Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 119/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-07-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I.S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę I.S. (wówczas S.) na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku.

Pismem z dnia 4 czerwca 2010r. skarżąca złożyła skargę kasacyjną podpisaną przez profesjonalnego pełnomocnika, w której zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 28 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy.

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skarżącą na powyższe rozstrzygnięcie, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem wydanym w dniu 18 stycznia 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 1349/11, oddalił zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 września 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie w połowie od kosztów sądowych.

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skarżącą na powyższe rozstrzygnięcie, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem wydanym w dniu 3 listopada 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 1054/11, oddalił zażalenie.

Po ponownym rozpoznaniu złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów lub rozłożenie kwoty na raty, postanowieniem z dnia 28 grudnia 2011r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy. Po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z dnia 30 stycznia 2012r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną od wyroku z dnia 13 kwietnia 2010r.

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skarżącą na postanowienie z dnia 30 stycznia 2012r., Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem wydanym w dniu 3 kwietnia 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 237/12, oddalił zażalenie.

Postanowieniem z dnia 9 maja 2012r. odrzucono zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 16 lutego 2012r. odrzucające skargę kasacyjną. W zażaleniu tym skarżąca zawarła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2012r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z dnia 23 lipca 2012 r. skarżąca złożyła sprzeciw od postanowienia z dia 3 lipca 2012 r. podnosząc, iż nie ma środków pieniężnych i jest pozbawiona prawa do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Ogólną zasadą, wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Instytucja prawa pomocy stanowić ma wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Prawo pomocy w pierwszej kolejności winno być przyznawane osobom bezrobotnym, samotnym, bez stałego źródła dochodu i bez majątku.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, w całości spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest rzetelnie i rzeczowo przedstawić swoją sytuację majątkową w sposób umożliwiający jej ocenę.

Jak wynika z zawartych w przedłożonym przez skarżącą formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji, są one tożsame z informacjami zawartymi w uprzednio składanych przez skarżącą wnioskach o przyznanie prawa pomocy – skarżąca nadal wykazuje dochód brutto na poziomie "ok. [...],-" zł i wydatki na sumę [...] zł. Sytuacja skarżącej nie zmieniła się na jej niekorzyść od czasu złożenia pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 19 lipca 2010r. (k.46 - wówczas wykazywała wówczas dochody brutto "ok. [...],-" zł) oraz złożenia wniosku w dniu 11 sierpnia 2011 r. (k. 107 – wykazywała wówczas dochody brutto w wysokości "ok. [...],-" zł)

W związku z powyższym, przy braku istotnej zmiany sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.