Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1918/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 139 poz 883
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty  pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata  2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. G. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... kwietnia 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę


UZASADNIENIE

K. G., zwany dalej "Skarżącym", w dniu ... października 2011 r. złożył do Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej "Agencja", wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich (PROW) na lata 2007-2013.

Pismem z dnia ... kwietnia 2012 r. nr ... Agencja odmówiła skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu wskazano, iż złożony wniosek nie spełnił warunków określonych w §18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 139, poz. 883 ze zm.), gdyż nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach. Skarżący nie wskazał w punkcie I.1 formularza wniosku numeru identyfikacyjnego, jak również nie złożył wniosku o wpis do ewidencji producentów. Agencja wyjaśniła, iż powyższy brak skutkuje odmową przyznania pomocy finansowej bez uprzedniego wezwania do usunięcia braków. Ponadto organ wskazał, iż Skarżący nie spełnił warunków określonych w §4 pkt 1 cyt. rozporządzenia, bowiem z danych zawartych w formularzu wniosku o przyznanie pomocy (punkt 6 i 7 ) wynika, iż adres zamieszkania Skarżącego znajduje się na terenie gminy miejskiej, w miejscowości liczącej powyżej 5 tyś. mieszkańców.

W dniu 8 maja 2012 r. (data nadania w placówce pocztowej) Skarżący wezwał Agencję do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Agencja pismem z dnia ... czerwca 2012 r. nr ... stwierdziła, że w postępowaniu o przyznanie pomocy nie doszło do naruszenia prawa.

Agencja wyjaśniła, że z analizy dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, w tym złożonego wniosku o przyznanie pomocy, wynika iż wnioskodawca nie wpisał numeru identyfikacyjnego, pomimo jego posiadania. Jednocześnie organ nie mógł uwzględnić wyjaśnień Wnioskodawcy, iż zapomniał tego numeru i musiał odszukać w posiadanej dokumentacji w domu. Odnosząc się do drugiej przesłanki odmowy przyznania pomocy, Agencja wyjaśniła, iż wnioskodawca zamieszkuje w miejscowości S., która liczy ponad ... tyś. mieszkańców, zatem nie może się ubiegać o pomoc finansową, gdyż nie spełnia ww. kryterium zamieszkania. Odnosząc się do wyjaśnień Wnioskodawcy, iż ostatecznym beneficjentem przyznanej pomocy będzie brat, J. G.– rolnik z miejscowości J., który dysponuje kompletem maszyn rolniczych i może w praktyce zastosować wynalazek Wnioskodawcy, o którego dofinansowanie się ubiega, Agencja wskazała, iż pomoc finansowa jest przyznana rzecz osoby fizycznej oraz jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy. Tym samym obowiązkiem podmiotu ubiegającego się o wsparcie finansowe w ramach ww. działania jest podporządkowanie się regułom, jakie w tej materii obowiązują. Organ podkreślił, iż w ramach przedmiotowego działania wnioskodawcą jest osoba, która ubiega się o jej przyznanie i która zgodnie z zasadami przyznawania pomocy podejmuje lub rozwija działalność gospodarczą w zakresie wskazanym we wniosku o przyznanie pomocy. W świetle powyższego w sprzeczności stoi realizacja operacji przez osobę inną niż ta, która o dofinansowanie tej operacji wystąpiła z wnioskiem.

W skardze z dnia 27 lipca 2012 r. K. G. podniósł, iż pomimo poszukiwania przez cały miesiąc odpowiednio małej gminy, nie znalazł gminy o zaludnieniu poniżej ... tyś. mieszkańców, w której zgodnie z prawem mógłby utworzyć mikroprzedsiębiorstwo, o które walczy.

W odpowiedzi na skargę uzupełnionej pismem z dnia 12 listopada 2013 r. ARiMR wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W rozstrzyganej sprawie przedmiotem skargi jest akt z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Ponadto podkreślić należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza że sąd ten rozpatruje na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny nie powinien też przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy. Innymi słowy sąd administracyjny nie może zastępować organu w załatwieniu sprawy, lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działalność tego organu.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw " regulują następujące przepisy krajowe:

1. ustawa z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (T.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173), dalej: ustawa oraz

2. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.), dalej: rozporządzenie.

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ww. ustawy do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Natomiast w myśl art. 22 ust. 3 powyższej ustawy, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jako podstawę prawną odmowy przyznania wnioskowanego dofinansowania ARiMR wskazała przepis §4 pkt 1 i §18 ust. 1 rozporządzenia.

Jednym z wymogów uzyskania pomocy, wymienionych w §4 pkt 1 rozporządzenia, jest posiadanie przez osobę fizyczną:

- w przypadku podmiotów innych niż podmioty podejmujące lub wykonujące działalność gospodarczą obejmującą świadczenie usług dla gospodarstw rolnych lub leśnictwa, miejsca zamieszkania w miejscowości należącej do gminy wiejskiej lub miejsko-wiejskiej, z wyłączeniem miast liczących powyżej 5 tys. mieszkańców, lub miejskiej, z wyłączeniem miejscowości liczących powyżej 5 tys. mieszkańców;

- w przypadku podmiotów podejmujących lub wykonujących działalność gospodarczą obejmującą świadczenie usług dla gospodarstw rolnych lub leśnictwa, ma miejsce zamieszkania na obszarach wiejskich, to jest w miejscowości należącej do gminy wiejskiej lub miejsko-wiejskiej, z wyłączeniem miast liczących powyżej 20 tys. mieszkańców, lub miejskiej, z wyłączeniem miejscowości liczących powyżej 5 tys. mieszkańców.

Organ prawidłowo ustalił, iż Skarżący, zamieszkujący na terenie gminy miejskiej, w miejscowości liczącej powyżej 5 tys. mieszkańców (S.), nie spełnia wymogów §4 pkt 1 rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia zostały bowiem tak skonstruowane, aby w pierwszej kolejności istniała możliwość finansowego wspierania najmniejszych miejscowości. Bez wpływu na rozstrzygnięcie organu pozostaje wskazana przez Skarżącego okoliczność, iż ostatecznym beneficjentem pomocy uzyskanej na wniosek Skarżącego będzie jego brat – rolnik z miejscowości J., który dysponuje kompletem maszyn rolniczych i może w praktyce zastosować wynalazek Skarżącego. Obowiązujące przepisy prawa nie dopuszczają możliwości uzyskania pomocy finansowej przez jedną osobę na rzecz drugiej.

Odnosząc się do drugiej, wskazanej przez organ, przyczyny odmowy przyznania pomocy Sąd podnosi, iż w myśl § 18 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie zawiera numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w § 17 ust. 1 pkt 1, albo nie dołączono do niego wniosku o wpis do ewidencji albo jego kopii, lub wniosek o przyznanie pomocy nie został złożony w terminie, o którym mowa w § 14 ust. 2, lub w danym okresie składania wniosków jeden wnioskodawca złożył więcej niż jeden wniosek, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepis art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio.

Rację ma organ, iż Skarżący w dniu ... października 2011 r. złożył niekompletny wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", którego braki w myśl ww. przepisów prawa nie podlegały uzupełnieniu i stanowiły podstawę do wydania aktu o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy.

Wniosek z dnia ... października 2011 r. zawierał bowiem wyłącznie dane osobowe Skarżącego oraz miejsce jego zamieszkania. Jednym z warunków obligatoryjnych jest natomiast podanie przez wnioskodawcę numeru producenta, czego Skarżący nie uczynił. Wskazana przez Skarżącego okoliczność, iż numeru nie wpisał gdyż nie pamiętał i nie miał czasu na jego odnalezienie nie może usprawiedliwiać jego zaniechania w tym zakresie. Jednocześnie zauważyć należy, iż Skarżący znał konsekwencje płynące z niewypełnienia wniosku i niedołączenia wymaganych załączników. W złożonym wniosku znajdują się bowiem w tym zakresie stosowne pouczenia.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że wydane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa rozstrzygnięcie było trafne i dlatego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.