Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 703/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2025-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia na uchwałę Rady Gminy Szydłowo nr XXXVIII/417/2021 z dnia 24 września 2021 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szydłowo postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 sierpnia 2024 r. Stowarzyszenia wniosło skargę na uchwałę Rady Gminy Szydłowo nr XXXVIII/417/2021 z dnia 24 września 2021 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szydłowo.

W uzasadnieniu Stowarzyszenie wskazało, że zaskarżona uchwała o numerze XXXVIII/417/2021 jest bezwzględnie nieważna i powinna natychmiast być wyeliminowana z obrotu, gdyż jej projekt nie zawiera opinii radcy prawnego wymaganej Statutem Gminy w § 41.1 w pkt. 4, który uchwalony został dnia 28 września 2018 r. uchwałą nr XXXVIII/335/18 o treści "projekty uchwał są opiniowane co do ich zgodności z prawem przez radcę prawnego". Natomiast projekt tej uchwały, który załączono, a jest z dnia 23 września 2021 r., opinii takiej nie zawiera pomimo tego, że gmina zatrudnia jednego lub dwóch radców prawnych i brak ww. opinii nie jest przeoczeniem, a jest uchyleniem się celowym radcy pranego od odpowiedzialności karnej za celowe nieprawidłowości jakich się dopuścił Wójt Gminy Szydłowo i Rada Gminy Szydłowo przy tej zmianie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szydłowo. Naruszono tu § 41.1 pkt 4 Statutu Gminy. Te nieprawidłowości, a niektóre z nich są przestępstwami i dotyczą głównie pominięcia i to wszystkich wniosków mieszkańców głównie miejscowości Skrzatusz w ilości 12, gdyż żadnego z nich Wójt Gminy Szydłowo i Rada Gminy Szydłowo nie uwzględnili i nikogo nie powiadomiły te organa o tym, że wniosku czy uwagi nie uwzględniono, a też i nie pouczono nikogo czy przysługuje odwołanie od nieuwzględnionego wniosku czy uwagi. Uwagi i wnioski wniesione do projektu Studium dotyczą głównie zmiany przeznaczenia terenów, a dotąd wnioskujący nie mają żadnej informacji o uwzględnieniu czy nieuwzględnieniu ich uwag i wniosków.

Wskutek tych ww. pominięć uwag i wniosków mieszkańców złożonych obowiązujących w terminach, zdaniem Stowarzyszenia, Wójt i Rada Gminy celowo naruszyli i pominęli art. 50 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r., nakładający na te dwa organa szczególną staranność w zarządzaniu mieniem gminnym przy wykonywaniu ich zarządu zgodnie z przeznaczeniem tego mienia i jego ochroną. Wynikiem powyższego jest wyrządzonych wiele szkód karalnych przez te organa polegających na całkowitym pominięciu interesów społecznych i prywatnych, czym spowodowały te dwa organa gminy szkody:

a) z pominięciem uwag i wniosków mieszkańców złożonych do projektu tego studium przeznaczono pod zabudowy olbrzymie areały gruntów jako enklawy w polach uprawianych rolniczo, czym oszpecono krajobraz, wypłoszono dziką zwierzynę z terenów podmokłych przy miejscowości Kotuń, pozbawiono wodopojów dziką zwierzynę, co dotyczy gruntów z obrębu miejscowości Skrzatusz, tj. działek nr 385 i gruntów z obrębu Kotuń ok. 70 ha, na których już budowana jest od 2022 r. infrastruktura i na tych polach stoją już nowe budynki. Jako dowód załączamy decyzję Wójta Gminy Szydłowo z dnia 14 grudnia 2021 r. o ustaleniu celu publicznego w obrębie miejscowości Kotuń,

b) zniszczono przyrodę i miejsca wielowiekowych bytowań zwierzyny i ptactwa wodnego przy wsi Skrzatusz na pow. ok. 30 ha przy byłym już jeziorze o numerze geod. 116, bo teren ten osuszono wykopami przez jego odwonienie i wybudowanie budynków z doprowadzeniem oświetlenia do nich z sieci przesyłowej i przez wykonanie dróg oraz stałe przebywanie ludzi,

c) całkowicie pozbawiono rozbudowy wsi Skrzatusz, gdyż nie uwzględniono żadnego wniosku na zabudowy przy tej miejscowości, gdzie znajduje się bazylika i funkcjonujący olbrzymi Dom Pielgrzyma. Wnioskujących gmina nie powiadomiła o uwzględnieniu bądź nieuwzględnieniu wniosku,

d) Wójt Gminy Szydłowo i Rada Gminy Szydłowo nie uwzględnili wniosków rolników złożonych na budowę przez ENEA paneli fotowoltaicznych akurat obecnie pożądanych, a planowanych na gruntach wyjątkowo słabych i bardzo pagórkowatych przez co i bardzo osuszonych, a położonych w jednym kompleksie o pow. kilkanaście ha,

e) pomimo sprzeciwu na piśmie rolnika i właściciela gruntów o pow. ok. 6 ha przy miejscowości Skrzatusz, tj. działek nr 383/2 i 384, Wójt i Rada Gminy przeznaczyły jego własne grunty pod zabudowy i w dodatku przylegające do bardzo szkodliwej działalności polegającej na budowie jachtów wodnych ze środków chemicznych. Jest to naruszeniem prawa do swobodnego dysponowania własnością z pomięciem sprzeciwu właściciela, który załączamy, a jest z dnia 2 września 2020 r. Ponadto, rolnik poniósł już koszty związane z powstaniem zabudowy zagrodowej służącej do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Natomiast z UG nie otrzymał jeszcze informacji o rozpatrzeniu jego sprzeciwu.

Powyższe zdaniem Stowarzyszenia narusza:

1. art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie prawa własności, tj. działki nr geod. 383/2 i 384, polegającej na uniemożliwieniu wykorzystania tych nieruchomości na cele rolnicze związane z prowadzeniem działalności rolnej. W studium ww. działki ujętą pod zabudowę mieszkaniową podczas, gdy na działce nr geod. 384 realizowana jest zabudowa zagrodową służącą do prowadzenia działalności rolniczej. Obecnie powstał budynek mieszkalny, a w dalszej kolejności powstanie magazyn na zboże (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy). Przedmiotowe działki wykorzystywane są rolniczo, a zmiana ich przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową uniemożliwi realizację inwestycji o charakterze rolniczym, np. budowa chlewni itd.

2. art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zostanie naruszony interes prawny i prawo własności, ponieważ zostały podjęte już działania w celu zagospodarowania ww. działek na cele rolnicze - mamy tu do czynienia z przekroczeniem granic władztwa planistycznego i przeznaczenie działek pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną,

3. art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenia prawa własności,

4. art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uwzględnienie przy podejmowaniu skarżonej uchwały wyłącznie interesu osób trzecich, który nie znajduje uzasadnienia w faktycznym układzie stosunków miejscowych na terenie objętym nowych studium i jest sprzeczny z interesem prawnym rolnika.

Naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polega również na tym zdaniem Stowarzyszenia, że podjęto uchwałę o przystąpieniu do zmiany studium, w tym konkretnym przypadku i ujęto działki nr geod. 383/2 i 384 w obrębie wsi Skrzatusz pod zabudowę jednorodzinną, nie w celu określenia polityki przestrzennej gminy, lecz w celu umożliwienia realizacji sprzedaży działek rolnych jako budowlane przez kolejnego właściciela gruntów - w obecnej chwili brak nawiązania do zwartej zabudowy. Sam zakup gruntów rolnych w celu prowadzenia działalności komercyjnej polegającej na sprzedaży działek budowlanych nie może uzasadniać tworzenia enklawy budynków wśród pól. Zmiana studium nie uwzględnienia również dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu.

Dodatkowo wskazano, że pomimo wielu sprzeciwów złożonych do projektu tego studium to Wójt i Rada Gminy ustaliła ze szkodą, że maszty telefonii komórkowych (o dużej wysokości) budować można tuż przy budynkach, a wniesiono, aby zachować odległość 1 km od zabudowy, gdyż są tu potężne popegeerowskie obszary pól.

Dalej argumentowano, że zgodnie z unormowaniem art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. złożyliśmy Wójtowi i Radzie Gminy w dniu 14 czerwca 2024 r. wezwanie do usunięcia naruszeń, które załączamy, przy podjęciu tej uchwały nr XXXVHI/417/2021 podjętej dnia 24 września 2021 r., lecz organa te naruszeń tych nie usunęły i nawet nie odniosły się do tych naruszeń wykazanych w wezwaniu, a jedynie zbyły Stowarzyszenie pismami z dnia 20 czerwca 2024 r. i 17 lipca 2024 r., które załączono.

Zdaniem Stowarzyszenia skarżona zmiana Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy Szydłowo ma znamiona przestępstwa:

1. między miejscowością Kotuń - Cyk gmina przeznaczyła ok. 70 ha gruntów jednego właściciela pod zabudowę, a nie przeznaczyła ta gmina przy miejscowości Skrzatusz żadnych pod zabudowę gruntów z wnioskowanych ok. 9 ha gruntów kilku właścicieli, czym pominięto zrównoważony rozwój tej gminy,

2. art. 50 ustawy o samorządzie gminny z dnia 8 marca 1990 r. zobowiązuje osoby zarządzające mieniem komunalnym do zachowania szczególnej staranności przy wykonaniu zarządu zgodnie z przeznaczeniem tego mienia i jego ochrona.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Szydłowo wniosła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak przyjmuje się w orzecznictwie - istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu. Zatem do skutecznego wywiedzenia skargi na uchwałę rady gminy konieczne jest nie tylko istnienie interesu prawnego skarżącego, ale i naruszenie tego interesu prawnego.

Wójt podkreślał, że oceniając, czy interes prawny lub uprawnienie skarżących zostały naruszone uchwałą w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, należy mieć na uwadze, iż ustalenia studium nie są adresowane na zewnątrz i co do zasady nie kształtują bezpośrednio sytuacji podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z tego względu wykazanie, że uchwała w przedmiocie studium narusza interes prawny lub uprawnienie właścicieli gruntu jest utrudnione, a czasem wręcz niemożliwe.

Studium nie wywołuje skutków właściwych dla miejscowego planu i nie kształtuje sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości, a powoływanie się jedynie na uprawnienia właścicielskie nie wystarcza dla uznania, iż doszło do naruszenia interesu prawnego. Nie można tylko w oparciu o postanowienia studium wywodzić naruszenia interesu prawnego, skoro studium nie jest aktem prawa miejscowego, a tylko miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może skutecznie kształtować i ograniczać korzystanie z prawa własności do nieruchomości. Studium determinuje przyszłe ustalenia miejscowego planu, ale związanie to wynika z formy jaką przyjmują zapisy planu miejscowego. Jeśli są one bardzo ogólne, wtedy ustalający plan i mając na uwadze dochowanie zgodności ze studium, organ dysponuje większym zakresem wyboru ustalenia przeznaczenia, które będzie zgodne ze studium. Z góry zakłada się orientacyjny charakter tych zapisów, dopuszcza zmianę lokalizacji i jej uściślenie w planach bądź nawet na etapie opracowania dokumentacji technicznej. W tej sytuacji naruszenie interesu prawnego skarżących, wynikającego z ich prawa własności jest niepewne.

Zdaniem organu skarżące Stowarzyszenie nie wykazało naruszenia interesu prawnego. Skarżące Stowarzyszenie nie jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w strefie oddziaływania studium, a studium - tak jak powinny - zachowują elastyczność.

W dniu 4 grudnia 2024 r. wezwano skarżące Stowarzyszenie do wykazania w terminie 7 dni naruszenia własnego interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją skarżącego Stowarzyszenia w sprawie ze skargi na uchwałę Nr XXXVIII/417/2021 Rady Gminy Szydłowo z dnia 24 września 2021r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szydłowo - pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r., poz. 935).

Pismem z dnia 28 grudnia 2024 r. Stowarzyszenie udzieliło odpowiedzi na wezwanie wskazując, że naruszenie swojego interesu prawnego upatruje w pozbawieniu go realizacji uprawnień nadanych w Regulaminie Stowarzyszenia, a dokładnie w jego § 5 ust. 3. Ten przepis Regulaminu stanowi, że Stowarzyszenie realizuje swoje cele przez reprezentowanie interesów mieszkańców miejscowości objętych działaniem Stowarzyszenia, posiadającego prawo do uczestniczenia jako strona w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w postepowaniach administracyjnych prowadzonych przez organy państwowe i samorządowe dotyczące interesów mieszkańców terenów objętych działaniem Stowarzyszenia. Stowarzyszenie odwołało się do zarzutów skargi, w których wskazano m.in. na naruszenie praw mieszkańców gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako p.p.s.a.) kontrola sądowa obejmuje akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Z przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2024 r., poz. 1065, dalej jako u.s.g.) wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi na uchwałę Rady Gminy, Sąd zobowiązany jest więc w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy wnoszący skargę legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest wprawdzie aktem prawa miejscowego, lecz aktem wewnętrznie obowiązującym jedynie organy gminy i jedynie pośrednio może wpływać na prawa i obowiązki podmiotów spoza systemu organów administracji publicznej (wyrok NSA z 3 sierpnia 2007 r., II OSK 614/2007, LexisNexis nr 3993407, Lex nr 334317; wyrok WSA w Łodzi z 9 maja 2012 r., II SA/Łd 1042/2011, LexisNexis nr 5186362, Lex nr 1158967). Zatem słusznie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, że co do zasady skarga do sądu administracyjnego na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie przysługuje. Mimo to, utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych przyjmuje także, iż akty te objęte mogą być kognicją tych sądów, gdyż nie można generalnie wykluczyć naruszenia przez studium interesów prawnych indywidualnej osoby (wyrok NSA z 10 maja 2012 r., II OSK 468/2012, LexisNexis nr 3932894; wyrok WSA w Łodzi z 9 maja 2012 r., II SA/Łd 1042/2011, Lexis Nexis nr 5186362, Lex nr 1158967).

Należało zatem zbadać, czy doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego Stowarzyszenia w niniejszej sprawie, gdyż merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest możliwa dopiero wtedy, jeśli skarżący posiada legitymację procesową do wniesienia skargi w tym przedmiocie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r. sygn. akt II SA 2503/01; www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, przy czym winny ów interes cechować: bezpośredniość, indywidualność, konkretność i realny charakter. Dodatkowy wymóg zaistnienia "naruszenia" takiego interesu prawnego (uprawnienia) nakłada na skarżącego obowiązek wykazania, że istnieje określony związek pomiędzy jego indywidualną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, skutkujący ograniczeniem lub pozbawieniem danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożeniem konkretnych obowiązków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 czerwca 2009r., sygn. akt II SA/Kr 560/09, CBOSA). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04; wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05; CBOSA). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci wynikającego z przepisu prawa ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). Musi to być zatem interes znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację w uchwale nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną skarżącego (nie faktyczną) poprzez uszczuplenie jego praw (pogorszenie jego sytuacji prawnej) lub wygenerowanie obowiązków (uciążliwości). Przy czym oddziaływanie to musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, mogące wystąpić w przyszłości. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Sąd, zatem najpierw bada legitymację skargową, a dopiero później, gdy stwierdzi, że ta legitymacja skarżącemu przysługuje, może przejść do oceny, czy wraz z naruszeniem tego interesu prawnego naruszony został obiektywny porządek prawny (por. postanowienie NSA z 1 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 1105/21, CBOSA). Samo powołanie się na sprzeczność kwestionowanej uchwały z prawem nie legitymuje jeszcze do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g., gdyż skarga ta nie ma charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 978/08; wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, CBOSA).

Skarżące Stowarzyszenie, w piśmie z dnia 28 grudnia 2024 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu do wykazania naruszenia własnego interesu prawnego, argumentowało że naruszenie to upatruje w tym, że zaskarżona uchwała Rady Gminy Szydłowo nr XXXVIII/417/2021 z dnia 24 września 2021 r. pozbawia Stowarzyszenie realizacji uprawnień nadanych w Regulaminie Stowarzyszenia, a dokładnie w jego § 5 ust. 3. To postanowienie Regulaminu stanowi, że Stowarzyszenie realizuje swoje cele przez reprezentowanie interesów mieszkańców miejscowości objętych działaniem Stowarzyszenia, posiadającego prawo do uczestniczenia jako strona w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w postepowaniach administracyjnych prowadzonych przez organy państwowe i samorządowe dotyczące interesów mieszkańców terenów objętych działaniem Stowarzyszenia. Dalej, Stowarzyszenie, jako podmiot reprezentujący mieszkańców odwołało się do zarzutów skargi i ich uzasadnienia, w których wyczerpująco wskazało istotne przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały naruszającej prawa mieszkańców gminy. Zdaniem Stowarzyszenia, nieprawidłowości stwierdzone w uchwale powinny być poddane kontroli sądowoadministracyjnej i merytorycznemu badaniu, gdyż także bezpośrednio dotykają Stowarzyszenia, którego celem jest z zgodnie z § 4 Regulaminu ochrona interesów mieszkańców, dóbr kultury, ochrona przyrody i krajobrazu.

W ocenie Sądu, mając na uwadze powyżej wskazaną argumentację Stowarzyszenia, naruszenie jego indywidualnego interesu prawnego postanowieniami zaskarżonej uchwały nie zostało wykazane. Nie wskazuje bowiem na naruszenie konkretnego, wynikającego z przepisu prawa, interesu prawnego Stowarzyszenia, tylko odnosi się na celów statutowych Stowarzyszenia polegających na działaniu dla ochrony interesów mieszkańców.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się stanowisko, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawą także podziela, że organizacja społeczna nie może skutecznie skarżyć uchwał lub zarządzeń organu gminy w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. wyłącznie z powołaniem się na własny cel statutowy, bowiem nie jest to wówczas działanie z uwagi na naruszenie własnego interesu prawnego, ale w obronie interesu publicznego, a ten nie może stanowić wyłącznej przesłanki zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie powyższego przepisu. Co więcej, dla uznania legitymacji skargowej organizacji społecznej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest wystarczające wyłącznie powiązanie przedmiotu kwestionowanej uchwały lub zarządzenia z celami statutowymi i z zakresem działania tej organizacji, bez wykazania przez nią własnego interesu prawnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 171/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1017/12, CBOSA).

Jak wynika z treści skargi i dodatkowego wyjaśnienia, Stowarzyszenie upatruje swojej legitymacji do jej wniesienia tylko właśnie w zakresie swojej regulaminowej działalności związanej z reprezentowaniem mieszkańców Gminy. To przepis art. 101 ust. 2a u.s.g. stanowi, że skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Przepis ten w sprawie nie ma zastosowania, bowiem strona skarżąca wprost wskazała, że stroną skarżącą jest Stowarzyszenie, a nie poszczególne osoby zamieszkujące teren gminy Szydłowo. Z istoty działalności stowarzyszeń wynika, że działają one w jakimś celu – w tym wypadku ochrony interesów mieszkańców, dóbr kultury, ochrony przyrody, krajobrazu itd. (§ 4 Regulaminu Stowarzyszenia). Z postanowień Regulaminu jednak automatycznie nie wynika, że Stowarzyszenie wnosząc skargę na Studium w niniejszej sprawie reprezentowało konkretne osoby. Skonstruowanie Regulaminu Stowarzyszenia poprzez zawarcie w nim jako celów działań – ochrony interesów mieszkańców - nie spowodowało powstania po stronie skarżącego Stowarzyszenia interesu prawem chronionego, który uzasadniały skutecznie wniesienie skargi na uchwałę organu gminy. W żaden inny sposób skarżące Stowarzyszenie nie wykazuje naruszenia ustaleniami Studium jego indywidualnego i konkretnego interesu prawnego, który mógłby wynikać np. z tytułu prawnego do nieruchomości leżącej w granicach terenu, którego dotyczą unormowania spornej uchwały. Stowarzyszenie w skardze powołało się na zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa własności, jednakże ze skargi nie wynika, że jest to prawo własności przysługujące właśnie Stowarzyszeniu.

Nie stanowią również o naruszeniu własnego interesu Stowarzyszenia podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów nakładających na organy gminy obowiązki szczególnej staranności w zarządzaniu mieniem, konieczności ochrony środowiska, czy przekroczenia tzw. władztwa planistycznego przez gminę. Są to twierdzenia hipotetyczne i nie powiązane z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu prawa dotyczącego konkretnie Stowarzyszenia.

Twierdzenia o niezasadności uchwalonych postanowień Studium nie przesądzają o naruszeniu przysługującego Stowarzyszeniu prawa. Żeby przystąpić do oceny zasadności tych zarzutów, Sąd musiałby najpierw stwierdzić, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, przysługującego Stowarzyszeniu (np. prawa własności Stowarzyszenia), czego jednak ani w skardze, ani w toku postępowania sądowoadministracyjnego Stowarzyszenie nie uczyniło, utożsamiając wadliwe uregulowania Studium, czy naruszenie trybu jego uchwalania z naruszeniem interesu prawnego strony skarżącej. Tymczasem, dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego Stowarzyszenia upoważnia Sąd do badania w dalszej kolejności, czy zachowane zostały zasady i procedura uchwalania aktu.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarżące Stowarzyszenie nie wykazało naruszenia swojego indywidualnego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szydłowo. W tej sytuacji Sąd nie może dokonać merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze.

W tym stanie rzeczy, skargę Stowarzyszenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., należało odrzucić, jak Sąd orzekł w postanowieniu.