Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 136/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 4; art. 149 §1 pkt 1 i § 1a; art. 151; art. 200; art. 206
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a) oraz pkt 5 lit.c; art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 2; art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 26 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1372
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia [...]., o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 2 oraz pkt 4, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...]., w zakresie pkt 2 oraz pkt 4; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. w pozostałym zakresie oddala skargę; V. zasądza od Wójta Gminy na rzecz C. W. kwotę 308,45 zł (trzysta osiem złotych 45/100) tytułem zwrotu części kosztów postępowania i w pozostałej części odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 listopada 2021 r. C. W. (dalej jako: "skarżąca"), zwróciła się za pośrednictwem poczty elektronicznej, do Wójta Gminy, o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie "dokumentów zawierających informacje dotyczące zasobu użytkowania przez podmiot materiałów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021, w tym w szczególności:

1) dokumentów zawierających informacje o rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów;

2) dokumentów zawierających informacje o przetargach ogłaszanych i realizowanych przez podmiot w tym zakresie;

3) dokumentów zawierających informacje o umowach zawieranych na dostawy tychże produktów;

4) dokumentów zawierających informacje o cenach zakupionych towarów/środków na nie przeznaczonych;

5) dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie."

W dniu 17 listopada 2021 r., organ udzielił skarżącej odpowiedzi w następujący sposób:

"Ad.1. Z uwagi na mały zakład nie prowadzona jest dokumentacja w tym zakresie;

Ad.2. Szacunkowa łączna kwota wydatkowania nie przekracza [...] zł netto, dlatego na podstawie regulaminu udzielania zamówień publicznych o wartości szacunkowej nieprzekraczającej kwoty [...]zł netto zgodnie z zarządzeniem nr [...] Wójta Gminy z dnia [...] r., nie stosujemy ustawy PZP.

Ad.3. Nie było.

Ad.4. Dokumentację stanowią faktury.

Ad.5. Nie dotyczy."

W dniu 9 grudnia 2021 r., Wójt Gminy otrzymał skargę na bezczynność organu wniesioną przez pełnomocnika skarżącej. W złożonym piśmie pełnomocnik zarzucił naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 8 września 2021 r. - wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej 15 listopada 2021r.;

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi - a tym samym braku:

1/ decyzji odmownej oraz

2/ powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.

Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w przedmiotowej skardze, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, podniósł , że przez wzgląd na prowadzoną działalność gospodarczą, która ucierpiała w czasie pandemii COVID - 19 skarżąca szukała nowych klientów dla oferowanych przez jej firmę produktów - artykułów biurowych, piśmienniczych. Skarżąca liczyła na uzyskanie informacji o organizowanych przetargach, zamówieniach przez gminę, również chciała uzyskać informację o jej rokrocznym zapotrzebowaniu na tego typu produkty celem zweryfikowania cen i wolumenu potencjalnych dostaw.

W tym samym dniu (tj. 9 grudnia 2021 r.), organ przesłał za pomocą poczty elektronicznej kolejną wiadomość, w której poinformował skarżącą, że w wyniku omyłki nie załączono pliku pdf ze skanem faktur za lata 2016-2021, natomiast dokumenty za rok 2015 zostały zniszczone zgodnie z kat. przechowywania w archiwum zakładowym przez okres 5 lat.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jednocześnie wyjaśniając, że Gmina D. jest bardzo małą gminą, w której nie jest sporządzany odrębny plan wydatków obejmujący roczne zapotrzebowanie na materiały biurowe. Gmina nie organizowała żadnych przetargów na zakup materiałów biurowych, w latach 2015 - 2021, zakupy były robione bezpośrednio w hurtowni. Gmina nie zawierała umów na dostawy materiałów biurowych, zgodnie z udzieloną odpowiedzią z dnia 17 listopada 2021r. Jedynymi dokumentami potwierdzającymi zakupy są faktury. Przygotowanie pliku skanu faktur dotyczących materiałów biurowych za okres 6 lat i oddzielenie ich od innych faktur wymagało zaangażowania kilku pracowników i wielu godzin pracy. Informacja o cenach materiałów biurowych za żądany okres od 2015 r. do 2021 r. dla wnioskodawczyni jest całkowicie nieprzydatna do zweryfikowania cen i woluminu potencjalnych dostaw co zostało podniesione w skardze do Sądu. Odnosząc się do pkt 5 wniosku, organ stwierdził, że pytanie skarżącej było na tyle nieprecyzyjne, że bardzo trudno określić co wnioskodawczyni miała na myśli.

W ocenie organu, skarżąca otrzymała w ustawowym terminie odpowiedź na wszystkie zagadnienia zawarte we wniosku.

W dniu [...] r., wpłynęło do sądu pismo pełnomocnika skarżącego, datowane na [...] r., stanowiące replikę na odpowiedź organu na skargę. W złożonym piśmie pełnomocnik podniósł, że organ nie wskazał na jakich zasadach dokonywane są zamówienia przed wydaniem zarządzenia wójta z dnia [...] r., dla zamówień dokonywanych przed tym zarządzeniem. Wskazał, że nie zostały przesłane faktury za zakupione towary, pomimo wskazania ich posiadania. Pełnomocnik wskazał także, że niezrozumiała jest dla niego odpowiedź organu na pkt 5 wniosku - "nie dotyczy", czy chodzi o brak dokumentu czy inny zakres w jakim na pytanie nie udzielono odpowiedzi.

W dniu [...] r., wpłynęło pismo organu, w którym organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje w części na uwzględnienie, gdyż Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z 15 listopada 2021 r. w zakresie pkt 2 oraz pkt 4.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej.

Z kolei, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Należy na wstępie przypomnieć, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest wniosek skarżącej z dnia 15 listopada 2021 r., w którym zażądała ona przedstawienia dokumentów związanych z zakupem przez Wójta artykułów biurowych w latach 2015-2021 r., w tym w szczególności:

1) dokumentów zawierających informacje o rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów;

2) dokumentów o przetargach ogłaszanych i realizowanych w tym zakresie;

3) dokumentów o umowach zawieranych na dostawy ww. produktów;

4) dokumentów zawierających informacje o cenach zakupionych towarów i środków na to przeznaczonych;

5) Dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie.

Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372 z późn. zm.), wójt jest organem wykonawczym gminy. Okolicznością bezsporną pozostaje więc, że Wójt Gminy należy do podmiotów ustawowo zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu.

Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznych, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Jak słusznie wyjaśnia Naczelny Sąd Administracyjny, brak jest definicji legalnej pojęcia informacji publicznej. "Niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej" (wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt III OSK 1060/21, LEX nr 3240618).

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p., informację publiczną stanowią dane publiczne zawarte w dokumentach urzędowych w zakresie każdego dysponowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego lub dokumentach urzędowych, których treść ma wpływ na majątek jednostki samorządu terytorialnego. Nie ulega więc wątpliwości, że informacje żądane przez skarżącą, tj. dokumenty związane z zapotrzebowaniem i wydatkowaniem środków przez organ na artykuły biurowe, stanowią informację publiczną.

W rozpoznawanej sprawie, organ odpowiedział na wniosek skarżącej w dniu 17 listopada 2021r., jednakże, w ocenie Sądu, w udzielonej odpowiedzi nie zostały zawarte wszystkie informacje, o udostępnienie których występowała skarżąca. O ile zastrzeżeń sądu nie budzi odpowiedź na wniosek z pkt 1,3 i 5, o tyle, zdaniem sądu organ nie odpowiedział na wniosek zawierający się w pkt 2 i 4.

Tym samym zastrzeżenia, które podniósł pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia [...] r., są częściowo słuszne. Organ w odpowiedzi na wniosek dotyczący nadesłania dokumentów o przetargach ogłaszanych i realizowanych w zakresie zapotrzebowania na poszczególne rodzaje artykułów biurowych, wskazał, że szacunkowa łączna kwota wydatkowania nie przekracza [...] zł netto, dlatego na podstawie regulaminu udzielania zamówień publicznych o wartości szacunkowej nieprzekraczającej kwoty [...]zł netto, stosownie do zarządzenia Wójt Gminy z dnia [...] r., organ nie stosuje ustawy o zamówieniach publicznych.

Sąd nie kwestionuje prawidłowości powyższej odpowiedzi organu na wniosek skarżącej, jednakże zwraca uwagę, że wniosek w tym zakresie zawierał szerszy przedział czasowy niż okres od dnia [...] r., kiedy to Wójt wydał zarządzenie o nie stosowaniu ustawy o zamówieniach publicznych w odniesieniu do zakupu artykułów biurowych. Organ nie wskazał, czy od 2016 r., do [...] r., były ogłaszane i realizowane przetargi w tym zakresie, ewentualnie czy organ w inny sposób realizował zapotrzebowanie na artykuły biurowe. Wniosek skarżącej dotyczył czasookresu od 2015 r., do 2021 r., Sąd mając jednak na uwadze, że w dniu [...]., organ odniósł się do dokumentacji z 2015 r., wyjaśniając, że ulegała ona zniszczeniu, zgodnie z kategorią przechowywania akt w archiwum zakładowym, stwierdził, że Wójt nie udzielił wyczerpującej odpowiedzi zgodnie z wnioskiem skarżącej, pomijając okres od 2016-2021 r.

Odnosząc się zaś do odpowiedzi organu na pkt 4 wniosku skarżącej, dotyczącego udostępnienia dokumentów zawierających informacje o cenach zakupionych towarów i środków na nie przeznaczonych, organ również nie zachował przewidzianej prawem formy. Co prawda, w odpowiedzi udzielono informacji, że dokumentację stanowią faktury, jednak nie zostały one udostępnione skarżącej. W załączonym do akt sprawy wydruku wiadomości przesłanej droga elektroniczną w dniu [...] r., organ wyjaśnił, że omyłko pracownik organu nie załączył pliku pdf ze skanem faktur za lata 2016-2021, jednak pomimo poinformowania skarżącej o tym fakcie, nie załączono na dowód powyższego żadnych wydruków, które potwierdzałyby, że taka dokumentacja została przesłana skarżącej. Na brak udostępnienia takiej informacji, pomimo nadesłanej wiadomości email, wskazuje także pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia [...], w którym podnosi, że nie przesłano faktur za zakupione materiały, pomimo wskazania ich posiadania.

Powyższe uchybienie, można zatem zakwalifikować jako bezczynność organu we wskazanym wyżej zakresie wniosku skarżącej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że przedstawienie informacji innej, niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, stanowi o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12 oraz wyrok NSA z 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). W przypadku żądania dotyczącego zapotrzebowania i wydatkowania środków na artykuły, konieczne dla prawidłowego funkcjonowania urzędu, organ winien udostępnić obrazujące to wydatkowanie faktury i rachunki oraz inne dokumenty, będące w jego posiadaniu.

Zważywszy zatem, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, wniosek skarżącej podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Obowiązkiem Wójta było więc udostępnienie skarżącej żądanej pełnej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem.

Wobec zaniechania organu udostępnienia dokumentów wskazanych w pkt 2 i pkt 4 wniosku, stwierdzić należy, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącej ( pkt II wyroku). Wobec tego, (pkt I wyroku) Sąd zobowiązał Wójta do rozpoznania wniosku z dnia 15 listopada 2021 r. w zakresie pkt 2 i pkt 4 wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku. Rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania sąd bierze zasadniczo pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi do sądu, jednakże w zakresie ewentualnego zobowiązania organu do załatwienia sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), sąd musi uwzględniać stan istniejący w dacie wyrokowania. W składanych do Sądu pismach, organ uzupełniał odpowiedź na wniosek skarżącej próbując ją jednocześnie korygować, jednakże w zakresie w jakim Sąd zobowiązał organ do udzielenia odpowiedzi (pkt 2 i pkt 4 wniosku), do dnia wyrokowania, organ nie udzielił pełnej odpowiedzi.

Uwzględniając skargę na bezczynność, Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego (pkt III wyroku). Nieudostępnienie żądanych informacji w zakresie pkt 2 i pkt 4 nie miało charakteru lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i dążenia do ograniczenia prawa skarżącej do dostępu do informacji. Świadczy o tym udzielenie odpowiedzi na wniosek, już po dwóch dniach, od jego wpływu.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę. Bezspornym jest, że organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi w zakresie pkt 1 i pkt 3 wniosku. Zastrzeżenia pełnomocnika skarżącej wzbudza natomiast odpowiedź organu, dotycząca pkt 5 wniosku, a mianowicie udostępnienia dokumentacji zawierającej informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie. Organ odpowiadając na tak sformułowany wniosek, stwierdził, że "nie dotyczy".

Sąd aprobuje stanowisko organu, w tym zakresie, uznając, że odpowiedź organu jest wystarczająca, zwłaszcza, że pytanie – jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę - jest sformułowane dość nieprecyzyjne. W związku z powyższym można uznać, że niezrozumiały jest zarzut skargi odnoszący się do nieudostępnienia skarżącej "dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie".

Zwrócić bowiem należy uwagę, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub, że chce się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2889/12, LEX nr 1339627; z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17, LEX nr 2591648).

Z tego też powodu, wnioskodawca żądający udostępnienia informacji publicznej nie może skutecznie zarzuć adresatowi wniosku bezczynności polegającej na nieudostępnieniu informacji publicznej, która nie była precyzyjnie wskazana w treści wniosku. Sam fakt niezadowolenia wnioskodawcy ze sposobu załatwienia przez ten organ jego żądania nie daje w podstaw do uznania, że organ nie wykonał czegoś do czego był zobowiązany, albo wykonał to pozostając w zwłoce czy bezczynności (por. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Gl 265/19, LEX nr 2774285; z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 101/20, LEX nr 3040725). Jednocześnie nie jest możliwie załatwienie takiego wniosku, w którym wnioskodawca nie wskazuje konkretnej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie. Wnioski sformułowane, tak jak pkt 5 wniosku skarżącej, nie są żądaniem udostępnienia informacji publicznej i nie mogą być prawidłowo rozpoznane, nie jest bowiem określony dokładny zakres żądania (zob. M. Bernaczyk, Prawo do informacji publicznej w Polsce i na świecie, Warszawa 2014, s. 447).

Istota nieprecyzyjności żądania zawartego w pkt 5 wniosku wyraża się przede wszystkim w tym, że z uwagi na jego bardzo dużą lakoniczność nie można przyjąć, że przedmiot żądania zawartego w pkt 5 wniosku dotyczy innych rodzajowo dokumentów niż dokumenty objęte już żądaniami z pkt 1-4 wniosku.

Zarówno w pkt 5 wniosku, jak i w pkt 1-4 wniosku, żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczy udostępnienia dokumentów.

W pkt 5 wskazano, że mają to być dokumenty o tożsamym znaczeniu i zakresie jak w punktach wcześniejszych.

W języku polskim zwrot tożsamy rozumiany jest jako: niczym się nieróżniący, taki sam lub ten sam.

Z powyższego należy wywieść, że w pkt 5 wniosku zwrócono się o takie same dokumenty jak dokumenty wymienione w punktach wcześniejszych wniosku.

W takiej zaś sytuacji należy przyjąć, że kwestię zrealizowania przez organ żądania z wniosku z pkt 5 należy rozpatrywać przez pryzmat załatwienia wniosków z pkt 1-4 wniosku, albowiem pod względem przedmiotowym żądanie z pkt 5 pokrywało się żądaniami zawartymi w pkt 1-4 wniosku.

W sytuacji zatem, gdy to sam wnioskodawca nie oznaczył we wniosku na czym miałaby polegać ewentualna różnica w tożsamości wniosków zawartych w pkt 5 i pkt 1-4 wniosku nie można uznać, że żądanie zawarte w pkt 5 wniosku dotyczyło innych dokumentów niż żądania zawarte w pkt 1-4 wniosku.

Mając na uwadze powyższe, w zakresie pkt 1, pkt 3 i pkt 5 wniosku skarżącej Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 206 p.p.s.a., przyznając skarżącej zwrot kosztów w kwocie [...]zł, obejmującej połowę żądanych przez pełnomocnika kosztów. Sąd w zakresie miarkowania kosztów w niniejszej sprawie, przychyla się do stanowiska wyrażonego w wyroku tut. Sądu z dnia 28 grudnia 2021 r. w sprawie II SAB/Lu 122/21 i w pełni je aprobuje.

Sąd zdecydował o zasądzeniu kosztów postępowania w części, poprzez miarkowanie kosztów, w zakresie kosztów zwrotu wpisu, opłaty od pełnomocnictwa wynagrodzenia pełnomocnika oraz korespondencji w oparciu o art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela wyrażane w orzecznictwie poglądy, że uzasadnionym przypadkiem w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., mogą być nie tylko okoliczności odnoszące się do niewielkiego wkładu pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, ale także takie okoliczności jak niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, istnienie wątpliwości co do rzeczywistych intencji strony skarżącej, tj. czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu (por. postanowienia NSA z 25 stycznia 2019 r., I GZ 502/18; z 4 września 2019 r., I GZ 261/19; z 13 września 2016 r., I OZ 930/16; wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., I OSK 2642/16; wyrok WSA w Kielcach z 26 marca 2020 r., II SAB/Ke 7/20; wyrok WSA w Olsztynie z 27 lutego 2020 r., II SAB/Ol 3/20; wyroki WSA w Szczecinie z 4 listopada 2021 r., II SAB/Sz 118/21, CBOSA).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zachodzą powyższe okoliczności wskazujące na uzasadniony przypadek odstąpienia od zasądzenia pełnej kwoty zwrotu kosztów. Sądowi wiadomo z urzędu, że skarżąca zainicjowała postępowania sądowoadministracyjne dotyczące dostępu do informacji publicznej, w identycznych stanach faktycznych i prawnych, w kilku sprawach już rozpoznanych przez sądy administracyjne (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Op 110/21; wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 165/21; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 181/21; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt 1/22; wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Łd 230/21, CBOSA).

Ponadto adwokat D. B., reprezentujący skarżącą w rozpoznawanej sprawie, występował jako pełnomocnik innych skarżących w szeregu spraw już rozpoznanych przez sądy administracyjne (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 listopada 2021 r., II SAB/Kr 225/21; wyrok WSA w Olsztynie z 14 grudnia 2021 r., II SAB/Ol 147/21; wyrok WSA w Opolu z 30 grudnia 2021 r., II SAB/Op 100/21, wyrok WSA w Poznaniu z 2 września 2021 r., IV SAB/Po 101/21; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 września 2021 r., II SAB/Go 108/21; wyrok WSA w Gliwicach z 22 września 2021 r., III SAB/Gl 107/21 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2021r. sygn. akt II SAB/Lu 122/21, CBOSA) o nader podobnym stanie faktycznym i prawnym. Z analizy dostępnych dokumentów (uzasadnień wyroków, treść skargi w sprawie zawisłej przed WSA w Lublinie) wynika, że wniesione w tych sprawach skargi zawierały analogiczną argumentację jak w rozpoznawanej sprawie, bazowały na jednej formie dostosowywanej w niewielkim zakresie do konkretnych przypadków.

W ocenie Sądu łącznie rozpatrywane okoliczności w postaci: powtarzających się skarg i wynikającego stąd niewielkiego nakładu pracy pełnomocnika reprezentującego skarżącą oraz nieświadome wejście w stan bezczynności przez organ wyczerpują przesłankę uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., dającego podstawę do odstąpienia od zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego w części wynoszącej połowę wnioskowanej kwoty, tj. [...] zł.

W zakończeniu tej kwestii podkreślić należy także, że skarga wnioskodawcy uwzględniona została jedynie w części, mniej więcej w połowie. To już więc stanowiło wystarczającą podstawę do tego, by zgodnie z art. 206 p.p.s.a. odstąpić od zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania części.

Brak było także podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego zgłoszonego w skardze. Dokumenty "wskazane w skardze" to dokumenty, które składają się na akta administracyjne przedmiotowej sprawy. W stosunku do takich dokumentów, które składają się na akta administracyjne sprawy, brak jest podstawy oraz potrzeby dopuszczania dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.