Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2476/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Portu Lotniczego [...] S.A. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] w zakresie nakazania usunięcia stwierdzonych niezgodności nr 2 i nr 3 w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 11 października 2013 r. Port Lotniczy [...] S.A. z siedzibą w B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...].

Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...], którą organ ten określił zakres naruszenia przepisów i decyzji z zakresu lotnictwa cywilnego oraz wskazał terminy usunięcia niezgodności. Organ określił następujący zakres naruszenia przepisów i decyzji z zakresu lotnictwa cywilnego:

1. Niezgodność nr 1 – art. 88 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze (Dz. U. z 2012 r., poz. 933 z późn. zm.), § 3 pkt 4f oraz 4i Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i gospodarki Morskiej z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie lotniczych urządzeń naziemnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 121). Stwierdzono, że światła dróg kołowania oraz znaki podświetlane nie zostały wpisane do Rejestru Lotniczych Urządzeń Naziemnych.

2. Niezgodność nr 2 – wymaganie 9.10.1 Załącznika 14, tom I (Dz. Urz. ULC z 20111 r. Nr 4, poz. 4) do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago w dniu 7 grudnia 1944 r. Podczas kontroli stwierdzono:

- Liczne ślady zwierząt na terenie lotniska, wzdłuż całego ogrodzenia.

- Liczne uszkodzenia odrodzenia wokół lotniska, w niektórych przypadkach na tyle poważne, że duża zwierzyna może przedostać się na teren lotniska, ponadto słabe zamocowanie siatki ogrodzenia do podłoża, co umożliwia łatwe podkopywanie się zwierząt.

- W przypadku niektórych bram ogrodzenia występuje duży prześwit pomiędzy dolną częścią bramy a podłożem, co nie zabezpiecza lotniska przed przedostaniem się na jego teren zwierząt.

3. Niezgodność nr 3 – wymaganie 9.4.3 Załącznika 14, tom I (Dz. Urz. ULC z 20111 r. Nr 4, poz. 4) do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago w dniu 7 grudnia 1944 r. Podczas kontroli stwierdzono, że w trakcie kołowania, a następnie startu samolotu w okolicy drogi kołowania znajdował się duży ptak drapieżny. Służby lotniska nie podjęły czynności kontrolnych. W raporcie sokolnika z tego dnia nie odnotowano żadnej aktywności zwierząt. Ponadto na wyposażeniu samochodu dyżurnego operacyjnego portu, dokonującego inspekcji drogi startowej przed operacją samolotu, nie było lornetki umożliwiającej prowadzenie dokładnej obserwacji lotniska. W raportach służby ochrony lotniska z tego okresu stwierdzono brak zapisów dotyczących dziur w ogrodzeniu i podkopów pod ogrodzeniem.

Organ wyznaczył terminy usunięcia nieprawidłowości: niezgodność nr 1 należy usunąć w terminie 1 miesiąca, a niezgodności nr 2, i nr 3 – w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania decyzji.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2013 r. w zakresie nakazania usunięcia stwierdzonych niezgodności nr 2 i nr 3 w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania decyzji przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., bądź w wypadku, gdyby organ tego nie uczynił – o wstrzymanie wykonania tej decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu wniosku autor skargi wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji w terminie 6 miesięcy od daty jej otrzymania spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niemożliwych do odwrócenia skutków rozumianych jako szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze niż zwykle w tego typu przypadkach. Odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji doprowadziłaby do wykonania tej decyzji jeszcze przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego, którego celem jest zbadanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Tymczasem "usunięcie niezgodności", połączone z niebagatelnymi kosztami, jest czynnością nieodwracalną. Opisane szerzej w uzasadnieniu skargi okoliczności w ocenie autora skargi stanowią podstawę do przyznania skarżącemu ochrony tymczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wyjaśnić należy, że z konstrukcji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek strony, toteż sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna również samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji lub postanowienia, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, co obejmuje także decyzję lub postanowienie wydane w I instancji. Nie jest natomiast możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 1582/13 oraz z dnia 7 kwietnia 2013 r. II OZ 1227/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie zaskarżono decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] września 2013 r., którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2013 r. Wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy natomiast tylko decyzji z dnia [...] maja 2013 r. wydanej przez organ w I instancji. Rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania nie mógł więc zostać uwzględniony już z tego powodu, że wnioskiem nie została objęta także zaskarżona decyzja.

Ponadto zauważyć trzeba, iż zawarty w skardze wniosek nie został należycie uzasadniony. Tymczasem ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący, oprócz ogólnikowego powołania się na przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać w tej konkretnej sytuacji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca jedynie lakonicznie wskazała również na niebagatelne koszty związane z usunięciem niezgodności, nie odnosząc się szerzej tej kwestii.

Przypomnienia wymaga, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest oderwane od oceny legalności zaskarżonej decyzji. Z tego również powodu nie mogłoby odnieść zamierzonego skutku odwoływanie się przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku do merytorycznych argumentów stawianych zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.