Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 694/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 21
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z [...] lipca 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o.

z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca lub "Spółka"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta G. (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") z [...] lutego 2018 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało między innymi art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800; dalej: "Op"), art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.; dalej: "upol"), a także art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.; dalej także jako "upgik").

2. Stan faktyczny i przebieg postępowania podatkowego.

Decyzją z [...] lutego 2018 r. Burmistrz określił Spółce zobowiązanie w podatku

od nieruchomości za 2017 r. przyjmując, że w posiadaniu przedsiębiorcy znajdują się trzy budynki, budowle i grunty. Stwierdził, że dwa z nich, jako budynki mieszkalne, nie podlegają opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odniesieniu do trzeciego z budynków, sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako pozostały budynek niemieszkalny, tj. garaż jednopoziomowy, Burmistrz stwierdził, że budynek ten podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy

i związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Określił zatem skarżącej wysokość podatku od nieruchomości ([...]zł) i przedstawił stosowne wyliczenia w tym zakresie dokonane z uwzględnieniem aktualnych danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, tj. po zmianach dokonanych w latach 2015 - 2017 przez Starostę G., a także na podstawie dokumentów przedstawionych przez Spółkę.

2.1. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i ustalenie należnego zobowiązania podatkowego według stawek przyjętych dla budynków niezwiązanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej co do wszystkich przedmiotów stanowiących podstawę opodatkowania, pełnomocnik Spółki postawił zarzuty naruszenia przepisów: art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art 5 ust. 2 pkt 2 lit. a, b i e upol oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 173 § 1 i art. 191 Op poprzez przyjęcie, że posiadane przez skarżącą budynki są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu według wyższych stawek przeznaczonych dla tych budynków, gdy są to "budynki pozostałe" i nie są wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ I instancji bezzasadnie pominął wydając zaskarżoną decyzję wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15.

2.2. Kolegium utrzymując w mocy decyzję Burmistrza przedstawiło przebieg postępowania w sprawie oraz zakreśliło jej ramy prawne. Wskazało, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 3 upol zasadą jest, że opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają wszystkie budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy, niezależnie od tego czy działalność gospodarcza jest w nich faktycznie wykonywana. Wyjątek od tej zasady dotyczy tylko budynków mieszkalnych znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy i dotyczy sytuacji, gdy budynki te lub ich części nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią przy tym, zgodnie z art. 21 ustawy

z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.; dalej także jako: "upgik") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy Kolegium wskazało,

że z ustaleń organu I instancji wynika, iż Spółka posiada trzy odrębne budynki (przedmioty opodatkowania). Zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków dwa

z nich stanowią budynki mieszkalne, zaś trzeci budynek stanowi, w świetle definicji ustawowej budynku, odrębny od pozostałych 2 budynków przedmiot opodatkowania

i w ocenie Kolegium nie dzieli losu pozostałych budynków mieszkalnych. SKO dodało, że w sprawie dokonano oględziny na nieruchomości. W konsekwencji, fakt posiadania budynku niemieszkalnego (garażu) przez Spółkę skutkuje związaniem go z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji opodatkowaniem według wyższych stawek.

Tym samym zarzuty odwołania Kolegium uznało za chybione W szczególności co do tego, że budynki mieszkalne na spornej działce zostały zbudowane wyłącznie celem realizacji potrzeb życiowych rodziny prezesa zarządu spółki, gdyż nieruchomość nie stanowi składnika majątku prezesa zarządu jako osoby fizycznej. Nieruchomość będącą własnością Spółki została w całości ujęta w jej księgach rachunkowych. Głównym przedmiotem działalności skarżącej jest obrót nieruchomościami. Sporna nieruchomość stanowi kompleks budynków wraz z urządzeniami o charakterze rekreacyjnym i może być niewątpliwie przedmiotem działalności gospodarczej Spółki.

Okoliczność, że działka znajduje się w pewnej odległości od W. (siedziby Spółki) nie ma w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia. Zdaniem Kolegium, nie można bowiem uznać, że przedmiotem działalności Spółki może być tylko i wyłącznie obrót nieruchomościami zlokalizowanymi np. na terenie W.. Twierdzeniom pełnomocnika skarżącej przeczy także Spółka w wyjaśnieniach załączonych do korekty deklaracji na podatek od nieruchomości, w których wskazała, że kompleks trzech budynków został wystawiony przez nią na sprzedaż.

SKO uznało za "całkowicie bezzasadny" zarzut pominięcia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15. Przedmiotowy wyrok dotyczył bowiem zupełnie innej kwestii niż zaistniała w przedmiotowej sprawie, mianowicie kwestii opodatkowania nieruchomości będących we współposiadaniu

z przedsiębiorcą i takie właśnie zagadnienie było przedmiotem orzeczenia Trybunału. Nie dopatrzyło się wystąpienia tego rodzaju uchybień procesowych Burmistrza, na które wskazuje Spółka. Zarzuty odwołania w całości uznało zatem za chybione.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się Spółka. Pismem z 29 sierpnia 2018 r. wniosła zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, autor skargi (adwokat) postawił zarzuty naruszenia przepisów:

1) prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. a, b i e upol poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że każda nieruchomość będąca własnością skarżącej, niebędąca budynkiem mieszkalnym, powinna być traktowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej;

2) przepisów postępowania, tj.: sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego oraz wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego wskutek naruszenia przepisów:

- art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez nieuzasadnione objęcie budynków zlokalizowanych na nieruchomości (działce o nr ewid. [...]) i części działki o nr ew. [...] (o pow. [...] ha) stawką podatku przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej mimo, iż w toku oględzin (...) nie stwierdzono zajęcia żadnego z nich (budynków - dopisek pełn.) na bezpośrednie prowadzenie działalności gospodarczej";

- art. 173 § 1 Op poprzez jego faktycznie niezastosowanie i wydanie decyzji

w oparciu o protokół oględzin zawierający wewnętrzne sprzeczności, w tym wnioski odbiegające od poczynionych ustaleń stanu faktycznego;

- art. 121 § 1 Op poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów, tj. na podstawie hipotetycznych rozważań i niedopuszczalnie przyjmowanych teoretycznych możliwościach podatnika, a nie faktycznie stwierdzonych okoliczności faktycznych.

Pełnomocnik skarżącej wystąpił nadto o przeprowadzenie dowodu z aktualnej informacji z KRS na okoliczność przedmiotu działalności prowadzonej przez Spółkę.

3.2. Odpowiadając na skargę, Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpiło o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznało za chybione.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty skargi Sąd uznał za chybione lub oczywiście chybione.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a także postępowania poprzedzającego jej wydanie, działając przy tym z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "uppsa"), Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzył się także naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego. Wbrew zarzutom autora skargi nie wystąpiły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów art. 145 § 1 uppsa.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa.

4.3. Spór w niniejszej sprawie dotyczy z jednej strony zasadności ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie przez Kolegium, a z drugiej strony dotyczy wykładni, a w konsekwencji również zastosowania przepisów prawa materialnego, czyli art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z przepisami art. 5 ust. 2 pkt 2 lit. a, b oraz e upol. Istota sporu dotyczy zasadności opodatkowania jednego z budynków będących w posiadaniu Spółki (garaż) według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

5.1. Zdaniem Sądu, Kolegium trafnie przyjęło za Burmistrzem, że budynek, który został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako pozostały budynek niemieszkalny – garaż jednopoziomowy, będący w posiadaniu przedsiębiorcy (osoby prawnej), podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. Wbrew argumentacji skarżącej, budynek ten nie może zostać potraktowany na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budynek mieszkalny, czy też inny budynek, wbrew temu, co wynika z ewidencji gruntów i budynków, a także z pominięciem tego, że sporny budynek (garaż) będący własnością Spółki, należy uznać za budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, która jest zasadniczym celem działania Spółki. Podnoszona w skardze okoliczność, że budynek ten, ujęty w ewidencji środków trwałych Spółki, jest wykorzystywany do celów prywatnych prezesa Spółki i jego rodziny, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Pojęcie "budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest bowiem pojęciem szerszym od używanego przez autora skargi pojęcia "budynek wykorzystywany dla celów prowadzenia działalności gospodarczej". Podkreślenia wymaga, że bezsporne w niniejszej sprawie jest to, iż skarżąca jest osobą prawną, której przedmiotem działalności jest szeroko rozumiana działalność gospodarcza.

Dodać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że dla zakwalifikowania budynku do kategorii budynków mieszkalnych decydujące znaczenie ma kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych (zob. wyroki NSA: z 24 sierpnia 2017 r., II FSK 950/17; z 20 stycznia 2005 r., FSK 1319/04; z 19 lutego 2008 r., II FSK 1726/06; z 22 września 2009 r., II FSK 542/08; z 20 maja 2010 r., II FSK 63/09; z 21 kwietnia 2011 r., II FSK 2016/09 oraz z 9 marca 2016 r., II FSK 180/14; ww. wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej zwana: "CBOSA").

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że sporny budynek (garaż) nie realizuje "podstawowych potrzeb mieszkaniowych". Został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako pozostały budynek niemieszkalny – garaż jednopoziomowy. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw prawnych do wniosku, że wbrew przepisom

art. 1a ust. 1 pkt 3 upol i art. 21 upgik sporny budynek powinien być opodatkowany według stawki innej od stawki zastosowanej przez organy podatkowe orzekające

w sprawie, czyli stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

5.2. Organy podatkowe orzekające w sprawie nie naruszyły także przepisów postępowania wskazywanych w skardze (art. 120, 121 § 1, 122, 173 § 1, 180 § 1, 187

§ 1 i art. 191 Op) lub innych, w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Z uwagi na przedstawione wyżej rozważania dotyczące różnic pomiędzy pojęciem "budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej", które to pojęcie jest pojęciem szerszym od używanego przez autora skargi pojęcia "budynek wykorzystywany dla celów prowadzenia działalności gospodarczej", oczekiwanego przez skarżącą wpływu na wynik sprawy nie ma argumentacja autora skargi związana ze sformułowaniem użytym po dokonaniu oględzin przedmiotowej nieruchomości, gdyż stwierdzenie powoływane przez autora skargi, dotyczące braku zajęcia przez Spółkę lub inny podmiot żadnego z budynków na "bezpośrednie prowadzenie działalności gospodarczej" nie ma istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Istotne bowiem jest to, że sporny budynek będący w posiadaniu osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą (przedsiębiorcy), sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako pozostały budynek niemieszkalny – garaż jednopoziomowy, jest budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wpływu

na wynik sprawy nie wywierają zatem rozważania autora skargi dotyczące służebnych funkcji garażu i ogrodzenia względem budynku mieszkalnego.

5.3. Wyrok WSA w Łodzi z 26 lipca 2017 r. (sygn. akt I SA/Łd 488/17, CBOSA) powołany w skardze został wydany na tle innego stanu faktycznego od tego, który jest przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie. Podstawowa różnica dotyczy tego, że w sprawie rozpoznawanej przez WSA w Łodzi na gruntach posadowione były zasadniczo wielorodzinne budynki mieszkalne, a w niniejszej sprawie spór dotyczy charakteru nieruchomości (jej części) będącej towarem handlowym, wykorzystywanym jednak częściowo w inny sposób, tj. w ograniczonym zakresie na cele mieszkalne (dwa budynki) przez prezesa Spółki i jego rodzinę.

Również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2017 r. (SK 13/15) został wydany na tle innego stanu faktycznego i prawnego od tego, który jest przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie, na co zwróciło uwagę Kolegium. Wbrew argumentacji skargi, w rozpoznawanej sprawie wyrok ten nie potwierdza zasadności skargi i nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, nawet pośrednio. Brak jest jakichkolwiek podstaw do wniosku, że Trybunał Konstytucyjny preferuje dowolność w zakresie sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości składników majątku przedsiębiorcy (gruntów, budynków lub budowli) stanowiących towar handlowy dla potrzeb innych rozliczeń podatkowych (np. podatki dochodowe), na co trafnie zwróciło uwagę Kolegium, w związku z faktycznym wykorzystywaniem nieruchomości

w innych sposób, tj. na cele mieszkalne prezesa zarządu Spółki i jego rodziny.

Wskazywane przez autora skargi wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego

(z 26 marca 2015 r., II FSK 883/13, a także z 22 lipca 2009 r., II FSK 460/08; CBOSA), także zostały wydane na tle innego stanu faktycznego i prawnego od tego, który jest przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie. Podstawowa różnica dotyczy kwestii podmiotowej. Inaczej należy bowiem postrzegać osobę fizyczną, która część swojego majątku wykorzystuje wyłącznie na cele prywatne, od osoby prawnej (spółki z o. o.), której podstawowym celem działania jest prowadzenie szeroko rozumianej działalności gospodarczej z wykorzystaniem posiadanych nieruchomości.

Kwestionowany przez skarżącą dowód w postaci protokołu z przeprowadzonych oględzin zabudowanej nieruchomości sporządzony 6 września 2017 r. stanowi jeden

z dowodów podlegających ocenie na podstawie art. 191 Op. Skarżąca nie wskazała zaś żadnych okoliczności faktycznych lub (i) prawnych świadczących o tym, że dowód ten nie może zostać uznany za dowód, o którym mowa w art. 180 § 1 Op. Nie wskazała

okoliczności wynikających z tego dowodu, które potwierdzałyby zasadność skargi.

6. Podsumowując, zarzuty skargi Sąd uznał za chybione (o czym mowa wyżej) lub oczywiście chybione, o czym mowa niżej. Określając Spółce zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości, organy podatkowe orzekające w sprawie uwzględniły bowiem dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez uprawiony organ (starostę), a skarżąca nie wskazała okoliczności faktycznych lub (i) prawnych świadczących o tym, że dane wynikające z tego dokumentu urzędowego, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych zgodnie z art. 21 upgik, powinny zostać pominięte. Dodać należy, że organy podatkowe uwzględniły korzystne zmiany dla skarżącej dokonane w ewidencji gruntów i budynków, czego zdaje się nie zauważać skarżąca.

Znaczna część argumentacji skargi i zarzutów procesowych stawianych przez jej autora wynika z niezrozumienia opisu stanu faktycznego dokonanego przez Burmistrza, a także nieuważnej lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Z trzech budynków będących w posiadaniu Spółki tylko budynek garażowy został bowiem opodatkowany według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pozostałe dwa budynki zostały opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych, po zmianach dokonanych na wniosek Spółki w ewidencji gruntów i budynków. Czyli nawet budynek w którym mieści się sauna, będący własnością Spółki, został uznany za budynek mieszkalny. W tym zakresie wszystkie zarzuty skargi i argumentację z nimi związaną Sąd uznał za oczywiście chybione, gdyż dotyczą okoliczności w istocie bezspornych.

7. Od pojęcia "związania" budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej,

dla którego zasadniczym elementem jest posiadanie tegoż budynku przez przedsiębiorcę, trzeba odróżnić występujące na gruncie upol szersze pojęcie "zajęcia" na prowadzenie działalności gospodarczej, polegające na faktycznym wykorzystywaniu budynku w tejże działalności (por. wyrok NSA z 30 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1014/15, CBOSA).

Także przejściowe niewykorzystywanie obiektu do prowadzenia działalności gospodarczej nie sprzeciwia się opodatkowaniu go według stawek zastosowanych przez organy (por. wyrok NSA z 14 listopada 2014 r., II FSK 3049/12). W związku

z tym, nie ma istotnego znaczenia, czy i kto faktycznie korzysta z nieruchomości.

W analizowanym przypadku istotne jest bowiem jest to, że sporna nieruchomość bez wątpienia jest w posiadaniu skarżącej spółki z o.o. (w całości), która przecież została założona do prowadzenia działalności gospodarczej, a do przedmiotu tejże działalności należy wynajem i zarządzanie nieruchomościami oraz obrót nieruchomościami. Budynki i budowle posadowione na gruncie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych Spółki. Znamienne jest, że w toku całego postępowania podatkowego Spółka nie podniosła, iż:

a) nie zaliczyła do kosztów podatkowych w podatku dochodowym wydatków związanych z nabyciem tego budynku, ani związanych z jego eksploatacją,

b) nie amortyzowała tego obiektu,

c) nabyła go w innym celu aniżeli cel związany z przedmiotem jej działalności gospodarczej.

Na powyższe okoliczności trafnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach w wyroku z 17 października 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 264/18 (CBOSA).

8. Sąd postanowił zatem oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze, gdyż bezsporne jest, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą i jako przedsiębiorca jest posiadaczem spornej nieruchomości. Nie wystąpiły zatem przesłanki do zastosowania art. 106 § 3 uppsa, tj. przeprowadzenia dowodu z aktualnego, pełnego wydruku informacji z KRS-u skarżącej na okoliczność przedmiotu jej działalności.

9. Mając na uwadze rozważania, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę jako niezasadną. Tym samym brak było podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej, co wynika z art. 200 uppsa.