Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1358/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 4 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J., R. J. oraz B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 56/08 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. J., R. J. oraz B. B. solidarnie na rzecz M. B. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 56/08 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2007 r., które zostały wydane w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie Sąd stwierdził, że decyzja organu odwoławczego nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od organu odwoławczego zwrot kosztów postępowania.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 1998 r. Burmistrz Miasta Międzyrzecza Podlaskiego ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla J. i J. C. na budowę budynku mieszkalno-handlowego na terenie działek [...],[...],[...] przy ulicy [...] w Międzyrzeczu Podlaskim. W decyzji tej wskazano, że zgodnie z opinią Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Białej Podlaskiej z dnia 7 października 1997 r., budynek należy zlokalizować na całej powierzchni działek.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. Starosta Bialski zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę wyżej opisanego budynku handlowo-mieszkalnego. W projekcie zawarto stwierdzenie, iż budynek zajmie prawie całą powierzchnię działek. Od strony działki nr [...] pozostawiono pas o szerokości 98 cm. Przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało przeniesione decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. z J. i J. C. na D. C., a następnie decyzją z dnia [...] października 2006 r. z D. C. na M. B.

Pismami z dnia 13 i 17 lipca 2007 r. M. i R. J., W. K. oraz B. B. - sąsiedzi nieruchomości należącej do M. B. przy ul. [...] w Międzyrzeczu Podlaskim złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Wnioskodawcy zarzucili, że zatwierdzony projekt budowlany jest wadliwy i narusza ich interesy, gdyż będzie stwarzać uciążliwości dla ich budynków zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy. B. B. i W. K. - współwłaściciele działki sąsiedniej nr [...] podnieśli, że od strony ich budynku zaprojektowano taras z otworem skierowanym na tę działkę. Spowoduje to zawilgocenie ściany ich budynku oraz stanowi przerwę w ciągłości zabudowy. M. i R. J. - właściciele działki nr [...] - wskazali, że ściana szczytowa projektowanego budynku jest wyższa o około 2 metry od ich komina dymowo-wentylacyjnego, co powoduje zakłócenie prawidłowego działania przewodów.

Wojewoda Lubelski decyzją z [...] września 2007 r. stwierdził nieważność decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2000 r. W ocenie organu decyzja narusza § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10, poz. 46 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem, gdyż zezwolono w nim na budowanie w granicy działki albo w odległości co najmniej 1,5 m od granicy, nie zezwolono natomiast na budowę w odległości 98 cm. Ponadto projekt jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż nakazano w niej zabudowę budynku na całej powierzchni działek, a projekt zakłada pozostawienie pasa 98 cm niezabudowanego od granicy działki. Nadto projekt jest niezgodny z normą PN-89/B-10425, która stwierdza, że ściana budynku nie powinna przesłaniać przewodów kominowych budynku sąsiedniego.

W odwołaniu M. B. podniósł, iż budowę przeprowadził w oparciu o obowiązujące decyzje. Sąsiedzi wyrazili zgodę na budowę budynku. Wskazał, iż jest gotów zabudować taras brakującą ścianą.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] listopada 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Podkreślił w uzasadnieniu, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiążą organ wydający pozwolenie na budowę - art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, iż budynek należy usytuować na całej powierzchni działek, a w decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę, budynek nie zajmuje całości działek. Ponadto usytuowanie budynku jest niezgodne z § 12 ust. 6 rozporządzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. B. twierdził, że nie doszło do naruszenia § 12 rozporządzenia, gdyż sąsiedzi wyrazili zgodę na zabudowanie działki. Potwierdził fakt naruszenia art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednak samo to naruszenie nie jest podstawą do stwierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Budynek został zbudowany, a hipotetyczne uciążliwości sąsiadów nie wskazują na konieczność uznania naruszenia prawa za rażące.

Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono wszystkich aspektów sprawy mogących świadczyć o rażącym naruszeniu prawa, w szczególności faktu, iż właściciel działki nr [...] wyraził zgodę na zabudowę w granicy działki, czyli wyraził zgodę na usytuowanie budynku bardziej uciążliwe dla niego, niż zostało to w rzeczywistości zrealizowane. Nadto uczestniczka postępowania B. B., stwierdziła, iż nie ma pretensji, że budynek jest odsunięty od granicy; w jej ocenie powinien być odsunięty jeszcze bardziej.

W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, że Wojewódzki Konserwator Zabytków w Białej Podlaskiej w piśmie z 7 października 1998 r. określił wytyczne dla przedmiotowego budynku (budynek należy zlokalizować na całej powierzchni działek), natomiast Wojewódzki Konserwator Zabytków w Lublinie postanowieniem z dnia [...] maja 2000 r. zezwolił J. i J. C. na realizację inwestycji w oparciu o projekt architektoniczno-budowlany budynku handlowo-mieszkalnego, który zakładał pozostawienie pasa 98 cm od granicy działki nr [...]. W postanowieniu tym zaznaczono, iż projekt ten wypełnia warunki określone w piśmie z 7 października 1998 r. i nie budzi zastrzeżeń konserwatorskich. Wyżej wskazane okoliczności mają istotne znaczenie przy ocenie rażącego naruszenia prawa. Sąd nie może zastępować organu, nie może zatem oceniać zaskarżonej decyzji w kontekście wskazanego postanowienia.

Sąd podniósł, że w decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2007 r. nie rozważono, jakie znaczenie dla zabudowy sąsiedzkiej ma usytuowanie budynku M. B. W § 12 ust. 6 rozporządzenia dopuszcza się usytuowanie budynku przy granicy działki, bądź w odległości mniejszej od 3 m, ale nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami działki sąsiedniej. W rozporządzeniu jest mowa o zachowaniu określonych odległości między ścianą projektowanej zabudowy a równoległą do niej ścianą zabudowy sąsiedzkiej, zatem rażące naruszenie § 12 ust. 6 rozporządzenia zachodziłoby, gdyby pomiędzy ścianami równoległymi nie zachowano określonych odległości. W sprawie brak jest takiej sytuacja, ponieważ ściany sąsiadujących budynków są ułożone prostopadle w stosunku do siebie. W tych okolicznościach Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów określających odległości, ale nie wykazano, iż jest to naruszenie rażące.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien wyjaśnić wskazane okoliczności. Decyzja administracyjna winna zawierać w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne, tj. wskazanie faktów, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzje wydane w sprawie nie spełniają tych warunków.

Jako podstawę prawną wyroku Sąd powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.) – w skrócie p.p.s.a.

Uczestnicy postępowania M. i R. J. oraz B. B., reprezentowani przez radcę prawnego T. D., zaskarżyli opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie zarzucili wyrokowi naruszenie:

1) Przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, mimo braku naruszenia przez Wojewodę Lubelskiego i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Bialskiego z dnia [...] czerwca 2000 r., to jest art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz Normy PN-89/B-1025, której obowiązek stosowania wynika z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 22, poz. 209), a wystąpieniu przesłanek z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego skutkujących odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

- art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co spowodowało pominięcie istotnych okoliczności, mających wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, a także brak wskazań co do dalszego postępowania w tym zakresie.

2) Przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Normy PN-89/B-10425, polegające na przyjęciu, że projekt budowlany będący podstawą do wydania pozwolenia na budowę, który jest niezgodny z tymi przepisami nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podnieśli, że Sąd nie odniósł się w ogóle do braku realizacji projektu budowlanego w zakresie wymagań związanych z przewodami dymowymi, spalinowymi i wentylacyjnymi. Sąd pominął całkowicie jeden z istotnych elementów decyzji będącej podstawą do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, a mianowicie brak zgodności projektu budowlanego z normą PN-89/B-10425 obowiązującą z mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia4 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 22, poz. 209).

Ponadto w ocenie skarżących kasacyjnie, wbrew poglądowi Sądu, w sprawie doszło do naruszenia § 12 ust. 6 rozporządzenia. Błędna jest interpretacja Sądu, że powołany przepis dotyczy tylko ścian równoległych, faktycznie odnosi się do wszelkich ścian - bez względu na położenie.

Z dokumentacji wynika, że nowy budynek styka się bezpośrednio (w ponad ½ długości) ze ścianą szczytową budynku istniejącego, stanowiącego własność ułamkową B. B., w części parterowej, a na piętrze wykonane zostało patio niezadaszone z otworami okiennymi i drzwiami we wszystkich trzech ścianach. Jakakolwiek ściana z istniejącymi otworami okiennymi i drzwiami nie spełnia wymogów z § 270 ust. w/w rozporządzenia. Zaznaczyli, że niedopuszczalne jest, aby gzymsy i okapy zachodziły na budynek sąsiedni.

Ponadto odległość określona w § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia jest ustalona ze względów technicznych i nie może być skracana przez strony procesu budowlanego.

Według skarżących kasacyjnie późniejsze postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie mogło zmienić decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy. Jedynie Burmistrz miał kompetencję w zakresie zmiany swojej decyzji.

Skarżący kasacyjnie podkreślili, że nie mają innych możliwości doprowadzenia do zgodności z przepisami wzniesionego budynku, jak tylko poprzez stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę.

M. B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Jego zdaniem bezpodstawny jest zarzut naruszenia § 12 ust. 6 rozporządzenia, gdyż dysponował poświadczoną notarialnie zgodą właścicieli sąsiednich działek na budowę, dołączoną do projektu architektoniczno-budowlanego. Mimo naruszenia art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, brak podstaw do uznania tego naruszenia jako rażącego. W szczególności organy administracyjne orzekające w sprawie nie uzasadniły swego stanowiska w zakresie rażącego naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach przewidzianych przepisem art. 174 p.p.s.a. Wobec tego w pierwszej kolejności należało poddać ocenie zasadność zarzutów opartych na podstawie naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzut naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku nie nasuwa zastrzeżeń (nie został skutecznie podważony).

W ramach formalnej podstawy kasacyjnej skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całego materiału zgromadzonego w sprawie.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie kwestionują brak odniesienia się przez Sąd do kwestii przesłonięcia przewodów kominowych, wykonania patia od strony ściany szczytowej istniejącego budynku należącego do B. B., zachodzenia gzymsów i okapów na budynek sąsiedni.

Odnosząc się do niniejszego zarzutu w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wobec tego ocenie Sądu zostało poddane postępowanie nadzwyczajne, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania, w którym zapadła decyzja kontrolowana. Zatem zadaniem Sądu była analiza decyzji organów orzekających w postępowaniu nieważnościowym pod kątem zgodności rozstrzygnięć z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skoro organy uznały, że w postępowaniu zwykłym doszło do rażącego naruszenia prawa. W takim przypadku ocena postępowania, wykładni i zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego mogło być analizowane wyłącznie w kontekście przesłanek, o których jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a konkretnie przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r. VSA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.

Wskazane wyżej kwestie powinny być rozważone przez organ nadzorczy orzekający w postępowaniu nieważnościowym. Rzeczą organu nadzoru jest w pierwszej kolejności stwierdzenie czy doszło do naruszenia prawa, a dopiero później dokonanie oceny czy naruszenie to jest rażące przez pryzmat skutków prawnych wywołanych przez wadliwą decyzję. Dokonując kontroli decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę organ nadzoru powinien przeprowadzić kontrolę decyzji w pełnym zakresie, co oznacza, iż konieczne jest dokonania oceny czy doszło do zatwierdzenia projektu budowlanego posiadającego wady wskazujące, iż jego zatwierdzenie w danym kształcie i udzielenie pozwolenia na budowę zostało dokonane z rażącym naruszeniem prawa, tj. czy istnieje kwalifikowana niezgodność z prawem. Należy podkreślić, iż chodzi o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa a nie jakiegokolwiek naruszenia prawa.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie przeprowadziły pełnej kontroli, o jakiej mowa wyżej. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, iż stwierdziły pewne nieprawidłowości w kwestii lokalizacji budynku na całej powierzchni działki oraz odległości od granicy działki sąsiedniej. Jednakże organy nie dokonały już analizy czy stanowi to rażące naruszenie prawa z odniesieniem analizy do przepisów ustawy – Prawo budowlane, obowiązujących w dacie wydania kontrolowanej decyzji.

Ponadto jedynie organ pierwszej instancji poruszył kwestię istotną dla osób występujących z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, a mianowicie przesłonięcie przewodów kominowych budynku sąsiedniego przez ścianę szczytową budynku zrealizowanego w oparciu o kontrolowaną decyzję. Organ drugiej instancji tym zagadnieniem w ogóle się nie zajął. Natomiast organy obu instancji w ogóle nie zauważyły pozostałych kwestii poruszonych przez osoby wnioskujące o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. umiejscowienia patia (tarasu) od strony ściany szczytowej, zachodzenia gzymsów i okapów na budynek sąsiedni.

Powyższe przede wszystkim wskazuje na brak spójności postępowania nieważnościowego i jednocześnie obrazuje, iż postępowanie to nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, gdyż ocenie z punktu widzenia rażącego naruszenia prawa nie została poddana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę w pełnym zakresie. Organy w gruncie rzeczy zajęły się wyrywkową kontrolą, uznając za wystarczające stwierdzenie jakiegokolwiek naruszenia prawa, co nie odpowiada w żaden sposób wymogom postępowania nieważnościowego, wynikającym z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż nie doszło do uwzględnienia wszystkich aspektów sprawy mogących świadczyć o rażącym naruszeniu prawa, co uzasadniało uchylenie decyzji organów obu instancji. W związku z tym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Konsekwencje powyższych rozważań stanowić musi stwierdzenie, iż nie doszło również do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., gdyż organy nie dokonały analizy przepisów art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zachowania normy PN-89/B-10425 w kontekście rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Również nie można mówić o niewłaściwym zastosowaniu wymienionych wyżej przepisów, w kontekście postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego. Skoro analiza organów nie była przeprowadzona w kontekście rażącego naruszenia prawa, to brak jest podstaw do zarzucenia Sądowi pierwszej instancji niewłaściwego zastosowania art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, normy PN-89/B-10425.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.