Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1085/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 3, art. 23, art. 79a ust. 9,
journal: Dz.U. 2017 poz 2212
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jedn.
article: art. 10, art. 107 par. 3, art. 111 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi J. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych (zwany dalej GIJHAR/organem) decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (zwanej dalej spółką/skarżącą) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych (zwanego dalej organem I instancji/WIJHARS) z [...] listopada 2017 r., wymierzającą skarżącej karę pieniężną za utrudnienia związane z przeprowadzeniem kontroli, utrzymał ww. decyzję w mocy.

Powiatowy Inspektor Sanitarny w R., zawiadomił organ I instancji o nieprawidłowym oznakowaniu konserw "[...]", wyprodukowanych przez Z. Sp. z o.o. Ujawniono, że wprowadzane do obrotu konserwy mają starte pierwotnie umieszczone na wieczku opakowań oznaczenia daty minimalnej trwałości oraz nr partii produkcyjnych naniesione farbą drukarską i zastąpione okrągłą etykietą o treści: "[...]".

Wskazano, że termin przydatności do spożycia podany na etykiecie łatwo odklejał się. Po odklejeniu etykiety stwierdzono, że z konserwy zdrapano jakieś oznakowanie, prawdopodobnie datę przydatności do spożycia.

Biorąc pod uwagę powyższe organ I instancji w dniach [...],[...],[...] i [...] lutego 2014 r. oraz w dniach [...],[...],[...],[...] kwietnia 2014 r. i [...] maja 2014 r. prowadził czynności kontrolne w spółce, w zakresie jakości handlowej przetworów mięsnych oraz w celu sprawdzenia wykonania zaleceń pokontrolnych z dnia [...] września 2011 r.

W dniu [...] listopada 2017 r. WIJHARS po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, wydał decyzję wymierzającą skarżącej, karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za utrudnianie organowi I instancji przeprowadzenia kontroli. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał przebieg kontroli oraz zachowanie pełnomocnika skarżącej. Podniósł, że w dniu rozpoczęcia kontroli, tj. w dniu [...] lutego 2014 r., podjęto próbę oględzin magazynu wyrobów gotowych, w którym znajdowały się konserwy. Pełnomocnik spółki K. J. m.in. wyjaśnił, że nie jest to możliwe, gdyż magazyn ten jest zamknięty, a klucze są w posiadaniu magazyniera, który w tym dniu był nieobecny z powodu zwolnienia lekarskiego. Pełnomocnik oświadczył, że w celu przeprowadzenia oględzin magazyn ten udostępni kontrolującym w dniu [...] lutego 2014 r. Wskazano, że na dzień [...] lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej przekazał kontrolującym informację dotyczącą stanu ilościowego konserw podkreślając, iż znajdują się one w magazynie innego podmiotu gospodarczego, w stosunku do którego organ nie posiada upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

Organ I instancji stwierdził, że strona miała obowiązek udostępnić do kontroli konserwy będące w jej posiadaniu, w tym umożliwić kontrolującym ustalenie ich ilości i dokonanie kontroli oznakowania co wynika z art. 23 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. Działania podjęte przez stronę skutecznie uniemożliwiły dokonanie ustalenia faktycznej ilości konserw będących na stanie magazynowym oraz ich zabezpieczenia przed wprowadzeniem do obrotu.

Strona wniosła o uzupełnienie rozstrzygnięcia w zakresie wskazania kto, kiedy i w jakich okolicznościach utrudniał przeprowadzenie kontroli i na czym to utrudnianie polegało.

Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. WIJHARS odmówił uzupełnienia ww. decyzji, motywując to faktem, iż wydana decyzja jest kompletna, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 k.p.a., a tym samym brak jest podstaw do jej uzupełnienia.

Strona w terminie, wniosła odwołanie od ww. decyzji, w którym podniosła, że rozstrzygnięcie dotyczy innego stanu prawnego i faktycznego, niż opisano to w rzeczywistości, organ nie wykazał czym kierował się wymierzając stronie karę za utrudnianie przeprowadzenia kontroli w wysokości 20 000 zł, nie uwzględnił ponadto stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia i wielkości obrotów przedsiębiorstwa w przetwórstwie mięsnym. Jej zdaniem występują błędy co do ustaleń stanu faktycznego, polegające na powoływaniu się na ustaleniach innych organów kontroli, ponadto WIJHARS R. nie jest właściwy do kontroli działu gastronomii spółki, w której również produkuje się przetwory mięsne. Wskazała, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej, gdyż niektóre jej zagadnienia dotyczą sprawy rozstrzygniętej już wcześniej przez inne organy kontroli. Podniosła, że. K. J. udzielający wyjaśnień nie był umocowany prawnie tj. na podstawie przepisów k.p.a. jako pełnomocnik półki J. Spółka z o.o., a ponadto konserwy nie były własnością półki J. Spółka z o.o., ale zostały sprzedane firmie J. i zmagazynowane w celu przeprowadzenia badań przechowalniczych w pomieszczeniach nie należących do J. Spółka z o. o. w T.. Wskazała, że na żądanie strony organ nie uzupełnił decyzji co do rozstrzygnięcia i uzasadnienia, poprzez wskazanie w jaki sposób strona utrudniała przeprowadzenie kontroli. Biorąc powyższe pod uwagę, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę, GIJHAR powołując się na opisany w decyzji stan prawny i ustalony przez organ I instancji stan faktyczny stwierdził, że produkowane przez spółkę konserwy mięsne są środkami spożywczymi, które na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w zakresie jakości handlowej podlegają kontroli jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Uznał, że, Inspektorzy WIJHARS w R. byli właściwi rzeczowo do przeprowadzenia przedmiotowych kontroli w spółce J. Spółka z o.o., będącej producentem przetworów mięsnych.

Wskazał, że w aktach sprawy znajdują się pisemne upoważnienie dla Pana K. J. do reprezentowania spółki J. Spółka z o. o. podczas kontroli przeprowadzonej przez WIJHARS w R.

W opinii organu odwoławczego postępowanie kontrolne zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, o czym świadczy zgromadzony materiał dowodowy.

GIJHARS uznał, że strona utrudniała przeprowadzanie kontroli, między innymi poprzez składanie niezgodnych ze stanem faktycznym wyjaśnień, w tym dotyczących rzekomej kontroli spółki prowadzonej przez Inspekcję Transportu Drogowego (co jak ustalono w toku kontroli faktycznie nie miało miejsca), odmowę uczestniczenia w kontroli, składanie niespójnych i wykluczających się wyjaśnień, uniemożliwienie dokonania kontroli i ewentualnego zabezpieczenia przeterminowanych konserw.

W toku kontroli ustalono, że przedsiębiorca posiada w magazynie będącym w jego dyspozycji konserwy, których data minimalnej trwałości minęła.

Inspektorzy w obecności osoby upoważnionej K. J. dokonali wstępnych oględzin przedstawionych do kontroli konserw będących własnością Spółki oraz znajdujących się w magazynie będącym w jej dyspozycji.

Kontrolującym przedstawiono dokumenty dołączone do akt sprawy, z których wynika, iż przedmiotowe konserwy są własnością kontrolowanej spółki.

W związku z powyższym, gdy w czasie kontroli prowadzonej w przedmiotowej spółce w magazynie stwierdzono partie konserw przeterminowanych, podjęto czynności mające na celu ich zabezpieczenie. Działanie to miało uniemożliwić przekazanie tych wyrobów do konsumenta finalnego, zwłaszcza w kontekście informacji otrzymanych od innych służb kontrolnych oraz mając na uwadze ofertę handlową spółki zawartą na jej stronie internetowej. K. J. na podstawie upoważnienia z dnia [...] lutego 2014 r. oraz oświadczenia Prezesa spółki J. J. z dnia [...] kwietnia 2016 r. jako pełnomocnik uczestniczył czynnie w ww. kontrolach składając m. in. wyjaśnienia i pisma, o czym świadczy zgromadzony materiał dowodowy.

Organ wskazał, że pomimo podejmowanych prób przeprowadzenia kontroli w zakresie jakości handlowej konserw mięsnych będących w obrocie i znajdujących się na stanie magazynowym kontrolowanego przedsiębiorcy, przedsiębiorca utrudnił czynności kontrolne poprzez:

- utrudnianie dostępu do pomieszczeń magazynowych, w których składowane były przeterminowane konserwy,

- utrudnianie sprawdzenia opakowania, oznakowania, prezentacji artykułu rolno- spożywczego oraz warunków jego przechowywania,

- utrudnianie dokonania pełnych oględzin konserw i sporządzenia dokumentacji dotyczącej ich jakości handlowej oraz

- zabezpieczenia ich przed wprowadzeniem do obrotu,

- udzielanie nieprawdziwych informacji o prowadzeniu kontroli, przez inne organy kontrolne, a także składanie sprzecznych ze sobą oraz ze stanem faktycznym

wyjaśnień.

W wyniku powyższego cel kontroli nie został osiągnięty. Całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że przedsiębiorca działał z zamiarem utrudniania kontroli.

Podkreślił, że organ I instancji wydając przedmiotową decyzję prawidłowo wskazał podstawę prawną, a w uzasadnieniu decyzji dokonał wyjaśnienia podstaw prawnych decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, w tym podał treść przepisu art. 40a ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i wyjaśnił stan faktyczny.

Podkreślił, że skarżąca czynnie uczestniczyła w prowadzonym postępowaniu administracyjnym składając wnioski, pisma i wyjaśnienia zgodnie z art. 10 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie:

- przepisów k.p.a. tj.: art. 7 poprzez nieustalenie stanu faktycznego, art. 8 poprzez niepogłębianie zaufania państwa do obywateli, art. 9 poprzez nieudzielanie stronie pełnej informacji o stanie faktycznym i prawnym sprawy, art. 10 poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, art. 77 poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i art. 127 poprzez nie dokonanie ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji.

- błędne ustalenie stanu faktycznego, co w efekcie skutkowało wadliwością decyzji,

- naruszenie przepisów prawa tj. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, między innymi poprzez nieprzestrzeganie właściwości rzeczowej organu I i II instancji.

- błędne zastosowanie i interpretację ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Wskazała, że organy obu instancji oparły swoje ustalenia na podstawie informacji otrzymanych od innych organów kontroli, tymczasem uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organy się kierowały przy podejmowaniu decyzji, w szczególności powinno wskazywać przesłanki uzasadniające wymiar kary

Podniósł, że produkowane przez nią konserwy są produktami gastronomicznymi, które pozostają pod nadzorem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, tym samym kontrola działalności gastronomicznej Spółki nie mieściła się we właściwościach rzeczowych organu I i II instancji IJHARS.

Podkreślił, że konserwy mięsne były zmagazynowane w pomieszczeniu, którymi nie dysponuje skarżąca i nie stanowiły jej własności, natomiast Kazimierz Janik udzielający wyjaśnień nie był umocowany prawnie tj. na podstawie przepisów k.p.a. jako pełnomocnik spółki J. Spółka z o.o.

W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] maja 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2017 r. wymierzającą skarżącej karę pieniężną za utrudnianie związane z przeprowadzeniem kontroli.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W ocenie Sądu zarzuty skarżącego nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy oraz w przepisach obowiązującego prawa.

Prawidłowo w toku kontroli ustalono, że przedsiębiorca posiada w magazynie będącym w jego dyspozycji konserwy, których data minimalnej trwałości minęła.

Inspektorzy w obecności osoby upoważnionej Kazimierza Janik dokonali wstępnych oględzin przedstawionych do kontroli konserw będących własnością Spółki oraz znajdujących się w magazynie będącym w jej dyspozycji.

Kontrolującym przedstawiono dokumenty dołączone do akt sprawy, z których wynika, iż przedmiotowe konserwy są własnością kontrolowanej spółki.

Powyższe potwierdza m. in. sporządzony przez spółkę dokument: Inwentaryzacja konserw na magazynie - stan konserw na magazynie na dzień [...] listopada 2013 r.: Zarządzenie nr [...] Prezesa Zarządu J. Spółka z o. o. z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie ustalenia terminu przydatności do spożycia konserw mięsnych sterylizowanych będących na stanie spółki, jak również wyjaśnienia złożone w trakcie kontroli przez pełnomocnika K. J. (w protokole ustnych wyjaśnień z dnia [...] lutego 2014 r.) oraz pismo spółki z dnia [...] lutego 2014 r. Na oferowanie do sprzedaży przedmiotowych konserw wskazywała ponadto oferta handlowa spółki znajdująca się w dniu [...] lutego 2014 r. na jej stronie internetowej. Asortyment oferowanych konserw był tożsamy ze znajdującym się na stanie magazynowym spółki. Biorąc pod uwagę oświadczenie pełnomocnika kontrolowanej spółki o 24 miesięcznym - licząc od daty produkcji - terminie przydatności do spożycia produkowanych konserw (Protokół ustnych wyjaśnień z dnia [...] lutego 2014 r.) wskazać należy, iż oferta internetowa obejmowała asortyment przeterminowanych konserw znajdujących się na stanie magazynowym.

Sąd podziela stanowisko organu, że art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wskazuje, iż obrót to czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002. Zgodnie z art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 "wprowadzanie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucje i inne formy dysponowania. Organy prawidłowo ustaliły, że opisane w decyzjach konserwy, były przechowywane na stanie magazynowym skarżącej z zamiarem sprzedaży, co odpowiada ww. cytowanej definicji wprowadzenia do obrotu. Przepis art. 23 ww. ustawy stanowi, że celem kontroli są przede wszystkim czynności sprawdzające, które mają przynieść konkretne ustalenia stanu faktycznego. Zatem ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie ogranicza możliwości kontrolnych WIJHARS jedynie do produktów będących w obrocie.

Informacje zawarte w pismach innych organów stanowiły opis stanu faktycznego przeprowadzonych przez inne organy czynności kontrolnych zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową i były sygnałem do podjęcia nieplanowej kontroli przez organ, co zostało opisane w uzasadnieniu decyzji. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przewidujący współpracę pomiędzy instytucjami kontrolującymi żywność, wobec tego powyższy tryb postępowania należy uznać za prawidłowy.

Należy zauważyć, że w okresach opisanych w decyzjach kilkakrotnie przeprowadzona została kontrola przez Inspektorów WIJHARS w R. w spółce J. Spółka z o. o. Wszystkie ustalenia dokonane w trakcie kontroli ujęte zostały w protokołach kontroli: nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. oraz z dnia [...] maja 2016 r. Zakresem ww. kontroli była jakość handlowa przetworów mięsnych oraz wykonanie zaleceń pokontrolnych z dnia [...] września 2011 r.

Sąd podziela stanowisko organu, że w przypadku wszczęcia urzędowej kontroli uzasadnione jest zastosowanie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, zgodnie z którym, kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia, z wyjątkiem takich przypadków jak audyt, w których konieczne jest uprzednie zawiadomienie podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo paszowe lub żywnościowe. Kontrole urzędowe mogą być również przeprowadzane ad hoc.

W tym stanie rzeczy organ kontrolujący nie miał obowiązku informowania o zamiarze wszczęcia kontroli lub też uzgadniania dogodnego terminu kontroli z kontrolowanym.

Zasadne jest twierdzenie, że stosownie do art. 79a ust. 9 ww. ustawy, w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, nie będący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. Niemniej jednak zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentacji go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.

W razie nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej albo nie wykonania przez kontrolowanego obowiązku, o którym mowa w ust. 3. czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika, kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, nie będący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę (art. 80 ust. 5 ww. ustawy).

Wobec tego w świetle obowiązujących przepisów: przedsiębiorca miał obowiązek umożliwić kontrolę swego przedsiębiorstwa organowi Inspekcji, a na wypadek swojej nieobecności, stworzyć warunki organizacyjne umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Należy zauważyć, że K. J. udzielający wyjaśnień podczas kontroli był umocowany prawnie do reprezentowania skarżącej co też dokładnie zostało opisane przez organ w zaskarżonych decyzjach. W aktach sprawy znajdują się pisemne upoważnienie dla K. J. do reprezentowania Spółki J. Spółka z o. o. podczas kontroli przeprowadzonej przez WIJHARS w R. (zał. Nr 2 do Protokołu Kontroli z dnia [...] lutego 2014 r.), oraz notatka służbowa potwierdzająca ustne upoważnienie K. J. do reprezentowania spółki J. Spółka z o. o. (zał. 1 do Protokołu Kontroli z dnia [...] maja 2014 r.), tym samym wszystkie wyjaśnienia udzielone przez K. J. zostały zasadnie potraktowane jako wiarygodne, a wszystkie działania utrudniające przeprowadzenie kontroli jako działania podjęte przez skarżącą, którą reprezentował w trakcie kontroli.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowanie przestrzegania tych wymogów.

W opinii Sądu, Główny Inspektor, wojewódzcy inspektorzy oraz upoważnieni przez nich pracownicy Inspekcji, realizując zadania określone w ustawie oraz w odrębnych przepisach, uprawnieni są między innymi do: wstępu do pomieszczeń lub do środków transportu kontrolowanych jednostek, żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli, żądania okazywania dokumentów związanych z przedmiotem kontroli (art. 24 pkt 1 - 3 ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych). Natomiast art. 25 ust, 2 ww. ustawy stanowi, że kontrola, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, odbywa się w obecności kierownika kontrolowanej jednostki, a w razie jego nieobecności - osoby przez niego upoważnionej. W świetle obowiązujących przepisów, przedsiębiorca miał obowiązek umożliwić przeprowadzenie kontroli swego przedsiębiorstwa inspektorom WIJHARS w R.. Ponadto, przedsiębiorca miał obowiązek, na wypadek swojej nieobecności, stworzyć warunki organizacyjne umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli.

W związku z faktem opisywanym wyżej i w zaskarżonych decyzjach, iż na magazynie na dzień [...] listopada 2013 r. opisany był stan konserw oraz stwierdzeniem partii konserw przeterminowanych, zasadnie podjęto czynności mające na celu ich zabezpieczenie. Działanie to miało uniemożliwić przekazanie tych wyrobów do konsumenta finalnego, zwłaszcza w kontekście informacji otrzymanych od innych służb kontrolnych oraz mając na uwadze ofertę handlową spółki zawartą na jej stronie internetowej, w której to ofercie znajdowały się konserwy.

Strona poprzez swego pełnomocnika uczestniczyła czynnie w ww. kontrolach składając m. in. wyjaśnienia i pisma, o czym jak słusznie twierdzi organ świadczy zgromadzony materiał dowodowy.

Organ zasadnie wykazał podejmowanie prób przeprowadzenia kontroli w zakresie jakości handlowej konserw mięsnych będących w obrocie i znajdujących się na stanie magazynowym kontrolowanej spółki, a ona poprzez działanie swojego pełnomocnika utrudniła czynności kontrolne poprzez:

- utrudnianie dostępu do pomieszczeń magazynowych, w których składowane były przeterminowane konserwy,

- utrudnianie sprawdzenia opakowania, oznakowania, prezentacji artykułu rolno- spożywczego oraz warunków jego przechowywania,

- utrudnianie dokonania pełnych oględzin konserw i sporządzenia dokumentacji dotyczącej ich jakości handlowej oraz

- zabezpieczenia ich przed wprowadzeniem do obrotu,

- udzielanie nieprawdziwych informacji o prowadzeniu kontroli, przez inne organy kontrolne, a także składanie sprzecznych ze sobą oraz ze stanem faktycznym wyjaśnień,

- odmowę uczestniczenia w kontroli, składanie niespójnych i wykluczających się wyjaśnień,

- uniemożliwienie dokonania kontroli i ewentualnego zabezpieczenia przeterminowanych konserw.

Zgodnie z art. 80 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do czasu trwania kontroli, nie wlicza się czasu nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, jeżeli stanowi to przeszkodę w przeprowadzeniu czynności kontrolnych. I taki fakt miał miejsce podczas opisywanej kontroli.

W ocenie Sądu organy wydając decyzje prawidłowo wskazały podstawę prawną, natomiast w uzasadnieniu decyzji dokonały wyjaśnienia podstaw prawnych decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Organy podjęły wszelkie niezbędne czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego (ustalenia protokołów kontroli), informowały stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na przebieg postępowania i prawa strony, strona na każdym etapie postępowania miała zapewniony czynny udział w toczonym postępowaniu, składając wnioski, pisma i wyjaśnienia zgodnie z art. 10 k.p.a. Organy administracji w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły cały materiał dowodowy. Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Stosownie do art. 111 § 1 k.p.a. przepisy przewidują możliwość uzupełnienia decyzji administracyjnej jedynie w zakresie rozstrzygnięcia sprawy brakującymi elementami oraz określenia uprawnień strony co do środków zaskarżenia, natomiast nie jest możliwe żądanie uzupełnienia samego uzasadnienia. Tak więc zarzut strony co do odmowy uzupełnienia przez wojewódzkiego inspektora decyzji co do jej rozstrzygnięcia i uzasadnienia jest bezzasadny.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.