Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 953/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 66 ust. 1, 2i 6, art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 , art. 79 ust. 1, art. 82 ust. 1, art. 85 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: par. 3 ust. 1 pkt 54 lit. b
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia "[...]" Spółka A (powoływana dalej jako "spółka" lub "inwestor" zwróciła się do Prezydenta "[...]"

o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowego w "[...]" przy ulicach "[...]" i "[...]", na działkach: nr "[...]" położonej w obrębie geodezyjny "[...]", oraz nr nr: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]", położonych w obrębie geodezyjnym "[...]".

Decyzją dnia "[...]" organ pierwszej instancji odmówił wyrażenia zgody na realizację powyższego przedsięwzięcia, wywodząc, że nie jest ono zgodne

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu między "[...]" i "’[...]" w "[...]", uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia "[...]".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, który decyzją z dnia "[...]" ponownie odmówił zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ ten wywiódł, że zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym budowa obiektów handlowych wielkopowierzchniowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2 wymaga obligatoryjnie sporządzenia planu, w którym wyznaczone będą m.in. tereny lokalizacji tego typu obiektu. Obowiązujący plan dla przedmiotowego terenu przewiduje funkcję usług ogólnomiejskich i nie zawiera ustaleń umożliwiających lokalizację przedmiotowych obiektów handlowych. Organ pierwszej instancji stwierdził, że zapisy planu miejscowego nie są zgodne z prawem powszechnie obowiązującym wyższej rangi, a niemożliwe jest oparcie się wyłącznie o ustalenia prawa miejscowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", powtórnie uchyliło decyzję Prezydenta "[...]" i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że realizacja przedsięwzięcia planowana jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony pod rządami nieobowiązującej obecnie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium uznało za oczywiste, że w momencie uchwalania planu miejscowego nie obowiązywały wymagania wprowadzone ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co nie może powodować negatywnych skutków wobec wnioskodawcy. Ponadto wskazało, że art. 15 ust. 3 pkt 8 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje kwestię określenia granic terenów pod budowę obiektów handlowych wielkopowierzchniowych w sposób fakultatywny, wobec czego określenie w planie miejscowym granic terenów pod budowę tego typu obiektów handlowych nie jest obligatoryjne. Decydujące znaczenie ma zatem zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium zauważyło, że z akt sprawy nie wynikało, aby zamierzone przedsięwzięcie było sprzeczne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym nakazało organowi pierwszej instancji - w przypadku potwierdzenia braku sprzeczności - wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku (lub jego braku) przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent "[...]" nałożył na Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Następnie, decyzją z dnia "[...]" (sprostowaną postanowieniem z dnia "[...]’) Prezydent ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego w "[...]" przy

ul. "[...]", na działkach nr: "[...]", "[...]", "[...]’, "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]". Określił, że w obrębie planowanego budynku centrum handlowego zakłada się lokalizację: lokali handlowo-usługowych, hipermarketu spożywczego, lokali gastronomicznych, kina, pomieszczeń biurowych, fitness

i technicznych, oraz toalet i parkingu podziemnego. Budynek będzie posiadał dwa główne wejścia dla klientów, zaś wjazdy dla samochodów osobowych zaprojektowano w północno – zachodniej i południowo – wschodniej części terenu przeznaczonego pod inwestycję. Miejsca parkingowe zaplanowano w ilości 1.288, rozmieszczone na dwóch parkingach naziemnych (I - 559 miejsc, II - 286 miejsc) i na parkingu podziemnym (441 miejsc). Łączna powierzchnia działek, na których zaplanowano inwestycję wynosi "[...]" ha. Ponadto organ określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W decyzji określono również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, a także stwierdzono konieczność wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego w celu zapewnienia ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent stwierdził, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jego realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podniósł, że po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, postanowieniem z dnia "[...]" nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalił zakres raportu

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przedłożony przez inwestora raport

o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia został poddany ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska , który postanowieniem z dnia

"[...]" uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego , który w dniu "[...]" wydał pozytywną opinię w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych

i zdrowotnych. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że powiadamiał społeczeństwo o poszczególnych etapach postępowania przez wywieszanie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Wydziału Środowiska oraz zamieszczanie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej. Zaznaczył, że w terminie zakreślonym dla społeczeństwa nie zostały złożone uwagi i wnioski. Ustosunkował się również do uwag podniesionych przez strony postępowania: A. i Z. W., A. i W. B. oraz S. i J. Ł., sprzeciwiających się inwestycji z uwagi na obniżenie komfortu warunków zamieszkania, zniszczenie walorów przyrodniczych i spadek wartości nieruchomości, powołując się na wyjaśnienia inwestora dotyczące tych kwestii. Organ pierwszej instancji stwierdził ponadto, że teren, na którym planowana jest inwestycja objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje lokalizowanie na nim obiektów usług ogólnomiejskich, ulic dojazdowych, zieleni urządzonej oraz urządzeń sportu i rekreacji o charakterze publicznym, międzydzielnicowych ciągów pieszych i istniejącej bazy produkcyjno - usługowej. Wskazał, że działki, na których planowana jest inwestycja stanowią nieużytki, porośnięte są roślinnością ruderalną, podlegającą sukcesji. Nie odnotowano tam roślin chronionych i zagrożonych wyginięciem, a występujące gatunki zwierząt należą do najpospolitszych, licznie występujących na większości obszarów Polski. Zaznaczył, że konieczna wycinka drzew i krzewów będzie przeprowadzona poza sezonem lęgowym ptaków, a w ramach rekompensaty dokonanej wycinki inwestor planuje nowe nasadzenia zielni wysokiej w składzie zbliżonym gatunkowo do drzew wyciętych. Organ podniósł, że możliwość realizacji przedsięwzięcia została poprzedzona analizą wariantową uwzględniającą dwa różne rozwiązania w zakresie lokalizacji dróg dojazdowych. Wyjaśnił, że proponowany do realizacji wariant nr 1, przewiduje większe oddalenie dróg dojazdowych od sąsiadującej od zachodu zabudowy mieszkaniowej, co ograniczy oddziaływanie na środowisko związane z ruchem pojazdów typu lekkiego i ciężkiego. Podniósł też, że faza realizacji planowanego przedsięwzięcia będzie wiązać się z okresowym wzrostem emisji spalin, zapylenia i poziomu hałasu spowodowanego pracami budowlano-montażowymi oraz ruchem pojazdów po terenie inwestycji. Przewiduje się jednak, że skala i zasięg uciążliwości w fazie budowy ograniczy się do najbliższego otoczenia, a emisja substancji zanieczyszczających oraz hałasu będzie miała charakter krótkoterminowy i ustanie wraz z zakończeniem prac budowlanych. Funkcjonowanie centrum handlowego związane będzie zaś zasadniczo tylko z emisją niezorganizowaną spalin do powietrza, pochodzących z ruchu pojazdów osobowych

i ciężarowych po terenie obiektu. Prognozowana emisja zanieczyszczeń nie spowoduje jednak przekroczeń obowiązujących norm czystości powietrza na terenach sąsiednich.

Z przeprowadzonej analizy oddziaływania akustycznego wynika natomiast, że wielkość emisji hałasu nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych standardów dla terenów wymagających ochrony, tj. najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W uzasadnieniu wyjaśniono ponadto, że projektowana koncepcja zakłada takie rozmieszczenie parkingów, które ma ograniczyć ruch pojazdów w pobliżu terenów zabudowy mieszkaniowej. Ponadto inwestor przewidział zastosowanie środków technicznych redukcji hałasu w postaci ekranów akustycznych zlokalizowanych na budynku centrum, minimalizujących oddziaływanie urządzeń wentylacyjno-klimatyzacyjnych. Organ ocenił, że przyjęte rozwiązania techniczne i organizacyjne w zakresie gospodarki wodno – ściekowej, polegające m.in. na zaopatrywaniu projektowanego centrum handlowego w wodę

z miejskiej sieci wodociągowej, wyposażeniu obiektu w instalację zbierającą ścieki sanitarne i instalację zbierającą ścieki z obiektów gastronomicznych wyposażoną

w separatory tłuszczu podłączone do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej oraz system zbierający wody deszczowe z podoczyszczalnią, zabezpieczą środowisko przed przedostawaniem się zanieczyszczeń do wód podziemnych i gruntu. Podniósł też, że inwestycja nie jest zlokalizowana na obszarach przyrodniczo cennych, objętych ochroną na mocy przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Skala, lokalizacja

i charakter oddziaływań planowanego przedsięwzięcia wskazują, że nie wpłynie ono negatywnie na ogólną spójność sieci Natura 2000. Ponadto, nie spowoduje ono negatywnych skutków dla innych form ochrony przyrody; nie istnieje również ryzyko kumulowania się oddziaływań.

W złożonym odwołaniu A. i Z. W. zarzucili, że decyzja nie chroni ich interesów właścicieli sąsiednich domów jednorodzinnych. Podnieśli, że nie zbadano wpływu inwestycji na ich dom, znajdujący się 3 m od granicy inwestycji, realizacja której drastycznie pogorszy komfort zamieszkania, możliwość wykorzystania przydomowego ogródka i obniży wartość nieruchomości. Odwołujący się podniósł ponadto, że z uwagi na swój stan zdrowia, okresowy wzrost spalin i zapylenia przy budowie obiektu, może zagrażać jego zdrowiu i życiu. Podniósł, że jest osobą w podeszłym wieku i nie chce zmieniać miejsca zamieszkania. Odwołujący się zażądali, aby inwestor w zamian za ich nieruchomość kupił im podobny dom w spokojnej okolicy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł również R. K., który zarzucił, że decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Podniósł, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie zawiera wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i racjonalnego wariantu alternatywnego, a także wariantu najkorzystniejszego dla środowiska oraz opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmującego bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska, emisji. Ponadto, zdaniem odwołującego się, w raporcie nie przedstawiono analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, a także propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania. Zarzucił też, że raport nie uwzględnia oddziaływania przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji. W uzupełnieniu odwołania zarzucił ponadto, że organ przyjął błędne założenia dotyczące rozmieszczenia dróg dojazdowych do projektowanego obiektu i natężenia ruchu, a także pominął fakt pojawiania się na terenie przeznaczonym pod inwestycję dzików, saren, wiewiórek i płazów chronionych. Zaznaczył, że wycinka drzew i krzewów w "[...]" wypłoszyła część zwierząt. Odwołujący się stwierdził, że nowe nasadzenia nie zabezpieczą mieszkańców sąsiednich domów przed negatywnym wpływem oddziaływania inwestycji, skoro drzewa muszą rosnąć ok. 10-15 lat. Zarzucił również, że organ pierwszej instancji nie nakazał przeprowadzenia przedrealizacyjnej analizy hałasu, który będzie generowany w trakcie robót budowlanych. Zakwestionował ponadto prawidłowość oceny zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego.

S. i J. Ł. zarzucili natomiast w odwołaniu, że organ nie uwzględnił ich indywidualnych praw i interesów, w tym prawa do spokojnego zamieszkiwania. Podnieśli, że projektowany pas zieleni kończy się na ich posesji, naruszając granice nieruchomości, a obok posesji zaprojektowano drogę, co wiązać się będzie z nadmiernym ruchem i hałasem. Powyższe będzie znacząco oddziaływać na spokojne zamieszkiwanie w domu odwołujących. Zaznaczyli, że obecnie w ich domu mieszkają cztery rodziny. Odwołujący się podali, że inwestor nie ustosunkował się do propozycji wykupu ich działki i domu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegiom podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że planowane przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397

z późn. zm.), zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a realizacja tego przedsięwzięcia, stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium wyjaśniło, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 powołanej ustawy); odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy; braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli

z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia

w innym wariancie (art. 81 ust. 1); gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2) oraz jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza

(art. 81 ust. 3). Uwzględniając powyższe organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji, że w sprawie nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy ma charakter kompletny, a składa się na niego w szczególności raport z uzupełnieniem. Ponadto, wniosek o wydanie decyzji spełniał wymogi określone w art. 74 ust. 1 przedmiotowej ustawy środowiskowej.

Kolegium stwierdziło, że zasadnie organ pierwszej instancji wydał postanowienie

z dnia "[...]" stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, po uprzednim uzyskaniu wymaganych przepisami prawa opinii właściwych organów administracji. Podniosło, że organ pierwszej instancji w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska , który postanowieniem z dnia "[...]", uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia określając jej warunki i zgodnie z ust. 1 pkt 2 powołanego artykułu organ uzyskał opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

z dnia "[...]", określającą warunki realizacji przedsięwzięcia.

W ocenie Kolegium postępowanie z udziałem społeczeństwa również przeprowadzone zostało prawidłowo, zgodnie z art. 33 ust. 1, art. 38 i art. 79 ust. 1 ustawy. Organ pierwszej instancji podał bowiem do publicznej wiadomości informacje o: złożeniu wniosku inicjującego postępowanie, przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, możliwości wnoszenia uwag i wniosków do raportu oraz możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów

i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań, wreszcie o wydanej decyzji

i o możliwościach zapoznania się z jej treścią. O powyższych czynnościach organ informował strony postępowania pisemnie, w drodze obwieszczeń umieszczanych na tablicy w Urzędzie Miasta i na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta. Na każdym etapie postępowania organ umożliwił stronom i społeczeństwu składanie wniosków i wyjaśnień. Czynny udział brał też inwestor, który na żądanie organu udzielał stosownych wyjaśnień. Kolegium stwierdziło, że wątpliwości przedstawicieli miejscowej społeczności zostały szczegółowo wyjaśnione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oceniło, że w postępowaniu nie naruszono prawa społeczności lokalnej do udziału w postępowaniu, i tym samym spełnione zostały warunki określone w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a cyt. ustawy.

Oceniając sporządzony w sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, Kolegium wskazało, że jest to wysoko specjalistyczne opracowanie autorstwa ekspertów z różnych dziedzin. W ocenie Kolegium przedłożony przez inwestora raport

o oddziaływaniu na środowisko z grudnia "[...]" wraz z uzupełnieniem z kwietnia

"[...]" spełniał wymagania określone w art. 66 ustawy i w punkcie 2 postanowienia Prezydenta "[...]" z dnia "[...]". Dokument ten został sporządzony prawidłowo i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Właściwie charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy. Zawiera opis planowanego przedsięwzięcia w postaci charakterystyki całego przedsięwzięcia, opisuje lokalizację inwestycji, istniejący stan terenu, a także projektowane zagospodarowanie terenu oraz zasady zbierania odpadów. Określa też wstępnie warunki użytkowania terenu w fazie budowy i w fazie użytkowania przedsięwzięcia. Kolegium zaznaczyło, że z przedstawionego raportu wynika, że przedsięwzięcie na żadnym z etapów inwestycyjnych nie wpłynie w znaczącym stopniu na pogorszenie się stanu środowiska i nie ma przeciwwskazań do jego realizacji

w proponowanym zakresie. Uwzględniając powyższe stwierdziło, że raport nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości, pozostaje w zgodzie z wymogami ustawy, a zgłaszane

w stosunku do niego zastrzeżenia są nieuzasadnione, wobec czego nie było podstaw, by odmówić mu waloru wiarygodności. Kolegium nie dostrzegło bowiem uchybień, które dyskwalifikowałyby ten dokument. Zaznaczyło, że wprawdzie raport opracowywany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, lecz jego oceny dokonuje organ administracji.

Kolegium podkreśliło, że odwołujący się nie zgłosili wniosków dowodowych na poparcie swych twierdzeń i nie przedstawili własnej opinii o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, ani też nie skorzystali z możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia wiarygodności raportu przedstawionego przez inwestora. Kolegium wskazało, że zarzuty stawiane raportowi powinny być oparte

na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść raportu. Ogólne niezadowolenie społeczności lokalnej

z planowanej inwestycji nie może natomiast mieć decydującego znaczenia w konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Organ odwoławczy ocenił, że Prezydent prawidłowo zweryfikował raport,

a ustalone w decyzji warunki realizacji inwestycji uwzględniają wymagania ustanowione w uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym oraz konkluzje będące wynikiem ustaleń poczynionych w toku całego postępowania. Kolegium nie dopatrzyło się stronniczości

i braku wnikliwości organu pierwszej instancji w ocenie proponowanych przez inwestora rozwiązań, zaznaczając przy tym, że uprzednio dwukrotnie ten organ odmówił zgody na sporną inwestycję. Zauważył też, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 przedmiotowej ustawy, gdyż zawiera wszystkie określone tam elementy. Kolegium zaznaczyło również, że organ pierwszej instancji opisał w swojej decyzji udział społeczeństwa w przeprowadzonym postępowaniu. Uwzględniając powyższe oceniło, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone

w art. 85 ust. 1 i 2 ustawy oraz w art. 107 § 3 K.p.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołań dotyczących immisji (spaliny i hałas) wskazało, że w decyzji środowiskowej określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W raporcie dokonano szczegółowych obliczeń dotyczących wpływu ruchu pojazdów na środowisko, zwłaszcza

w zakresie zanieczyszczenia powietrza i wywiedziono, że zanieczyszczenia emitowane przez pojazdy ciężarowe, samochody osobowe i inny sprzęt pracujący na terenie inwestycji, nie wpłyną na przekroczenie dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń

w powietrzu. Ponadto Kolegium zauważyło, że założona częstotliwość ruchu pojazdów nie może być oceniona jako nadmiernie uciążliwa, skoro w najbliższym sąsiedztwie znajduje się ul. Sikorskiego, po której odbywa się intensywny ruch pojazdów. Reasumując Kolegium oceniło, że realizowana inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. W świetle powyższego Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem odwołujących, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił ich interesów. Wyjaśniło ponadto, że kwestie dotyczące propozycji wykupu działek przez inwestora, subiektywne odczuwanie uciążliwości inwestycji, spadek atrakcyjności lub wartości działek nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania. Kolegium wyjaśniło, że celem tego postępowania była identyfikacja przez organ administracji środowiskowych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją budowy centrum handlowego na wskazanym przez inwestora terenie i wskazanie środków wykluczających, bądź minimalizujących wystąpienie potencjalnie negatywnych skutków jej realizacji dla środowiska. Wyjaśniło, że wydana decyzja będzie podstawą do starania się o wydanie pozwolenia na budowę i dopiero na tym etapie, opracowując szczegółowy projekt budowlany, inwestor będzie zobowiązany zaproponować takie rozwiązania techniczne, aby zakres oddziaływania inwestycji nie naruszał norm ochrony przed hałasem, zanieczyszczeniami lub innym szkodliwym oddziaływaniem.

Skargę od powyższej decyzji wywiódł R. K. Zarzucił on, że Kolegium nie rozpoznało wszystkich zarzutów podniesionych przez niego w odwołaniu. Skarżący zakwestionował ponadto rzetelność sporządzonego w sprawie raportu

o oddziaływaniu na środowisko, wskazując, że dokument ten został sporządzony za zlecenie inwestora. Skarżący podał, że na terenie, na którym zaplanowano inwestycję, wiosną 2012 r. wycięto drzewa i krzewy, płosząc zamieszkujące tam zwierzęta, co również wskazuje na nierzetelność tego dokumentu. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że osoby kwestionujące prawidłowość raportu winny przedłożyć opinię sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Stwierdził, że uzyskanie takiego dokumentu jest kosztowne, a osoby sprzeciwiające się inwestycji winni być przez organy administracji równo traktowane z majętnym inwestorem. Skarżący zarzucił, że

w sprawie nie przeprowadzono postępowania dowodowego z urzędu, w tym nie przeprowadzono dowodu z oględzin terenu inwestycji, natomiast strony postępowania nie mogą przeprowadzić samodzielnie postępowania dowodowego. Ocenił, że decyzje są nieprawidłowe, gdyż nie zostały wydane na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Skarżący zarzucił też, że decyzje nie rozstrzygają sprawy co do istoty, gdyż nie zawierają konkretnych zapisów, ze wskazaniem wskaźników i parametrów czy opisów warunków fizycznych realizacji przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. skarżący podtrzymał skargę i stwierdził, że w zakresie budowy drogi dokumentacja została sfałszowana. Zaznaczył, że nie powiadamiał o tym organów ścigania. Stwierdził również, że raport jest nierzetelny, gdyż został sporządzony, gdy trwały prace na przedmiotowym terenie. Zauważył ponadto, że organ nie podważył jego merytorycznych zarzutów.

Pełnomocnik inwestora zaprzeczył, jakoby spółka prowadziła jakiekolwiek prace budowlane lub ziemne na terenie, którego jest właścicielem. Wyjaśnił, że pas zieleni ochronnej oddzielający inwestycję od nieruchomości skarżącego będzie miał szerokość

16 m, będzie to zieleń wysoka, która ma pełnić od początku funkcję ochronną. Natomiast odległość inwestycji od zabudowy, między innymi skarżącego, ma wynosić 36 m.

Pełnomocnik inwestora przedłożył do akt pismo Spółki z dnia "[...]" kierowane do Prezydenta "[...]", w którym podano m.in., że w związku z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym polegającym na zagospodarowaniu obiektami handlowymi nieruchomości położonej w "[...]" w rejonie projektowanej trasy "[...]", ul. "[...]"

i al. "[...]", Spółka jest zainteresowana jak najszybszą realizacją inwestycji drogowej - drogi publicznej - trasy "[...]". Ponieważ odcinek trasy południe "[...]" łączący "[...]" z ul. "[....]" jest bezpośrednio związany

z inwestycją Spółki i stanowi element zewnętrznego układu drogowego projektowanego parku handlowego (np. zapewni zjazd od strony południowej) Spółka deklaruje, przy uwzględnieniu współpracy z Zarządcą Dróg, realizację i pokrycie kosztów budowy układu drogowego (odcinka "B" i C "[...]" o długości 1450 m, jedną jezdnię dwu pasową, dwukierunkową), jako inwestor wykonujący inwestycję niedrogową zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Uczestnik postępowania Z. W. poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r., Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.; zwanej dalej "ustawą"). Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

W niniejszej sprawie planowana inwestycja polega na budowie centrum handlowego w "[...]" przy ulicach "[...]" i "[...]", na wymienionych wyżej działkach.

Stanowi ona zatem określone w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu

o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane.

Z uwagi na powyższe, organ pierwszej instancji, po zasięgnięciu opinii właściwych organów administracji, postanowieniem z dnia "[...]" nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, określając zakres raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie zgodnym z art. 66 ustawy.

W dniu "[...]" inwestor złożył, uzupełniony w dniu "[...]", raport o oddziaływaniu na środowisko spornego przedsięwzięcia wraz z załącznikami.

Wbrew stanowisku skarżącego, prawidłowo i zasadnie organy obu instancji oceniły, że powyższy raport o oddziaływaniu na środowisko spełnia wymogi określone w art. 66

ust. 1, 2 i 6 ustawy i może stanowić podstawę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W szczególności zawarto w nim opis planowanego przedsięwzięcia, w tym przedstawiono wpływ przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, a także opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia

16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Ponadto, przedstawiono analizowane warianty przedsięwzięcia, w tym wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant proponowany przez wnioskodawcę i wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Zauważono, że niepodejmowanie przedsięwzięcia spowoduje pozostawienie przedmiotowego terenu w dotychczasowym stanie. Teren ten jest nieużytkiem i w dalszej perspektywie zostałby on zagospodarowany pod budowę innego obiektu o przeznaczeniu ogólnomiejskim, zgodnie zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wariant proponowany przez wnioskodawcę zakłada realizację inwestycję na warunkach przedstawionych w raporcie, to jest lokalizację dróg dojazdowych w północno - zachodniej i południowo wschodniej części terenu przeznaczonego pod inwestycję, zgodnie z niżej zamieszczonym planem zagospodarowania terenu. Wyjaśniono, że racjonalny wariant alternatywny w stosunku do wariantu proponowanego przez Wnioskodawcę różnił się rozmieszczeniem dróg dojazdowych do Centrum Handlowego. Racjonalny wariant alternatywny zakłada bowiem lokalizację dróg dojazdowych w południowo - zachodniej i zachodniej części terenu przeznaczonego pod inwestycję. Natomiast za wariant najkorzystniejszy dla środowiska został uznany wariant przewidziany do realizacji z uwzględnieniem rozwiązań chroniących środowisko, to znaczy zastosowanie ekranów akustycznych na dachu budynku Centrum Handlowego minimalizujących oddziaływanie na środowisko akustyczne central nawiewno-wywiewnych, dachowych i agregatów wody lodowej oraz nasadzenie zieleni izolacyjnej od strony zabudowy mieszkalnej (funkcja estetyczna). Większe oddalenie dróg dojazdowych Centrum Handlowego od sąsiadującej od zachodu zabudowy mieszkaniowej ograniczy bowiem oddziaływanie na środowisko związane z ruchem pojazdów typu lekkiego

i ciężkiego. Ponadto z porównania w zakresie oddziaływania akustycznego obu wariantów wynika, iż korzystniejszym wariantem w stosunku do najbliższej zabudowy mieszkalnej jest wariant proponowany przez wnioskodawcę. Analizowana w opracowaniu technologia jest nowoczesna i uwzględnia zasady ochrony środowiska naturalnego. Określono też przewidywane oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów i uzasadniono proponowany przez wnioskodawcę wariant; opisano również przewidywane skutki dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia. W punkcie 7. raportu odniesiono się natomiast m.in. do przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska i emisji, w tym na etapie realizacji przedsięwzięcia. Podano, że związku z funkcjonowaniem Centrum Handlowego m.in. zmianie ulegnie sposób użytkowania terenu. W trakcie budowy, spośród zasobów środowiska, wykorzystywane będą kruszywo naturalne (piasek, żwir), kruszywo łamane, kamień, drewno, woda i tym podobne oraz paliwo. Natomiast

w trakcie eksploatacji inwestycji spośród zasobów środowiska wykorzystywana będzie woda (na cele socjalno-bytowe pracowników i osób znajdujących się na terenie Centrum Handlowego oraz na cele małej gastronomii i cele porządkowe). Odnośnie zaś emisji podano, że nie przewiduje się znacznych emisji do powietrza na etapie realizacji przedsięwzięcia. Emisja będzie powstała głównie z prac budowlanych oraz ruchu pojazdów po terenie inwestycji. Będzie to przede wszystkim emisja (niezorganizowana) pyłów oraz substancji powstałych w wyniku spalania paliw w silnikach pojazdów i maszyn pracujących na terenie budowy. Przewiduje się, że emisja ta swoim oddziaływaniem nie będzie ponadnormatywna poza terenem, do którego wnioskujący będzie posiadał tytuł prawny. Emisja hałasu na etapie realizacji związana będzie również z budową przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Zaznaczono, że podczas prowadzenia prac budowlanych mogą wystąpić krótkotrwałe uciążliwości akustyczne, szczególnie dla mieszkańców zabudowań graniczących od zachodu z terenem planowanego przedsięwzięcia. W celu minimalizacji tych uciążliwości Inwestor będzie zobligowany do działań minimalizujących oddziaływanie akustyczne, przede wszystkim nie należy prowadzić prac budowlanych w porze nocy. Podkreślono, że będzie to oddziaływanie bezpośrednie ograniczone do konkretnych prac, które prowadzone będą w określonym przedziale czasowym w ciągu dnia (oddziaływanie krótkoterminowe/ średnioterminowe). Wskazano również, że na etapie realizacji przedsięwzięcia mogą powstać odpady związane z pracami budowlanymi i będą powstawać ścieki bytowe, wytwarzane przez pracowników biorących udział w budowie Centrum Handlowego. Pracownicy firmy budowlanej korzystać będą z przenośnych toalet ustawionych na terenie przewidzianym pod budowę inwestycji, zaś woda będzie dowożona na teren budowy w pojemnikach lub będzie pochodzić z wodociągu miejskiego.

W raporcie stwierdzono również, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto poddano analizie możliwe konflikty społeczne, związane z planowanym przedsięwzięciem i wskazano na konieczność wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego, jako najlepszej metody sprawdzenia wartości dopuszczalnych na terenach objętych ochrona akustyczną.

Autorzy raportu podali również, że przewiduje się prowadzenie ewidencji w zakresie wymaganym do ustalenia opłat za korzystanie ze środowiska, a monitoring

i ewidencjonowanie wielkości emisji powinny odbywać się zgodnie z rozporządzeniem

z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane

o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat (Dz. U. z 2009 r. Nr 97, poz. 816). Zaproponowano ponadto wykonanie analizy porealizacyjnej

w odniesieniu do emisji hałasu do środowiska po uruchomieniu przedmiotowej instalacji. Autorzy raportu zaznaczyli też, że w trakcie sporządzania raportu nie napotkali na trudności wynikających z niedostatków techniki i luk we współczesnej wiedzy. W raporcie zamieszczono też streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych

w raporcie i podano źródła informacji stanowiących podstawę do sporządzenia raportu.

Zauważyć należy, na co prawidłowo zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, że przedłożony w sprawie raport jest wprawdzie dokumentem sporządzonym na zlecenie wnioskodawcy, ale podlegał on ocenie organów administracji prowadzących postępowanie i organów współdziałających (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska

i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego) zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.).

Skarżący nie wykazał na etapie postępowania administracyjnego, że opracowany

w niniejszej sprawie raport jest niezgodny z przepisami prawa, wadliwy lub niewiarygodny. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie zgłaszał on żadnych zastrzeżeń do zgromadzonego materiału dowodowego, natomiast w odwołaniu zarzucił ogólnikowo, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zawiera wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska oraz że brak w nim opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmującego bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska, emisji. Ponadto, zarzucił brak w raporcie analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem i propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy

i eksploatacji lub użytkowania. Jak wyżej wskazano, te obligatoryjne elementy raportu

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawarte zostały w dokumencie przedłożonym przez inwestora.

Nieuzasadnione i bez oparcia w jakimkolwiek materiale dowodowym są również zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia występowania na przedmiotowym terenie siedlisk cennych przyrodniczo, które w ocenie skarżącego stanowiły pojawiające się na tym terenie przed wycinką drzew i krzewów dziki, sarny, wiewiórki i chronione płazy. W raporcie wskazano, że z faunistycznego punktu widzenia obszar planowanej inwestycji jest stosunkowo ubogi gatunkowo. Daleko posunięta sukcesja dawnych zbiorników i zarastanie terenów nawłocią nie służy bioróżnorodności. Gnieździ się tu

11 gatunków ptaków, a na podstawie wcześniejszych obserwacji można spodziewać się gniazdowania jeszcze 10 innych gatunków. Wszystkie te gatunki pospolicie i licznie występują w całym kraju. Podobna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do płazów. Występujące dwa pospolite gatunki nie stanowią o wartości faunistycznej, szczególnie, że nie rozmnażają się na tym terenie Wyjaśnić przy tym skarżącemu należy, że jak wynika z treści raportu, jednodniowe rozpoznanie przyrodnicze ("[...]") dotyczyło wyłącznie roślinności porastającej teren inwestycji i obszary sąsiednie, natomiast obserwacje fauny, w tym ptaków, płazów i bezkręgowców, prowadzone były w "[...]", ponadto autorzy korzystali z danych zbieranych podczas inwentaryzacji płazów "[...]" i posługiwali się danymi z badań ornitologicznych uzyskanych we wcześniejszych latach.

Same gołosłowne zarzuty skarżącego dotyczące sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie są wystarczające do podważenia tego dokumentu, gdyż tylko wykazanie niezgodności z prawem mogłoby skutecznie podważyć prawidłowość opracowanego w sprawie raportu. Dodać należy, że skarżący był zawiadamiany

o wszelkich czynnościach dokonywanych przez organ pierwszej instancji, wobec czego mógł zgłosić wnioski dowodowe, jak wskazane w skardze dokonanie oględzin przedmiotowego terenu, przesłuchanie świadków, czy też mógł zgłosić merytoryczne uwagi odnośnie do przedłożonego przez inwestora raportu, co obligowałoby organy administracji do zweryfikowania zgłaszanych zastrzeżeń w toku postępowania wyjaśniającego. Skarżący jednak nie uczynił tego.

W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu na środowisko został sporządzony prawidłowo

i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, właściwie charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane przepisami ustawy elementy. Organy administracji zasadnie uznały, że zgromadzono wszystkie niezbędne dokumenty niezbędne do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.

Stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko, organ pierwszej instancji uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami, tj. Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Bezspornie też organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy zapewnił społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu przez zamieszczenie informacji o prowadzonym postępowaniu i o możliwości zgłaszania uwag i wniosków w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta w "[...]" i na tablicy ogłoszeń tego Urzędu. W toku tego postępowania tylko właściciele trzech nieruchomości sąsiadujących z terenem przeznaczonym pod sporną inwestycję wnieśli uwagi, do których ustosunkował się organ pierwszej instancji w wydanej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki warunkujące wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W toku postępowania nie naruszono też zasad postępowania administracyjnego, w szczególności reguł prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zasadnie więc w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wydając decyzję

o środowiskowych uwarunkowaniach, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, nie naruszając reguł wynikających z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a.,

a decyzja ta zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wymienione w art. 82 ust. 1

i w art. 85 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy. Prawidłowo zatem Kolegium, uznając, że w sprawie nie zaistniał żaden z przypadków wykluczający wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżący nie podniósł zarzutów, które skutecznie podważałyby prawidłowość tego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.