Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1118/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6262 Radni
Hasła tematyczne: Ordynacje wyborcze
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 383  par. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 21 poz 112
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy.

SENTENCJA

Dnia 28 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 roku sprawy ze skargi M. R. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] 2012 r. radny Rady Miejskiej w [...], M. W. poinformował Wojewodę [...] o o naruszeniu przez radnego Rady Miejskiej w [...], M. R. – skarżącego, przepisu art. 24 f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzez wykonywanie usług odśnieżania dróg gminnych od sezonu 2010 do 2011 przy użyciu pługa, będącego własnościa Miasta i Gminy [...].

W związku z powyższym, pismem z [...]2012 r., Wojewoda [...]zwrócił się do Rady Miejskiej w [...] o rozpatrzenie sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego oraz przedstawienie stanowiska rady miejskiej w tej sprawie.

W dniu [...]2012 r. Rada Miejska w [...] podjęła uchwałę w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego i na podst. art. 190 ust. 1 pkt 2a, ust. 2 i 4 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, w i sejmików województwa (Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190). w związku z art. 24f ust 1 i ust. 1a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), w związku z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 113 z późn. zm.) uchwaliła, co następuje:

§ 1. Stwierdza się wygaśnięcie mandatu radnego Rady Miejskiej w [...] z okręgu wyborczego Nr [...] - M. R. z powodu naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego Miasta i Gminy [...].

§ 2. Zobowiązuje się Burmistrza Miasta i Gminy [...] do niezwłocznego przekazania niniejszej uchwały Wojewodzie [...], Komisarzowi Wyborczemu [...] oraz doręczenia jej radnemu M. R.

§ 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

W uzasadnieniu uchwały organ poczynił zasadniczo następujące ustalenia i rozważania:

W latach [...] Miasto i Gmina [...] przeprowadziła przetargi na świadczenie usług odśnieżania. Wskutek przeprowadzonych przetargów, usługi odśnieżania w okresach zimowych [...] realizował m.in. na terenie miejscowości [...] M. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]". W związku z powyższym, do odśnieżania dróg gmina przekazała temu przedsiębiorcy gminny pług służący do odśnieżania chodników. Pomimo jednak treści zawartych umów, usługi odśnieżania, zamiast M. K., faktycznie świadczył radny M. R. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej przy pomocy swojego i należącego do Gminy sprzętu oraz swoich pracowników. Przedmiotowy pług podczepiony był do samochodu radnego i od przeszło trzech lat stacjonował na terenie jego posesji. Nadto Przedsiębiorstwo "[...]" nie dysponowało ani pracownikami, ani specjalistycznym sprzętem do odśnieżania. Tym samym M. R. naruszył przepis art. 24 f u.s.g. Nawet bowiem uznając, iż M. R. korzystał z przedmiotowego pługu udostępnionego mu przez M. K., na podstawie ustnej tylko umowy podnajmu, poddzierżawy czy chociażby go użyczenia, to i tak samo wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie odśnieżania przy użyciu pługu gminnego oraz przy pomocy swoich pracowników, narusza wskazany w art. 24f u.s.g. zakaz i to bez względu na to, czy uzyskiwał on z tego tytułu korzyści majątkowe, czy nie.

W skardze złożonej do sądu, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżanej uchwały. W uzasadnieniu skargi, skarżący zwrócił uwagę na fakt, że Komisja Rewizyjna Rady Miejskiej na posiedzeniu w dniu [...]2012 r., po zapoznaniu się z przedstawionymi dokumentami i jego wyjaśnieniami, stwierdziła , że czynności odśnieżania dróg gminnych wykonywał przedsiębiorca M. K., posługując się przy tym należącymi do skarżącego pojazdami, udostępnionymi mu na podstawie umów dzierżawy, przy czym czynności te udokumentowane są nie tylko umowami, ale i fakturami wystawionymi na rzecz tego przedsiębiorcy. Dodatkowo znanym tej komisji faktem był fakt wydzierżawienia przedsiębiorcy M. K. pługa gminnego już od dnia [...]2010 r. Skarżący wyjaśnił też, że [...]2012 r. złożył radzie miejskiej swe stanowisko w sprawie.

Skarżący zarzucił organowi, że przyjmując tezę o treści "usługi odśnieżania, zamiast M. K., faktycznie świadczył radny M. R. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej przy pomocy swojego i należącego do Gminy sprzętu oraz swoich pracowników" nie uwzględnił w jakimkolwiek zakresie ustaleń Komisji Rewizyjnej Rady, jak też wyjaśnień strony. Strona zarzuciła też, że radni zbiorowo zostali zapoznani ze złożonym przez skarżącego stanowiskiem dopiero na sesji w dniu podjęcia uchwały, co w sposób oczywisty uniemożliwiło im wyrobienie sobie zdania w rozpatrywanej kwestii.

W ocenie strony na wynik głosowania wpłynął głównie fakt, że skarżący znajduje się w grupie radnych przychylnych burmistrzowi w opozycji do ośmiu radnych nieprzychylnych mu.

Skarżący stwierdził, że prowadzona przez niego działalność nie opiera się na wykorzystaniu mienia komunalnego gminy w żadnym zakresie, a w konsekwencji w sposób oczywisty nie służytej działalności. Strona dalej wywodziła, że dzierżawca jej pojazdów nie musiał występować o jej zgodę na świadczenie usług na rzecz gminy i korzystania przy tym z jakichkolwiek składników jej mienia.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Dokonując oceny dopuszczalności niniejszej skargi wniesionej na podstawie art. 191 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1998r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (t.j. Dz.U. z 2010r., nr 176, poz. 1190 z późn. zm.), Sąd uznał, że została ona wniesiona w wymaganym terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały oraz pochodzi od podmiotu mającego legitymację skargową w rozumieniu art. 191 ust. 1 cyt. ustawy, ), w związku z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 113 z późn. zm.) skarżący jest bowiem podmiotem zainteresowanym w rozumieniu tego przepisu, gdyż zaskarżona uchwała dotyczy wygaśnięcia jego mandatu radnego.

Na podstawie wyżej wskazanych kryteriów kontroli zaskarżonej uchwały dokonywanej przez sąd administracyjny należy stwierdzić, że skarga skarżącego na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z [...]2012 r., w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia jego mandatu radnego jest zasadna.

Materialnoprawną podstawą podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił przepis art. 190 ust. 1 pkt 2a, ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, w i sejmików województwa (Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190), art. 24f ust 1 i ust. 1a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), w związku z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 113 z późn. zm.).

Z powyższych przepisów wynika, ze wygaśnięcie mandatu radnego następuje wskutek naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności ( art. 190 ust. 1 pkt 2 a ww. ustawy). Wygaśnięcie mandatu radnego w ww. przypadkach stwierdza rada gminy w drodze uchwały, najpóźniej w okresie 3 miesiący od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu (art. 190 ust. 2 ww. ustawy). Ustawowy zakaz łączenie mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności, określił przepis art. 24f ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który stanowi, że radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na okoliczność, że uchwała stwierdzająca wygaśnięcie mandatu radnego ma specyficzny charakter. Jakkolwiek bowiem, w zasadzie samo zaistnienie okoliczności wymienionych w treści art. 190 ust. 1 ustawy Ordynacja wyborcza, który winien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, stanowi podstawę wygaśnięcia mandatu radnego, to jednak stosownie do regulacji ust. 2 omawianego przepisu, okoliczność ta musi zostać stwierdzona przez radę gminy w drodze uchwały. Zauważyć więc należy, że choć uchwała ta ma charakter deklaratoryjny, a więc sama nie tworzy nowej sytuacji prawnej, bowiem jedynie potwierdza pewien stan faktyczny z którym sama ustawa wiąże określony skutek – wygaśnięcie mandatu, to w doktrynie przyjmuje się, że uchwały takie nie stanowią wyłącznie aktów potwierdzających "poświadczeń". Składają się one, bowiem również z elementów kształtujących. Bez tejże uchwały norma prawna nie będzie znajdywała odzwierciedlenia w sytuacji skonkretyzowanego adresata. Dopiero w chwili wydania aktu o charakterze deklaratoryjnym, jego adresat może skutecznie powoływać się na swoje prawo. Uchwała rady stwierdzająca wygaśnięcie mandatu radnego ma więc cechy aktu administracyjnego w którym rada rozstrzyga o tym, czy zachodzi ustawowa przesłanka wygaśnięcia mandatu (por. K.W. Czaplicki, B. Dauter, A. Kisielewicz, F. Rymarz, Samorządowe prawo wyborcze. Komentarz, Warszawa 2006, s. 413-416). W związku z właśnie tą specyfiką oraz z uwagi na charakter i daleko idący skutek uchwał podejmowanych w tym zakresie, rozstrzygnięcia te winny zostać podejmowane ze szczególną ostrożnością i po dokładnej analizie stanu faktycznego wraz z wyjaśnieniem ich podstaw prawnych. Kryteriów tych nie spełnia skarżona uchwała gdyż w jej uzasadnieniu nie dokonano niezbędnej analizy materiału dowodowego.

Sąd administracyjny dokonując badania skarżonej uchwały pod względem jej legalności nie jest zobligowany do dokonywania własnych ustaleń. To z treści uchwały muszą wynikać wykazane przez organ nie budzące wątpliwości fakty, które przesądziły o stwierdzeniu zaistnienia przesłanek wygaśnięcia mandatu. Uchwała taka winna wskazywać okoliczności, które rada gminy uznała za udowodnione oraz dowody, na których się oparła i przyczyny odmowy przypisania mocy dowodowej oświadczeniom, czy dokumentom, które zostały pominięte przy czynieniu ustaleń. Uchwała, która nie odnosi się do wyżej wskazanych okoliczności wymyka się spod kontroli Sądu, który nie może zweryfikować ustaleń dokonanych przez organ i dokonać ich subsumpcji pod właściwy przepis prawa. Jakkolwiek, żaden przepis prawa nie obliguje rady gminy do sporządzenia uzasadnienia uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego zgodnie z wymogami wyrażonymi w regulacji art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., jednakże, jak już wyżej wyjaśniono, ze względu na charakter tejże uchwały, zasadnym jest zawrzeć w niej wyżej opisane elementy, które umożliwią dokonanie kontroli jej legalności.

Organ najpierw ustalił, że wskutek przeprowadzonych przetargów, usługi odśnieżania w okresach zimowych [...] realizował m.in. na terenie miejscowości [...] M. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]", w związku z czym, do odśnieżania dróg gmina przekazała temu przedsiębiorcy gminny pług służący do odśnieżania chodników.

Organ ustalił jednocześnie, że powyższe usługi odśnieżania, zamiast M. K., faktycznie świadczył radny M. R. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej przy pomocy swojego i należącego do gminy sprzętu oraz swoich pracowników. Do powyższej konkluzji doszedł organ w oparciu o dwie przesłanki.

Po pierwsze, gminny pług, który podczepiany był do pojazdu skarżącego, stacjonował od [...] lat na terenie jego posesji.

Po wtóre, Przedsiębiorstwo "[...]" nie dysponowało ani pracownikami, ani specjalistycznym sprzętem do odśnieżania.

Powyższe okoliczności same w sobie nie mogą przesądzić o zasadności przyjętych przez organ ustaleń, a to z tej przyczyny, że fakt stacjonowania pługa na posesji radnego nie przesądza automatycznie o prowadzeniu przez radnego działalności gospodarczej w postaci odśnieżania, tym bardziej zresztą, że pojazd do którego podczepiany był pług był wykorzystywany przez kontrahenta skarżącego, tj. Przedsiębiorstwo "[...]". Twierdzenie natomiast, że nie jest możliwe prowadzenie działalności przez tego przedsiębiorcę, ponieważ nie jest on właścicielem sprzętu do odśnieżania ani nie zatrudnia własnych pracowników, nie zostało poparte żadnym zabraniającym takiej działalności przepisem prawa, ani wskazaniem przeszkód w zorganizowaniu takiej działalności. Z akt sprawy nie wynika również by fakt prowadzenia przez M. K. działalności gospodarczej, był kwestionowany przez jakiekolwiek organy państwa, w tym - organy podatkowe, czy - rejestrujące działalność gospodarczą.

Poza dwiema powyższymi przesłankami, organ nie wskazał jakichkolwiek innych dowodów na poparcie poczynionych ustaleń, a ponadto ustalenia te zostały poczynione bez dokonania koniecznej analizy materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, z pominięciem argumentów skarżącego oraz znajdujących się w aktach sprawy dowodów, które nie zostały w jakikolwiek sposób omówione, a dowody te tymczasem nie są zgodne z przyjętym przez organ stanem faktycznym.

Organ nie odniósł sie do faktu, że skarżący ani nie stawał do przetargu o świadczenie usług odśnieżania, ani też nie zawierał umowy o takie usługi. Do przetargu o takie usługi stawało natomiast Przedsiębiorstwo [...], skutkiem czego, umowy o świadczenie usług odśnieżania zawierano z tym właśnie przedsiębiorstwem (dowód: protokół z przeprowadzonej kontroli problemowej w dniach : [...] 2012 r. w Urzędzie Miasta i Gminy w [...] przez Komisję Rewizyjną Rady Miejskiej w [...], k. 7-15 akt sądowych).

Organ nie odniósł się również do faktu, że to nie pomiędzy skarżącym a Gminą [...] dochodziło do zawarcia umów co do korzystania z mienia gminnego w postaci pługa, lecz pomiędzy Gminą [...] a Przedsiębiorstwem [...] (dowód: protokoły przekazania pługu z - [...], oraz umowa dzierżawy z [...]2011 r. karta: 16- 21 ww. akt).

Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie omówiono znaczenia dowodu, jakim jest umowa – wynajmu – jak nazwały ją jej strony z dnia 1 stycznia 2011 r., z której wynika, że skarżący wynajął Przedsiębiorstwu [...], trzy pojazdy celem odpłatnego wykorzystania ich wraz z ich kierowcami na cele związane z działalnością gospodarczą Przedsiębiorstwa [...]. W umowie tej, co należy podkreślić przewidziano dość szerokie wykorzystanie pojazdów, bez skonkretyzowania czynności, do których zostaną one użyte. Brak jest tak postanowień, co do usług odśnieżania, jak i użycia dodatkowego sprzętu, w tym pługa (dowód: k. 22-23 ww.akt).

W świetle powyższych okoliczności i dowodów, organ przyjmując tezę, - że to nie Przedsiębiorstwo [...] świadczy usługi odśnieżania i to nie to przedsiębiorstwo używa gminnego pługa, lecz czyni to skarżący i to w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, polegającej na odśnieżaniu, - winien był wyjaśnić dlaczego pominął znaczenie powyżej przedstawionych dowodów i okoliczności, które stoją w sprzeczności z przyjęta przez organ tezą.

Trzeba przy tym pamiętać, że przy analizie charakter zakazu, o jakim mowa w art. 24j ust.1 ww. ustawy o samorządzie gminnym, nie sposób pominąć regulacji ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, definiującej pojęcie przedsiębiorcy i działalności gospodarczej.

Zaskarżona uchwała kwestii przyznania skarżącemu statusu przedsiębiorcy nie wyjaśnia, ani też nie wyjaśniła faktu, czy i jakiego rodzaju działalność gospodarczą, skarżący zarejestrował, ani też nie wyjaśnia w kontekście przepisów powyższej ustawy, jaką rolę w prowadzeniu usług odśnieżania pełni przedsiębiorstwo M. K.. Wyjaśnienie tej okoliczności jest istotne dla sprawy w świetle faktu zawarcia wyżej przytoczonej umowy najmu z dnia [...]2011 r., która łączy to przedsiębiorstwo ze skarżącym.

Organ, twierdząc, że w skarżący prowadzi zarzucaną mu działalność gospodarczą, stwierdził zaistnienie w stosunku do niego trzech cech funkcjonalnych tej działalności, tj. zarobkowości, zorganizowania i ciągłości, nie omawiając jednak żadnej z nich w kontekście sytuacji skarżącego.

Pominięto przy tym przede wszystkim omówienie formalnego aspektu jednej z trzech cech działalności gospodarczej, jaka jest jej - zorganizowanie. Formalne zorganizowanie działalności gospodarczej należy rozumieć, jako prawnie określony zakres obowiązków związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą. Należy tutaj zaliczyć rejestrację działalności gospodarczej, zgłoszenia podatkowe oraz statystyczne, obowiązki związane z ubezpieczeniem społecznym, konieczność prowadzenia działalności gospodarczej w określonej formie organizacyjno-prawnej, uzyskania określonych aktów administracyjnych, tj. koncesji, zezwolenia.

Jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały przytoczono szereg poglądów doktryny i fragmentów uzasadnień wyroków sądów, to jednak nie wyjaśniono, która z przytoczonych tez dotyczy skarżącego. Organ przytoczył, m.in. definicję "prowadzenia", lecz nie wyjaśnił, która jej cecha dotyczy skarżącego. Można odnieść wrażenie, że organ przytaczając szereg równoległych poglądów i definicji, powstrzymał się, niejako z ostrożności przed dokonaniem wyboru i konkretnym zakwalifikowaniem działań skarżącego. Organ przytoczył bowiem przeróżne możliwości zakwalifikowania tych działań, pisząc o "uczestnictwie" w działalności gospodarczej, "zarządzaniu" tą działalnością, "przedstawicielstwie" w tej działalności, "pełnomocnictwu" co do tej działalności, czy tez "wspólnym jej prowadzeniu".

Treść przyjętych w zaskarżonej uchwale ustaleń faktycznych, oznacza, że organ w istocie zakwestionował fakty, na które powołuje się skarżący, w tym, dotyczące postanowień łączącej go z Przedsiębiorstwem [...] umowy. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika jednak, w jakim zakresie kwestionowane jest stanowisko skarżącego i z jakich przyczyn. Nie jest wiadomym, czy organ uznał, że ww. umowa, łącząca skarżącego z ww. przedsiębiorstwem stanowi umowę fikcyjną, czy też jej analiza prawna wskazuje, że stanowi ona umowę obowiązująca w obrocie pranym, lecz inną niż wskazywałaby na to jej nazwa i treść, a jeżeli tak, to nie wyjaśniono, jak należy umowę tę traktować i jakie wobec tego wynikają z tego negatywne konsekwencje dla strony. Trzeba przy tym pamiętać, że ewentualne przyjęcie tezy o fikcyjności prowadzenia przez ww. przedsiębiorstwo działalności gospodarczej w zakresie odśnieżania, musiałoby sie wiązać z wykazaniem tej fikcyjności, w tym, argumentacją prawną, wspartą ewentualnie odpowiednimi dowodami. Tymczasem organ nie powołał się na żadną argumentacje, fakty, ani dokumenty, wykazujące np. przeprowadzoną przez odpowiednie służby kontrolę podatkową, ewentualnie na fakt stwierdzonych uchybień tego przedsiębiorstwa w jego obowiązkach, jako przedsiębiorcy i podatnika, jak np. braku udokumentowanych faktur, nieopłacaniu podatków, czy też innego rodzaju zaniechań, które mogłyby świadczyć o fikcyjności prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie odśnieżania, co mogłoby z kolei wskazywać na fikcyjność umowy łączącej skarżącego z tym przedsiębiorstwem, a w końcowym dopiero efekcie świadczyć o tym, że w istocie usługi odśnieżania bezpośrednio świadczy skarżący.

W świetle powyższych okoliczności i dowodów, organ przyjmując tezę, - że to nie Przedsiębiorstwo [...] świadczy usługi odśnieżania i to nie to przedsiębiorstwo używa gminnego pługa, lecz czyni to skarżący i to w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, polegającej na odśnieżaniu, - winien był wyjaśnić dlaczego pominął znaczenie powyżej przedstawionych dowodów i okoliczności, które stoją w sprzeczności z przyjęta przez organ tezą.

Mając wszystko powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżona uchwała narusza prawo w stopniu na tyle istotnym, że uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Została bowiem podjęta bez należytego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz bez właściwego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, które mają bezpośredni wpływ na możliwość stwierdzenia zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a uzasadniających podjęcie uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego. Sąd miał na względzie okoliczność, że przy podjęciu uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego, obowiązkiem organu jest dokonanie ustaleń faktycznych, jak i rozważań prawnych w sposób niebudzący wątpliwości, że podjęta uchwała ma oparcie w powołanych w niej przepisach prawa.

Dlatego też należało stwierdzić, że skarżona uchwała w sposób istotny narusza art. 24f ust. 1, ww. ustawy, czego konsekwencją jest stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.