Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 304/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz P. S.A. kwotę 500,- (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia K. uchyliło decyzję Prezydenta W. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonów komórkowych sieci [...] nr [...]na budynku przy ul [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na wniosek inwestora P. S.A. Prezydent W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonów komórkowych sieci [...] na budynku w W. przy ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło uczestniczące w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie K.. Decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą Rady W. nr [...] z dnia [...].09.1992 r. oraz ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Dzielnicy nr [...] z dnia [...].02.1993 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym nr [...] Województwa [...] z dnia [...].03.1993r. Zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80 poz. 717 ) obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r., zaś do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Organ odwoławczy wobec powyższego wskazał, że skoro od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązują ustalenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który została wydana decyzja przez organ I instancji – zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w całości - w oparciu o art. 138 § 2 kpa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. S.A.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77, 6 i 8 kpa w związku z brakiem obiektywnego i wyczerpującego rozpoznania materiału w sprawie, oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania do Państwa. Powołując się na art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz.

W uzasadnieniu wskazała, że organ odwoławczy nieprawidłowo uznał za stronę w postępowaniu i rozpoznał odwołanie Stowarzyszenia K.. W obwieszczeniu, które zostało wydane na podstawie art. 31 i 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i art. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw - Prezydent W. poinformował o zgłoszeniu wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Obwieszczenie to było ogólnodostępne w dniach od 29.07.003 r. do 28. 08.2003 i wskazywało na możliwość składania uwag i wniosków przez każdego – w terminie 21 dni od daty zamieszczenia obwieszczenia. Tymczasem odwołujące się od decyzji organu I instancji Stowarzyszenie zgłosiło wolę uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym dnia [...] września 2003 r., a zatem 57 dni po upływie wskazanego w obwieszczeniu terminu. Zdaniem skarżącego powyższe wskazuje, że Stowarzyszenie [...] nie powinno być uznane za stronę postępowania, a co z tym idzie nie miało także prawa wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do zarzutu wskazanego w skardze podnosząc, że art. 32 i 33 Prawa o ochronie środowiska nie ustalają terminów zawitych dla organizacji ekologicznych. Nie przewidują również konieczności wydania odrębnego postanowienia o uznaniu ich za stronę. Jedynie odmowa dopuszczenia do udziału w sprawie wymaga rozstrzygnięcia w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Wobec bezzasadności zarzutów skargi organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270) wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na względzie powyższy zapis należało uznać, że skarga jest uzasadniona choć z innych z przyczyn, niż w niej wskazanych.

Zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji podstawą prawną jej wydania był art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz.U. 1999 r. poz. 139). Organ odwoławczy dodatkowo przywołał art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80 poz. 717), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wskazana wyżej ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie 11 lipca 2003 r. tj. 2 miesiące od dnia jej ogłoszenia ( art. 89 cyt. ustawy).

Inwestor – P. S.A. złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w dniu [...] lipca 2003 r., a zatem po wejściu w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro zatem postępowanie zostało wszczęte pod rządami wskazanej wyżej ustawy – jej art. 85, a przez to art. 40 i 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - nie może mieć zastosowania.

Wprawdzie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest decyzją kasacyjną – wydaną w oparciu o treść art. 138 § 2 kpa jednakże organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do wskazanych wyżej kwestii związanych z naruszeniem prawa materialnego. Zgodnie natomiast z treścią art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy uchylając sprawę i przekazując ją do ponownego rozpoznania winien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę.

Wobec powyższych uchybień, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy - zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegała uchyleniu.

Natomiast Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej co do tego, że Stowarzyszeniu K. nie przysługiwał przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku oraz możliwości składania uwag i wniosków wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin do ich składania. Przepisy tej ustawy nie wprowadzają jednakże żadnego rygoru niedochowania tego terminu co skutkuje tym, że termin ten jest jedynie terminem instrukcyjnym.

Dodatkowo wskazać należy, że art. 32 wskazanej ustawy, na podstawie którego zostało umieszczone obwieszczenie dotyczące postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy odnosi się do podmiotów wskazanych w art. 31 tej ustawy. Ten natomiast zapewnia możliwość składania uwag i wniosków w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa – każdemu. Natomiast jeśli chodzi o organizacje ekologiczne, które ze względu na miejsce swojego działania zgłoszą chęć uczestniczenia w danym postępowaniu – uczestniczą one na prawach strony w takim postępowaniu - z mocy ustawy (art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska). W przypadku złożenia wniosku dotyczącego wyrażającego wolę przystąpienia do toczącego się postępowania organ nie ma obowiązku wydawania orzeczenia dopuszczającego organizację ekologiczną w charakterze strony. Wydania postanowienia wymaga jedynie decyzja negatywna w tym zakresie (art. 33 § 2 wskazanej ustawy).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że Stowarzyszenie [...] zgłosiło udział w postępowaniu pismem z dnia [...] września 2003 r. Organ I instancji dopuścił Stowarzyszenie do udziału w sprawie, skoro – jak wynika z rozdzielnika tej decyzji została ona doręczona temu podmiotowi, a brak jest w aktach sprawy negatywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W tej sytuacji zarzuty skarżącego, co do naruszenia przepisów postępowania należało uznać za nietrafne.

Sąd zwraca także uwagę na to, że skarżący jako podstawę wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazał art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 1 z zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Ustawa ta utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. (art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a co za tym idzie jej przepisy nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia skargi.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Z tych względów - na mocy art. 145 §1 lit. a i c i art. 135 wskazanej wyżej ustawy oraz powołanych wyżej przepisów - Sąd orzekł jak w sentencji.