Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 695/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 184, art. 197 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1505/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 8 września 2015 r. odmówił uwzględnienia wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

I

Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że we wniosku tym skarżący podniósł, że wykonanie decyzji doprowadziłoby do nieodwracalnej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty przez niego możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący wskazał również, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa z powodu braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, w konsekwencji czego przepisy będące podstawa zaskarżonej decyzji nie mogą być stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Skarżący podniósł również okoliczność, że wobec strony prowadzonych jest kilka postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, skarżący stwierdził, że biorąc pod uwagę jego sytuację finansową, zobrazowaną

w deklaracji podatkowej PIT-36 za 2013 rok i PIT/B za 2013 rok, nie ma on możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty 48 000 zł, bez jednoczesnego spowodowania istotnego uszczerbku w stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, na podstawie wniosku strony i załączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Sam wywód strony, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający, skarżący powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej.

Ponadto WSA zauważył, że rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania.

II

W złożonym zażaleniu W. S. na podstawie art. 194 § 1 pkt 4 oraz art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżył w całości powyższe postanowienie i zarzucił zmianę okoliczności, które uzasadniały odmowę udzielenia stronie ochrony tymczasowej zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podniósł, że przy zażaleniu przedłożone zostały dokumenty obrazujące całościowo sytuację majątkowo-finansową strony wskazujące na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. CBOSA).

Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy

i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił, że powyższe przesłanki zostały spełnione, nawet przy uwzględnieniu przedłożonych przy zażaleniu dokumentów.

Należy bowiem zauważyć, że skarżący wprawdzie załączył do wniosku

o wstrzymanie wykonania decyzji deklaracje podatkowe PIT-36 i PIT/B za 2013 rok (a nie jak podaje w uzasadnieniu wniosku PIT-36 i PIT/B za 2014 r. – pismo z dnia [...] sierpnia 2015 r.), jednak nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy posiada jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie przedłożył żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie wniosku strony

i załączonych do niego dokumentów oraz ogólnikowych stwierdzeń dotyczących sytuacji skarżącego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić, jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji.

W zażaleniu skarżący uzupełnił swoją argumentację z uzasadnienia wniosku przedkładając dodatkowe dokumenty, m.in. deklaracje PIT-36, PIT/B z 2012 i 2014 r., deklaracje VAT-7 za miesiące styczeń – sierpień 2015 r., oświadczenie o przychodach z prowadzonej działalności gospodarczej, historię rachunku bankowego z [...] za okres od stycznia do września 2015 r., zaświadczenie o zarobkach uzyskiwanych przez skarżącego.

Podkreślić należy, iż z informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz w zażaleniu wynika, że skarżący wciąż prowadzi działalność gospodarczą, a ponadto osiąga zarobki na stanowisku przedstawiciela handlowego; nie wykazuje przy tym jakichkolwiek dokumentów świadczących o utracie płynności finansowej. Z całości złożonej dokumentacji wynika bowiem, że skarżący ze wszystkich źródeł finansowania w latach 2012 – 2014 uzyskał przychód w wysokości ponad 300 tys. zł (odpowiednio: 301 tys., 313 tys. i 358 tys. zł) oraz poniósł stratę odpowiednio w wysokości 293 tys., 279 tys. i 285 tys. zł. Jednocześnie uzyskiwany przez niego dochód znacząco wzrósł, z ponad 9 tys. zł w 2012 r. do 33 tys. w 2013 r. i 73 tys. w 2014 r. Skarżący sam w zażaleniu przyznaje, że jego sytuacja finansowa ulega stałej poprawie. W oświadczeniu o stanie majątkowym skarżący wykazuje m.in. kwoty: 1000 zł miesięcznie na ubezpieczenie na życie, 300 zł miesięcznie na ubezpieczenie samochodów, ponad 1800 zł miesięcznie na obowiązek alimentacyjny wobec córki i 568 zł raty kredytu. Pobieżna choćby ocena tego wykazu świadczy o tym, że skarżący osiąga dochody pozwalające na utrzymanie na co najmniej średnim poziomie egzystencji (tak skarżący sam ocenia swoją sytuację finansową w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji). Podnoszony przez niego brak oszczędności również nie świadczy o złej sytuacji finansowej, a tym bardziej nie stanowi spełnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszona przez stronę wysokość obciążenia finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji, w tym również w podkreślanym przez skarżącego aspekcie wielości prowadzonych

w stosunku do niego postępowań wiążących się z nałożeniem kar za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry nie uzasadnia udzielenia ochrony tymczasowej. Nie daje bowiem podstaw do uznania, aby konieczność uiszczenia kwoty 48 000 zł spowodowała niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Oceny tej nie zmienia analiza pozostałych przedłożonych wraz z zażaleniem dokumentów obrazujących sytuację finansową skarżącego. Wprawdzie potwierdzają one określone w uzasadnieniu wniosku straty finansowe z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, ale wskazują jednocześnie na ogólną poprawę sytuacji majątkowej strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący uzyskuje bowiem, pomimo wykazanych strat, dochody pozwalające na uiszczenie kary we wskazanej wysokości.

Nie mają natomiast znaczenia podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w P., bowiem na tym etapie postępowania Sąd nie bada legalności wydanej decyzji.

Na marginesie wskazać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa

w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych należności.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

.