Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 542/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 180 w zw. z art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Eksportowego B. sp. z o.o. z/s w M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 982/07 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Eksportowego B. sp. z o.o. z/s w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 982/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Przedsiębiorstwa Eksportowego B. sp. z o.o. z/s w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że pełnomocnika spółki wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa i stosownych dokumentów wskazujących na umocowanie do reprezentowania spółki osób podpisanych pod pełnomocnictwem. Mimo upływu siedmiodniowego terminu zakreślonego w wezwaniu braków nie uzupełniono, wobec czego Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływana jako "P.p.s.a.", skargę odrzucił.

Strona zaskarżyła powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi. Autor skargi kasacyjnej wyjaśniał, że zarówno uwierzytelnione kopie pełnomocnictw, jak i wypisy z KRS zostały na wezwanie Sądu wysłane do tej i pięciu innych spraw ze skarg spółki. Na potwierdzenie okoliczności nadania przesyłki poleconej zawierającej ww. dokumenty do skargi kasacyjnej załączono kopie pisma przewodniego, dziennika korespondencyjnego oraz dziennika urzędowego. Nadto strona podnosiła, że Sąd posiadał wiedzę w zakresie umocowania do występowania w imieniu spółki doradcy podatkowego – E.D., który składał pełnomocnictwo na wcześniejszych etapach postępowania w niniejszej sprawie, jak również w kilkudziesięciu innych toczących się przed tymże Sądem sprawach skarżącej. Dodatkowo podkreślono, że braki w zakresie pełnomocnictwa mogłyby zostać uzupełnione na rozprawie głównej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Na wstępie należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W art. 176 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje warunków, jakie winna spełniać skarga kasacyjna, jako środek odwoławczy. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i 47 omawianej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczyć rodzaj sądu, zamieścić osnowę skargi kasacyjnej, podpis jej autora, wymienić załączniki, oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń.

Po drugie – skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla tego rodzaju środka odwoławczego, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy przy tym rozumieć wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie konkretnych przepisów prawa, które w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu natomiast należy określić do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzutu uchybienia przepisom procesowym koniecznym jest wykazanie, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wymaga podkreślenia, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej. Zgodnie bowiem z treścią z art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wykluczając istnienie przesłanek stwierdzenia nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej, brak zatem tego elementu konstrukcyjnego skargi kasacyjnej uniemożliwia jej rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga kasacyjna wniesiona w imieniu spółki nie spełnia warunków określonych w art. 174 i 176 P.p.s.a., gdyż nie podano w niej żadnej z podstaw kasacyjnych, w oparciu o którą tutejszy Sąd mógłby dokonać oceny legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z tego względu, w myśl art. 180 w związku z art. 178 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.