Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 700/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 pkt 4a
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012r. sprawy ze skargi I. N. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. K. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r, nr [...]Państwowy Powiatowy Inspektor

Sanitarny w [...]orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u I.

N. choroby zawodowej - zatruć ostrych lub przewlekłych lub ich następstw

wywołanych przez substancje chemiczne wymienionej w poz. 1 wykazu chorób

zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009

roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz.869).

Organ I instancji wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z

dnia [...]listopada 2010r o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej,

wystawionego przez [...]Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...],

Poradnię Chorób Zawodowych, orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia

[...].04.2010r o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawionego

przez Instytut Medycyny Pracy im. [...], Klinikę Chorób Zawodowych i

Toksykologii Oddział Chorób Zawodowych w [...]oraz orzeczenia lekarskiego nr

[...] z dnia [...]maja 2011r o braku podstaw do rozpoznania W

choroby zawodowej, wydanego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia

Środowiskowego Szpital, Oddział Chorób Zawodowych i Wewnętrznych, Regionalny

Ośrodek Ostrych Zatruć, dotyczących Ireneusza Nakielskiego zatrudnionego:

w PKP [...] (obecnie PKP [...] Zakład Taboru w [...]) na stanowisku (w kolejności): rzemieślnik, palacz parowozu, p.o. maszynisty

trakcji parowej, młodszego maszynisty trakcji parowej oraz na podstawie oceny

narażania zawodowego stwierdzono brak podstaw do stwierdzenia choroby

zawodowej.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że podczas wykonywania

czynności zawodowych I. N. miał kontakt z czynnikami szkodliwymi dla

zdrowia w środowisku pracy, tj: tlenkiem węgla, nieznacznymi ilościami dwutlenku

siarki, pyłem węglowym, smarami, olejami, sodą kaustyczną, hałasem, wibracją

ogólną. Pracował w zmiennych warunkach klimatycznych przy obciążeniu

statycznym i wysiłku fizycznym. Narażenie jego na poszczególne czynniki szkodliwe i

uciążliwe było niejednorodne co do natężenia i wymiaru czasu na zmianę, brak

danych pomiarowych. Jednak ze wskazanych orzeczeń lekarskich jednoznacznie

wynika, że nie znaleziono podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej

wymienionej w punkcie 1 obowiązującego wykazu chorób zawodowych: zatrucia

przewlekłego albo ostrego lub ich następstw wywołanych przez tlenek węgla.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], po rozpatrzeniu

odwołania I. N. decyzją z dnia [...]stycznia 2012 r., nr

[...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze

zm.), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U z 1998 r.

Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r

w sprawie chorób zawodowych utrzymał w mocy decyzję Państwowego

Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że sprawa stwierdzenia

wystąpienia choroby zawodowej u I. N. była już przedmiotem

postępowania przed organami inspekcji sanitarnej i sądem administracyjnym.

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 888/09 Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego

Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...]marca 2009r. nr [...] oraz

poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w

[...]z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u I.

N. choroby zawodowej przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla. W

uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawą prawną obu decyzji były przepisy

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób

zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania

podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów

właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Jednakże Trybunał

Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r orzekł, że ww. rozporządzenie jest

niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy organ odwoławczy

ustalił, że I. N. był w latach 1972-1983 zatrudniony w PKP

[...]w [...]jako: rzemieślnik (1971 r. 1972r.), zasadnicza służba

wojskowa (1972r.-1974r.), palacz parowozu (1974r.-1975r.), p.o. maszynisty trakcji

parowej (1975r.-1976r.), rzemieślnik (01.77r.-l 1.77r.), młodszy maszynista trakcji

parowej (1977r.- 1981r.); [...]kwietnia 1983r. - rozwiązanie umowy o pracę;

działalność gospodarcza własna w zakresie "Mechanika maszyn rolniczych"

(zarejestrowana w okresie od [...]maja 1983r. do [...]czerwca 1987r., a realizowana

do maja 1985r. i przerwana, jak podał badany, z przyczyn zdrowotnych). Od 1987 r.

I. N. przebywa na rencie z powodu ogólnego stanu zdrowia. Dokonane

w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w [...]zgłoszenie

podejrzenia u skarżącego choroby zawodowej dotyczyło poz. [...]wykazu chorób

zawodowych ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30

lipca 2002 r. tj. następstw zatrucia tlenkiem węgla. Z przeprowadzonej oceny

narażenia zawodowego wynika, że w trakcie wykonywania czynności zawodowych

I. N. był narażony na oddziaływanie następujących substancji: tlenek

węgla, dwutlenek siarki, spaliny, pył węglowy, pyły różnych rodzajów, oleje, soda

kaustyczna, a ponadto na hałas, wibrację ogólną, zmienne warunki klimatyczne,

wysiłek fizyczny.

Skarżący był diagnozowany przez trzy uprawnione do orzekania w zakresie

chorób zawodowych jednostki służby zdrowia. I. N. był hospitalizowany

w Instytucie Medycyny Pracy w [...]w dniach [...]września 2008r do [...]

października 2008 r.

W dniu [...]listopada 2008 r. wystawiono orzeczenie lekarskie Nr [...] o

braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż analiza narażenia

zawodowego, dokumentacji lekarskiej i wyników wykonanych w Klinice Chorób

Zawodowych i Toksykologii Instytutu badań nie upoważniają do rozpoznania u

I. N. przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla i jego następstw.

Rozpatrujący sprawę po raz kolejny Instytut Medycyny Pracy w [...]w

uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego Nr [...], wydanego w dniu [...]kwietnia

2010r podał, że przeprowadzona obecnie ponowna szczegółowa analiza całości

zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, ocena narażenia zawodowego i wyników

badań wykonanych w Klinice Instytutu, nie dają podstaw do rozpoznania u I.

N. choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa

wywołane przez substancje chemiczne.

W Poradni Chorób Zawodowych [...]Wojewódzkiego Ośrodka

Medycyny Pracy w [...]I. N. był badany dwukrotnie: w 2008r i

2010r. (pierwsze badanie w czerwcu 2008r. miało miejsce po 27 latach od

rozwiązania umowy o pracę i w 25 roku korzystania z renty chorobowej). Jak

wskazano w orzeczeniu lekarskim Nr [...] z dnia [...]listopada 2010 r

[...]Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], podczas

postępowania diagnostyczno - orzeczniczego przeprowadzone zostały badania

dodatkowe i wielospecjalistyczne konsultacje. Dokonano ponownej analizy

dostarczonej dokumentacji medycznej, w tym dokumentacji leczenia

ambulatoryjnego i szpitalnego pacjenta. Stwierdzono, że w żadnym z przedłożonych

dokumentów medycznych, począwszy od 1979 r. nie ma podejrzenia ani

potwierdzenia rozpoznania zatruciem tlenkiem węgla, brak jest informacji o

zaburzeniach w zakresie narządów krytycznych, ze strony ośrodkowego układu

nerwowego oraz układu krążenia Zapoznano się z ustaleniami z przeprowadzonego

dochodzenia epidemiologicznego, danymi o przebiegu pracy zawodowej i

narażeniach na czynniki szkodliwe, wymienione w w/w dokumentach. Oceniając

środowisko pracy I. N. stwierdzono, że biorąc pod uwagę

czasokresy zatrudnienia łączny czas narażenia wynosi ok. 9 lat, a z uwagi na brak

danych o okresach nieobecności w pracy z przyczyn zdrowotnych, brak jest

możliwości oceny rzeczywistego okresu narażenia. Podano, że wg informacji

badanego podlegał on badaniom profilaktycznym i z przyczyn zdrowotnych nie

wnioskowano o zmianę stanowiska pracy. W konkluzji stwierdzono, że

przeprowadzone w Poradni Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego

Ośrodka Medycyny Pracy w [...] badania lekarskie, badania psychologiczne i

badania dodatkowe oraz wnikliwa analiza dokumentacji dotychczasowego leczenia

nie dają podstaw do rozpoznania u I. N. choroby zawodowej -

przewlekłego zatrucia tlenkiem węgla.

I. N. został również przebadany w Instytucie Medycyny Pracy i

Zdrowia Środowiskowego w [...]; w dniu [...] maja 2011 r. wystawiono

orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby

zawodowej: zatrucia przewlekłego albo ostrego lub ich następstw wywołanych przez

tlenek węgla. Jak wynika z Karty wypisowej ze Szpitala oraz treści powyższego

orzeczenia lekarskiego u I. N. podczas hospitalizacji w dniach [...]

kwietnia 2011r - [...]kwietnia 2011r wykonano szereg badań i konsultacji

specjalistycznych. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego stwierdzono, że w

dostarczonej dokumentacji brak jest adnotacji potwierdzających przebycie ostrego

zatrucia tlenkiem węgla w czasie zatrudnienia lub wskazujących na zatrucie

przewlekłe tlenkiem węgla. Podano, że nigdy nie potwierdzono zatrucia tlenkiem

węgla badaniami laboratoryjnymi (karboksyhemoglobina). Odniesiono się do

występujących u pacjenta schorzeń i szczegółowo wyjaśniono powody zanegowania

ich zawodowej etiologii. Orzeczono, że biorąc pod uwagę całokształt obserwacji

klinicznej, w tym dane odnośnie dotychczasowego przebiegu zatrudnienia, warunków

w jakich badany pracował, jak również uwzględniając obraz kliniczny ustalony w

oparciu o dane z dostępnej dokumentacji lekarskiej oraz wyniki badań i konsultacji

przeprowadzonych u pacjenta - nie znaleziono podstawy do rozpoznania u

I. N. choroby zawodowej wymienionej w punkcie [...]

obowiązującego wykazu chorób zawodowych: zatrucia przewlekłego albo ostrego lub

ich następstw wywołanych przez tlenek węgla.

Organ odwoławczy wskazał, że w trzech uprawnionych do orzekania w

zakresie chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia oceniono

środowisko pracy I. N. oraz dokonano wnikliwej analizy stanu

zdrowia ww. w przeszłości (na podstawie medyczno-lekarskiej dokumentacji

archiwalnej) oraz w przeprowadzonych w chwili obecnej badań diagnostyczno -

orzeczniczych w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Jednomyślnie

orzeczono brak podstaw do rozpoznania u Pana I. N. choroby

zawodowej. Organ podkreślił, że orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania

jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego i podejmując decyzję o

stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia, jest on

związany orzeczeniem wydanym w sprawie. Nie ma uprawnień do samodzielnej

oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny odniósł się również do zarzutów

skarżącego zawartych w odwołaniu i wskazał, że nie znajduje potwierdzenia zarzut o

zatajaniu niektórych stwierdzonych u badanego schorzeń, gdyż zarówno organy

Inspekcji Sanitarnej jak jednostki orzecznicze nie negowały istnienia u I.

N. wskazywanych przez niego wielu poważnych schorzeń, co znalazło

odzwierciedlenie w treści wydanych orzeczeń lekarskich. Za niezasadny uznał

również zarzut, że orzeczenia lekarskie i wydane w oparciu o nie decyzje są

sprzeczne z zebraną dokumentacją oraz oceną narażenia zawodowego, gdyż

zarówno organom Inspekcji sanitarnej jak i jednostkom orzeczniczym medycy pracy

znany był fakt zatrudnienia skarżącego na stanowiskach związanych z narażeniem

na kontakt ze związkami chemicznymi.

Organ odwoławczy wskazał, że organy Inspekcji Sanitarnej nie posiadają

upoważnienia do ingerowania czy podważania trybu procedur diagnostyczno -

orzeczniczych, stosowanych w upoważnionych przez ustawodawcę do orzekania w

sprawach chorób zawodowych jednostkach służby zdrowia.

Organ odwoławczy wskazał również, że kwestia choroby zawodowej u

I. N. była uprzednio rozpatrywana w latach 1990-1992, na mocy

ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada

1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 1983r. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.).

Obwodowy Inspektor Sanitarny PKP w [...], uprawniony na mocy tego

rozporządzenia do wydawania decyzji w sprawach chorób zawodowych, wydał w

dniu [...]listopada 1991 r. decyzję o braku podstaw do stwierdzenia jako choroby

zawodowej, rozpoznanego u I. N. zespołu paranoidalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrujący sprawę po zaskarżeniu decyzji

Okręgowego Inspektora Sanitarnego PKP w [...], wyrokiem z dnia 08 kwietnia

1992 r. oddalił skargę I. N., podając w uzasadnieniu m.in.:

"rozpoznanie medyczne nie wykazało chorób określonych w wykazie chorób

zawodowych umieszczonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, póz. 294 z 1983r.)

ani też pozostawania ich w związku z działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia

występujących w środowisku pracy."

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł

I. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa - poprzez

niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz błędną jego ocenę,

art. 136 kpa, art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 138 § 2 kpa poprzez ich niezastosowanie.

Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niepełny

materiał dowodowy. Skarżący podkreślił, że bezsporne jest, iż w trakcie

wykonywania pracy zawodowej w PKP [...]w [...]narażony był

na oddziaływanie wielu szkodliwych czynników m.in: pyły różnych substancji, tlenek

węgla, dwutlenek siarki, spaliny, smary, oleje, soda kaustyczna. W toku

postępowania przed organem I stopnia został trzykrotnie przebadany przez lekarzy

jednostek orzeczniczych, którzy każdorazowo wydawali orzeczenie o braku podstaw

do rozpoznania choroby zawodowej. Jednakże przedmiotem badań i diagnozy

przeprowadzanych w tych jednostkach orzeczniczych była próba ustalenia jedynie

czy skarżący przebył przewlekłe albo ostre zatrucie tlenkiem węgla. Jednostki

orzecznicze skupiły się tylko na jednym szkodliwym czynniku chorobotwórczym, na

który był narażony, natomiast całkowicie pominęły inne szkodliwe substancje

chemiczne (np. dwutlenek siarki, spaliny, pyły, smary, oleje), których działanie

doprowadziło do powstania u skarżącego schorzeń.

Orzeczenia te obarczone są jeszcze jednym istotnym błędem - przed ich

wydaniem nie przeprowadzono u skarżącego kluczowego badania jakim jest

prowokacja organizmu czynnikami środowiska pracy. W odpowiedzi na wydane

orzeczenia lekarskie skarżący wnioskował o uzupełnienie badań poprzez

przeprowadzenie badania polegającego na prowokacji organizmu czynnikami

środowiska pracy - na potwierdzenie istotnej okoliczności dla rozstrzygnięcia

przedmiotowej sprawy. Badanie takie nie zostało przeprowadzone przez żadną

jednostkę orzeczniczą, a organ zarówno I jak i II stopnia w swoich decyzjach w

żaden sposób nie odniosły się do wniosku o przeprowadzenie takiego badania.

W odpowiedzi na skargę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w

W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w

uzasadnieniu zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się

chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny

warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem,

że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia

występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania

pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Z kolei art. 2352 k.p. stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u

pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w

narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod

warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie

ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Stosownie zaś do § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r w

sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez właściwego inspektora

sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej

jest materiał dowodowy, a w szczególności ocena narażenia zawodowego oraz dane

zawarte w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych

powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5

wskazanego aktu.

W niniejszej sprawie organy inspekcji sanitarnej prowadziły postępowanie w

celu rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 1 wykazu

chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30

czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz.869 ze zm ) tj.

zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje

chemiczne.

Z ustaleń organów inspekcji sanitarnej wynika, że skarżący podczas

wykonywania czynności zawodowych miał kontakt z czynnikami szkodliwymi dla

zdrowia w środowisku pracy, tj: tlenkiem węgla, nieznacznymi ilościami dwutlenku

siarki, pyłem węglowym, smarami, olejami, sodą kaustyczną, hałasem, wibracją

ogólną.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, decyzję o braku podstaw do

stwierdzenia u skarżącego I. N. choroby zawodowej wydano

oparciu o ocenę narażenia zawodowego oraz trzy orzeczenia lekarskie

stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczeniami tymi

były - orzeczenie lekarskie z dnia [...].04.2010r, nr [...] wystawione przez

Instytut Medycyny Pracy im. [...] w [...], orzeczenie lekarskie z dnia [...]

listopada 2010r, nr [...] wystawione przez [...]Wojewódzki Ośrodek

Medycyny Pracy w [...]oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...]maja 2011r nr

[...] wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia

Środowiskowego w [...].

Trafnie skarżący podnosi, iż każde z powołanych orzeczeń lekarskich odnosi

się do zatrucia tlenkiem węgla pomimo wyraźnego wskazania także innych

czynników, na jakie narażony był skarżący w trakcie swojej pracy zawodowej.

Z orzeczenia lekarskiego z dnia [...]listopada 2010r, nr [...] wystawionego

przez [...]Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...]wynika, że "

aktualne postępowanie w Poradni Chorób Zawodowych [...] w [...]jest

ponownym postępowaniem w kierunku zatrucia tlenkiem węgla (...). W przedłożonej

obszernej dokumentacji medycznej leczenia ambulatoryjnego i wielokrotnego

szpitalnego od 1979r brak potwierdzenia symptomów zatrucia tlenkiem węgla w

zakresie narządów krytycznych (...) Badania lekarskie i psychologiczne oraz badania

dodatkowe (..) oraz wnikliwa analiza dokumentacji dotychczasowego leczenia nie

dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia tlenkiem

węgla".

Także z treści orzeczenia lekarskiego wystawionego przez Instytut

Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...]w dniu [...]maja 2011r, nr

[...] wynika, iż nie znaleziono " podstawy do rozpoznania u

badanego choroby zawodowej wymienionej w punkcie [...] obowiązującego wykazu

chorób zawodowych: zatrucia przewlekłego albo ostrego lub ich następstw

wywołanych przez tlenek węgla".

Jedynie uzupełniające orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia

[...].04.2010r wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. [...], zawiera w

uzasadnieniu odniesienie do zatrucia przewlekłego lub jego następstw wywołanego

przez substancje chemiczne (bez ograniczenia do tlenku węgla ) lecz uzasadnienie

to jest w części diagnostycznej powtórzeniem treści uzasadnienia orzeczenia z dnia

[...]listopada 2008r.

Tak sformułowane uzasadnienie bez przeprowadzenia jakichkolwiek badań

uzupełniających może budzić uzasadnione wątpliwości co do sposobu analizy

materiału dowodowego.

Podkreślić trzeba, że orzeczenie lekarskie jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1

kpa i podlega jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania

kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wprawdzie organ sanitarny nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny

dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia lecz w

sytuacji gdy uzasadnienie orzeczenia lekarskiego budzi wątpliwości powinien dążyć

do ich wyjaśnienia.

Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla

rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy

opinia ta jest rzeczowo i przekonywająco uzasadniona (wyrok NSA z dnia 17

listopada 1998 r., I SA 1318/98, LEX nr 45832).

Orzeczenie lekarskie mające być podstawą rozstrzygnięcia powinno być

wszechstronnie uzasadnione i wyjaśniać wątpliwości w sposób przekonujący i

dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu

administracyjnego (wyrok NSA z 15 kwietnia 1998 r., I SA 2074/97, LEX nr 45828).

W rozpoznawanej sprawie organ inspekcji sanitarnej powołując się na cytowane

wyżej orzeczenia lekarskie nie wyjaśnił, czy oprócz tlenku węgla także inne

substancje chemiczne na jakie narażony był skarżący w trakcie pracy zawodowej

mają związek z wykonywaną pracą zawodową.

Zakres wyjaśnienia sprawy choroby zawodowej powinien być w takim

przypadku szerszy niż przy uwzględnianiu jedynie przewlekłego zatrucia tlenkiem

węgla.

Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, a

także art. 107 § 3 k.p.a. wobec czego należało ją uchylić stosownie do art. 145§1

pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr

153, poz 1270 ze zm ).

Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się

wyroku na podstawie art. 152 w/w ustawy.

Orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w oparciu o art. 250 powołanej

wyżej ustawy w związku z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr

163, poz 1348 ze zm ).