Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5106/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Szymon Widłak Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 366/16 w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od T. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach 5520 (pięć tysięcy pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 7 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 366/16, po rozpoznaniu skargi T. M., uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem.

Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Funkcjonariusze Urzędu Celnego w Kielcach przeprowadzili w dniu [...] stycznia 2015 r. kontrolę w lokalu "[...] HOT SPOT" przy ul. [...] w S., w którym działalność gospodarczą prowadził T. M. pod firmą T. M. "[...]". W trakcie kontroli ujawniono urządzenia HOT SPOT PLATIN nr [...], VEGAS MULTIGAME nr [...], HOT SPOT PLATIN nr [...], VEGAS MULITGAME nr [...], zainstalowane i eksploatowane przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w C., które mogły być automatami służącymi do urządzania gier hazardowych w rozumieniu przepisów u.g.h. W wyniku badania stwierdzono, iż gry prowadzone na automacie są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. gdyż prowadzone są na urządzeniach elektronicznych, zawierają elementy losowości oraz realizują wygrane pieniężne.

Naczelnik Urzędu Celnego w Kielcach decyzją z [...] grudnia 2015 r. znak: [...], wymierzył karę pieniężną w wysokości 48.000 zł za urządzanie gier poza kasynem gry.

Dyrektor Izby Celnej w Kielcach decyzją z [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając uznanie za urządzającego nielegalną grę hazardową na automatach T. M. organ wskazał, że przedsiębiorca ten stworzył odpowiednie warunki aby nielegalne gry na automatach w ogóle mogły się odbywać – poprzez zawarcie z A. Sp. z o.o. umowy, której przedmiotem był najem 10 m2 powierzchni w skontrolowanym lokalu – pod prowadzenie gier na automatach. W wyniku tego działania zainstalowano następnie w skontrolowanym lokalu nielegalne automaty do gier – za co najemca zobowiązany był do płacenia comiesięcznego czynszu w wysokości 3.000 zł. Tym samym skarżący doprowadził do utworzenia nielegalnego miejsca (salonu) urządzania gier hazardowych. Istotnym przy tym, zdaniem organu, był fakt, że na pozostałej (niewynajętej) części powierzchni przedmiotowego lokalu nie była prowadzona żadna działalność gospodarcza, a mimo to skarżący zatrudniał pracowników z miejscem wykonywania pracy w tym lokalu, jak również sam tam przebywał. Z kolei gdy skarżącego nie było w lokalu, to wówczas na swoje miejsce organizował zastępstwo (dowód: zeznania świadków K. J. i A. K, protokół z przesłuchania T. M.). Ponadto skarżący, otwierając nielegalny salon gier, umożliwiał w ten sposób graczom dostęp do gier poza kasynem gry. Ujawnione automaty były bowiem zainstalowane w pomieszczeniu, do którego dostęp był nieograniczony i aby rozegrać nielegalną grę wystarczyło jedynie zasilić urządzenia środkami pieniężnymi. W ocenie organu, skarżący swoim działaniem zapewniał, aby nielegalna gra na ujawnionych automatach w ogóle mogła być prowadzona. Bez otwarcia skontrolowanego lokalu do publicznego dostępu, gry urządzane na ujawnionych automatach nie byłyby urządzane w lokalu, który nie jest kasynem gry.

Organ podkreślił przy tym, że kwota za wynajem 10 m2 powierzchni (3.000 zł) wielokrotnie przewyższa kwoty ogólnie przyjęte za wynajem powierzchni pod automaty, kształtujące się w granicach 300 do 800 zł w zależności od ilości automatów i wynajętej powierzchni. W konsekwencji ustalony czynsz najmu przekraczał zwykłe porozumienia biznesowe dotyczące tylko wynajmu powierzchni w lokalu. Zwrócono przy tym uwagę, że skarżący wynajął A. Sp. z o.o. również powierzchnię w Kawiarence "[...]" przy ul. [...] w O. – pod trzy zainstalowane tam automaty, które służyły do urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Z tego tytułu na skarżącego została nałożona decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. kara pieniężna. Tym samym strona posiadała wiedzę, że działalność polegająca na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry nie jest dozwolona. Końcowo organ zwrócił uwagę, że w trakcie kontroli w ww. lokalu w S. nie stwierdzono, aby poza wynajmem części powierzchni lokalu skarżący prowadził inną działalność gospodarczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 7 lipca 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji, uzasadniając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że organ w ustalonym stanie faktycznym błędnie zastosował wobec skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015r. poz. 612 ze zm.), zwanej dalej u.g.h., wadliwie przyjmując, że spełnia on przesłanki "urządzającego gry".

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5). Ustawa nie przewiduje obecnie odrębnej kategorii automatów do gier o niskich wygranych. Każdy automat do gier losowych, niezależnie od tego, na jakie stawki i wygrane został zaprogramowany, jest automatem w rozumieniu ustawy i podlega jej rygorom. Zgodnie bowiem z art. 3 u.g.h., urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z art. 6 ust. 1 u.g.h. wynika, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. przewiduje natomiast, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle zatem przepisów ustawy o grach hazardowych, zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry.

Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 wynosi 12 000 zł od każdego automatu. Karze administracyjnej podlegać może jedynie podmiot, który urządza gry poza kasynem. Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie, czy skarżący urządzał gry na automatach. Bezsporne jest bowiem, że przedmiotowe automaty ujawniono w lokalu o nazwie "[...] HOT SPOT" przy ul. K. [...] w S., w którym działalność gospodarczą prowadził T. M. pod firmą T. M. Kawiarnia "[...]" – a więc poza kasynem gry, zdefiniowanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit a u.g.h., bez koncesji oraz rejestracji automatów, tj. z pominięciem wymogów, o których mowa w art. 6 ust. 1 i art. 23a ust. 1 u.g.h.

Jednakże Sąd nie podzielił wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu organu w kwestii znaczenia użytego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. terminu "urządzający gry", bowiem stanowisko organu sprowadza się do przyjęcia, że każdy kto zawrze umowę cywilnoprawną zobowiązującą do oddania części powierzchni użytkowej lokalu pod instalację urządzeń do gry jest urządzającym gry w rozumieniu ww. przepisu.

Z zawartej pomiędzy przedsiębiorcą T.M. a dysponentem ujawnionych automatów – A. SP. z o.o. z siedzibą w C. umowy z dnia [...] września 2014r. (k. 23 akt administracyjnych) wynika, że jej przedmiotem był najem powierzchni 10 m² w lokalu użytkowym, położonym przy ul. K. [...] w S., przy czym Spółka oświadczyła, że będzie wykorzystywać lokal "na prowadzenie gier na automatach losowych" (§ 1 i § 2.1). Jednocześnie strony uzgodniły, że ryzyko gospodarcze i prawne prowadzenia działalności na przedmiocie najmu w całości obciąża Najemcę (§ 2.3). Z tytułu umowy Najemca zobowiązał się płacić skarżącemu czynsz w wysokości 3.000 zł miesięcznie (§ 3). Poza udostępnieniem lokalu umowa nie przewidywała żadnych obowiązków skarżącego w zakresie obsługi automatów, w szczególności dotyczących ich włączania do prądu, zgłaszania awarii. Strony nie ustaliły także, aby skarżący wykonywał inne czynności związane z ich obsługą, objaśnianiem i ustalaniem zasad gier i wypłacaniem wygranych. Aktywności skarżącego w tym przedmiocie nie potwierdza również zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, z którego nie wynika, aby skarżący zasilał automaty środkami pieniężnymi, bądź wykonywał jakiekolwiek czynności wpływające na wysokość przychodu generowanego przez wstawione do lokalu automaty. W tym ostatnim zakresie skarżący nie miał również żadnego interesu, albowiem czynsz najmu ustalony był w stałej kwocie i nie zależał od zysku z prowadzonej przez Spółkę działalności. Ponadto, w wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] kwietnia 2015r., skarżący wskazał, że serwisantami ujawnionych automatów byli pracownicy A. SP. z o.o., zaś ani on, ani jego pracownicy nie zajmowali się tymi urządzeniami, które były na stałe włączone do sieci elektrycznej. Ponadto z samej obecności skarżącego, bądź jego pracowników lokalu nie można wysnuwać wniosku o urządzaniu przez skarżącego gier hazardowych poza kasynem.

WSA nie podzielił również stanowiska organu, że za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 u.g.h. należy uznać każdą osobę, która w jakikolwiek sposób przyczynia się do tego, że ktoś inny gra na automacie stojącym poza kasynem. Samo wyrażenie zgody – poprzez wynajęcie części swojego lokalu z przeznaczeniem na umieszczenie w nim automatów do gry, które działają dzięki energii elektrycznej czerpanej z gniazdek znajdujących się w tym lokalu, nadto otwieranie lokalu przez co gracze mają dostęp do znajdujących się w nim automatów, a nawet samo uruchamianie tych automatów przez osoby pracujące w lokalu to za mało, aby uznać dysponenta tego lokalu za urządzającego gry.

Zdaniem Sądu, w ustalonym stanie faktycznym nie sposób zatem mówić o istnieniu porozumienia biznesowego polegającego na wspólnym urządzaniu gier na automatach. Brak jest bowiem tożsamości między urządzaniem gier, a zawarciem umowy zobowiązaniowej oddającej prawo do korzystania z lokalu (jego części). Pośrednio wynika to z art. 35 pkt 6 u.g.h., zgodnie z którym wniosek o koncesję na kasyno gry powinien zawierać odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry. W konsekwencji samo oddanie części powierzchni lokalu nie może być uznane za wystarczającą przesłankę do kwalifikowania podmiotu wynajmującego lokal pod eksploatację automatów jako urządzającego gry i podlegającego karze pieniężnej. Organ nie wykazał, aby skarżący był zobowiązany do prawidłowego funkcjonowania automatów, posiadał do nich klucze lub inne urządzenia umożliwiające ich obsługę, pośredniczył we właściwej eksploatacji urządzeń.

Tym samym zdaniem Sądu, w świetle ustalonego stanu faktycznego, brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący aktywnie uczestniczył w procesie organizowania nielegalnych gier hazardowych, a tym samym był urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Stanowiska tego nie zmienia wysokość czynszu najmu powierzchni, gdyż uzgodnienie tej kwestii leżało w granicach swobody kontraktowej zawierających tę umowę stron.

Podsumowując Sąd stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był niewystarczający do przyjęcia, że skarżący jest urządzającym gry. Tym samym doszło do naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania tj. art. 122, 187 § 1, 191 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd orzekający w sprawie odniósł się i podzielił stanowisko wyrażone w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016r., sygn. akt II GPS 1/16.

Dyrektor Izby Celnej w Kielcach złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

W granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego tj:

- naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. 2016.471 ze zm., dalej u.g.h.), przez błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem i przyjęcie, że za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 u.g.h należy uznać taki podmiot, który aktywnie uczestniczy w prowadzeniu działalności na automatach, koordynuje i organizuje działalność w zakresie gier hazardowych na automatach, podczas gdy, prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że za urządzającego gry w rozumieniu w/w przepisu, może być uznany podmiot wykonujący inne czynności związane z udostępnianiem urządzenia do gier, zarządzania nim, pobierający korzyści z urządzania gier, sprawujący pieczę nad urządzeniami do gier, jak też podmiot stwarzający warunki do udziału w grze hazardowej, a w tym podmiot udostępniający powierzchnię pod zainstalowanie urządzeń do gier.

W granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uznanie, iż organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2015.613 ze zm. - dalej Ordynacja podatkowa), poprzez przyjęcie, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia w/w przepisów ordynacji podatkowej i w konsekwencji uznanie, że w sprawie nie było podstaw do ustalenia, że T. M. jest urządzającym gry poza kasynem, podczas gdy, dowody zgromadzone w trakcie postępowania w pełni uzasadniały przypisanie T. M. roli "urządzającego" gry w rozumieniu przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż wykonywał on szereg czynności, które związane są z procesem urządzania gier, a tym samym poczynione przez organy ustalenia są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie;

- art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nie wskazanie jakie niezbędne czynności powinny podjąć organy celem wyjaśnienia sprawy, podczas gdy, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. sąd administracyjny, uchylając rozstrzygniecie poddane jego kontroli, zobowiązany jest zawrzeć w uzasadnieniu wyroku wskazania co dalszego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz oddaleniem skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 roku numer [...].

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2016 roku stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że biorąc pod uwagę zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy i dokonując wykładni przepisu art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia aby T. M. uznać za "urządzającego gry" na automatach w rozumieniu wskazanego przepisu prawa, a tym samym nie jest prawnie zasadne aby na tym etapie postępowania zastosować wobec skarżącego karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej podkreślić należy, że trafnie wskazuje Sąd I instancji, iż w sprawach dotyczących podmiotów, którym nie można wprost przypisać cechy "urządzającego gry na automacie", organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej powinny dokładnie wyjaśnić ich udział w tego rodzaju przedsięwzięciu. Samo bowiem wynajęcie lokalu czy też jego części nie przesądza ani o urządzaniu tych gier przez wynajmującego, ani też takiej okoliczności nie wyłącza.

Niewątpliwie stan prawny w rozpatrywanej sprawy kształtują przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), która wprowadziła do art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4). Na gruncie omawianej regulacji w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie wspomnianej nowelizacji Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wskazał, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym automacie.

W związku z powyższym wskazać należy, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Przepis ten nie konkretyzuje podmiotu, do którego jest adresowany. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność, jest więc każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma natomiast znaczenia to, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, a której - jak wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne o koncesję taką mogą się ubiegać. Podkreślić należy, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wskazuje, iż karze pieniężnej podlega zachowanie, które narusza zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie wskazuje natomiast, iż tej karze podlega zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16 stanowiącej w punkcie 2 jej sentencji, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Uchwałą tą skład orzekający jest związany mocą art. 269 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż zachowanie skarżącego świadczy o jego aktywnej postawie podczas urządzania gier na automatach znajdujących się w jego lokalu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy dokonały w tym zakresie niezbędnych ustaleń i ich oceny. Nie poprzestały bowiem na stwierdzeniu dotyczącym sposobu określenia wysokości czynszu, ale także uwzględniły towarzyszące temu okoliczności. W szczególności poddały analizie prawa i obowiązki wynikające z umowy zawartej pomiędzy skarżącym a spółką A. Sp. z o.o. która dostarczyła sporne urządzenie do lokalu strony, a także sposób realizacji postanowień tej umowy. Organy celne stwierdziły, że na mocy wskazanej umowy skarżący zobowiązał się nie tylko do udostępnienia powierzchni lokalu, ale również - co wynika z faktu eksploatacji urządzeń - do udostępniania energii elektrycznej celem umożliwienia działania automatów, do udostępniania lokalu w którym znajdowały się automaty do gier, a poprzez stałą obecność pracowników skarżącego i samego skarżącego do zapewnienia ochrony tych automatów. Istotna w sprawie okolicznością jest to, że jak wynika z akt sprawy skarżący będący wynajmującym cześć powierzchni lokalu w którym zostały umieszczone i uruchomione automaty do gier, w tym lokalu nie prowadził żadnej działalności gospodarczej. Okoliczność ta wskazuje, że lokal ten był wykorzystywany wyłącznie do urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że skarżący zatrudniał pracowników, którzy przebywali w tym lokalu. Skoro w lokalu skarżący nie prowadził żadnej działalności gospodarczej to tym samym zatrudnieni przez niego pracownicy udostępniali grającym lokal w celu prowadzenia gry na automatach do gier poza kasynem gry. Okoliczności te, wbrew stanowisku Sądu I instancji, wynikają z zeznań pracowników przesłuchanych w charakterze świadków. Ponadto z akt sprawy wynika, że pracownicy zatrudnieni w tym lokalu mieli pełną świadomość, że znajdujące się w tym lokalu automaty do gier służą do gier hazardowych, o których mowa w art. 2 ust.3 u.g.h.

Tym samym skarżący stwarzał techniczne, ekonomiczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Wszystkie powyższe okoliczności świadczą o tym, że rola skarżącego w całym przedsięwzięciu wykraczała ponad zwyczajne udostępnianie najemcy powierzchni swojego lokalu, odbywające się na podstawie umowy najmu.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że biorąc pod uwagę okoliczności stanu faktycznego, słusznie organ uznał, iż zachowanie skarżącego świadczy o jego aktywnej postawie podczas urządzania gier na automatach znajdujących się w jego lokalu, a tym samym zasadnie przyjął, że zachowanie skarżącego wypełnia przesłanki uznania go za podmiot urządzający gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h.

W tym stanie rzeczy uznając, że okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, a Sąd I instancji niezasadnie uznał stanowisko organów za wadliwe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. oraz art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.