Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 341/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.3 pkt 2 i 4 art. 4 art. 28 ust.1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 699/13 w sprawie ze skargi K. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 699/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, oddalił skargę K. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w R. zgłosił sprzeciw w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego, jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości S., gmina K.. W ocenie organu I instancji przedstawiona wraz ze zgłoszeniem dokumentacja budynku zawiera nieścisłości, jak również przedmiotowy budynek został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę (decyzja Wójta Gminy K. z [...] października 1999 r., znak: [...]).

W związku z wnioskiem skarżącego PINB w R. wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], odmawiając uzupełnienia ww. decyzji o wniesieniu sprzeciwu.

Odwołanie od tej decyzji wniósł K. L., podnosząc, że nie jest możliwym uzupełnienie dokumentacji przedmiotowego budynku z uwagi na śmierć projektanta oraz, że pergola nie ma nic wspólnego ze zgłoszeniem zakończenia robót budowlanych budynku mieszkalnego na działce nr [...] i nie powinna być w tym postępowaniu brana pod uwagę. Skarżący podkreślił, że pergola została wybudowana jako obiekt rekreacji codziennej i stanowi obiekt małej architektury.

Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wnoszącej sprzeciw.

Organ odwoławczy powołał się na treść art. 54 i art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i wskazał, że przedmiotowy budynek został zrealizowany z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę (wykonano dodatkową część budynku o wymiarach 6,90 m x 15,45 m / 15,85 m; traktowaną przez inwestora jako obudowę basenu), o jakim mowa w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Kwalifikacja tego odstępstwa należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego, co przesądza o tym czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, tj. konieczności wdrożenia procedury naprawczej. Ponadto organ II instancji nie zaaprobował argumentacji skarżącego zmierzającej do wykazania, że rozbudowana część budynku to pergola. Odnosząc się natomiast do wymogu uzyskania podpisu projektanta organ wskazał, że zgodnie z art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego wystarczające jest wypowiedzenie się przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. L., wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów sądowych w sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- zasady uczestnictwa strony w postępowaniu administracyjnym określonej w art. 10 § 1 K.p.a., wskazując, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ani w pierwszej, ani w drugiej instancji nie umożliwiono skarżącemu zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałami w postępowaniu, niemówiąc o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów;

- art. 67 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 59d i art. 68 Prawa budowlanego, regulujących zasady sporządzania protokołów z każdej czynności;

- zasady wnikliwego i dokładnego zbadania sprawy, do czego obowiązane są organy na podstawie art. 7 K.p.a. stanowiącego, że organy administracji publicznej są obowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zebrać i rozpatrzyć dostępny materiału dowodowy w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Natomiast art. 77 K.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przeprowadzenia dowodu, co oznacza, że nie może on jedynie biernie oczekiwać na dowody zgłoszone przez stronę.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 699/13, oddalając skargę wskazał, że skarżący pomimo wezwanie przez organ nadzoru budowlanego nie uzupełnił dokumentacji dotyczącej przedmiotowego zgłoszenia; sprzeciw został wniesiony w terminie, o jakim mowa w art. 54 Prawa budowlanego. Ponadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że powstał inny obiekt niż wynika to z udzielonego pozwolenia na budowę, tj. nie tylko w zakresie nieistotnych odstępstw, które można sanować przez zastosowanie art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego; lecz także w zakresie istotnego odstąpienia od udzielonego pozwolenia na budowę – wykonano dodatkową części budynku o wymiarach zewnętrznych 6,90 m x 15,45 m / 15,85 m, która została dobudowana do budynku od strony południowej, którą na inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej oznaczono "bas", co zostało stwierdzone podczas kontroli z dnia 29 listopada 2012 r. oraz udokumentowane fotograficznie i w formie szkicu. Dlatego organy obu instancji prawidłowo nie zakwalifikowały tej części budynku jako pergoli. Nie jest to bowiem obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Nie doszło także do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., gdyż skarżący czynnie uczestniczył w postępowaniu wszczętym zawiadomieniem w dniu 3 grudnia 2013 r. Znał treść wezwania do usunięcia braków formalnych dokonanego zawiadomienia, gdyż osobiście potwierdził odbiór pisma; udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 24 grudnia 2013 r., a następnie osobiście potwierdził odbiór decyzji organu I instancji i wniósł odwołanie. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy nie złamały przepisów art. 7, art. 77 K.p.a., gdyż postępowanie, jak zauważa skarżący jest prowadzone w uproszczonej formule, a obowiązki inwestora wynikają z przepisów ustawowych i sprowadzają się do przedłożenia stosownej dokumentacji.

Ponadto w administracyjnym toku instancji pozostał w obrocie prawnym wniesiony sprzeciw z dnia [...] listopada 2010 r., co umożliwiło skarżącemu złożenie ponownego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego.

Sąd wyjaśnił także wątpliwości związane z doręczeniem skarżącemu zaskarżonej decyzji. Jak wyjaśnił skarżący, przesyłka ta została wydana jego pracownikowi posiadającemu pełnomocnictwo do odbioru całej korespondencji kierowanej do skarżącego.

Dodatkowo Sąd wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.), która weszła w życie 11 lipca 2003 r., do obiektów budowlanych, w stosunku, do których przed dniem wejścia w życie tej ustawy wydano pozwolenie na budowę, nie stosuje się przepisów o obowiązkowej kontroli po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Oznacza to, że bez względu, na to kiedy zostanie zakończona budowa i będzie prowadzone postępowanie w sprawie użytkowania wybudowanego obiektu, przepisy o obowiązkowej kontroli w tych przypadkach nie będą miały zastosowania. Brak wskazania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 7 ust. 3 noweli do Prawa budowlanego z dnia 27 marca 2003 r. nie ma wpływu na wynik postępowania, gdyż postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisami dotychczasowymi, gdyż pozwolenie na budowę obiektu, którego dotyczy zawiadomienie o zakończeniu budowy było wydane w 1999 r., a później były dokonywane przekształcenia podmiotowe. Naruszenie to nie ma charakteru istotnego z tego względu, że przepis ten funkcjonuje w powszechnym porządku prawnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył K. L., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy przez uchylenie decyzji I i II instancji; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. przez przeprowadzenie przez Sąd niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej. Sąd nie wziął pod uwagę tego, że podczas postępowania przed organami administracyjnymi strona nie miała możliwości zapoznania się z aktami sprawy, nie była informowana o zakończeniu postępowania administracyjnego, nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co skutkowało brakiem czynnego udziału strony w postępowaniu;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8 K.p.a. i art. 59d ust. 1 Prawa budowlanego przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organ administracji publicznej postąpił wbrew prawu, tj. nie doręczył inwestorowi odpisu protokołu z przeprowadzonej kontroli w celu zapoznania się z protokołem oraz przechowywania go, wbrew wyraźnemu obowiązkowi ustawowemu, co w sposób ewidentny naruszało zasadę legalności oraz zaufania publicznego w administracji;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 81 ust. 4 i art. 81a Prawa budowlanego w zw. z art. 67 § 1 i art. 7 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie wziął pod uwagę tego, że w sytuacji kiedy przyjąć, że organ administracji prowadził czynności kontrolne na podstawie art. 81a Prawa budowlanego, to z czynności kontrolnych powinien sporządzić protokół z wszystkimi konsekwencjami prawnymi protokołu, a organ sporządził tylko notatkę służbową, która nie może stanowić dowodu w sprawie. Zachowanie organu było niezgodne z prawem, co stoi w sprzeczności z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie uchylił decyzji, pomimo, że organy administracji publicznej nie zebrały w sposób wyczerpujący i dokładny całego materiału dowodowego, w szczególności kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 81a Prawa budowlanego nie można uznać za oględziny – a więc nie mają mocy dowodowej. Mocy dowodowej nie ma także notatka (adnotacja) sporządzona z takiej kontroli (zastępująca protokół);

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 80 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie uchylił decyzji, pomimo, że organy administracji publicznej niewłaściwie oceniły materiał sporządzony podczas kontroli na działce nr 417 w Strażowie, ponieważ w swoich szkicach (które następnie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych i prawnych) wskazywały na połączenie budynku mieszkalnego z pergolą stanowiącą obudowę basenu, uznały te dwa budynki za całość architektoniczną i funkcjonalną, podczas gdy w rzeczywistości budynki te stanowią odrębne budowle, nie są połączone żadnymi drzwiami, przejściem, wyłomem w ścianie, itp. Budynek mieszkalny, którego sprzeciw dotyczy wybudowany został na podstawie pozolenia na budowę, basen wybudowany został na podstawie zgłoszenia z 24 czerwca 2005 r. (a wiec ponad 8 lat temu), do którego Starosta nie wniósł sprzeciwu.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię pojęcia obiektu małej architektury, tj. przyjęcie, że pergola stanowiąca obudowę basenu nie stanowiła obiektu małej architektury, a stanowiła część budynku mieszkalnego i była z nim połączona, co z kolei doprowadziło do przekonania, że dokonane zmiany w budynku stanowiły zmiany istotne w projekcie budowlanym;

- art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 16 w zw. z art. 78 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przez niezastosowanie art. 16 w zw. z art. 78 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a tym samym niewzięcie pod uwagę tego, że projektantowi przysługują prawa autorskie osobiste do utworu, w szczególności prawo do nienaruszalności treści i formy utworu i każda ingerencja w przedmiot prawa autorskiego wymaga zgody autora (projektanta), a po jego śmierci zgody osoby wykonującej te prawa (małżonka projektanta).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

W zasadzie zarzuty skargi kasacyjnej potwierdzają, że inwestor dokonał istotnego odstąpienia od zatwierdzonego pozwolenia na budowę i projektu budowlanego. Pomimo, że początkowo zarzuty skargi kasacyjnej próbują wykazać, że przedmiotowa sprawa dotyczy pergoli, to jednak ostatecznie strona skarżąca kasacyjnie przyznaje, że w rzeczywistości mamy do czynienia z budynkiem stanowiącym odrębną budowlę od budynku jednorodzinnego. Poza tym w tym zakresie strona skarżąca nie podważyła znajdujących się w aktach sprawy dowodów w postaci protokołu sporządzonego na okoliczność rozprawy administracyjnej z dnia 28 kwietnia 2011 r. i uzyskanego w jej trakcie materiału zdjęciowego. Z tego materiału wynika, że od strony południowej budynku mieszkalnego wykonano dobudowę (jako obudowę istniejącego basenu). Potwierdza to również kontrola nieruchomości przeprowadzona przez PINB w dniu 29 listopada 2012 r., z której sporządzono notatkę służbową na okoliczność zwymiarowania dobudowanej części budynku oraz wykonano dodatkowe zdjęcia. Wynika z tego, że kontrola ta jedynie potwierdza wcześniejsze ustalenia (stwierdzone protokolarnie) organu, że inwestor istotnie odstąpił od pozwolenia na budowę, ponieważ dobudował do budynku jednorodzinnego dodatkową część od strony południowej o wymiarach zewnętrznych 6,90 m x 15,45 m / 15,85 m. Organy prawidłowo ustaliły, że jest to obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zarówno z wykonanych szkiców przez pracowników PINB, jak i wykonanych przez nich zdjęć wynika, że jest to obiekt budowlany, którego wielkość przesądza, że jest trwale związany z gruntem oraz w odróżnieniu od pergoli wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiada dach jednospadowy. Nie jest to zatem obiekt małej architektury, o jakim mowa w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wykonanie tego rodzaju dobudowy wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Jeżeli w trakcie istniejącej budowy realizowanej w oparciu o pozwolenie na budowę inwestor dodatkowo zrealizuje taki obiekt, wtedy zastosowanie znajduje art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, mający na celu wyłącznie doprowadzenie dokonanej samowoli do stanu zgodnego z prawem. Tego rodzaju samowolę Prawo budowlane traktuje jako istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę, co wymaga wdrożenia procedury naprawczej z art. 50-51 Prawa budowlanego. Przy czym bez znaczenia jest czy tego rodzaju dobudowa posiada wewnętrzne przejście do budynku mieszkalnego. Istotny jest bowiem moment realizacji takiej dobudowy, tj. w trakcie procesu inwestycyjnego prowadzonego na podstawie pozwolenia na budowę, który z formalnego punktu widzenia nie został zakończony. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ dopiero na etapie zawiadomienia o zakończeniu procesu budowlanego prowadzonego na podstawie pozwolenia na budowę organ nadzoru budowlanego ustalił, że inwestor dokonał istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę. Brak dokładnego ustalenia przez organ, czy dobudowana część zawiera bezpośrednie przejście do budynku mieszkalnego nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie doszło tym samym do naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 80 K.p.a., które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że przed wydaniem przez PINB decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., wnoszącej sprzeciw, skarżący w piśmie z dnia 24 grudnia 2012 r. potwierdził, że znane mu były ustalenia organu nadzoru budowlanego w zakresie istotnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę, twierdząc, że przy budynku powstała pergola o wymiarach podanych przez PINB. A zatem pomimo, że organ przed wydaniem decyzji nie informował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed jej wydaniem, jednak skarżący posiadał wiedzę co do ustaleń organu nadzoru budowlanego, twierdząc jednak, że dobudowana część to pergola, a nie budynek o ustalonych przez organ wymiarach. Ponadto skarżący był informowany przez organ o terminach przeprowadzanych kontroli, skarżący jednak nie skorzystał z możliwości osobistego w nich uczestnictwa. Natomiast składał liczną korespondencję, która nie podważyła ustaleń organu nadzoru budowlanego w zakresie wykonanej samowolnie dobudowy do budynku mieszkalnego. Nie doszło w sprawie do naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 7, art. 77 K.p.a. w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Co prawda, z kontroli z dnia 29 listopada 2012 r. organ powinien sporządzić protokół, a nie notatkę służbową, jednak nie jest to jedyny dowód, z którego wynika, że doszło do istotnego odstąpienia od udzielonego pozwolenia na budowę. Organ uzyskał bowiem projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę i zestawiał jego treść z dokonanymi na terenie działki inwestora ustaleniami z dnia 28 kwietnia 2011 r., z których sporządzono protokół. Czynności kontrolne z 29 listopada 2012 r. jedynie miały na celu ustalić wymiary dobudowanej części budynku, które to wymiary potwierdził skarżący w piśmie do organu z dnia 24 grudnia 2012 r. Nie można zatem uznać, że doszło w niniejszej sprawie do naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 81 ust. 4 i art. 81a Prawa budowlanego w zw. z art. 67 § 1 i art. 7 K.p.a. w takim stopniu aby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto na organie nie ciążył obowiązek doręczenia skarżącemu kopii dokumentów. Skarżący mógł bowiem zapoznać się z aktami sprawy w organie i to uczynił w dniu 11 lutego 2013 r., a więc na długo przed wydaniem zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2013 r. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8 K.p.a. i art. 59d ust. 1 Prawa budowlanego pozbawiony jest tym samym usprawiedliwionych podstaw.

Nie można także doszukać się naruszenia art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 16 w zw. z art. 78 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W tym przedmiotowym postępowaniu nie chodzi o ingerencję w już zatwierdzony projekt budowlany, lecz o przedstawienie nowych rysunków z naniesionymi zmianami wynikającymi ze stanu faktycznego. Ma to prowadzić do potwierdzenia przez projektanta, tj. osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wykonanych przez inwestora samowolnych robót niezgodnych z zatwierdzonym przez organ architektoniczno-budowlany projektem budowlanym. Artykuł 57 ust. 2 Prawa budowlanego nie wykazuje zatem związku z autorem projektu, czy też naruszeniem ochrony praw autorskich. To, że dla celów uzyskania stanu zgodnego z prawem budowlanym wykorzystywany jest zatwierdzony projekt budowlany nie oznacza, że w wyniku zastosowania art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego ma dojść do naruszenia praw autorskich osobistych autora projektu budowlanego. Jak już wyżej wskazano przyczyną takich działań jest konieczność uzyskania stanu zgodnego z prawem budowlanym z naniesieniem wyłącznie tego co zostało faktycznie wykonane lub – nie przez inwestora. W innym wypadku wykładania art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego w zakresie w jakim przedstawia to skarżący byłaby skrajnie niekorzystna dla inwestorów, ponieważ mogłaby prowadzić do nieuzasadnionego wydłużenia postępowania naprawczego, czy wręcz braku możliwości jego dokończenia, a co za tym idzie braku możliwości legalnego przystąpienia przez inwestora do użytkowania obiektu budowlanego. Naruszałaby zatem zasadę wolności budowlanej wyrażoną w art. 4 Prawa budowlanego i w zasadzie uniemożliwiałaby realizację podstawowych celów dla jakich została uchwalona ustawa – Prawo budowlane.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.