Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 816/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 214/21 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 grudnia 2020 r. nr SKO.4132.1717.596.2020.ZR w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 214/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z 15 grudnia 2020 r., nr SKO.4132.1717.596.2020.ZR w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z 28 października 2020 r., SRR.5503.770.4.2014/WP, Prezydent Miasta P. (dalej: Prezydent) uznał za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne wypłacone B. B. (dalej: Skarżąca) w okresie od listopada do grudnia 2017 r., przyznane decyzją Prezydenta z 21 maja 2013 r., nr 468/2013/SO, ŚR.81821.965b.2004 oraz nakazał zwrot kwoty 2.812,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent wyjaśnił, że wskazane świadczenie przysługiwało Skarżącej w kwocie 520 zł miesięcznie w okresie od 1 maja 2013 r. do 31 maja 2018 r. z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem. Decyzja z 21 maja 2013 r. była kilkukrotnie zmieniana w zakresie podwyższenia kwoty przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego. Finalnie wsparcie w całości zrealizowano zgodnie z harmonogramem wypłat. Prezydent zaznaczył następnie, że – jak później ustalono – w trakcie okresu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca wystąpiła o ustalenie prawa do emerytury i prawo takie uzyskała w drodze decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 28 listopada 2017 r. Skarżąca nie powiadomiła Prezydenta o fakcie złożenia wniosku o ustalenie prawa do emerytury ani o wydaniu decyzji o jej przyznaniu. Prezydent podkreślił, że tymczasem o obowiązku powiadomienia organu w przypadku ustalenia prawa do emerytury Skarżąca była pouczona w decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że Skarżącej nie powinno przysługiwać świadczenie od kiedy ma ustalone prawo do emerytury.

Na skutek odwołania Skarżącej - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile (dalej: Kolegium) decyzją z 15 grudnia 2020 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta.

Zdaniem Kolegium, Skarżąca w okresie objętym decyzją przyznającą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, to jest od 1 listopada 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., pobierała świadczenie mając jednocześnie ustalone prawo do emerytury. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że strona została pouczona o braku prawa do pobierania świadczenia w sytuacji nabycia prawa do emerytury. Pouczenie to zostało zawarte zarówno w treści wniosku, który Skarżąca złożyła w 2013 r., jak i w treści decyzji Prezydenta z 21 maja 2013 r. Natomiast w odniesieniu do zarzutu konieczności wydania dwóch decyzji – najpierw dotyczącej nienależnie pobranych świadczeń, a następnie o obowiązku ich zwrotu – Kolegium wyjaśniło, że takie rozwiązania stosowano w ramach poprzednio obowiązującego stanu prawnego. Aktualnie, w art. 30 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 111 ze zm., dalej: "u.ś.r."), ustawodawca stanowi wprost o decyzji o "ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń", co przesądza, że w ramach jednej decyzji należy zawrzeć rozstrzygnięcia dotyczące tych dwóch kwestii. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta była zgodna z prawem.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji) wniosła Skarżąca.

Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 214/21 – Sąd I instancji oddalił wniesioną skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy organy wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy Skarżącej dotyczącej nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem w okresie od listopada do grudnia 2017 r., a tym samym czy słusznie orzeczono o zwrocie tego świadczenia.

W ocenie Sąd I instancji, w niniejszej sprawie, gdy mowa jest o okresie pobierania emerytury w przeszłości – świadczenie pielęgnacyjne za ten sam okres obiektywnie, bez najmniejszych wątpliwości, nie powinno Skarżącej przysługiwać. Skarżąca została prawidłowo pouczona o tym, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Odbiór treści pouczenia Skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym w 20 maja 2013 r. na oświadczeniu służącym ustaleniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (zob. k. 1 verte akt administracyjnych). Pouczenie o tożsamej treści zostało zawarte również w decyzji Prezydenta z 21 maja 2013 r.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu I instancji, uznać należy, że zaistniały materialnoprawne przesłanki do wydania decyzji w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w ocenie Sądu I instancji, organy prowadząc postępowanie nie naruszyły wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli, zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz dyrektywy wynikającej z art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji, organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a następnie dokonały analizy i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo.

Natomiast Sąd I instancji uznał, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 10 k.p.a., które to naruszenie pozostało jednak bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Skarżąca bowiem podnosiła, że nie zapoznała się z aktami sprawy, jednak – jak słusznie wskazały organy – zebrany materiał dowodowy (w tym jego najistotniejsze elementy, które przesądziły o treści rozstrzygnięcia, jak decyzja o ustaleniu prawa do emerytury), pochodzi od Skarżącej, ponieważ został przez nią dołączony do akt sprawy. Zatem w materiale dowodowym nie znalazły się dokumenty, które nie pochodziły od strony (tym samym, o których Skarżąca nie miałaby wiedzy), a które byłyby kluczowe dla treści rozstrzygnięcia. Ponadto Skarżąca miała możliwość kompleksowo wypowiedzieć się w odwołaniu od decyzji Prezydenta, gdy znała w pełni już przyczyny uznania wobec niej świadczenia pielęgnacyjnego za nienależne. Mimo to w odwołaniu nie wskazała, aby ograniczenia w czynnym udziale w postępowaniu – które jak twierdzi zaistniały na etapie pierwszej instancji administracyjnej – uniemożliwiły jej przedstawienie określonych dowodów, odniesienie się do dowodów istniejących, bądź wywiedzenie istotnych zarzutów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. przez uznanie, że przepis ten stanowi podstawę do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego pobranego bez podstawy prawnej;

2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez błędne ustalenie co do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego przez Skarżącą, a zwłaszcza czy Skarżąca działała ze świadomością bezprawnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego.

Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną (środek odwoławczy) stwierdzić należy, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2023 r., sygn. akt I GSK 1565/19, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA").

W zarzutach objętych punktem 2 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, podkreślając, że nie miała wiedzy o przesłankach, które w sposób negatywny warunkują pobieranie przyznanych jej świadczeń.

Zarzut ten jest niezasadny.

Świadczenie pielęgnacyjne przyznane zostało Skarżącej decyzją z 21 maja 2013 r. W treści decyzji, która doręczona została Skarżącej 27 maja 2013 r. wskazane zostało wprost, że w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoba je pobierająca jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenie. W pouczeniu wskazano również, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę na ustalone prawo do emerytury, renty, renty socjalnej, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. W pouczeniu wskazano, że nienależnie pobrane świadczenia rodzinne podlegają zwrotowi. Wyjaśniono również, że w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoba je pobierająca jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenie.

Oznacza to, że Skarżąca została pouczona o okolicznościach uniemożliwiających pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego w dokumencie, którego egzemplarz został jej doręczony i pozostawał w jej dyspozycji. Pouczenie dotyczyło przyznanego Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. W pouczeniu wskazano również na konieczność informowania organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia oraz wyjaśniono, że konsekwencją pobrania nienależnego świadczenia jest obowiązek jego zwrotu.

Zatem wywody skargi kasacyjnej dotyczące wypełnienia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego przez pracownika socjalnego jak również argumentacja dotycząca niespełnienie warunków prawidłowego pouczenia o ile zawarte jest ono w treści formularza, który został jedynie przedstawiony stronie do wglądu przez organ i nie został jej przekazany nie mogą znaleźć zastosowania w stanie faktycznym sprawy.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła również argumentację dotyczącą naruszenia przez organy art. 9 k.p.a., którego upatrywała w zaniechaniu prawidłowego - w jej ocenie - pouczenia o prawnym znaczeniu określonych faktów. Wobec treści pouczenia zawartego w decyzji z 21 maja 2013 r. zarzut ten uznać należy za niezasadny.

Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że ani organy ani Sąd pierwszej instancji nie wskazywali by Skarżąca zataiła okoliczności istotne dla przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w dacie wydawania decyzji z 21 maja 2013 r. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów, zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji było ustalenie, że decyzją z 28 listopada 2017 r. przyznano Skarżącej emeryturę od dnia 1 listopada 2017 r. to jest od miesiąca w którym zgłoszono wniosek. W uzasadnieniu decyzji tej wskazano, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych zawiesza emeryturę z FUS z uwagi na zbieg prawa do więcej niż jednego świadczenia, gdyż może być wypłacone tylko jedno świadczenie – wyższe lub wybrane prze Skarżącą. W związku z powyższym ZUS ustalił, że jako świadczenie korzystniejsze wypłacana będzie renta rodzinna wraz z okresową emeryturą kapitałową.

Drugą decyzją z 28 listopada 2017 r. ZUS ustalił Skarżącej wysokość emerytury kapitałowej. W kolejnej decyzji z tej samej daty ZUS wyjaśnił, że po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej z 2 listopada 2017 r. wypłaca wraz z rentą rodziną okresową emeryturę kapitałową od dnia 1 listopada 2017 r. Podstawą do takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że emerytura z FUS jest świadczeniem niższym niż przysługująca renta rodzinna.

Z treści powyższych decyzji wynika, że Skarżącej od 1 listopada 2017 r. miała ustalone prawo do emerytury, przy czym z uwagi na fakt, że renta rodzinna wypłacona w zbiegu z emeryturą kapitałową stanowiła świadczenie wyższe, Skarżącej wypłacano to świadczenie.

Sąd kasacyjny zwraca w tym miejscu uwagę, że w uzasadnieniu decyzji z 21 maja 2013 r. Prezydent wskazał, że pobieranie Skarżącą renty rodzinnej nie stanowi podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ renta rodzinna nie została przyznana w sytuacji zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego. Sytuacja ta zmieniła się z chwilą wydania decyzji z 28 listopada 2017 r. – Skarżącej ustalono prawo do emerytury i jednocześnie uznano, że wypłacana będzie renta rodzinna w zbiegu z innym świadczeniem emerytalno-rentowym. Skarżąca pomimo treści pouczenia zawartego w uzasadnieniu decyzji z 21 maja 2013 r. nie poinformowała organu o przyznaniu jej emerytury i wypłacie renty rodzinnej wraz z emeryturą kapitałową.

Skarżąca zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. uzasadniała również błędnym ustaleniem, co do pobierania przez nią świadczenia pielęgnacyjnego.

Odnoszą się do tego zarzutu Sąd kasacyjny wyjaśnia, że jak wynika z akt sprawy, wypłata świadczenia pielęgnacyjnego została wstrzymana Skarżącej od stycznia 2019 r. (postanowienie Prezydenta z 21 lutego 2019 r.). Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że ani na etapie postępowania administracyjnego ani na etapie postępowania przed Sądem I instancji Skarżąca nie kwestionowała, że w okresie od listopada 2017 r. do grudnia 2017 r. świadczenie pielęgnacyjne zostało jej wypłacone.

Odnosząc się do argumentów Skarżącej dotyczących zaniechania ustalenia, czy była jej wypłacana renta rodzinna w zbiegu z innym świadczeniem Sąd kasacyjny wskazuje, że okoliczność ta wynika wprost z przywołanych wyżej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 28 listopada 2017 r.

W konsekwencji zarzuty naruszenia przepisów postępowania objęte punktem 1 petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadne.

Sąd kasacyjny wskazuje, że w końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji, że oddalając skargę utrzymał w mocy decyzje organów samorządowych obu instancji naruszających art. 107 § 3 k.p.a. Zarzut ten jest oczywiście niezasadny, decyzje organów obu instancji zawierają elementy wskazane w przywołanym przez Skarżącą przepisie. Organy w uzasadnieniu decyzji wskazały podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, którą było ujawnienie przysługiwania Skarżącej prawa do emerytury oraz wyjaśniły z jakich przyczyn uznały, że Skarżąca pouczona została o tym, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone osobie mającej ustalone prawo do emerytury jest świadczeniem nienależnie pobranym przywołując stosowne przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego to jest art. 30 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Skarżąca wskazywała, że w przypadku orzeczenia obowiązku zwrotu świadczenia nienależnie pobranego na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. konieczne jest uprzednie ustalenie, czy w rzeczywistości doszło do wypłaty świadczenia. Skarżąca podkreślała również, że dla możliwości uznania, że świadczenie zostało nienależnie pobrane konieczne jest ustalenie stanu świadomości strony.

Sposób sformułowania uzasadnienia wskazuje, że Skarżąca podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Tak uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego jest oczywiście niezasadny. Nie jest bowiem możliwe kwestionowanie ustaleń faktycznych poprzez podnoszenie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że w niniejszej sprawie podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności dotyczących pouczenia Skarżącej, a zatem jej wiedzy co do sytuacji, w których świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje oraz konieczności poinformowania o nich organu, uznane zostały za niezasadne.

W petitum skargi kasacyjnej Skarżąca wskazywała, że naruszenie art. 30 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. polegało na uznaniu, że przepis ten stanowi podstawę do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego pobranego bez podstawy prawnej.

Odnosząc się do tego argumentu wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. zgodnie z którym za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Wyjaśnił również, że jedną z okoliczności, o których mowa w przywołanym przepisie jest posiadanie prawa do emerytury (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.). Stanowisko to Sąd kasacyjny w pełni podziela. Wyjaśnia również, że Skarżąca nie przedstawiła w skardze kasacyjnej żadnych argumentów przemawiających za przedstawioną przez nią w petitum skargi kasacyjnej tezą. Skarżąca nie wyjaśniła dlaczego uważa, że przywołane przez nią przepisy nie mogą stanowić podstawy do zwrotu świadczenia wypłaconego – jak wyjaśnił Sąd pierwszej instancji – pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustalenie prawa do nich.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.