Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1066/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Joanna Człowiekowska Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Firma A kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z 10 kwietnia 2019 r. na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. póz. 2096 z późn. zm.) umorzył postępowanie z wniosku [...] sp. z o.o. w W., w sprawie przedłożonej informacji o zmianie danych stacji bazowej [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w K..

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 3 grudnia 2018 r. [...] Sp. z o.o, ul. [...], przedłożył informację, o której mowa w art. 152 ust. 6 pkt 1 lit. c ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 z późn. zm.), do której zastosowanie znajdują przepisy art. 122a do 122g K.p.a.

Po przeanalizowaniu dokumentów organ stwierdził, że parametry techniczne anteny sektorowej nr 12 podane we wniosku z 29 listopada 2018 r. i w sprawozdaniu [...] z 20 listopada 2018 r. oraz wskazana równoważna moc promieniowania izotropowe (EIRP) budzą wątpliwości w kontekście zgodności z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie zgłoszenia instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne z 2 lipca 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 130 poz. 879) (zał. nr 2, ust. 2, pkt 6) oraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 2016, poz. 71). W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie dla anteny oznaczonej numerem 12, dla której EIRP wynosi 19680 W, przy niektórych ustawieniach pochylenia urządzenia (tilt równy: 6°) oraz odległości wynikającej z rozporządzenia, miejsca dostępne dla ludności znajdować się będą w osi wiązki głównej promieniowania anteny. Wątpliwe jest zatem zawarte w przedłożonej dokumentacji stwierdzenie o braku kwalifikacji przedmiotowej instalacji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na parametry anteny sektorowej numer 12 oraz zagospodarowanie terenu. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 przywołanego rozporządzenia kryterium oceny kwalifikacji stacji bazowej stanowi lokalizacja miejsc dostępnych dla ludności w określonej w rozporządzeniu odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny, w zależności od wielkości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny.

Biorąc pod uwagę powyższe w dniu 15 lutego 2019 r. zgodnie art. 50 § 1 K.p.a. organ skierował wezwanie do pełnomocnika [...] Sp. z o.o. w W. z prośbą o złożenie wyjaśnień dotyczących powyższej kwestii, uprzednio bezskutecznie zwracając się o uzupełnienie braków we wniosku, wezwaniem z 31 grudnia 2018 r. zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a.

Pomimo dodatkowych wyjaśnień strony odnoszących się do sposobu wykładni pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" organ stwierdził, że jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przez określenie miejsc dostępnych dla ludności o jakich stanowi norma art. 124 ust. 2 Poś w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Tak więc przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami. W przedmiotowej sprawie w osi głównej wiązki promieniowania anteny będą znajdować się obiekty będące już w fazie realizacji, co dodatkowo wyklucza możliwość przyjęcia tez przedstawionych przez wnioskodawcę.

Stanowisko zajęte przez wnioskodawcę w pismach z 14 stycznia 2019 r. oraz z 6 marca 2019 r. powoduje, że przedstawiona przez niego informacja nie może zostać w sposób prawidłowy poddana ocenie przez organ, pomimo skierowanych wezwań nie zawiera bowiem wszystkich istotnych danych. Opisany stan rzeczy powoduje, że złożony wniosek nadal pozostaje niespójny, co do zawartych w nim informacji. Organ, do którego złożono przedmiotowe podanie jest związany jego zakresem, a nieścisłości co do jego treści powodują naruszenie przepisu art. 63 § 2 K.p.a. Złożony wniosek dotknięty jest tym samym wadą, której pomimo wezwania wnioskodawca nie usunął. Prowadzone postępowanie w oparciu o niekompletny wniosek jest bezprzedmiotowe.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka [...] sp. z o.o., podnosząc, że organ niezasadnie umorzył postępowanie. Podkreślono, że w sprawach z zakresu art. 152 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska z zasady nie wszczyna się żadnego postępowania. Wniosek nie zawierał braków uniemożliwiających jego rozpatrzenie. Na marginesie dodano, że wyniki pomiarów wskazują, że w żadnym punkcie wokół obiektu nie zostały przekroczone wartości dopuszczalne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 18 czerwca

2019 r. znak: [...], na podstawie przepisów art. 152 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy zacytował uregulowanie zawarte w art. 152 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wskazał, że organ I instancji dokonał weryfikacji dokumentacji przedłożonej przez [...] sp. z o.o., tj. formularza zgłoszenia instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne oraz Sprawozdania z badań pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] dla potrzeb ochrony ludzi i środowiska. W oparciu o przedłożone dokumenty organ I instancji stwierdził, że przedłożona informacja nie jest kompletna, gdyż nie odnosi się do wszystkich elementów, o których mowa w art. 152 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie zgłoszenia instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne, w związku z czym wymaga uzupełnienia w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia.

Z przedłożonych przez spółkę dokumentów wynika m.in., że stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowana jest na dachu budynku przy ul. [...] w K., a w bezpośrednim sąsiedztwie stacji realizowane są inwestycje dotyczące obiektów mieszkalnych. W podanej we wniosku osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej skierowanej na azymut 280 st., na odległości od środków elektrycznych anten wynoszącej ok 251m i ok 2790 m będą znajdować się budynki o wysokości 24,07 m n.p.m. oraz 21,00 m n.p.m. Część z nich jak podano już istnieje. Nie można uznać, że zagospodarowanie przestrzenne jest dopiero planowane lub projektowane, co samo w sobie również nie byłoby argumentem przeciwko stanowisku organu o konieczności uzupełnienia dokumentacji, skoro teren ten jest przeznaczony na pobyt ludzi. Jest to bowiem teren o takim rodzaju zabudowań, że niewątpliwie szczegółowej weryfikacji przez organ wymagało, czy spełnione będą wszystkie wymagania środowiskowe, w szczególności, czy przy niekorzystnych ustawieniach pochylenia anteny nr [...] oraz odległościach wynikających z rozporządzenia, miejsca dostępne dla ludzi nie będą się znajdować w zasięgu osi głównych wiązek promieniowania anten.

Kolegium wyjaśniło, że definicja pojęcia "miejsce dostępne dla ludności" jest definicją legalną, znajdującą się w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tą definicją oraz aktualnym orzecznictwem, pod pojęciem miejsca dostępnego dla ludności, do których dostęp jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego, rozumie się powierzchnię ziemi, miejsca w budynkach, a także miejsca w przestrzeni około 2 metrów nad powierzchnią np. ziemi czy dachu (uznaje się, że w tej przestrzeni około 2 metrów nad np. dachem budynku można się dostać bez użycia dodatkowego sprzętu technicznego - np. podnośnika czy drabiny).

Istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (wyrok np. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 24 stycznia 2019 r. sygn. II SA/Bk 809/18). Jednocześnie z przedłożonych materiałów nie wynika, czy w pobliżu planowanego przedsięwzięcia występują - a jeśli tak, to w jakich odległościach - podobne urządzenia (stacje bazowe) innego operatora, mogące prowadzić do kumulowania oddziaływań i związanych z tym zmian obszaru pól ponadnormatywnych.

Chodzi więc o charakter nieruchomości (z zabudową czy bez niej), ale również ukształtowanie terenu inwestycji i terenów sąsiednich (np. czy sąsiednia zabudowa jest na wzniesieniu w stosunku do planowanej inwestycji czy też nie, jaka jest wysokość istniejących budynków, zwłaszcza w zasięgu oddziaływania, itp.). Zdaniem kolegium, dokumentacja przedłożona w sprawie przez inwestora nie pozwala na dokonanie takiej oceny. Jednocześnie dokumentacja nie została uzupełniona w sposób pozwalający organowi na dokonanie bezspornie kwalifikacji przedsięwzięcia, co uzasadniało umorzenie postępowania.

Odnosząc się do argumentacji odwołania kolegium wyjaśniło, że nie można utożsamiać braku złożenia sprzeciwu przez organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia ponownego zgłoszenia, z prowadzeniem przez ten organ ustaleń co do kwalifikacji przedsięwzięcia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że aby można było mówić o rozpoczęciu biegu ww. terminu do wniesienia sprzeciwu, to kwalifikacja przedsięwzięcia musi być bezsporna. W tym przypadku w oparciu o przedłożone dokumenty brak było możliwości ustalenia szeregu okoliczności istotnych dla oceny co do kwalifikacji przedsięwzięcia, stąd też organ I instancji wystąpił o uzupełnienie wniosku, po czym umorzył postępowanie. Zatem w rozpatrywanej sprawie w ogóle nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, stąd nie można przyjąć milczącej zgody organu na rozpoczęcie eksploatacji instalacji zmienionej w sposób istotny.

[...] sp. z o.o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się jej uchylenia, jak i uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 152 ust. 6 pkt 1 lit. c) i pkt 2) ustawy Prawo

ochrony środowiska w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o umorzeniu

postępowania w sytuacji gdy ani przedłożenie informacji zgodnie z art. 152 ust. 6 pkt lit. c) p.o.ś. ani nawet ponowne zgłoszenie tj. zmiany istotnej zgodnie z art. 152 ust. 6 pkt 2) p.o.ś. nie wszczyna jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, a w przypadku zgłoszenia istotnej zmiany w zakresie informacji w trybie art. 152 ust. 6 pkt 2 p.o.ś. organy I i II instancji mogłyby umorzyć postępowanie tylko wtedy gdy upłynie termin na wniesienie sprzeciwu po uchyleniu uprzednio wniesionego sprzeciwu, tymczasem taka sytuacja w niniejszym postępowaniu nie miała miejsca,

art. 152 ust. 6 pkt 2) p.o.ś. z uwagi na jego zastosowanie przez organ

odwoławczy poprzez uznanie, że skarżąca dokonała zgłoszenia zmiany istotnej w sytuacji, gdy skarżąca przedłożyła właściwemu organowi informację o zmianie nieistotnej, nie powodującej znaczącego zwiększenia negatywnego oddziaływania na środowisko, co winno być rozpatrywane przez pryzmat art. 152 ust. 6 pkt 1) lit. c) p.o.ś,

art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędną ocenę, nie mającą poparcia w zgromadzonych

dokumentach oraz brak wyjaśnienia i uzasadnienia, dlaczego w ocenie SKO pismo skarżącej z 29 listopada 2018 r. stanowiło ponowne zgłoszenie instalacji, podczas gdy było ono jedynie przedłożeniem informacji o nieistotnej zmianie w tej instalacji, co nie wymaga ponownego zgłoszenia,

art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na wydanie decyzji w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.,

który nie ma zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym, a tym samym

wydanie ich bez podstawy prawnej, a także wskazanie przez organ II instancji błędnie

drugiej podstawy prawnej decyzji odwoławczej, albowiem Spółka nie dokonała

ponownego zgłoszenia instalacji radiokomunikacyjnej w oparciu o art. 152 ust. 6 pkt 2

p.o.ś., ale przedłożyła informację o zmianie danych w zakresie informacji wskazanych w art. i 52 ust. 2, a to na podstawie art. 152 ust. 6 pkt 1c),

art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez nie działanie przez organy I i II instancji w granicach i na podstawie przepisów prawa, wydanie decyzji z naruszeniem zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym nie działanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie w ogóle nie powinno być wszczęte i nie istniała żadna podstawa prawna uprawniająca organ I instancji do wydania decyzji o ww. treści, a organ II instancji do jej utrzymania w mocy.

W uzasadnieniu skargi opisane zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Stosownie do art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd ją oddala.

Skarga jest zasadna, ale nie wszystkie jej zarzuty.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 czerwca 2019 r. r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydent Miasta K. z 10 kwietnia 2019 r. którą na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. póz. 2096 z późn. zm.) umorzono postępowanie z wniosku [...] sp. z o.o. w W., w sprawie przedłożonej informacji o zmianie danych stacji bazowej [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w K..

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 519 z późn. zm.), zwanej dalej p.o.ś.w tym art. 152 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji:

1. Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:

1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;

2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;

3) rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych usług;

4) czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i godziny);

5) wielkość i rodzaj emisji;

6) opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji;

7) informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z obowiązującymi przepisami.

8) (uchylony).

2a. (uchylony).

2b. W przypadku źródła spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i mniejszej niż 50 MW, ustalonej z uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, będącego częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, zgłoszenie powinno zawierać także informacje o:

1) sektorze, w którym działa dane źródło spalania paliw lub zakład, w którym to źródło jest eksploatowane (kod Polskiej Klasyfikacji Działalności);

2) numerze REGON prowadzącego instalację;

3) nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw wyrażonej w MW;

4) rodzaju źródła spalania paliw, z uwzględnieniem rodzajów źródeł spalania paliw, dla których w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 są zróżnicowane standardy emisyjne;

5) rodzaju i przewidywanym udziale procentowym wykorzystywanych paliw, z uwzględnieniem rodzajów paliw, dla których w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 są zróżnicowane standardy emisyjne;

6) obowiązujących dane źródło spalania paliw standardach emisyjnych;

7) dacie oddania źródła spalania paliw do użytkowania, a jeżeli ta data nie jest znana - dowód na to, że użytkowanie źródła spalania paliw rozpoczęto przed dniem 20 grudnia 2018 r. albo po dniu 19 grudnia 2018 r.;

8) przewidywanym czasie użytkowania źródła spalania paliw w ciągu roku oraz przewidywanym średnim obciążeniu podczas użytkowania wyrażonym w procentach.

2c. W przypadku źródła spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i mniejszej niż 50 MW, ustalonej z uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, będącego częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, którego czas użytkowania liczony jako średnia krocząca:

1) z pięciu lat - dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania przed dniem 20 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 19 grudnia 2017 r., oddanego do użytkowania nie później niż w dniu 20 grudnia 2018 r. - wynosi nie więcej niż 500 godzin w ciągu roku, a jeżeli jest to źródło służące wyłącznie do wytwarzania ciepła w razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur, nie więcej niż 1000 godzin w ciągu roku,

2) z trzech lat - dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania po dniu 19 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła wydano po dniu 18 grudnia 2017 r., oddanego do użytkowania po dniu 20 grudnia 2018 r. - wynosi nie więcej niż 500 godzin w ciągu roku

- do zgłoszenia należy dołączyć także oświadczenie o nieprzekraczaniu tego czasu użytkowania.

3. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5. Przepis art. 64 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

4. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

4a. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli:

1) eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska;

2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2.

5. Instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem.

6. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany:

1) przedłożyć organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o:

a) rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji,

b) zakończeniu eksploatacji instalacji,

c) zmianie w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2 i 2b, albo objętych oświadczeniem, o którym mowa w ust. 2c;

2) dokonać ponownego zgłoszenia instalacji, jeżeli zmiana wprowadzona w instalacji ma charakter istotnej zmiany.

6a. W przypadku źródła spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i mniejszej niż 50 MW, ustalonej z uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, będącego częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, prowadzący instalację jest obowiązany do przechowywania:

1) informacji, o których mowa w ust. 6 pkt 1 i art. 152a ust. 1 pkt 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 154 ust. 1a - przez okres eksploatacji źródła spalania paliw;

2) informacji lub dokumentów dotyczących:

a) wyników pomiarów wielkości emisji, umożliwiających ocenę dotrzymywania standardów emisyjnych określonych dla tego źródła w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3,

b) przypadków niedotrzymania standardów emisyjnych określonych dla tego źródła w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 oraz działań podjętych w celu przywrócenia zgodności z tymi standardami,

c) rodzaju i ilości paliw wykorzystywanych w tym źródle,

d) potwierdzenia utrzymywania w eksploatacji urządzeń ochronnych ograniczających emisję, zainstalowanych w celu dotrzymywania standardów emisyjnych określonych dla tego źródła w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3, oraz przypadków każdej niesprawności i awarii urządzeń ochronnych,

e) czasu użytkowania źródła spalania paliw - w przypadku gdy jest to źródło, o którym mowa w ust. 2c

- przez 6 lat po upływie roku, którego te informacje lub dokumenty dotyczą.

6b. Informacje, decyzje lub dokumenty, o których mowa w ust. 6a, prowadzący instalację udostępnia organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia na każde żądanie.

6c. Jeżeli wniosek o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie dotyczy informacji, decyzji lub dokumentów, o których mowa w ust. 6a, nie stosuje się art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W takim przypadku organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia wzywa prowadzącego instalację do przekazania mu tych informacji, decyzji lub dokumentów.

7. Informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 1, należy przedłożyć w terminie 14 dni odpowiednio od dnia:

1) rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji;

2) zakończenia eksploatacji instalacji;

3) zmiany w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2 i 2b, albo objętych oświadczeniem, o którym mowa w ust. 2c.

7a. Informacje zawarte w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1 i w ust. 6 pkt 2, oraz informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 1, prowadzący instalację, objętą obowiązkiem zgłoszenia z uwagi na wytwarzanie pól elektromagnetycznych, przedkłada także państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.

8. Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z uwagi na wytwarzanie odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.

9. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące zakresu danych ujętych w zgłoszeniu, o których mowa w ust. 2, oraz wzór formularza tego zgłoszenia, dla wybranych rodzajów instalacji, uwzględniając znaczenie tych danych dla określenia ewentualnego negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko.

Na wstępie należy zauważyć, że skarżąca spółka kwestionując prawidłowość wydania decyzji o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., gdy przedłożyła ona właściwemu organowi informację, o której mowa w art. 152 ust. 6 pkt lit. c) p.o.ś., wskazuje, że w takiej sytuacji organ nie wszczyna żadnego postepowania. Podnosi nadto, że także w przypadku ponownego zgłoszenie, o którym mowa w art. 152 ust. 6 pkt 2) p.o.ś. organ ochrony środowiska nie wszczyna jakiegokolwiek postępowania administracyjnego. Wskazuje też, że w przypadku zgłoszenia istotnej zmiany w zakresie informacji w trybie art. 152 ust. 6 pkt 2 p.o.ś. organy I i II instancji mogłyby umorzyć postępowanie, jednak tylko w sytuacji, gdy upłynie termin na wniesienie sprzeciwu po uchyleniu uprzednio wniesionego sprzeciwu, tymczasem taka sytuacja w niniejszym postępowaniu nie miała miejsca.

Z powyższym stanowiskiem nie zgodziły się organy, uznając, że wniosek spółki zawarty w piśmie z 3 grudnia 2018 r. (data na piśmie: 29 listopada 2018 r.) - mimo wezwania do jego uzupełnienia - pozostaje niespójny, brak bowiem możliwości ustalenia szeregu okoliczności istotnych dla kwalifikowania przedsięwzięcia ze względu na opisane w nim parametry anteny sektorowej nr [...] stacji bazowej [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w K., co w konsekwencji czyni postępowanie bezprzedmiotowym i podlega umorzeniu decyzją wydaną w oparciu o przepis art.105 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę ze stanowiskiem organów trudno się zgodzić. Przede wszystkim należy wskazać, że ustawodawca w przepisie art. 152 p.o.ś. ustala w odniesieniu do instalacji, która nie wymaga pozwolenia, ale z której emisja może negatywnie oddziaływać na środowisko obowiązek zgłoszenia, natomiast w stosunku do już działającej instalacji – obowiązek ponownego zgłoszenia lub obowiązek złożenia organowi informacji. I tak jeśli prowadzący instalację dokonuje zmian w zakresie danych lub informacji określonych w art. 152 ust. 2 i ust. 2b lub objętych oświadczeniem, o którym mowa w ust 2c i zmiany te nie są istotne – zobowiązany jest przedłożyć właściwemu organowi informację o zmianie (art. 152 ust. 6 pkt 1 lit. c p.o.ś), natomiast w sytuacji gdy zmiana ma charakter istotny, powstaje obowiązek ponownego zgłoszenia (zgodnie z ust. 6 pkt 2 p.o.ś.). Zauważyć trzeba, że oba ww. tryby różnią się, zawsze jednak dokonanie zgłoszenia/ponownego zgłoszenia, a także przedłożenie informacji rodzi pomiędzy inwestorem a właściwym organem określony stosunek prawny, dla powstania którego podstawę stanowią przede wszystkim przepisy prawa ochrony środowiska, w tym przede wszystkim cyt. art. 152. Podmiot prowadzący instalację po wprowadzeniu zmian ma zatem obowiązek przedłożenia informacji lub ponownego zgłoszenia. W tym miejscu trzeba jednak zauważyć, że mimo wielokrotnych nowelizacji przepisu art. 152 p.o.ś. rodzi on nadal szereg wątpliwości interpretacyjnych, w szczególności w odniesieniu do zgłoszenia lub ponownego zgłoszenia. Mniejsze wątpliwości wiążą się z normą z art. 152 ust. 6 pkt. 1 lit. c , która nakłada na inwestora obowiązek przedkładania informacji m.in. gdy instalacja ulega zmianie w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2 i 2b, albo objętych oświadczeniem, o którym mowa w ust. 2c. W ocenie Sądu przedłożenie takiej informacji, która może dotyczyć tylko nieistotnych zmian instalacji - jest czynnością materialno-prawną, która nie wszczyna postępowania nawet w ograniczonym zakresie, co wynika z treści art. 152 ust. 3 in fine., który odnosi się wyłącznie do zgłoszenia lub ponownego zgłoszenia, wskazując jedynie na możliwość odpowiedniego stosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a. celem ustalenia czy zmiana ma charakter istotny i wymaga ponownego zgłoszenia ( w zw. z ust.5), a nie np. pozwolenia.

W konsekwencji przedłożenie informacji stanowi obowiązek dla prowadzącego instalację w sytuacji wskazanej w treści art. 152 ust. 6 pkt lit a-c, a jak wynika z art.152 ust. 7 pkt 3 p.o.ś. informacja powinna być przekazana w terminie 14 dni od dnia wprowadzenia zmiany. Dodać należy, że dacie wydania zaskarżonej decyzji prowadzący instalację wytwarzającą pola elektromagnetyczne miał obowiązek przedłożenia informacji, o którym mowa w ust. 1 i w ust. 6 pkt 2, p.o.ś. także państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu (ust. 7a), natomiast po kolejnej nowelizacji art. 152 ust. 7a p.o.ś., obowiązującej od 25. 10. 2019 r. (Dz. U. 201.1815) powyższy obowiązek obciąża organ ochrony środowiska, który niezwłocznie przedkłada wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu informacje zawarte w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1 i 6 pkt 2, oraz informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 1, dla instalacji objętych obowiązkiem zgłoszenia z uwagi na wytwarzanie pól elektromagnetycznych, dla których nie wniesiono sprzeciwu lub dla których wydano zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. W ocenie Sądu w przypadku przedkładania informacji to inwestor ocenia czy zmiana, o której informuje jest istotna i wymaga ponownego zgłoszenia czy też wystarczy złożenie informacji, a organ nie prowadzi nie prowadzi postępowania, nie wydaje też żadnego aktu w tym zakresie. Nie ma więc możliwości wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 152 ust. 4 i 4a p.oś. Ustawodawca nie wskazał bowiem w cyt. przepisie p.o.ś., że sprzeciw może być także wniesiony w sytuacji gdy podmiot prowadzący instalację przedkłada organowi jedynie informację w trybie art. .152 ust..6 pkt. 1 (por. wyrok WSA w Krakowie z 27. 11. 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 260/18). Inaczej kształtuje się sytuacja w przypadku ponownego zgłoszenia, wtedy, analogicznie jak przy zgłoszeniu instalacji (ust. 1) organ może wnieść sprzeciw (ust. 4) w drodze decyzji jeżeli: eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska (ust. 4a pkt 1); instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76 ust. 2 pkt 1 i 2 (ust. 4a pkt.2). Nie może jednak wydać innej decyzji, poza decyzją o sprzeciwie. Zgodnie z art. 152 ust. 3 in fine przepis art. 64 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio, co oznacza, że jeżeli podanie (zgłoszenie) nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W ocenie Sądu dopiero uzupełnienie - po wezwaniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. zgłoszenia/ponownego zgłoszenia – uruchamia bieg 30 – dniowego terminu do wydania sprzeciwu (ust. 4). Wydaje się przy tym, że sprzeciw może być wniesiony tylko w sytuacji określonej w ust. 4a pkt. 1 i 2 , a zatem gdy zgłaszający inwestor nie uzupełni w terminie zgłoszenia - organ pozostawi wadliwe zgłoszenie bez rozpoznania , co z formalnego punktu widzenia zgłoszenia będzie wywoływało takie same skutki, jak gdyby w ogóle nie zostało ono dokonane. To zaś będzie wyczerpywało znamiona wykroczenia określonego w art. 342 p.o.ś. Wymogi formalne dotyczące zgłoszenia /ponownego zgłoszenia instalacji zawiera cyt. art. 152 ust. 2. (por. Krzysztof Gliniecki, Prawo ochrony Środowiska , komentarz 2019. Lex)

Odnosząc powyższe do okolicznościach rozpoznawanej należy się zgodzić z zarzutem skargi, że organy obu instancji nie wyjaśniły należycie sprawy, a przede wszystkim nie określiły w sposób jednoznaczny czy pismo skarżącej spółki z 3 grudnia 2018 r. stanowiło przedłożenie informacji czy też było ponownym zgłoszeniem. Co prawda, w szczególności organ I instancji wskazywał, że [...] spółka z o. o. w W. przedłożyła informację to jednak zastosował tryb z art. 64 § 2 k.p.a., a stosując normę z art. 50 k.p.a. wezwał pełnomocnika spółki do złożenia wyjaśnień. Organ odwoławczy prowadząc postępowanie odwoławcze położył także duży większy nacisk na konieczność wyjaśnienia czy dokonana zmiana stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w K. w zakresie parametrów technicznych anteny sektorowej nr [...] podanych w piśmie z 3 grudnia 2018 r. nie narusza standardów określonych w rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie zgłoszenia instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne z 2 lipca 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 130 poz. 879) oraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 2016, poz. 71), w szczególności z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo planowanych i realizowanych obiektów (budynków mieszkalnych). Kolejno, reagując na brak uzupełnienia żądanych danych w piśmie organu I instancji z 31.12. 2018 r.. i wyjaśnień o które organ I instancji wezwał w trybie art. 50 § 1 k.p.a., datowanym na dzień 15 lutego 2019 organy obu instancji uznały, że postępowanie podlega umorzeniu, gdyż brak możliwości bezspornej kwalifikacji dokonanej zmiany w zakresie anteny sektorowej nr 12. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie w świetle obowiązującego prawa należy się zgodzić, ze stanowiskiem strony skarżącej, że w sprawie nie wyjaśniono kwestii zasadniczej dotyczącej charakteru pisma skarżącej spółki z 3 grudnia 2018 r. (29.11. 2018 r. data na piśmie), a więc czy jest to informacja czy ponowne zgłoszenie, czym organy uchybiły normom z art. 7 i 77 i 107 k.p.a. § 3 k.p.a Nadto trzeba się zgodzić, że w rozpoznanej sprawie nie było podstaw do wydania decyzji umarzającej postępowanie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ musi dokonać jednoznacznej kwalifikacji pisma [...] społka. o.o. z dnia 3 grudnia 2018 r. a w sytuacji gdy uzna, że pismo to stanowiło informację nie prowadzi postępowania administracyjnego, gdyż przedłożenie pisma stanowi czynność materialno-techniczną, przy czym obowiązujące przepisy nie uprawniają do wydania decyzji o sprzeciwie. Obowiązkiem organu będzie natomiast zastosowanie normy z art. 152 ust 7a. p.o..ś. w obowiązującym brzmieniu. Organ będzie miał na uwadze, że Prawo ochrony środowiska, przyznaje organowi uprawnienie to wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej, przy czym sprzeciw taki może być wniesiony wyłącznie w przypadku dokonania zgłoszenia instalacji nowo zbudowanej lub dokonania zgłoszenia instalacji zmienionej w sposób istotny przy spełnieniu warunków określonych w ust. 4a cyt. ustawy. Instytucja sprzeciwu wbrew stanowisku strony skarżącej nie ma zastosowania w sytuacji przedłożenia organowi jedynie informacji, o których mowa w art. 152 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji.

w punkcie II sentencji orzeczono o kosztach na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a