Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 845/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1, art. 141 par. 4, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 70 par. 6 pkt 2 w zw. z par. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "K." spółka jawna – D. [...] w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 1071/10 w sprawie ze skargi "K." spółka jawna – D. [...] w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "K." spółka jawna – D. [...] w L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1.800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1071/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę ,,K." spółka jawna D. J., R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 grudnia 2007 r. w przedmiocie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r.

Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że zaskarżoną decyzją uchylono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 29 stycznia 2007 r.

Dyrektor Izby Skarbowej określił podatek od towarów i usług w niższej wysokości niż organ I instancji uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że H. M. był w stanie wykonać naprawę i konserwację łożysk i tulei, natomiast nie wykonał ich przeróbek.

W konsekwencji ustalono, że Spółka zawyżyła podatek naliczony służący obniżeniu podatku należnego za 2000 r. o kwoty wykazane w tych fakturach ogółem na kwotę netto 163.373,00 zł i podatek od towarów i usług w wysokości 35.942,06 zł, w tym z tytułu przeróbek łożysk na kwotę netto 124.610,00 zł i podatek od towarów i usług w wysokości 27.414,20 zł oraz z tytułu przeróbek tulei na kwotę netto 38.763,00 zł i podatek od towarów i usług w wysokości 8.527,86 zł.

W skardze na decyzję organu odwoławczego złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, bowiem organ kontroli skarbowej wykraczając poza zakres tej kontroli dokonał przesłuchania strony zbierając informacje dotyczące zakresu świadczonych przez H. M. usług, wykorzystywanego parku maszynowego, miejsc prowadzenia działalności gospodarczej oraz innych warunków prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto zarzuciła organom niewykonanie zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, co do dalszego postępowania, które to zalecenia dwukrotnie powtórzył Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylając zaskarżone decyzje organu I instancji. W szczególności organy nie wyjaśniły wątpliwości z przeprowadzonego dowodu z opinii biegłego - w tym zakresie w ogóle nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego, nie usunęły rozbieżności w zakresie ilości łożysk poddanych przeróbce, jak też nie wyjaśniły pozostałych kwestii wskazanych w uzasadnieniach decyzji organu odwoławczego.

Spółka podkreśliła, że zapłata przez Spółkę podatku nastąpiła w oparciu o decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 30 marca 2006 r., zaś decyzją z dnia 6 listopada 2006 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi, który ją wydał. Uchylenie przez organ odwoławczy tejże decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia skutkowało powstaniem po stronie Spółki nadpłaty. Powołano się na art. 77 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Tym samym przedmiotowe zobowiązanie nie wygasło definitywnie wskutek zapłaty podatku, bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji z mocy prawa skutkowało powstaniem nadpłaty w tym podatku. Wprawdzie, czasowo od uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzji w dniu 6 listopada 2006 r. do wydania nowej decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., tj. 29 stycznia 2007 r., upłynęło mniej niż 3 miesiące to jednak wcześniej, bo dnia 31 grudnia 2006 r. nastąpiło przedawnienie zobowiązania z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz zawartą w niej argumentację,

WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 309/08 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podatku od towarów i usług za październik 2000 r. stając na stanowisku, że zobowiązanie za powyższy okres uległo przedawnieniu, zaś w pozostałej części oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną. Na powyższe rozstrzygnięcie oddalające skargę kasacyjną złożyła Spółka i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt I FSK 419/09 uchylił wyrok Sądu I instancji w części zaskarżonej i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA trafny okazał się podnoszony przez Spółkę zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Po wyroku NSA na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. pełnomocnik organu wniósł o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. dowodów uzupełniających z dokumentów potwierdzających, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przedłożone przez organ dokumenty w postaci decyzji o rozłożeniu na raty przedmiotowej zaległości z dnia 22 listopada 2004 r. określającej termin płatności ostatniej raty na 14 października 2005 r. oraz dokumenty potwierdzające dokonanie czynności egzekucyjnych na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego. Niezależnie od przeprowadzenia dowodów Sąd wziął pod uwagę okoliczność znaną mu z urzędu, a nieuwzględnioną przy ustalaniu stanu faktycznego przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 r. Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego nie uwzględnił faktu złożenia skargi do WSA we Wrocławiu w dniu 16 sierpnia 2004 r. na decyzję z dnia 12 lipca 2004 r. Nr [...] określającą Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. oraz doręczenia wyroku z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 1430/04 wraz uzasadnieniem organowi podatkowemu w dniu 12 lipca 2005 r. zaś ze stwierdzeniem prawomocności w dniu 28 października 2005 r.

Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie wykładnia prawa dokonana przez NSA w wyroku z dnia 1 lipca 2010 r. przestała być dla Sądu I instancji wiążąca z uwagi na ustaloną i wskazaną powyżej zasadniczą zmianę stanu faktycznego. NSA dokonał wykładni art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 59 § 1 pkt 1 i 9 tej ustawy. Skoro Sąd ustalił, że nastąpiła znacząca zmiana stanu faktycznego w stosunku do stanu faktycznego przyjętego przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 r. (dotycząca m.in. przerwania biegu terminu przedawnienia) w przedmiotowej sprawie do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania art. 59 § 1 pkt 1 i 9 w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

Uwzględniając z kolei przepis art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej do dnia terminu płatności ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej) w kontekście okoliczności faktycznej wskazanej wcześniej (decyzji o rozłożeniu zapłaty zaległości podatkowej na raty z dnia 22 listopada 2004 r.) – przedawnienie zobowiązań z tytułu podatku towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. ulegają przesunięciu o 327 dni, co oznacza, że zobowiązania te przedawnić się mogły z dniem 20 kwietnia 2010 r. – w odniesieniu do poszczególnych miesięcy od kwietnia do czerwca oraz od sierpnia do grudnia 2000 r. i z dniem 11 kwietnia 2010 r. – w odniesieniu do stycznia, marca i lipca 2000 r.

Ponadto Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych, że H. M. nie wykonał w rzeczywistości usług w zakresie przeróbek łożysk tocznych i tulei łożysk udokumentowanych fakturami przez niego wystawionymi w 2000 r. na rzecz Spółki, pomimo wykonania pozostałego zakresu prac, tj. napraw, czyszczenia i konserwacji łożysk tocznych i tulei łożysk.

Stosując się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 15 czerwca 2005 r. organy powołały biegłego, który sporządził opinię. Z opinii tej istotnie wynika jak twierdzi Spółka, że H. M. mógł wykonać 2.613 przeróbek łożysk i 1.404 tulei, opinia ta nie uwzględnia jednak uznanych przez organ usług naprawy i konserwacji łożysk. Ponadto biegły nie oceniał czy H. M. wykonał przeróbki, lecz wypowiedział się, że "mógł" wykonać wskazaną w opinii ilość przeróbek. Sąd wskazał, że biegły dla określenia tej ilości przeróbek przyjął pracę jednozmianową, a jak wynika z akt sprawy H. M. korzystał z tokarki okazjonalnie. Jedną z najistotniejszych w sprawie jest okoliczność podnoszona przez biegłego, że dokonywanie przeróbek łożysk powinno być podyktowane konkretną potrzebą uzasadnioną sytuacją rynkową, której Spółka nie potrafiła wyjaśnić. Strona pomimo wezwań organu nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby kto i w jakim celu zlecał te przeróbki. Także przeprowadzone postępowanie w zakresie stosowania oznaczeń łożysk wykazało konieczność zmiany oznaczeń łożysk w sytuacji dokonywanych przeróbek. Jednak jak wynika z akt sprawy organy nie stwierdziły zmian oznaczeń łożysk pomiędzy ich zakupem a sprzedażą. Ponadto organ wyjaśnił kwestie związane z korzystaniem z tokarki należącej do W. K., w tym możliwości korzystania z tokarki jedynie po popołudniu od godziny 14 przez kilka godzin dziennie. Przesłuchano odbiorców łożysk, którzy potwierdzili ustalenia organów, że kupowali towar pełnowartościowy bez przeróbek.

Sąd nie stwierdził także zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego w kontekście wymogów ustanowionych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i 2, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik Spółki zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 106 § 3 oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez dopuszczenie dowodów z dokumentów zawnioskowanych przez stronę przeciwną na okoliczności przerwania biegu terminu przedawnienia, co miało wpływ na rozstrzygnięcie oddalające skargę, bowiem Sąd I instancji przyjął, że zobowiązanie podatkowe wygasło przez zapłatę, a nie przez przedawnienia,

2) art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 106 § 3 w związku z art. 171 oraz art. 151 P.p.s.a. przez dopuszczenie dowodów z dokumentów zawnioskowanych przez stronę przeciwną na okoliczności przerwania biegu terminu przedawnienia w sytuacji powagi rzeczy osądzonej wynikającej z wyroku NSA z dnia 1 lipca 2010 r. I FSK 419/09, w którym to wyroku NSA stwierdził, że zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek przedawnienia, a nie przez zapłatę, co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie oddalające skargę, bowiem Sąd I instancji przyjął, że zobowiązanie podatkowe wygasło przez zapłatę, a nie przez przedawnienie przepisów postępowania,

3) art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 171 ustawy oraz 151 P.p.s.a. przez przyjęcie, że wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., I FSK 419/09, w którym to wyroku NSA stwierdził, że zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek przedawnienia, a nie przez zapłatę, nie wiąże Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie oddalające skargę, bowiem Sąd przyjął, że zobowiązanie podatkowe wygasło przez zapłatę, a nie przez przedawnienie,

4) art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 170 oraz 151 P.p.s.a. przez przyjęcie, że wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., I FSK 419/09, w którym to wyroku NSA stwierdził, że zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek przedawnienia, a nie przez zapłatę, nie wiąże Sądu I instancji, co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie oddalające skargę, bowiem Sąd przyjął, że zobowiązanie podatkowe wygasło przez zapłatę, a nie przez przedawnienie,

5) art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 170 oraz art. 171 oraz 151 P.p.s.a. przez przyjęcie, że wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., I FSK 419/09, w którym to wyroku NSA stwierdził, że zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek przedawnienia, a nie przez zapłatę, nie wiąże Sądu I instancji, a także nie ma powagi rzeczy osądzonej, co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie oddalające skargę, bowiem Sąd przyjął, że zobowiązanie podatkowe wygasło przez zapłatę, a nie przez przedawnienie,

6) art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w nieustalonym przez Sąd stanie faktycznym i przy braku rozpoznania zarzutów podniesionych w skardze istotnych dla wyniku sprawy poprzez przyjęcie, że strona dokonała przerobu 7.618 łożysk i tulej łożysk, podczas gdy faktycznie przeróbkom poddanych zostało 4.896 szt. łożysk i tulej łożysk,

7) art. 3 § 2 pkt. 1 w związku z art. 141 § 4 oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w nieustalonym przez Sąd stanie faktycznym i przy braku rozpoznania wszystkich zarzutów podniesionych w skardze istotnych dla wyniku sprawy poprzez przyjęcie, że H. M. nie dokonał przerobu łożysk i tulej łożysk, choć potwierdza to przeprowadzony dowód z opinii biegłego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy skutkujący oddaleniem skargi.

Zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej: P.u.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 70 § 6 pkt 2 w związku z § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w okresie od 16 sierpnia 2004 r. do 12 lipca 2005 r. (złożenie skargi, doręczenie organowi wyroku z uzasadnieniem) czy też 28 października 2005 r. (doręczenie organowi wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności) doszło do zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.).

Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd. Uzasadnienie kasacji powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu " niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 roku, sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na obu wymienionych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. podstawach, przy czym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania zostały przez autora skargi kasacyjnej powiązane z zarzutami naruszenia prawa materialnego wynikającego z błędnej ich wykładni, co uzasadnia ich łączne rozpatrzenie.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd Sądu I instancji ,iż przedmiotem dowodzenia przed sądem administracyjnym mogą być jedynie fakty, i to tylko te, które zawierają informacje niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

Jeżeli po wstępnej ocenie sąd administracyjny stwierdzi spełnienie wszystkich przesłanek procesowych, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., powinno dojść do

przekształcenia fazy oceny wstępnej w prezentację dowodu.

W tej sytuacji prawnej prawidłowo Sąd I instancji uznał, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających z przedłożonych przez organ dowodów dotyczących okoliczności przedawnienia zobowiązań będących przedmiotem zaskarżonej decyzji spełnia przesłanki procesowe określone w tym przepisie ,bowiem okoliczności te są badane przez Sąd z urzędu. Przeprowadzone przez Sąd w tym zakresie postępowanie dowodowe uzasadnione było ekonomiką procesową i nie ma podstaw do uznania, że spowodowało nadmierne przedłużenie postępowania.

Sąd I instancji zasadnie przy tym skonstatował , iż przedłożone przez organ dokumenty w postaci decyzji o rozłożeniu na raty zaległości z dnia 22 listopada 2004 r. określającej termin płatności ostatniej raty na 14 października 2005 r. oraz dokumenty potwierdzające dokonanie czynności egzekucyjnych na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie ma również wątpliwości, że w wyniku przeprowadzonego przez Sąd postępowania dowodowego, stan faktyczny przyjęty przez NSA w wyroku z dnia 1 lipca 2010 r. uległ zasadniczej zmianie , co w pełni uzasadniało stanowisko Sądu o braku związania oceną prawną , zawartą w tym wyroku w świetle art. 170 , art. 171 i art. 151 P.p.s.a.

Poprzez podniesione zarzuty naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 , art. 141 § 4 oraz art. 151 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej także nie zakwestionował skutecznie ustalonego i przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanu faktycznego. W tym zakresie należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe, którego efektem była analiza zgromadzonych dokumentów,nastąpiło z zachowaniem wymogów określonych przepisami Ordynacji podatkowej, a dokonana na ich podstawie ocena stanu faktycznego jest wystarczająca dla stwierdzenia, iż usługi w zakresie przeróbek łożysk tocznych i tulei łożysk wskazanych w zaksięgowanych fakturach, nie zostały wykonane przez H. M. Prawidłowo Sąd I instancji zwrócił uwagę , że istotna w sprawie jest podniesiona przez biegłego okoliczność, że dokonywanie przeróbek łożysk powinno być podyktowane konkretną potrzebą uzasadnioną sytuacją rynkową, której strona skarżąca nie potrafiła wyjaśnić. Organy nie stwierdziły przy tym zmian oznaczeń łożysk mimo takiej konieczności w sytuacji dokonywania przeróbek.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuzasadniony jest także zarzut , nieuprawnionego zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 70 § 6 pkt 2 w zw. z § 7 Ordynacji podatkowej . Wskazane przez autora skargi kasacyjnej przepisy , aczkolwiek powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zostały bowiem zastosowane w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia ( str. 22 uzasadnienia ) Sąd I instancji wskazał na okoliczności ujawnione po wyroku NSA z dnia 1 lipca 2010 r. stanowiące , że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na zaistnienie okoliczności powodujących zawieszenie (rozłożenie, na raty przedmiotowej zaległości decyzją z dnia 22 listopada 2004 r. Nr [...] określającą termin płatności ostatniej raty na 14 października 2005 r. i przerwanie jego biegu przez dokonanie czynności egzekucyjnych na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych. Powołując się na przepis art. 70 § 1, § 2 pkt 1 i § 4 ( str. 30 i 31 uzasadnienia wyroku ) skonkludował, iż przedawnienie zobowiązań z tytułu podatku towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. ulegają przesunięciu o 327 dni, co oznacza, że zobowiązania te przedawnić się mogły z dniem 20 kwietnia 2010 - w odniesieniu do poszczególnych miesięcy od kwietnia do czerwca oraz od sierpnia do grudnia 2000 r. i z dniem 11 kwietnia 2010 r. - w odniesieniu do stycznia, marca i lipca 2000 r. Natomiast zaskarżona decyzja została wydana 31 grudnia 2007r.

Uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.