Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 264/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 lipca 2024 r.; sygn. akt I SO/Ke 2/24 w przedmiocie oddalenia wniosku o wyłączenie sędziów i asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] października 2023 r.; nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r., sygn. akt I SO/Ke 2/24 oddalił wniosek S. T. o wyłączenie sędziów i asesora sądowego orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie: Jacka Boratyna, Małgorzaty Niedobylskiej, Grzegorza Panka, Piotra Popka, Jacka Surmacza, Tomasza Smolenia, Jarosława Szaro, Kariny Gniewek-Berezowskiej, Piotra Godlewskiego, Magdaleny Józefczyk, Joanny Kłoda-Szeligi, Macieja Kobaka, Elżbiety Mazur-Selwy, Marii Mikolik, Ewy Partyki, Jerzego Solarskiego, Stanisława Śliwy, Pawła Zaborniaka, Joanny Zdrzałki - od rozpoznania sprawy I SA/Rz 648/23 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [..] października 2023 r. w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2022.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę.

W toku rozpoznawania sprawy, pismem z dnia 29 grudnia 2023 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie: 3 stycznia 2024 r.) ustanowiony pełnomocnik – syn skarżącej P. T. wniósł o wyłączenie od rozpoznania spraw: I SA/Rz 646/23, I SA/Rz 647/23, I SA/Rz 648/23 wszystkich sędziów i asesorów sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Wskazani we wniosku skarżącej sędziowie i asesor sądowy orzekający w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie pisemnie oświadczyli, że nie istnieją okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w rozpoznawanej sprawie.

Postanowieniem z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt I GW 3/24, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i asesorów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że wskazane przez skarżącą okoliczności stanowią jej subiektywne przekonanie o postawie sędziów i są uzasadnione negatywnym dla niej wynikiem spraw toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Tym samym podniesione we wniosku o wyłączenie wskazanych w nim sędziów i asesora sądowego argumenty skarżącej nie uzasadniają zastosowania omawianej instytucji wyłączenia. Podnoszone argumenty nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wyłączenie, ponieważ skarżąca nie wskazała nie tylko żadnych dowodów mogących uprawdopodobnić formułowane zarzuty, ale także obiektywnych okoliczności potwierdzających jej twierdzenia, a tym samym mogących uzasadnić wątpliwości co do bezstronności wskazanych sędziów i asesora sądowego.

Skarżąca złożyła zażalenie wnosząc:

1. na podstawie art. 19 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej jako "Konstytucja RP" ponowiła wniosek o wykluczenie z orzekania w sprawach skarżącej sędziów WSA w Rzeszowie.

2. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 75 k.p.a. wniosła o ściągnięcie i zapoznanie się z aktami sprawy WSA w Rzeszowie o sygn. akt: II SA/Rz 1245/17 z dnia 25 stycznia 2018 r., i II SA/Rz 226/20 z dnia 25 czerwca 2020 r.

3. na podstawie art. 5 § 1 a w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm. dalej jako P. u. s. a.) w związku z art. 170 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 Kodeks postępowania administracyjnego w związku § 3 pkt. 1 w związku § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r., w sprawie rozgraniczania nieruchomości w związku z art. 7 w związku z art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP w ramach działalności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sprawującego wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w swoich wyrokach o sygn. akt: II SA/Rz 1245/17 z dnia 25 stycznia 2018 r., i II SA/Rz 226/20 z dnia 25 czerwca 2020 r., doprowadził do zakwestionowania umocowania Sądu Rejonowego w Jarosławiu ówczesny \/l Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Lubaczowie poprzez nieuznanie jego postanowienia o sygn. akt. VI Ns 535/13 z dnia 31 grudnia 2013 r. o dział spadku w przedmiocie powierzchni, a zatem granic nieruchomości o nr [...] stanowiącą własność skarżącej, której została bezprawnie pozbawiona w postępowaniu administracyjnym rozgraniczenia nieruchomości czego dopuścił się Sąd w Rzeszowie. Własność w demokratycznym państwie prawnym jest pod ochroną Państwa i można ją przenieść jedynie aktem notarialnym, wywłaszczeniem, zasiedzeniem naruszenie praworządności orzeczenia sądu cywilnego spowodowało rażące naruszenie przez Sąd w Rzeszowie naczelnej zasady demokratycznego państwa prawnego praworządności opisanego w art. 7 Konstytucji, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

4. w związku z powyższą podstawą prawną w związku z art. 5 a w związku z art. 6 § 1 pkt. 2, pkt 4, pkt. 6, art. 9, art. 12 p.u.s.a. w związku z art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 4 ust. 1 Konstytucji sprawowaniem nadzoru nad działalnością administracyjną sądów administracyjnych przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego zobowiązuje go i innych funkcjonariuszy publicznych zapoznanych z niniejszym pismem do postawienia sędziów WSA w Rzeszowie orzekających w sprawach II SA/Rz 1245/17 i II SA/Rz 226/20 przed sądem dyscyplinarnym za naruszenie praworządności. Zbadaniem czy są zdolni bowiem ich postępowanie w przedmiotowych sprawach po powołaniu na urząd sędziego wskazuje na ich niezdolność do godnego sprawowania władzy sądowniczej w demokratycznym państwie prawnym oraz powiadomienie organów ścigania o możliwości popełnienia przestępstwa na szkodę skarżącej przez sędziów orzekających w jej sprawach którzy popełnili czyny zabronione o znamionach przestępstw opisanych w art. 231, art. 271 § 1, art. 277, art. 207 § 1, § la, § 2 w związku z art. 212 § 1, art. 115 § 9a w związku z art. 286 § 1 w związku art. 258 § 1 i art. 7 § 2 Kodeksu karnego polegające na popełnieniu zbrodni sądowej poprzez rażące nadużycie władzy sędziowskiej, polegającej na wydaniu wyroków II SA/Rz 1245/17 z dnia 25 stycznia 2018 r., i II SA/Rz 226/20 z dnia 25 czerwca 2020 r., przy braku poszanowania fundamentalnych zasad prowadzenia uczciwego procesu sądowego co stanowiło akt represji wobec skarżącej przez:

1. niedopełnieniu swoich obowiązków postępowania w granicach i na podstawie prawa, poprzez pominięcie wszelkiej dokumentacji stwierdzającej stan prawny i ewidencyjny nieruchomości, zaniechanie kontroli administracji publicznej pod kontem zgodności z prawem wydanych decyzji administracyjnych co doprowadziło do naruszenia praworządności, praw i wolności skarżącej do niezawisłego sądu, własności, prawa do dziedziczenia i doprowadziło do utraty zaufania do organów władzy publicznej. W dotychczasowym orzecznictwie TK ugruntowane do niezawisłości, bezstronności, sprawowania urzędu zostało stanowisko, że art. 2 Konstytucji RP obejmuje również zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (wyrok TK z 1.04.2008 r., SK 96/06).

2. nadużycia swoich uprawnień poprzez przeniesieni własności skarżącej na rzecz Lasów Państwowych, zmiany granic i powierzchni jej nieruchomości.

3. poświadczaniu nieprawdy w dokumentach urzędowych mających znaczenie prawne, swoich wyrokach o rzekomej procedurze nie występującej w prawie Rzeczpospolitej o:

a) wznawianiu znaków granicznych na podstawie słupków betonowych odnalezionych w terenie.

b) rzekomej prawidłowości postępowania rozgraniczeniowego i sporządzonej dokumentacji.

c) rzekomej akceptacji przez skarżącą odebrania jej własności o czym rzekomo ma świadczyć podpis skarżącej pod protokołem granicznym, w sytuacji kiedy szkic graniczny integralny element protokołu granicznego zgodnie z § 20 w związku z § 22 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie rozgraniczania nieruchomości nie wykazuje zmian w przebiegu granicy ani zmiany punktów granicznych, przedstawiając linie i punkty graniczne oznaczone zgodnie z opisem znajdującym się protokole granicznym. To szczególnie obelżywe kłamstwo, pomówienie, mające cechy intencjonalnej przemocy psychicznej o cechach prania mózgu wypełniające czyn zabroniony znęcania psychicznego nad osobą nieporadną ze względu na jej wiek i stan zdrowia. Doprowadziło to w zamiarze bezpośrednim do zniszczenia zdrowia, zagrożenia życia skarżącej. To przestępstwo spowodowało trwałą niepełnosprawność skarżącej zgodnie intencją wyjątkowo zdemoralizowanych kłamstwem funkcjonariuszy publicznych bądź chorych z nienawiści do skarżącej którzy wykorzystując urząd sędziego, przewagę, w tym psychiczną działając w zorganizowanej grupie bądź związku przestępczym poświadczali celowo nieprawdę jako specjaliści prawa o dobrym stanie zdrowia co wyklucza stany urojeniowe sprawców którzy w zamiarze bezpośrednim popełniali przestępstwa na szkodę skarżącej naruszając jej prawa, dobra osobiste, upokarzając, okradając, stosując przemoc psychiczną doprowadzili do trwałego uszczerbku na zdrowiu skarżącej, kradzieży jej własności.

d) poświadczali nieprawdę że udział skarżącej w postępowaniu rozgraniczeniowym, czy nie zapoznanie się z dokumentacją sprawy w siedzibie organu może powodować odebranie własności. Prawo własności w demokratycznym państwie prawnym można przenieść jedynie w formie aktu notarialnego, wywłaszczenia, zasiedzenia. Każda inna metoda jest bezprawna.

e) kłamstwem było twierdzenie że skargi, zażalenia, pisma skarżącej były zdaniem sprawców bezzasadne.

5. Sędziowie wystawili na własności skarżącej fałszywe rzekome znaki graniczne co stanowi czyn zabroniony z art. 277 k.k., działając wspólnie i w porozumieniu w zorganizowanej grupie lub związku przestępczym mającym na celu popełnianie przestępstw na szkodę skarżącej w celu odebrania w sposób bezprawny jej własności, niszczenia jej psychicznie. Praworządnym postępowaniem funkcjonariuszy publicznych było zgodnie z § 10 w związku z § 5 ust. 1 pkt. 1 a, w związku z § 2 pkt. 3 rozporządzenia w sprawie rozgraniczania nieruchomości określenie położenia punktów granicznych bo to one określają przebieg granicy nieruchomości w terenie i sąd w trakcie kontroli administracyjnej powinien przenieść fałszywie wkopane betonowe słupków na nieruchomości skarżącej w prawne punkty graniczne których współrzędne były ustalone Prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Jarosławiu i zostały wpisane w treść protokołu granicznego jako podstawa rozgraniczenia nieruchomości. Położenie fałszywych znaków granicznych w terenie różni się znacząco od przyjętego prawomocnie do zasobów geodezji szkicu granicznego, protokołu granicznego które to dokumenty zgodnie z § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia stanowią podstawę ustalania przebiegu granic nieruchomości. W konsekwencji czego doszło do kradzieży szczególnie zuchwałej własności skarżącej ze sprawczym udziałem sędziów, którzy swoim zachowaniem wykazywali postawę lekceważącą lub wyzywającą wobec posiadacza rzeczy ruchomej lub innych osób używając przemocy innego rodzaju niż przemoc wobec osoby w celu zawładnięcia tą rzeczą do czego faktycznie doprowadzili pozbawiając własności skarżącą, naruszając jej godność, niszcząc zdrowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy (art. 18 p.p.s.a.), bądź też na wniosek strony lub żądanie sędziego (art. 19 p.p.s.a.).

W pierwszym ze wskazanych przypadków przyczyny wyłączenia sędziego zostały enumeratywnie wymienione, a zatem tworzą one katalog zamknięty, co wyłącza możliwość stosowania wykładni rozszerzającej.

Z kolei, na wniosek strony (bądź na żądanie sędziego) sąd wyłącza sędziego, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie. Zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Przy czym stosownie do treści art. 20 p.p.s.a., to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia (por. postanowienie NSA z 4 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1087/17).

Postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a., poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. W obu przypadkach celem przyjętych regulacji jest przede wszystkim zapewnienie bezstronności sędziego i eliminacja wpływu, jaki może wywierać występowanie pewnej kategorii powiązań (osobistych, ekonomicznych, służbowych itp.) na orzekanie w postępowaniu sądowym. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego (referendarza sądowego) sprowadza się więc do eliminowania wszelkich przyczyn mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy (por. postanowienie NSA z 23 maja 2017 r., sygn. akt I OZ 907/17).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających zastosowanie instytucji wyłączenia sędziów na podstawie art. 19 p.p.s.a.. Ze złożonych w trybie art. 22 § 2 p.p.s.a. wyjaśnień sędziów i asesora sądowego wynika, że nie posiadają oni jakichkolwiek związków ze skarżącą mogących rzutować na ich bezstronność w trakcie orzekania. Natomiast we wniosku skarżącej o wyłączenie sędziów i asesora sądowego jak i w zażaleniu brak jest wskazania takich okoliczności i argumentów, które podważałyby prawdziwość złożonych oświadczeń. Co warte podkreślenia, autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt l CZ 212/71, OSNC z 1972 r., nr 3, poz. 55).

W tym miejscu wskazać należy, że instytucja wyłączenia sędziego nie może być traktowana jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu jej interesów (por. postanowienie NSA z 17 maja 2017 r., sygn. akt I OZ 878/17). To samo dotyczy wyłączenia asesora sądowego Okoliczność, że sędzia lub asesor sądowy reprezentuje pogląd prawny, w ocenie skarżącej, dla niej niekorzystny oraz wydaje odmienne od jego oczekiwań rozstrzygnięcia, nie stanowi podstawy do jego wyłączenia. Taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego, asesora sądowego w danej sprawie (por. postanowienie NSA z 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 539/17).

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach trafnie uznał, że złożony w sprawie wniosek o wyłączenie sędziów i asesora sądowego nie zasługiwał na uwzględnienie. Ocena ta nie została podważona w złożonym przez skarżącą zażaleniu.

Podkreślenia wymaga również, że kwestię poprawności rozstrzygnięcia sprawy pod kątem merytorycznym strona może przedstawić do zbadania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wraz ze skargą kasacyjną złożoną od wyroku, z którym ewentualnie w przyszłości może się nie zgodzić.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.