Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2877/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga B.N. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie odmowy przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] marca 2021 r. B. N. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący) złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (zwany dalej: Dyrektor ORAMW, organ I instancji) wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. We wniosku podał, że rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy [...] Brygady Rakietowej Obrony Powietrznej z [...] grudnia 2020 r. został powołany do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa w korpusie szeregowych zawodowych. Następnie rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy [...] Dywizjonu Rakietowego Obrony Powietrznej z [...] grudnia 2020 r. wyznaczony został na stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej nr [...] w S. od [...] grudnia 2020 r. do [...] grudnia 2022 r.

W treści złożonego wniosku ww. skarżący oświadczył, że posiada następujących członków rodziny: żonę A. N., syna W. N. i córkę A. N. oraz że zamieszkuje w A. G. [...] . Przy wniosku ww. złożył oświadczenia, w których wskazał, że jego żona jest funkcjonariuszem Policji w Komendzie Powiatowej Policji w [...] i w okresie pełnienia służby otrzymała pomoc finansową na uzyskanie domu jednorodzinnego i z tego powodu utraciła prawo do pobierania świadczenia mieszkaniowego oraz kopię decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w

[...] z dnia [...] września 2019 r., z której wynika, że żonie skarżącego została przyznana pomoc finansowa na uzyskanie domu jednorodzinnego w A.G. [...] w kwocie 14.928,00 zł. Osobami uwzględnionymi przy określeniu wysokości pomocy finansowej byli: A.N., B. N. i W. N..

Decyzją nr [...]z dnia [...] kwietnia 2021 r. Dyrektor ORAMW, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., zwana dalej: k.p.a.), art. 24 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2017, zwana dalej: u.z.s.z.) oraz 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2020 r. poz. 231, ze zm., zwana dalej: u.a.), orzekł o odmowie przyznania skarżącemu przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

Podstawę negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie organu I instancji, że żona skarżącego otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego jako funkcjonariusz Policji, co skutkuje brakiem podstaw prawnych do wydania na jego rzecz decyzji przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego.

W odwołaniu złożonym wobec ww. decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 2 1997 r., Nr 78, poz. 483), zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa;

2. art. 6 i art. 7 k.p.a., według którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oraz stoją na straży praworządności, poprzez niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego;

3. art. 24 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 6 u.z.s.z. przez bezzasadne przyjęcie braku podstaw do przyznania kwatery albo innego lokalu mieszkalnego i dokonanie w tym zakresie błędnej analizy normy prawnej.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli Sądu decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. Prezes Agencji Mienia Wojskowego (zwany dalej: Prezes AMW, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 17 ust. 4 u.a. oraz art. 21 ust. 1, 2 i 4, art. 24 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że skoro uprawnienia żony skarżącego, jako funkcjonariusza Policji, zostały zrealizowane poprzez przyznanie jej pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego, to na gruncie ustawy o Policji jest ona traktowana jako osoba, której potrzeby mieszkaniowe oraz potrzeby mieszkaniowe jej rodziny, czyli również potrzeby mieszkaniowe wnioskodawcy, zostały zaspokojone przy udziale Państwa. Tym samym w sprawie zaistniała negatywna przesłanka, określona w art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z., do realizacji wnioskodawcy prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

Wskazał, że przepisy art. 2 i 32 Konstytucji RP stanowią o konieczności

przestrzegania zasad równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej. W myśl wykładni, dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 4 lutego 1997 r. sygn. akt P 4/96, osoby znajdujące się w takiej samej lub podobnej sytuacji należy traktować tak samo. Dlatego wszystkie podmioty - adresaci norm prawnych, charakteryzujący się daną cechą istotną, mają być traktowani równo, tzn. żaden z żołnierzy nie powinien mieć realizowanego prawa do zakwaterowania

dwukrotnie (bezpośrednio - gdy sam otrzymał pomoc lub pośrednio, jak w niniejszej sprawie – gdy pomoc otrzymała małżonka). Ponadto wydatki związane z wypłatą pomocy finansowej na podstawie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych i ustawy o Policji były i są nadal pokrywane przez Państwo, jako dotacje celowe

na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych uprawnionych do tego osób. W związku z tym, w przypadku zbiegu uprawnień funkcjonariuszy czy żołnierzy, pomoc finansowa przysługuje tylko raz - tylko raz w rodzinie. Dotyczy to sytuacji, gdy funkcjonariusze pozostają w konkubinacie i kupują lokal mieszkalny na współwłasność, jak i wówczas gdy pomoc finansową otrzymał małżonek,

pełniący służbę w innej formacji mundurowej.

Prezes AMW nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że możliwe jest otrzymanie pomocy Państwa przez żołnierza zawodowego w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, niezależnie od wcześniej już uzyskanej pomocy finansowej przez jego żonę, będącą funkcjonariuszem Policji.

Taka interpretacja ww. przepisów prowadziłaby właśnie do nieuprawnionego różnicowania sytuacji żołnierzy i naruszenia konstytucyjnej zasady równości. Z tej przyczyny również przepis art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z należało zastosować przy użyciu wykładni celowościowej, historycznej i systemowej. Ograniczenie się tylko do literalnego zastosowania tego przepisu powodowałoby zaprzeczenie celu

ww. norm prawnych. Z treści art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z. jednoznacznie wynika, że wyłączone jest uprawnienie żołnierza zawodowego do zakwaterowania, jeżeli otrzymał on lub jego małżonek pomoc finansową. Żona wnioskodawcy w trakcie trwania małżeństwa bezspornie skorzystała z przysługujących jej uprawnień wynikających z ustawy o Policji, w formie wypłaty pomocy finansowej, która weszła do majątku wspólnego małżonków. Spełniona zatem została negatywna przesłanka przyznania skarżącemu prawa do zakwaterowania, określona w ww. przepisie. Ponowna realizacja prawa do zakwaterowania byłaby nadużyciem pomocy - ze środków budżetu Państwa na ten sam cel.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących naruszenia art. 6 i 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji, Prezes AMW stwierdził ich niezasadność. Jego zdaniem organ I instancji dokonał w sprawie wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego jak i stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a., przedstawił w decyzji uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając jego motywy. W zaskarżonej decyzji właściwie została wskazana podstawa prawna, w oparciu o którą odmówiono wnioskodawcy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, odniesiono się do faktów i okoliczności, uznanych za udowodnione oraz wskazano na podstawie jakich dowodów oparto ustalenia.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wydanym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procedury, tj.:

1. art. 24 ust. 1 u.z.s.z. poprzez odmowę przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego pomimo zaistnienia ku temu przesłanek;

2. art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że zaistniała negatywna przesłanka do realizacji skarżącemu prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego;

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji;

4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego poprzez nie wyjaśnienie czy zachodzą przesłanki do odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego;

5. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy.

W uzasadnieniu skargi wnioskodawca wskazał, że jego żona nie otrzymała pomocy finansowej na podstawie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, ponieważ nie pełni służby w charakterze żołnierza zawodowego. Pomoc finansowa została jej przyznana na podstawie ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez Policjantów. Ponadto pomoc finansowa nie została przyznana do 31 grudnia 1995 r., lecz na podstawie decyzji z dnia [...] września 2019 r. Wskazał też, że art. 21 ust. 10 u.z.s.z. stanowi, że prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6.

Stwierdził, że jego żona nie posiada mieszkania nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w art. 21 ust. 6 u.z.s.z.

Ocenił także, że organ odwoławczy w żaden sposób nie dokonał kontroli zarzucanego uprzednio naruszenia przez organ I instancji zarówno art. 6, art. 7 k.p.a., art. 7 Konstytucji jak i art. 107 § 3 k.p.a. Parafrazowanie treści przepisów nie stanowi aktu kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Zgodnie z art. 21 ust 1u.z.s.z. żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo to realizowane jest w jednej z następujących form zakwaterowania: przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na czas pełnienia służby, przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, wypłaty świadczenia mieszkaniowego (art. 21 ust. 2 u.z.s.z.). Żołnierzowi służby kontraktowej prawo do zakwaterowania realizuje się, na jego wniosek, w pierwszej kolejności w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. W przypadku nieprzydzielenia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego żołnierz ten wybiera, na swój wniosek, jedną z form zakwaterowania, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3 (tj. przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej albo wypłatę świadczenia mieszkaniowego – art. 21 ust. 4).

Zgodnie z art. 21 ust. 6 pkt 4 u.s.ż.z. żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10: otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. poz. 19 oraz z 1994 r. poz. 36); 5) nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. Przepis art. 21 ust. 10 s.w.ż.z. stanowi natomiast, że prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej nie skorzysta z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy wykładni i zastosowania art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z. i sprowadza się do wyjaśnienia, czy skarżącemu żołnierzowi zawodowemu służby kontraktowej, przysługuje prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, gdy na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r. jego żona (jako policjantka) otrzymała pomoc finansową na budowę budynku mieszkalnego.

Zdaniem Sądu, wykładnia językowa art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z. nie daje podstaw do zastosowania tego przepisu - wyjątku, ograniczającego prawo żołnierza do zakwaterowania (art. 21 ust. 1 u.z.s.z.). Przepis art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z. jest jednoznaczny pod względem językowym. Nie daje prawa do zakwaterowania żołnierzowi, który otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych, a nie jakąkolwiek inną pomoc finansową na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, z jakiegokolwiek innego tytułu prawnego. Kierując się tą metodą wykładni można wyprowadzić z niego tylko jeden wniosek - tylko osoba zachowująca status żołnierza nie może ponownie skorzystać z prawa do zakwaterowania na podstawie tych samych przepisów, dotyczących zakwaterowania Sił Zbrojnych RP. Nie jest sporne, że skarżący nie korzystał wcześniej z tej formy pomocy.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z odmiennym stanem faktycznym, bowiem żona skarżącego, będąca funkcjonariuszem Policji, otrzymała pomoc mieszkaniową, na podstawie innych przepisów prawnych, niż dotyczące zakwaterowania Sił Zbrojnych, a także w czasie, gdy skarżący nie pełnił jeszcze zawodowej służby wojskowej. W istocie więc organ odmawiając skarżącemu – aktualnie żołnierzowi, udzielenia pomocy w zakresie zakwaterowania, zastosował przepis prawny do stanu faktycznego, nieobjętego jego dyspozycją. W uzasadnieniu tego "zapożyczenia" powołał się na wykładnię celowościową art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z., popełniając przy tym dość oczywistą niekonsekwencję. Przyznał bowiem prymat wykładni językowej w procesie stosowania prawa, jednocześnie odrzucił jej oczywiste wyniki na rzecz wyników wykładni celowościowej, powołując się na zasady konstytucyjne, bez głębszej analizy ich treści i szczegółowego odniesienia do rozpatrywanej sprawy.

Zgadzając się z organem, że w krajowym porządku prawnym zasadnicze znaczenie i zarazem pierwszeństwo ma wykładnia językowa, należy pozostałym metodom wykładni, w tym wykładni celowościowej przypisać znaczenie subsydiarne (pomocnicze, wspierające). Względy celowościowe w żadnym jednak razie nie mogą być wykorzystane do podważenia i w rezultacie odrzucenia zastosowania normy prawnej, która na gruncie językowym nie budzi żadnych wątpliwości.

Z tych względów Sąd nie podziela stanowiska organu co do tego, że posłużenie się wykładnią celowościową (w sposób zaprezentowany w zaskarżonej decyzji) jest zasadne m. in. wówczas, gdy wynik wykładni językowej prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi (abstrahując od tego, czy rzeczywiście czy zastosowanie wyłącznie wykładni językowej rodzi zagrożenie dla przywalonych przez organ wartości konstytucyjnych).

W sprawie niniejszej mamy do czynienia ze szczególnym stanem faktycznym, w którym nie ma podstaw do zastosowania art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z. Przepis ten jest jasny i brak podstaw do przyjęcia, że ta wypowiedź prawodawcy nie jest adekwatna do jego zamysłu. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że interpretowany przepis ma szerszy zakres zastosowania. Niejako na marginesie można zauważyć, że ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej była wielokrotnie nowelizowana, ustawodawca nie zdecydował jednak o poszerzeniu katalogu przesłanek negatywnych przyznania prawa do zakwaterowania żołnierza zawodowego poprzez wyeliminowanie tego uprawnienia w stosunku do żołnierza zawodowego, którego małżonek służy w innej formacji i uzyskał tam pomoc finansową.

Należy dodać, że wykorzystywanie analogii w procesach stosowania prawa stanowi jeden ze sposobów eliminowania luk prawnych, jednakże analogia może być stosowana w prawie administracyjnym jedynie wyjątkowo.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 maja 1985 r. sygn. akt II SA 112/85 (ONSA 1985, Nr 1, poz. 27) przyjął, że jeżeli przepis szczególny wprowadza dla określonych w nim sytuacji i w przewidzianych w nim warunkach możliwość ograniczenia praw obywatela, stosowanie tego przepisu w drodze analogii do sytuacji innych niż w nim wymienione, choćby nawet były to sytuacje zbliżone, jest niedopuszczalne.

W konsekwencji przyjąć należało, że w sprawie niniejszej organy powołały się na pozaustawową przesłankę. Uzasadnienie odmowy przydziału świadczenia mieszkaniowego argumentami celowościowymi, które można uznać za słuszne, nie daje podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r, poz. 2167 ze zm.). Organ przyznał w rozpatrywanej sprawie pierwszeństwo wykładni celowościowej spornego przepisu przed jego wykładnią językową i w rezultacie wydał decyzję "obok" ustawy, a nie na podstawie ustawy, co zdaniem Sądu kwalifikuje się jako naruszenie zasady praworządności (art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a.). Jeżeli organ dopatruje się w przepisie art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z. naruszenia fundamentalnych wartości konstytucyjnych: równości i sprawiedliwości społecznej, to w istocie kwestionuje zgodność tego przepisu z odpowiednimi, odnoszącymi się do tych wartości przepisami Konstytucji. Jednakże organ administracyjny nie ma kompetencji "poprawiania" ustawy we własnym zakresie, przez nadanie mu innej treści, odpowiadającej przyjętym na własny użytek kryteriom konstytucyjności.

W sprawie mamy do czynienia z żołnierzem, który z przedmiotowego świadczenia nie korzystał. Nie wchodzi zatem w grę dwukrotne przyznanie prawa do zakwaterowania osobie posiadającej status żołnierza. Usprawiedliwienie zaś sformułowanego przez organ zakazu udzielenia pomocy w zakresie zakwaterowania żołnierzowi, faktem uzyskania takiej pomocy przez jego żonę, która otrzymała taką pomoc wcześniej, gdy skarżący nie miał jeszcze statusu żołnierza zawodowego, a także na innej podstawie prawnej i w innej formacji wymagałoby dowiedzenia, że takie zróżnicowanie pomiędzy policjantami i żołnierzami stanowi nieuzasadnione uprzywilejowanie żołnierzy, a więc jest dyskryminujące dla policjantów. Dowód taki byłby trudny do przeprowadzenia, jako że trudno byłoby wskazać racje, dla których osoby służące w tych dwóch formacjach nie powinny być w zakresie prawa do zakwaterowania równo traktowane w sposób absolutny.

Na potwierdzenie tej wątpliwości warto przywołać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2000 r. sygn. akt K 26/98 (publ. OTK ZU z 2000 r. Nr 2, poz. 57), w którym Trybunał stwierdził m. in., że Siły Zbrojne i Policja nie mają w świetle Konstytucji RP takiego samego statusu prawnego. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, sytuacja żołnierzy zawodowych, których status, rola i zadania w zostały unormowane w Konstytucji RP (art. 26), nie może być porównywalna z sytuacją policjantów. Państwo ma zapewnić żołnierzom zawodowym warunki umożliwiające pełne oddanie się służbie, Narodowi i Ojczyźnie, zapewnić godziwe życie, poprzez przyznanie szczególnych uprawnień, również członkom ich rodzin, rekompensujących odpowiednio trud i wyrzeczenia, związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej.

Sąd zwraca wreszcie uwagę, że orzeczenia, na które powołuje się organ w zaskarżonej decyzji, dotyczą wykładni art. 21 ust. 6 pkt 3 u.z.s.z., a nie art. 21 ust. 6 pkt 4 tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez organ wyroku z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 1418/18 stwierdził, że z treści przepisu art. 21 ust. 6 pkt 3 u.z.s.z. wynika, że wyłączone jest uprawnienie żołnierza zawodowego do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek nabył kiedykolwiek, a więc również wówczas gdy nie był jeszcze żołnierzem zawodowym, lokal mieszkalny z bonifikatą od wskazanych w tym przepisie podmiotów. Pomijając już to, że zaprezentowany sposób wykładni dotyczy innego przepisu prawnego, niż zastosowany w rozpatrywanej obecnie sprawie, należy zauważyć, że NSA przyznał, że taki zakaz nie jest wyrażony wprost w zastosowanym przepisie prawnym, lecz wynika z sensu przepisów regulujących prawo żołnierza do zakwaterowania, obowiązujących w tej materii wcześniej i obecnie.

Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę taki, oparty głównie na przesłankach celowościowych, sposób interpretacji przepisu wprowadzającego wyjątek od zasady, ograniczający prawo do zakwaterowania określone w art. 21 ust. 1 u.z.s.z., nie może być przez analogię przeniesiony na inny przepis prawny, również wyjątkowy, z tym, że w odróżnieniu od art. 21 ust. 6 pkt 3, przepis art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z. nie budzi żadnych wątpliwości co do jego językowego znaczenia.

Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją przez decyzja Dyrektora ORAMW zostały wydane z naruszeniem art. 21 ust. 6 pkt 4 u.z.s.z. oraz art. 6 i art. 8 k.p.a., co skutkuje ich wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji.