Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2403/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Honorata Łopianowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w D. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R., D., [...] (dalej: "Strona" "Skarżący", "Przewoźnik") jest decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC", "organ") z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] wydana w przedmiocie kary pieniężnej.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu 11 października 2018 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w W. (dalej: "Komendant Placówki Straży Granicznej"), działając na podstawie art. 202a ust. 4 w zw. z art. 202a ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1183), dalej: "ustawa Prawo lotnicze", wystąpił do Przewoźnika z wnioskiem o przekazanie informacji API, tj. informacji dotyczącej pasażerów lotów spoza państw UE/EOG/CH, realizowanych w terminie od 1 listopada 2018 r. do 31 marca 2019 r.

Kolejno, wnioskiem z dnia 23 grudnia 2019 r. Komendant Placówki Straży Granicznej wystąpił do Prezesa ULC o wymierzenie Przewoźnikowi kary pieniężnej w związku z nieprzekazaniem informacji API za lot nr [...] z T. z dnia [...] marca 2019 r.

Po wszczęciu postępowania, Prezes ULC ustalił, że Przewoźnik nie wykonał swojego obowiązku wynikającego z treści art. 202a ustawy Prawo lotnicze i nie przekazał ww. Placówce Straży Granicznej listy pasażerów z rejsu nr [...] z T. do W., który wylądował w W. w dniu [...] marca 2019 r.

o godzinie [...].

Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] Prezes ULC nałożył na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 22 500 zł, na podstawie art. 209u ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w zw. z art. 209w ustawy Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2110) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 775), zwanej dalej "k.p.a.".

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Przewoźnik, wskazując że w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: "o.p.". Zaś z przepisu art. 165b § 1 o.p. wynika, że organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. Przewoźnik wskazał m.in., że lot, którego dotyczyła zaskarżona decyzja, miał miejsce [...] marca 2019 r., wniosek o wymierzenie kary pieniężnej złożony został w dniu 23 grudnia 2019 r., a Strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania

16 stycznia 2024 r. W związku z tym, zdaniem Przewoźnika, przedmiotowa sprawa nie może być merytorycznie rozstrzygnięta co do istoty, z uwagi na upływ sześciomiesięcznego terminu do wszczęcia postępowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. Prezes ULC, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775) oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2110), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2024 r.

W uzasadnieniu decyzji organ zacytował przepisy art. 202a ust. 1, 2 i 4 ustawy Prawo lotnicze oraz jej art. 209u ust. 1 i ust. 2, a nadto art. 189f § 1-3 k.p.a.

W ocenie Prezesa ULC materiał dowodowy zebrany w toku postępowania w

I instancji, tj. wniosek o wymierzenie kary, wniosek do Przewoźnika o przekazanie informacji API, kopia notatki urzędowej oraz kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazuje, że w związku z lotem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] z T., Przewoźnik nie przekazał informacji.

Dalej organ wskazał, że na podstawie dokumentacji zebranej w sprawie ustalił, iż w dniu [...] marca 2019 r. na adres lotniczej sieci telekomunikacyjnej [...] lub adres poczty elektronicznej [...], jak również na numer fax nie wypłynęła od Przewoźnika lista pasażerów z rejsu nr [...], który wylądował w W. w dniu [...] marca 2019 r. o godzinie [...]. Na tej podstawie Prezes ULC stwierdził, że Przewoźnik, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a ustawy Prawo lotnicze, nie przekazał informacji API za ww. lot z dnia [...] marca 2019 r. Z tego względu zachodziły przesłanki do nałożenia na Przewoźnika kary pieniężnej za nieprzekazanie informacji API.

Ustosunkowując się zaś do zarzutów Strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności wyjaśnił, że w sprawie nie ma zastosowania ustawa Ordynacja podatkowa, a ma zastosowanie Kodeks postępowania administracyjnego. I na podstawie tej ostatniej ustawy organ proceduje w sprawie. Nadto organ wskazał, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 165b § 1 o.p. również ze względu na to, że do ujawnienia nieprawidłowości przez Straż Graniczną nie doszło w wyniku kontroli Przewoźnika. Jak wynika z wniosku o wymierzenie kary pieniężnej, naruszenie przepisów zostało wykryte podczas kontroli granicznej pasażerów przedmiotowego lotu. Tymczasem, zgodnie z ww. przepisem, termin 6 miesięcy stosuje się w przypadku "ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków".

W ocenie Prezesa ULC w sprawie nie zachodzą również określone w art. 189f k.p.a. przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Mając na względzie wpływ, jaki ma przesłanie wadliwej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, nie można stwierdzić, że waga naruszenia przepisów jest znikoma. Za to samo zachowanie Przewoźnik nie został również ukarany karą pieniężną przez inny uprawniony organ, ani nie został prawomocnie ukarany za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, nie był również prawomocnie skazany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Aby spełniać swą rolę, informacja API musi być przekazana przed dotarciem lotu do celu, tak aby pozwolić Straży Granicznej na odpowiednią organizację kontroli granicznej. Zatem ani usunięcie naruszenia prawa post factum, ani powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, o których mowa w art. 189f § 2 k.p.a., nie pozwoli na spełnienie celów, dla których została nałożona administracyjna kara pieniężna.

Skargę na powyższą decyzję wniósł Przewoźnik, zaskarżając ją w całości. Decyzji zaskarżonej zarzucono naruszenie:

1) art. 165 § 1 i 3a o.p. w zw. z art. 120 o.p., art. 133 § 1 i 2 o.p. oraz art. 165a § 1 o.p. poprzez brak wydania przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy podmiot, wobec którego Komendant Placówki Straży Granicznej wniósł wniosek o wymierzenie kary pieniężnej, nie istniał już w dniu złożenia tego wniosku, a zatem zaistniała przesłanka jakichkolwiek innych przyczyn dla których postępowanie nie może być wszczęte, co winno skutkować wydaniem przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;

2) art. 133 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 135 o.p. w zw. z art. 208 o.p. w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 i 6 o.p. poprzez wszczęcie postępowania wobec podmiotu nieposiadającego - zarówno w dniu sporządzenia wniosku o wszczęcie postępowania jak i w dniu jego wszczęcia - zdolności prawnej (podmiot nieistniejący), tj. wobec R., a następnie poprzez brak umorzenia postępowania w całości z uwagi na jego bezprzedmiotowość, co skutkowało wydaniem decyzji wobec podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej, a tym samym winno skutkować stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji;

a w przypadku niepodzielenia powyższych zarzutów:

3) art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1183 ze zm. tj. w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2019 r.) w zw. z art. 207 § 1 o.p. w zw. z art. 189c k.p.a. i w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ w obu instancjach postępowania i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy k.p.a., pomimo że do naruszenia prawa doszło przed 1 kwietnia 2019 r. w czasie obowiązywania art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze, zatem należało rozważyć całokształt sytuacji prawnej Skarżącego i ocenić kolidujące ze sobą ustawy na podstawie art. 189c k.p.a., co powinno prowadzić organ do wniosku, że ustawa obowiązująca poprzednio, nakazująca stosować przepisy Ordynacji podatkowej do nakładania kar pieniężnych była względniejsza dla Strony, bowiem obejmowała także art. 165b § 1 o.p. przewidujący sześciomiesięczny termin na wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w I instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.;

4) art. 165b § 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, pomimo że decyzja wydana została na skutek wszczęcia i prowadzenia przeciwko Skarżącemu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej po upływie terminu 6 miesięcy od dnia wykonania przez Skarżącego lotu, stanowiącego jednocześnie termin przesłania informacji APl, będącej przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie terminu przedawnienia prawa do jego wszczęcia, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w

I instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.;

5) art. 189g § 1 k.p.a. w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, pomimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na przedawnienie prawa do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na upływ 5 lat od dnia wykonania przez Skarżącego lotu będącego przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie 5 lat od dnia naruszenia prawa, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w I instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.;

6) art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 200 § 1 o.p. w zw. z art. 192 o.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, pomimo braku zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i braku wezwania strony do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych w siedmiodniowym terminie na etapie obu instancji, w szczególności mając na uwadze fakt, że:

- Skarżącemu na etapie I instancji została poinformowana o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 29 lutego 2024 r. m.in. z uwagi na możliwość zapewnienia zapoznania się z materiałem dowodowym, następnie Skarżąca miała możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w dniu [...] lutego 2024r., zaś organ wydał decyzję jeszcze tego samego dnia - [...] lutego 2024 r. tj. na [...] dni przed wyznaczonym terminem załatwienia sprawy,

- na etapie II instancji Przewoźnikowi doręczono z dniem [...] kwietnia 2024 r. zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w terminie 5 dni od dnia otrzymania pisma, podczas gdy jeszcze tego samego dnia, tj. [...] kwietnia 2024 r., organ wydał decyzję administracyjną, pomimo otwartego terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym, a także terminu na załatwienie sprawy wyznaczonego przez organ do dnia 26 kwietnia 2024 r.,

czym w sposób rażący pozbawił Stronę prawa do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i kontroli poczynionych przez ustaleń, co miało wpływ na treść decyzji, gdyż okoliczności faktyczne które ustalał organ nie mogły zostać uznane za udowodnione, zgodnie z treścią art. 192 o.p.

7) art. 180 § 1 o.p., 187 § 1 o.p., 191 o.p. w zw. z art. 209u ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji, pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania całego niezbędnego materiału dowodowego, pozwalającego ustalić, czy doszło do nieprzekazania informacji APl, i dokonanie ustalenia stanu faktycznego w sposób dowolny, na podstawie jedynego dokumentu - "notatki urzędowej", podczas gdy dokument ten wskazywał jedynie na brak przekazania listy pasażerów w ramach "modułu APl", w sytuacji gdy organ winien także dokonać sprawdzenia i udokumentowania, czy informacja taka nie została przekazana na adres poczty elektronicznej lub w formie telefaksu lub w inny uzgodniony sposób, co doprowadziło do niesłusznego uznania przez organ, że Skarżący nie przekazał informacji APl i nałożenia na niego kary pieniężnej, pomimo braku dowodów pozwalających na stwierdzenie tej okoliczności.

Jednocześnie, Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci:

1) wydruku z [...] rejestru przedsiębiorców dla spółki R., wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, na okoliczność wykreślenia spółki R. i powstania nowego podmiotu R., odrębności prawnej pomiędzy spółkami R. i R., braku przymiotu strony dla R.,

2) wydruku z serwisu [...] wraz z tłumaczeniem maszynowym na okoliczność różnic pomiędzy [...] spółkami w formie L., skierowania wniosku o wszczęcie postępowania przeciwko R., braku przymiotu strony pozwanej dla R.,

3) wydruku ze strony internetowej organu na okoliczność posiadania przez organ wiedzy o braku istnienia podmiotu wykonującego przewozy lotnicze na terenie Rzeczypospolitej pod nazwą R..

Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o: uchylenie decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, a nadto – o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu Strona przedstawiła obszerną argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Wskazała, że w sprawie winna mieć zastosowanie ustawa Ordynacja podatkowa, a nie k.p.a., albowiem Ordynacja podatkowa jest ustawą względniejszą dla Strony. Przewiduje ona w art. 165b § 1 termin 6 miesięcy na wszczęcie postępowania. A zatem po upływie 6 miesięcy od ujawnienia naruszenia, nie było możliwe wszczęcie postępowania i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy.

Strona wskazała także, że w sprawie doszło do przedawnienia prawa do nałożenia kary. Sprawa dotyczy nieprzekazania informacji API do lotu z dnia [...] marca 2019 r. Natomiast decyzja została wydana w dniu [...] kwietnia 2024 r., a zatem już po upływie 5 lat. Strona wskazała także na pozbawienie prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz na wady w zakresie zgromadzenia i oceny materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: zaświadczenia z dnia 15 września 2016 r. (C.) z rejestru spółek [...] prowadzonego przez Urząd Rejestracji Przedsiębiorstw (CRO) wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym, zrzutu ekranu ze strony internetowej krajowego rejestru spółek [...] (CRO) oraz danych z prowadzonej przez Komisję UE bazy ACOL (Air Carriers Operating Licences) - na okoliczność tożsamości podmiotowej przewoźnika lotniczego R., dawniej R., wobec oznaczenia strony w skarżonej decyzji zarówno jako R. jak i R.

Przeprowadzenie dowodów z powyższych dokumentów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, jakie mogłyby się pojawić wobec podniesionego w skardze zarzutu skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną, a przeprowadzenie tego dowodu nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W piśmie z dnia 9 grudnia 2024 r. Przewoźnik wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym:

- czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w szczególności:

- w zakresie, w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu przedawnienia na czas nieokreślony, z jednoczesnym dopuszczeniem możliwości modyfikacji tego okresu rozporządzeniem, tj. aktem normatywnym niższego rzędu niż ustawa,

- zakresie, w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia z mocą wsteczną, a ponadto bez wskazania precyzyjnego terminu rozpoczęcia oraz zakończenia okresu zawieszenia, z uwzględnieniem faktu, że zdarzenie mające rozpocząć bieg ww. okresu nastąpiło 17 dni przed wejściem w życie ustawy, tj. wprowadzenie w dniu 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej stanu zagrożenia epidemicznego, co nastąpiło bez wyraźnej podstawy w przepisach przejściowych, a ponadto bez wskazania szczególnych przyczyn, które miałyby uzasadniać odstąpienie od konstytucyjnej zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Prezesa ULC z dnia [...] kwietnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa ULC z dnia [...] lutego 2024 r. nakładającą na Przewoźnika karę pieniężną w wysokości 22 500 zł za nieprzekazanie przez Przewoźnika informacji API dotyczącej lotu nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zdaniem Sądu – zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną decyzji zaskarżonej stanowił art. 209u ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze, zgodnie z którym przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a: nie przekazał informacji - podlega karze pieniężnej w wysokości 22 500 zł, za każdy lot, w którym nie przekazał informacji. Stosownie zaś do treści art. 209u ust. 2 ustawy Prawo lotnicze, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes ULC wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 209u, nakłada Prezes ULC, w drodze decyzji administracyjnej (art. 209w ust. 1 ww. ustawy).

Przepis art. 202a ust. 1 ustawy Prawo lotnicze stanowi, że przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do treści ust. 2 art. 202a powołanej ustawy obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich między Rzecząpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej oraz między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen. Przepis art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze wskazuje zaś jakie dane obejmują informacje przekazywane przez przewoźnika lotniczego.

Informacja, o której mowa wyżej, jest przekazywana przez przewoźnika lotniczego na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, przy czym komendant ten występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej (art. 202a ust. 4 ustawy Prawo lotnicze).

Przewidziany w ustawie Prawo lotnicze obowiązek przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, został ustanowiony w wyniku implementacji dyrektywy Rady 2004/82/Weź dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz.Urz.UE.L.2004.261.24), dalej: "dyrektywa 2004/82/WE". Zakres danych o których mowa w ustawie Prawo lotnicze, objętych obowiązkiem informacyjnym pokrywa się z informacjami wskazanymi w dyrektywie 2004/82/WE. Nieprzekazanie chociażby jednego z elementów informacji, skutkuje sankcjami finansowymi nakładanymi na przewoźników lotniczych. Wynika to z motywu 1 dyrektywy 2004/82/WE, w którym wskazano, że w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji i polepszenia kontroli granicznej niezbędne jest wprowadzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie przepisów ustanawiających zobowiązania przewoźników przywożących pasażerów na terytorium Państw Członkowskich drogą powietrzną. W myśl art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/82/WE Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki do ustanowienia zobowiązania dla przewoźników do przesyłania na wniosek organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli osób na granicach zewnętrznych, przed końcem kontroli, informacji dotyczących pasażerów, których będą wprowadzać przez autoryzowane przejścia graniczne, przez które te osoby wchodzą na terytorium Państwa Członkowskiego, wskazując jednocześnie zakres przekazywanych informacji (art. 3 ust. 2), który jest tożsamy z tym, jaki polski ustawodawca określił w art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze. W dyrektywie zobowiązano też Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych środków, aby nałożyć sankcje na przewoźników, którzy, w wyniku błędu, nie przesłali danych lub przesłali dane niepełne lub fałszywe, a podejmowane środki powinny zapewnić, że nakładane sankcje są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne (art. 4 ust. 1).

Z akt sprawy wynika, że Komendant Placówki Straży Granicznej wystąpił z pismem z dnia 11 października 2018 r. do Przewoźnika o przekazanie informacji API dotyczącej pasażerów lotu spoza państw UE/EOG/CH, realizowanych w okresie od

1 listopada 2018 r. do 31 marca 2019 r. Nie ma sporu, że w dniu [...] marca 2019 r. miał miejsce lot nr [...] z T. do W. Jak ustalono dane dotyczące ww. lotu nie zostały właściwej Placówce Straży Granicznej przekazane.

W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony w zgodzie z nakazami wynikającym z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Przepis art. 7 k.p.a. statuuje zasadę prawdy obiektywnej zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Z kolei zgodnie z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, ma być dokonywana na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Istotną przesłanką prawidłowości swobodnej oceny dowodów jest to, aby organ administracji publicznej ocenił nie tylko każdy dowód z osobna, ale wszystkie dowody w łączności. Natomiast przepis art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje jakie elementy winny się znaleźć w uzasadnieniu decyzji.

Stan faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o: wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej o nałożenie kary, wniosek kierowany do Przewoźnika o przekazanie informacji API wraz z kopią potwierdzenia odbioru tego wniosku przez pełnomocnika Strony oraz kopię notatki urzędowej. Z materiału dowodowego wynika wprost, że informacja dotycząca pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego – lot nr [...] mający miejsce dnia [...] marca 2019 r., nie została przez Przewoźnika przekazana.

Nadto wskazać należy, że w treści decyzji organ wskazał, iż informacja API nie wpłynęła na żaden z trzech kanałów, tj.: adres sieci telekomunikacyjnej, adres poczty elektronicznej czy telefaks.

Zdaniem Sądu, ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Zauważyć przy tym trzeba, że Przewoźnik nie wskazał takich okoliczności lub dowodów, które wzbudziłyby wątpliwości co do poprawności ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. A zatem zarzut sformułowany w punkcie 7 petitum skargi dotyczący braków postępowania wyjaśniającego, nie został uwzględniony.

W tej sytuacji prawidłowo na Stronę została nałożona kara pieniężna w oparciu o art. 209u ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze za nieprzekazanie, wbrew obowiązkowi, informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego. Kara ta została nałożona prawidłowo zarówno co do zasady jak i wysokości.

Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów podniesionych przez Stronę Sąd wskazuje, że również i one nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przede wszystkim na podzielenie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 165 § 1 i 3a o.p. w zw. z art. 120 o.p., art. 133 § 1 i 2 o.p. oraz art. 165a § 1 o.p. oraz zarzut naruszenia art. 133 § 1 i 2 w zw. z art. 135 w zw. z art. 208 i art. 247 § 1 pkt 5 i pkt 6 o.p. w sposób opisany w punkcie 1 i 2 petitum skargi. Naruszenie ww. przepisów Przewoźnik wiąże z tym, że w dacie złożenia wniosku przez właściwego komendanta placówki straży granicznej, podmiot, którego dotyczył wniosek, już nie istniał.

W konsekwencji również i postępowanie zostało wszczęte wobec podmiotu nieistniejącego, a więc nieposiadającego zdolności prawnej.

Mając na uwadze sformułowanie zarzutów skargi, wskazać należy, że po pierwsze: w sprawie nie miały zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, a po wtóre: brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na skierowanie jej do osoby niebędącej stroną w sprawie.

Do dnia 1 kwietnia 2019 r. obowiązywał przepis art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze, zgodnie z którym "Do nakładania kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.". Ustawa z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustawa (Dz.U. poz. 235) art. 1 pkt 158 nadała nowe brzmienie artykułowi 209w ustawy Prawo lotnicze, który nie obejmował już odesłania do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do nakładania kar pieniężnych. Z kolei z treści art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że w sprawach związanych z przewozem lotniczym, o którym mowa w dziale X Prawa lotniczego stosuje się przepisy ustawy Prawo lotnicze w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Przyjąć zatem należy, że przepis art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze skutecznie odsyłał do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie nakładania kar pieniężnych do czasu nowelizacji art. 209w ustawy Prawo lotnicze, która zaczęła obowiązywać od 1 kwietnia 2019 r. (por.: wyrok WSA w Warszawie z 27.10.2021 r. VI SA/Wa 1391/21).

Sąd nie podzielił także stanowiska Przewoźnika by w dacie kierowania wniosku przez właściwego komendanta straży granicznej czy też w dacie wydawana decyzji podmiot, który dopuścił się naruszenia już nie istniał. Jak wynika z akt sprawy, skargę złożył R. Adresatem zaskarżonej decyzji jak i decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. jest również R. Wprawdzie wniosek Komendanta Straży Granicznej dotyczył R., jak i w treści decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. wskazano, że kara nakładana jest na R., jednakże powyższe nie powoduje, że kara została nałożona na podmiot nieistniejący. Dostrzec bowiem trzeba, że z przedstawionego przez samego Przewoźnika wypisu z [...] Rejestru Przedsiębiorców wynika, iż poprzednia firma tej spółki to: R.. Wobec przekształcenia osoby prawnej w inną osobę prawną zachodzi tożsamość podmiotowa strony, z tego względu nałożenie kary na R., zamiast na R., nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Powyższy pogląd jest zbieżny z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2023 r. II GSK 173/2, w którym wskazano, że: "Strona skarżąca w istocie wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji poważa dotychczasowe, niekwestionowane orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym określenie w decyzji poprzedniej formy prawnej przekształconej spółki (to natomiast miało miejsce w sprawie niniejszej) nie skutkuje nieważnością tej decyzji. (...). W niniejszej sprawie Sąd nie widzi zatem podstaw, by uznać, że doszło do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie.".

Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia przepisów art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r., w zw. z art. 207 § 1 o.p. w zw. z art. 189c k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 165b § 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze i w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zarzuty te Strona wiąże z wadliwym przyjęciem, że poprzednio obowiązująca ustawa była względniejsza, albowiem na skutek odesłania do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie nakładania kar pieniężnych, zastosowanie miał przepis art. 156b § 1 o.p., zgodnie z którym "W przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli.". Zaś zastosowanie tego przepisu ma ten skutek, że postępowanie winno zostać wszczęte w terminie 6 miesięcy od dnia wykonania lotu. Po upływie tego terminu, zdaniem Przewoźnika, tak jak w sprawie, organ nie miał już podstaw do wszczęcia postępowania.

Jak ustalono, stwierdzone naruszenie miało miejsce [...] marca 2019r. Wszczęcie postępowania, z urzędu, nastąpiło w dniu 28 grudnia 2023 r., a więc w dacie w której w obrocie prawnym nie występował już przepis art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze. Niewątpliwie zatem do nakładania kar pieniężnych nie można było już wówczas stosować przepisów Ordynacji podatkowej. Ponadto przepis art. 165b § 1 o.p. i tak nie mógłby znaleźć zastosowania w sprawie, gdyż stwierdzenie naruszenia obowiązków informacyjnych określonych w ustawie Prawo lotnicze nie nastąpiło w wyniku kontroli podatkowej ani żadnej innej kontroli, lecz w związku z przeprowadzonymi przez funkcjonariuszy Straży Granicznej czynnościami sprawdzającymi. Wymóg wszczęcia postępowania przed upływem ww. terminu ma zastosowanie do tych sytuacji, gdy postępowanie w sprawie wszczynane jest po uprzednio zakończonej kontroli i w wyniku ujawnionych w jej toku nieprawidłowości.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, a to naruszenia art. 189g § 1 k.p.a. w zw. z art. 208 § 1 o.p. i art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. poprzez wydanie decyzji już po upływie 5 lat od daty naruszenia, Sąd wskazuje, że również i ten zarzut nie został uwzględniony.

Stosownie do treści art. 189g § 1 k.p.a. "Administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa.". Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 2 art. 189g k.p.a.).

Zasadniczo rację ma Strona, że termin przedawnienia nałożenia kary biegł od dnia naruszenia art. 202a ustawy Prawo lotnicze przez Przewoźnika, czyli od 11 marca 2019 r., a zatem – zasadniczo – powinien upłynąć 11 marca 2024 r. Jednakże rozważając podniesioną przez Stronę problematykę należy mieć także na uwadze przepisy szczególne. Stosownie do art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), dalej: "ustawa COVID-19" w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Powołany przepis uzyskał takie brzmienie na podstawie art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568). Ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem ogłoszenia, tj. 31 marca 2020 r. Odnosiła się jednak do już istniejącego stanu zagrożenia epidemicznego, który swoją kwalifikację prawną uzyskał wcześniej. Ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego nastąpiło bowiem z dniem 14 marca 2020 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 433). Art. 15zzr ustawy COVID-19 został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875). Stosownie do treści art. 68 ust. 6 tej ustawy zmieniającej, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzr ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się lub został wstrzymany na podstawie art. 15zzr tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołana ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 16 maja 2020 r.

Z powyższego wynika zatem, że przewidziane przepisami prawa administracyjnego terminy przedawnienia (w tym ten przewidziany w art. 189g § 1 k.p.a.) nie rozpoczynały się w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. (włącznie), a rozpoczęte ulegały zawieszeniu na ten okres. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło zatem na 71 dni i z woli ustawodawcy o ten właśnie okres ów termin został wydłużony. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 3.07.2024 r. II GSK 2387/23, z 23.05.2024 r. II GSK 1928/23, z 21.03.2024 r. II GSK 2040/21, z 23.01.2024 r. II GSK 771/23, a Sąd w składzie orzekającym w pełni go akceptuje.

W stanie faktycznym sprawy zaskarżona decyzja została wydana [...] kwietnia 2024 r. i doręczona Stronie 10 maja 2024 r., a zatem miało to miejsce jeszcze przed upływem terminu przedawnienia karalności deliktu administracyjnego, który na mocy powyższych uregulowań uległ wydłużeniu do dnia 21 maja 2024 r.

Z kolei powoływane w skardze i w piśmie procesowym wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego dotyczące problematyki przedawnienia zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych i prawnych, choć zaistniałych w związku z pandemią COVID-19.

W związku z przedstawioną powyżej argumentacją Sąd uznał, że nie zachodzi zasadność zadania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji z wnioskiem o zbadanie czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Dalej wskazać należy, że przepisy ustawy Prawo lotnicze nie regulują materii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie przekazywania informacji o pasażerach (art. 189a § 2 k.p.a.). Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za przekazanie nieprawidłowych informacji API mogło zatem nastąpić na podstawie art. 189f k.p.a.

W ocenie Sądu, Prezes ULC w sposób uprawniony stwierdził, że waga stwierdzonego naruszenia prawa przez Przewoźnika nie była znikoma, trafnie powołując się na cele wprowadzenia obowiązku przekazywania informacji API, a przede wszystkim kwestię usprawnienia kontroli granicznej. Stwierdzone w tej sprawie naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego, ponieważ nieprzekazanie Służbie Granicznej informacji o danych identyfikujących pasażera mogło wywołać następstwa sprzeczne z celami, dla realizacji których owe obowiązki przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, zostały ustanowione. Przekonująco organ wskazał przy tym na wpływ, jaki ma przesłanie nieprzesłanej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia Komendanta Placówki Straży Granicznej zawarte we wniosku o wymierzenie przewoźnikowi kary pieniężnej.

W sprawie brak jest informacji by ziściły się przesłanki odstąpienia od nałożenia kary wskazane w pkt 2 art. 189f § 1 k.p.a., tj. by Strona została już ukarana za to samo zachowanie inną decyzją administracyjną lub została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Ponadto, Sądowi z urzędu (w związku z innymi rozpoznanymi już w WSA w Warszawie sprawami ze skarg Przewoźnika na decyzje Prezesa ULC w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązku przekazywania informacji API) wiadoma jest okoliczność, że nieprzekazanie Straży Granicznej informacji API, przekazanie informacji nieprawdziwych lub niepełnych było zdarzeniem powtarzalnym, co świadczy o wadliwej organizacji zbierania i przekazywania tych informacji.

Zdaniem Sądu, do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł doprowadzić zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu.

Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.". Na gruncie tego przepisu wskazuje się jednolicie, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie tej zasadzie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 11.06.2024 r. II OSK 2164/21). Sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania (por. także wyrok NSA z 15.03.2024 r.

I GSK 287/23).

Sąd wskazuje nadto, że podnosząc ten zarzut Przewoźnik nie wykazał, iż przypisywane organowi naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wymagane w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.". W szczególności nie podał jakie konkretnie - dotychczas nieznane okoliczności lub dowody - mogłyby zostać przez niego skutecznie zgłoszone przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Sąd przeprowadził dowody uzupełniające z dokumentów, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., w postaci: wyciągu z rejestru przedsiębiorców załączonego do skargi oraz zaświadczenia z dnia 15 września 2016 r. z rejestru spółek [...] prowadzonych przez Urząd Rejestracji Przedsiębiorstw wraz z jego tłumaczeniem załączonego do odpowiedzi na skargę, uznając że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Przeprowadzone dowody potwierdziły, że decyzja została skierowana do podmiotu będącego Stroną w sprawie, albowiem zachodzi tożsamość podmiotowa pomiędzy R., a R., co zostało już wyjaśnione wyżej.

W odniesieniu do pozostałych dokumentów Sąd odmówił ich przeprowadzenia z uwagi na brak spełnienia przesłanki "niezbędności do wyjaśnienia istotnych wątpliwości", czego wymaga przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., stanowiący: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.". W ocenie Sądu, pozostałe dokumenty przedłożone zarówno przez Stronę jak i organ, nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia kwestii tożsamości podmiotowej Przewoźnika. W szczególności informacje opublikowane przez organ na stronie internetowej, obejmujące nazwy i adresy przewoźników oraz kwestia różnic w prawie [...] w odniesieniu do spółek D. i L., nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia wyjaśnienia podniesionego przez Przewoźnika zarzutu skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie.

Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym przepisów podniesionych w skardze. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia decyzji zaskarżonej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. czy stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa w oparciu o art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesiona skarga została oddalona.