Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1096/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 180 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: Art. 65 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 78 i art. 220 ust. 2 lit. b
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: Art. 1
journal: Dz.U. 1987 nr 256 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej

SENTENCJA

Sygn. akt III SA/Kr 1096/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 sierpnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.), Sędziowie WSA Maria Zawadzka, WSA Janusz Kasprzycki, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r., sprawy ze skargi "A" R. A., na decyzję Dyrektora Izby Celnej, z dnia 12 lipca 2011r. nr [...], w przedmiocie określenia kwoty długu celnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego , działając na podstawie :

- art. 53 § 3, art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zmianami);

- art. 4 pkt 5 i pkt 18, art. 20 ust. 1 i ust. 3 lit. a), c), ust. 6, art. 67, art. 78, art. 201 ust. 1 lit. a), ust. 2, ust. 3, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 lit. a), art. 243, art. 244 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 4, str. 307);

- art. 65 ust. 1, ust. 5 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 z 2004 r. ze zm.);

- art. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 07.09.1987r., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 2, str. 382) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17.10.2006r. zmieniającym załącznik l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 301 z dn. 31.10.2006 r.) oraz

- obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. z 2006r. , Nr 86 poz.880ze zm.) ,

decyzją z dnia [...] 2010r ., znak [...] -

1. określił skarżącej R. A. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A" kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 767,00 zł , z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2007r. do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg JDA SAD OGL [...],

2. powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego,

3. poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 767,00 zł za okres od dnia 27.109.2007r. (tj. od dnia następującego po dniu powstania długu celnego) do dnia powiadomienia o kwocie retrospektywnie zaksięgowanego długu celnego`.

Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od ww. decyzji , działając na podstawie:

- art. 207, art. 210 § 1 i § 4, art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej;

- art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne ;

- art. 4 pkt 5, pkt 18, art. 6 ust. 3 i ust. 4, art. 7, art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6; art. 67, art. 78; art. 201, 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ;

- art. 1 Rozporządzenia Rady /EWG/ Nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 256 z 07.09.1987 r. Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 2 str. 382), zmienionego Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17.10.2006 r. zmieniającym załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej -

decyzją z dnia [...] 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji.

Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny ustalony przez organy :

w dniu [...] 2007 r. skarżąca zadeklarowała do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar opisany w zgłoszeniu celnym SAD nr [...], jako "akcesoria do aparatów cyfrowych ", zgłoszone na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 20.09.2007 roku. Skarżąca dla przedmiotowego towaru zadeklarowała kod CN 8529 90 20 z przypisaną do tego kodu stawką dla krajów trzecich 0%.

Towar został zwolniony do deklarowanej procedury w dniu jego zgłoszenia.

W związku z wątpliwościami co do prawidłowości taryfikacji towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym , Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie określenia kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu za towar objęty zakwestionowanym zgłoszeniem oraz w sprawie klasyfikacji taryfowej towaru , a następnie w dniu [...] 2010 r. wydał ww. decyzję znak [...].

W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego prawidłowy kod CN dla towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym jest następujący :

1. elektroniczne wężyki spustowe do aparatów cyfrowych i aparatów fotograficznych analogowych - CN 9006.91.00 ,

2. elektroniczne wężyki spustowe do aparatów cyfrowych – CN CN 8529 90 20 ze stawką celną 0% , co było zgodne ze zgłoszeniem celnym ,

3. battery pack – CN 8529 90 20 ze stawką celną 0% , co również było zgodne ze zgłoszeniem celnym .

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej taryfikacji celnej elektronicznych wężyków spustowych do aparatów cyfrowych i aparatów analogowych oraz o umorzenie postępowania .

Skarżąca nie zaprzeczyła , że sporne wężyki spustowe, zgodnie z informacją producenta, mogą być stosowane zarówno z aparatami cyfrowymi, jak i fotograficznymi aparatami analogowymi, ale faktycznie mają zastosowanie jedynie z aparatami cyfrowymi. Zdaniem skarżącej , taka sytuacja wynika z obecnego obrazu rynku fotograficznego, na którym dominują aparaty cyfrowe. Skarżąca wyjaśniła , że rynek aparatów fotograficznych praktycznie już nie istnieje, a jej działalność gospodarcza opiera się jedynie na dystrybucji aparatów cyfrowych oraz części i akcesoriów do nich.

W związku z powyższym zgodnie z regułą 3 a) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej , zwanych dalej ORINS , właściwą pozycją dla spornych wężyków spustowych , w ocenie skarżącej , jest kod 8529 90 20.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca wskazała na uwagę 2 b) do sekcji XVI , zgodnie z którą do pozycji 8529.90.20 nie jest konieczne, by część miała zastosowanie wyłącznie z aparatami cyfrowymi, może to być ich główne zastosowanie , dlatego, ze względu na aktualny rynek fotograficzny , przedmiotowe wężyki znajdują główne zastosowanie z aparatami cyfrowymi, podczas gdy użycie ich z aparatami analogowymi stanowi niewielki procent.

Klasyfikacja towarów wskazana w zgłoszeniu celnym była prawidłowa i nie doprowadziła do zaksięgowania kwoty niższej od prawnie należnej. W ocenie skarżącej, nie została więc spełniona przesłanka do retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego , w związku z powyższym organ celny nie miał możliwości zastosowania art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego .

Ponadto za nieuzasadnione skarżąca uznała żądanie - na podstawie art. 65 ust. 5 Prawa Celnego - zapłaty odsetek od długu celnego, pomimo faktu, iż decyzja o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego była bezzasadna.

Skarżąca zarzuciła, że Naczelnik Urzędu Celnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał na żadne zaniedbania lub świadome działanie w złej wierze skarżącej , uzasadniające pobór owych odsetek. Od momentu wszczęcia kontroli przez organ celny skarżąca systematycznie dostarczała wyjaśnień i materiału dowodowego potwierdzającego fakty, iż nieprawidłowe zgłoszenie towaru nie było spowodowane okolicznościami wynikającymi z zaniedbań lub świadomego działania.

Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie i stwierdził, że klasyfikacja spornych towarów tj. elektronicznych wężyków spustowych do aparatów cyfrowych i aparatów analogowych , dokonana przez organ celny pierwszej instancji jest prawidłowa.

Z akt sprawy wynika, że elektroniczne wężyki spustowe do aparatów fotograficznych i cyfrowych , będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawie , to urządzenie do zdalnego uruchamiania migawki aparatu. Na rynku funkcjonują wężyki spustowe mechaniczne (tradycyjne) i elektroniczne, które były przedmiotem przywozu. Wężyk elektroniczny wyposażony jest w dwustopniowy spust migawki, dzięki czemu istnieje możliwość ustawienia ostrości przed wykonaniem zdjęcia oraz dodatkowo w funkcję blokady migawki. Urządzenie to nie wymaga zasilania, a z aparatem kontaktuje się poprzez określonej długości kabel. Wężyki spustowe są stosowane przy długich czasach naświetlania, do fotografii makro, w celu uniknięcia poruszenia aparatem w czasie robienia zdjęć.

Jak wynika z opisu producenta tych wężyków współpracują z tym samym zarówno z aparatami fotograficznymi, jak i aparatami cyfrowymi, czego w odwołaniu skarżąca nie kwestionowała.

Skarżąca zadeklarowała dla przedmiotowych wężyków pozycję 8529.90.20, co znajduje swoje uzasadnienie w regule 1 i 6 ORINS oraz w Uwadze 2 b) do Sekcji XVI Taryfy celnej, natomiast klasyfikacji wskazana przez organy do CN 9006.91.00 znajduje swoje oparcie w regule 1 i 6 ORINS oraz w Uwadze 2 a) do Działu 90 Taryfy celnej.

Organ odwoławczy rozważając możliwość zataryfikowania spornych wężyków do ww. pozycji , ale również do pozycji 8525 80 30, po przedstawieniu w obszernym uzasadnieniu swej decyzji zasad posługiwania się Wspólnotową Taryfą Celną stwierdził , że w rozpatrywanej sprawie należy zastosować regułę 3 c), zgodnie z którą , jeśli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania.

Z dwóch pozycji (kodów CN) możliwych pozornie do zastosowania tj. CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00, pozycją ostatnią w kolejności numerycznej jest CN 9006.91.00, z przypisaną do tej pozycji stawką celną 3,7%.

Zatem zgodnie z regułą 1, 3c) i 6 ORINS oraz brzmieniem pozycji 8529 i 9006 91 oraz Uwagi 2b) do sekcji XVI i Uwagi 2a) do działu 90 Taryfy celnej, elektroniczne wężyki spustowe pośrednie (modele [...], [...] i [...]), będące przedmiotem importu w niniejszej sprawie należy klasyfikować do kodu CN 9006 91 00, który obejmuje "części i akcesoria do aparatów fotograficznych".

Klasyfikacja taryfowa elektronicznych wężyków spustowych do aparatów fotograficznych i cyfrowych, dokonana przez organ celny pierwszej instancji , w ocenie organu odwoławczego , była prawidłowa.

Dyrektor Izby Celnej podniósł , że argumentacja skarżącej dotycząca profilu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie może być podstawą klasyfikacji towarów, bo profil ten nie przesądza o obiektywnych cechach i właściwościach towaru, a w konsekwencji o kryteriach klasyfikacyjnych. Argumentacja ta nie uwzględnia też stosowanych chronologicznie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej . Z tych powodów klasyfikacja taryfowa spornych wężyków spustowych do kodu CN 8529 90 20 jest nieprawidłowa.

Zmiana klasyfikacji taryfowej zakwestionowanych towarów spowodowała zmianę wysokości długu celnego określonego decyzją organu pierwszej instancji. Prawnie należna kwota wynikająca z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu wynosiła 767,00 zł. W związku z tym, że prawnie należna kwota należności celnych wynikająca z decyzji organu jest większa od kwoty zadeklarowanej przez skarżącą w zgłoszeniu celnym , w rozpatrywanej sprawie – w ocenie organu odwoławczego – zaistniały przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego w trybie art. 220 ust. 1 WKC.

Konsekwencją powyższych ustaleń jest również stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do poboru odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Odstąpienie od poboru odsetek dopuszczalne jest , gdy dłużnik wykaże , że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

W niniejszej sprawie skarżąca ze względu na rodzaj prowadzonej działalności polegającej na sprzedaży sprzętu fotograficznego oraz na przywozie (imporcie) takiego towaru, specjalizująca się w tej materii, w ocenie organu , nie wykazała się starannością i dbałością w należytym sporządzeniu zgłoszenia celnego. Sprowadzając różnorodny sprzęt fotograficzny, w tym przypadku elektroniczne wężyki spustowe do aparatów fotograficznych - konsekwentnie zgłaszała do jednej i tej samej pozycji taryfy celnej CN 8529.90.20 ze stawką celną 0%, zdając sobie sprawę z tego, że sprzęt ten nie ma zastosowania wyłącznie do współpracy z aparatami cyfrowymi. Organ stwierdził , że skarżąca " mając świadomość dokumentacji technicznej towarów o przeznaczeniu przedmiotowych towarów zarówno do aparatów cyfrowych , jak i fotograficznych aparatów analogowych , deklarowała je mimo to , jako części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatów cyfrowych ignorując jednocześnie inne istotne informacje producenta".

Organ zarzucił, że skarżąca nie uwzględniła treści obowiązujących chronologicznie reguł ORINS , uwagi do sekcji XVI stosowała w sposób wybiórczy , a Uwagę 2a do działu 90 Taryfy celnej całkowicie pominęła. Jako doświadczony podmiot gospodarczy, skarżąca winna zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi , w tym z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej i stosować je w praktyce. W ocenie organu odwoławczego , działania skarżącej wskazują na niedbałość w kwestii określenia i oceny obiektywnych cech i właściwości towaru oraz stosowania reguł ORINS.

Wskazując na powyższe okoliczności organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przez organ celny postanowień art. 65 ust. 5 Prawa celnego.

Na powyższa decyzje wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca zarzuciła :

I. rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17.10.2006 r. zmieniającym załącznik 1 do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez dokonanie klasyfikacji towarów będących osłonami wyświetlaczy ze zgłoszenia wg SAD nr [...] niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu,

- błędną wykładnię art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do tego zaksięgowania,

- naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, a co za tym idzie zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy zostały spełnione przesłanki nakładające na organ celny obowiązek powstrzymania się od zaksięgowania retrospektywnego,

- naruszenie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne poprzez obciążenie strony odsetkami z tytułu długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie w związku z uznaniem, że skarżąca nie udowodniła, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania ;

II. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik nastąpiło poprzez :

- obrazę art. 122, 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i okoliczności przedstawionych przez skarżącą,

- obrazę art. 121 § 1,2 oraz art. 125 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający, zasadę wzbudzania zaufania do organów, zasadę udzielania informacji przez organ rozpatrujący sprawę oraz zasadę ekonomii procesowej.

Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła , że wbrew twierdzeniom Dyrektora Izby Celnej, udział w rynku aparatów fotograficznych, jest marginalny i odnosi się przede wszystkim do rynku wtórnego. Zdaniem skarżącej , profil prowadzonej działalności gospodarczej w postaci sprzedaży m.in. aparatów cyfrowych i ich akcesoriów ma znaczenie dla oceny klasyfikacji spornych towarów dokonanej w zgłoszeniu celnym .

Podział spornych towarów dokonany przez organy celne na te, które maja zastosowanie jedynie do aparatów cyfrowych oraz na te , które mają zastosowanie z aparatami fotograficznymi analogowymi – w ocenie skarżącej - jest podziałem sztucznym, nie mającym odzwierciedlenia na rynku fotograficznym.

Skarżąca zarzuciła , że organ nie wyjaśnił , dlaczego wszystkich wężyków spustowych nie można zaklasyfikowany do kodu CN 8529 90 20 , biorąc pod uwagę fakt , iż wszystkie wężyki działają na takiej samej zasadzie. Zastosowany przez Naczelnika Urzędu Celnego kod TARIC 9006 91 00 90 nie oddaje faktycznego przeznaczenia elektronicznych wężyków spustowych i funkcji , jaką spełniają.

Ponadto skarżąca podniosła , że elektroniczne wężyki spustowe, mimo informacji producenta, iż mogą być stosowane zarówno z aparatami cyfrowymi , jak i z aparatami analogowymi, faktycznie mają zastosowanie jedynie z aparatami cyfrowymi. Taka sytuacja wynika z obecnego stanu rynku fotograficznego, na którym dominują aparaty cyfrowe; rynek aparatów fotograficznych praktycznie już nie istnieje, a działalność gospodarcza skarżącej opiera się jedynie na dystrybucji aparatów cyfrowych oraz części i akcesoriów do nich .

W niniejszej sprawie , zdaniem skarżącej , winna mieć zastosowanie reguła 3 a) ORINS , zgodnie z którą należy stosować pozycję określającą towar w sposób najbardziej szczegółowy. Wskazana reguła dopuszcza możliwość taryfikacji spornego towaru do pozycji 8529 90 20, gdyż nie jest koniecznym, aby ta część miała zastosowanie wyłącznie z aparatami cyfrowymi, wystarczy, by było to jej główne zastosowanie.

W rozpoznawanej sprawie , zdaniem skarżącej , należy uznać, iż ze względu na aktualny rynek fotograficzny, przedmiotowe elektroniczne wężyki spustowe znajdują główne zastosowanie z aparatami cyfrowymi, podczas gdy użycie ich z aparatami analogowymi stanowi niewielki procent. W związku z powyższym, prawidłowy jest kod CN 8529 90 20 dla spornych towarów będących elektronicznymi wężykami spustowymi wskazany w zgłoszeniu celnym.

Odnośnie braku podstaw do retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego , skarżąca podniosła , iż Wspólnotowy Kodeks Celny uzależnia to od łącznego spełnienia czterech warunków , a mianowicie : 1/ zaniżenie kwoty długu zaksięgowanej lub brak zaksięgowania było następstwem błędu samych organów celnych , 2/ błąd ten nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności , 3/ osoba zobowiązana działała w dobrej wierze , 4/ osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Skarżąca zarzuciła, że organ był w posiadaniu wystarczających dokumentów tj. faktury szczegółowo opisującej zgłaszany towar , aby na bieżąco sprawdzać poprawność taryfikowanego towaru. Brak reakcji ze strony organu celnego potwierdził , w ocenie skarżącej, iż zgłaszany do procedury celnej towar został prawidłowo zataryfikowany.

Skarżąca wyjaśniła, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na dystrybucji tylko aparatów cyfrowych oraz części i akcesorii do nich. Deklarując sporny towar do kodu 8529 Taryfy celnej skarżąca kierowała się przeznaczeniem towaru tj. do użycia razem z aparatem cyfrowym , a także logiką w stosowaniu przepisów Taryfy celnej.

Skarżąca podniosła , że sporny towar importuje od rozpoczęcia działalności gospodarczej i taryfikacja jego do zakwestionowanego przez organy celne kodu CN przed kontrolą celną , był akceptowany przez organ przyjmujący zgłoszenie celne. Do momentu zwolnienia importowanego towaru pozostaje on w dyspozycji organu celnego , który ma możliwość weryfikacji zgłoszenia.

Skarżąca dokonując klasyfikacji taryfowej spornych towarów kierowała się ich przeznaczeniem tj. użyciem razem z aparatami cyfrowymi . W przekonaniu skarżącej , "niedopuszczalna i błędną była taryfikacja akcesoriów do aparatów cyfrowych w dziale zawierającym pozycję klasyfikacji dla aparatów fotograficznych . (...) skarżąca prowadzi działalność gospodarcza polegającą na dystrybucji tylko aparatów cyfrowych oraz części i akcesoriów do nich. Dlatego tez stosowany przez Skarżącego kod celny 8529 90 20 nigdy nie wzbudził w nim wątpliwości".

Skarżąca stwierdziła, że według jej wiedzy, inny sposób zakwalifikowania zgłoszonego towaru nie był możliwy , mimo dochowania odpowiedniej staranności i był to błąd dla niej niewykrywalny. Podkreśliła , że działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów w zakresie dokonywania zgłoszeń celnych , bowiem działała poprzez agencje celną

W ocenie skarżącej przedstawiła ona wszystkie dane wymagane przy zgłaszaniu towaru do procedury celnej, w tym fakturę , która opisywała ten towar , dlatego został on opisany w zgłoszeniu celnym pod nazwą akcesoria do aparatów cyfrowych . Nie można zatem zarzucić skarżącej działania niezgodnego z prawem bądź w celu ominięcia prawa.

W niniejszej sprawie , zdaniem skarżącej, zaistniały okoliczne które jednoznacznie wskazują, iż nieprawidłowe określenie kodu Taryfy celnej nie wynikało z celowego działania.

Skarżąca zarzuciła , że w niniejszej sprawie organy celne nie objęły postępowaniem dowodowym przesłanek przemawiających za możliwością powstrzymania się od zastosowania instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, wynikających z art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, jak również powstrzymania się od poboru odsetek od długu celnego zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.

W odniesieniu do warunku działania w dobrej wierze przez zgłaszającego towar w procedurze celnej skarżąca stwierdziła , że do momentu kontroli celnej w firmie, nie zdawała sobie sprawy, iż błędnie klasyfikuje przedmiotowy towar. Skarżąca nie mogła wiedzieć, iż dokonuje błędnej taryfikacji spornego towaru , ponieważ organy celne nigdy wcześniej nie zakwestionowały zastosowanego przez nią kodu CN w odniesieniu do przedmiotowych wężyków.

O spełnieniu przesłanek dających możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, w tym przestrzegania przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego, ocenie skarżącej , świadczy okoliczność , że przy zakwestionowanym zgłoszeniu celnym zostały przedstawione organowi celnemu wszystkie wymagane dane odnośnie sprowadzanych towarów, które według wiedzy skarżącej , można uznać za wystarczające i prawidłowe; importowany towar został szczegółowo opisany w przedmiotowym zgłoszeniu celnym pod nazwą akcesoria aparatów cyfrowych oraz w fakturze stanowiącej załącznik do ww. zgłoszenia celnego. W tych okolicznościach , zdaniem skarżącej , nie można postawić jej zarzutu działania niezgodnego z prawem , bądź w celu ominięcia prawa , zważywszy że dla skarżącej była to kolejna, wielokrotnie wcześniej powtarzana procedura w odniesieniu do akcesoriów do aparatów cyfrowych.

Wskazując na powyższe okoliczności, skarżąca zarzuciła, że organy celne wydały decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego z naruszeniem art. 220 ust. 2 pkt. b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

W ocenie skarżącej, biorąc pod uwagę przytoczoną wyżej argumentację , organy celne niesłusznie domagają się zapłaty odsetek od należności wynikającej z zaksięgowanego długu celnego. Organy celne nie wskazały , jakich zaniedbań skarżąca się dopuściła , bądź jakie niekompletne/nieprawidłowe dane podała, aby w konsekwencji móc legalnie pobrać przedmiotowe odsetki. W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącej, zaistniały okoliczności jednoznacznie wskazujące, iż nieprawidłowe określenie kodu celnego w zgłoszeniu celnym nie miało źródła w celowym działaniu skarżącej . Na swoje usprawiedliwienie skarżąca podniosła takie okoliczności , jak niejasność przepisów celnych i wieloletnie określanie w odniesieniu do spornych towarów kodu CN 8529 90 20.

Organy celne w wydanych decyzjach zarzuciły, iż sporny towar znajduje również zastosowanie z aparatami fotograficznymi, pomimo, iż zastosowanie to przestało mieć znaczenie na rynku graficznym. Organ odwoławczy błędnie przyjął, iż aparaty fotograficzne nadal stanowią znaczną część rynku i profil prowadzonej działalności nie może przesądzać o klasyfikacji przedmiotowego towaru . W ocenie skarżącej jest to jednak wątek kluczowy, gdyż w nim tkwi przyczyna zastosowanej, błędnej klasyfikacji przedmiotowego towaru.

W niniejszej sprawie , organ celny przy ogólnej weryfikacji zgłoszenia celnego , w ocenie skarżącej , mógł podważyć jego poprawność , chociażby poprzez wskazanie sprzeczności wynikającej z opisu towaru , a brzmieniem kodu CN 8529 90 20.

Niezależnie od powyższego przy taryfikacji spornych elektronicznych wężyków spustowych , organ odwoławczy nie mógł pominąć faktu, że ww. wężyki są przeznaczone do współpracy z aparatami cyfrowymi i aparatami fotograficznymi analogowymi , jednak niesłusznie pominął treść Uwagi 2 b do sekcji XVI tj. że ww. towary współpracują głównie z aparatami cyfrowymi .

Dyrektor Izby Celnej przypisując skarżącej świadome działanie oraz celowe wprowadzenie organu celnego w błąd, pominął fakt dokonania zgłoszenia celnego przez agencję celną. Mimo, iż odpowiedzialność błędnego zgłoszenia celnego towaru w całości obciąża osobę zgłaszającego, jednak okoliczność ta wyłącza możliwość zarzutu, że skarżąca dopuściła się niedbalstwa w działaniu.

Wskazując na powyższe , skarżąca zarzuciła, że obowiązek uiszczenia odsetek jest nieuzasadniony.

Zdaniem skarżącej , organy naruszyły zasadę wyrażona w art.121 § 1 Ordynacji podatkowej , tj. zasadę , iż organ celny powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie. Zawiłość regulacji prawnych dotyczących spornych elektronicznych wężyków spustowych , w ocenie skarżącej , nie powinna obarczać ją odpowiedzialnością finansową.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji ( innego aktu lub czynności ) z przepisami prawa materialnego , które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Dz 2002 r. Nr 153, poz.1270) tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny , po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych , nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa, procesowego i materialnego , w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art. 134 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , z którego wynika , że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest , że skarżąca zadeklarowała do procedury dopuszczenia do obrotu towar objęty zgłoszeniem SAD [...] z dnia [...] 2007r. m.in. sporne elektroniczne wężyki spustowe , wskazując jako prawidłowy kod CN 8529 90 20 z przypisaną do niego stawką celną 0% . Organy celne obu instancji uznały , że zadeklarowany kod CN jest nieprawidłowy i ustaliły , iż przedmiotowe wężyki należy taryfikować do kodu CN 9006 91 00 z przypisaną do tej pozycji Taryfy celnej stawką celną w wysokości 3,7%.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w kwestii taryfikacji spornych elektronicznych wężyków spustowych Sąd w całości podzielił stanowisko organów celnych jako zgodne z prawem.

Strony zgodne są co do tego , że elektroniczne wężyki spustowe jest to urządzenie do zdalnego uruchamiania migawki aparatu ; na rynku funkcjonują wężyki spustowe mechaniczne ( tradycyjne ) i elektroniczne i te były przedmiotem przywozu Wężyk elektroniczny wyposażony jest w dwustopniowy spust migawki , dzięki czemu istnieje możliwość ustawienia ostrości przed wykonaniem zdjęcia oraz dodatkowo w funkcje blokady migawki ; nie wymaga zasilania , a z aparatem kontaktuje się poprzez kabel – nie jest to bezprzewodowe uruchamianie migawki aparatu .

W niniejszej sprawie nie jest okolicznością sporną , że sporne wężyki elektroniczne współpracują zarówno z aparatami fotograficznymi , jak i cyfrowymi – z tym samym skutkiem i okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącą w toku postępowania zarówno przed organami celnymi , jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Taryfikacja importowanych wężyków do pozycji CN 9006 91 00 jest zgodna z regułą 1 , 3 c i 6 ORINS oraz z brzmieniem pozycji 8529 i 9006 91 , przy zastosowaniu Uwagi 2b) do sekcji XVI i Uwagi 2a) do działu 90 Wspólnotowej Taryfy Celnej .

Zgodnie z reguła 1 ORINS , tytuły sekcji , działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne ; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz , o ile nie są sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag , zgodnie z kolejnymi regułami.

Z kolei reguła 3c obliguje do stosowania pozycji , która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania , a taka jest pozycja wskazana w decyzji organu I instancji tj. poz. 9006 91 00 ze stawka celna 3,7%.

Stosownie natomiast do reguły 6 ORINS , klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich , z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł , stosując zasadę , że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywalne. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły , jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Podkreślić należy , że w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej szczegółowo wyjaśnił zasady posługiwania się Wspólnotową Taryfą Celna i dokonał wnikliwej analizy kolejnych pozycji mogących mieć zastosowanie przy taryfikacji spornego towaru . W swych rozważaniach organ odwoławczy rozpatrzył możliwość klasyfikacji spornych wężyków nie tylko do kodu CN wskazanego w zgłoszeniu celnym przez skarżącą tj. 8529 90 20 oraz wskazanego w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego tj. 9006 91 00 , ale również do kodu CN 8525 80 30 , który mógłby mieć na pozór zastosowanie.

Z cała mocą należy podkreślić , że zasadą stosowania Wspólnotowej Taryfy Celnej jest , że do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden i tylko jeden odpowiedni kod taryfy celnej z przypisana do niego stawką celną , z wyłączeniem wszystkich pozostałych.

W rozpatrywanej sprawie tym jednym, prawidłowym kodem dla importowanych przez skarżącą elektronicznych wężyków spustowych jest wyżej wskazany kod 9006 91 00 ze stawką celną 3,7%.

Jak wykazało postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie , sporne wężyki współpracują z tym samym skutkiem zarówno z aparatami cyfrowymi , jak i fotograficznymi aparatami analogowymi. Wskazana w zaskarżonej decyzji pozycja taryfy celnej dla przedmiotowego towaru uwzględnia jego obiektywne cechy i właściwości. Okoliczność podnoszona przez skarżącą , że zastosowanie tych wężyków z aparatami analogowymi nie ma istotnego znaczenia na rynku fotograficznym , jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bo przy taryfikacji towaru do określonego kodu Nomenklatury Scalonej nie jest brane pod uwagę kryterium " rynkowości" danego towaru , lecz zasadniczo jego obiektywne właściwości i cechy opisane w poszczególnych pozycjach i podpozycjach tej nomenklatury.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, " że to nie stan rynku towarów kreuje obiektywne cechy i właściwości towarów , ale ich producent wypuszczając na rynek towar o określonych cechach i właściwościach". Przeznaczenie towaru i zastosowanie towaru to nie są określenia tożsame . Przeznaczenie towaru określa producent i to jest cecha obiektywna , natomiast zastosowanie określa nabywca i to jest cecha subiektywna. Zastosowanie towaru może być węższe , niż określił producent (np. sporne wężyki nabywca przeznaczy tylko do aparatów cyfrowych) , albo szersze , jeżeli nabywca użyje towar nie zgodnie z jego przeznaczeniem (np. nie tylko do aparatów cyfrowych , czy fotograficznych aparatów analogowych , ale do innych jeszcze celów np. przy wykorzystaniu jedynie kabla ).

Podnoszona przez skarżącą argumentacja odwołująca się do profilu prowadzonej działalności gospodarczej oraz stanu rynku fotograficznego, z pominięciem obiektywnych cech i właściwości towaru, nie mogła odnieść zamierzonego skutku . To producent określa obiektywne cechy i właściwości towaru , a nie stan rynku .

W związku z powyższym , zarzut błędnej taryfikacji elektronicznych wężyków spustowych do aparatów cyfrowych i fotograficznych aparatów analogowych należy uznać za nieuzasadniony.

Zmiana taryfikacji przedmiotowych wężyków objętych ww. zgłoszeniem celnym , spowodowała powstanie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu i jest to kwota prawnie należna za towary objęte przedmiotowym zgłoszeniem. Kwota prawnie należna jest wyższa od kwoty należności celnych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym , a w konsekwencji należy stwierdzić , że wbrew zarzutom skargi , zaistniały przesłanki do zastosowania w rozpatrywanej sprawie art.220 ust.1 WKC.

W ocenie Sądu , w rozpatrywanej sprawie , nie zaistniały przesłanki do zastosowania art.220ust.2 lit. b WKC , który stanowi , że organ celny nie dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego , gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych , który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działająca w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego . Strony zgodne są co do tego , że zastosowanie przytoczonego przepisu uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w tym przepisie.

Jeżeli chodzi o pierwszą przesłankę - błąd organu – to Sąd w całości podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej , że skoro w niniejszej sprawie zgłoszenie celne nie było poddane weryfikacji , a dane w nim zawarte przyjęto jako wiarygodne , to w tych bezspornych okolicznościach faktycznych sprawy nie można organom celnym przypisać błędu. Formalne wypełnienie właściwych pozycji dokumentu SAD , bez względu na ich poprawność , obliguje organ celny do przyjęcia takiego dokumentu , jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru. Podnieść należy , że weryfikacja zgłoszenia celnego jest uprawnieniem organu , a nie jego obowiązkiem i nie można wykazywać błędu po stronie organu faktem , że organ nie skorzystał ze swoich uprawnień i nie dokonał weryfikacji danych zadeklarowanych w zgłoszeniu , chociaż mógł to uczynić.

Błąd organu wystąpi , gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym były weryfikowane przez organ , a wynik tej weryfikacji stanowił podstawę określenia należności celnych.

Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi , że organy przyjmowały zgłoszenia celne przez dłuższy okres czasu nie kwestionując zadeklarowanej taryfikacji towarów , podczas gdy towar zgłoszony przez skarżącą , jako akcesoria do aparatu cyfrowego z dołączoną fakturą szczegółowo przedstawiającą importowany towar i były zdecydowanie wystarczającymi dokumentami pozwalającymi organowi celnemu na bieżące sprawdzenie poprawności taryfikowanego towaru , należy stwierdzić , że skarżąca – wbrew twierdzeniom - nie zamieszczała w dokumencie SAD dokładnego opisu towaru , który wystarczałby do prostego porównania go z zadeklarowanym kodem CN. W polu 31 dokumentu SAD widniał zapis " akcesoria do aparatów cyfrowych" i nie był sprzeczny – przy prostym porównaniu – z zadeklarowanym kodem CN 8529 90 20 , który obejmował " Części aparatur objętych podpozycjami 8525 60 00, 8525 80 30, 8528 41 00 8528 51 00 i 8528 61 00 ". Taki opis towaru w zestawieniu z zadeklarowanym kodem CN nie pozwalał organom celnym na stwierdzenie błędnej klasyfikacji taryfowej przy prostym zestawieniu tych zapisów , bez dokonywania głębszej ich analizy.

Na marginesie należy zauważyć , że opis towaru w zgłoszeniu celnym nie był jednoznaczny i wystarczająco dokładny , co narusza obowiązujące przepisy w zakresie zgłoszenia celnego (załącznik 37 i 38 instrukcji wypełniania zgłoszenia celnego SAD do rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 02.07.1993r. określającego niektóre przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.WE L 253 z dnia 11.10.1993r. z zm.; Dz.Urz UE Polskie wydanie specjalne ).

Argumentacja skargi w omawianym zakresie nie mogła odnieść zamierzonego skutku , gdyż zaniżenie kwoty długu prawnie należnej nie było spowodowane błędem organów celnych.

Jak wyżej podniesiono , zastosowanie art.220 ust.2 lit.b WKC możliwe jest po spełnieniu wszystkich przesłanek , a zatem brak chociażby jednej z nich wyklucza odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego. Taka okoliczność zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Kolejnym zarzutem skargi była kwestia przesłanek do odstąpienia od poboru odsetek w trybie art. 65 ust. 5 Prawa celnego . Przepis ten stanowi, że organ celny pobiera odsetki , w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych , podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym , chyba że dłużnik udowodni , że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania ( ... ).

Redakcja przytoczonego przepisu w sposób jednoznaczny określa zasadę , że organ celny pobiera odsetki. Odstąpienie od poboru odsetek stanowi zatem wyjątek od zasady ich poboru , przy czym ciężar wykazania przesłanek określonych w tym przepisie spoczywa na dłużniku. Przesłankami do stosowania tego wyjątku są "szczególne okoliczności , niewynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania".

W pierwszej kolejności należy ustalić , czy w rozpatrywanej sprawie zaistniały "szczególne okoliczności". Ustawodawca nie precyzuje , jakie szczególne okoliczności uzasadniają stosowanie powyższego wyjątku. Analiza zarzutów odwołania oraz skargi nie wskazuje takich okoliczności , mimo iż skarżąca przyznała, że ciężar wykazania istnienia przesłanek z omawianego przepisu spoczywa na niej jako na dłużniku.

Nawet , gdyby uznać , że w rozpatrywanej sprawie zaistniały " szczególne okoliczności" , to nie mogą one wynikać z zaniedbania dłużnika , ani z jego świadomego działania.

W toku postępowania przed organami celnymi , a także w skardze , skarżąca wykazywała , że podanie w zakwestionowanym zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych dotyczących klasyfikacji towaru objętego tym zgłoszeniem wynikało z jej przekonania opartego na faktycznym przeznaczeniu przedmiotowych elektronicznych wężyków spustowych do aparatów cyfrowych . W przekonaniu tym utwierdzała skarżącą praktyka organów celnych , bowiem mimo wielokrotnych zgłoszeń celnych tych samych towarów do określonych kodów Taryfy celnej, organ celny nie kwestionował zadeklarowanych pozycji CN. Dodatkowym argumentem usprawiedliwiającym działanie skarżącej było skorzystanie z usług agencji celnej.

Zdaniem Sądu , ocena organów celnych , że dokonana w zgłoszeniu celnym taryfikacja towarów oparta na przekonaniu skarżącej co do jej prawidłowości , nie może uzasadniać zastosowania wyjątku od zasady poboru odsetek przez organ celny - jest prawidłowa .

W prawie celnym obowiązuje zasada zaufania organów celnych do zgłaszającego polegająca na przyjęciu domniemania , iż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym pozycja Taryfy celnej z przypisaną do niej określoną stawką celną oraz z wykazaną w tym zgłoszeniu kwotą należności celnych – jest prawidłowa . Ustawodawca konstruując przepisy dotyczące procedury przyjmowania zgłoszeń celnych oparł się na zasadzie zaufania organów celnych do zgłaszającego uznając , że wykazane w zgłoszeniu celnym kwoty należności są prawnie należne , ale tylko do czasu , dopóki organ celny nie dokona ich weryfikacji i nie wykaże , że prawnie należne są kwoty wyższe.

Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Weryfikacja zgłoszenia celnego spowodowała wydanie przez organ celny decyzji określającej kwotę długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu, co było wynikiem zakwestionowania taryfikacji celnej towaru oraz zastosowanej stawki celnej i zadeklarowanej kwoty długu celnego .

Racjonalny ustawodawca konstruując procedurę zgłaszania towarów opartą o wyżej wskazaną zasadę zaufania organów do zgłaszającego musiał przewidzieć sankcje za skutki dokonania nieprawidłowego zgłoszenia. Skutkiem takim jest obowiązek zapłaty odsetek od kwoty długu celnego zarejestrowanego retrospektywnie. Odsetki to sankcja za to , że w przepisanym terminie nie została uiszczona prawnie należna kwota długu celnego lub , że kwota długu celnego została wpłacona w niższej wysokości od kwoty prawnie należnej.

Niniejszy wyrok uznający zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem jest oparty nie tylko na analizie przedmiotowej sprawy w kontekście przepisów , które w sposób szczegółowy zostały opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , ale również na analizie przesłanek , którymi kierował się ustawodawca tworząc regulacje dotyczące procedury przyjmowania zgłoszeń celnych i skutków dokonania nieprawidłowego zgłoszenia . Rozpoznając niniejszą sprawę w tym szerszym kontekście , nie trudno dostrzec , że przepisy w zakresie obowiązku naliczania odsetek za podanie nieprawidłowych danych (co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie) lub niekompletnych danych - są logiczną konsekwencją uregulowań dotyczących przyjmowania zgłoszeń celnych.

W rozpatrywanej sprawie nieprawidłowe dokonanie zgłoszenia celnego dotyczyło taryfikacji towarów objętych zakwestionowanym dokumentem SAD. Wskazanie właściwej pozycji Taryfy celnej, jak wykazała analiza akt administracyjnych , wiązało się z trudnościami skarżącej w posługiwaniu się Taryfą celną. Tę trudność dostrzegł sam ustawodawca ustanawiając instrumenty prawne , których celem jest wyjaśnianie reguł stosowania Taryfy celnej . Do instrumentów tych należą Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego Kodowania Towarów , Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej , czy opinie klasyfikacyjne , które to akty są wydawane przez organy wspólnotowe, często przy współudziale różnych ekspertów . Niezależnie od tych instrumentów , jeśli nie wyjaśniają one wątpliwości zgłaszającego , organy celne wydają wiążącą interpretację taryfową tzw. WIT , wydawaną na indywidualny wniosek i w odniesieniu do konkretnego towaru. Jest to uprawnienie importera do uzyskania WIT , ale nie obowiązek.

Innym instrumentem ochronnym jest instytucja agencji celnej - profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu celnym.

Skarżąca skorzystała z usług agencji celnej , która w jej imieniu i na jej rzecz dokonała zgłoszeń celnych towarów objętych zakwestionowanymi dokumentami SAD. Działanie przez profesjonalnego pełnomocnika nie uchroniło jednak skarżącej przed skutkami nieprawidłowego dokonania tych zgłoszeń. Nie jest rolą sądu administracyjnego ocena działalności agencji celnym w niniejszej sprawie , bowiem jest to stosunek oparty na umowie pomiędzy skarżącą , a agencją celną , pozostający poza kognicja tego Sądu. Niemniej jednak należy zauważyć , że pełnomocnik – agencja celna działa w oparciu o informacje i dokumenty przekazane przez importera . W rozpoznawanej sprawie agencja celna działała w charakterze przedstawiciela bezpośredniego co oznacza , że przedstawiciel działał w imieniu i na rzecz skarżącej , dlatego sam fakt działania przez przedstawiciela nie mógł skutkować odstąpieniem od obowiązku uiszczenia odsetek przez skarżącą. Czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia , zgodnie z art.76 Prawa celnego , pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby , która go ustanowiła. Skutki dotyczą też konsekwencji , które wynikają z nienależytego wykonywania zawartej umowy przez agencję .

Reasumując należy stwierdzić , że ocena działalności skarżącej dokonana przez organy celne , odmawiające zastosowania art. 65 ust. 5 Prawa celne jest – zdaniem Sądu – prawidłowa. Nawet ogólna znajomość przepisów celnych w zakresie taryfikacji towaru powinna uświadomić skarżącej skalę trudności w stosowaniu Taryfy celnej , co powinno skutkować szczególną starannością, wnikliwością i dbałością w ustaleniu prawidłowej taryfikacji towarów objętych zakwestionowanym zgłoszeniem. Podkreślenia wymaga okoliczność , że nie chodziło o jednorazowe zgłoszenie , lecz o profesjonalną działalność w zakresie importu spornych towarów i ich sprzedaż , gdzie kwota długu celnego jest jednym z elementów ceny towaru. To prawda , że ustawodawca nie różnicuje kryteriów oceny staranności podmiotów , które są przedsiębiorcami i które nimi nie są. Jednak ocena okoliczności faktycznych niniejszej sprawy musi uwzględniać profesjonalny charakter działalności skarżącej , która była w posiadaniu wiedzy na temat sprowadzanych towarów ( budowy, funkcji, właściwości , przeznaczenia , cech , materiału z którego był wykonany, ... ) i ta wiedza bez wątpienia ułatwiała skarżącej prawidłową klasyfikację taryfową , przy dołożeniu staranności wymaganej w tych okolicznościach. Podkreślić należy , że skarżąca nie zachowała obowiązujących reguł i zasad klasyfikacji taryfowej , a zadeklarowany kod CN Taryfy celnej w odniesieniu do poszczególnych towarów był oparty na jej przekonaniu , a nie na świadomym stosowaniu przepisów. Skarżąca , jak twierdzi , nie miała wątpliwości co do taryfikacji spornych towarów , mimo że przy znajomości podstawowych zasad taryfikacji , powinna mieć co najmniej wątpliwości. Okoliczności podania nieprawidłowych danych w zgłoszeniach celnych , w ocenie Sądu , były wynikiem zaniedbania ze strony skarżącej .

W zakresie odstąpienia od poboru odsetek , jak wyżej podniesiono , ciężar wykazania przesłanek określonych w art. 65 ust. 5 Prawa celnego spoczywa na dłużniku , a zatem to skarżąca miała obowiązek przedstawić organowi "szczególne okoliczności , nie wynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania ". Tego obowiązku nie można przerzucać na organ – rolą organu w tym postępowaniu jest ocena okoliczności wskazanych przez skarżącą.

Za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa procesowego i w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organów celnych jako zgodne z prawem.

Taryfikacja pozostałych towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym , ustalona przez Dyrektora Izby Celnej w zaskarżonej decyzji jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie jest sporna w niniejszej sprawie.

Skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania przez organ odwoławczy nie dają podstawy do jej uchylenia . W tym stanie rzeczy , Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ), orzekł jak w sentencji.