Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 189/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 1  pkt 1 i 3 oraz  par. 1  lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi F. C. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz F. C. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 lipca 2020 r. F. C. (1) wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku [...] z dnia 21 stycznia 2016 r. o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania gruntu położonego w [...], stanowiącego działki ewidencyjne [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] w trybie art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014 r. Poz. 40 ze zm.).

Skarżący Prezydentowi [...] zarzucił naruszenie: przepisu art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. polegające na braku podejmowania działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku [...] w [...] - Okręg [...] w [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania gruntu położonego w [...], stanowiącego ww. działki ewidencyjne i wniósł o wyznaczenie Prezydentowi [...] miesięcznego terminu do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek o [...] w [...] - Okręg [...] w [...], przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł oraz o zasądzanie kosztów postępowania.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 21 stycznia 2016 r. [...] wniósł do Prezydenta [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego położonego w [...], stanowiącego działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] w trybie art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Nieruchomość objęta wnioskiem wchodzi w skład dawnej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...][...] ozn. nr hip. "[...] A Nr [...] Nr rej. hip. [...]".

F. C. (1) jest następcą prawnym F. C. (2) - współwłaścicielki dawnej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...][...], objętej dawną księgą wieczystą KW [...], znajdującej się w granicach obecnej księgi wieczystej KW [...], utworzonej z nieruchomości pochodzących z księgi hipotecznej "[...] A Nr [...] rej Hip [...]".

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił ustanowienia na rzecz F. C., J. Z., I. Z., A. Z., M. F., F. N. prawa użytkowania wieczystego do gruntu dawnej nieruchomości [...] "[...] A nr [...]" położonego przy ul. [...] odpowiadającego obecnym działkom ewidencyjnym z obrębu [...], opisanym w księdze [...]: nr [...] pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2 pochodzącym z dawnych parcel nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nieruchomości warszawskiej "[...] A nr [...][...]" oraz działka ewidencyjnej nr w części stanowiącej dawne parcele [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nieruchomości [...] "[...] A nr [...][...]".

Prezydent [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. odmówił uzupełnienia decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] zawiesiło do czasu ostatecznego zakończenia postępowania z wniosku [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania gruntu położonego w [...] stanowiącego działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] w trybie art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014 r. Poz. 40 ze zm.) postępowanie: w sprawie wszczętej odwołaniem M. L. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] oraz w sprawie wszczętej zażaleniem F. C. na postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.

W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazano, iż postępowanie z wniosku [...] z dnia 21 stycznia 2016 r. ma charakter prejudycjalny w stosunku do postępowania w przedmiocie ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości w trybie art. 7 dekretu warszawskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt SA/Wa 116/18 oddalił skargę na ww. postanowienie.

W dniu 16 stycznia 2020 r. i w dniu 18 czerwca 2020 r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponaglenia na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 stycznia 2016 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] nie znalazło podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności z powodu braku interesu prawnego skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego, ewentualnie o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej bez wyczerpania środków zaskarżenia, co wynika z faktu wniesienia skargi przed rozpoznaniem ponaglenia przez organ wyższej instancji.

Organ podniósł, że skarżący nie posiada interesu prawnego w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, ponieważ nie jest właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym działek objętych wnioskiem, ani też nie posiada żadnego innego prawa, z którego mógłby wywodzić swój interes prawny.

Ponadto podniesiono, że zarzut bezczynności jest nieuzasadniony z uwagi na to, że organ podjął szereg czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Przede wszystkim wnioskodawca rozszerzał wniosek i organ nie jest w stanie dokładnie ustalić przedmiotu postępowania bez dokładnego załącznika mapowego. Ponadto pomimo wezwań wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku, przede wszystkim w zakresie umocowania do reprezentowania [...]. Podniesiono również, że niniejsze postępowanie ma złożony i wielowątkowy charakter, wymagający podjęcia szeregu czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 149 § p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Skarga jest uzasadniona, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie.

Niezasadny jest zarzut podniesiony w odpowiedzi na skargę, a dotyczący braku wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych skarżący dwukrotnie występował z ponagleniem, które zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r.

Odnosząc się do zarzutu, że skarżący nie posiada legitymacji w niniejszym postępowaniu, należy stwierdzić, że Sąd tego stanowiska Prezydenta [...], ani Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie podziela.

Pojęcie strony zostało zdefiniowane w art. 28 k.p.a. Stosownie do tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić postawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu.

W wyroku z dnia 22 lutego 1984 r. I SA 1748/83 (publik. E. Smoktunowicz, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kodeks postępowania administracyjnego - Warszawa 1994, s. 109) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby". Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem.

Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny w takim ujęciu dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2005 roku, II GSK 52/05, LEX nr 166076 ).

Skarżący jako podstawę materialnoprawną swojego interesu prawnego wskazał art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

W prawomocnym wyroku z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 116/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że roszczenie zgłoszone przez stowarzyszenie ogrodowe prowadzące rodzinny ogród działkowy ma w niniejszej sprawie charakter wyprzedzający względem roszczenia zgłoszonego w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Kwestia ta stanowi zagadnienie prawne o charakterze otwartym (sprawa z wniosku [...] jest w toku...), a wynik tej sprawy ma wpływ na rozstrzygnięcie wniosku dekretowego poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Gdyby się bowiem okazało, że [...] uzyska ostateczną decyzję stwierdzającą nabycie prawa użytkowania spornego gruntu (czego w niniejszej sprawie ani organ II instancji, ani Sąd nie mógł oceniać), to fakt ten będzie miał bezpośredni wpływ na możliwość wydania decyzji przyznającej skarżącym prawo użytkowania wieczystego do spornego gruntu w trybie art. 7 ust. 2 dekretu. Stan prawny gruntu (obciążenie go wcześniej prawem użytkowania) stałby w takim przypadku na przeszkodzie w uwzględnieniu wniosku dekretowego. Co do zasady, ostateczna decyzja administracyjna stwierdzająca nabycie prawa użytkowania w trybie art. 76 ust. 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych ma charakter deklaratoryjny i stanowi dowód nabycia tego prawa z dniem 19 stycznia 2014 r. Istotne jest też to, że spełnienie jednego z warunków zawartych w art. 76 ust. 1 pkt 1-4 powołanej ustawy (stwierdzone w decyzji, o której mowa w przepisie art. 76 ust. 2 tej ustawy) skutkuje brakiem możliwości wydania decyzji o likwidacji rodzinnego ogrodu działkowego (art. 76 ust. 1 omawianej ustawy). Natomiast ostateczna decyzja uwzględniająca wniosek dekretowy ma charakter konstytutywny, sama w sobie nie stanowi dowodu nabycia prawa użytkowania wieczystego, a co najwyżej dowód istnienia po stronie uprawnionego maksymalnie ukształtowanej ekspektatywy nabycia prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 7 ust. 2 powołanego wyżej dekretu.

W świetle powyższego nie może ulegać wątpliwości, że skarżący posiada w niniejszym postępowaniu interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przede wszystkim posiada legitymację do złożenia skargi na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 stycznia 2016 r. z uwagi na to, że postępowanie prowadzone w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. zostało zawieszone do czasu rozpatrzenia wniosku z [...], a od wyniku tej sprawy zależy rozstrzygnięcie wniosku dekretowego.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy, ani fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Te okoliczności będą miały znaczenie dopiero przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.

Konieczność wydania orzeczenia, na podstawie powołanych przepisów, obliguje sąd administracyjny, aby ten, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, ocenił, czy organ administracji, załatwiając sprawę, podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały w niej przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...], a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. - tj. zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem to, że organ nie rozpoznał wniosku z 21 stycznia 2016 r. o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania przedmiotowego gruntu i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, a więc pozostaje w zwłoce w jej rozpoznaniu. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu powyższego wniosku należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem czteromiesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Sąd wyznaczając wskazany termin miał na względzie realną możliwość zakończenia postępowania. Okres ten w ocenie Sądu jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w spawie i nie spowoduje uszczerbku dla gwarancji procesowych stron, biorących w nim udział.

Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszej sprawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przedmiotowej sprawie wniosek nie został rozpoznany od ponad 5 lat. Uwzględniając zatem złożoność materii prawnej i faktycznej, koniecznej do zweryfikowania i oceny w toku postępowania, wskazać należy, że jak wynika z nadesłanych akt sprawy, organ nie załatwił sprawy. Nierozpoznanie zaś przez organ wniosku w terminie określonym w k.p.a., a także sposób działania organu w sprawie, niewątpliwie godzi w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadę zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Przy czym o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. To na organie ciąży bowiem obowiązek, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, takiej organizacji czynności podejmowanych w sprawie, aby postępowanie przebiegało szybko i sprawnie. A contrario - nie stanowi działania zgodnego z prawem postępowanie organu, niezmierzające bezpośrednio do jak najszybszego załatwienia sprawy.

Powyższe powoduje, że naruszenie wskazanych uprzednio przepisów postępowania uznać należy za mający charakter rażący.

Art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że uwzględniając skargę na bezczynność, sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Funkcją powyższego przepisu jest niewątpliwie zwalczanie bezczynności i przewlekłości organu w załatwieniu sprawy, lecz nie jest to funkcja jedyna. Przepis ten ponadto ma kompensować, doznaną przez stronę postępowania krzywdę z powodu bezczynności i przewlekłości organu. Strona skarżąca uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej na podstawie omawianego przepisu powinna nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Nie wystarczy ogólnie powołać się na samą okoliczność przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana argumentacją strony skarżącej. Omawiany przepis stwarza jedynie możliwość przyznania od organu sumy pieniężnej, co wymaga do jego uwzględnienia, wykazania przez stronę występującą z wnioskiem, istnienia przyczyn przyznania takiej sumy z uwzględnieniem nie tylko faktu powstałej zwłoki w orzekaniu, ale też istnienia i rozmiaru powstałej skutkiem tego krzywdy (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt I OSK 451/17, wyrok NSA z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt I OSK 292/17, wyrok NSA z dnia 10 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 268/17, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1685/17, wyrok NSA z dnia 9 września 2017 r. sygn. akt I OSK 798/17).

W przedmiotowej sprawie zawarto w skardze żądanie przyznania sumy pieniężnej, jednak jej uzasadnienie wskazuje jedynie na okoliczność niezałatwienia przez organ sprawy w ustawowym terminie. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji uzasadniającej zrekompensowanie jej poniesionej krzywdy, w tym nie wykazała jej istnienia i rozmiaru, przez co brak było podstaw do uwzględnienia jej wniosku. W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw do przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej i w tej części skargę oddalił.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji, na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 jak w punkcie 3 sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy.