Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 744/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,  art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32 ust. 1, art. 37
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi S.N. na decyzję nazwaną pismem Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia obowiązków służbowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na rzecz skarżącego S.N. kwotę 480 złotych (czterysta osiemdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w L. na podstawie art. 37 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687) powierzył podkom. S. N. (zwanemu dalej również "skarżącym") – specjaliście Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w L. z dniem [...] lipca 2014 r. pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji KMP w L., z dotychczasowym uposażeniem miesięcznym. Rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Komendant Miejski Policji odwołał skarżącego z tego powierzenia z dniem [...] czerwca 2015 r.

Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w L. na podstawie art. 37 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r. poz. 355; zwanej dalej jako "ustawą o Policji") powierzył skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji KMP w L., z dotychczasowym uposażeniem miesięcznym z dniem [...] września 2015 r.

Rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w L. na podstawie art. 37 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji z dniem [...] grudnia 2015 r. odwołał skarżącego z powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji KMP w L. i jednocześnie z dniem [...] grudnia 2015 r. ponownie powierzył mu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty, tym razem z uwagi na zmianę struktury organizacyjnej Komendy – Referatu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji KMP w L., z dotychczasowym uposażeniem miesięcznym.

Składając raport do Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący podniósł, że ponowne powierzenie mu obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty bez określenie okresu pełnienia tych obowiązków stanowi naruszenie art. 37 ustawy o Policji.

W piśmie z dnia [...] maja 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] przywołał treść art. 45 ust. 3 ustawy o Policji i stwierdził, że przełożony posiada prawo do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, z uwzględnieniem interesu służby, w tym mobilności i skuteczności działania Policji oraz interesu policjanta. Tym samym jest uprawniony do podjęcia suwerennej decyzji w sprawie mianowania policjanta na wyższe stanowisko i jest to decyzja uznaniowa, a jej ramy zakreśla art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w rozpatrywanej sprawie - interes służby). Ponadto jednym z podstawowych warunków wykonywania zadań powierzonych Policji jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa wskazana ustawa oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną. Dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjno-prawny. Dla stosunków służbowych stanowiących podstawę pełnienia służby w tzw. formacjach mundurowych, cechą szczególną i charakterystyczną jest podległość, której charakter i zakres sprawia, że w stosunkach tych nie występuje równorzędność tworzących je podmiotów. Przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonemu, m.in. decyzji o powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku.

Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że na podstawie art. 37 ustawy Policji, policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nie przekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Powierzenie obowiązków na danym stanowisku jest jedynie aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej. Przy powierzaniu obowiązków w grę wchodzi uznanie przez właściwego przełożonego konieczności realizacji zadań ustawowych Policji, przy czym nie ulega zmianie status prawny funkcjonariusza, któremu powierzono obowiązki. Decyzja powierzająca pełnienie obowiązków jest decyzją uznaniową. Służy zapewnieniu realizacji ustawowych zadań służbowych, gdy w danej chwili nie ma możliwości ani przeniesienia na stanowisko odpowiedniego policjanta, ani też nie można nikogo na nie delegować.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. N. zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji naruszenie art. 37 ustawy o Policji oraz art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a.

Skarżący podniósł, że Komendant [...] Policji w udzielonej odpowiedzi powołuje się na art.. 7 k.p.a. wskazując interes społeczny jako tożsamy z interesem służby a całkowicie ignoruje słuszny interes policjanta.

Ponadto w ocenie skarżącego policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy przy czym wskazany okres jest sumą wszystkich okresów powierzania obowiązków w miejscowości. Natomiast skarżącemu już wcześniej powierzano pełnienie obowiązków.

Jak wskazał skarżący powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym jest czasowe zaś o długości okresu powierzenia obowiązków służbowych decydują przełożeni właściwi w sprawach osobowych, po uwzględnieniu istniejących potrzeb służbowych. Stanowisko, na którym powierzane są obowiązki może stać się po zakończeniu okresu powierzenia stanowiskiem docelowym, może poprzedzać mianowanie funkcjonariusza na to stanowisko. Celem powierzenia obowiązków służbowych może być sprowadzenie przydatności funkcjonariusza do wykonywania określonego rodzaju zadań przypisanych do tego konkretnego stanowiska. Ponadto powierzenie obowiązków może także obejmować okres krótszy niż 12 miesięcy: w zależności od potrzeb i oceny przydatności funkcjonariusza na tym stanowisku. Powierzenie obowiązków może ustać bądź z upływem czasu, na który je wyznaczono, bądź przed tym terminem, w sytuacji gdy właściwi przełożeni uznają za niecelowe jego kontynuowanie.

Skarżący podkreślił, że powierzenie obowiązków może odbywać się na równorzędne stanowisko, a przecież takiego stanowiska już nie ma w tym Referacie od reorganizacji. Zdaniem skarżącego występuje zdecydowana dysproporcja pomiędzy czynnościami realizowanymi w postępowaniach o wykroczenia, a w postępowaniach o czyny określone w Kodeksie karnym. W okresie od dnia powierzenia skarżącemu tych obowiązków (już dwa lata) nie dokonał ani jednego przeszukania, eksperymentu procesowego, konfrontacji bezpośredniej, okazania pośredniego ani bezpośredniego, zatrzymania osoby, nie przyjął żadnego zawiadomienia o czynie zabronionym, nie dokonał oględzin miejsca zdarzenia, obsługi zdarzenia na jego miejscu, nie powoływał biegłego, nie uczestniczył w sekcji zwłok .

O dysproporcji pomiędzy pracą w Wydziale Dochodzeniowo Śledczym, a Referatem ds. Wykroczeń świadczą w ocenie skarżącego już same grupy zaszeregowania. W Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym dowodzącym jest naczelnik na 9 grupie zaszeregowania i posiada dwóch zastępców na 9 grupie zaszeregowania. Pracownicy są zaszeregowani na szóstej i niższych grupach. Natomiast w Referacie ds. Wykroczeń dowodzącym jest kierownik na siódmej grupie zaszeregowania, a pozostali policjanci nie są zaszeregowani na grupach wyższych niż piata.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi wyjaśniając, że w art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji nakazano wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska, natomiast nie wypowiedziano się wprost w odniesieniu do rozstrzygania w pozostałych aspektach służby policjanta. Czynność powierzenia pełnienia obowiązków służbowych policjantowi na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy (art. 37 ustawy o Policji), nie jest dokonywana w formie administracyjnej. Powyższe rozstrzygnięcie nie zmienia bowiem statusu policjanta, wynikającego z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe. Decyzje władcze podejmowane przez przełożonych policjanta, jak powierzenie policjantowi obowiązków na innym stanowisku służbowym w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy (art. 37 ustawy o Policji), albo delegowanie policjanta do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę (art. 36 ustawy o Policji) nie zawierają wzmianki o sposobie odwołania, zaś orzecznictwo w tej materii jednoznacznie wskazuje, iż rozstrzygnięcia w takich sprawach są aktami władczymi o charakterze wewnętrznym wynikającym z podległości służbowej policjanta. Brak wskazania w policyjnych przepisach pragmatycznych możliwości odwołania, skutkuje uznaniem, iż mamy do czynienia z władczym rozstrzygnięciem organu, charakterystycznym dla stosunków mundurowych, od którego nie ma odwołania w rozumieniu przepisów k.p.a. Treść art. 37 ustawy o Policji nie zawiera informacji o sposobach odwołania. Stąd też rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. oraz rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. dokonane w oparciu o przepis art. 37 ustawy o Policji stanowią akt władczy o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej policjanta, od którego to aktu nie przysługuje policjantowi odwołanie do organu wyższej instancji.

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 591/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił przedmiotową skargę uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2797/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. NSA stwierdził, że organ w stosunku do skarżącego z uprawnienia określonego w art. 37 ustawy o Policji skorzystał trzykrotnie, powierzając mu każdorazowo pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości. Sąd pierwszej instancji nie ustalił czasokresu trwania przedmiotowego powierzenia dokonanego rozkazami personalnymi z dnia [...] września i z dnia [...] grudnia 2015 r. W konsekwencji nie wyjaśnił, jak długo od dnia [...] września 2015 r. trwał okres powierzenia wyżej wymienionemu policjantowi obowiązków służbowych na innym stanowisku. W związku z powyższym nie rozważył, czy na skutek działań organu faktycznie nie nastąpiło przeniesienie skarżącego na inne stanowisko w tej samej jednostce organizacyjnej, stanowiące decyzję administracyjną, od której policjantowi przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego (art. 32 ustawy o Policji).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przed wyjaśnieniem powodów uwzględnienia niniejszej skargi w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że w ocenie Sądu będące jej przedmiotem pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2016 r. stanowi decyzję administracyjną. Za taką oceną pisma przemawia utrwalony pogląd judykatury, iż to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, wskazanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcia w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż wówczas spełnia ono podstawowe, niezbędne warunki decyzji wymienione w art. 104 § 1 k.p.a. (por. wyrok z 22 września 1981 r. sygn. akt SA 791/81, publ: ONSA 1981 Nr 2 poz. 91 oraz wyrok z 8 lutego 1983 r. sygn. akt SA/Wr 559/82, publ: ONSA 1983 Nr 1 poz. 3, postanowienie NSA z 21 marca 2002 r. sygn. akt II SA 2213/01 LEX nr 157973; wyrok NSA z 15 marca 2001 r. sygn. akt V SA 2938/99 LEX nr 51259, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2028/11 LEX nr 1145082).

W ocenie Sądu pismo będące przedmiotem niniejszej skargi spełnia wszystkie te wymogi. Wskazano w nim bowiem zarówno adresata, organ od którego pochodzi, oraz podpis uprawnionego pracownika. Treść pisma pozwala również przyjąć, że stanowi ono rozstrzygnięcie w sprawie, bowiem Komendant Wojewódzki Policji podzielił stanowisko Komendanta Miejskiego Policji zawarte w rozkazie personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. W piśmie tym wskazano również przepisy prawa stanowiące podstawę zajętego stanowiska. Wszystkie te okoliczności pozwalają przyjąć, że pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2016 r. stanowi decyzję administracyjną.

Zgodnie z zaleceniami wynikającymi z postanowienia NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2797/16 Sąd zobowiązany był do ustalenia, czy zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygniecie miało charakter powierzenia pełnienia obowiązków służbowych czy też stanowiło ono decyzję o przeniesieniu skarżącego na inne stanowisko służbowe.

W myśl art. 37 ustawy o Policji, policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że rozkaz personalny o czasowym powierzeniu pełnienia obowiązków na innym stanowisku w tej samej miejscowości, wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., od której przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji (por. np. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SAB 251/00 - LEX nr 55004 oraz wyroki WSA: w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 71/08; w Szczecinie z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 53/11; w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 583/12; w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 841/12; w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2315/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to oparte zostało o treść art. 32 ust 1 i 2 ustawy o Policji, w którym w sposób wyraźny wskazano rodzaje rozstrzygnięć od których policjantowi przysługują środki zaskarżenia. Art. 32 ust. 1 i 2 ustawodawca nakazał wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska. Natomiast w odniesieniu do pozostałych aspektów służby rozstrzyganych przez właściwych przełożonych funkcjonariusza, w tym uregulowanej w art. 37 ustawy o Policji - instytucji czasowego powierzenia pełnienia obowiązków na innym stanowisku, nie przewidziano możliwości odwołania do organu wyższej instancji. Unormowanie to znajduje potwierdzenie w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644). W § 19 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Natomiast w § 19 ust. 2 rozporządzenia, że do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie pomimo powołania w podstawie prawnej organu I instancji przepisu art. 37 ustawy o Policji Sąd uznał, że rozkaz personalny w swojej istocie dotyczył przeniesienia na inne stanowisko. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia między innym fakt, że organ trzykrotnie, w następujących po siebie okresach czasu powierzał skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości. Rozkazami personalnymi z dnia [...] czerwca 2014 r., [...] września 2015 r. oraz [...] grudnia 2015 r. organ powierzał skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty Komendy – Referatu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji KMP w L.. Łączny okres pełnienia przez skarżącego obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty przekracza okres 12 miesięcy, o których mowa art. 37 ustawy o Policji. Okoliczności te wskazują, że rozstrzygnięcia organów Policji przyjęły postać decyzji administracyjnej o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe. Dodatkowo za przyjęciem takiego stanowiska przemawia fakt, iż w przypadku decyzji o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe ustawodawca zaznaczył, że przeniesienie takie może mieć miejsce na czas nieprzekraczający 12 miesięcy, gdy tymczasem w rozkazie personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. okresu takiego nie wskazano. O ile więc powierzenie policjantowi na warunkach określonych w art. 37 ustawy o Policji obowiązków na danym stanowisku, jest jedynie aktem władczym o charakterze wewnętrznym, z zakresu sfery dyspozycyjności policjanta wobec jego władzy służbowej, to należy mieć na uwadze, że może mieć ono tylko i wyłącznie charakter czasowy. Zdaniem Sądu okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że takiego charakteru nie miał rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2015 r. Istota rozstrzygnięcia organów Policji miała charakter trwały, wobec czego nie sposób przyjąć, aby ich podstawę stanowił art . 37 ustawy o Policji.

Przyjęcie stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę przez Komendanta Wojewódzkiego Policji prowadziłoby do wypaczenia istoty regulacji zawartej w art. 37 ustawy o Policji. Skoro z woli ustawodawcy organ Policji może skorzystać z omawianej instytucji i powierzyć funkcjonariuszowi Policji pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisko na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, to w ocenie Sądu nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ Policji z omawianej instytucji korzysta kilkukrotnie w stosunku do tego samego funkcjonariusza w następujących po sobie odstępach czasu. Takie działanie organu zakwalifikowane musi zostać jako przeniesienie na inne stanowisko, tj. decyzja o której mowa w art. 32 ustawy o Policji.

Niewątpliwie decyzje wydawane na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji mają charakter uznaniowy. Ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes obywatela (w tym przypadku policjanta). Kontrola sądowa takiej decyzji jest ograniczona jedynie do ustalenia, czy podjęta decyzja nie nosi cech dowolności i czy została wyczerpująco uzasadniona. (zob. wyrok NSA z dnia [...] września 2009 r., sygn. akt I OSK [...], LEX nr 595524).

Uzasadnienie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji poddanej kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu nie pozwala przyjąć, ażeby Komendant Wojewódzki Policji rozważył, czy za przeniesieniem skarżącego na inne stanowisko przemawiał interes służbowy Policji oraz interes funkcjonariusza. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia sprowadza się bowiem do wskazania, że przełożony skarżącego jest uprawniony do podjęcia suwerennej decyzji w sprawie pełnionych przez niego obowiązków, a decyzja miała charakter uznaniowy i służy zapewnieniu realizacji ustawowych zadań służbowych. W ocenie Sądu sposób sporządzenia uzasadnienia decyzji nie spełnia wymagań określonych art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia przewidywał, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Treść uzasadnienia rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji nie wskazuje na ponowne rozpatrzenie sprawy i nie uzasadnia w żadnym razie podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, co prowadzi do stwierdzenia, że jest ono dowolne i wymyka się spod oceny Sądu.

W kontekście podjętego rozstrzygnięcia podkreślenie wymaga, że Sąd nie kwestionuje prawa Komendanta Wojewódzkiego Policji do kształtowania struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji. Niemniej jednak w przypadku przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne w tym zakresie, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Policji, oraz że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury organizacyjnej oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć.

Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 270) orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 ww. ustawy uwzględniając wynagrodzenie reprezentującego skarżącą adwokata – ustalone na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). W ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o zasądzenie trzykrotności tej sumy. Zasądzona kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu po wzięciu pod uwagę niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz przyczynienia się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia.

Prowadząc ponownie postępowanie Komendant Wojewódzki Policji powinien wziąć pod uwagę rozważania zawarte w treści niniejszego uzasadnienia, w szczególności co do charakteru rozstrzygnięć wydawanych w stosunku do skarżącego przez Komendanta Miejskiego Policji. Decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy powinna odpowiadać wskazanym powyżej wymaganiom, przede wszystkim organ powinien wyjaśnić czy za podjęciem takiego rozstrzygnięcia przemawia interes służbowy Policji oraz interes funkcjonariusza. Ponadto organ powinien zbadać czy odwołanie w rozpoznawanej sprawie zostało złożone w ustawowym terminie. W przypadku uznania, że skarżący ustawowego terminu nie dotrzymał, z uwagi na brak stosownego pouczenia w rozkazie personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r., organ powinien rozważyć pouczenie skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.