Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1147/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie NSA Janusz Ruszyński as. sąd. WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. oddala skargę /-/ K. Nikodem /-/ M. Skwierzyńska /-/ J. Ruszyński


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy ustalił podatek od nieruchomości na rok 2004 w łącznej wysokości [...] zł. Od decyzji podatnik złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, uwzględniając fakt, że do wymiaru gruntu zajmowanego przez budynek brakuje [...] m2 gruntu w stosunku do pomiaru geodezyjnego kw [...] i rejestru gruntu. Podatnik wskazuje, że do takiej sytuacji doprowadził Wójt Gminy, wydzielając działkę [...] dla Urzędu Gminy, bez wywłaszczenie i bez zmniejszenia działki będącej własnością podatnika. W odwołaniu podatnik wnosi o dopuszczenie dowodu z pomiaru geodezyjnego, w celu uaktualnienia danych pomiędzy działkami nr [...] i [...], dopuszczenie dowodu z protokołu uzgodnień granicznych z roku 1992, powołanie do sporu Wójta Gminy [...], który wydzielając działkę [...] zabrał podatnikowi [...] m2 gruntu. Podatnik wnosi o uwzględnienie faktycznych danych do wymiaru podatku. Zdaniem podatnika, dowodem na to, że Wójt "dokonał zaboru zabudowanego gruntu z prywatnej posesji" jest fakt, że brak jest protokołów uzgodnień granicznych z roku 1992, brak w Starostwie w Z. podziału działki [...] na działki [...] i [...], wpis do rejestrów gruntów jako właściciela działki [...] został dokonany bez prawomocnych dokumentów.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przyjęto do wymiaru podatku od nieruchomości powierzchni gruntów w wymiarze [...] m2 zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Dane te są jedyną podstawą do określenia powierzchni gruntów do wymiaru podatku od nieruchomości. Organ podatkowy nie może oprzeć się na innych danych niż wynikające z ewidencji gruntów, nie jest bowiem uprawniony do dokonywania pomiaru gruntów. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dopóki podatnik w drodze odrębnego postępowania przed właściwym do prowadzenia ewidencji gruntów organem, nie doprowadzi do zmiany danych w ewidencji gruntów, dopóty Wójt Gminy nie będzie mógł zmienić podstawy opodatkowania do wymiaru podatku od nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnik wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] zmianę decyzji merytorycznej organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Organ podatkowy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości na podstawie rejestru gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086, ze zm.) podstawę wymiary podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wnioski dowodowe zawarte w odwołaniu nie mogły być przez organ odwoławczy uwzględnione, ponieważ organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania pomiarów geodezyjnych. Ewidencja gruntów i budynków jest dokumentem rozstrzygające m.in. o powierzchni gruntów. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego. Zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Przepisy prawa przewidują prowadzenie dowodu przeciwko dowodowi z dokumentu. Wówczas dowód z ewidencji gruntów i budynków mógłby być ewentualnie zastąpiony innym dowodem z innego dokumentu, natomiast nie jest możliwe aby organ podatkowy oparł się na złożonej deklaracji (oświadczeniu) podatnika, w sytuacji gdy dane dotyczące powierzchni gruntów są inne niż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Źródłem danych ewidencyjnych są wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych. Weryfikacja tych danych ewidencyjnych należy do właściwości starosty i tylko przed tym organem można wszcząć postępowanie w tym zakresie. Jak wynika z treści skargi zostało wszczęte na wniosek strony skarżącej postępowanie administracyjne mającej na celu zweryfikowanie danych zawartych w ewidencji gruntów. Dopiero zmiana danych zawartych w ewidencji gruntów będzie podstawą naliczania podatku od nieruchomości od innej powierzchni. W postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości weryfikacja danych zawartych w ewidencji nie jest możliwa. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 grudnia1993 r., sygn. akt III SA/747/93 stwierdzając, ze organy ustalające wysokość zobowiązania podatkowego, nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów.

Skoro organ podatkowy do wymiaru podatku od nieruchomości wziął pod uwagę powierzchnię gruntów zgodną z ewidencją gruntów i zastosował do tej powierzchni stawkę podatku zgodną z uchwałą Rady Gminy, która jest zgodna z art. 5 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9 poz. 31, ze zm.), brak podstaw do uznania skargi za zasadną.

Sąd dostrzega w postępowaniu podatkowym naruszenia przepisów postępowania. Strona w sytuacji, gdy organ podatkowy przyjmuje do wymiaru podatku inne dane niż wynikające ze złożonej deklaracji podatkowej, winne brać czynny udział w postępowaniu. Strona nie została powiadomiona o przysługującym prawie wynikającym z art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak z uwagi na to, że fakty są bezsporne, strona sama przyznaje, że w ewidencji gruntów i w księdze wieczystej powierzchnia gruntów stanowiąca własność podatnika wynosi 200 m2, nie ma podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, uzasadnia uchylenie decyzji przez sąd administracyjny.

Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

/-/ K. Nikodem /-/ M. Skwierzyńska /-/ J. Ruszyński

R