Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 470/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2, art. 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Miejskiego Policji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Rz 155/22 w sprawie ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Rz 155/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Rzeszowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał Komendanta Miejskiego Policji w Rzeszowie do rozpoznania wniosku P. D. z dnia 21 czerwca 2022 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem (pkt I), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), a także zasądził od Komendanta Miejskiego Policji w Rzeszowie na rzecz skarżącego P. D. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 21 czerwca 2022 r. P. D. (dalej: "skarżący") za pośrednictwem poczty e-mail zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Rzeszowie (dalej: "organ") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej policjanta A. Ż. w postaci zanonimizowanych skanów dokumentów obejmujących:

1. życiorys,

2. kopię dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej,

3. informację o przebiegu drogi zawodowej,

4. kopie mianowania na policjanta,

5. kopię oświadczenia majątkowego,

6. kopię aktualnych badań psychiatrycznych,

7. informację o wysokości wynagrodzenia brutto za 2022 r. za poszczególne miesiące.

Odpowiadając na ten wniosek Komendant, pismem z dnia 30 grudnia 2021 r. wyjaśnił, że ujęty we wniosku w pkt 1-6 rodzaj informacji i dokumentów wykracza poza zakres informacji publicznej. Natomiast co do pkt 7 wniosku podał, że funkcjonariusz pobiera wynagrodzenie wg 5 grupy zaszeregowania, a wynagrodzenie brutto po przeliczeniu mnożnikiem 2,082 daje kwotę 3 360 zł. Nie jest jednak możliwe podanie wynagrodzenia brutto za 2022 r. z rozbiciem na poszczególne miesiące.

P. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Zdaniem skarżącego, organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem w terminie przewidzianym ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."), nie udostępnił wnioskowanej informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p. To zaś stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta do załatwienia wniosku.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Rzeszowie wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W ocenie organu, dokumentacja objęta wnioskiem skarżącego nie stanowi informacji publicznej, o czym poinformowano wnioskodawcę w piśmie z 30 czerwca 2022 r. (w aktach pismo opatrzono błędną datą 30 grudnia 2021 r., na co zwrócił uwagę skarżący).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że Komendant Miejski Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że policjant jest osobą pełniącą funkcje publiczne (por. wyroki WSA w Rzeszowie: II SAB/Rz 98/19; II SAB/Rz 80/21 i II SAB/Rz 105/21). W szczególności zgodzić należy się ze stanowiskiem, że skoro policjant należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, to co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach Policji - są informacją publiczną. Zgodzić należy się również z poglądem, wedle którego "Nie oznacza to, że nawet jeżeli wskazany przez skarżącego policjant należy do kręgu osób pełniących funkcję publiczną, to wszystkie informacje z nim związane (w tym objęte wnioskiem) podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jego prywatności. Stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konieczne jest, by żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tej funkcji. Musi zatem istnieć ścisły związek między informacją odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Kryterium tych warunków spełniają informacje nt. posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego, przebiegu kariery zawodowej oraz stanu zdrowia, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku, w które co do zasady wpisuje się żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji obejmujących życiorys funkcjonariusza, kopię jego dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na policjanta, kopii aktualnych badań psychiatrycznych oraz wynagrodzenia za pracę".

Sąd I instancji zgładził się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 maja 2021 r. sygn. akt II SAB/Rz 33/21, że informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), lecz także z innych dokumentów, którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych. W związku z powyższym informacje publiczne mogą wynikać również z dokumentów nieurzędowych wytworzonych w związku z rozpoczęciem, trwaniem lub zakończeniem stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego (np. policyjnego), jeśli tylko dokumenty te stanowią część bazy informacyjnej wykorzystywanej przez dany podmiot publiczny. Do grupy powyższej zaliczyć można życiorys i informacje o przebiegu drogi zawodowej policjanta.

Zdaniem WSA w Rzeszowie życiorys funkcjonariusza niewątpliwie nie ma charakteru dokumentu urzędowego. Gdy mamy do czynienia z dokumentem prywatnym należy wyraźnie oddzielić treść informacji od jej nośnika. Dokument prywatny może bowiem zawierać w sobie zarówno dane mające charakter publiczny - są to informacje związane z pełnieniem funkcji publicznej przez policjanta, jak i informacje pozbawione tego waloru. Udostępnieniu będzie podlegała zatem jedynie treść informacji publicznej w nim zawartej, nie zaś sama postać takiego dokumentu.

W ocenie Sądu informacja o przebiegu drogi zawodowej rozumiana jako informacja o przebiegu służby wynikająca z dokumentów urzędowych, ale i prywatnych w aktach osobowych, w oczywisty sposób związana jest z pełnioną funkcją publiczną, dotyczy warunków i przebiegu pełnienia służby (art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p.). To samo dotyczy kopii mianowania policjanta. Jednakże jeżeli informacje o karierze zawodowej policjanta wynikają także z dokumentów prywatnych z akt osobowych, aktualne są tu uwagi dotyczące udostępnienia życiorysu funkcjonariusza. Dyplomy ukończenia szkół średniej, wyższej, policyjnej mają charakter dokumentów urzędowych i zawierają informacje publiczną o mającym związek ze służbą wykształceniu funkcjonariusza.

Sąd I instancji podkreślił, że rozważając możliwość udostępnienia żądanych informacji organ winien ważyć czy udostępnienie ich - a więc możliwe, że de facto z podaniem ocen z zachowania i z poszczególnych przedmiotów - pozostaje w związku z pełnieniem funkcji publicznej przez funkcjonariusza. Zdaniem Sądu zawarta w tych dyplomach informacja publiczna sprowadza się do faktu ukończenia szkoły, uzyskania określonego wykształcenia, a nie ocen z poszczególnych przedmiotów i zachowania.

Sąd I instancji stwierdził, że odnośnie udostępnienia kopii aktualnych badań psychiatrycznych funkcjonariusza organ powinien każdorazowo analizować, czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę wrażliwość żądanych danych, ujawnieniu może podlegać informacja, że funkcjonariusz jest zdolny do służby z uwagi na stan zdrowia. Wykluczone jest podanie wyników testów psychiatrycznych, psychologicznych czy też innych badań lekarskich. Dotyczą one sfery osobistej człowieka. Cel ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może być realizowany z pogwałceniem prawa do intymnych, szczegółowych danych o stanie zdrowia, nawet jeśli dotyczy to funkcjonariusza publicznego. Szczegółowe informacje o stanie zdrowia, także psychicznego funkcjonariusza, nie są informacją publiczną, gdyż nie są informacją o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), mimo, że dokumentacja lekarska stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p.

W ocenie Sądu informacja o wynagrodzeniu funkcjonariusza - osoby pełniącej funkcje publiczne, jest informacją publiczną o majątku publicznym Skarbu Państwa (art. 6 ust. 1 pkt 5a u.d.i.p.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podkreślił, że należy zwrócić uwagę, że udzielenie informacji o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie określonego pracownika jednostki publicznej, a taka, jak wskazano wyżej, informacja ma charakter informacji publicznej, nie zawsze będzie oznaczało ujawnienie rzeczywiście wypłaconego wynagrodzenia, na które może składać się wiele elementów, jak też mogą być z niego dokonywane potrącenia z różnych tytułów. Podkreślić należy, że o ile ujawnienie wynagrodzenia "zasadniczego" funkcjonariusza nie będzie ograniczone prawem do prywatności, to już różnego rodzaju dodatki, np. o charakterze pomocy socjalnej mogą być taką ochroną objęte (np. świadczenia związane w chorobą członka rodziny). Potencjalnie ochronie będą podlegać także potrącenia np. z tytułu alimentów (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 28 lipca 2021 r., III OSK 3275/21).

W ocenie Sądu na mocy art. 62 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie podlegają udostępnieniu informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym funkcjonariuszy policyjnych, którzy nie wyrazili na to zgody, z zastrzeżeniem art. 62 ust. 7 ustawy o Policji. Informacje te stanowią bowiem tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych. W tym zakresie skarżony organ policyjny był jednak zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (tak słusznie WSA w Rzeszowie w wyroku z 6.05.2021 r., II SAB/Rz 33/21).

Sąd I instancji podkreślił, że sposób sformułowania wniosku przez żądanie udostępnienia informacji o nagrodach osób pełniących funkcję publiczne, z podaniem ich imienia i nazwiska (ich personalizację) i zajmowanego stanowiska nie wpływa na to, że wniosek ten przestaje być wnioskiem o informacje o sposobie wydatkowania środków publicznych. Zatem nadal jest wnioskiem o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów, majątku publicznym i ciężarach publicznych w rozumieniu art. 6 ust.1 pkt 3 i pkt 5 lit. h) u.d.i.p.

Sąd I instancji uznał, że co do zasady informacje na temat posiadanego wykształcenia, przebiegu drogi zawodowej oraz stanu zdrowia policjanta, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku oraz stanu majątkowego, wynagrodzenia za pracę stanowią informację publiczną.

Zdaniem WSA w Rzeszowie odmowa udostępnienia danych kwalifikujących się do kategorii informacji publicznej - w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, w której uzasadnieniu organ winien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym wypadku zaistnienia ograniczenia wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tymczasem Komendant Miejski Policji ani nie udostępnił skarżącemu żądanych danych, ani też nie wydał w tym zakresie decyzji administracyjnej. Na wskazane wyłączenie w zakresie udostępnienia informacji publicznej powołał się w "zwykłym" piśmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podkreślił, że w zakresie żądania dotyczącego udostępnienia kopii oświadczenia majątkowego policjanta, zgodnie z art. 62 ust. 5 ustawy o Policji informacje zawarte w takim oświadczeniu stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych z zastrzeżeniem art. 67 ust. 7 ustawy o Policji. W myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zatem powołując się na powyższe ograniczenie w dostępie do informacji publicznej Komendant winien był wydać decyzję administracyjną, z mocy art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z udzielonej odpowiedzi skarżącemu nie wynika też, jaką funkcję pełni policjant, którego dotyczy wniosek o udzielenie informacji publicznej, a zatem, czy taka informacja nie została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto przed wydaniem decyzji odmownej należałoby się zwrócić o ewentualne wyrażenie zgody przez policjanta i ta okoliczność winna być udokumentowana w aktach sprawy, a następnie w uzasadnieniu decyzji odmownej.

Za niewystarczające Sąd uznał też udzielenie informacji co do wysokości wynagrodzenia z pkt 7 wniosku. Podana wysokość wynagrodzenia wynika z przepisów prawa, a nie odnosi się do wynagrodzenia tego konkretnego funkcjonariusza Policji.

Sąd I instancji stwierdził, że w przedstawionych wyżej uwarunkowaniach sprawy należało uznać, że Komendant Miejski Policji pozostaje w bezczynności, bowiem w terminie 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ani nie udostępnił żądanych danych, ani też nie wydał decyzji z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego w pkt I wyroku zobowiązano go do rozpoznania wniosku strony, czego podstawę stanowił art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Równocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził (w pkt II wyroku), że bezczynność Komendanta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jest to bowiem naruszenie o charakterze kwalifikowanym. Twierdzenia tego nie dyskwalifikuje pomyłka w dacie udzielonej odpowiedzi, gdyż nie mogło to nastąpić 30 grudnia 2021 r., gdyż wniosek o udzielenie informacji jest z 21 czerwca 2022 r. Skarga na bezczynność do WSA w Rzeszowie została nadana za pośrednictwem Poczty Polskiej 14 lipca 2022 r.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Komendant Miejski Policji w Rzeszowie, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1) naruszenie art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, przyjęcie, że udostępnienie wnioskowanych dokumentów, dopuszczalność lub zakres udostępnienia informacji winny być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdzie właściwym jest uznanie, że jako dokumenty prywatne nie podlegają udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej, nie spełniając kryterium dokumentów urzędowych, gdyż wnioskodawca wnosił o udostępnienie dokumentów w formie kopii poprzez wskazanie formy przesłania, po uprzedniej anonimizacji drogą elektroniczną na adres email;

2) naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez błędne przyjęcie, że kategorie dokumentów, o które wnosił wnioskodawca celem udostępnienia, stanowią informację publiczną, a dopuszczalność lub zakres udostępnienia tego rodzaju informacji winno nastąpić na tle art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., gdzie właściwym jest uznanie, że wnioskowane dokumenty stanowią dokumenty prywatne i nie spełniają kryterium informacji publicznej, tym samym brak jest podstaw prawnych do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wnioskodawca nie wnosił o udostępnienie danych wynikających z dokumentów wymienionych we wniosku, a kopii dokumentów po uprzedniej anonimizacji na adres email.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, a także rozpoznanie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim należy podnieść, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. W związku z tym przy jej sporządzaniu wprowadzono tzw. przymus adwokacko-radcowski, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest bowiem oparte na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.

Podnieść należy, że art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie powiązał wskazanych naruszeń przepisów prawa z żadną z wyżej wymienionych podstaw skargi kasacyjnej. Sąd rozpoznał jednak zarzuty skargi kasacyjnej merytorycznie, mimo jej błędnej konstrukcji.

W przedmiotowej sprawie w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię, którą skarżący kasacyjnie upatruje w przyjęciu przez Sąd I instancji dopuszczalności udostępnienia wnioskowanych dokumentów w trybie u.d.i.p., podczas gdy w ocenie organu dokumenty te nie spełniają kryterium dokumentów urzędowych oraz naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że dopuszczalność lub zakres udostępnienia żądanych informacji winno nastąpić na tle art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., podczas gdy zdaniem organu wnioskowane dokumenty stanowią dokumenty prywatne i nie spełniają kryterium informacji publicznej, a tym samym brak jest podstaw prawnych do stosowania u.d.i.p.

Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p. jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Taką też treść przepisu przytoczył WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Natomiast wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, wskazując jedynie, że skoro wniosek o informację publiczną dotyczy funkcjonariusza publicznego, a żądane informacje są związane pełnieniem przez niego funkcji publicznej, to mają charakter informacji publicznej. Sąd I instancji nie dokonywał zatem oceny, czy dokumenty, o które wnioskował skarżący, są dokumentami urzędowymi, czy też prywatnymi, lecz uznał, że informacje żądane przez skarżącego mają charakter informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Należy przy tym podnieść, że w świetle art. 6 ust. 1 lit. a i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumenty urzędowe podlegają udostępnieniu nie tylko co do treści, ale i postaci, czyli także kopii, zaś w odniesieniu do dokumentów prywatnych znajdujących się w dyspozycji organu dostęp do informacji publicznej ogranicza się wyłącznie do ich treści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2015 r. sygn. akt. I OSK 752/14).

Zauważyć należy, że żądanie zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostało tak sformułowane, że można mieć wątpliwości, czy dotyczyło ono faktycznie udostępnienia dokumentów, czy tylko informacji w dokumentach tych zawartych. Nawet jednak gdyby przyjąć, że wniosek dotyczył udostępnienia dokumentów urzędowych, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokumenty potwierdzające wykształcenie, czy też zawierające informacje o przebiegu drogi zawodowej lub akt mianowania na policjanta posiadają walor dokumentu urzędowego. Niewątpliwie bowiem zawierają one utrwaloną treść oświadczenia, podpisaną przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji. Tego rodzaju cech nie można natomiast przypisać takim dokumentom, jak życiorys, wynik badań psychiatrycznych, czy oświadczenie majątkowe, które zresztą nie podlega udostępnieniu z mocy art. 62 ust. 5 ustawy o Policji.

Z kolei odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej podnieść należy, że art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przepisy te mają zatem zastosowanie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej, co zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność organu, a w związku z tym przepisy te nie były stosowane przez Sąd I instancji, zaś w uzasadnieniu wyroku WSA przywołał ich treść jedynie informacyjnie. Nie mogło zatem dojść do ich naruszenia przez Sąd I instancji.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.