Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2820/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 174, art. 183, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/
journal: Dz.U. 2015 poz 1804
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych
article: par. 9 ust. 14, 14a, 14c pkt 1-3
journal: Dz.U. 2015 poz 370
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. (Dz. U. poz. 370  z późn. zm.).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1692/17 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej 1. oddala skargę kasacyjną. 2. zasądza od A Sp. z o.o. w Ł. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej PROW 2014-2020 na rok 2016.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] kwietnia 2016 r. A Sp. z o.o. w Ł. zwróciła się o przyznanie płatności ekologicznej. We wniosku określiła powierzchnię działek rolnych [...], [...] i [...] w ramach wariantu 5.1 uprawy paszowe na gruntach ornych w okresie konwersji na 16,43 ha. Na wskazanych gruntach zadeklarowała mieszankę wieloletnich traw z przeznaczeniem na nawóz zielony.

Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Kierownik ARiMR odmówił przyznania:

1) płatności ekologicznej na rok 2016 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach wariantu: 5.1 Uprawy paszowe na gruntach ornych w okresie konwersji oraz

2) kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych na rok 2016.

Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Stwierdził, że zgodnie z § 9 ust. 14a rozporządzenia EKO, w przypadku upraw wieloletnich roślin bobowatych drobnonasiennych, wieloletnich traw lub ich mieszanek uprawianych w plonie głównym w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5 lub 11, płatność ekologiczna do gruntów, na których są one uprawiane, może zostać przyznana bez spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 3 (jest posiadaczem zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia - dopisek Sądu), w pierwszym roku ich uprawy, a w drugim roku ich uprawy, jeżeli zostaną wykorzystane jako nawóz zielony. Zwrócił uwagę, że jeżeli do danego gruntu w poprzednich latach realizacji zobowiązania ekologicznego płatność ekologiczna została przyznana na warunkach określonych w ust. 14, płatność ekologiczna do tego gruntu nie może być przyznana na warunkach określonych w ust. 2a albo 14a (§ 9 ust. 14c pkt 2 rozporządzenia).

Zauważył także, że ust. 1a załącznik nr 2 "Wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów" do rozporządzenia EKO wymagał, aby w przypadku Pakietu 5. Uprawy paszowe na gruntach ornych w okresie konwersji - powierzchnia upraw roślin (m.in. traw lub ich mieszanek uprawianych w plonie głównym) nie może być większa niż 25% wielkości obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym, o którym mowa w § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia EKO.

Mając na względzie część II załącznika nr 10 rozporządzenia EKO organ odwoławczy stwierdził, że wysokość zmniejszeń płatności dla wariantu 5.1 w przypadku skarżącej wynosiła 100%. Tym samym słusznie odmówiono skarżącej przyznania płatności ekologicznej. Natomiast brak spełnienia warunków do przyznania płatności ekologicznej spowodował odmowę refundacji kosztów transakcyjnych.

Wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r. WSA w Warszawie oddalił skargę A Sp. z o.o. na ww. decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] sierpnia 2017 r.

Wskazał, że istotę sporu w sprawie stanowi stwierdzenie przez organ, że skarżąca nie spełniła wymagań dotyczących produkcji w rolnictwie ekologicznym w 2016 r.

Podstawą do rozpoznania sprawy strony w sprawie przyznania płatności ekologicznej na 2015 r. był przepis § 9 ust. 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U.2015, poz. 370 ze zm.; dalej: rozporządzenie EKO), bowiem innej podstawy prawnej do przyznania płatności w tym czasie nie było).

We wskazanym przepisie, w brzmieniu obowiązującym w 2015 r. wskazano, że jeżeli rośliny motylkowate drobnonasienne, trawy lub ich mieszanki uprawiane w plonie głównym w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5 lub 11 zostaną wykorzystane w danym roku jako nawóz zielony na określonych gruntach, płatność ekologiczna do tych gruntów jest przyznawana w danym roku bez spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 3, chyba że w poprzednich latach realizacji zobowiązania ekologicznego płatność ekologiczna do tych gruntów została już raz przyznana bez spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 3.

Brzmienie tego przepisu w kampanii na 2016 r. uległo niewielkiej zmianie, gdyż zamiast roślin motylkowatych prawodawca wpisał rośliny bobowate i z ostatniej części zdania utworzył nowy przepis. Tym samym w 2016 r. treść § 9 ust. 14 rozporządzenia EKO brzmiała "Jeżeli rośliny bobowate drobnonasienne, trawy lub ich mieszanki uprawiane w plonie głównym w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5 lub 11 zostaną wykorzystane w danym roku jako nawóz zielony na określonych gruntach, płatność ekologiczna do tych gruntów jest przyznawana w danym roku bez spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 3" (rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2016 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo Ekologiczne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U.2016, poz. 343).

W kampanii dotyczącej przyznania płatności ekologicznej na 2016 r. i lata następne prawodawca wprowadził kolejne zmiany. I tak m.in. dodał ust. 14a do § 9 rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku uprawy wieloletnich roślin bobowatych drobnonasiennych, wieloletnich traw lub ich mieszanek uprawianych w plonie głównym w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5 lub 11, płatność ekologiczna do gruntów, na których są one uprawiane, może zostać przyznana bez spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 3, w pierwszym roku ich uprawy, a w drugim roku ich uprawy, jeżeli zostaną wykorzystane jako nawóz zielony.

W sprawie ustalono, że Spółka po raz kolejny (drugi rok z rzędu) zadeklarowała do płatności ekologicznej mieszaninę traw wieloletnich z przeznaczeniem plonu na nawóz zielony. Tym samym brak było podstawy prawnej do przyznania skarżącej w roku kolejnym płatności ekologicznej, bowiem w 2015 r. obowiązywał § 9 ust. 14 rozporządzenia EKO, który dawał jedynie jednorazową możliwość uzyskania płatności ekologicznej w wypadku przeznaczenia traw na nawóz zielony. Wynika to z treści § 9 ust. 14 rozporządzenia EKO w brzmieniu obowiązującym do 14 marca 2016 r. oraz z brzmienia § 9 ust. 14b rozporządzenia EKO, które zostało zmienione od 15 marca 2016 r., gdzie wprost wskazano, że pomoc, którą skarżąca uzyskała na mocy § 9 ust. 14 rozporządzenia EKO mogła być udzielona jeden raz. Co więcej, także pozostałe zmiany przepisów rozporządzenia EKO, mające miejsce od 15 marca 2016 r. i które wobec braku przepisów intertemporalnych stosuje się wprost do skarżącej, w sposób jednoznaczny wskazują, że w wypadku uzyskania płatności ekologicznej do danego gruntu w poprzednich latach na podstawie § 9 ust. 14 rozporządzenia EKO, to skarżąca nie mogła uzyskać płatności w kolejnym roku na warunkach określonych w § 9 ust. 2a albo § 9 ust. 14a rozporządzenia EKO (§ 9 ust. 14c pkt 2 rozporządzenia EKO).

Sąd I instancji podkreślił nadto, że aby otrzymać płatność ekologiczną, to powierzchnia mieszanek traw w danym roku nie może być większa niż 25% wielkości obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym. W wypadku, gdy przekracza tę wartość, to w grę wchodzi załącznik 10 do rozporządzenia EKO. Określono w nim m.in., że dla Pakietu 5 Uprawy paszowe na gruntach ornych w okresie konwersji, jeżeli powierzchnia upraw roślin, o których mowa w § 9 ust. 2a,14 i 14a rozporządzenia zajmuje w danym roku więcej niż 55% wielkości obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym, o którym mowa w § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, to iloczyn współczynnika dotkliwości i trwałości wynosi 100%. Tym samym również z tego powodu zasadnie odmówiono Spółce przyznania płatności ekologicznej, gdyż zadeklarowany obszar, na którym uprawiana jest mieszanka wieloletnich traw przekraczała 55% wielkości obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym i wynosiła 100%.

Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia EKO, skoro strona nie spełniała warunków do przyznania płatności ekologicznej, zdaniem Sądu zasadnie odmówiono Spółce przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych za 2016 r.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A Sp. z o.o. w Ł. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie sprawy przez NSA oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018 poz. 1302; dalej: ppsa) wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) poprzez nieprawidłową ocenę zastosowania prawa materialnego przez organ, który dokonał błędnej wykładni rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 z 9 marca 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 343) polegającą na uznaniu, że z § 9 ust. 14 a/, b/ i c/ pkt 2 wynika, iż te regulacje mają zastosowanie do stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie ww. rozporządzenia EKO, podczas gdy z przepisów rozporządzenia zmieniającego wynika, że zgodnie z zapisem § 2 "Do przyznawania i zwrotu pomocy finansowej w ramach działania Rolnictwo ekologiczne objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zwanej dalej "płatnością ekologiczną", w sprawach objętych postępowaniami: 1. wszczętymi i niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia; 2. zakończonymi ostateczną decyzją wydaną na podstawie przepisów dotychczasowych, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia - stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Konsekwencją nieprawidłowej oceny przez Sąd I instancji wykładni prawa materialnego przez organ, było niezasadne oddalenie skargi, co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit a/ ppsa;

b) poprzez błędną wykładnię treści załącznika nr 2 ust. 1a pkt 2 "Wymogów dla poszczególnych pakietów i ich wariantów" poprzez uznanie, że powierzchnia upraw w ramach pakietu 5 i 11 nie może być większa niż 25% wielkości obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym, podczas gdy prawidłowe rozumienie tego zapisu, tj. pkt 1a odnosi się do: gruntów, ponieważ mowa jest w nim o: "w odniesieniu do gruntów, o których mowa w § 9 ust. 2a, 14 i 14a rozporządzenia powierzchnia uprawy roślin".

Ponadto wymieniona w ust. 2 ww. Załącznika kategoria roślin, nie dotyczy wieloletnich mieszanek traw, lecz mieszanek traw bez wyszczególnienia czy chodzi o np. jednoroczne czy też wieloletnie uprawy;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 3 § 2 ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w zw. z art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. 2015 poz. 349 ze zm.), poprzez brak odniesienia się Sądu I instancji do ustaleń faktycznych poczynionych przez organ administracji publicznej w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji, a także brak w uzasadnieniu Sądu I instancji oceny tego stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a w konsekwencji błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia szeregu przepisów, w tym art. 27 ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., w którym wskazano, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach środka prawnego, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie występuje. Oznacza to, że NSA jako Sąd II instancji związany jest podstawami oraz wnioskami zawartymi w skardze kasacyjnej. Związanie to sprowadza się do możliwości badania naruszenia tylko tych przepisów, które zostały przez stronę skarżącą kasacyjnie wyraźnie wskazane.

Z uwagi na rozdzielenie w art. 174 ppsa podstaw kasacyjnych, zarzut naruszenia prawa materialnego może być oparty wyłącznie na normach o charakterze materialnym, a więc takich, które określają wzajemne prawa i obowiązki podmiotów stosunku prawnego, natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania - na normach o charakterze procesowym, a więc takich, które służą zabezpieczeniu realizacji norm materialnych oraz ich egzekwowania.

Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, a jedynie w granicach zarzutów kasacyjnych, wnoszący środek prawny powinien w myśl art. 176 ppsa wskazać konkretny przepis, który jego zdaniem został naruszony oraz wykazać, na czym owo naruszenie polega, a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania - dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Ów formalizm wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia.

Skarga kasacyjna została oparta na powiązanych ze sobą, określonych w art. 174 ppsa podstawach kasacyjnych, to jest naruszeniu przez błędną wykładnię przepisów związanych z możliwością przyznania płatności ekologicznej PROW 2014-2020 na rok 2016, jak również uchybienie obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Zarzuty związane z niewłaściwą oceną poprawnego - zdaniem kasatora - wniosku o płatność, które w znacznej części stanowią powtórzenie argumentów ze skargi, uzasadniają możliwość i potrzebę łącznego się do nich odniesienia,

Argumentacja autora środka prawnego związana z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa, przez "brak odniesienia się Sądu I instancji do ustaleń faktycznych poczynionych przez organ administracji publicznej, a także brak oceny tego stanu faktycznego pod względem zgodności z prawem" sprowadza się w istocie do polemiki z ustalonym, a ocenionym i zaakceptowanym przez Sąd I instancji stanem faktycznym sprawy.

W myśl wskazanego wyżej przepisu, uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Omawiana regulacja określa zatem niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, które ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną.

Skarżąca kasacyjnie w istocie nie zarzuca, aby uzasadnienie orzeczenia nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub że sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną. W gruncie rzeczy zarzut zmierza jedynie do podjęcia polemiki z podjętym przez Sąd I instancji rozstrzygnięciem. Jego treść i uzasadnienie nie koresponduje zatem z treścią powołanego przepisu. Niemniej, analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia jest w pełni możliwe, zwłaszcza że środek prawny w istocie nie zawiera zarzutów podważających ustalony stan faktyczny, co pozwala uznać ten przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku za w pełni miarodajny.

Za chybiony należy uznać zarzut, iż w sprawie zastosowane zostały regulacje rozporządzenia EKO do stanów wcześniejszych, gdy przepisy powołanego aktu jeszcze nie obowiązywały.

Wniosek w sprawie przyznania płatności ekologicznej został złożony w Biurze Powiatowym ARiMR w Piasecznie w dniu 25 kwietnia 2016 r. i był rozpatrywany na podstawie znowelizowanego w dniu 9 marca 2016 r. rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne", która to nowela, zgodnie z § 5 aktu weszła w życie z dniem 15 marca 2016 r. (Dz.U. 2016.343).

Wprowadzony nowelą przepis § 9 ust. 14a rozporządzenia EKO stwierdzał, że w przypadku uprawy wieloletnich roślin bobowatych drobnonasiennych, wieloletnich traw lub ich mieszanek uprawianych w plonie głównym w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5 lub 11, płatność ekologiczna do gruntów, na których są one uprawiane, może zostać przyznana bez spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 3, w pierwszym roku ich uprawy, a w drugim roku ich uprawy, jeżeli zostaną wykorzystane jako nawóz zielony. W okresie realizacji zobowiązania ekologicznego płatność ekologiczna do danego gruntu na warunkach określonych w ust. 2a i 14 może być przyznana tylko w jednym roku, a na warunkach określonych w ust. 14a - tylko w dwóch latach (§ 9 ust. 14b).

Dodatkowo zaś, w § 9 ust. 14c pkt 1-3 rozporządzenia EKO przewidziano, że jeżeli do danego gruntu w poprzednich latach realizacji zobowiązania ekologicznego płatność ekologiczna została przyznana na warunkach określonych w ust.: 1) 2a, płatność ekologiczna do tego gruntu nie może być przyznana na warunkach określonych w ust. 14 albo 14a; 2) 14, płatność ekologiczna do tego gruntu nie może być przyznana na warunkach określonych w ust. 2a albo 14a; 3) 14a, płatność ekologiczna do tego gruntu nie może być przyznana na warunkach określonych w ust. 2a albo 14.

W sprawie pozostaje poza sporem, że Spółka po raz kolejny (drugi rok z rzędu) zadeklarowała do płatności ekologicznej mieszaninę traw wieloletnich z przeznaczeniem plonu na nawóz zielony. Tym samym brak było podstawy prawnej dla przyznania skarżącej kasacyjnie w roku kolejnym płatności ekologicznej. W 2015 r. bowiem obowiązywał § 9 ust. 14 rozporządzenia EKO, który dawał jedynie jednorazową możliwość uzyskania płatności ekologicznej w wypadku przeznaczenia traw na nawóz zielony.

W konkretnej sytuacji należało rozróżnić kwestię podjętego zobowiązania ekologicznego od kwestii konkretnej sprawy administracyjnej wszczętej wnioskiem o przyznanie płatności ekologicznej w 2016 r.

Na podstawie wniosku złożonego w 2015 r. Spółka podjęła zobowiązanie ekologiczne, natomiast w kolejnych latach składała odrębne wnioski o płatność ekologiczną za dany rok kalendarzowy, który powinien być i był rozpatrywany w ówczesnym stanie prawnym, chyba że przepisy nakazywałyby inaczej.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji stwierdził, że aczkolwiek Spółka podjęła zobowiązanie ekologiczne w 2015 r., to nie gwarantowało to, iż wymagania odnośnie warunków przyznania płatności w kolejnych latach nie będą zmieniane. Przepisy znowelizowanego w marcu 2016 r. rozporządzenia EKO nie zostały zastosowane do sprawy dotyczącej przyznania płatności EKO roku 2015.

Wprowadzenie w 2016 r. nowych możliwości otrzymania płatności dla wniosków składanych od tego roku, w sytuacji obowiązywania już znowelizowanego rozporządzenia EKO, zatem wskazania w jakich okolicznościach nie można otrzymać tych płatności, nie oznacza, że prawo stosowane jest wstecz, gdyż w żaden sposób nowa regulacja nie wpływa na wnioski złożone przed nowelizacją, czyli w 2015 r. Określenie z § 9 ust. 14c pkt 1-2 znowelizowanego rozporządzenia EKO "poprzednie lata realizacji zobowiązania" nie może odwoływać się do stanów przyszłych liczonych od 15 marca 2016 r. Przepisy znowelizowane nie obejmowały spraw już wszczętych, czyli z wniosków faktycznie złożonych w poprzednich latach, bowiem wnioski o płatności ekologiczne na rok 2016 można było składać od dnia 15 marca 2016 r., kiedy uregulowania z 9 marca 2016 r. już weszły w życie.

Jak wyżej zaznaczono, strona wystąpiła ze swoim wnioskiem 26 kwietnia 2016 r., czyli w nowym stanie prawnym, w warunkach obowiązywania precyzujących sytuacje przyznawania płatności ekologicznych przepisów § 9 ust. 14a-14c rozporządzenia EKO.

Nie znajduje uzasadnienia wykładnia przepisów rozporządzenia EKO jako "pierwszego roku uprawy", czyli od daty nowelizacji. Skarżąca Spółka zaczęła realizować zobowiązanie w 2015 r., i to był "pierwszy rok uprawy". Występując z nowym wnioskiem w 2016 r. i zgłaszając w nim kolejne uprawy, już w warunkach znowelizowanego rozporządzenia EKO, Spółka nie mogła skutecznie domagać się traktowania ich na warunkach "pierwszego roku uprawy". Tego rodzaju wykładni przeczy już językowa wykładnia aktu.

Za zasadne należy uznać wywody Sądu I instancji w zakresie wielkości uprawy na nawóz zielony z maksymalnym procentowym przeznaczeniem powierzchni gruntów rolnych.

W tym zakresie, powołując się także na przywołane przez Sąd I instancji uzasadnienie do zmian w rozporządzeniu EKO, zasadne było jednoznaczne stwierdzenie, że aby otrzymać płatność ekologiczną, to powierzchnia upraw (w tym traw) - niezależnie od tego czy mamy do czynienia z uprawami rocznymi czy wielorocznymi - w danym roku nie może być większa niż 25% wielkości obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym.

Reasumując, Sąd I instancji prawidłowo zastosował przytoczone w środku prawnym przepisy prawa materialnego i postępowania.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).