Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 89/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.50§1 i 2, art.58§1 pkt 6, §3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lipca 2024 r. spraw ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące czerwiec, lipiec i sierpień 2022 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. S. pismem z dnia [...] marca 2024 r. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], którą to SKO w wyniku odwołania M. i M. S., reprezentowanych przez J. S., utrzymało w mocy decyzję Z. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 140 zł za każdy miesiąc, tj. czerwiec, lipiec i sierpień 2022 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 kwietnia 2024 r. wezwano M. i M. S. (każde z osobna) do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy wskazany przez skarżących pełnomocnik jest jedną z osób, o których mowa w art. 31 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej jako: P.p.s.a., oraz przedłożenia udzielonego mu pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem pominięcia wskazanego pełnomocnika (art. 44 § 1 P.p.s.a.).

Przesyłki zawierające wezwania do ww., jako nie podjęte w terminie zostały zwrócone do tut. Sądu (k. 43 i 44 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 9 maja 2024 r. Przewodniczący Wydziału uznał ww. korespondencję za doręczoną z dniem 30 kwietnia 2024 r. (art. 73 § 4 P.p.s.a.).

Zarządzeniem z dnia 13 maja 2024 r. Przewodniczący Wydziału wezwał M. S. i M. S. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.). Przesyłki zawierające odpisy zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego po dwukrotnym awizowaniu zostały zwrócone do tut. Sądu i zostały uznane za doręczone odpowiednio 31 maja 2024 r. i 5 czerwca 2024 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 czerwca 2024 r. wezwano M. i M. S. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań przez własnoręczne podpisanie skargi bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi. Przesyłki nie zostały podjęte i zostały uznane za doręczone odpowiednio w dniach 21 i 24 czerwca 2024 r.

Zarządzeniem z tego samego dnia poinformowano J. S., iż z uwagi na brak odpowiedzi M. i M. S. na wezwania tut. Sądu z dnia 9 kwietnia 2024 r., na podstawie art. 44 P.p.s.a. J. S. został pominięty w czynnościach jako pełnomocnik skarżących i nie jest stroną w niniejszym postępowaniu i nie mogą być mu udzielane jakiekolwiek inne informacje o niniejszym postępowaniu toczącym się przed tut. Sądem.

Wezwaniem z dnia 19 czerwca 2024 r. wezwano J. S. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu M. i M. S. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2024 r. J. S. wyraził wątpliwość czy jego korespondencja do Sądu była zgodna z prawem a w szczególności jego skarga "(nie syna)" z dnia [...] marca 2024 r. Zdaniem J. S. Z. żąda opłaty za usługę wywozu odpadów, której jego zdaniem nie wykonał, nie dostarczył pojemników, czy też worków na śmieci, nie przysłał żadnego pisma o wysokości opłaty, żadnej umowy i jego zdaniem jego druga deklaracja została sfałszowana. Na końcu pisma zawarł informację o treści: "Oskarżonego od 8 lat nie ma w kraju, mieszka i pracuje za granicą".

Z uwagi na treść pism J. S. z [...] kwietnia oraz [...] czerwca 2024 r., a także brak dokumentu pełnomocnictwa, zarządzeniem z dnia 10 lipca 2024 r. Przewodniczący Wydziału uznał że ww. nie reprezentuje M. i M. S., lecz wniósł skargę w niniejszej sprawie we własnym imieniu. Ww. zostali uznani za uczestników postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do w niesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 P.p.s.a.).

O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego (art. 50 § 1 P.p.s.a.). Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma zatem osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia wyłącznie interesu faktycznego.

W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Innymi słowy tylko posiadanie legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. i interesu prawnego uprawnia do skutecznego domagania się kontroli zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Legitymację do złożenia skargi przysługuje zatem w zakresie określonym przepisami prawa. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Legitymacja, czyli posiadanie uprawnienia do wniesienia skargi, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności samej skargi, stosownie do ww. art. 50 § 1 P.p.s.a. Interes prawny wnoszącego skargę do sądu przejawia się bowiem w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 919/22, dostępne w CBOSA na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji powinno nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak oczywistej legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).

Jak wynika z akt sprawy skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego, lecz występował w sprawie jako pełnomocnik swojego syna M. S. Zatem skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi na ww. decyzję we własnym imieniu, gdyż nie posiada w sprawie indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., a podnoszone przez niego zarzuty znajdują jedynie oparcie w naruszeniu interesu faktycznego. Natomiast interes prawny w zaskarżeniu wymienionej na wstępie decyzji przysługuje M. S. i M. S. Jednak pomimo wezwania skarżący nie złożył oświadczenia, że występuje w niniejszej sprawie w imieniu swojego syna, ani nie złożył na tę okoliczność stosownego pełnomocnictwa. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się jedynie pełnomocnictwo M. S. udzielone J. S. do reprezentowania go przed organem I instancji do wykonywania wszelkich czynności związanych z gospodarką odpadami na działce rolnej [...] oraz do składania w tym zakresie wszelkich niezbędnych oświadczeń woli i załatwiania wszelkich spraw z tym związanych (k. 85 akt administracyjnych). Konsekwentnie należy zatem przyjąć, że skarżący wniósł skargę wyłącznie we własnym imieniu.

Mając powyższe na względzie należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że złożenie pełnomocnictwa na etapie postępowania administracyjnego nie zwalnia pełnomocnika występującego w sprawie sądowoadministracyjnej od obowiązku dołączania do akt sprawy pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym (zob. wyroki NSA z 28 lipca 2022 r. sygn. akt I OSK 1879/21, z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2198/21, z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2203/17). Pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 P.p.s.a. i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku doręczenia pełnomocnictwa na wezwanie sądu. Obowiązek złożenia pełnomocnictwa jest powiązany z pierwszą czynnością procesową i nie można jej utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania. Wspomniana w art. 37 § 1 P.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 P.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2024 r., sygn. akt II OZ 325/24).

W tym stanie rzeczy, skoro skarżący nie był adresatem zaskarżonej decyzji ani nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją to należało uznać, że skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego, a w rezultacie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.