Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 842/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), Protokolant: specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "N." w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lutego 2023 r. nr 157/23 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 9 lutego 2023 r., nr WOP.7721.1013.2022.FA Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej jako: "MWINB" po rozpatrzeniu odwołania P. N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], dalej jako: "PINB" z

[...] października 2022 r., Nr [...], nakazującej ww. osobie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przy ul. [...] w W. na terenie Dzielnicy [...], w którym aktualnie prowadzona jest działalność w zakresie zakwaterowania - zamieszkania zbiorowego, bez wymaganego prawem zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej, uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie prowadzone przed organem I instancji.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco :

Pismem z 30 czerwca 2021 r. Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa "[...]" zwróciła się do PINB z wnioskiem "o wszczęcie postępowania w sprawie samowolnego przekształcenia lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. (...) przy ul. [...] w lokal hotelowy".

W dniu 11 sierpnia 2021 r. na terenie ww. nieruchomości podjęto próbę przeprowadzenia oględzin, które nie odbyły się, z uwagi na nieobecność właściciela lokalu nr [...] (brak możliwości dostępu do lokalu). Podczas próby dostania się do lokalu otworzyła osoba, która poinformowała, iż wynajęła na dobę ww. lokal mieszkalny. W wyniku kolejnych oględzin przeprowadzonych 7 października

2021 r. organ ustalił, że lokal nr [...] składa się z pomieszczenia kuchni z jadalnią,

2 łazienek, 2 sypialni oraz pokoju dziennego (salonu). Dodatkowo komunikację umożliwia korytarz. Cały lokal zaaranżowany i gotowy do zamieszkania. Na drzwiach wejściowych do lokalu zamontowany jest "lock box" na szyfr do przechowywania kluczy. Obecna podczas oględzin K. C. oświadczyła, że posiada podpisaną umowę najmu z właścicielem dotyczącą ww. lokalu na czas nieokreślony z miesięcznym wypowiedzeniem oraz możliwością podnajmu lokalu. Oświadczyła, że celem pozyskania nowych najemców wystawia ww. lokal mieszkalny : na stronie "[...].pl" oraz "booking.com".

Pismem z 21 marca 2022 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie.

PINB postanowieniem z [...] marca 2022 r., Nr [...] wstrzymał użytkowanie ww. lokalu mieszkalnego nr [...] oraz nałożył na jego właściciela – P. N. obowiązek przedstawienia określonych dokumentów.

Z uwagi na brak wywiązania się z ww. obowiązku PINB decyzją z

[...] października 2022 r., Nr [...] nakazał P. N. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., w którym aktualnie prowadzona jest działalność w zakresie zakwaterowania - zamieszkania zbiorowego, bez wymaganego prawem zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Odwołanie od ww. decyzji złożył P. N.

Pismem z 21 grudnia 2022 r. organ odwoławczy wystąpił do Urzędu Dzielnicy [...] Wydziału Architektury i Budownictwa o udzielenie informacji czy w zasobach Urzędu Dzielnicy [...] znajduje się dokumentacja dotycząca pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego (w tym rzut kondygnacji obejmującej lokal mieszkalny nr [...]). Organ wezwał także pełnomocnika Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" do wskazania czy posiada jakąkolwiek dokumentację budowlaną lub inne dokumenty potwierdzające poprzedni sposób użytkowania ww. lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., tj. jako lokal mieszkalny. Odpowiedzi udzielono w pismach z 2 stycznia 2023 r. oraz z 4 stycznia 2023 r.

MWINB po analizie zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie uznał, że zaskarżona decyzja PINB zasługuje na uchylenie, a postępowanie prowadzone przed organem I instancji należy umorzyć.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji wskazującego na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. na terenie Dzielnicy [...]. W ocenie organu, w związku z powyższym brak jest podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 71a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.b", co skutkowało umorzeniem postępowania.

MWINB wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego "Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej". W myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego "Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń".

Organ powołując sią na wytyczne i wskazówki zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1837/19 dokonał zestawienia warunków wcześniejszych w obiekcie budowlanym z warunkami aktualnymi, porównał je i określił czy uległy one zmianie.

MWINB wskazał, że z oględzin przeprowadzonych w sprawie wynika, że lokal nr [...] znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. składa się z pomieszczenia kuchni z jadalnią, 2 łazienek, 2 sypialni oraz pokoju dziennego (salonu). Lokal jest zaaranżowany i gotowy do zamieszkania.

Z porównania załączonego do protokołu oględzin z 7 października 2021 r. "Planu i opisu" lokalu z ustaleniami faktycznymi wynika, że zrealizowano w nim dodatkową łazienkę. Poza tym układ lokalu jest zgodny z dokumentacją przesłaną przy piśmie Urzędu Dzielnicy [...] Wydziału Architektury i Budownictwa z

2 stycznia 2023 r. Materiał dowodowy potwierdza, że ww. lokal oferowany jest osobom trzecim do okresowego pobytu, na co wskazują ogłoszenia zamieszczone na stronie booking.com oraz [...].pl ([...]), a także załączona do protokołu oględzin z 7 października 2021 r. umowa podnajmu oraz oświadczenie osoby fizycznej zawarte w protokole. Z ogłoszeń tych wynika możliwość rezerwacji opisanego lokalu mieszkalnego (apartamentu) na doby do 12 osób, z informacją o terminach zameldowania i opłatach za dobę. Organ podkreślił, że podczas próby dostania się do ww. lokalu, co miało miejsce 11 sierpnia 2021 r. otworzyła go osoba, która poinformowała, iż wynajęła lokal na dobę. Dodatkowo obecna podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 7 października 2021 r. K. C. oświadczyła, że celem pozyskania nowych klientów wystawia ww. lokal mieszkalny na stronie "[...].pl" oraz "booking.com". Zaznaczono, iż na drzwiach wejściowych do lokalu zamontowany jest "lock box" na szyfr do przechowywania kluczy.

Zdaniem organu II instancji brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie oferowania lokalu mieszkalnego osobom trzecim doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego z funkcji mieszkalnej na obiekt zamieszkania zbiorowego o charakterze hotelowym, co w ocenie organu powiatowego spowodowało zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego i higieniczno - sanitarnych. W opisanym przypadku lokal nie stracił charakteru lokalu mieszkalnego w rozumieniu § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2022 r., poz. 1225 t.j.), który definiowany jest jako "zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego". Trudno przyjąć aby najem/podnajem całego lokalu mieszkalnego dla jednej lub kilku osób (obydwie te sytuacje miały miejsce w rozpatrywanej sprawie) wpłynął na zmianę jego funkcji. Lokal wraz z wyposażeniem zachował funkcję mieszkalną i nie zmienia tego faktu to czy mieszka - w nim jeden najemca/podnajemca czy też z różną częstotliwością w lokalu pomieszkują różne osoby. W każdym bowiem przypadku chodzi o zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, które w zależności od okoliczności mogą mieć charakter stały albo tymczasowy lub okazjonalny.

MWINB zwrócił uwagę, że lokal oferowany jest do wynajęcia w całości. Lokal nie został podzielony na odrębne pomieszczenia, które można wynająć oddzielnie. Okoliczności tej nie zmienia to, że w lokalu może przebywać spora ilość ludzi tj. do 12 osób. Związane jest to bowiem ze znaczną powierzchnią lokalu (około 100 m2). Ponadto, liczba osób jakie mogą przebywać w lokalu jest z góry ustalona. Organ wskazał, że podobnie na ten temat wypowiedział się WSA w Szczecinie w wyroku z 18 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 817/20.

Zdaniem MWINB, użytkowanie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i prowadzenie w tych pomieszczeniach usług o charakterze krótkotrwałego wynajmu nie powoduje, iż w istocie lokal staje się lokalem przeznaczonym do zamieszkania zbiorowego w rozumieniu § 3 ust. 5 ww. rozporządzenia, co do którego przepisy rozporządzenia precyzują szczegółowe przesłanki, jakim powinien odpowiadać budynek zamieszkania zbiorowego m.in. w zakresie warunków higieniczno-sanitarnych (§ 82 rozporządzenia) oraz przeciwpożarowych (§ 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). MWINB zaznaczył, że Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] w piśmie z 26 listopada 2021 r., znak: [...], po zapoznaniu się z protokołem oględzin z 7 października 2021 r. nie dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej budynku, w którym znajduje się lokal. A zatem, wszczęcie i prowadzenie w rozpatrywanej sprawie procedury legalizacyjnej na podstawie art. 71a Prawa budowlanego nie znajduje uzasadnienia.

Z uwagi na powyższe, w ocenie MWINB należało umorzyć przedmiotowe postępowanie administracyjne. Umorzenie postępowania następuje w przypadku, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W związku z tym, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ramach ustawowych kompetencji organu wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości. Odnosząc się do zarzutów odwołania MWINB wskazał, że oględziny jakie miały miejsce w 7 października 2021 r. odbyły się w obecności pełnomocnika skarżącego. O ww. oględzinach P. N. został skutecznie poinformowany.

Skargę na decyzję MWINB złożyła Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" w W.

Spółdzielnia zaskarżonej decyzji zarzuciła :

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 71 ust. 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedmiotowym lokalu nie doszło do zmiany sposobu użytkowania;

2. art. 71a ust. 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie było podstawy do nakazania wstrzymania użytkowania przedmiotowego lokalu;

3. § 3 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowy lokal nie jest przeznaczony do zamieszkiwania zbiorowego.

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a

mianowicie:

1. art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, powoływanej dalej jako "k.p.a." poprzez naruszenie, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa;

2. art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

3. art. 7b k.p.a. poprzez naruszenie zasady, że w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy;

4. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

5. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zaistniały podstawy do umorzenia postępowania, które toczyło się przed organem I instancji albowiem postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty skargi.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub ewentualnie

o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji PINB z [...] października 2022 r.

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto, wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej.

W odpowiedzi na skargę MWINB podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, ich zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 t.j.) dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem

art. 57a.

W badanej sprawie Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego lub proceduralnego, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd nie dostrzegł również naruszenia prawa, które mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiot sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., na terenie Dzielnicy [...] na cele działalności w zakresie zakwaterowania – zamieszkania zbiorowego - z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W doktrynie i orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, przyjmującej formę decyzji administracyjnej lub postanowienia, ingerencji organu. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Bezprzedmiotowość może mieć miejsce w szczególności, gdy brak jest przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również w sytuacji, gdy nie istnieje podstawa prawna do wydania aktu administracyjnego w zakresie żądania wnioskodawcy. Wówczas, jak wskazał wielokrotnie w swych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, jakiekolwiek rozstrzygniecie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, Lex nr 201507, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 978/05).

Uznać więc należy, że bezprzedmiotowość postępowania występuje zawsze wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Wskazując na ramy prawne sprawy wskazać należy , że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b., przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 71 ust. 2 p.b.).

Stosownie zaś do art. 71a ust. 1 p.b., w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia:

1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części;

2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2.

Natomiast w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 art. 71a p.b., albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71a ust. 4 p.b.).

Zatem zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Zmianę tę trzeba oceniać w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonego w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, ewentualnie w porównaniu ze sposobem użytkowania wskazanego w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 306/06, wyrok WSA w poznaniu z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 227/13).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1837/19 oraz z 5 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 530/14 : "Zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest podjęcie w nim takiej działalności, do której mają po prostu zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania". "Konieczne zatem jest nie tyle ustalenie jakie są aktualnie warunki prowadzonej w obiekcie budowlanym działalności i czy zgodne są one z obowiązującymi przepisami, co określenie czy zmiana sposobu użytkowania doprowadziła do zmiany wskazanych wyżej warunków. Wymaga to zatem zestawienia warunków wcześniejszych z aktualnymi, porównania ich i określenia czy uległy one zmianie".

Z porównania załączonego do protokołu oględzin z 7 października 2021 r. "Planu i opisu" lokalu nr [...] z ustaleniami faktycznymi wynika, że zrealizowano w nim dodatkową łazienkę. Poza tym układ lokalu jest zgodny z dokumentacją przesłaną przy piśmie Urzędu Dzielnicy [...] Wydziału Architektury i Budownictwa z 2 stycznia 2023 r., znak: [...]. Lokal składa się z pomieszczenia kuchni z jadalnią, 2 łazienek, 2 sypialni oraz pokoju dziennego (salonu).

W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że lokal nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W. wskutek najmu nie stracił charakteru lokalu mieszkalnego. Lokal ten był i nadal jest lokalem mieszkalnym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Wobec braku zmiany sposobu użytkowania w lokalu nie zmieniły się normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń w stosunku do norm, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania lokalu. Wbrew twierdzeniom skarżącej wskutek oferowania lokalu osobom trzecim w drodze najmu nie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego z funkcji mieszkalnej na obiekt zamieszkania zbiorowego o charakterze hotelowym.

Zgodnie z § 3 pkt 9 ww. rozporządzenia przez mieszkanie należy rozumieć "zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego".

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie lokal mieszkalny nr [...] nie stracił charakteru lokalu mieszkalnego w rozumieniu § 3 pkt 9 rozporządzenia wskutek najmu/podnajmu całego lokalu mieszkalnego dla jednej lub kilku osób (obydwie te sytuacje miały miejsce w rozpatrywanej sprawie). Jak trafnie przyjął organ trudno przyjąć aby lokal wraz z wyposażeniem zmienił funkcję mieszkalną i nie zmienia tego faktu to, czy mieszka w nim jeden właściciel, najemca/podnajemca czy też z różną częstotliwością w lokalu pomieszkują różne osoby. W każdym bowiem przypadku chodzi o zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, które w zależności od okoliczności mogą mieć charakter stały albo tymczasowy lub okazjonalny.

Stosownie do treści § 3 pkt 5 rozporządzenia przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć "budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny".

Z treści powyższego przepisu bezspornie wynika, że budynkiem zamieszkania zbiorowego są obiekty których oferta skierowana jest do dużej ilości osób i w których jednocześnie może przebywać większa liczba osób. Ponadto, budynek zamieszkania zbiorowego jak, np. hotel, motel, dom wypoczynkowy posiada wyodrębnione pomieszczenia (pokoje), które można wynająć oddzielnie. Lokal mieszkalny nr [...] oferowany jest do wynajęcia w całości. Nie został podzielony na odrębne pomieszczenia, które można wynająć oddzielnie. Natomiast kwestia ilości osób jaka może przebywać w tym lokalu (do 12 osób) jest związana ze znaczną powierzchnią lokalu (około 100 m2). Ponadto, liczba osób jakie mogą przebywać w lokalu jest z góry ustalona.

W ocenie Sądu, prawidłowo organ stwierdził, że użytkowanie lokalu mieszkalnego nr [...] przeznaczonego na stały pobyt ludzi i prowadzenie w tym lokalu mieszkalnym usług o charakterze krótkotrwałego wynajmu nie powoduje, iż w istocie lokal staje się lokalem przeznaczonym do zamieszkania zbiorowego, co do którego przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, precyzują szczegółowe przesłanki, jakim powinien odpowiadać budynek zamieszkania zbiorowego m.in. w zakresie warunków higieniczno-sanitarnych (§ 82 rozporządzenia) oraz przeciwpożarowych (§ 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia).

Zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie, Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] w piśmie z 26 listopada 2021 r., znak: [...], stwierdził, że nie dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal mieszkalny.

Zdaniem Sądu, zasadnie organ stwierdził, że wszczęcie i prowadzenie procedury legalizacyjnej na podstawie art. 71a Prawa budowlanego nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację MWINB, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe i wyczerpujące.

Wydając zaskarżoną decyzję organy dysponowały właściwie zebranym materiałem dowodowym, pozwalającym na prawidłową ocenę okoliczności sprawy. Prawidłowo MWINB ocenił, że najem lokalu mieszkalnego nie wpłynął na zmianę funkcji lokalu, który wraz z wyposażeniem zachował funkcję mieszkalną. Nie zmienia tej funkcji to, czy w lokalu mieszka jeden najemca goszczący co dzień inne osoby, czy też z różną częstotliwością w lokalu pomieszkują różne osoby. Zaistniałe w związku z takim korzystaniem z lokalu mieszkalnego uciążliwości są poza sferą ingerencji organu nadzoru budowlanego. Niewłaściwe zachowanie właściciela lokalu lub też zachowanie lokatorów może być natomiast przedmiotem interwencji służb porządkowych, czy podstawą kierowania roszczeń o charakterze cywilnoprawnym.

W okolicznościach niniejszej sprawy, zasadnie ustalono i prawidłowo uzasadniono w zaskarżonej decyzji, że nie doszło do zmiany przeznaczenia lokalu,

o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b. Podkreślić należy, że lokal, bez względu czy pozostaje we władaniu właściciela czy też najemcy czy najemców czy choćby innych osób za zgodą właściciela tam przebywających, zachował przymiot lokalu mieszkalnego w rozumieniu prawa budowlanego.

Odnosząc się do okoliczności podniesionej w uzasadnieniu skargi, a dotyczącej pominięcia okoliczności, że właściciel mieszkania P. N. w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wskazał, że wykonuje w przedmiotowym lokalu działalność gospodarczą o kodzie PKD 55.10.Z- Hotele i podobne obiekty zakwaterowania, stwierdzić należy, że nie oznacza to, iż ustalenia organu II instancji są sprzeczne z wpisem w CEIDG. Zaznaczyć należy, że osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą podlega obowiązkowi ewidencyjnemu na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Z CEIDG wynika, że właściciel mieszkania P. N. jako przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej określony według obowiązujących standardów kwalifikacji ma wskazaną także inną działalność gospodarczą o kodach: 82.11.Z Działalność usługowa związana z administracyjną obsługą biura, 55.10.Z Hotele i podobne obiekty zakwaterowania, 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, 68.10.Z Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, 68.20.Z Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, 70.21.Z Stosunki międzyludzkie (public relations) i komunikacja, 70.22.Z Pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, 82.19.Z Wykonywanie fotokopii, przygotowywanie dokumentów i pozostała specjalistyczna działalność wspomagająca prowadzenie biura. Podkreślić należy, że jako przeważającą działalność gospodarczą wpisana została 82.11.Z działalność usługowa związana z administracyjną obsługą biura. W ocenie Sądu, nie jest jednak rolą organu nadzoru budowlanego kontrolowanie zakresu działalności gospodarczej właściciela lokalu, a jedynie sprawdzanie czy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego.

Podkreślić należy, że każdy przedsiębiorca który prowadzi działalność gospodarczą musi podać siedzibę i adres prowadzonej działalności gospodarczej. Potocznie ujmuje się, że siedzibą działalności gospodarczej osoby fizycznej jest miejsce jej zamieszkania. Nie oznacza to jednak, że pod wskazanym adresem przedsiębiorca prowadzi wszystkie rodzaje działalności, które zostały wskazane w CEIDG. Właściciel mieszkania może posiadać także inne obiekty w których może prowadzić tego rodzaju działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu, nie ma znaczenia czy właściciel lokalu prowadzi działalność gospodarczą, czy też nie, oraz jakiego rodzaju, gdyż kwestie te nie mają znaczenia dla stwierdzonego braku zmiany sposobu użytkowania przez właściciela, a poza tym nie należą do właściwości organów nadzoru budowlanego.

Odnosząc się do kwestii braku wystąpienia przez właściciela lokalu mieszkalnego nr [...] do Spółdzielni o uzyskanie zgody na prowadzenie działalności gospodarczej w lokalu czy też braku podjęcia próby określenia warunków na jakich będzie prowadził tą działalność, czy też kwestia braku poinformowania o ilości osób przebywających w mieszkaniu celem zweryfikowania opłat eksploatacyjnych stwierdzić należy, iż nie miały żadnego znaczenia dla sprawy, ani wpływu na podjęte przez organ rozstrzygnięcie.

Wskazać należy, że zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 71a p.b. polegający na przyjęciu, że nie ma podstaw do nakazania wstrzymania użytkowania przedmiotowego lokalu jest bezpodstawny. Skoro organ odwoławczy stwierdził, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego to brak było podstaw do wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sprawy, Sąd zaakceptował formalne rozstrzygnięcie organu oparte na art. 105 § 1 k.p.a. Bezsprzecznie bowiem organ nie miał podstaw do podejmowania czynności w ramach nadzoru budowlanego i w tym rozumieniu sprawa, w której został zaangażowany stała się bezprzedmiotowa. W toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, organ dokonał prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekając w sprawie, organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.