Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 926/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3a, art. 17 § 1, art. 18, art. 27 i art. 59 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi P s.c. P. W., K.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 25 sierpnia 2023 r. nr 2201-IEE.7113.2.159.2023.3.AW w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej jako K.p.a. w związku art. 3a, art. 17 § 1, art. 18, art. 27 i art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), dalej jako u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia P S.C. P. W., K. W. (dalej jako strona lub Skarżący) na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: Naczelnik US) z dnia 7 czerwca 2023 r., którym organ I instancji odmówił Skarżącemu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 10 marca 2023 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Naczelnik US prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku strony, na podstawie wystawionych przez siebie ww. tytułów wykonawczych.

Organ egzekucyjny dokonał próby zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bank S.A. zawiadomieniami z dnia:

- 14 marca 2022 r. W odpowiedzi bank poinformował, że nie prowadzi rachunku. Zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych strona odebrała 17 marca 2022r.

- 5 grudnia 2022 r. W odpowiedzi bank poinformował, że nie prowadzi rachunku. Zawiadomienie strona odebrała 7 grudnia 2012 r.

Pismem z 23 marca 2022 r. strona złożyła zarzut oparty na art. 33 § 1, § 2 pkt 2b u.p.e.a. Postanowieniem z 13 kwietnia 2022 r. wierzyciel uznał zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, za niezasadny.

Pismem z 18 maja 2023 r. strona złożyła wniosek o umorzenie postępowań egzekucyjnych na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a.

Naczelnik US postanowieniem z 7 czerwca 2023 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku strony.

W zażaleniu strona wskazała, że organ egzekucyjny w wydanym postanowieniu naruszył art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (niedopuszczalność egzekucji administracyjnej); art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27), poprzez ich niezastosowanie w sytuacji zaistnienia przesłanek do umorzenia z uwagi na naruszenie przepisów art. 3a § 1 pkt 1, art. 26 § 5 pkt 1 i art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2023r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że do umorzenia postępowania dochodzi obligatoryjnie, gdy zaistnieją określone w przepisach prawa okoliczności (na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny wydając postanowienie w przedmiocie umorzenia weryfikuje czy takie okoliczności miały miejsce w danym stanie faktycznym. W przypadku ich braku nie może dokonać umorzenia z innej przyczyny. Zdaniem Dyrektora IAS art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. dotyczy sytuacji, gdy występuje okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych). Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty.

O niedopuszczalności egzekucji decydują, zdaniem Dyrektora IAS, przyczyny o dwojakim charakterze. Po pierwsze, są to przesłanki podmiotowe, dotyczą uczestników postępowania, a przede wszystkim zobowiązanego i organu egzekucyjnego. Na przykład egzekucja będzie niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych, jeżeli przepisy prawa wyłączają możliwość jej prowadzenia wobec określonej osoby, która została wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany. Egzekucja będzie też niedopuszczalna, gdy prowadzi ją podmiot niebędący organem egzekucyjnym.

W opinii Dyrektora IAS, takie przesłanki w sprawie nie wystąpiły, bowiem Naczelnik US jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze egzekucji, a skarżący jest zobowiązanym - co wynika z treści wystawionych tytułów wykonawczych.

Zdaniem Dyrektora IAS niedopuszczalność o charakterze przedmiotowym zachodzi wówczas, gdy dotyczy zarówno podstaw, jak i przedmiotu egzekucji. Na przykład niedopuszczalna będzie egzekucja obowiązku, który nie podlega egzekucji administracyjnej lub wynika z nieostatecznej lub nieistniejącej w obrocie prawnym decyzji administracyjnej. Dalszymi przykładami mogą być: brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia, mimo że obowiązek taki ciążył na wierzycielu, wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, brak wymagalności obowiązku, jego wygaśnięcie lub nieistnienie, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią tego obowiązku wynikającą z decyzji administracyjnej, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Również i te okoliczności nie zaszły w badanej sprawie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że obwiązek egzekwowany na podstawie wystawionych na stronę tytułów wykonawczych dotyczy należności z tytułu deklaracji PIT-4. Takie zobowiązanie podlega podstawie art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponadto zauważył, że zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią tego artykułu był już przedmiotem rozpoznania przez Naczelnika US w postępowaniu zarzutowym - postanowieniem z 13 kwietnia 2022 r. zarzut ten został oddalony.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. określa elementy, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy. Ich wyliczenie ma charakter enumeratywny, brak któregokolwiek z nich stanowi istotne naruszenie skutkujące koniecznością umorzenia wszczętego na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości i rodzaju, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Zdaniem organu odwoławczego, wbrew opinii strony, organ egzekucyjny w wydanym rozstrzygnięciu odniósł się do zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w sposób szczegółowy i wyczerpujący. Analiza treści wskazanych tytułów wykonawczych dowodzi, że spełniają one wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zatem, organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego w podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

W opinii Dyrektora IAS, wskazana przez stronę w zażaleniu argumentacja sprowadza się de facto do tego, że niedopuszczalne jest dowolne mnożenie tytułów wykonawczych w sytuacji, gdy należność pieniężna wynika z tej samej deklaracji.

Odnosząc się do powyższego Dyrektor IAS wskazał, że naczelnicy urzędów skarbowych działając jako wierzyciele należności podatkowych działają na podstawie i w granicach prawa, a wystawiane jednopozycyjnych tytułów wykonawczych nie wykracza poza obowiązujące przepisy prawa i nie stanowi nadużycia prawa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. Dyrektor IAS wskazał, że przytoczone przez stronę wyroki dotyczą innego stanu faktycznego. Wyroki te dotyczyły m.in. prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie dwóch tytułów wykonawczych w tej samej sprawie, czy prowadzenia jednego postępowania egzekucyjnego na podstawie dwóch odrębnych tytułów wykonawczych wszczynających postępowanie oraz egzekucję w różnych (odległych) datach. Takie sytuacje nie miały miejsca, bowiem w rozważanej sprawie wszczęto postępowania egzekucyjne na podstawie trzech różnych tytułów wykonawczych dotyczących zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za różne okresy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji zaistnienia przesłanek umorzenia w postaci naruszenia przepisów: art. 3a § 1 pkt 1, art. 26 § 5 pkt 1 i art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.;

- art. 3a §1 pkt 1 u.p.e.a wyrażające się uznaniem, że w postępowaniu egzekucyjnym dopuszczalne jest wszczęcie dowolnej liczby egzekucji wobec zobowiązanego na podstawie jednego tytułu egzekucyjnego, w tym do wystawienia dowolnej ilości tytułów wykonawczych;

- art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wyrażające się błędnym uznaniem, że zobowiązanemu na podstawie jednego tytułu egzekucyjnego wystawiona i doręczona może być dowolna ilość tytułów wykonawczych, a zatem że każde kolejne doręczenie tytułu wykonawczego nie wszczyna odrębnej egzekucji;

- art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a wyrażające się błędnym uznaniem, że wymóg oznaczenia w tytule wysokości należności pieniężnej podlegającej egzekucji jest spełniony niezależnie od tego czy jest zgodny z wymiarem zobowiązania oznaczonego tytułem wykonawczym, w tym, że może stanowić dowolną jego część.

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dostrzegł naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora IAS z dnia 25 sierpnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 7 czerwca 2023 r. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) w powiązaniu z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Na wstępie wyjaśnić należy, że procedura ustanowiona w u.p.e.a., co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia.

Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok WSA z dnia 9 maja 2013r., sygn. akt l SA/Ol 152/13, wyrok ten oraz orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić też należy, że w postępowaniu tym, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela.

Z bezspornych ustaleń faktycznych wynika, że organ egzekucyjny (Naczelnik US) prowadził egzekucję wobec Skarżącego (zobowiązanego) na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych z dnia 10 marca 2022 r. wystawionych przez ten organ, dotyczących zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych:

tytuł wykonawczy nr [...] dotyczy należności za okres od 03/2021 do 06/2021;

tytuł wykonawczy nr [...] dotyczy należności za okres od 07/2021 do 10/2021;

tytuł wykonawczy nr [...] dotyczy należności za okres od 11/2021 do 12/2021.

Według Skarżącego prowadzone postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone, ponieważ niedopuszczalne było dowolne mnożenie kolejnych tytułów wykonawczych proporcjonalnie do liczy należności pieniężnych objętych jednym i tym samym tytułem egzekucyjnym, przez co organ egzekucyjny naruszył m.in. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu.

Organ egzekucyjny wydając postanowienie w przedmiocie umorzenia weryfikuje czy takie okoliczności miały miejsce w danym stanie faktycznym. W przypadku ich braku nie może dokonać umorzenia z innej przyczyny.

Przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. (umorzenie ze względu na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej) dotyczy sytuacji, gdy występuje okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych).

Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2011 r. sygn. akt II FSK 461/10).

O niedopuszczalności egzekucji decydują przyczyny o dwojakim charakterze. Po pierwsze, są to przesłanki podmiotowe, dotyczą uczestników postępowania, a przede wszystkim zobowiązanego i organu egzekucyjnego. Na przykład egzekucja będzie niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych, jeżeli przepisy prawa wyłączają możliwość jej prowadzenia wobec określonej osoby, która została wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany. Egzekucja będzie też niedopuszczalna, gdy prowadzi ją podmiot niebędący organem egzekucyjnym.

Zdaniem Sądu, takie przesłanki w sprawie nie wystąpiły, bowiem Naczelnik US jest organem uprawnionym do dochodzenia tego obowiązku na drodze egzekucji, a strona skarżąca jest zobowiązaną - co bezsprzecznie wynika z treści wystawionych tytułów wykonawczych.

Podkreślenia wymaga, że niedopuszczalność o charakterze przedmiotowym zachodzi wówczas, gdy dotyczy zarówno podstaw, jak i przedmiotu egzekucji. Niedopuszczalna będzie egzekucja obowiązku, który nie podlega egzekucji administracyjnej lub wynika z nieostatecznej lub nieistniejącej w obrocie prawnym decyzji administracyjnej, czy też w przypadku braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, mimo że obowiązek taki ciążył na wierzycielu, wykonanie obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, braku wymagalności obowiązku, jego wygaśnięcie lub nieistnienie, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią tego obowiązku wynikającą z decyzji administracyjnej, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Również i te okoliczności nie zaszły w badanej sprawie – co zasadnie podkreślił Dyrektor IAS.

Organ odwoławczy prawidłowo również wyjaśnił, że obowiązek egzekwowany na podstawie wystawionych na stronę skarżącą wskazanych tytułów wykonawczych dotyczył należności z tytułu deklaracji PIT-4, a takie zobowiązanie niewątpliwie podlega egzekucji na podstawie art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Zasadnie również Dyrektor IAS podkreślił, że zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią tego artykułu był już przedmiotem rozpoznania przez Naczelnika US, który postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2022 r. oddalił zarzut strony oparty na tym przepisie.

Odnosząc się natomiast do umorzenia z tytułu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) Dyrektor IAS zasadnie skonstatował, że przywołany przepis określa elementy, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy, a ich wyliczenie ma charakter enumeratywny, przy czym brak któregokolwiek z nich stanowi istotne naruszenie skutkujące koniecznością umorzenia wszczętego na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości i rodzaju, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Wbrew opinii strony skarżącej organ egzekucyjny w wydanym rozstrzygnięciu odniósł się do zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w sposób szczegółowy i wyczerpujący. Analiza treści wskazanych tytułów wykonawczych dowodzi, że spełniają one wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zatem, organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego w podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

W opinii Sądu w rozważanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., bowiem w niniejszej sprawie wszczęto postępowania egzekucyjne na podstawie trzech różnych tytułów wykonawczych dotyczących zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za różne okresy, zatem wskazany zarzut nie znajduje uzasadnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.