Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt SA/Po 624/92
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1992-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 626  Ustrój samorządu terytorialnego, w tym referendum gminne
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Działalność gospodarcza
Nieruchomości
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 1988 nr 27 poz. 195
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 13 lipca 1988 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach.
article: art. 2, art. 15
journal: Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165
law: Obwieszczenie Ministra Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej z dnia 2 października 1987 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe.
article: art. 7
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz. 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
Teza: Ustalenie ceny za centralne ogrzewanie należy do kompetencji Ministra Finansów, stosownie do przepisów ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. ocenach, a nie do kompetencji rady gminy.

TEZY

Ustalenie ceny za centralne ogrzewanie należy do kompetencji Ministra Finansów, stosownie do przepisów ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. ocenach, a nie do kompetencji rady gminy.


SENTENCJA

oddala skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze w przedmiocie postanowienia w Uchwale Rady Gminy o pobieraniu opłat za centralne ogrzewanie według kosztów własnych.


UZASADNIENIE

Rada Gminy w D. uchwałą z dnia 31 stycznia 1992 r. na podstawie art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95/ zatwierdziła program działań oszczędnościowych na terenie gminy, w którym w pkt 17 postanowiono o pobieraniu opłat za centralne ogrzewanie według kosztów własnych.

Wojewoda K. rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 7 marca 1992 r. na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym, stwierdził m.in. nieważność pkt 17 powyższej uchwały. Stwierdził, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach upoważnił Radę Ministrów do uchwalenia wykazów towarów i usług, za które pobiera się ceny urzędowe. Rada Ministrów skorzystała z tego upoważnienia i uchwałą Nr 95 z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie określenia wykazu towarów i usług na które ustala się ceny urzędowe /M.P. nr 25 poz. 192/, wymieniła usługi w zakresie ogrzewania mieszkań energią cieplną jako usługi, na które ustala się cenę urzędową.

Wójt Gminy złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody i wniósł o stwierdzenie nieważności tego rozstrzygnięcia w części dotyczącej ustalenia odpłatności za centralne ogrzewanie w budynkach, stanowiących własność samorządową, z powodu rażącego naruszenia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe.

Skarżący wyjaśnił, że na terenie gminy D. nie obowiązywał i nadal nie obowiązuje szczególny tryb najmu lokali mieszkalnych. Mieszkania znajdujące się w budynkach komunalnych, były i są wynajmowane na podstawie umów najmu zawieranych między urzędem Gminy a najemcą. W niektórych umowach wynajmujący zastrzegł wysokość opłaty za ogrzewanie mieszkań według kosztów własnych, wynikających z przeliczenia wartości opału i wynagrodzenia palacza oraz powierzchni mieszkania. Zgodnie z art. 15 ust. 1 prawa lokalowego, najemca oprócz czynszu najmu obowiązany jest do uiszczenia opłat za świadczenia uzyskiwane od wynajmującego, według stawek określonych w odrębnych przepisach lub w umowie najmu. Uchwała Rady Gminy, zobowiązująca Zarząd Gminy do ustalania opłat za korzystanie przez najemców z lokali ogrzewanych w systemie c.o. według rzeczywistych kosztów, jest zatem zgodna z prawem. Wskazane w rozstrzygnięciu nadzorczym akty prawne oraz decyzja Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1991 r. /Dz.Urz. MF nr 16 poz. 79/ ustalająca odpłatność za ogrzewanie mieszkań energią cieplną w wysokości 3.600 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej dotyczą lokali w spółdzielniach mieszkaniowych, które otrzymują dotacje w wysokości stanowiącej różnicę między tą kwotą a rzeczywistymi poniesionymi kosztami, oraz mieszkań w budynkach komunalnych zajmowanych na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale.

Wojewoda K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie stwierdzając, że żaden u organów gminy nie podjął stosownej uchwały, która stanowiłaby podstawę złożenia skargi. W piśmie z dnia 1 czerwca 1992 r. uzupełniającym odpowiedź na skargę Wojewoda K. podtrzymał nadal wniosek o odrzucenie skargi stwierdzając, że wprawdzie Zarząd Gminy w D. w drodze uchwały zobowiązał Wójta do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale nie jest to właściwy organ. Skoro Rada Gminy podjęła zakwestionowaną uchwałę, to tylko ta Rada była uprawniona do podjęcia uchwały o zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto Wojewoda K. stwierdził, że stosowna uchwała powinna zostać dołączona do skargi, a nie po terminie jej złożenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewody, że wystąpienie przez Wójta Gminy D. ze skargą na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące uchwały Rady Gminy D. powinno zostać poprzedzone wydaniem uchwały przez tę Radę w przedmiocie zobowiązania Wójta do złożenia skargi. Nie zastosowanie się do tego wymogu, wynikającego z przepisu art. 98 ust. 3 zdanie drugie ustawy o samorządzie terytorialnym, jest wadą ale jest to wada, która może zostać usunięta w terminie wyznaczonym przez sąd. To stanowisko jest zgodne z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 1992 r. II AZP 8/91, w której stwierdzono, "że w razie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego bez podjęcia przez właściwy organ gminy uchwały, o której mowa w art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, sąd administracyjny wyznaczył termin do złożenia tej uchwały". W niniejszej sprawie strona skarżąca zastosowała się do wezwania sądu o uzupełnienie braku skargi i w zakreślonym terminie przedłożyła stosowną uchwałę Rady Gminy w D. z dnia 28 maja 1992 r. W tych warunkach nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi.

Skarga ta jednak z punktu widzenia merytorycznego jest nieuzasadniona.

Uchwała Rady Gminy z dnia 31 stycznia 1992 r. w przedmiocie sposobu ustalenia opłat za centralne ogrzewanie w budynkach stanowiących własność Gminy /według kosztów własnych/ została wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu przepisów art. 42-48 ustawy o samorządzie terytorialnym. Podstawą prawną wydania uchwał o charakterze przepisów powszechnie obowiązujących nie może być art. 7 powołany w tej uchwale. Przepis ten określa zakres zadań własnych gminy i nie zawiera upoważnienia do stanowienia aktów prawnych. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165/ nie zawiera także upoważnienia do określenia przez gminę wysokości opłat za ogrzewanie mieszkań energią cieplną. Według tego przepisu najemca oprócz czynszu obowiązany jest do uiszczenia opłat za wszelkie świadczenia uzyskiwane od wynajmującego i to w wysokości określonej odrębnymi przepisami lub w umowie najmu. Jeśli chodzi o świadczenie polegające na ogrzewaniu mieszkań systemem centralnym, to ma ono charakter usługi, do której mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego o sprzedaży, a w szczególności przepisy dotyczące ustalenia ceny. Przepis art. 537 par. 1 Kc wyraźnie stanowi, że jeżeli w miejscu i czasie zawarcia umowy obowiązuje zarządzenie, według którego na rzecz danego rodzaju lub gatunku może być zapłacona jedynie cena ściśle określona /cena sztywna/, to cena ta wiąże strony bez względu na to, jaką cenę w umowie ustaliły. Taka właśnie cena za centralne ogrzewanie została ustalona w zarządzeniu Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1991 r. /Dz.Urz. MF nr 16 poz. 79/, wydanym z upoważnienia ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach w związku z uchwałą Rady Ministrów nr 95 z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie określania wykazu towarów i usług, na które ustala się ceny urzędowe /M.P. nr 25 poz. 192/. Te akty prawne - wbrew twierdzeniom skarżącego - mając zastosowanie do wszystkich stosunków najmu objętych prawem lokalowym /art. 2 tego prawa/, a więc nie tylko do stosunków najmu objętych przepisami o szczególnym trybie najmu, czyli też do lokali spółdzielni mieszkaniowych.

W tym stanie rzeczy orzeczenie nadzorcze Wojewody K. z dnia 7 marca 1992 r. jest zgodne z prawem i dlatego skarga, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.