Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 821/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. R.i B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania R. R. reprezentowanego przez B. R., od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Pismem z 13 grudnia 2013 r. R. R. reprezentowany przez B. R., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową oraz wewnętrzną instalacją gazu w Ś. przy ul. T. na działkach nr ewid. [...],[...],[...] w granicy z działkami nr ewid. [...] oraz [...].

Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2016 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), stwierdził na wniosek R. R. nieważność decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową oraz wewnętrzną instalacją gazu w Ś. przy ul. T. na działkach nr ewid. [...],[...],[...] w granicy z działkami nr ewid. [...] oraz [...]. Zdaniem organu I instancji, ww. decyzja Starosty Ś. dotknięta jest wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zapadła z rażącym naruszeniem art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j.- Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623, według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), bowiem inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, ponadto przedmiotowa inwestycja narusza zapisy uchwały Rady Miejskiej w Ś. z [...] lutego 2010 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru przy ul. K. przy ul. T. w Ś. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]) - w zakresie kąta nachylenia połaci dachowych (§ 8 ust. 2 pkt 7 w zw. z § 2 pkt 2 planu) oraz ilości miejsc postojowych (§ 17 pkt 7a).

Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r. wniósł w terminie R.R. i B. P.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., w związku z odwołaniem B. P. od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r., znak: [...], - umorzył postępowanie odwoławcze. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 822/17 oddalił skargę R. R. i B. P. na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r., znak: [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania R. R., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych wart. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., o czym decydują łącznie trzy przesłanki, tj. oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno – gospodarcze.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ I instancji prawidłowo uznał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty [...] dotknięta jest wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,

zapadła z rażącym naruszeniem art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j.- Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623, według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), bowiem inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Organ odwoławczy nie zgodził się z organem I instancji, że przedmiotowa inwestycja narusza zapisy uchwały Rady Miejskiej w Ś. z [...] lutego 2010 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru przy ul. K. oraz przy ul. T. w Ś. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]) - w zakresie kąta nachylenia połaci dachowych (§ 8 ust. 2 pkt 7 w zw. z § 2 pkt 2 planu) oraz ilości miejsc postojowych (§ 17 pkt 7a planu).

Stosownie do art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz z oświadczeniem z 27 września 2013 r. o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działkami nr ewid. [...],[...],[...]. Inwestor składając oświadczenie o prawie dysponowania działką nr [...] na cele budowlane powołał się na zgodę W. R. i R. R. z [...] grudnia 2012 r. Dokument ten następującej treści: "My niżej podpisani R. W. R. R. zgadzamy się na pobudowanie przez naszego brata K. R. domu wielorodzinnego na działkach KW nr [...]i KW nr [...] szerokości budynku przy ul. T. [...], w kierunku mostu oznaczonej w załączniku do aktu notarialnego kolorem brązowym" znajduje się w aktach Starosty [...]. W aktach organu powiatowego znajduje się również kopia aktu notarialnego z 11 czerwca 2013 r., na mocy którego K, R., R. R. i W. R. nabyli wspólnie własność działki nr [...]. Zatem K. R., R. R. i W. R. nabyli własność tej działki dopiero 11 czerwca 2013 r. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, naruszony przepis prawa jest jednoznaczny, zaś samo naruszenie należy uznać za oczywiste. Organ powiatowy dysponował materiałem dowodowym, który potwierdził, że inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Działania podejmowane przez inwestora i zaakceptowane przez Starostę [...] muszą zostać zakwalifikowane jako bezprawna ingerencja w prawa współwłaściciela dz. nr [...] do współdecydowania o sposobie zabudowy tej nieruchomości oraz korzystania z niej. Nie bez znaczenia dla oceny skutków społeczno - gospodarczych takiego naruszenia pozostaje fakt, że to właśnie współwłaściciel ww. działki – R. R. zażądał stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...]. Naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa własności przysługującego R.i R. jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności.

Mając na uwadze powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko Wojewody [...], że decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem ww. art. 4 Prawa budowlanego, ponieważ inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Działki inwestycyjne nr [...],[...],[...] były na dzień wydania weryfikowanej decyzji Starosty [...] objęte ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w Ś. z [...] lutego 2010 r. Nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru przy ul. K. oraz przy ul. T. w Ś. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]). Przedmiotowa inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem 4MW. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 7 miejscowego planu, na obszarze oznaczonym symbolem [...] obowiązuje stosowanie dachów płaskich lub mansardowych. Pojęcie dachu płaskiego i mansardowego definiuje § 2 pkt 1 i 2 ww. miejscowego planu - dach płaski to dach o spadku do 10°, a dach mansardowy to dach łamany zbudowany z dwóch oddzielonych od siebie połaci dachowych o kątach nachylenia połaci dolnej około 60° i górnej około 30°.

Z akt sprawy wynika, że budynek objęty decyzją Starosty [...] z 5 listopada 2013 r. nr 5 posiada dach mansardowy o kącie nachylenia połaci górnej 12° (projekt budowlany - przekrój A-A), niezgodnie z ustaleniami ww. § 8 ust. 2 pkt 7 w zw. z § 2 pkt 2 miejscowego planu. Kąt nachylenia górnej połaci dachu mansardowego (12°) jakkolwiek niezgodny z ustaleniami miejscowego planu, zbliżony jest do maksymalnego kąta dopuszczalnego nachylenia dachu płaskiego (10°). Wobec powyższego decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] wydana została z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego, naruszenie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Ponadto, zgodnie z § 17 pkt 7a miejscowego planu, na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej 4MW ilość miejsc postojowych nie może być mniejsza niż: 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie; 4 miejsca postojowe na 10 zatrudnionych na terenach usług; 2 miejsca postojowe na 100 m2 powierzchni lokalu handlowego.

Z projektu budowlanego wynika, że w budynku objętym decyzją Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] znajduje się 9 mieszkań i 2 lokale handlowe o łącznej powierzchni 169,79 m2, w których łącznie zatrudnionych będzie 4 osoby. Wobec powyższego inwestor winien zapewnić 9 miejsc postojowych ze względu na 9 mieszkań (miejsca dla mieszkańców), 2 miejsca postojowe ze względu na 4 osoby zatrudnione w usługach (miejsca dla osób zatrudnionych w lokalu handlowym) i 4 miejsca postojowe z uwagi na powierzchnię lokali handlowych (miejsca dla klientów lokali handlowych) - łącznie 15 miejsc postojowych. Natomiast projekt budowlany przewiduje jedynie 11 miejsc postojowych, pomijając miejsca wymagane ze względu na powierzchnię lokali handlowych (opis techniczny do planu zagospodarowania). W ocenie organu odwoławczego, powyższe naruszenie nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Wyliczenie 15 wymaganych miejsc postojowych opiera się bowiem na interpretacji § 17 pkt 7a miejscowego planu, który nie przewiduje wprost sytuacji, gdy liczba zatrudnionych w lokalach usługowych będzie mniejsza niż 10, jak również nie rozstrzyga, czy 2 miejsca postojowe są wymagane na każde rozpoczęte czy każde zakończone 100 m2 powierzchni lokalu handlowego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Stosownie do § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm. według stanu na 5 listopada 2013 r.) odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie.

Zaprojektowane w ramach przedmiotowej inwestycji zgrupowanie 7 miejsc postojowych zostało usytuowane w odległości od ok. 2 do ok. 6 m od granicy z dz. nr [...], przeznaczoną w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Wskazane naruszenie ww. § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w ocenie organu II instancji, nie ma jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Niezachowanie przewidzianej w tym przepisie odległości dotyczy jedynie 2 z 7 miejsc parkingowych, w związku z czym skutki zaistniałego naruszenia nie są na tyle poważne, aby uzasadniały stwierdzenie rażącego naruszenia ww. przepisu.

Mając na uwadze powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] naruszała rażąco inne niż ww. art. 4 Prawa budowlanego przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym inne przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych oraz nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą, ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], wnieśli R. R. i B. P., reprezentowani przez B. M. R., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że cyt. "sprawa dotyczy łączności przedmiotowej i podmiotowej - oraz wskazania błędnych danych osobowych i adresowych uprawnionych."

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona, zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Należy podzielić argumentację Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego – kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, przedmiotowa dla niniejszego postępowania, zapadła z rażącym naruszeniem prawa - art. 4 Prawa budowlanego, bowiem inwestor K. R. nie wykazał się prawem do dysponowania na cele budowlane działką nr [...]. Zgodnie z art. 4 ustawy - Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tym samym kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności.

Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Z akt sprawy wynika, że inwestor K. R. złożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz z oświadczeniem z 27 września 2013 r. o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działkami nr ewid. [...],[...],[...], i pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. wyrażającym przez W. R. i R. R. zgodę na "pobudowanie przez naszego brata K. R. domu wielorodzinnego (...)". Sąd stwierdza - zgoda wyrażona 17 grudnia 2012 r. nie mogła dotyczyć działki nr [...], bowiem ze znajdującego się w aktach organu powiatowego aktu notarialnego z [...]czerwca 2013 r. Rep. [...] wynika, że K. R., R. R. i W. R. nabyli wspólnie własność działki nr ew. [...] dopiero 11 czerwca 2013 r. W aktach Starosty [...] brak jest jakichkolwiek innych dokumentów, które wskazywałyby na wyrażoną zgodę współwłaścicieli dotyczącą działki nr [...]. Dla oceny kontrolowanej decyzji o pozwoleniu pod kątem naruszenia prawa i oceny skutków społeczno - gospodarczych takiego naruszenia istotne jest, że współwłaściciel ww. działki – R. R.zażądał stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. Działania podejmowane przez inwestora i zaakceptowane przez Starostę [...], jak słusznie ocenił organ drugiej instancji, muszą zostać zakwalifikowane jako bezprawna ingerencja w prawa współwłaściciela dz. nr [...]do współdecydowania o sposobie zabudowy tej nieruchomości oraz korzystania z niej.

Jak słusznie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - naruszony przepis art. 4 Prawa budowlanego jest jednoznaczny, zaś samo naruszenie należy uznać za oczywiste.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie ocenił, decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym, jest dotknięta wadą kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W orzecznictwie ukształtowany jest pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja.

W okolicznościach badanej decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do oczywistego naruszenia wskazanego powyżej przepisu bezwzględnie obowiązującego, a skutki tego naruszenia są nie do zaakceptowania w państwie prawa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił i to, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2013 r. narusza zapisy uchwały Rady Miejskiej w Ś. z [...] lutego 2010 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru przy ul. K. oraz przy ul. T. w Ś. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek posiada dach mansardowy o kącie nachylenia połaci górnej 12°, co jest niezgodnie z ustaleniami § 8 ust. 2 pkt 7 w zw. z § 2 pkt 2 miejscowego planu, Niemniej jednak naruszenie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa - kąt nachylenia górnej połaci dachu mansardowego (12°) jakkolwiek niezgodny z ustaleniami miejscowego planu, zbliżony jest do maksymalnego kąta dopuszczalnego nachylenia dachu płaskiego (10°).

Sąd podziela także ustalenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, naruszenie § 17 pkt 7a miejscowego planu przez niezapewnienie wymaganych 15 miejsc postojowych nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji przewidziano jedynie 11 miejsc postojowych, pomijając miejsca wymagane ze względu na powierzchnię lokali handlowych. Wyliczenie 15 wymaganych miejsc postojowych opiera się na interpretacji § 17 pkt 7a miejscowego planu, zatem powyższe naruszenie nie jest oczywiste i nie można przypisać mu ma charakteru rażącego naruszenia prawa.

Podobnie, naruszenie § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm. według stanu na 5 listopada 2013 r.), niezachowanie 6 m wymaganej odległości wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Niezachowanie przewidzianej w tym przepisie odległości dotyczy jedynie 2 z 7 miejsc parkingowych, zatem skutki zaistniałego naruszenia nie są na tyle poważne, aby uzasadniały stwierdzenie rażącego naruszenia ww. przepisu.

Zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie, w świetle przedstawionej argumentacji odpowiada prawu, a w tych warunkach skarga podlega oddaleniu.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t. j.).