Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 819/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji WSA/wyr.l –sentencjawyroku


UZASADNIENIE

W dniu 17.04.2003 r. B.K. i M.J. złożyły wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa budynku mieszkaniowego jednorodzinnego na działce nr "1" oraz rozbudowa istniejącego budynku mieszkaniowego na działce nr "2" obr. [...] przy ul. K. i W. w T. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 1).

Organ I-instancji po uzgodnieniu lokalizacji ww. budynków z Zakładem Energetycznym T. i przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej oraz sporządzeniu projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przez uprawnioną osobę, zwrócił się do Wojewody [...] o uzgodnienie tej decyzji i Wojewoda projekt decyzji uzgodnił bez zastrzeżeń. W tym stanie sprawy Prezydent Miasta T. w dniu [...].09.2003r. wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, którą to decyzję zaskarżyła w drodze odwołania B.K. i M.J.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].11.2003 r. uchyliło tą decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I-instancji do ponownego rozpoznania, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tym, że organ I-instancji nie wskazał podstaw prawnych ustalenia warunków realizacji tej inwestycji w zakresie ograniczenia zabudowy spowodowanego przebiegiem linii wysokiego napięcia, dopuszczalnego wskaźnika procentowego zabudowy działek, a także nie zawiadomienia o prowadzonym postępowaniu wszystkich stron.

Ponownie prowadząc postępowanie w sprawie, Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...].04.2004r. ustalił na rzecz B.K. i M.J. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, od której to decyzji wnioskodawczynie odwołały się i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].06.2004r. ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję wskazując na przyjęcie przez organy nieobowiązującej podstawy prawnej do ustalenia obszaru ochrony przed oddziaływaniem linii wysokiego napięcia.

Po przekazaniu sprawy do rozpoznania, Prezydent Miasta T. uzyskał uzgodnienie lokalizacji budynku mieszkalnego od Spółki Akcyjnej "A", w ramach którego wskazano na odległość 8,1 metra od linii wysokiego napięcia dla budynku bez balkonów i tarasów oraz 12,7 metra dla budynku z balkonami lub tarasami od strony tej linii (akta postępowania administracyjnego, karta nr 59). Jako podstawę prawną uzgodnienia podano rozporządzenie Ministra Środowiska z 30.10.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów oraz normę polską PN-E-05100. Organ I-instancji przeprowadził rozprawę administracyjną w sprawie i osoba uprawniona sporządziła projekt decyzji, której zgodność z prawem treść stwierdził Wojewoda.

Na tej podstawie w dniu [...].01.2005r. została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "1" przy ul. W. i rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr "2" przy ul. K. w T.

Ustalono następujące warunki zabudowy: zharmonizowanie architektury budynku do obiektów sąsiednich, nieprzekraczalność istniejącej linii zabudowy od ul. K. oraz w odległości 6,5 metra od linii rozgraniczającej tereny przy ul. W., ustalono maksymalnie dwie kondygnacji oraz wysokość parteru w budynkach podpiwniczonych, ustalono wysokość do okapu do 7 metrów i kąt nachylenia dachu do 45º, a także procentowy wskaźnik zabudowy działki na maksymalnie 30 % powierzchni każdej działki. Dojazd do działki nr "2" ustalono od ul. K., a do działki nr "1" od ul. W. W decyzji tej wskazano, że odległość najbardziej wysuniętego elementu budynku nie może przekraczać 8,.1 metra od linii wysokiego napięcia, a w przypadku budynku z tarasem lub balkonami – 12,7 metra. Ustalono również odległość budynku od stopy wału przeciwpowodziowego na 50 metrów. Na wnioskodawczynie nałożono obowiązek uzgodnienia projektu zagospodarowania działki z "Z" S.A., ustalono warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że przy jej opracowaniu posiłkowano się ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla miasta T., objętymi uchwałą Rady Miasta T. z dnia 15.07.1999r.

Decyzja zawiera załącznik graficzny.

Decyzje tą doręczono B.K. w dniu 3.02.2005r., która 16.02.2005r. wniosła od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając jej sprzeczność z prawem.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że budowa linii energetycznej miała miejsce w latach 70-tych XX wieku i linia ta została zbudowana bez pozwolenia na budowę. Podniesiono, że wyznaczenie odległości budowy w granicach 8,1 metra i 12,7 metra nie znajduje podstaw prawnych, zaś zmniejszenie powierzchni zabudowy ogranicza wartość jej działki. Podniesiono, że organy jedynie powołały się na normę PN-E-05/1000 nie wyjaśniając jej treści.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].04.2005 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podano, że organ I-instancji prawidłowo prowadził postępowanie w związku z brakiem obowiązywania na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, że linia wysokiego napięcia na tym obszarze została wybudowana bez pozwolenia na budowę, ale linia ta istnieje i w związku z tym prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji usytuowanie budynku mieszkalnego od takiej linii celem ochrony zdrowia i życia mieszkańców. Prawidłowo zastosowano treść rozporządzenia Ministra Środowiska z 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. Brak ustalenia w zaskarżonej decyzji odległości posadowienia budynku od linii energetycznej stanowiłoby naruszenie prawa. Ponadto prawidłowo ustalono, w oparciu o art. 85 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego, odległość projektowanego budynku od stopy wału.

Decyzję tą doręczono B.K. dnia 4.05.2005r. i dnia 2.06.2005r. strona ta wniosła skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając organom wydanie decyzji z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że ustalona odległość przyszłego budynku od linii energetycznej jest bezprawna. Żadna bowiem strefa ochronna nie została na działce skarżącej wyznaczona. Wskazano, że organy nie uwzględniły wybudowania przedmiotowej linii bez pozwolenia na budowę, a konsekwencje takiej nielegalnej budowy dotykają samej skarżącej. Podniosła również, że nie kwestionowała odległości przyszłego budynku od linii wału przeciwpowodziowego. W skardze przedstawiono przebieg sprawy związanej z budową linii wysokiego napięcia na tym terenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi podniesiono, że w odniesieniu do istniejącej linii wysokiego napięcia orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 1.12.2004r. oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w T. z dnia [...].03.1973 r. w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego linii wysokiego napięcia 110 kV. Istnienie tej linii musi ograniczać możliwość zabudowy działki skarżącej, ponieważ obowiązujące przepisy nie pozwalają na usytuowanie budynków z naruszeniem odległości wskazanych w decyzji organu I-instancji.

Na rozprawie skarżąca podtrzymała w całości żądnie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarżąca B.K. w dniu 2 czerwca 2005r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2005r., doręczoną skarżącej 4 maja 2005r. Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu.

Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w [...]. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa Małopolskiego.

W przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania oraz przepisy prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji.

Postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy było prowadzone przez organy administracji na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.z.p.". Wniosek wszczynający postępowanie złożony został 17.04.2003 r. i mimo, że z dniem 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to na mocy art. 85 tej ostatnio wymienionej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (11.07.2003 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe - czyli tak jak w tej sprawie przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r.

Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (...) wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. O terminie rozprawy zawiadamia się zainteresowanych oraz ogłasza się dodatkowo w prasie lokalnej lub w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

2. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po przeprowadzeniu rozprawy, o której mowa w ust. 1, przedstawia wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem.

3. Wojewoda, w drodze postanowienia, stwierdza w terminie 30 dni od dnia przedstawienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ich zgodności z prawem. Na postanowienie to stronie nie przysługuje zażalenie.

4. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, z zastrzeżeniem ust. 5a, w przypadku stwierdzenia przez wojewodę niezgodności z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, usuwa te niezgodności.

5. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia radzie gminy, nie rzadziej niż raz w roku, wykaz decyzji, o których mowa w ust. 1, wraz z oceną skutków, jakie decyzje te wywołały w zagospodarowaniu przestrzennym gminy.

5a. W stosunku do morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego czynności, o których mowa w ust. 2 i 4, wykonuje dyrektor właściwego miejscowo urzędu morskiego.

Decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi (art. 40 ust. 3 u.z.p.).

W tej sprawie organy administracji uznały, że przepisami szczególnymi są zarówno rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) jak i art. 85 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipa 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.) i stosownie do tych przepisów ustalono odległość posadowienia projektowanego budynku od linii energetycznej oraz stopy wału przeciwpowodziowego. Te jednak przepisy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, nie powinny być w tej sprawie stosowane. Przede wszystkim art. 85 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego wprowadza zakaz wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału. Jak sama treść powołanego przepisu wskazuje, że wprowadza on zakaz wykonywania obiektów budowlanych, a nie zakaz ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przyszłego obiektu budowlanego. Tym samym to nie na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ale na etapie postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę przepis ten winien mieć zastosowanie. W postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowana terenu nie określa się miejsca posadowienia przyszłego obiektu budowlanego. Ponadto wprowadzony decyzją I-instancyjną zakaz wykonania budynku w odległości mniejszej niż 50 metrów od stopy wału wprowadza dalej idące ograniczenie niż powołany przepis Prawa wodnego. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 3 Prawa wodnego marszałek województwa może w drodze decyzji zwolnić od niektórych zakazów określonych w art. 85 ust. 1, a tym samym nie jest wykluczone, że mógłby również zwolnić skarżącą z obowiązku przestrzegania linii 50 metrów. Określenie jednak w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nieprzekraczalnej odległości projektowanego budynku od stopy wału uniemożliwia stronie skorzystanie z powołanego art. 85 ust. 3 Prawa wodnego a to dlatego, że warunki ustalone w tej decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.

Wątpliwości budzi również zastosowanie w tej sprawie rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, określa ono:

1) dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla:

a) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

b) miejsc dostępnych dla ludności;

2) zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko;

3) metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, o których mowa w pkt 1;

4) metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, o których mowa w pkt 1.

Z treści tego rozporządzenia nie wynika wprost, w jaki sposób ustalono odległość projektowanej inwestycji od linii wysokiego napięcia 110 kV. Wprawdzie organ uzgadniający w tym zakresie powołał się również na treść normy numer: PN-E-051000:1998 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa" (akta postępowania administracyjnego, karta nr 59), ale treści tej normy nie zacytował. Odnosząc się do tej kwestii należ podnieść, iż norma ta miała numer: PN-E-05100-1:1998 Tytuł: "Elektroenergetyczne linie napowietrzne -- Projektowanie i budowa -- Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi". Ponadto według Polskiego Komitetu Normalizacji norma ta zatwierdzona 31.03.1998r. i tym samym dniu opublikowana, została wycofana 18.12.2003r. Powoływanie się w uzgodnieniu przez Spółkę "A" na opracowanie pod tytułem "Oddziaływanie obiektów elektroenergetycznych na środowisko" wydane przez Polskie Towarzystwo Przesyłu i Rozdziału Energii Elektrycznej, nie może stanowić podstawy prawnej wprowadzania jakichkolwiek ograniczeń i kształtowania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym należy stwierdzić, iż tak zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I-instancji ograniczają możliwość zabudowy działki skarżącej w oparciu o warunki nie wymienione w powołanych przez organy przepisach prawa. Należy przy tym wskazać, iż również posadowienie budynku od linii energetycznej stanowi element projektu budowlanego i winno być uwzględnione na etapie sporządzania tego projektu, a nie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wątpliwości Sądu budzi również ustalenie wskaźnika zabudowy na 30 % powierzchni działki. Nie wiadomo, skąd taki wskaźnik został ustalony. Nie mógł on wynikać z uchwały Rady Miasta T. z dnia 15.07.1999r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla miasta T., ponieważ uchwała ta nie była i nie jest aktem prawa miejscowego. Nie jest więc niczym uzasadnionym powoływanie się w decyzji organu I-instancji na posiłkowe stosowanie tej uchwały. Nie wyjaśniono podstawy prawnej obligującej wnioskodawczynie do uzgodnienia projektu zagospodarowania działki z "Z." S.A. Nakładanie jakichkolwiek obowiązków w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu musi wynikać wprost z właściwej podstawy prawnej, a taką w tej sprawie nie było stanowisko Spółki "A". Nie wyjaśniono również dlaczego wysokość projektowanej inwestycji ustalono na 7 metrów, a kąt nachylenia dachu na maksymalnie 45º.

Wątpliwości budzi również określenie w załączniku do decyzji I-instancyjnej terenu inwestycji, jeżeli jest on odmienny od wskazanego przez wnioskodawczynie w swoim wniosku. Teren inwestycji nie może być zmieniony przez organ bez zgody osoby wnioskującej o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w tej sprawie miało miejsce na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku planu miejscowego. Nie oznacza to jednak, że organy nie miały obowiązku stosowania również art. 3 tej ustawy, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Nakładanie wszelkiego rodzaju ograniczeń w zakresie zagospodarowania działki przez właściciela (uprawnionego) wymagało więc wyraźnego wskazania podstaw prawnych, a nie domniemania istnienia takich podstaw.

Tym samym należy wskazać, że brak ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy stanowi dodatkowo naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Takie naruszenie przepisów procedury administracyjnej miało w tej sprawie istotny wpływ na treść wydanych decyzji administracyjnych.

Odnosząc się do części zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących braku uwzględnienia przez organy administracji budowy linii wysokiego napięcia bez pozwolenia na budowę należy wskazać, iż w tym zakresie skarga jest niezasadna. W postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie było dopuszczalnym rozstrzyganie o legalności bądź prawidłowości usytuowania tej linii energetycznej.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3, art. 41 ust. 3, art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 85 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883).

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. właściwy w tej sprawie organ I-instancji ponownie prowadząc postępowanie powinien przede wszystkim wyraźnie wykazać podstawy w obowiązujących w tej sprawie przepisach co do nakładania każdego z warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu i nie nakładać takich warunków, które nie wynikają z obowiązujących przepisów, albo które są wymagane w innym postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.