Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 179/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 148/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 grudnia 2019 r. skarżąca, A. S.A. z siedzibą w W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzje Komisji Nadzoru Finansowego z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 380 000 złotych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1639 ze zm.).

W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają niestandardowe okoliczności sprawy oraz wysokość kary określonej decyzją w stosunku do sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 148/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji uznając, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, wskazywane przez skarżącą okoliczności w postaci prowadzenia wobec spółki szeregu postępowań kontrolnych, podatkowych, czy sądowych w przedmiocie rozliczeń z tytułu należności w podatku od towarów i usług, skutkujące ustaleniem zobowiązań spółki na kwotę 40 000 000 złotych, jak również przekazanie do wiadomości publicznej informacji o ustaleniu przez organy podatkowe zobowiązań w ww. wysokości, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności te, jak trafnie wskazał organ w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2020 r., wystąpiły na długo przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a pojawienie się ich było związane, bądź z brakiem wykonania przez spółkę określonych obowiązków podatkowych, bądź z koniecznością realizacji obowiązków prawnych dotyczących spółek publicznych polegających na podaniu do publicznej wiadomości informacji o wysokości zobowiązań podatkowych. Także fakt złożenia przez spółkę wniosku o ogłoszenie upadłości w związku z ustaleniem przez organy podatkowe ww. zobowiązań podatkowych, jak również ewentualna egzekucja kary pieniężnej orzeczonej decyzją przed postawieniem spółki w stan upadłości, nie był – zdaniem sądu – podstawą do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podkreślając, że – wbrew stanowisku Sądu I instancji – szczegółowo przedstawiła okoliczności wskazujące na jej bardzo złą sytuację finansową, która do chwili obecnej nie uległa poprawie, co skutkowało koniecznością postawienia spółki w stan upadłości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie Sądu I instancji, pomimo niewyczerpującego uzasadnienia odpowiada prawu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również w zażaleniu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie udokumentowała swojej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) kary pieniężnej doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Dla wykazania okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. strona powinna przedłożyć dokumenty obrazujące ponoszone przez nią wydatki bądź wskazujące na wysokość uzyskiwanych dochodów lub ich brak, jak również wyciągi z rachunków bankowych bądź wykaz aktualnych zobowiązań strony. Pamiętać należy, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi mieć możliwość odniesienia się do pełnego materiału, pozwalającego zająć mu stanowisko odnośnie wystąpienia w sprawie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazane dokumenty stanowiłyby materiał dowodowy podlegający ocenie w sprawie. W tej sprawie natomiast możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu nieprzedłożenia stosownych dokumentów i oświadczeń obrazujących aktualną kondycję finansową skarżącej. Brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby twierdzenia zawarte we wniosku. Skarżąca nie popiera twierdzeń zawartych we wniosku dowodami obrazującymi w szczególności aktualną sytuację finansową. Samo powołanie się na ciążących na niej obciążeniach nie wystarczą do jasnego zobrazowania jej obecnej sytuacji materialnej. Niejasne jest, czy i ewentualnie jakimi środkami skarżąca dysponuje. Do wniosku nie załączono bowiem wyciągów z rachunków bankowych skarżącej, czy też innych dokumentów źródłowych, takich jak inne stałe wydatki skarżącej, zestawienie zysków i strat, czy bilans na dzień złożenia wniosku, z których wynika, że kondycja finansowa Skarżącej uzasadnia objęcie ją ochroną tymczasową, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a samo złożenie wniosku o upadłość nie przesądza o złej sytuacji majątkowej spółki. Podkreślić przy tym należy, że sądowi z urzędu wiadomo, że postanowieniem z dnia 24 października 2019 roku, sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie, XIX Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe (Dz. U. 2019 r., poz. 498), oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości A. S.A. z siedzibą w W.

Nieprzedstawienie pełnego i rzeczywistego obrazu sytuacji finansowej skarżącej skutkuje zatem uznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sąd I instancji prawidłowo oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on zostać uwzględniony, gdyż art. 203 i art. 204 p.p.s.a. regulujące kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znajdują zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu I instancji.