Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 530/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 559
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 7 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2023 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Zduńskiej Woli na uchwałę Rady Gminy Zduńska Wola z dnia 29 czerwca 2017 roku nr XXXVII/273/2017 w sprawie uchwalenia regulaminu korzystania z kompleksu boisk sportowych "MOJE BOISKO-ORLIK 2012" w Czechach stwierdza nieważność ust. 22 lit. a, e, g, h, i, j, ust. 23 lit. a oraz ust. 30 Regulaminu korzystania z kompleksu boisk sportowych "MOJE BOISKO-ORLIK 2012" w Czechach stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 kwietnia 2023 r. Prokurator Rejonowy w Zduńskiej Woli wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy Zduńska Wola z dnia 29 czerwca 2017 r. nr XXXVII/273/2017 w sprawie uchwalenia regulaminu korzystania z kompleksu boisk sportowych "MOJE BOISKO - ORLIK 2012" w Czechach, zaskarżając ją w części.

Zaskarżonej uchwale zarzucono uchwalenie przepisu ust. 22 pkt e, g i h oraz ust. 30 Regulaminu korzystania z kompleksu sportowego "MOJE BOISKO - ORLIK 2021" w Czechach, stanowiącego załącznik do uchwały, z naruszeniem art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 599), art. 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 145 K.w., art. 124 § 1 K.w. i art. 288 § 1 K.k. w związku z art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności przepisów ust. 22 pkt e, g i h oraz ust. 30 Regulaminu.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu 29 czerwca 2017 r. Rada Gminy Zduńska Wola, na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podjęła uchwałę "MOJE BOISKO - ORLIK 2012" w Czechach. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 20 lipca 2017 r. pod poz. 3451 i obowiązuje do dnia wnoszenia skargi. Prokurator wskazał, że w ust. 22 Regulaminu, w celu zapewnienia bezpieczeństwa użytkownikom i korzystania z boisk zgodnie z ich przeznaczeniem wprowadzono liczne zakazy, a mianowicie Rada Gminy Zduńska Wola przyjęła, że zabrania się: niszczenia urządzeń sportowych i płyty boiska (pkt e); żucia gumy, palenia tytoniu i spożywania alkoholu (pkt g); zaśmiecania, wnoszenia opakowań szklanych i metalowych (pkt h). Przytoczona grupa przepisów bądź została już uregulowana przepisami rangi ustawowej, bądź stanowi wykroczenie lub też wykracza poza upoważnienie ustawowe. W przypadku przepisu pkt e i h ust. 22 zachodzi powielenie zakazów wynikających z:

- art. 124 § 1 K.w. przewidującym odpowiedzialność za wykroczenie polegające na umyślnym niszczeniu, uszkadzaniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, przy czym analogiczny przepis zawiera Kodeks karny w art. 288 § 1 K.k.,

- art. 145 K.k. przewidującym odpowiedzialność za zanieczyszczanie lub zaśmiecanie miejsca dostępnego dla publiczności.

Prokurator wskazał, że przywołane przepisy ustaw funkcjonują w określonym otoczeniu prawnym i warunkują odpowiedzialność za zawinienie, jednak zaskarżone przepisy uchwały nie poruszają tej kwestii. W takiej sytuacji uznać należy, że treść ust. 22 stanowi tylko powtórzenie treści ustawowych co stanowi istotnie naruszenie zarówno upoważnienia ustawowego jak i przepisów rangi konstytucyjnej. Ponadto, Prokurator zauważył, że trudno znaleźć jakiekolwiek uzasadnienie, czy to prawne czy faktyczne, do wprowadzania w pkt g zakazu wykonywania czynności fizjologicznej jaką jest żucie gumy oraz w jaki sposób czynność ta może wpływać na zmniejszenie bezpieczeństwa użytkowników boisk podczas korzystania z nich. Poza tym zagadnienie zaśmiecania, a w zasadzie jego zakaz, jest przedmiotem kolejnego ze skarżonych punktów ust. 22 (pkt h), co uprawnia do przyjęcia, że organ administracji wychodząc poza upoważnienie ustawowe w oderwaniu od celu delegacji z art. 40 ust. 2 ustawy o samorządzie gminny skarżoną uchwałą wprowadził zakaz wykonywania czynności fizjologicznej. Zdaniem Prokuratora kolejnym uchybieniem jest treść ust. 30 Regulaminu, którym uchwałodawca nałożył na osoby korzystające z danego obiektu obowiązek bezwzględnego przestrzegania przepisów BHP oraz jak to określono "PPOŻ". W tym przypadku organ samorządu terytorialnego również wyszedł poza upoważnienie ustawowe i wkroczył w materię uregulowaną już ustawowo. Pomijając ogólnikowość tej regulacji i odesłanie do bliżej nieokreślonych aktów prawnych, Prokurator podniósł, że kwestie związane z ochroną przeciwpożarowa regulują zarówno ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, jak i ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń, a konkretnie art. 82 § 1 K.w. Obydwa akty prawne obowiązują powszechnie, w tym na terenie obiektów użyteczności publicznej i nie wymagają potwierdzenia tego faktu uchwałą organu administracji. Podobnie rzecz się ma z przepisami BHP, które są przedmiotem ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, jak i całej grupy przepisów wydawanych w oparciu o delegacje z niej wynikające. Zdaniem Prokuratora nie jest też zrozumiałe, dlaczego obowiązek przestrzegania przepisów BHP, które z natury dotyczą pracownika, adresowany jest do osób korzystających z obiektu sportowego. Zdaniem Prokuratora powyższe okoliczności świadczą o niezgodności z prawem wskazanych zapisów uchwały, co powoduje, iż należy je wyeliminować z porządku prawnego.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Zduńska Wola wniósł o jej oddalenie w całości. Zdaniem organu nie każde uchybienie w podjętej uchwale skutkuje przyjęciem, iż nastąpiło wydanie aktu z naruszeniem prawa, które winno doprowadzić do stwierdzenia nieważności. Opisane w skardze zarzuty nie mogą odnieść skutku prawnego, bowiem niewskazane uchybienia nie są tego rodzaju, że mogłyby skutkować uznaniem zapisów Regulaminu za nieważne. Co więcej, Rada Gminy w dniu 22 maja 2023 r. podjęła uchwałę nr LXVI/480/2023 w sprawie uchwalenia regulaminu korzystania z kompleksu boisk sportowych "MOJE BOISKO-ORLIK 2012" w Czechach, a w § 3 uchyliła jednocześnie wcześniejsze uchwały, w tym także i tą zaskarżoną przez Prokuraturę w Zduńskiej Wioli. Tym samym prowadzenie postępowania w przedmiocie skargi stało się, zdaniem organu, bezprzedmiotowe. W nowym Regulaminie nie ma już postanowień, które stały się podstawą wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

I. Skarga okazała się zasadna.

II. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), cytowanej dalej także w skrócie jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Należy przy tym dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).

III. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

IV. Przedmiotem skargi Prokuratora Rejonowego w Zduńskiej Woli w niniejszej sprawie jest Uchwała Nr XXXVII/273/2017 Rady Gminy Zduńska Wola z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie uchwalenia regulaminu korzystania z kompleksu boisk sportowych "MOJE BOISKO - ORLIK 2012" w Czechach (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2017 r. poz. 3451), określna dalej jako "Uchwała", a ww. regulamin stanowiący załącznik do Uchwały określany jest dalej jako "Regulamin". Dokonując w ramach wyżej zakreślonej kognicji kontroli zaskarżonej Uchwały Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

V. Podstawę prawną podjęcia zaskarżonej Uchwały stanowiły przepisy 40 ust. 2 pkt. 4 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 446, poz. 1759 i poz. 1948; z 2017 r. poz. 730 i poz. 935), cytowanej dalej także w skrócie jako "u.s.g."

VI. Zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem ww. uchwała rady gminy stanowi akt prawa miejscowego. Zauważyć należy, że akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. W świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zgodnie zaś z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Oznacza to, że materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Podkreślenia wymaga, że regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Uwzględniając hierarchiczność źródeł prawa akty tego typu mają charakter zależny od źródeł prawa wyższego rzędu, czego konsekwencją jest stanowisko, że nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, a nadto nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej.

VII. Zasady podejmowania uchwał lub aktów organu gminy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g. na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Jeżeli więc podstawą aktu prawa miejscowego (uchwały) jest upoważnienie ustawowe, rada gminy nie może w żaden sposób wystąpić poza przedmiotowe granice upoważnienia zawartego w ustawie. Przekroczenie upoważnienia ustawowego stanowi istotne naruszenie prawa, kreujące podstawę do stwierdzenia nieważności podjętego aktu. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 zdanie 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Uchwała rady gminy musi uwzględniać unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie stosownie do art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP.

VIII. Akty prawa miejscowego nie mogą więc regulować ponownie tego, co już jest zawarte w obowiązującej ustawie, co wynika również z § 137 Załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283), cytowanego dalej także jako Rozporządzenie w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", a tym bardziej niedopuszczalna jest modyfikacja przepisów ustawy w akcie prawa miejscowego. W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do Załącznika do Rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. W orzecznictwie wskazuje się, że chociaż przepisy tego rozporządzenia nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do oceny legalności zaskarżonego aktu prawa miejscowego, jednakże wskazane w nich zasady w rzeczywistości uszczegóławiają konstytucyjne wymogi w zakresie poprawnej legislacji, określone w art. 7 i art. 94 Konstytucji RP. Zasady te stanowią element demokratycznego państwa prawnego. Są związane z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (por. wyroki NSA z 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2498/16; z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 170/10; z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09; z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II OSK 955/08; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

IX. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, odnosząc się do zarzutów skargi za zasadne w ocenie Sądu należy uznać zarzuty dotyczące ust. 22 lit. e, g, h oraz ust. 30 Regulaminu. Ponadto, w ocenie Sądu z istotnym naruszeniem prawa zostały także uchwalone przepisy ust. 22 lit. a, i, j oraz ust. 23 lit. a Regulaminu. W tym miejscu należy wskazać, że unormowania zawarte w ust. 22 lit. e, g, h, i, j, k oraz ust. 23 lit. a Regulaminu stanowią powtórzenie regulacji ustawowych lub jednocześnie naruszenie tych przepisów.

a. Odnosząc się do wprowadzonego w ust. 22 lit. a zakazu wstępu osobom nietrzeźwym, to zakaz ten pośrednio wynika art. 14 ust. 2a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 487 z późn. zm.), stanowiącym, iż zabrania się spożywania napojów alkoholowych w miejscu publicznym, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów.

b. Co do zakazu określonego w ust. 22 lit. e Regulaminu, czyli zakazu niszczenia urządzeń sportowych i płyty boiska, to należy wskazać, że zakaz ten stanowi powtórzenie art. 124 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1094 z późn. zm.), który stanowi, że kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 500 złotych, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny bądź odpowiednio w odniesieniu do szkody przekraczającej 500 zł przepisu art. 288 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 z późn. zm.) stanowiącego, że kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

c. Co do zakazu żucia gumy, palenia tytoniu i spożywania alkoholu oraz innych środków odurzających, czyli zakazu określonego w ust. 22 lit. g Regulaminu, to należy mieć na uwadze, że zakaz palenia tytoniu i spożywania alkoholu na terenie boiska zawarto w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 957), stanowiącym, iż zabrania się palenia wyrobów tytoniowych, w tym palenia nowatorskich wyrobów tytoniowych, i palenia papierosów elektronicznych, z zastrzeżeniem art. 5a w pomieszczeniach obiektów kultury i wypoczynku do użytku publicznego. Na marginesie należy nadmienić, że stosownie do art. 5 ust. 1a cyt. wyżej ustawy właściciel lub zarządzający obiektem lub środkiem transportu, w którym obowiązuje zakaz palenia wyrobów tytoniowych i palenia papierosów elektronicznych, jest obowiązany umieścić w widocznych miejscach odpowiednie oznaczenie słowne i graficzne informujące o zakazie palenia wyrobów tytoniowych i palenia papierosów elektronicznych na terenie obiektu lub w środku transportu, zwane dalej "informacją o zakazie palenia". Natomiast zakaz spożywania alkoholu wynika z art. 14 ust. 2a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 487 z późn. zm.), stanowiącego, iż zabrania się spożywania napojów alkoholowych w miejscu publicznym, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów. Art. 16 cyt. wyżej ustawy stanowi natomiast, że zabrania się wnoszenia napojów alkoholowych na teren zakładów pracy, stadionów i innych obiektów, w których odbywają się imprezy sportowe i rozrywkowe, a także obiektów lub miejsc objętych zakazem wnoszenia napojów alkoholowych. Z kolei zakaz posiadania i używania środków odurzających wynika z art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 783). Odnosząc się do kwestii zakazu żucia gumy, to brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych lub prawnych do wprowadzenia zakazu wykonywania czynności fizjologicznej jakim jest żucie gumy. Przypuszczać można, że uchwałodawcy chodziło o postępowanie z produktem końcowym procesu żucia. Jednakże wprowadzenie zakazu żucia gumy jako czynności nie jest prawnie dopuszczalne.

d. Wynikający z ust. 22 lit. h Regulaminu zakaz zaśmiecania, wnoszenia opakowań szklanych i metalowych, uregulowany został w art. 145 Kodeksu wykroczeń, z którego to przepisu wynika odpowiedzialność za zanieczyszczanie lub zaśmiecanie miejsc dostępnych dla publiczności.

e. Z kolei wprowadzony w ust. 22 lit. i Regulaminu zakaz zakłócania porządku zajęć i gier oraz używania słów wulgarnych, wynika z art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń, wedle którego kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Natomiast zakaz używania słów wulgarnych wynika z art. 141 Kodeksu wykroczeń, który stanowi, iż kto w miejscu publicznym umieszcza nieprzyzwoite ogłoszenie, napis lub rysunek albo używa słów nieprzyzwoitych, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany.

f. Odnosząc się do wynikającego z ust. 22 lit. j Regulaminu zakazu wprowadzania zwierząt, to należy mieć na uwadze, że ustanowienie zakazu wprowadzania zwierząt do gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej narusza art. 20a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 z późn. zm.), który określa prawo osoby niepełnosprawnej do wstępu do obiektów użyteczności publicznej wraz z psem asystującym. Formułowany w Regulaminie zakaz wprowadzania zwierząt w tym psów pozostaje sprzeczności z przepisem art. 20a cyt. wyżej ustawy w zakresie w jakim pozbawiony jest zastrzeżenia dotyczącego możliwości korzystania z psa asystującego przez osoby niepełnosprawne.

g. Ponadto, stosownie do treści ust. 23 lit. a Regulaminu animator w zależności od sytuacji może legitymować osoby korzystające z kompleksu boisk. Tymczasem organem państwowym, co do którego istnieją przepisy, z których wynikają uprawnienia do legitymowania osób jest Policja (art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), Straż miejska (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 706). Instytucje te są podstawowym podmiotem powołanym do czuwania nad bezpieczeństwem obywateli i porządkiem publicznym. Poza ww. służbami uprawnienia do ingerowania w sferę wolności obywatelskich mają również Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straż Graniczna, Straż Leśna oraz podmioty działające na podstawie ustawy o ochronie osób i mienia oraz ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Uprawnienia ww. organów są szczegółowo określone w ustawach dotyczących tychże jednostek. Brak jest natomiast normy prawnej, która uprawniałaby do legitymowania obywatela przez inne podmioty zwłaszcza powoływanego w uchwale animatora.

h. Zgodnie z ust. 30 Regulaminu korzystający z obiektu są zobowiązani do bezwzględnego przestrzegania Regulaminu, przepisów BHP i PPOŻ, a w szczególności do uwag animatora. Obowiązek przestrzegania przepisów przeciwpożarowych na kilku płaszczyznach wynika z ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 736), a odpowiedzialność za naruszenie tych obowiązków określa art. 82 § 1 Kodeksu wykroczeń, który określa odpowiedzialność m.in. za czynności, które mogą spowodować pożar. Natomiast konieczność przestrzegania przepisów BHP wynika z przepisów kodeksu pracy i jest adresowana do pracowników, a nie wszelkich użytkowników obiektu użyteczności publicznej, jakim jest boisko. Tym samym ww. nakaz przestrzegania przepisów BHP i PPOŻ pozostaje w sprzeczności z ww. regulacjami prawnymi.

Reasumując, tak sformułowane wskazane wyżej przepisy Regulaminu, stanowiącego załącznik do zaskarżonej Uchwały, wykraczają poza granice upoważnienia ustawowego do określenia zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g.), a także stanowią we ww. przypadkach powtórzenie przepisów rangi ustawowej. Z tych też przyczyn, mając na uwadze poczynione wyżej rozważania, należało stwierdzić ich nieważność.

X. Należy zauważyć, że na podstawie § 3 Uchwały Nr LXVI/480/2023 Rady Gminy Zduńska Wola z dnia 22 maja 2023 r. w sprawie uchwalenia regulaminu korzystania z kompleksu boisk sportowych "MOJE BOISKO - ORLIK 2012" w Czechach (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2023 r. poz. 4894), zaskarżona Uchwała została uchylona z dniem 4 sierpnia 2023 r. Odnosząc się w tym miejscu do podnoszonej przez organ w odpowiedzi na skargę argumentacji należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, uchylenie uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego nie skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na tę uchwałę, a to z tej przyczyny, że sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności takiego aktu, czyli o orzeczeniu o jego wadliwości od chwili jego podjęcia. W takim wypadku uchwałę taką (lub odpowiednio jej poszczególne przepisy) należy traktować tak jakby nigdy nie została podjęta. Takiego skutku nie wywołuje natomiast uchylenie uchwały (por. Postanowienie NSA z 27.09.2013 r., sygn. akt II OSK 2231/13). Uchylenie albo zmiana uchwały przez organ gminy inną uchwałą przed wydaniem wyroku ma charakter konstytutywny, a zatem wywołuje skutek na przyszłość (ex nunc). Natomiast stwierdzenie przez sąd nieważności uchwały samorządu terytorialnego na skutek zaskarżenia jej przez organ nadzoru znosi skutki tego aktu od samego początku (ex tunc). Ze względu na powyższe nie można zgodzić się z poglądem organu we wskazanym wyżej zakresie.

XI. Mając na uwadze powyższe skarga okazała się zasadna i Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdził nieważność ust. 22 lit. a, e, g, h, i, j, ust. 23 lit. a oraz ust. 30 Regulaminu stanowiącego załącznik do zaskarżonej Uchwały, o czym orzeczono jak w wyroku.