Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2072/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. spec. - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2015 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy udziale C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w O., C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., C. Sp. z o.o. z siedzibą we W., C.Sp. z o.o. z siedzibą w W., P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., B. Sp. z o.o. z siedzibą w K.; na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2013r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach; 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów, z dnia [...] grudnia 2012r.; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z dnia [...] listopada 2013 r. (data nadania [...] listopada 2012 r.) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez F. Sp. z.o.o z siedzibą w W. (dalej strona skarżąca) jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w W. w stosunku do C. Sp. z.o.o, E. Sp. z.o.o, C. Sp. z.o.o, C. Sp. z.o.o, C. Sp. z.o.o, O. Sp. z.o.o, P. Sp. z.o.o, B. Sp. z.o.o, F. Sp. z.o.o.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] kwietnia 2009 r., decyzją nr [...] Minister Finansów, na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 z późn.zm), odmówił B. Sp. z.o.o. z siedzibą w K., C. Sp. z.o.o. z siedzibą w W., C. Sp. z.o.o. z siedzibą w U., C. Sp. z.o.o. z siedzibą we W., E. Sp. z.o.o z siedzibą w O., O. Sp. z.o.o. z siedzibą w W., F. Sp. z.o.o z siedzibą w W., P. Sp. z.o.o. z siedzibą w Z., udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W., udzielając jednocześnie przedmiotowego zezwolenia C. Sp. z.o.o. z siedzibą w W.. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. została wydana w wyniku przeprowadzonego przetargu na prowadzenie salonu gier na automatach w Warszawie.

W dniu [...] czerwca 2009 r. wpłynął wniosek C. Sp. z.o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. W dniu [...] czerwca 2009 r. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła F. Sp. z.o.o. W dniu [...] czerwca 2009 r. do Ministerstwa Finansów takie wnioski złożyły O. Sp. z.o.o. oraz E. Sp. z.o.o. Jednocześnie w dniu [...] lipca 2009 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło stanowisko C. Sp. z.o.o. odnoszące się do treści ww. wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. organ powiadomił strony o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy.

Minister Finansów decyzją z dnia 25 sierpnia 2009 r. uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2009r. oraz odmówił C. Sp. z.o.o., O. Sp. z.o.o., E. Sp. z.o.o., F. Sp. z.o.o., C. Sp. z.o.o., C. Sp. z.o.o., P. Sp. z.o.o., C. Sp. z.o.o., B. Sp. z.o.o. udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W..

W dniu [...] października 2009 r. (data nadania [...] października 2009 r.) do Ministerstwa Finansów wpłynęła skarga C. Sp. z.o.o. na decyzję organu z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie o sygn. akt. VI SA/Wa 1927/09, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził od Ministra Finansów na rzecz C. Sp. z.o.o. zwrot kosztów postępowania.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt II GSK 759/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VI SA/Wa 2332/11), uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r, stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r.[...], umorzył przedmiotowe postępowanie dotyczące udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonie gier na automatach w W., jako bezprzedmiotowe.

Od ww. decyzji C. Sp. z.o.o. w dniu [...] grudnia 2012 r. złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości z uwagi na fakt, iż została wydana na podstawie przepisów, które z uwagi na brak notyfikacji są bezskuteczne.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ poinformował C. Sp. z.o.o., oraz pozostałe strony postępowania, B. Sp. z.o.o., C. Sp. z.o.o., C. Sp. z.o.o., C. Sp. z.o.o., E. Sp. z.o.o., F. Sp. z.o.o., C. Sp. z.o.o., P. Sp. z.o.o., iż zgodnie z art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, przed wydaniem decyzji przysługuje im prawo do zapoznania się oraz wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Minister Finansów, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W dniu [...] listopada 2013 r. (data nadania) F. Sp. z.o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

art. 129 ust. 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w związku z art. 1 pkt 4 i pkt 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE, w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji bezprawne zastosowanie art. 129 ust. 2 oraz art. 144 ww. ustawy pomimo, że regulacje te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktów o cechach zdefiniowanych w art. 2 ust. 2a i art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) i zdefiniowanych w art. 2 ust. 3 i 5 oraz art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, wobec czego w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach: C-213/11, C-214/11, C-217/11, należy je uznać za wymagające zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 4 i 11 ww. dyrektywy, które wobec braku ich notyfikacji nie mogą być stosowane.

- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozważenie, z uwzględnieniem faktów znanych organowi z urzędu (art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej) (lub ewentualnie uprzednie nie zebranie) całego materiału dowodowego do rozstrzygnięcia sprawy, tj. rozstrzygnięcia zagadnienia, czy art. 129 ust. 2 i art. 144 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 ww. ustawy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktów, a przez to należy je uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt. 4 i 11 dyrektywy 98/34/WE, co wymagało przeanalizowania możliwego wpływu tych regulacji nie tylko na sprzedaż lub właściwości automatów do gier w rozumieniu art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 2 ust. 3 i 5 ustawy o grach hazardowych, ale także na sprzedaż lub właściwości automatów do gier o niskich wygranych w rozumieniu art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych i art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych,

- naruszenie art. 267 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE przez błędną wykładnię polegającą na zakwestionowaniu charakteru prawnego orzecznictwa TSUE jako części wspólnotowego porządku prawnego – acquis communautaire – obejmującego wykładnię prawa unijnego o charakterze powszechnie obowiązującym, wiążącą wszystkie organy krajowe,

- rażąco wadliwą wykładnię rozstrzygnięć interpretacyjnych TSUE powołanych przez organ, prowadzącą do tezy, iż w orzeczeniach tych TSUE nie przyjął, iż organy (sądy) krajowe są zobowiązane do odmowy zastosowania nienotyfikowanego przepisu technicznego jako niezgodnego z prawem unijnym lecz posiadają pełną swobodę w zakresie odmowy zastosowania lub zastosowania przepisu technicznego niepoddanego procedurze notyfikacji,

- naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych w zestawieniu z art. 25 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych w zestawieniu z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy grach i zakładach wzajemnych i art. 49 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ustanowienie ok. 2-krotnie wyższego progu kapitału zakładowego dla spółek zamierzających uruchomić nowe kasyna gry od minimalnego limitu kapitału zakładowego, jak również ustanowienie kilkukrotne wyższej wysokości zabezpieczenia finansowego składanego przez spółki zamierzające uruchomić nowe kasyna gry od wartości tego zabezpieczenia, przewidzianego przez ustawę o grach i zakładach wzajemnych dla spółek prowadzących działalność w zakresie gier na automatach w salonach gier na automatach, przy równoległym nowo wprowadzonym zakazie przedłużania koncesji na prowadzenie kasyna gry, są regulacjami zapewniającymi nowym podmiotom łatwiejszy dostęp do rynku hazardowego.

W związku z powyższym wniosła o :

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji

ewentualnie

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, wydanej w pierwszej instancji, oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 p. p. s. a. do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne w sprawie sygn. akt. P 4/14.

Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. zawieszone postępowanie zostało podjęte z urzędu wobec wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt. P 4/14)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. Nr 1647 tj. z późn. zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. tj. Nr. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p. p. s. a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 2 cyt. ustawy Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Sąd nie wnikając zatem w kwestie podnoszone w skardze i nie będąc związany jej granicami poddał analizie w pierwszej kolejności to, czy nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji.

Badając sprawę w tym zakresie należało dojść do wniosku, że zarówno decyzja organu II, jak i organu I instancji są obarczone taką wadą.

W tym miejscu należy zauważyć, że wyrokiem z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II GSK 759/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2010 r. w sprawie o sygn. akt. VI SA/Wa 1927/09, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W dniu 31 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał w przedmiotowej sprawie wyrok (sygn. akt. VI SA/Wa 2332/11), w którym uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...],a także stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

Wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Minister Finansów umorzył postępowanie dotyczące udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonie gier na automatach w W. jako bezpodmiotowe.

Decyzja ta została wydana przez organ w I instancji, a następnie zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2013 r. utrzymana w mocy przez organ II instancji.

Powyższe świadczy o tym, że w dalszym ciągu w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r., bowiem Minister Finansów decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. i orzekł o odmowie udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w Warszawie wszystkim podmiotom, ale na skutek skargi C. Sp. z.o.o. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2010 r. decyzja ta została uchylona, a w następstwie skargi kasacyjnej Ministra Finansów wyrokiem z dnia [...] października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, który wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Tym samym decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] października 2013 r. wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów, co wypełnia przesłankę z art. 156 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r. 267 tj. z późn. zm.).

Wykazane wady powołanych decyzji sprawiają, że bezprzedmiotowe byłoby rozpatrywanie przez Sąd zarzutów podniesionych w skardze.

Mając powyższe na względzie w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 2 p. p. s. a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p. p. s. a.