Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 323/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 20 ust. 1,  art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Białej z dnia 5 listopada 2010 r., Nr XXXVII/410/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2) zasądza od Gminy Biała na rzecz skarżącego A. H. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 5 listopada 2010 r. Rada Miejska w Białej, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej "u.p.z.p"), podjęła uchwałę Nr XXXVII/410/10 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach miasta [...] oraz wsi [...]. Do części tekstowej planu załączony został m.in. rysunek planu w skali 1:2000.

Pismem z dnia 22 maja 2012 r. A. H. wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa przez powtórzenie procedury uchwalenia wskazanego planu w zakresie pominiętych procedur. Ponadto wniósł o dokonanie stosownych zmian w zapisach uchwały, które zapewnią, że odzyska prawo do korzystania z gruntów stanowiących jego własność, poprzez dalsze ich wykorzystywanie jako grunty orne.

Następnie A. H. złożył w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zasądzenie kosztów postępowania według załączonego wykazu oraz dopuszczenie dowodów wskazanych w skardze. Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie:

I. art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 2 pkt 4, art. 17 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (Dz. U. z 1994 r. nr 124, poz. 607), poprzez nie uwzględnienie "interesu publicznego" stosownie do treści powołanych przepisów, oraz pozbawienie społeczności należytego udziału w postępowaniu;

II. art. 20 ust. 1. w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 u.p.z.p., w zakresie, w jakim organ nie uwzględnił postanowień studium w trakcie sporządzania planu, a to m.in.:

a) w zakresie limitacji, co do dopuszczalnej wysokości projektowanych elektrowni wiatrowych, odległości od planowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej, od dróg i cieków wodnych oraz obiektów infrastruktury technicznej,

b) w zakresie, w jakim nie uwzględniono w planie, że postanowienia studium zakazują na gruntach oznaczonych, jako R1 - obszary rolne o wysokich walorach produktywnych lokalizowania elektrowni wiatrowych,

c) w zakresie, w jakim nie uwzględniono zakazu lokalizacji farm wiatrowych na terenach o silnym zagrożeniu procesami erozyjnymi,

d) w zakresie, w jakim w § 24 ust. 3 pkt a planu dopuszcza sytuowanie farmy wiatrowej liczącej nie więcej niż 20 elektrowni wiatrowych, gdy w studium określono, że farma wiatrowa może liczyć od kilku do kilkunastu elektrowni wiatrowych,

e) w zakresie, w jakim nie zastosowano się w planie do zaleceń ujętych w studium co do minimalnej odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkaniowych, dróg utwardzonych oraz obiektów infrastruktury technicznej,

f) w zakresie, w jakim nie przeprowadzono prawidłowego - całorocznego i szerokiego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego,

g) w zakresie, w jakim przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowych na terenach objętych ochroną ekspozycji dalekiego widoku,

h) w zakresie, w jakim na mapie planu przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowych bezpośrednio na stanowiskach archeologicznych,

i) w zakresie, w jakim postanowienia planu, co do położenia elektrowni wiatrowych pozostają w sprzeczności z ustaleniami w studium w tym zakresie;

III. art. 14 ust. 1 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu winna wyłącznie określać granice planu, gdy tymczasem uchwała z dnia 24 lutego 2009 r., Nr XXII/262/09 określa również cel i zakres podjęcia uchwały;

IV. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim organ nie stwierdził zgodności projektu planu ze studium przed jego uchwaleniem;

V. art. 14 ust. 3 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim organ nie objął planem całego obszaru studium, oraz uznał, że poprzez autorytarne ograniczenie dopuszczalnej powierzchni mającej być przeznaczoną pod budowę elektrowni wiatrowych do 0,49 ha ominie przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. nr 121, poz. 1266);

VI. art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim plan nie zawiera obowiązkowych informacji o wymaganiach wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych oraz informacji określających granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych;

VII. art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 164, poz. 1587), dalej: rozporządzenie, w zakresie, w jakim organ dopuścił się sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w skali 1:2000;

VIII. art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim organ dopuścił się sporządzenia planu – mapki stanowiącej załącznik do planu, nie wykorzystując w tym celu urzędowych kopii map zasadniczych, czy też map katastralnych gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym;

IX. art. 17 pkt 3 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim organ nie rozstrzygnął wszystkich wniosków złożonych do inkryminowanego planu, zaś uwzględnione nie zostały implementowane do planu;

X. art. 17 pkt 14 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim w dokumentacji planistycznej brak projektu planu, który został przedstawiony przez Burmistrza Gminy Radzie Miejskiej,

XI. art. 21 ust. 1 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim dokumentacja planistyczna sporządzona została ze środków własnych inwestora;

XII. § 12 pkt 14 rozporządzenia w zw. z art. 16 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 9 tej ustawy w zakresie, w jakim organ zobowiązany był do dokonania ogłoszenia o wyłożeniu planu w sposób określony w pkt 1, a zatem poprzez zastosowanie tych samych procedur;

XIII. § 3 pkt 2 rozporządzenia - w zakresie, w jakim plan w sposób nieprecyzyjny (niezgodny z granicami określonymi w załączniku graficznym) opisuje granice projektowanego planu;

XIV. § 4 pkt 4 rozporządzenia - w zakresie, w jakim plan nie określa obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym nie zawiera nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów;

XV. art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia - w zakresie, w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego;

XVI. § 8 ust 2 rozporządzenia - w zakresie, w jakim w planie w części tekstowej planu zastosowano inne oznaczenie aniżeli w części graficznej;

XVII. § 9 ust 1 rozporządzenia - w zakresie, w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne barwne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, aniżeli należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia;

XVIII. § 9 ust. 2 rozporządzenia - w zakresie, w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego aniżeli określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r.;

XIX. § 10 ust. 1 rozporządzenia - w zakresie, w jakim materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, nie były aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia;

XX. art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 14 ust. 8 tej ustawy w zw. z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego Nr XLVIII/505/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego - w zakresie, w jakim ww. plan zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego zakazuje lokalizowania elektrowni wiatrowych na obszarze objętym inkryminowaną uchwała (str. 118), jak i w zakresie, w jakim plan pozostaje w sprzeczności, co do wskazanych w uchwale Nr XLVIII/505/2010 (str. 123) odległości od najbliższych zabudowań;

XXI. § 10 pkt 2 rozporządzenia - w zakresie, w jakim materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, nie były aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu;

XXII. art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim prognoza skutków finansowych uchwalenia planu sporządzona została przez osobę nie będącą rzeczoznawcą majątkowym;

XXIII. art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 6c tej ustawy - w zakresie, w jakim organ nie pozyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;

XXIV. art. 39 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227, ze zm.), dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie, w jakim katalog informacji podawanych przez organ w obwieszczeniu nie zawierał informacji o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu;

XXV. art. 42 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie, w jakim organ nie dołączył do przyjętego planu uzasadnienia zawierającego informację o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa;

XXVI. art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie, w jakim "Strategiczna prognoza oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach miasta [...] oraz wsi [...]", nie spełnia ustawowych wymogów, a w szczególności nie zawiera rzetelnego opisu szaty roślinnej i informacji ilościowych, rzetelnej inwentaryzacji świata zwierzęcego uzyskanej w ramach monitoringu przedrealizacyjnego (...);

XXVII. art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP - w zakresie, w jakim organ naruszył konstytucyjne prawo własności skarżącego;

XXVIII. art. 2 Konstytucji RP oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia - w zakresie, w jakim zapisy planu są nieprecyzyjne, a to poprzez nie rozgraniczenie zakresu przeznaczenia gruntu,

XXIX. art. 7 Konstytucji RP - w zakresie, w jakim przepis ten nakłada na organy władzy publicznej obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa;

XXX. § 7 pkt 4 rozporządzenia - w zakresie, w jakim rysunek nie zawiera oznaczenia granic administracyjnych oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia;

XXXI. § 12 pkt 19 rozporządzenia - w zakresie, w jakim dokumentacja prac planistycznych nie zawiera uchwały o uchwaleniu planu wraz z załącznikami i uzasadnieniem;

XXXII. art. 11 b u.s.g., a to w zakresie, w jakim naruszona została zasada transparentności działań organów publicznych poprzez finansowanie pomimo ustawowego zakazu dokumentacji planistycznej z środków własnych inwestora,

XXXIII. art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z Dyrektywą 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. UE L.02.189.12) poprzez nie respektowanie powołanych przepisów prawa, nakazujących uwzględnienie wymagań ochrony zdrowia mieszkańców miejscowości;

XXXIV. naruszenie przepisów uchwały Nr XXIII/235/05 Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r. - w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami a w szczególności naruszenie § 6, § 7, § 8, § 11 oraz § 12 tejże uchwały;

XXXV. § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100, poz. 908) – w zakresie, w jakim plan zawiera powtórzenie definicji aktów normatywnych rangi ustawy. W obszernym uzasadnieniu skarżący wywodził, że w wyniku podjęcia kwestionowanej uchwały z naruszeniem powyższych przepisów doszło do naruszenia jego interesu prawnego. W szczególności wyjaśniał, że narażony zostanie na emisje ponad przeciętną miarę hałasu pracujących turbin, pól elektromagnetycznych, efektu stroboskopowego oraz na promieniowanie niejonizujące. Zauważył, że przewidziana planem budowa elektrowni wiatrowych w tak bliskiej odległości od siedlisk ludzkich stanowi zagrożenie dla ich zdrowia i życia. Nadto - według jego oceny - uchwalenie planu spowoduje spadek wartości nieruchomości skarżącego wskutek pozbawienia ich waloru kulturowo-turystycznego, a ponadto ograniczy swobodę ich dotychczasowego użytkowania (pastwiska, łąki trwałe). Zaznaczył, że negatywne oddziaływanie turbin elektrowni uniemożliwi mu także prowadzenie chowu bydła i jego wypasanie. Zarzucając naruszenie art. 39 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 17 ust. 9 u.p.z.p. skarżący wskazał, że obwieszczenie z 2 września 2009 r. nie zawierało informacji o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym została ona wyłożona do wglądu. Zarzucił, że wskutek braku poinformowania społeczności lokalnej o przystąpieniu do opracowania planu, jak również o wyłożeniu planu do wglądu, uniemożliwiono zgłoszenie do planu jakichkolwiek uwag. Wskazał na brak dowodów potwierdzających dokonanie przez organ stosownych ogłoszeń. W dalszej części skargi szeroko argumentował swoje zastrzeżenia, co do braku przeprowadzenia przez organ konsultacji społecznych, w trybie przewidzianym w uchwale Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXXIII/235/05, w sprawie trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami. Podkreślał, że przygotowana do planu prognoza oddziaływania na środowisko zawierała znaczące braki, dyskwalifikujące ten dokument jako źródło informacji. Brak w niej bowiem było danych jakościowych, ilościowych i gatunkowych, wykonania elementarnych badań, a także analizy wariantów alternatywnych. Zastrzeżenia według skarżącego budziła również przeprowadzona prognoza w zakresie wpływu inwestycji na zdrowie ludzi. W tym zakresie skarżący wyraził swoje wątpliwości co do przyjętych przez organ kryteriów wyznaczających do 500 m strefę oddziaływania. Dalej, wskazując na wadliwą lokalizację farm wiatrowych zwrócił uwagę na negatywne skutki zbyt bliskiej ich lokalizacji oraz nadmiernej koncentracji. Zauważył, że mapa planu nie została sporządzona w normatywnie przewidzianej skali 1:1000, a w skali 1:2000, pomimo że z planu, jak i z uzasadnienia nie wynikało, aby zaistniały szczególne okoliczności powodujące konieczność sporządzania planu w przyjętej przez organ skali. Stawiając zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 u.p.z.p. podniósł, że organ w trakcie sporządzania uchwalonego planu nie uwzględnił postanowień studium. Zakwestionował również, że w zaskarżonej uchwale doszło do stwierdzenia zgodności planu miejscowego ze studium. Uzasadniając zarzut dotyczący zapisów planu zaakcentował naruszenie § 118 w zw. z art. 143 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w zakresie w jakim plan zawiera powtórzenia definicji aktów normatywnych rangi ustaw. Wskazał też na nieprecyzyjne określenie sposobu użytkowania gruntów oznaczonych jako RR i RR(EW) oraz podał, że realizacja inwestycji związanych z energetyką wiatrową na terenach przekraczających 0,5 ha wiąże się z koniecznością uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zarzucił brak określenia w planie zasad i warunków przeprowadzenia scalania i podziału nieruchomości, a także, Iż zarówno prognoza oddziaływania na środowisko, jak i prognoza finansowa, nie zostały sporządzone przez gminę i nie były opracowane przez rzeczoznawcę majątkowego.

W odpowiedzi na skargę Gmina Biała wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Op 417/12 oddalił skargę. Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna ze względu na naruszenie interesu prawnego skarżącego, ale nie dopatrzył się żadnych okoliczności powodujących jej nieważność. W szczególności zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia zasad procedury planistycznej, a przyjęte w planie rozwiązania są zgodne z postanowieniami Studium oraz z treścią uwarunkowań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wywiedzionej przez skarżącego od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 23 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2055/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania kasacyjnego. Za zasadny NSA uznał zarzut dotyczący pozyskania przez Gminę zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych na cele nierolnicze. W tym zakresie wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W ocenie NSA, pojęcie "zwarty obszar projektowany do przeznaczenia" należy odnosić do obszaru dokonywanej zmiany przeznaczenia, w takim przypadku nie chodzi wyłącznie o działkę, na której ma być zrealizowany obiekt budowlany, ale również o działki, których przeznaczenie musi zostać zmienione, aby powstały w przyszłości obiekt budowlany mógł być zgodnie z jego przeznaczeniem wykorzystywany tzn. w razie realizacji inwestycji wraz z koniecznością wydzielenia drogi zarówno działka przeznaczona pod drogę jak i działka przeznaczona pod zabudowę będą stanowiły wspólnie zwarty obszar projektowy. Zmiana przeznaczenia obejmuje cały obszar wyznaczony, jako działka bądź działki geodezyjne, a nie wyłącznie powierzchnię faktycznie zajętą pod lokalizowaną w ten sposób inwestycję. Jeżeli zatem gmina projektuje przeznaczenie danego terenu rolnego na cele nierolne, to obowiązek uzyskania zgody na wyłączenie z produkcji rolnej dotyczy nie pojedynczych enklaw gruntu, ale całego terenu, w granicach obszaru objętego planem lub jego zmianą, w ramach którego cele nierolne mogą być realizowane. Obszarem projektowania, nie jest wyłącznie działka lub działki gruntu w rozumieniu prawno-geodezyjnym, lecz powierzchnia przestrzenna objęta granicami linii ujętych na mapie stanowiących załącznik do skarżonej uchwały. Sąd zwrócił uwagę, że zaskarżony plan przewiduje budowę 20 elektrowni wiatrowych. Planuje się wydzielenie działek gruntu pod jedną elektrownię wiatrową o pow. 0,20 ha, z zastrzeżeniem, że łączna pow. działki gruntu pod elektrownię wiatrową i drogę dojazdową do niej nie może być większa niż 0,49 ha. Zatem już sam obszar planowany pod budowę 20 elektrowni (bez dróg dojazdowych) wynosi 4 ha, a więc zgoda Ministra Rolnictwa w rozpoznawanej sprawie była wymagana.

W ocenie NSA, w kontrolowanej sprawie, doszło również do naruszenia art. 17 pkt 2 u.p.z.p. wobec braku pozyskania opinii właściwej miejscowo izby rolniczej. Podkreślił, że kontrolowana uchwała odnosi się do rolnictwa, co oznacza że w trakcie procedury uchwalania planu miejscowego należało pozyskać opinię właściwej miejscowo izby rolniczej, czego nie uczyniono, a Sąd pierwszej instancji okoliczności tej nie zweryfikował. Stąd doszło do naruszenia nie tylko zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również trybu jego sporządzania i to w sposób istotny.

W dalszej kolejności NSA wskazał, na sprzeczność postanowień planu z ustawą o gospodarce nieruchomościami. W tym zakresie wyjaśnił, że przedmiotowy plan przewiduje możliwość wydzielenia działek gruntowych pod urządzenia infrastruktury technicznej o powierzchni do 0,02 ha oraz działek pod elektrownie wiatrowe i drogi dojazdowe, przy czym powierzchnia działki wydzielonej pod jedną elektrownię wiatrową nie może być większa niż 0,20 ha (§ 15 pkt 1 i 2 lit. a). Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W świetle powyższego, w ocenie NSA, w sprawie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość dokonania podziału nieruchomości na działki mniejsze niż 0,3000 ha. Ponadto, brak jest podstaw by pojęciu "wydzielenie", zastosowanemu w planie, przypisywać innego znaczenia, aniżeli zastosowane w art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

NSA nie zgodził się również ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu przez osobę niebędącą rzeczoznawcą majątkową, nie stanowiło naruszenia istotnego. Zdaniem NSA, skoro jednym z obowiązków organów gminy, przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia takiego planu, to jeżeli gmina sama nie opracowuje takiej prognozy i zleca to zadanie ustawowe podmiotowi trzeciemu powinna: po pierwsze zlecić jej wykonanie osobie z odpowiednimi uprawnieniami (w tym przypadku rzeczoznawcy majątkowemu), oraz winna rozpisać stosowne postępowanie przetargowe, aby dokonać wyboru najkorzystniejszej oferty, nie zaś zlecać wykonanie takiego zadania podmiotowi bez uprawnień i powiązanemu z inwestorem. Poza tym, fakt sfinansowania dokumentacji przez inwestora wywołuje wątpliwości co do bezstronności i obiektywności takiej dokumentacji. Za niemający usprawiedliwionych podstaw NSA uznał zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 9 ust. 4 i art. 15 u.p.z.p., przez uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biała w zakresie w jakim plan przewiduje inne przeznaczenie terenu aniżeli studium, w zakresie w jakim nie są zachowane w planie określone w studium odległości minimalne od zabudowań mieszkalnych, od urządzeń infrastruktury technicznej i od dróg, jak również w zakresie w jakim zachodzi niezgodność pomiędzy planem a studium co do dopuszczalnej wysokości projektowanych elektrowni wiatrowych oraz co do budowy nowych linii ektroenergetycznych.

NSA nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia w zakresie nieuwzględnienia przez Sąd konieczności kumulatywnego spełnienia przesłanek zastosowania skali 1:2000 poprzez uznanie, że wystarczającym jest spełnienie przesłanki powierzchniowej oraz z zarzutem naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., w zakresie jakim Sąd ustalił, że powierzchnia obszaru objętego uchwałą stanowi 700 ha. Wyjaśnił, że wybór skali 1:2000 w przedmiotowej sprawie był usprawiedliwiony w świetle okoliczności faktycznych, jednocześnie podkreślił, że nawet sporządzenie części graficznej w skali 1:2000 bez wskazania okoliczności uzasadniających przyjęcie, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.p.z.p., nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności planu.

Za nietrafny NSA uznał także zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczący uzasadnienia zaskarżonego wyroku i naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez pominięcie części zarzutów zawartych w skardze, jak również nie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie NSA, uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest spójne, logiczne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tym samym spełnia wymagania normatywne przewidziane w art. 141 § 1 P.p.s.a.

Jako pozbawiony doniosłości prawnej NSA uznał zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 u.p.z.p. w zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. W ocenie NSA, oceniając legitymację procesową skarżącego w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, skoro jej postanowienia określają przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem RR(EW), na którym położna jest działka nr a, stanowiąca własność skarżącego. Jednakże naruszenie interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia, w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa.

Jako całkowicie chybiony NSA uznał zarzut naruszenia art. 34 P.p.s.a. w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że występujący w sprawie fachowy pełnomocnik Gminy jest pełnomocnikiem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, gdy tymczasem pełnomocnik ten został upoważniony do działania w imieniu Gminy Biała, która nie jest takim organem i tym samym nie jest stroną w sprawie. NSA nie podzielił także zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 P.p.s.a., uznając, że wskazywane przez skarżącego dowody i dokumenty nie były konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem skargi.

Postanowieniem wydany na rozprawie w dniu 29 grudnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Fundację " A" z siedzibą w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po ponowny rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga - z uwagi na materię podlegającą regulacji w drodze zakwestionowanej uchwały - dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej. Kompetencje do podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy określone zostały w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jej uchwalenie następuje na podstawie przepisów ustawy. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy), którego uchwalenie należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 ustawy), jest zatem aktem normatywnym z zakresu administracji publicznej. Rozpatrzenie skargi pozostaje zatem w kompetencji sądu administracyjnego. Skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdyż wystąpił z takim wezwaniem do Gminy Biała, na które organ nie udzielił odpowiedzi. Uwzględniając zatem treść art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę w rozpatrywanym przypadku wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, należy stwierdzić, że skarga została wniesiona do Sądu z zachowaniem ustawowego terminu.

Co do legitymacji procesowej skarżącego wskazać należy, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżając uchwałę w trybie tej regulacji trzeba zatem dowieść, że kwestionowany akt, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Oceniając legitymację procesową skarżącego w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należało uznać, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, skoro jej postanowienia określają przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem RR(EW), na którym położne są działki, stanowiące własność skarżącego. Zaskarżony akt, wprowadzając określone postanowienia w kwestii zagospodarowania nieruchomości skarżącego, niewątpliwie kształtuje przysługujące mu prawo własności, które podlega ochronie na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Od razu też wyjaśnić trzeba, że samo tylko stwierdzenie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, nie może przesądzać o zasadności złożonej skargi. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia, w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (tak: NSA w wyroku z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, zamieszczonym na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zakres kontroli sądowej wyznaczony jest natomiast przez przepis art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołana regulacja oznacza, że niezależnie od zarzutów skargi ocenie sądu poddana jest cała sprawa administracyjna zarówno w zakresie postępowania poprzedzającego jej wydanie jak i zastosowania prawa materialnego, z obowiązkiem przestrzegania zakazu zmiany zaskarżonego aktu na niekorzyść strony skarżącej.

W tym względzie przypomnieć jednak należy, że w sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jaki zapadł w tej sprawie. Wpływa to na zakres kognicji sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zgodnie z przepisem art. 190 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena ta jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W konsekwencji należy uznać, że związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 P.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

Brak jest zatem na obecnym etapie postępowania podstaw do uwzględnienia tych zarzutów skargi, które powtórzone zostały przez skarżącego w skardze kasacyjnej i uznane przez Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne. Brak jest również potrzeby powtarzania obszernych motywów uzasadniających to stanowisko, a zawartych w uzasadnieniu wyroków I i II instancji. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej uchwały wykazała, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Przede wszystkim powtórzyć przyjdzie w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że skoro przedmiotem zaskarżonego aktu planistycznego był zwarty obszar projektowanego przedsięwzięcia, który przekracza 0,5 ha, to zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jego przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne (gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III), wymagał uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego uzyskanie przez Gminę takiej zgody. Wyjaśnić przyjdzie, że zgoda Ministra określona w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi element procedury planistycznej i dotyczy planowania przestrzennego. Zgoda taka nie jest natomiast elementem procedury budowlanej w ścisłym tego słowa znaczeniu, a więc w świetle ww. przepisu nie ma znaczenia, jaka będzie faktyczna powierzchnia zabudowy gruntu turbinami wiatrowymi. Ma natomiast normatywne znaczenie, jaka jest powierzchnia całego obszaru przewidzianego pod taką inwestycję, gdyż lokalizacja poszczególnych turbin oraz całego kompleksu parku wiatrowego, w efekcie przeprowadzonego procesu o pozwolenie na budowę może ulec istotnym zmianom i przesunięciom, co implicite musiałoby pociągać za sobą konieczność przeprowadzenia procedury planistycznej od początku. W świetle powyższego, naruszenie obowiązku uzyskania przez organ planistyczny wspomnianej zgody stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej, skutkujące nieważnością uchwały na podstawie przepisu art. 28 ust. 1 ustawy.

W zakresie zarzutu dotyczącego braku uzyskania opinii właściwej izby rolniczej w toku procedury planistycznej, za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć należało, że zgodnie art. 17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zawiadamia, na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu, zaś art. 5a ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1995 r. o izbach rolniczych (Dz. U. nr 101, poz. 927, ze zm.) stanowi, że organy administracji rządowej w województwie oraz organy samorządu terytorialnego zasięgają opinii właściwej miejscowo izby o projektach aktów prawa miejscowego dotyczących rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych, z wyjątkiem przepisów porządkowych. Skoro zatem, kontrolowana uchwała odnosi się do rolnictwa, to oznacza to, że w trakcie procedury planistycznej należało uzyskać opinię właściwej izby rolniczej, czego nie uczyniono. W konsekwencji powyższego, stwierdzić należało, że w przedmiotowej sprawie doszło nie tylko do naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również trybu sporządzania planu i to w sposób istotny.

Odnosząc się z kolei do zarzutu sprzeczności planu z ustawą o gospodarce nieruchomościami, za NSA powiedzieć przyjdzie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość wydzielenia działek gruntowych pod urządzenia infrastruktury technicznej o powierzchni do 0,02 ha oraz działek pod elektrownie wiatrowe i drogi dojazdowe, przy czym powierzchnia działki wydzielonej pod jedną elektrownię wiatrową nie może być większa niż 0,20 ha (§ 15 pkt 1 i 2 lit. a). Stosownie natomiast do art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W niniejszym przypadku zachodzą zatem przesłanki wyłączające możliwość dokonania podziału nieruchomości na działki mniejsze niż 0,3000 ha, czego organ nie wziął pod uwagę. Nie ma zatem podstaw by w tej sytuacji przypisywać pojęciu "wydzielenie" zastosowanemu w planie innego znaczenia, aniżeli zastosowane w art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Czyni to zasadnym twierdzenie skarżącego, że postanowienia planu w tym zakresie są sprzeczne z ustawą o gospodarce nieruchomościami.

Analizując zarzut dotyczący opracowania prognozy skutków finansowych przez osobę niebędącą rzeczoznawcą majątkowym, podzielić należało pogląd NSA, że art.17 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36. Pomimo, że postanowienia art. 36 u.p.z.p. dotyczą roszczeń odszkodowawczych właścicieli, to mówią również o wzroście i obniżeniu wartości nieruchomości, zatem aby taki fakt ustalić należ posiłkować się treścią art. 37 u.p.z.p.

W myśl ust. 11 art. 37 u.p.z.p., w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami. Zatem, każde uchwalenie lub zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie rodziło skutki finansowe nie tylko w stosunku do właścicieli nieruchomości, których działki albo zyskają, albo stracą na wartości, ale również dla gminy, która także będzie musiała ponosić skutki finansowe z tym związane.

Zgodnie zaś z ustawą o gospodarce nieruchomościami - osobami, które wyłącznie zajmują się takimi sprawami są rzeczoznawcy majątkowi. Stosownie do art. 174 ust. 3a w pkt. 3 tej ustawy, rzeczoznawca majątkowy może sporządzać opracowania i ekspertyzy, nie stanowiące operatu szacunkowego, dotyczące: skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, nie zaś architekt i to powiązany z inwestorem. Fakt sfinansowania dokumentacji przez inwestora wywołuje wątpliwości co do bezstronności i obiektywności takiej dokumentacji, w stosunku do pozostałej społeczności lokalnej, która na jej treść wpływu żadnego nie miała i zarówno ta społeczność jak i organ nie jest w stanie wiarygodności tej dokumentacji i zawartych w niej wniosków zweryfikować.

Pozostałe zarzuty skargi należało uznać jako niezasadne.

Jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy w związku z art. 9 ust. 4 i art. 15 ustawy przez uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biała, w zakresie w jakim plan przewiduje inne przeznaczenie terenu aniżeli studium, w zakresie w jakim nie są zachowane w planie określone w studium odległości minimalne od zabudowań mieszkalnych, od urządzeń infrastruktury technicznej i od dróg (zarzut II lit. e), jak również w zakresie w jakim zachodzi niezgodność pomiędzy planem a studium co do dopuszczalnej wysokości projektowanych elektrowni wiatrowych oraz co do budowy nowych linii elektroenergetycznych. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdzając tę zgodność wskazał, że zgodność planu ze studium nie może być traktowana jako zgodność dosłowna, gdyż pozbawiałoby to sensu istnienia dwóch odrębnych aktów planistycznych. Studium ma za zadanie określanie polityki przestrzennej gminy, a w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 ustawy), podczas gdy plan ustala konkretne przeznaczenie terenów i określa sposoby ich zagospodarowania (art. 14 ust. 1 ustawy). W zaskarżonej uchwale zarówno w studium, jak i w planie część terenów przeznaczona została pod farmy wiatrowe. Oba akty planistyczne są w tym zakresie tożsame przewidując takie właśnie przeznaczenie, co nie pozbawia organu planistycznego możliwości uszczegółowiania zapisów studium z uwzględnieniem warunków lokalnych i związanych z tym potrzeb technicznych;

Odnośnie nieuwzględnienia przez organ w planie zakazu ujętego w studium lokowania farm wiatrowych na obszarach rolnych oznaczonych jako R1 (zarzut nr II lit. b) wskazać przyjdzie, że z porównania zapisów planu i studium wynika, iż wszystkie farmy w planie zlokalizowane zostały na terenie oznaczonym w studium symbolem P2, czyli obszarach produkcji energii ze źródeł odnawialnych - obszarach niskiego ryzyka lokalizacji obiektów energetyki wiatrowej, a więc na terenach, na których dopuszczona została lokalizacja elektrowni. W zapisach studium, na terenie oznaczonym symbolem P2 jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach R1 z uwzględnieniem korekty granic "do max. 200 m. od zewnętrznego obrysu". Powyższe z kolei oznacza, że nie jest wykluczone, aby część elektrowni wiatrowej "zachodziła" niejako na teren o oznaczeniu R1. Zgodnie z mapą planu, będącą integralną częścią planu, nie nastąpiła lokalizacja farm wiatrowych na obszarze oznaczonym w studium jako R1, a wszystkie urządzenia elektrowni wiatrowych zlokalizowane zostały na terenach oznaczonych symbolem RR(EW). Natomiast co do zarzucanego przez skarżącego wyjścia w poszczególnych przypadkach elektrowni wiatrowej poza obszar terenu RR(EW) stwierdzić przyjdzie, że w każdym z tych przypadków urządzenie (wieża wraz z wirnikiem, gondolą i śmigłami) usytuowane jest na terenie RR(EW), natomiast poza ten obszar wychodzi jedynie potencjalny zasięg uciążliwego oddziaływania tych elektrowni, co w ramach przyjętej w studium korekty 200 m pozostaje zgodne z zapisami studium. Organ uwzględnił także przewidzianą w studium ochronę terenów narażonych na erozję wodno-powietrzną, wprowadzając w § 11 planu stosowne zakazy, m.in. zakaz sytuowania na takich obszarach elektrowni wiatrowych. Ponadto, jak wynika z rysunku planu, na terenach zakwalifikowanych jako zagrożone silną erozją nie została zlokalizowana żadna z planowanych elektrowni wiatrowych (zarzut nr II lit. c). W kwestii zarzutu lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach objętych ochroną ekspozycji dalekiego widoku (zarzut nr II lit. g) stwierdzić przyjdzie, że z porównania części tekstowych i graficznych studium oraz planu terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach miasta [...] oraz wsi [...] wynika, że tereny przewidziane na lokalizację farm wiatrowych nie znajdują się w strefach ochrony ekspozycji dalekiego widoku.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego lokalizacji w planie elektrowni wiatrowych na stanowiskach archeologicznych (zarzut nr II lit. h), należy zauważyć, że w studium na obszarze objętym planem nie wyznaczono żadnych stref W, czyli ścisłej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej, tj. obszarów i terenów ujętych w rejestrze zabytków, natomiast wyznaczono strefy OW, czyli obserwacji archeologicznej - stanowiska archeologiczne ujęte w ewidencji zabytków. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego potwierdza, że ujęte w studium stanowiska archeologiczne zostały oznaczone na rysunku tego planu, a w § 14 ust. 1 planu objęto je ochroną konserwatorską. Jednocześnie w § 14 ust. 2 planu określono, że w obrębie tych stanowisk oraz w promieniu 50 m od ich granic wszelkie roboty ziemne, zmiany sposobu użytkowania lub zagospodarowania oraz zadrzewienie i zalesienie terenu należy wyprzedzająco zgłosić i uzgodnić z organem właściwym do spraw ochrony zabytków oraz prowadzić je zgodnie z wymogami określonymi w przepisach odrębnych. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że organ nie przewidział w planie zasad ochrony tychże stanowisk.

W zakresie zarzutu skarżącego dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ prawidłowego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego (zarzut nr II lit. f), wskazać przyjdzie, że w odniesieniu do terenu oznaczonego w studium symbolem P2, na którym dopuszczono lokalizację farm wiatrowych postanowiono, że przed sporządzeniem miejscowego planu zaleca się przeprowadzenie szczegółowej analizy przyrodniczo-środowiskowej obejmującej inwentaryzację ornitologiczną i chiropterologiczną. Z kolei w rozdziale VI studium "Kierunki zagospodarowania przestrzennego i zasady polityki przestrzennej", w dziale 2.3.2 "Kierunki zmian w strukturze funkcjonalno-przestrzennej oraz zasady ich realizacji" zdefiniowane zostało pojęcie "zaleca się", które oznacza propozycję dla rady gminy podjęcia działań w celu wykorzystania pomysłu korzystnego dla realizacji przyjętych celów rozwoju funkcjonalno-przestrzennego i społeczno-gospodarczego. W świetle powyższych postanowień studium uznać należało, że wykonanie przez gminę inwentaryzacji w zakresie wskazanym przez skarżącego nie było obowiązkiem gminy, lecz jedynie propozycją do podjęcia działań w tym przedmiocie. Jednocześnie z przytoczonych zapisów studium nie wynika, aby Gmina była zobowiązana do przeprowadzenia całorocznego monitoringu. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, na podstawie dokumentacji planistycznej, że gmina uwzględniła zalecenia studium w omawianym zakresie i dokonała analizy przyrodniczo-środowiskowej w oparciu o wyniki monitoringu ornitologicznego rocznego w przypadku ptaków, a w przypadku nietoperzy - inwentaryzacji chiropterologicznej. Przy czym bez wpływu na wartość merytoryczną tych opracowań pozostaje fakt, że dokumenty te zostały przygotowane na zlecenie podmiotu zewnętrznego, tj. potencjalnego inwestora. W świetle powyższego, również zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowości (brak obiektywnej oceny organu) w zakresie przeprowadzonej analizy przyrodniczo-środowiskowej (zarzut nr XI), są nieuzasadnione.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia, który dopuszcza zastosowanie skali 1:2000 (zarzut VII). Stosowanie takiej skali uzależnione jest od oceny organu, czy zachodzi sytuacja przewidziana w przepisach o planowaniu przestrzennym. W świetle okoliczności faktycznych sprawy wybór skali 1:2000 był usprawiedliwiony. Objęcie planem miejscowym obszaru 700 ha może być uznane za znaczną powierzchnię. Mając na uwadze główny cel, jakiemu ma służyć plan miejscowy, rysunek planu musi być sporządzony na mapach, na których granice własności oraz numery ewidencyjne działek są jednoznaczne i nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Rysunek planu musi w sposób jednoznaczny wskazywać granicę obszaru objętego projektem zagospodarowania przestrzennego. Granice obszaru planu miejscowego wyznaczają zasięg terytorialny obowiązywania prawa miejscowego i muszą być maksymalnie precyzyjne, tak aby nie powstawały wątpliwości czy dana nieruchomość podlega ustaleniom planu, czy nie. Wszystkie te okoliczności zostały w przedmiotowej sprawie przez organ gminy wzięte pod uwagę i również zaważyły na zastosowaniu przez organ skali 1:2000.

Co do zarzutu naruszenia w pozostałym zakresie procedury planistycznej w pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że z dokumentacji planistycznej wynika, że 24 lutego 2009 r. Rada Miejska w Białej podjęła uchwałę Nr XXII/262/09 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach miasta [...] oraz wsi [...]. Obwieszczenie z dnia 2 września 2009 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz możliwości i terminie składania wniosków zostało zamieszczone na stronie BIP-u Urzędu Miejskiego w Białej, ukazało się w lokalnej prasie, a także zostało przekazane sołtysowi wsi [...] w celu zamieszczenia go na wiejskiej tablicy ogłoszeń. Powiadomiono również, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku w obwieszczeniu z dnia 2 września 2009 r. informacji o możliwości zapoznania się z pełną dokumentacją sprawy oraz miejscu, w którym została ona wyłożona do wglądu (zarzut nr XXIV), należy stwierdzić, że na etapie przystąpienia do sporządzenia planu dokumentacja, o jakiej mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie została opracowana, stąd organ nie mógł zamieścić informacji o możliwości zapoznania się z nią. Za chybiony trzeba również uznać zarzut skarżącego w zakresie braku przeprowadzenia przez organ konsultacji społecznych w trybie uchwały Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXIII/235/05, w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami Gminy Biała (zarzut nr XXXIV). W ocenie Sądu, zgodzić należało się z argumentacją organu, że wobec zachowania procedury planistycznej określonej w art. 17 ustawy, nie było już potrzeby prowadzenia konsultacji w trybie ww. uchwały. Podkreślić bowiem trzeba, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia udział czynnika społecznego w procesie sporządzania i uchwalania planu miejscowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 14 ustawy (zarzut nr X) wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem burmistrz przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Z przytoczonej regulacji nie wynika, obowiązek dołączenia projektu planu do dokumentacji planistycznej. Zdaniem Sądu, brak projektu planu w tej dokumentacji nie może świadczyć o uchybieniu kwalifikującym się do stwierdzenia nieważności uchwały. Badając akta sprawy Sąd uznał również, że czynności podejmowane przez Burmistrza, o których mowa w art. 17 ustawy, zostały należycie i w pełni udokumentowane, w zakresie określonym w § 12 rozporządzenia (zarzut nr XII).

Oceniając dalej kwestionowaną uchwałę Sąd stwierdził, że Rada Miejska w Białej dokonała stwierdzenia zgodności przepisów projektu miejscowego planu ze studium, w części wstępnej uchwały z dnia 5 listopada 2010 r., po wskazaniu przepisów stanowiących podstawę jej wydania, a więc spełniła wymóg określony w art. 20 u.p.z.p.(zarzut IV).

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia § 7 rozporządzenia (zarzut nr XXX), bowiem rysunek planu potwierdza spełnienie wymagań określonych w tym przepisie odnośnie oznaczenia granic administracyjnych gminy i sołectw oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Podobnie ocenić należało zarzut naruszenia § 3 pkt 2 rozporządzenia w zakresie nieprecyzyjnego określenia granic projektowanego planu (zarzut nr XIII).

Chybiony okazał się również zarzut skargi dotyczący naruszenia § 4 pkt 1 rozporządzenia (zarzut nr XXVIII), w zakresie określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Z analizy treści planu wynika, że w Rozdziale 2 planu "Przeznaczenie terenów" w § 6 ust. 1 w kolejnych punktach wskazano tereny o poszczególnych przeznaczeniach, które oznaczone zostały symbolem literowym wraz z ich opisem. Następnie w przepisach szczególnych Działu II, dla każdego z wyznaczonych terenów, określono jego przeznaczenie oraz zasady jego zabudowy i zagospodarowania. Oceniany plan zawiera też stosowne ustalenia określone w § 4 pkt 4 rozporządzenia (zarzut nr XIV). W Rozdziale 4 planu "Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków", w § 14 ust. 1 ochroną konserwatorską objęto stanowiska archeologiczne, wskazane na rysunku planu. Jednocześnie postanowiono, że w obrębie tychże stanowisk oraz w promieniu 50 m od ich granic, wszelkie roboty ziemne, zmiany sposobu użytkowania lub zagospodarowania oraz zadrzewienie i zalesienie terenu należy wyprzedzająco zgłosić i uzgodnić z organem właściwym do spraw ochrony zabytków oraz prowadzić je zgodnie z wymogami określonymi w przepisach odrębnych (§ 14 ust. 2 planu). Z kolei, w przypadku ujawnienia podczas prowadzenia robót ziemnych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, że jest on zabytkiem, wskazano, że należy postępować w sposób określony w przepisach odrębnych w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (§ 14 ust. 3 planu). Z treści przytoczonych zapisów planu jednoznacznie wynika, że Gmina określiła zasady ochrony tych terenów, które występują na obszarze objętym planem.

Za niezasadne należało uznać także zarzuty dotyczące naruszenia § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (zarzut nr XVII i XVIII). Zdaniem Sądu, Rada Miejska miała prawo do rozszerzenia podstawowych barwnych oznaczeń graficznych i literowych dotyczących przeznaczenia terenów zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia oraz Polskiej Normie z dnia 11 lipca 2002 r., gdyż takie uprawnienie zostało przewidziane w § 9 ust. 4 rozporządzenia, co potwierdza również orzecznictwo sądowoadministracyjne. Dokonując analizy zapisów planu w omawianych zakresie należy stwierdzić, że można odczytać przeznaczenie poszczególnych terenów, a ustalone na terenie funkcje nie stanowią funkcji rozłącznych czy sprzecznych. Na rysunku planu przedstawiono, określone liniami rozgraniczającymi oraz oznaczeniami literowymi i barwnymi, tereny o różnym przeznaczeniu umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu. Przyjęte oznaczenia nie stwarzają żadnych wątpliwości co do przeznaczenia konkretnego obszaru i pozwalają na określenie, jaka część terenu została przeznaczona np. na tereny rolnicze, a która pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Natomiast dołączone do rysunku planu objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń zapewniają jego czytelność i nie tworzą żadnych niejasności.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (zarzut nr XIX, XXI), gdyż sporządzone w niniejszej sprawie materiały planistyczne stanowią aktualny materiał planistyczny w rozumieniu § 10 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgadniania miało miejsce w lipcu 2010 r., a dokumenty te zostały sporządzone w okresie od 2009 r. do 2010 r. Natomiast okoliczność, że w "Strategicznej prognozie oddziaływania na środowisko" oparto się nie tylko na materiałach pochodzących z lat 2009-2010, ale również na opracowaniach i koncepcjach z lat wcześniejszych nie powoduje, że dokument ten traci walor aktualności.

W zakresie zarzutu, dotyczącego odmiennego oznaczenia nazwy "[...]" w części tekstowej planu, niż w części graficznej planu, wskazać należy, że prawidłowe oznaczenie nr drogi [...] w § 1części tekstowej planu, świadczy o tym , że zapis ten dotyczy powiatowej drogi publicznej [...] – [...], a nie "[...]". Mając na uwadze powyższe, że rysunek planu odczytuje się łącznie z jego częścią tekstową to błędnie podana nazwa "[...]" nie wpływa na nieprawidłowe odczytanie planu, a co się z tym wiąże, nie stanowi o ewidentnej sprzeczności części graficznej z częścią tekstową skutkującą stwierdzeniem nieważności planu.

Odnosząc się do zarzucanego przez A. H. braku spełnienia przez zaskarżony plan wymogów określonych w § 12 pkt 19 rozporządzenia (zarzut nr XXXI) wskazać należy, że załącznikami do zaskarżonej uchwały są: rysunek planu - załącznik nr 1 (§ 2 ust. 1 planu) oraz niestanowiące ustaleń planu rozstrzygnięcia: o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu - załącznik nr 2 i o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, oraz o zasadach ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych - załącznik nr 3 (§ 2 ust. 2 planu). Stosownie do powyższego Sąd uznał, że kwestionowany plan zawiera wszystkie ustawowo wymagane załączniki a brak uzasadnienia nie może przesądzać o nieważności zaskarżonej uchwały.

Chybiony okazał się również zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zakresie w jakim "Strategiczna prognoza oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach miasta [...] oraz wsi [...]", nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie (zarzut nr XXVI). Dokonując szczegółowej analizy treści przedmiotowej Prognozy stwierdzić trzeba, że do sporządzenia Prognozy wykorzystano dokumentację w postaci: "Inwentaryzacja chiropterologiczna terenu farmy wiatrowej w [...]" z 2009 r., "Monitoring Ornitologiczny Przedrealizacyjny Obszaru Planowanej Lokalizacji Farmy Elektrowni Wiatrowych w Rejonie Miejscowości [...] Gmina: [...]" z 2010 r., "Analiza i waloryzacja krajobrazu terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze gminy [...], w rejonie wsi [...]-[...]-[...], [...]-[...], [...] – [...] – [...] z 2009 r. Ponadto uwzględniono informacje zawarte w aktualnym opracowaniu ekofizjograficznym gminy [...], w uchwalonym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w inwentaryzacji ornitologicznej terenu farmy, w terenowej inwentaryzacji siedlisk przyrodniczych chronionych i innych walorów przyrodniczych wykonanej w 2009 r., w istniejących prognozach oddziaływań na środowisko ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz opracowań ekofizjograficznych do tych planów, w dokumentacji istniejących i projektowanych ostoi Natura 2000 województwa opolskiego, a także w wynikach prac WZS Opole, w programie ochrony środowiska gminy, powiatu i województwa opolskiego, w planie zagospodarowania przestrzennego województwa opolskiego, w strategicznych opracowaniach ochrony georóżnorodności i różnorodności krajobrazowej województwa opolskiego, w dokumentacji docelowego systemu obszarowej ochrony przyrody na terenie województwa opolskiego, w materiałach zebranych do sporządzenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym szczególnie z zawartymi w raporcie o stanie zagospodarowania przestrzennego województwa opolskiego, strategii rozwoju województwa opolskiego na lata 2000-2015 oraz regionalnym programie operacyjnym województwa opolskiego na lata 2007-2013. Przedstawiony zakres materiałów wykorzystanych do przygotowania omawianej Prognozy świadczy nie tylko o wysokiej wartości merytorycznej tego opracowania, ale przede wszystkim dowodzi, że w dokumencie tym dokonano szczegółowej analizy poszczególnych elementów środowiska, spełniając tym samym wymogi określone w art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zakres Prognozy, stosownie do art. 53 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Opolu oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Prudniku. Następnie dokument ten uzyskał pozytywne opinie powyższych organów, co stanowi o wypełnieniu przez organ wymogu określonego w art. 54 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Co do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy (zarzut nr VI), zauważyć należy, iż w zaskarżonym planie wyraźnie stwierdzono, że zagadnienia określone treścią art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 nie występują na obszarze objętym planem (§ 3 ust. 2 pkt 1 planu), ponadto plan zawiera również informację o braku potrzeby ustalenia niektórych wymagań wynikających z art. 15 ust. 3 ustawy. W § 3 ust. 2 pkt 2 planu stwierdzono, że nie określa się granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, granic obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej, granic obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji, granic terenów pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych, a także granic pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, "ze względu na brak takich potrzeb".

Bezzasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w zw. z § 4 ust. 8 rozporządzenia, w zakresie, w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego (zarzut nr XV), bowiem w zaskarżonym planie zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości zawarte zostały w § 15 Rozdziału 5, ponadto skoro wydzielane działki nie przylegają do pasów drogowych, to nie zachodzi potrzeba ustalania kąta położenia granicy działki w stosunku do nieistniejącego pasa drogowego.

Odnośnie zarzutów, dotyczących naruszenia przysługującego mu prawa własności nieruchomości, w pobliżu których przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowej (zarzut nr XXVII), Sąd zauważył, iż zapisy zakwestionowanego planu miejscowego nie wprowadzają takiego ograniczenia prawa własności skarżącego, które stanowiłoby o przekroczeniu przez Radę Miejską przysługującego jej na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy władztwa planistycznego. Nie doszło do zmiany przeznaczenia podstawowego terenu, na którym położona jest nieruchomość stanowiąca własność skarżącego. W planie w § 24 ust. 1 ustalono bowiem na terenach oznaczonych symbolem RR i RR(EW), jako przeznaczenie podstawowe: grunty orne wraz z drogami rolniczymi oraz urządzeniami melioracji wodnych. Natomiast na terenach oznaczonych symbolem RR(EW) dopuszczono lokalizację farm wiatrowych, dróg dojazdowych, masztu z urządzeniami do pomiaru mocy energetycznej wiatru, łąk trwałych i pastwisk trwałych. Z powyższych ustaleń planu wynika, że skarżący może wykorzystywać swoją nieruchomość zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, tj. na cele rolnicze. Wprowadzona zatem w planie zmiana sposobu zagospodarowania terenów poprzez dopuszczenie sytuowania farm wiatrowych nie zmienia podstawowego przeznaczenia tych terenów, które nadal pozostają terenami o charakterze rolniczym. Nie wprowadza również ograniczenia w zakresie możliwości prowadzenia działalności hodowlanej, gdyż na terenie oznaczonym symbolem RR(EW) dopuszczono możliwość przeznaczenia gruntów ornych pod łąki trwałe i pastwiska trwałe. Ponadto skarżący nie zgłaszał żadnych uwag do wyłożonego projektu planu, nie uczestniczył również w dyskusji publicznej nad tym projektem, która odbyła się w dniu 5 października 2010 r. Zatem w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości objętej planem nie korzystał z instrumentów prawnych przewidzianych przez ustawodawcę na etapie sporządzania planu miejscowego, nie może skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenia granic władztwa planistycznego.

W planie określone zostały również stosowne zasady chroniące środowisko przed potencjalnym negatywnym oddziaływaniem planowanych elektrowni wiatrowych. I tak, w § 7 ust. 1 planu postanowiono, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - a do takich zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), należy zaliczyć planowane elektrownie wiatrowe - wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi. Ponadto na obszarze objętym planem w § 7 ust. 2 pkt 1 planu nakazano, w przedsięwzięciach mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosować rozwiązania techniczne i technologiczne minimalizujące wartości podstawowych uciążliwości dla ludzi i środowiska. Jednocześnie plan dopuszcza wyłącznie lokalizację elektrowni wiatrowych, w których zastosowane są najlepsze dostępne techniki ograniczające emisję hałasu i wibracji, emisję infradźwięków oraz błyski słoneczne, tzw. efekt stroboskopowy (§ 7 ust. 2 pkt 2 planu). Natomiast w razie wystąpienia okoliczności wskazujących na szkodliwy wpływ na środowisko przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga ono sporządzenia przeglądu ekologicznego, zgodnie z przepisami odrębnymi (§ 7 ust. 4 planu).

Za niezasadny należało również uznać zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez Gminę zasad ochrony zdrowia mieszkańców, w tym samego skarżącego, przed emisją hałasu pochodzącego z pracujących elektrowni wiatrowych, które wynikają z dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. UE L 2002.189.12) (zarzut nr XXXIII). Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Powyższe wynika również z treści § 4 pkt 3 lit. a rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przepisie art. 72 ust. 1, w pkt 6 wskazano m.in. na potrzeby w zakresie ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. Dostrzec również trzeba, że ustawa Prawo ochrony środowiska dokonała w zakresie swojej regulacji wdrożenia wskazanej przez skarżącego dyrektywy 2002/49/WE. Dokonując zatem oceny prawidłowości postanowień przyjętych w zaskarżonej uchwale w świetle powyższych regulacji uznać należy, że organ określił w planie zasady ochrony przed hałasem emitowanym przez farmę wiatrową, ustalając powyższe postanowienia w § 8 ust. 1 pkt 3 planu. Jednocześnie stwierdzić należy, że w § 8 ust. 3 planu postanowiono, że istniejącej i planowanej zabudowie należy zapewnić ochronę przed promieniowaniem niejonizującym a Gmina w sposób przekonujący argumentowała, że interes publiczny, rozumiany - stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy - jako zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związane z zagospodarowaniem przestrzennym, uzasadnia dopuszczenie na obszarze objętym planem możliwość lokalizacji farm wiatrowych (zarzut nr I).

Co do zarzutu dotyczącego powtórzenia w zaskarżonym planie definicji zawartych w aktach normatywnych rangi ustawy (zarzut nr XXXV), należy wskazać, że w planie, w Dziale I. "Przepisy ogólne", Rozdziale 1. "Ustalenia ogólne", w § 5 w kolejnych punktach organ wyjaśnił znaczenie pojęć stosowanych w uchwale, wskazując w ten sposób adresatom, w jakim znaczeniu w akcie posługuje się definiowanym pojęciem. Przy czym organ nie powtórzył w planie definicji zamieszczonych w innych ustawach, jeśli chodzi o zdefiniowane pojęcia "infrastruktura techniczna" oraz "teren", gdyż przepis art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie definiuje pojęcia "infrastruktury technicznej", ale wyjaśnia sposób rozumienia pojęcia "budowa urządzeń infrastruktury technicznej", z kolei przepis art. 61 ust. 1 ustawy nie odnosi się do definicji "terenu", ale określa jeden z warunków, którego spełnienie jest konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast definicja "farmy wiatrowej" jest definicją sporządzoną tylko na potrzeby rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i nie stanowi definicji ustawowej. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził, aby w zaskarżonym planie organ w przepisach ogólnych powtórzył definicje ustawowe, w tym wskazane przez skarżącego. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego sprzeczności zaskarżonego planu z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 września 2010 r., nr XLVIII/505/2010, w sprawie uchwalenia zmiany Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Opolskiego (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2010 r. nr 132, poz. 1509 - zwany dalej planem województwa) – (zarzut nr XX) Sąd podzielił stanowisko Gminy, że plan województwa nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych. Oznacza to, że plan województwa nie ma charakteru wiążącego dla gminy, z wyjątkiem ustaleń w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o czym stanowi art. 44 ustawy. Ponadto należy dostrzec, że również w planie województwa w Dziale I. "Wprowadzenie", Rozdziale 3. "Zakres opracowania", wyjaśniono, że zgodnie z zapisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie jest aktem prawa miejscowego i nie narusza wyłącznych uprawnień gmin w zakresie podejmowania decyzji o przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania terenów. Niezależnie od powyższego, trzeba zwrócić uwagę, że w Dziale III. "Polityka rozwoju przestrzennego województwa opolskiego", Rozdziale 7. "Polityka przestrzenna w przekroju podstawowych dziedzin zagospodarowania przestrzennego", Podrozdziale 7.7. "Energetyka i telekomunikacja", w pkt 7.7.3. "Kierunki polityki przestrzennej", stwierdzono, że obszarami predysponowanymi dla lokalizacji elektrowni wiatrowych są tereny niezalesione oraz wyniesione ponad poziom otoczenia, z wyłączeniem dolin rzecznych i terenów cennych przyrodniczo i krajobrazowo, w tym poza rezerwatami przyrody, parkami krajobrazowymi i ich otulinami, obszarami chronionego krajobrazu, obszarami Natura 2000 oraz poza terenami w granicach projektowanych rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i ich otulin, obszarów chronionego krajobrazu, obszarów Natura 2000, a także poza korytarzami ekologicznymi i poza obszarami wskazanymi w stanowisku Wojewódzkiej Rady Ochrony Przyrody z 1 października 2008 r. w sprawie ochrony krajobrazu w procesie lokalizacji farm elektrowni wiatrowych na terenie województwa opolskiego. W województwie opolskim najlepsze warunki do rozwoju energetyki wiatrowej występują w południowej jego części na terenie powiatu nyskiego, prudnickiego i głubczyckiego oraz w północnowschodniej części regionu w powiatach oleskim i kluczborskim. Zakłada się lokalizację nowych obiektów, w tym kontynuację już podjętych działań związanych z realizacjami elektrowni wiatrowych na tych obszarach. W świetle przytoczonych zapisów Sąd uznał, że zaskarżony plan niewątpliwie stanowi realizację wskazanych w planie województwa kierunków polityki przestrzennej dotyczącej rozwoju energii wiatrowej. Również przyjęta w ocenianym planie lokalizacja farm wiatrowych na terenie Gminy Biała odpowiada postanowieniom planu województwa, które wskazują m.in. teren powiatu prudnickiego jako obszar o najlepszych warunkach do rozwoju energetyki wiatrowej. Ponadto okoliczność, że teren, na którym zaplanowano elektrownie wiatrowe jest obszarem predysponowanym do ich lokalizacji, znajduje potwierdzenie na mapie nr 11 planu województwa, przedstawiającej koncepcję rozwoju infrastruktury energetycznej. W odniesieniu natomiast do złożonego przez pełnomocnika skarżącego przy piśmie z dnia 10 stycznia 2013 r. wniosku dowodowego w postaci przedłożonych umów z dnia 23 maja 2011 r. oraz umowy z dnia 25 marca 2009 r. wraz z aneksami, zauważyć przyjdzie, że w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu przez Sąd w trybie powyższego przepisu jest więc dopuszczalne w razie spełnienia dwóch warunków, z których pierwszym jest brak możliwości rozstrzygnięcia istniejących w sprawie istotnych wątpliwości. Wskazywane dowody, zdaniem Sądu, nie były konieczne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonego aktu, a na podstawie art. 200 P.p.s.a. orzekł o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego.