących w nim przez odwołującego się, ale nie oznacza to tym samym, że z treści złożonego środka zaskarżenia nie powinno wynikać, co jest przez stronę kwestionowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Podmiot żądający weryfikacji aktu prawnego powinien w złożonym odwołaniu (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) chociaż w minimalny sposób wykazać swoje niezadowolenie z podjętego określonej treści rozstrzygnięcia, wskazując również jego zakres. Z treści ww. pisma z dnia 28 maja 2013 r. nie wynikało, aby Z. N. w jakikolwiek sposób kwestionował zasadność decyzji Ministra, gdyż zawarł wyłącznie informacje o nieotrzymaniu map z projektem podziału nieruchomości położonych w gminie [...], który to podział został, według niego, dokonany bez udziału osób zainteresowanych czyli jego i Pana P. oraz wskazał na okoliczności dotyczące kwestii odszkodowawczych. Pismo z dnia 28 maja 2013 r. złożono w terminie przewidzianym do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże tylko ta powyższa okoliczność nie może stanowić o zakwalifikowaniu powyższego pisma jako ww. wniosku, stanowiącego o możliwości ponownego rozpoznania sprawy..

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 ustawy w punkcie drugim sentencji wyroku.