Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 54/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
658
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Janeczko, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Prezydenta W. w zakresie niewydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 13 czerwca 2013 r. Prezydent W. wystawił W. G. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący należności z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 r. tj. za część II raty podatku od nieruchomości za 2010 r. płatnej do dnia 17 maja 2010 r. oraz część III raty podatku od nieruchomości za 2010 r. płatnej do dnia 15 września 2010 r.

Na podstawie w/w tytułu wykonawczego Prezydent. W.- organ egzekucyjny w dniu 2 stycznia 2014 r. skierował do E.B.S.A. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Bank poinformował Prezydenta W., iż nie prowadzi rachunku zobowiązanego W. G..

Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu egzekucyjnym W. G. otrzymał w dniu 9 stycznia 2014 r.

Pismem z dnia 10 stycznia 2014 r. W. G. wniósł, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty należności objętej tytułem wykonawczym nr [...] W w.w. piśmie W. G. wskazał, iż zobowiązanie objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym zostało przez niego uiszczone przelewami: z dnia 30 marca 2010 r., z dnia 14 maja 2010 r., z dnia 13 września 2010 r. oraz z dnia 15 listopada 2010 r. Jednocześnie zobowiązany wyjaśnił, że zaksięgowania podatku od nieruchomości wpłaconego w roku 2010 jako zaległości podatkowej za 2009 r. dokonano bezprawnie, bowiem w treści przelewów wskazał on jednoznacznie, dla jakich rat podatku wpłaty są dokonywane.

Prezydent W.- organ egzekucyjny w dniu [...] lutego 2014 r. wydał postanowienie o nie uznaniu przedmiotowego zarzutu.

Pismem z dnia 18 lutego 2014 r. W. G. złożył zażalenie na w/w postanowienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako "Kolegium") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. uchyliło w całości zaskarżone postanowienie o nie uznaniu zarzutu W. G. i przekazało sprawę do rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, iż dopiero wydanie przez wierzyciela prawomocnego postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej pozwoli na ocenę zasadności podniesionego przez zobowiązanego zarzutu i stwierdzenie, czy wpłata zobowiązanego powinna być zarachowana na poczet zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2010 czy też za rok 2009.

W. G. zaskarżył postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 157/15, oddalił skargę W. G..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniami z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] i nr [...] uchyliło postanowienia Prezydenta W. o zarachowaniu wpłat W. G. z dnia 30 marca 2010 r., z dnia 14 maja 2010 r., z dnia 13 września 2010 r. oraz z dnia 15 listopada 2010 r. na poczet zaległości w podatku od nieruchomości za 2009 r. W konsekwencji wpłaty zostały zaliczone na poczet podatku od nieruchomości za 2010 r. i pokryły w całości zaległości W. G. z tego tytułu.

Prezydent m.st. W. w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał postanowienie, w którym uznał za zasadny zarzut W. G. nieistnienia obowiązku zapłaty należności objętej tytułem wykonawczym z dnia 13 czerwca 2013 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie w/w tytułu wykonawczego. Postanowienie to zostało odebrane przez Skarżącego w dniu 13 kwietnia 2016 r.

Na powyższe postanowienie W. G. złożył zażalenie z dnia 14 kwietnia 2016 r. W zażaleniu zobowiązany zarzucił "naruszenie art. 64c § 3 u.p.e.a. ponieważ w zakresie zaskarżonego aktu administracyjnego nie rozpoznano wielokrotnie składanego wniosku o zwrot wszystkich kosztów, które niesłusznie naliczono i którymi bezprawnie został obciążony".

Następnie W. G. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. pismo z dnia 2 maja 2016 r. w którym wskazał, iż Prezydent m.st. W. nie rozpoznał wielokrotnie składanego przez skarżącego wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. W. G. poinformował Kolegium, że wniósł zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy przez Prezydenta W. sprawy, dotyczącej wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] uznało zażalenie W. G. na niezałatwienie przez Prezydenta W. w terminie sprawy dotyczącej wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu w/w postanowienia Kolegium wskazało, iż przed umorzeniem postępowania egzekucyjnego, co nastąpiło dopiero w kwietniu 2016 r. niemożliwy był zwrot kosztów egzekucyjnych. Wobec zwrotu kosztów egzekucyjnych żądanie wnioskodawcy wydania w tym zakresie postanowienia stało się zbędne. Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, a tym samym nie wydaje rozstrzygnięcia kończącego postępowanie lub też innego aktu, albo nie podejmuje stosownej czynności.

W dniu 31 lipca 2016 W. G. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta miasta W. wnosząc o zobowiązanie go do wydania w sprawie postanowienia na podstawie art. 64 c § 7 u.p.e.a. w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; w przypadku uwzględnienia skargi o orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na wniesioną skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i zauważył, iż W. G. w piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. wskazał "Wnoszę o zwrot wyżej wskazanej kwoty na mój rachunek bankowy o numerze [...] po pozytywnym rozpatrzeniu tego zarzutu, ponieważ w mojej ocenie powyższe zobowiązania zostały już dawno uiszczone żądanie ode mnie tej kwoty jest bezprzedmiotowe".

Organ nie miał zatem wątpliwości co do treści żądania zawartego w piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. - zobowiązany w sposób jasny i czytelny wniósł o zwrot wpłaconej w dniu 10 stycznia 2014 r. na rachunek Urzędu Dzielnicy B. W. kwoty w wysokości 67,00 zł, nie wnosił zaś o wydanie przez organ postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Prezydent m.st. W.zauważył, iż W. G.w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r., w zażaleniu z dnia 20 marca 2016 r. (na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy rozpoznania zarzutu do tytułu wykonawczego z dnia 13 czerwca 2013 r. w ustawowym terminie) oraz w skardze z dnia 25 marca 2016 r. (na bezczynność Prezydenta W.), nie podniósł kwestii nie rozpoznania przez organ egzekucyjny wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

Ponadto organ egzekucyjny zwrócił uwagę na fakt, iż W. G.w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 r. zatytułowanym "zażalenie na postanowienie [...] z dnia [...] kwietnia 2016" stwierdził, iż w piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. wniósł o zwrot kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. W w/w zażaleniu W. G. wyraźnie wskazał, iż zarzuca "naruszenie art. 64c § 3 u.p.e.a. ponieważ w zakresie zaskarżonego aktu administracyjnego nie rozpoznano wielokrotnie przeze mnie składanego wniosku o zwrot wszystkich kosztów, które niesłusznie naliczono i którymi bezprawnie zostałem obciążony". Zobowiązany wyraźnie sformułował żądanie - wniósł o zwrot kosztów egzekucyjnych, wskazując podstawę prawną treści żądania tj. art. 64c § 3 u.p.e.a.

Organ zaznaczył, że w treści pisma z dnia 10 stycznia 2014 r. oraz z dnia 14 kwietnia 2016 r. brak wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. W tej sytuacji Organ egzekucyjny stanął na stanowisku, iż rozpoznał pismo z dnia 10 stycznia 2014 r. zgodnie z treścią żądania w nim zawartego tj. rozpoznał wniosek o zwrot kosztów egzekucyjnych.

Prezydent W.po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. uznał za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty należności objętej tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie w/w tytułu wykonawczego. Wobec powyższego organ egzekucyjny dokonał w dniu 22 kwietnia 2016 r. zwrotu należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w kwocie 5,60 zł wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia wpłaty przez zobowiązanego tj. 10 stycznia 2014r. w kwocie 1,27 zł.

Twierdzenie W. G. zawarte w piśmie z dnia 3 czerwca 2016r., iż Prezydent W.nie załatwił w terminie sprawy dotyczącej wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, jest zdaniem Organu bezpodstawne i nie znajduje potwierdzenia w aktach przedmiotowej sprawy. Jeżeli Strona nie wnosi żądania, nie może podnosić, iż organ administracji nie załatwił sprawy w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga W. G. nie zasługuje na uwzględnienie, z przyczyn, o których mowa poniżej.

Opisany stan faktyczny jasno wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia, że w sprawie miała miejsce bezczynność organów administracji.

O bezczynności organów bowiem można mówić tylko wtedy, gdy nie podejmują one żadnych działań, związanych z wnioskiem podatnika. Jeżeli działania są podejmowane, ale w dużych odstępach czasu lub też są niezgodne z prawem albo nie spełniają oczekiwań podatnika, ustawodawca przewiduje inne środki prawne, służące przyspieszeniu postępowania, albo uchyleniu się przez podatnika od niekorzystnych skutków prawnych wydanych wobec niego orzeczeń.

Sposoby zaskarżania takich orzeczeń są znane W.G., co wynika z opisanego stanu faktycznego sprawy. Skarżący umiejętnie i terminowo korzysta z przysługujących mu środków zaskarżania orzeczeń organów, realizując w ten sposób przysługujące mu konstytucyjnie uprawnienia.

W reakcji na pisma, wnioski i środki zaskarżenia, wnoszone przez Podatnika, organy podejmowały czynności w sprawie, zatem skarga jest zupełnie bezpodstawna: organy nie pozostawały w bezczynności w żadnym z przypadków, w których Skarżący wnosił o wydanie orzeczenia lub wnosił środek jego zaskarżenia.

Wątpliwości skarżącego co do podstawy prawnej albo terminów podejmowania owych czynności, jak również co do wysokości zwróconych mu kosztów egzekucyjnych, nie mogą być analizowane w drodze wniesienia skargi na bezczynność. W prawie polskim obowiązuje zasada niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Oznacza ona, że konkretny środek zaskarżenia jest dopuszczalny na określoną czynność (lub bezczynność), a jednocześnie, skorzystanie ze środka zaskarżenia określonej czynności nie uprawnia do badania za jego pomocą wszystkich czynności lub zaniechań organu, poczynionych w sprawie podatnika.

Z tych względów sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.