Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 75/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: ART. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. Sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zakwestionowała opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego wnosząc równocześnie o wstrzymanie jej wykonania.

Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, że przedwczesne uiszczenie kwot jakich domaga się organ celny niesie za sobą ryzyko całkowitej utraty płynności finansowej, a nawet upadek Spółki. Z uwagi na istniejące, jej zdaniem, podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, objęcie Spółki ochroną tymczasową stanowić będzie zabezpieczenie zarówno interesu Skarżącej jak i interesu publicznego. Pozwoli to bowiem uniknąć konieczności poniesienia przez Skarb Państwa kosztów ewentualnego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie zaskarżonej decyzji. Spółka wskazała także, że nie uchyla się od terminowego uiszczania innych należności publiczno-prawnych, co dodatkowo przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić jedynie w wyjątkowych okolicznościach i należy poprzedzić je analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia powyższych przesłanek. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez Skarżącego. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości.

W ocenie Sądu uzasadnienie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na stwierdzenie zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla Spółki rozstrzygnięcia będą jej przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami.

Nie ulega także wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji kwoty długu celnego określonego w zaskarżonej decyzji dojdzie do pomniejszenia majątku Spółki o jego wysokość. Domagając się więc wstrzymania wykonania decyzji objętej skargą Skarżąca powinna wykazać, że uiszczenie lub wyegzekwowanie długu spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tego zobowiązania. Tymczasem przedstawiona przez Spółkę argumentacja nie odnosi się do żadnych konkretnych okoliczności, które zaistniawszy spowodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Lakoniczne wskazanie na "ryzyko całkowitej utraty płynności finansowej" jest zdecydowanie niewystarczające do dokonania oceny, czy wykonanie decyzji grozić będzie wyrządzeniem Spółce szkody, jaka mogłaby to być szkoda i czy byłaby znaczna. Tym bardziej, że - w oparciu o dokumentację finansową złożoną przez Skarżącą na potrzeby wniosku o przyznanie prawa pomocy - Sąd ustalił, iż Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą uzyskując z tego tytułu nie tylko przychody, ale również zyski przekraczające kwotę długu celnego (5775 zł).

Dodać należy, że przy rozstrzyganiu niniejszego wniosku poza rozważaniami pozostaje eksponowane przez Spółkę zagadnienie zabezpieczenia interesu publicznego mające nastąpić wraz z orzeczeniem o wstrzymaniu wykonania decyzji skierowanej do Skarżącej. Ocenie podlega jedynie sytuacja Spółki, a nie Skarbu Państwa. Bez znaczenia pozostaje także wywiązywanie się przez Spółkę z innych zobowiązań publiczno-prawnych.

Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.