Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2247/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
article: art. 10, art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 26, art. 27 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Jarosław Szulc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 1009/15 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Rz 1009/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K. G. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2015r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014r.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny podał, że w dniu [...] maja 2014r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie płatności bezpośrednich na 2014 rok. We wniosku skarżąca zadeklarowała 20 działek rolnych kwalifikujących się do przyznania jednolitej płatności obszarowej o łącznej powierzchni 17,40 ha, w tym działkę rolną B położoną na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni całkowitej 0,20 ha, działkę rolną C położoną na działkach ewidencyjnych o nr [...],[...],[...] o łącznej powierzchni 0,28 ha, działkę rolną G położoną na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,16 ha, działkę rolną J położoną na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,55 ha, działkę rolną L położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 0,13 ha. działkę rolną Ł położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 0,29 ha działkę rolną M położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 0,12 ha, działkę rolną N położoną na działkach ewidencyjnych o nr [...],[...] o łącznej powierzchni 0,31 ha, działkę rolną O położoną na działkach ewidencyjnych o nr [...],[...] o łącznej powierzchni 0,19 ha, działkę rolną P położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 0,21 ha, działkę rolną S położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 0,47 ha działkę rolną T położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 2,43 ha, działkę rolną U położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 4,53 ha, działkę rolną Z położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 0,57 ha, działkę rolną Ż położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 0,36 ha, działkę rolną D położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 1,60 ha, działkę rolną X położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 0,61 ha, działkę rolną I położoną na działkach ewidencyjnych o nr [...], [...] o powierzchni 1,03 ha, działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 2,90 ha oraz działkę rolną AA położoną na działce ewidencyjnej o nr [...] o powierzchni 0,20 ha. Do wniosku Skarżąca dołączyła załączniki graficzne obrazujące zadeklarowane działki rolne w ramach poszczególnych działek ewidencyjnych.

W dniu 3 lutego 2015r., skarżąca wycofała z wniosku działkę ewidencyjną nr [...] i położoną na niej działką rolną D o powierzchni 1,60 ha. Powierzchnię wykluczoną z płatności stwierdzono na podstawie kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie od [...] lutego 2015r. do [...] marca 2015r., w trakcie której stwierdzono liczne zakrzaczenia i zadrzewienia, a więc obszary nieużytkowane w celu rolniczym i tym samym nieuprawnione do przyznania jednolitej płatności obszarowej, potwierdzone dokumentacją fotograficzną dołączoną do protokołu. W wyniku kontroli stwierdzono zawyżenia powierzchni uprawnionych do płatności JPO oraz szczegółowo wskazano różnice między powierzchnią uprawnioną, a powierzchnią pierwotnie zadeklarowaną w tym:

- zawyżenie powierzchni działki rolnej A położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. Ustalono, że powierzchnia uprawniona do płatności JPO wyniosła 1,32 ha. Na pozostałej części stwierdzono nieużytki oraz zadrzewienia niekwalifikujące się do przyznania płatności JPO,

- zawyżenie powierzchni działki rolnej C, położonej na działkach ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], na której stwierdzono plac zabaw dla dzieci oraz zakrzaczenia, niekwalifikujące się do przyznania płatności JPO. Ustalono, że powierzchnia uprawniona do płatności wynosi 0,15 ha,

- zawyżenie powierzchni działki rolnej J, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], na której inspektorzy terenowi stwierdzili zakrzaczenia, niekwalifikujące się do przyznania płatności JPO. Ustalono, że powierzchnia uprawniona do płatności wynosi 0,07 ha,

- zawyżenie powierzchni w przypadku działki rolnej T położonej na działce ewidencyjnej nr [...], na którym stwierdzono grunt orny porośnięty chwastami, niekwalifikujący się do przyznania płatności JPO. Ustalono, że powierzchnia uprawniona do płatności wynosi 0,12 ha.

- zawyżenie powierzchni w przypadku działki rolnej Z położonej na działce ewidencyjnej nr [...], na której inspektorzy terenowi stwierdzili zakrzaczenia niekwalifikujące się do przyznania płatności JPO. Ustalono, że powierzchnia uprawniona do płatności wyniosła 0,09 ha, i nie spełnia minimalnych wymagań do uznania jej za działkę rolną – 0,1 ha, w związku z powyższym wykluczono całą powierzchnię działki,

- zawyżenie powierzchni działki rolnej Ż położonej na działce ewidencyjnej nr [...], na której stwierdzono skład drewna niekwalifikujący się do przyznania płatności JPO. Ustalono, że powierzchnia uprawniona do płatności wynosi 0,11 ha.

W stosunku do działek rolnych AA, AB, B, D, X stwierdzono, że są one nieużytkowane rolniczo przez kilka lat, na co wskazują liczne zadrzewienia, samosiejki (akacja, topola, brzozy, sosny), potwierdzone dokumentacją fotograficzną. W świetle powyższych ustaleń Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wykluczył powierzchnię 4,74 ha z poszczególnych działek ewidencyjnych, jako niespełniające wymogów faktycznego użytkowania rolniczego zgodnie z normami i wymogami przez cały rok, którego dotyczył wniosek o przyznanie płatności.

Odnosząc się do złożonego przez skarżącą wniosku o wycofanie części działek organ I instancji uznał, że na obecnym etapie nie może on odnieść oczekiwanego skutku. Jak wskazał, w dniu 14 listopada 2014r. skarżącej zostało wysłane postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego za rok 2012, w którym została poinformowana o zmianie pól zagospodarowania wynikającej z wyłączenia z użytkowania rolniczego gruntów znajdujących się między innymi na działce nr [...]. W wyniku wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. uchylono decyzję pierwotną i odmówiono skarżącej przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2012. Decyzję doręczono skarżącej w dniu 12 stycznia 2015r. W powyższej decyzji cała powierzchnia działki [...] została wykluczona z płatności, jako obszar nieuprawniony. W związku z powyższym organ wskazał, że skarżąca składając w dniu 3 lutego 2015r. wniosek o wycofanie części wniosku wiedziała o nieprawidłowościach dotyczących działki [...]. Tymczasem na podstawie art. 25 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji WE Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (dalej rozporządzenie nr 1122/2009) odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina ( Dz.Urz. UE L Nr 316, poz. 65 ) stosowanym w 2014 r. na podstawie art. 43 lit. a rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności ( Dz.Urz. UE L 2014 r., nr 181, poz. 48), wniosek można wycofać do czasu poinformowania rolnika o nieprawidłowościach bądź o mającej mieć miejsce kontroli w wyniku, której następnie zostaną stwierdzone nieprawidłowości.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 28 w zw. z art. 7- 10 ustawy z dna 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a."), przez pozbawienie strony możliwości udziału w dokonywanych czynnościach, art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012r., poz. 1164 ze zm.; dalej ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego) w zw. z art. 7-10 k.p.a., przez niepouczenie skarżącej o możliwości przedstawiania twierdzeń i zgłaszania dowodów, naruszenie art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez niepouczenie strony o sposobie zachowania celem uniknięcia szkody oraz naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., przez niezweryfikowanie w sposób wszechstronny ustaleń wynikających z protokołu kontroli, w aspekcie całokształtu okoliczności sprawy, naruszenia art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, przez niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie wniosku o wycofanie części wniosku, art. 106, 107 w zw. z art. 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego przez wadliwe uzasadnienie decyzji, a także wadliwe rozstrzygnięcie, niewskazanie dowodów na jakich organ się oparł, według jakich kryteriów ustalił wartości liczbowe w zakresie powierzchni działek.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r. Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ odwoławczy podzielił zarówno dokonane przez organ I instancji ustalenia jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, organ wskazał, że niepowiadomienie skarżącej o przeprowadzeniu kontroli jest zgodne z art. 27 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli, zasadą są natomiast kontrole niezapowiedziane. Zapewnieniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu jest poinformowanie o wynikach kontroli i zapewnienie możliwości zapoznania się z nimi. Skarżąca o tym została poinformowana, na stronie 4 raportu przekazanego w dniu 30 marca 2015r. zamieszczono pouczenie o możliwości złożenia zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, z którego to prawa skarżąca nie skorzystała. Organ odniósł się również do zarzutu dotyczącego niepouczenia skarżącej o prawie przedstawiania dowodów. W zawiadomieniu o zakończeniu postępowania dowodowego znalazła się informacja o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów z możliwością zgłaszania wniosków o przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W ocenie organu przeprowadzona kontrola oraz dołączona dokumentacja fotograficzna, stanowi wystarczający dowód w sprawie. Również zarzut nieuwzględnienia cofnięcia części wniosku organ uznał za nieuzasadniony, a także wskazał, że nawet gdyby uznać cofnięcie za skuteczne, to i tak zapadłaby decyzja tej samej treści. Płatność zostałaby odmówiona ze względu na przedeklarowanie powierzchni o 25,32 %, gdyż jak stanowi art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 przedeklarowanie powierzchni ponad 20 % skutkuje odmową płatności. Niesłuszny w ocenie organu odwoławczego okazał się również zarzut wadliwego uzasadnienia decyzji. Podstawą wydania decyzji był protokół kontroli, który w ocenie organu w sposób obiektywny pozwalał na określenie powierzchni użytkowanej rolniczo. Protokół zawiera dane dotyczące wartości liczbowych działek, metody pomiaru, tolerancji pomiaru. Kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy i rzetelny w oparciu o obwiązujące w tym zakresie przepisy.

W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła rażące naruszenie art. 28 w zw. z art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu oraz nie wezwanie do udziału w sprawie jako strony męża skarżącej, art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7-10 k.p.a. przez nie pouczenie stron o prawach i obowiązkach w zakresie przedstawiania twierdzeń i zgłaszania dowodów, art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., przez nie rozpatrzenie w sposób wszechstronny materiału dowodowego, rażące naruszenie art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE ) nr 1122/2009, przez nie uwzględnienie wniosku, o wycofanie części wniosku na rok 2014.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odpowiadając na zarzut pominięcia w postępowaniu męża skarżącej wskazał, że na podstawie przepisów art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2015r., poz. 807 ze zm.; dalej ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów) w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny, temu małżonkowi, co do którego współmałżonkowie wyrazili pisemną zgodę. W świetle powyższego, zarzut braku wezwania do udziału w postępowaniu P. S. organ uznał za bezzasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę podał, że na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, znajdującego w sprawie zastosowanie na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. 2015, poz. 308), zgodnie z którym w przypadku postępowań wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (15 marca 2015r.) stosuje się dotychczasowe przepisy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych, wchodzących w skład jego gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia 73/2009 jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczpospolitej Polskiej w załączniku VII do rozporządzenia nr 1122/2009, z tym, że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha,

2) wszystkie grunty rolne są utrzymane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności,

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności,

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, odmowa przyznania płatności spowodowana jest niespełnieniem przesłanki określonej w punkcie 2a tj. utrzymania gruntów rolnych zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, mającego nadal zastosowanie na podstawie art. 72 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. państwa członkowskie określają na poziomie krajowym wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej.

W prawie krajowym wymogi te zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm ( Dz.U. z 2014 r., poz. 1372). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami z wyjątkami określonymi w pkt 1- 2 drzewami i krzewami niepodlegającymi wycięciu zgodnie z przepisami z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody mających znaczenie dla ochrony gleb i wód, niewpływającymi na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną oraz wymienionymi w pkt 2 gruntów, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar.

Sąd zauważył, że w sprawie nie budziło wątpliwości niespełnienie powyższych kryteriów. Potwierdziła je zebrana w sprawie dokumentacja fotograficzna, na której widoczne są liczne zadrzewienia i zakrzaczenia. Skarżąca nie kwestionowała stwierdzonych nieprawidłowości, nie przedstawiła żadnych dowodów na obalenie dokonanych przez organ ustaleń ani nie przedstawiła zarzutów przeczących tym ustaleniom. Jej niezadowolenie budził natomiast przebieg postępowania, w wyniku którego stwierdzono nieprawidłowości tj. niepoinformowanie jej o mającej mieć miejsce kontroli, w czym upatrywała naruszenie zasady zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu, pominięcie jej małżonka będącego równocześnie współwłaścicielem nieruchomości, jako strony postępowania i w końcu nieuwzględnienie wniosku o cofnięciu części wniosku.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do prawidłowości przebiegu postępowania Sąd zgodził się z organem, że na podstawie art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 zasadą jest nieinformowanie stron o mającej mieć miejsce kontroli. Jest to uzasadnione celem kontroli, tj. stwierdzeniem stanu faktycznego na dzień przeprowadzenia kontroli i porównanie z deklaracją producenta. Ponadto, w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania dowodowego wysłanym do pełnomocnika skarżącej w dniu 6 maja 2015 r., poinformowano skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także możliwości zgłoszenia nowych dowodów. Również z tego prawa skarżącą nie skorzystała. W świetle powyższego zarzut nieinformowania skarżącej o prawie składania zarzutów, przedstawiania dowodów Sąd uznał za oderwany od stwierdzonych faktów. W ocenie Sądu, to na skarżącej spoczywał obowiązek wykazania stanu faktycznego zgodnego ze złożoną przez siebie deklaracją, co do której złożyła oświadczenie, co do prawdziwości wskazanych w niej danych.

Sąd zauważył, że skarżąca, po części zgodziła się z ustaleniami organu cofając wniosek o dopłaty w stosunku do działki [...], co do której nieprawidłowości stwierdzono w decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania, uchylającej decyzję pierwotną i odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2012, w której to decyzji cała działka [...] została wykluczona. Sąd wskazał, że o ile należałoby zgodzić się ze skarżącą, że stwierdzenie nieprawidłowości, uniemożliwiające skuteczne cofnięcie wniosku powinno dotyczyć roku, do którego zgłoszono wniosek, o tyle prawidłowe są wnioski organu, że pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy. Obszar wykluczony z dopłat, nawet po uwzględnieniu cofnięcia, przekracza 20 % zadeklarowanej powierzchni, co na podstawie art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 stanowi podstawę do nie przyznawania żadnej pomocy obszarowej.

Również za bezpodstawny Sąd uznał zarzut pominięcia męża skarżącej, jako strony postępowania. Prawidłowo organ wyjaśnił, że na podstawie art. 12 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, numer identyfikacyjny w przypadku małżonków nadaje się temu z małżonków, co do którego współmałżonek wyraził zgodę. Na podstawie zaś art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, warunkiem przyznania płatności jest nadanie numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Oznacza to, że stroną takiego postępowania jest wyłącznie osoba, której nadano numer identyfikacyjny. Taki numer został nadany skarżącej, w związku z powyższym bezzasadny jest zarzut pominięcia w sprawie P. S., któremu, jak już wyjaśniono, przepisy prawa materialnego nie dają przymiotu strony, a nie występował w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącej.

W złożonej skardze kasacyjnej K. G. zaskarżając wyrok w całości zarzuciła:

1) rażącą obrazę art. 28 w zw. z art. 10 k.p.a. przez pominięcie tego, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do pozbawienia strony możności udziału w czynnościach dokonanych przez organ prowadzący postępowanie administracyjne, tj. wzięcia udziału w kontroli przeprowadzonej przez organ. W ocenie kasatora uwadze Sądu uszło, że nie można się ograniczać do zbadania czy wnioskodawca jest właścicielem czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości i za każdym razem dochodzić do konkluzji, że osoby nie posiadające powyższego statusu wyłączone są z kręgu stron postępowania. Na organach ciąży obowiązek poczynienia rozważań, czy fakt podziału nieruchomości nie ma, czy też ma wpływ na zakres praw, którymi dysponuje osoba domagająca się podziału nieruchomości (np. wyrok WSA w Bydgoszczy z 7.1.2009r., I SA/Bd 842/08, LEX nr 487280). Organ nie wezwał do udziału w sprawie męża właścicielki nieruchomości, o którym mowa w zaskarżonej decyzji - P. S. W rezultacie, w postępowaniu nie brały udziału wszystkie osoby, które winny mieć status strony. Organ nie brał w ogóle pod uwagę osoby męża właścicielki nieruchomości, jako osoby realizującej produkcję rolną w rozumieniu ustawy o płatnościach w ramach systemów bezpośredniego (Dz.U. 2012, poz. 1164 ze zm.). Wnosząca skargę kasacyjną zauważyła, że organ pominął, iż przepisy prawa wyraźnie wskazują in concreto na "posiadanie" jako formę dysponowania gruntem rolnym, co nie musi wynikać z prawa własności tych gruntów. Posiadanie jest stanem faktycznym, a nie prawnym ( wyrok NSA z 15.1.2014 r., II GSK 1658/2012, Lexis.pl nr 8263934);

2) art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7-10 k.p.a. albowiem organ nie pouczył stron o prawach i obowiązkach w zakresie przedstawiania twierdzeń i zgłaszania dowodów; organ ograniczył się do pouczenia samej tylko skarżącej o: "prawie do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów" bez pouczenia o skutkach niezgłoszenia stosownych dowodów oraz bez wskazania w oparciu o jakie konkretnie dowody nastąpiło wszczęcie postępowania wznowieniowego. Strona zauważyła, że organy administracji publicznej zobowiązane są udzielać stronie z urzędu całokształtu informacji, dotyczących praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ciążący na organach administracji z mocy art. 9 k.p.a. obowiązek udzielania informacji obejmuje zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym zgodnie z art. 9 in fine organ nie może ograniczyć się tylko do udzielenia informacji prawnej poprzez wskazanie bądź zacytowanie przepisu, lecz musi podać również "niezbędne wyjaśnienia" co do treści przepisów oraz udzielać "wskazówek", jak należy postąpić w danej sytuacji, aby uniknąć szkody ( wyrok WSA w W-wie z 10 XI 2006 r., V SA/Wa 550/06, LEX nr 339671);

3) art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7 i 77 k.p.a, albowiem uwadze organu administracyjnego uszło, że w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy jest mowa o obowiązku organu administracji publicznej do przestrzegania praworządności i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a więc bez wątpienia w grę wchodzą, także zasady postępowania administracyjnego wynikające z Kodeksu Postępowania Administracyjnego określone w art. 7 i 77 k.p.a. ( wyrok NSA z 29.VI.2012 r, II GSK 839/2011, Lexis.pl nr 3956616);

Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o ewentualne uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych tytułem zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, a ogranicza się jedynie do kwestii podanych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skargę kasacyjną, jak stanowi o tym art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, a zatem niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Także druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

II. W rozpoznawanej sprawie, wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał, w oparciu o którą z podstaw wymienionych w przepisie art. 174 p.p.s.a. wnosi środek zaskarżenia. Natomiast sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty, dotyczą: a) naruszenia art. 28 w zw. z art. 10 KPA przez pominięcie tego, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do pozbawienia strony możności udziału w czynnościach dokonanych przez organ prowadzący postępowanie, tj. wzięcia udziału w kontroli przeprowadzonej przez organ oraz pominięcie małżonka skarżącej jako strony postępowania; b) ) art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7-10 KPA, albowiem organ nie pouczył stron o prawach i obowiązkach w zakresie przedstawiania twierdzeń i zgłaszania dowodów; c) art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7 i 77 KPA, albowiem uwadze organu administracyjnego uszło, że w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy jest mowa o obowiązku organu administracji publicznej do przestrzegania praworządności i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Sposób przedstawienia zarzutów kasacyjnych budzi uzasadnione wątpliwości co do ich formalnej poprawności, z perspektywy analizowanych wcześniej przepisów art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Podkreślić należy, że związanie sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Po stronie skarżącego istnieje zatem obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok SN z 21marca 2007 r., I CSK 459/06, niepubl.; wyrok SN z 21 marca 2006 r., I CSK 63/05, niepubl.; T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, str. 167; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, str. 508). Innymi słowy, zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy, istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. III. Na tle tak skonstruowanych w skardze podstaw kasacyjnych, nawiązujących do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, należy po pierwsze wskazać, że adresatem zarzutu naruszenia przepisów postępowania może być tylko Sąd pierwszej instancji, w postępowaniu kasacyjnym przedmiotem kontroli jest bowiem wyrok sądu, a nie decyzja administracyjna. Wymienienie w podstawie kasacyjnej przepisów, których naruszenia mógł dopuścić się tylko organ administracji, tj. zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z przepisów art. 7-10 k.p.a., przepisu definiującego stronę tego postępowania ( art. 28 k.p.a. ) czy wreszcie reguł postępowania dowodowego ( art. 77, art. 79 k.p.a. ), nie jest wykonaniem obowiązku prawidłowego przytoczenia podstaw kasacyjnych. Wskazane normy są stosowane wyłącznie przez organ administracji publicznej, a nie sąd administracyjny, który prowadzi postępowanie w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to przepisy powinny stanowić punkt odniesienia i w oparciu o które, w zasadniczej warstwie, należało formułować zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania.

Podkreślenia wymaga również, że zarówno w treści zarzutu, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wskazania i stosownej argumentacji z tym związanej, że naruszenie przepisów postępowania ( w ramach których kasator sytuuje podane zarzuty) miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, po stronie skarżącego istnieje obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia, wskazanych w niej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby inna. Innymi słowy, zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy, istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, skarżący kasacyjnie powinien przedstawić argumentację, która wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz, że wpływ ten mógł być istotny dla wyniku sprawy, a tym samym zaskarżonego rozstrzygnięcia sądu I instancji. Takich wskazań i związanej z tym argumentacji wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera.

Natomiast, Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do samodzielnego uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, czy formułowania na ich poparcie argumentacji, bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny ( por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011r. sygn. akt II FSK 861/10 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo ).

IV. W zarzutach kasacyjnych oraz przedstawionej na ich poparcie argumentacji, skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych sprawy, nie wskazuje również okoliczności oraz dowodów przeczących ustaleniom organów, zaakceptowanym przez Sąd I instancji, nie wskazuje także żadnych naruszeń przepisów prawa materialnego. Wobec tego należy powtórzyć za WSA w Rzeszowie, że odmowa przyznania skarżącej kasacyjnie jednolitej płatności obszarowej za 2014r. wynika z nie spełnienia przesłanki określonej w art. 7 ust. 1 pkt 2a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego tj. utrzymania gruntów rolnych zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady ( WE ) nr 73/2009, mającego nadal zastosowanie na podstawie art. 72 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ( UE ) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. państwa członkowskie określają na poziomie krajowym wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej.

W prawie krajowym wymogi te zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm ( Dz.U. z 2014 r., poz. 1372). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkami określonymi w pkt 1- 2, tj. drzewami i krzewami niepodlegającymi wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody mających znaczenie dla ochrony gleb i wód, niewpływającymi na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną oraz wymienionymi w pkt 2 gruntami, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar.

Niespełnienie tych kryteriów, potwierdziła kontrola na miejscu, przeprowadzona w okresie od [...] lutego 2015 r., do [...] marca 2015 r., w trakcie której stwierdzono liczne zakrzaczenia i zadrzewienia na zakwestionowanych działkach ewidencyjnych, zadeklarowanych przez skarżącą do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a więc obszary nieużytkowane w celu rolniczym i tym samym nieuprawnione do przyznania jednolitej płatności obszarowej, co również potwierdza załączona do protokołu dokumentacja fotograficzna.

V. Nie ma racji skarżąca kasacyjnie, zarzucając naruszenie art. 28 w zw. z art. 10 k.p.a. przez pominięcie tego, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do pozbawienia strony możności udziału w czynnościach dokonanych przez organ prowadzący postępowanie, tj. wzięcia udziału w kontroli przeprowadzonej przez organ. Prawidłowo organy oraz Sąd I instancji odwołały się w tej kwestii do treści art. 26 rozporządzenia Komisji ( WE ) nr 1122/2009, z którego to przepisu wynika, że kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w tym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Tak określony sposób prowadzenia kontroli, determinowany jest jej skutecznością, co oznacza, że ocenie organu inicjującego wszczęcie kontroli na miejscu pozostawiono kwestię powiadamiania, o zamiarze jej przeprowadzenia. Potwierdzeniem tego jest treść kolejnego przepisu, art. 27 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia Komisji ( WE ) nr 1122/2009, stanowiącego, że kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Z przepisu wynika zatem, że prawodawca priorytetowo traktuje cel kontroli, którym jest skuteczna weryfikacja zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności, a poza tym, zapowiedź kontroli na miejscu, ma charakter swobodnej decyzji organu kontroli.

Zupełnie niezrozumiała i pozbawiona podstaw jest przy tym argumentacja skarżącej kasacyjnie o naruszeniu art. 79 § 1 k.p.a., z którego wynika obowiązek zawiadamiania strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin oraz prawo brania udziału w przeprowadzeniu dowodu, zadawania pytań świadkom, biegłym i stronom oraz składania wyjaśnień. Po pierwsze, zarzut oparty na treści tego przepisu, nie został sformułowany w petitum skargi kasacyjnej. Po drugie, skarżąca kasacyjnie poza odniesieniem się do treści tego przepisu i ogólnej jego charakterystyki z odwołaniem się do art. 10 § 1 k.p.a. nie wskazuje, jakie w ramach kontroli, konkretne dowody zostały przeprowadzone bez udziału skarżącej, oraz, czy i w jaki sposób naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że realizacji prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu służy możliwość zapoznania się z ustaleniami kontroli i złożenie ewentualnych zastrzeżeń. Istotne z perspektywy wspomnianej zasady, w relacji do celów prowadzonej kontroli jest poinformowanie strony o wynikach kontroli i umożliwienie jej wniesienia uwag i zastrzeżeń, odnośnie wynikających z kontroli ustaleń. W analizowanej sprawie przekazana skarżącej kopia raportu z czynności kontrolnych zawierała pouczenie o prawie i terminie złożenia zastrzeżeń, z którego to prawa skarżąca nie skorzystała. Nie przedstawiła również żadnych dowodów, które przeczyłyby ustaleniom organów. Także w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania dowodowego, poinformowano skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także możliwości zgłoszenia nowych dowodów. Skarżącą z prawa tego nie skorzystała, chociaż to na niej spoczywał obowiązek wykazania stanu faktycznego zgodnego ze złożoną deklaracją.

W kontekście powyższego, oczywiście niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7-10 k.p.a., a więc z uchybieniem zasady praworządności, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Natomiast podany art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowi, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej stoi na straży praworządności oraz jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, organ nie pouczył stron o prawach i obowiązkach w zakresie przedstawiania twierdzeń i zgłaszania dowodów a także o skutkach niezgłoszenia stosownych dowodów oraz nie wskazał w oparciu o jakie konkretnie dowody nastąpiło wszczęcie postępowania wznowieniowego.

Podanym zarzutom przeczą wskazane wcześniej okoliczności. Skarżąca w toku postępowania była informowana o przysługujących jej prawach i środkach prawnych. Natomiast nie jest celem postępowania w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, analiza dowodów inicjujących wszczęcie postępowania wznowieniowego.

Nadto należy wskazać na pominiętą przez skarżącą treść przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wynika z nich, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania ( pkt 2), a także zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań ( pkt 3 ). Nadto, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Podane przepisy modyfikują zatem sposób procedowania oraz inicjatywę w zakresie realizacji praw przysługujących stronie postępowania w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej. Podmiotem aktywnym i inicjującym zarówno sferę realizacji praw jak i dowodową, jest w tym wypadku strona postępowania, a nie organ je prowadzący.

Nie jest również zasadne stwierdzenie skarżącej kasacyjnie, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie osoby, które winny mieć status strony, a organ nie brał pod uwagę osoby męża właścicielki nieruchomości, jako osoby realizującej produkcję rolną w rozumieniu ustawy o płatnościach. Kasator poza odwołaniem się do art. 28 k.p.a. i poczynieniem pewnych ogólnych rozważań dotyczących "posiadania", nie wskazuje i nie uzasadnia, z czego konkretnie wywodzi obowiązek wezwania do udziału w postępowaniu męża skarżącej – P. S.

Tymczasem trafnie Sąd I Instancji wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( w wersji obowiązującej na dzień złożenia wniosku o płatność), rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Natomiast jak wynika z art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tj. Dz.U. z 2012 r., poz.86 ze zm. ) wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy, a jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny. W przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. W takim wypadku, do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołącza się pisemną zgodę odpowiednio współmałżonka, współposiadacza gospodarstwa rolnego albo wspólników ( ust. 6 ). Numer identyfikacyjny jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego (ust.2). Powiązanie wpisu do ewidencji producentów z jednoczesnym nadaniem numeru identyfikacyjnego – w tym wypadku jednemu z małżonków - służy zatem do identyfikacji podmiotu ubiegającego się o stosowne płatności, a konieczność dołączenia do wniosku o wpis do ewidencji producentów zgody współmałżonka potwierdza, że osoba ta nie ma statusu strony postępowania w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Skarżąca, poza ogólnym i bez należytego uzasadnienia odwołaniem się do naruszenia art. 28 w zw. z art. 10 k.p.a., zarzutu naruszenia wskazanych uprzednio przepisów nie podniosła w skardze kasacyjnej, co w powiązaniu z podaną wyżej argumentacją, czyni nieskutecznym, zarzut nieuczestniczenia w postępowaniu wszystkich osób, które winny mieć status strony.

Z podanych wcześniej względów nie jest również skuteczny zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 7 i 77 KPA, przejawiający się w tym, że uwadze organu administracyjnego uszło, że w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy jest mowa o obowiązku organu administracji publicznej do przestrzegania praworządności i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zarzut ten nie został wsparty stosowną argumentacją. Nadto, jak już uprzednio była o tym mowa, niezależnie od wskazania istoty zarzutu, skarżący kasacyjnie powinien przedstawić argumentację i wykazać wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz, że wpływ ten mógł być istotny dla wyniku sprawy, a tym samym zaskarżonego rozstrzygnięcia sądu I instancji. Takich wskazań i związanej z tym argumentacji wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera.

Z tych względów, mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.