Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1726/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 i 59
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2023 r. sprawy ze skargi G. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 23 września 2022 r. znak SKO.TS/4123/4/2022 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji związanej z przedsiębiorstwem skargę oddala.


UZASADNIENIE

W decyzji z dnia 25 lipca 2022 roku, sygn. akt SKO.TS/4123/2/2022 , SKO w Tarnowie wskazało, że G. H. w odwołaniu od decyzji Starosty B. z dnia 10 czerwca 2022 roku, sygn. akt [...] zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku "o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji – zezwolenia nr. [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz potwierdzenia spełnienia warunków do uzyskania tej decyzji". Kolegium stwierdziło, że od dnia 16 grudnia 2020 roku wszedł w życie przepis art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa o COVID-19). Okres stanu epidemii trwał od 20 marca 2020 do 16 maja 2022 roku, a zatem zarówno początek terminu na złożenie wniosku, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, jak i koniec tego terminu przypadały na okres obowiązywania stanu epidemii, a tym samym miał zastosowanie przytoczony przepis art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19. Organ powinien był zatem w pierwszej kolejności rozpatrzyć ten wniosek w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 k.p.a..

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2022 roku Starosta B. odmówił przywrócenia rzeczonego terminu.

Wskutek wniesionego zażalenia SKO w Tarnowie postanowieniem z dnia 26 września 2022 roku utrzymało w mocy postanowienie Starosty B. o odmowie przywrócenia terminu. Organ wskazał, że składając wniosek o przywrócenie terminu strona obowiązana jest uprawdopodobnić brak swojej winy w jego niedochowaniu. W niniejszym przypadku G. H. jako okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powołał: otrzymanie od urzędnika Starostwa Powiatowego w B. błędnej informacji o procedurach związanych z prowadzeniem firmy po śmierci jego matki, przeszkody w postaci "braku komunikacji z Wydziałem Komunikacji i Transportu Starostwa B." spowodowane niszczeniem korespondencji urzędowej przez ojca skarżącego, z którym pozostawał skonfliktowany, a ponadto ograniczenia w obsłudze interesantów przez urząd z powodu panującej wówczas epidemii. W ocenie organu II instancji żadna z powołanych okoliczności nie stanowiła wystarczającego uzasadnienia dla przywrócenia terminu. Organ odwołując się do pierwszej z powołanych okoliczności stwierdził, że Starostwo Powiatowe nigdy nie udzielało takich informacji G. H., ponieważ nigdy nie wystąpił on o ich udzielenie, a więc nie mogły być one błędne. W odniesieniu do drugiej z powołanych w zażaleniu okoliczności organ wskazał, że poczta awizowana była prawidłowo, a nieodebranie takiej korespondencji należy traktować w kategoriach niedbalstwa, które nie może być uzasadnieniem dla przywrócenia terminu. Skoro zaś skarżący był skonfliktowany z ojcem, to mógł wskazać inne adres dla doręczeń urzędowej korespondencji. Ponadto Starostwo podniosło, że we wskazanym przez skarżącego okresie, wbrew treści złożonego zażalenia, nie zostały wprowadzone żadne ograniczenia w obsłudze interesantów, a więc G. H. mógł złożyć wymagany wniosek nie tylko osobiście, ale też za pośrednictwem poczty tradycyjnej lub elektronicznej oraz skrzynki podawczej znajdującej się przed wejściem do budynku Starostwa Powiatowego.

Dnia 19 października 2022 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga na postanowienie SKO w Tarnowie, w której zarzucono niezastosowanie przez organy art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 oraz "zignorowanie faktu, że bez zbędnej zwłoki, zaraz po otrzymaniu odpowiedniej informacji z urzędu" skarżący uzupełnił wszelkie braki w dokumentacji potwierdzającej możliwość wykonywania zawodu przewoźnika drogowego oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając skargę za pozbawioną uzasadnionych podstaw oraz podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: "p.p.s.a.").

Zasada legalności obowiązująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym obliguje Sąd do kontroli aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, przy czym – zgodnie z art. 134 § 1p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, skutkujące koniecznością wzruszenia zaskarżonego aktu. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.).

Badając legalność zaskarżonego postanowienia, w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszeń, które uzasadniałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu zasady przywracania terminu do dokonania czynności procesowych.

Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako: "K.p.a."), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl § 2 prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Podkreślenia również wymaga, że termin określony w cytowanym art. 58 § 2 K.p.a. uległ wydłużeniu w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, tj. w okresie od 20 marca 2020 r. do 16 maja 2022 r.

Zgodnie bowiem z art. 15 zzzzzn² uCOVID, w przypadku terminów, którym uchybiono po 16 grudnia 2020 r., organ zawiadamia stronę o uchybieniu terminu, wyznacza termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu oraz poucza o treści ust. 3 tego przepisu wydłużającego termin tygodniowy z art. 58 § 2 K.p.a. do terminu 30 dni, a po złożeniu przez stronę wniosku, ocenia wniosek o przywrócenie terminu. Jednocześnie podkreślić należy, że przepis art. 15zzzzzn² uCOVID nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach K.p.a. Wprowadza jedynie dodatkowy tryb zawiadomienia strony o uchybieniu i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. W orzecznictwie dominuje podgląd, że pomimo, iż z przepisu art. 15 zzzzzn² uCOVID nie wynika według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do art. 58 K.p.a., należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy K.p.a. (por. wyroki WSA w: Gliwicach z 2 lutego 2022 r., II SA/Gl 1588/21; Gorzowie Wielkopolskim z 12 grudnia 2021 r., II SA/Go 749/21; Gliwicach z 7 grudnia 2021 r., III SA/Gl 776/21; Łodzi z 14 stycznia 2022 r., II SA/Łd 862/21- wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem bezoporne w tej sprawie jest, że zarówno początek terminu na złożenie wniosku, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, jak i koniec tego terminu przypadał na okres obowiązywania stanu epidemii, a tym samym zastosowanie miał art. 15 zzzzzn2 ww. ustawy.

SKO w Tarnowie w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo stwierdziło, że powyższy przepis zobowiązuje organ prowadzący sprawę do zawiadomienia strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz modyfikuje termin do złożenia tego wniosku z 7 dni przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego do 30 dni. Organ II instancji zasadnie wytknął Staroście B., że nie zastosował się do tego obowiązku. Jednakże powyższe uchybienie nie miało negatywnych, prawnych konsekwencji dla skarżącego, bowiem w treści odwołania od decyzji z dnia 10 czerwca 2022 r. skarżący zawarł stosowny wniosek "o wznowienie terminu złożenia wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji - zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz potwierdzenia spełnienia warunków do uzyskania tej decyzji". Powyższy wniosek został rozpoznany przez orzekające w sprawie organy administracyjne (postanowienie organu I instancji z 29 lipca 2022 r. utrzymane w mocy przez zaskarżone do Sądu postanowienie SKO z 23 września 2022 r.)

Prawidłowo w tym postepowaniu uznano, że spełniona została przesłanka terminowego wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu, jak również przesłanka dokonania czynności procesowej, dla której był ustanowiony przywracany termin, w tym przypadku – wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Zauważyć również należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje podgląd, że przepis art. art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19, nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach k.p.a., wprowadza jedynie dodatkowy tryb poinformowania strony o fakcie uchybienia i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Akcentuje się również, że pomimo, iż z przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do 58 K.p.a., to należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy K.p.a. Podkreśla się też, że przepis art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie funkcjonuje samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Przepis art. 15 zzzzzn2 ww. ustawy formułuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 K.p.a. (por. wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1588/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 749/21, WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 776/21; WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 862/21- wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej CBOSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.

Celem przypomnienia - na zasadzie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest zasadniczo od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Poza tym, wnosząc o przywrócenie terminu strona musi dopełnić jednocześnie uchybionej czynności.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne było, że skarżący dochował terminu do złożenia wniosku, a wraz z nim dopełnił uchybionej czynności.

Przechodząc do oceny kwestii spornej, tj. braku zawinienia w uchybieniu terminu, podkreślić należy, że o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, iż dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz wyroki NSA z: 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99; 2 lutego 2000 r., SA/Sz 2125/98; 20 maja 1998 r., SA/Ka 1718/96; 7 września 2010 r., I OSK 1459/09). Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, powódź, pożar. Jednocześnie zaznaczyć należy, że ustawodawca nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga zatem wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Takie rozumienie przesłanki przywrócenia terminu jest zresztą utrwalone zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki NSA z: 16 maja 2006 r., II FSK 616/05; 18 sierpnia 2000 r., III SA 1716/99; 11 kwietnia 1997 r., III SA 1581/95), jak i w doktrynie [por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Oficyna Wydawnicza Unimex Wrocław 2004, s. 586; H. Dzwonkowki (w:) C. Kosikowski, A. Huchla, H. Dzwonkowski "Ustawa Ordynacja Podatkowa. Komentarz" Dom Wydawniczy ABC 2004, s. 437]. Ponadto uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (por. W. Siedlecki: Zarys postępowania cywilnego, Warszawa 1968, s. 247). Obowiązek uprawdopodobnienia braku winy spoczywa na zainteresowanym i nie może być przerzucany na organ administracyjny. Organ dokonuje oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy i bierze pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne, oceniając winę według obiektywnych mierników staranności [por. B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Warszawa 2004, s. 486-487].

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd podziela stanowisko SKO w Tarnowie, że powołane przez stronę skarżącą okoliczności uchybienia terminowi do złożenia wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, nie stanowiły podstawy do przywrócenia terminu.

Należy się zgodzić z organem administracyjnym, że podnoszony przez skrzącego powód zaistniałego stanu, wynikający m.in. z otrzymanych od urzędnika błędnych informacji o procedurach związanych z prowadzeniem firmy po śmierci jego matki Z. H. - nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Powyższa argumentacja pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem organu I instancji, który w piśmie z dnia 28 czerwca 2022 r. podał, że ww. twierdzenia stanowią oczywistą nieprawdę, a Starostwo Powiatowe w B. nigdy nie udzielało takich informacji G. H., w tym również telefonicznie, z tej przyczyny, że G. H. nigdy nie występował o udzielenie informacji, na jakich zasadach może korzystać z uprawnień przyznanych Z. H. (k. 13 a.a.).

Należy też zgodzić się z organem II instancji, że skarżącego jako przedsiębiorcę powinny przy tym cechować szczególnie wysokie standardy w dbałości o własne interesy i skoro nie miał on pewności co do możliwości korzystania z zezwolenia udzielonego jego zmarłej matce, to niezwłocznie po ustanowieniu go zarządcą sukcesyjnym mógł wystąpić do Starostwa Powiatowego w B. o udzielenie pisemnych informacji tym zakresie lub też skorzystać z profesjonalnej pomocy prawnej.

Również brak odbioru przez skarżącego awizowanych, prawidłowo zaadresowanych przesyłek nie może stanowić w realiach przedmiotowej sprawy okoliczności wyłączającej winę w uchybieniu terminu. Jak wyjaśnił organ administracyjny – o fakcie ustanowienia zarządu sukcesyjnego w odniesieniu do przedsiębiorstwa prowadzonego przez Z. H. na adres miejsca prowadzonej działalności gospodarczej zostało skierowane pismo z dnia 18 listopada 2021 r., dotyczące postępowania w sprawie oceny dobrej reputacji przedsiębiorcy (nieodebrane mimo podwójnego awizowania), pismo z dnia 10 lutego 2022 r. dotyczące również ww. postępowania (odebrane w dniu 14 lutego 2022 r. przez osobę upoważnioną – K. L.), pismo z 2 marca 2022 r. (odebrane osobiście przez G. H. w dniu 4 marca 2022 r.) oraz zawiadomienie z dnia 13 maja 2022 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (nieodebrane mimo podwójnego awizowania).

Nieodbieranie prawidłowo awizowanej korespondencji należy bowiem traktować w kategoriach, co najmniej niedbalstwa, które skutkuje stwierdzeniem, że brak winy w uchybieniu terminu nie został uprawdopodobniony, tak jak tego wymaga art. 58 § 1 K.p.a., a w konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu w tym trybie musi być załatwiony odmownie (wyrok NSA z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 274/18, LEX nr 2616930).

Podkreślić należy, że skoro zatem strona zaniechała dochowania wszelkich starań, aby kierowane do niej przesyłki mogły być odbierane i aby mogła się zapoznać się z ich treścią, to tym samym uznać należy, że nie wykazała ona należytej staranności w dbałości o swoje interesy (wyrok NSA z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 471/18, LEX nr 2655802).

Nie mogły również odnieść spodziewanego dla skarżącego rezultatu okoliczności dotyczące ograniczeń w obsłudze interesantów przez Starostwo Powiatowe w B. Starosta B. w swoim piśmie z dnia 28 czerwca 2022 r. wskazał bowiem, że "w okresie w którym zarządca sukcesyjny miał możliwość wystąpienia z wnioskiem o wyrażenie zgody na wykonywanie decyzji związanej z przedsiębiorstwem, w tut. Urzędzie nie wprowadzono żadnych ograniczeń w obsłudze klientów, a wszystkie wnioski mogły być składane osobiście, pocztą tradycyjną lub elektroniczną a także wrzucane do skrzynki podawczej znajdującej się przy wejściu do budynku." (k. 13 i n. a.a.).

Nadto Sąd nie jest w stanie odnieść się do podnoszonych w skardze okoliczności dotyczących braku dobrej woli po stronie urzędników w stosunku do skarżącego oraz sytuacji rodzinnej skarżącego, bowiem nie jest możliwe zweryfikowanie faktu ich występowania oraz ich wpływu na sytuację skarżącego w kontekście badanych przez Sąd przesłanek z art. 58 i 59 K.p.a. Skoro bowiem przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, to tylko przesłanki umożliwiające rozstrzygnięcie w tym zakresie należało w sprawie ustalić. W tym zakresie sąd nie stwierdza uchybień Kolegium tak w zakresie prawa materialnego jak i procesowego.

W konsekwencji zasadnie organ uznał, że złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku nie spełnia wszystkich przesłanek określonych w art. 58 § 1 i 2 K.p.a., tj. nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminu, w efekcie czego prawidłowo odmówił wnioskowanego przywrócenia terminu.

Z podanych przyczyn skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.