Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 46/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 r. spraw ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...], W. G., T. R., D. K., M. B., J. B., I. B., H. B., D. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia [...] oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] , o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...] dla inwestycji: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja [...] -istniejący słup Nr [...] linii [...]kV nr [...] relacji [...] wraz z przewodem [...] i stacji [...] kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą".

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

[...] S.A., na podstawie art. 23 ust. 1 i 2 specustawy EURO, wystąpił 4 lutego 2011 r.do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...] dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja [...] - istniejący słup Nr [...] linii [...]kV nr [...] relacji [...] wraz z przewodem [...] i stacji [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, ujętego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć [...]". Brakująca dokumentacja wniosku została uzupełniona pismami z 18 i 23 lutego 2011 r.

Wojewoda [...] , na podstawie art.23, art. 24 i art. 25, art. 26-33 i art. 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw [...] w Piłce Nożnej [...] (Dz.U. z 2007 r. zezm. - dalej "ustawa [...]") oraz art. 104 k.p.a., decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] ustalił lokalizację przedsięwzięcia [...] dla inwestycji pn: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kVrelacji Stacja [...] - istniejący slup Nr [...] linii U0kV nr [...] relacji [...] wraz Z przewodem [...] i stacji [...]kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą Gmina Miasto [...] na działkach:

Gmina Miasto [...]

Obręb: [...] Nr działki: [...] ; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...];

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...];

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...] ; [...] ; [...]; [...]; [...]; [...];

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...];

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...];

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...];

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...];

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...];

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...];

Gmina [...]

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]

Gmina Miasto [...]

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]

Obręb: [...] Nr działki: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]".

Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. wnieśliJ. I. i A. I., S.P. – występująca w imieniu własnym i reprezentująca Ł. B., L. B., M. B., J.P., D.P. i A. P., K. G. , E. S. , .B., J.B. , M.., T. R., H. B., D. B., D. B., J. K., W. G., Z. G., G. C., Wspólnota Mieszkaniowa "[...]", K. G., J. M. oraz S. G..

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu decyzji Minister wyjaśnił, że wtoku postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek [...] S.A. z 4 lutego 2011 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia [...]. Minister wyliczył, że wniosek zawiera 14 arkuszy map w skali 1:1000, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, mapę poglądową w skali 1:10 000 oraz oznaczenie nieruchomości objętych wnioskiem według katastru nieruchomości; postanowienie Zarządu Województwa [...] z [...] lipca 2010 r. nr [...] ;opinię Zarządu Powiatu [...] z [...] sierpnia 2010 r.nr[...] ;opinię Zastępcy Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2010 r. nr[...], [...] ;opinię Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2010 r. [...] ;opinię Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...] z [...] lipca 2010 r. nr [...] ;opinię Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z [...] lipca 2010 r. [...] ;opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] lipca 2010 r. nr [...] ;postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] lutego 2011 r. nr[...] ;opinię Zarządu Dróg i Zieleni w [...] z [...] lipca 2010 r. nr [...]; decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast niewydanie opinii dla inwestycji w przepisanym terminie przez [...] S. A., zgodnie z przepisem art. 23 ust. 2a ustawy [...], potraktowano jako brak zastrzeżeń do wniosku. Minister wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, poza terenami górniczymi, jak również w obszarze inwestycji nie występują miejscowości uzdrowiskowe, ani grunty leśne stanowiące własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, co powoduje, że inwestycja nie wymaga uzyskania opinii dyrektora właściwego urzędu morskiego, właściwego organu nadzoru górniczego, ministra właściwego do spraw zdrowia i dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Organ podkreślił również, że nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych, ponieważ Wojewoda [...] pismem z 24 lutego 2011 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiemo wydanie decyzji, wysyłając im zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości, pouczając strony o możliwości składania uwag i zastrzeżeń wskazując miejsce i godziny, w których strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. Zrealizował również

obowiązek wynikający z art. 23 ust. 3 oraz art. 24 ust 2 ustawy [...], co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Wyjaśnił również, że wobec zakończenia trwania turnieju finałowego [...] pojawiły się wątpliwości prawne co do stosowania cyt. ustawy do przedsięwzięć, które nie zostały zrealizowane do czasu trwania [...]. Ustawa [...] nie zawierała bowiem postanowień pozwalających rozstrzygnąć wszystkie problemy intertemporalne, jakie powstały w związku z jej wejściem w życie oraz z zakończeniem turnieju. Minister przywołał w tym zakresie wyrok Trybunału Konstytucyjnegoz 6 marca 2013 r., sygn. Kp 1/12, w którym wskazano, że w celu rozwiązania tych problemów, należy sięgać do ogólnych reguł intertemporalnych ukształtowanych w polskiej kulturze prawnej. W ocenie Ministra, ocena ważności decyzji Wojewody [...] powinna więc nastąpić na podstawie ustawy [...], ponieważ jej przepisy stosuje się do przedsięwzięć, które były w toku w dniu rozpoczęcia turnieju. Organ uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy [...], poprzez wydanie decyzji dla inwestycji, która nie ma żadnego związku z finałowym turniejem Mistrzostw [...]w Piłce Nożnej [...] ponieważ wszczęcie postępowania nastąpiło przed przyznaniem Polsce prawa do przeprowadzenia turnieju, a zakończenie realizacji inwestycji nie jest możliwe przed zakończeniem turnieju. Inwestycja realizowana na podstawie decyzji Wojewody [...] została umieszczona pod pozycją numer [...] załącznika rozporządzeniaRady Ministrów z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć [...] . Minister podkreślił przy tym, że inwestycja zawarta w pkt [...] rozporządzenia, tj. "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji [...]" jest określeniem stosunkowo szerokim, pod którym należy rozumieć szereg projektów inwestycyjnych związanych z modernizacją istniejących i budową nowych elementów sieci elektroenergetycznych, w ramach których realizowana jest także budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja [...] -istniejący słup Nr [...] linii [...] kV nr [...] relacji [...] wraz z przewodem [...] i stacji [...] [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Potwierdzeniem tego jest pismo Ministra Sportu i Turystyki - Biura do Spraw [...]z 16 kwietnia 2010 r., z którego wynika że w ramach przedsięwzięcia [...] realizowana będzie m.in. planowana inwestycja. Minister podkreślił również, że inwestor wystąpił wnioskiem 4 lutego 2011 r., czyli w czasie, gdy już wiadomo było, że Polska zorganizuje turniej [...].W konsekwencji bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 cyt. ustawy, poprzez nadanie decyzji Wojewody [...] rygoru natychmiastowej wykonalności, ponieważ planowana inwestycjaniewątpliwie stanowi przedsięwzięcie [...] . Natomiast, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 5 ustawy EURO [...], poprzez wydanie decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, Minister przywołał art. 7 ust. 1 i 6, art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 23 ust. 1 cyt. ustawy., skoro dotyczył on inwestycji uznanej za niezbędną do przeprowadzenia turnieju [...]. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 23 ust. 2 pkt 4, art. 24 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 oraz art. 24a ust. 1 i 2 cyt. ustawy, ponieważ inwestor we wniosku z 4 lutego 2011 r. nie wskazał na konieczność dokonywania podziału nieruchomości, ani nie oznaczył wskazanych nieruchomości.Skoro zaś decyzja Wojewody [...] nie wskazała nieruchomości, które z mocy prawa miałyby się stać własnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, nie było konieczne zatwierdzanie podziałów nieruchomości. Minister podkreślił również, że organ lokalizujący przedsięwzięcia [...] nie jest upoważnionym do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do dokonywania samodzielnych zmian odnośnie zaproponowanych we wniosku inwestora rozwiązań projektowych. To inwestor jako podmiot fachowy ma ustawowo przyznane kompetencje w kwestii kreacji miejsca, sposobu i kształtu realizowanej inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. W toku postępowania odwoławczego, mając na uwadze zastrzeżenia stron co do przebiegu inwestycji, Minister podjął działania mające na celu wyjaśnienie tej kwestii.Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. szczegółowych wyjaśnień inwestoraco do zgłaszanych postulatów zmiany przebiegu przedsięwzięcia, Minister uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo i jest zgodny z prawem. Organ podkreślił, że inwestor miał prawo do wystąpienia o lokalizację inwestycji na wskazanych we wniosku nieruchomościach, ponieważustawa [...] nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji [...] negocjacjami, których efektem byłoby uzyskanie na tym etapie zgody właścicieli nieruchomości na ich objęcie decyzją lokalizacyjną. Inną kwestią jest natomiast uzyskanie przez inwestora na etapie realizacyjnym odpowiedniego tytułu prawnego, uprawniającego go do wejścia na grunt należący do podmiotu prywatnego. Minister wyjaśnił też, że wbrew twierdzeniom odwołań, decyzja Wojewody [...] nie narusza art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy [...], poprzez jej wydanie na podstawie wniosku niezawierającego ostatecznej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, ponieważ na podstawie art. 34 ust. 1 cyt. ustawy, decyzje wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć [...] podlegają natychmiastowemu wykonaniu. W związku z tym organ mógł oprzeć się na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która nie była ostateczna. Ponadto, Minister podkreślił, że wydanie decyzji bez orzeczenia w zakresie przejścia na własność nieruchomości objętych decyzją Wojewody [...] nie pozbawia strony prawa do odszkodowania za faktycznie wywłaszczone nieruchomości.Decyzja Wojewody [...] bowiem nie daje inwestorowi tytułu prawnego do nieruchomości skarżących. Natomiast zagadnienia odszkodowawcze nie stanowią przedmiotu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia [...]. W związku z tym również nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy [...], poprzez nie określenie terminów wydania nieruchomości i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, gdyż zaskarżona decyzja nie przewiduje wywłaszczenia nieruchomości, a tym samym nie zobowiązuje właścicieli nieruchomości objętych przedmiotową inwestycją do wydania nieruchomości i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Niezasadne są również żądania dotyczące wykupu nieruchomości przez inwestora. Minister nie podzielił wątpliwości co do umocowania pełnomocnika inwestora, ponieważ w pełnomocnictwie z 3 marca 2010 r. wprost wskazano, że osobą upoważnioną do działania w imieniu inwestora jest L. W. Ponadto w toku postępowania odwoławczego zostało przedłożone nowe pełnomocnictwo z 26 maja 2011 r., udzielone zgodnie zapisami KRS-u inwestora, który w piśmie z 26 maja 2011 r. potwierdził wszelkie czynności dokonane oraz wszelkie oświadczenia złożone przez L. W. na podstawie pełnomocnictwa z 3 marca 2010 r.Minister przypomniał również, że w przypadku inwestycji celu publicznego interes państwa wymaga ograniczenia indywidualnych uprawnień właścicieli lub użytkowników wieczystych gruntów objętych inwestycją. W tym też celu ustawodawca w drodze regulacji ustawowej przewidział szczególny tryb postępowania umożliwiający planowanie inwestycji niezbędnych do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw [...] w Piłce Nożnej [...]. W tym zakresie przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 11/02. Tym samym w przypadku inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej, bezpieczeństwo energetyczne i interes państwa wymaga ograniczenia indywidualnych uprawnień właścicieli lub użytkowników wieczystych gruntów objętych inwestycją. Nie zasługiwał więc na uwzględnienie również sprzeciw J. M.i Z. G. wobec budowy na ich nieruchomościach linii elektroenergetycznej. Minister wyjaśnił, że kwestionowanie celowości inwestycji, czy samo niezadowolenie, że jej lokalizacja ograniczy dotychczasowy lub planowany sposób korzystania z całości lub części gruntu zajętego pod inwestycję, nie może prowadzić do uchylenia decyzji ustalającej lokalizację przedsięwzięcia [...]. Co do zarzutu naruszenia art. 24a ust. 1 i 2 cyt. ustawy, polegającego na naniesieniu linii rozgraniczających teren inwestycji na mapy poświadczające nieprawdę, Minister wskazał, żeorgany orzekające w sprawie lokalizacji przedsięwzięcia [...] nie posiadają uprawnień do kwestionowania legalności dokumentacji geodezyjno - kartograficznej, gdyż wykracza to poza zakres ich uprawnień. Tym bardziej, że zmapy wynika, iż została ona zaprojektowana i sprawdzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w tym zakresie. Minister, odnosząc się do zarzutu, że planowana inwestycja jest szkodliwa dla zdrowia i niedopuszczalne jest zamieszkiwanie pod jej przebiegiem, wskazał, że z analizy uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oddziaływanie na środowisko, a w szczególności na zdrowie i życie ludzkie, będzie mieściło się w zakresie bezpieczeństwa wyznaczonego przez standardy poziomów pól elektromagnetycznych. Jednocześnie analiza wpływu istniejącej linii 400kV na zdrowie ludzi w odniesieniu do planowanej inwestycji została omówiona w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w kontekście skumulowanego oddziaływania z planowaną inwestycją.Tym samymbezzasadne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia art. 68 pkt 1 i 4 oraz art. 74 Konstytucji RP. Minister wskazał, że w postępowaniu odwoławczym, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy [...], Minister bada jedynie zgodność postępowania przeprowadzonego przez Wojewodę oraz wydanej decyzji z przepisami cyt. ustawy. Nie może on natomiast oceniać zgodności z prawem zapisów innych rozstrzygnięć, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę zupełnie innej inwestycji. Podobnie fakt, że inna strona posiada plany inwestycyjne związane z nieruchomością, pozostaje bez wpływu na realizację inwestycji zatwierdzonej decyzją Wojewody [...] . Niemniej, Minister zgodził się ze stanowiskiem inwestora, zawartym w piśmie z 29 listopada 2011 r., że wybudowanie linii nie wyklucza m.in. wybudowania zespołu szklarni i odwrotnie, ponieważ obydwie inwestycje można pogodzić. Organ wskazał, że nie jest organem uprawnionym do oceny zgodności zapisów zawartych w pkt. 23 rozporządzeniaz przepisami regulującymi zasady i tryb stanowienia prawa oraz do odmowy zastosowania przepisu uznanego za niezgodny z aktem normatywnym wyższego rzędu, także wtedy, gdy chodzi o przepis podustawowy. Z tego względutakże zarzuty podniesione w stosunku do działań Ministra Sportu i Turystyki pozostają poza kompetencją Ministra. Organ podniósł, że na obecnym etapie zarzuty co do możliwości wyrządzenia jakichkolwiek szkód wskutek realizacji inwestycji, mają charakter czysto hipotetyczny, bazujący jedynie na obawach, które wcale nie muszą się ziścić. W razie natomiast powstania szkód, w przypadku gdyby strony doznały uszczerbku w swoim majątku na skutek realizacji inwestycji, będą mogły domagać się odszkodowania od inwestora na drodze sądowej. Minister uznał również za bezzasadny zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., ponieważanaliza decyzji Wojewody [...] dowodzi, że zawiera ona wszelkie niezbędne elementy. Mianowicie, w uzasadnieniu dokładnie określono podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, przedstawiono stanowisko organu, ustosunkowano się wobec całego materiału procesowego oraz wskazano dowody, na których się oparto rozstrzygnięcie. Ponadto, wskazanie w treści decyzji numerów ewidencyjnych działek niezbędnych do realizacji przedmiotowej inwestycji, czyni zadość oznaczeniu stron postępowania, o którym mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Natomiast odnosząc się do zarzutu pozbawienia Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] "prawa do udziału w postępowaniu, Minister wskazał, że w znajdującym się w aktach sprawy wypisie z rejestru gruntów, aktualnym na 4 lutego 2011 r., nie został ujawniony adres korespondencyjny Wspólnoty, która nie dopełniła obowiązku zgłoszenia właściwemu staroście aktualnego adresu korespondencyjnego. W trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...] na organie nie spoczywa obowiązek ustalania takiego adresu. Co dotyczy zaś zarzutu K. G. i S. G., że nie otrzymali odpowiedzi w formie postanowienia na wniosek o uznanie za stronę w postępowaniu, Minister wyjaśnił, że przepisy ustawy [...] nie zawierają definicji strony postępowania prowadzonego w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia [...]. Zatem katalog "pozostałych stron" ustalany być musi w oparciu o art. 28 k.p.a. w zw. z art. 38 cyt. ustawy. Tym samym żaden przepis prawa nie przewiduje wydania odrębnego postanowienia o dopuszczeniu do udziału w sprawie jako strona. Minister, w zakresie zarzutu, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie odnosi się do przedmiotowej inwestycji, gdyż wydano ją dla linii jednotorowej, a decyzja Wojewody [...] lokalizuje linię dwutorową, wskazał, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw.Decyzja ta określiła bowiem środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Stacja [...] - istniejący słup Nr [...] linii [...] kv nr [...] relacji [...] i stacji [...] kV [...] wraz z infrastruktura towarzyszącą". W ocenie Ministra, nie ma tu wzmianki o tym, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy linii jednotorowej, a nie dwutorowej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr [...] wywiedli M. B., J. B., H. B., D. B., T. R., D. K. i A. B., działająca jako kurator częściowo ubezwłasnowolnionej I. B. , która została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Wa 46/16. Zakwestionowali oni przede wszystkim trasę przebiegu tej linii energetycznej, jej szkodliwość, zagrożenia, obawy co do otrzymania odszkodowania.

Skargi na tę decyzję wywiedli także W. G., którego sprawa została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Wa 220/16, oraz Wspólnota Mieszkaniowa "[...] ", której sprawa została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Wa 221/16. W tych z kolei jednobrzmiących skargach zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenia:

1. art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostwa [...] w Piłce Nożnej [...] w zw. z § 1 pkt [...] rozporządzenia z dnia [...] grudnia 2009r. w sprawie wykazu przedsięwzięć [...], poprzez błędne uznanie, że inwestycja pn. "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] - istniejący słup nr [...] linii [...] kV nr [...] relacji [...] i stacji [...] kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą" stanowi przedsięwzięcie [...], podczas gdy inwestycja ta nie została zrealizowana do czasu odbycia się Mistrzostw [...] w Piłce Nożnej, a co więcej nie została rozpoczęta nawet do dnia wniesienia skarg;

2. art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 23 ust. 1 w z. z art. 24 ust. 1 i 5 ustawy [...], poprzez utrzymanie przez Ministra decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2011r. po odbyciu się Mistrzostw [...] w Piłce Nożnej [...], gdy ustawa [...] przestała obowiązywać, co potwierdził TK w wyroku z 6 marca 2013r., sygn. Kp 1/12;

3. art. 23 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 2 i ust. 4 ustawy [...], przez brak zawiadomienia wszystkich stron postępowania o wszczęciu postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie wydania decyzji o przedsięwzięciu [...] oraz o wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji;

4. art. 10 w zw. z art. 11 w zw. z art. 9 k.p.a., przez brak zapewnienia wszystkim stronom postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji brak umożliwienia wszystkim stronom postępowania wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz jak braku wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tj.:

a) brak wyjaśnienia na jakiej podstawie planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie [...] skoro, inwestycja ta nie została zrealizowana do czasu odbycia się Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej, a co więcej inwestycja nie została rozpoczęta nawet do dnia wniesienia skarg i termin rozpoczęcie tejże inwestycji jest bliższej nieokreślony, bowiem inwestor dotychczas nie posiada ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji, co też jednoznacznie świadczy, że inwestycja ta nie jest niezbędna do realizacji [...], skoro bez zrealizowania tej inwestycji Turniej Mistrzostw [...] w Piłce Nożnej się odbył;

b) brak wyjaśnienia na jakiej podstawie Minister uznał, że planowana inwestycja jest niezbędna do odbycia się Turnieju [...];

c) brak prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów będących w sprawie stronami postępowania;

d) brak w aktach sprawy map zawierających zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, bowiem przedmiotowe mapy nie zawierają powstałych budynków jednorodzinnych wzdłuż ulicy Starogardzkiej tj. [...], Osiedla [...] oraz Osiedla [...] , przez których tereny ma przechodzić projektowana inwestycja.

6. art. 15 k.p.a., przez brak uwzględnia przez Ministra zmian stanu faktycznego i prawnego jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem decyzji I. instancji i II.instancji, tj. braku uwzględnienia faktu, iż Mistrzostwa [...] się już odbyły, a to oznacza, że niezrealizowana inwestycja nie była niezbędna do ich odbycia się, skoro bez tej inwestycji się odbyły oraz braku uwzględnienia wyroku TK z 6 marca 2013r., sygn. Kp 1/12 i tego, że ustawa [...] przestała obowiązywać z chwilą osiągnięcia swojego celu polegającego na odbyciu się [...];

7. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, na jakie podstawie ustalono, że planowana inwestycja jest niezbędna do odbycia się [...] przy jednoczesnym braku wskazania przez Ministra dowodów, na których podstawie dokonał ustalenia tejże niezbędności;

8. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. bowiem w chwili wydania decyzji z 10 listopada 2015r. przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju brak było podstaw do wydania decyzji o ustaleniu przedsięwzięcia [...], gdyż ustawa [...]przestała obowiązywać, a dodatkowo brak było również podstaw do zakwalifikowania planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia [...], skoro inwestycja ta nie była niezbędna do jego realizacji, gdyż nie została ona na czas zrealizowana, tym samym wydana przez Ministra decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skarg oraz zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr[...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z 4 lipca 2016 r. zawiesił postępowanie sądowe w sprawach o sygn. akt IV SA/Wa 46/16, IV SA/Wa 220/16 i IV SA/Wa 221/16 do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Ministrem Infrastruktury i Budownictwa w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr [...]

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1549/18, oddalił skargę kasacyjną W. G. od wyroku WSA w Warszawie z 20 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2945/16,którym oddalono skargi W. G., J. I., A. I. i M. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z [...]marca 2011 r.oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...]z [...]marca 2011 r.

WSA w Warszawie, niezwłocznie po sporządzeniu uzasadnienia wyroku NSA z 8 maja 2019 r. i zwrocie akt sądowych o sygn. IV SA/Wa 2945/16, postanowieniami z 26 września 2019 r. podjął zawieszone postępowanie sądowe w sprawach o sygn. akt IV SA/Wa 46/16, IV SA/Wa 220/16 i IV SA/Wa 221/16 oraz połączył jej do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt IV SA/Wa 46/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie były trafne, a Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich uchybień rozstrzygnięć obu instancji, które mogłyby prowadzić do ich uchylenia. Na wstępie odnotować należy, że zarzuty zawarte we wniesionych skargach przede wszystkim koncentrują się na kwestii braku obowiązywania ustawy [...], co winno skutkować brakiem możliwości wydania w niniejszej sprawie merytorycznego orzeczenia przez organ drugiej instancji. W istocie stanowią powtórzenie argumentacji przedstawionej w toku postępowania odwoławczego. W tym kontekście w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że we wspomnianym postępowaniu prowadzonym przed WSA w Warszawie i zakończonym wyrokiem z 20 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2945/16 - oddalono skargi W. G., J. I., A. I. i M. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] września 2016 r. nr [...] , odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...]dla inwestycji "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja [...] - istniejący słup Nr [...] linii [...] kV nr [...]relacji [...] wraz z przewodem [...] i stacji [...] kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą" oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. nr [...] , utrzymanej w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2015 r. Wyrok ten stał się prawomocny, zważywszy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1549/18, oddalił wywiedzioną od niego skargę kasacyjną W. G. W przytoczonym wyroku przesądzonych zostało wiele kwestii, mających zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszych skarg i tyczących podstawowych zarzutów w nich zawartych. Przede wszystkim stwierdzono, że inwestor składając wniosek w przedmiocie lokalizacji przedsięwzięcia [...] przed rozpoczęciem turnieju (tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie), miał prawo oczekiwać, że zostanie on rozpatrzony w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie jego złożenia. Stąd Sąd ten podkreślił, że wbrew twierdzeniom zawartym w skargach, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 marca 2013 r. sygn. akt Kp 1/12 nie stwierdził, aby niemożliwe było stosowanie ustawy [...]do przedsięwzięć już rozpoczętych, po zakończeniu turnieju 2012. Taki zaś stan miał miejsce odnośnie przedmiotowej inwestycji. Sąd ten nadmienił też, że w części końcowej wskazanego wyroku TK znalazło się stwierdzenie, iż przyjęcie założenia, że od chwili rozpoczęcia turnieju przepisy ustawy nie będą miały zastosowania do przedsięwzięć w toku, byłoby niezgodne z zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W tym kontekście WSA - w nawiązaniu do art. 2 Konstytucji RP - doszedł do wniosku, że w odniesieniu do spraw wszczętych a niezakończonych, należy stosować przepisy ustawy [...]. Skoro bowiem nie wprowadzono ograniczeń czasowych procedowania w oparciu o ustawę [...], to wniosek złożony przed rozpoczęciem turnieju wszczął postepowanie administracyjne, które organ winien zakończyć w oparciu o przepisy ustawy [...] We wskazanym wyroku z 20 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2945/16 WSA zauważył także, iż wbrew sugestiom skarżących, przedmiotowe postępowanie lokalizacyjne prowadzone w trybie ustawy [...] nie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Nie odpadł bowiem żaden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej. Istnieje jej podmiot, przedmiot oraz przepisy prawa w oparciu, które może być ona rozstrzygnięta. Decyzje te nie zostały więc wydane bez podstawy prawnej, jak zarzucono w skargach. Trzeba też zauważyć, że WSA w przytoczonym postępowaniu nadzwyczajnym, odnosząc się do jednego z zarzutów skargi zauważył, że inwestycja realizowana na podstawie decyzji Wojewody [...] została umieszczona pod pozycją numer v załącznika rozporządzeniaRady Ministrów z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć [...]. Rozdział ten zatytułowany został "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji [...] ". Jednocześnie WSA podkreślił wówczas, że Sąd nie jest uprawniony do ustalania czy inwestycje uznane w dacie wydawania tego rozporządzenia przez Radę Ministrów za przedsięwzięcia [...] były niezbędne do przeprowadzenia turnieju. Nadmienił przy tym, że stanowisko takie zostało już zaprezentowane przez NSA w wyroku z 9.12.2015 r., II OSK 2194/15). Bezsporne jest, że sformułowanie umieszczone pod pozycją numer [...] załącznika rozporządzeniaRady Ministrów z dnia [...] grudnia 2009 r. jest stosunkowo szerokie i należy przez nie rozumieć szereg projektów inwestycyjnych związanych z modernizacją istniejących i budową nowych elementów sieci elektroenergetycznych, w ramach których realizowana jest także budowa przedmiotowej dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Trafne są wywody Ministra, że potwierdzenie tego może stanowić pismo Ministra Sportu i Turystyki - Biura do Spraw [...]z 16 kwietnia 2010 r., z którego wynika że w ramach przedsięwzięcia [...] realizowana będzie m.in. planowana inwestycja. Zasadnicze znaczenie ma przy tym fakt, że uprzednio przytoczone ustalenia WSA w całości podzielił NSA we wskazanym wyroku z 8 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1549/18, oddalając skargę kasacyjną W. G. Wobec tego ta ocena prawna jest wiążąca nie tylko dla organów rozpatrujących przedmiotową sprawę, ale też i dla Sądu ją obecnie rozpatrującego, który argumentację tę podziela. Nie ma zatem wątpliwości, że organy obu instancji zasadnie zastosowały przepisy ustawy [...], a kwestionujące to twierdzenia skarżących nie mogły zostać uwzględnione, zważywszy na treść art. 153 p.p.s.a. Co do pozostałych zarzutów skarg, pokrywających się zresztą z zastrzeżeniami sformułowanymi we wniesionych odwołaniach – Sąd w całości uznaje za trafne wywody Ministra zawarte w zaskarżonej decyzji, przytoczone w umieszczonym na wstępie uzasadnienia stanie faktycznym sprawy. Odnotować zatem należy, że Minister odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 5 ustawy [...], poprzez wydanie decyzji na wniosek podmiotu nieuprawnionego, prawidłowo przywołał art. 7 ust. 1 i 6, art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 23 ust. 1 cyt. ustawy. Za nieuzasadnione uznał więc twierdzenia podważające umocowanie [...] . do złożenia wniosku, skoro dotyczył on inwestycji uznanej za niezbędną do przeprowadzenia turnieju [...]. Ponadto w toku postępowania odwoławczego zostało przedłożone nowe pełnomocnictwo z 26 maja 2011 r., udzielone zgodnie zapisami KRS-u inwestora, który w piśmie z 26 maja 2011 r. potwierdził wszelkie czynności dokonane oraz wszelkie oświadczenia złożone przez L. W. na podstawie pełnomocnictwa z 3 marca 2010 r. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi wynikające z k.p.a., a w szczególności Minister ponownie, w pełnym zakresie rozpoznał tę sprawę we wszystkich jej aspektach i rozstrzygnął ją, odnosząc się zarazem wyczerpująco do licznych zarzutów zawartych w odwołaniach. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ drugiej instancji art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W szczególności nie jest trafny zarzut naruszenia artykułów: 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak w aktach sprawy map zawierających zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, uwzględniających budynki jednorodzinne powstałe wzdłuż ulicy [...] tj. "[...] ", "[...] " oraz "[...] ", przez które to tereny ma przechodzić projektowana inwestycja. Ustawodawca określił bowiem precyzyjnie zakres wniosku składanego przez inwestora. Porównując zatem jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...], określoną w art. 24 ust. 1 ustawy [...], organy nie są uprawnione do modyfikowania ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie tej decyzji, o ile nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Co do zasady organ lokalizujący przedsięwzięcia [...]nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do dokonywania samodzielnych zmian odnośnie zaproponowanych we wniosku inwestora rozwiązań projektowych. Co do zastrzeżeń stron co do przebiegu tej inwestycji, Minister podjął działania mające na celu wyjaśnienie tej kwestii. Organy wydające decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...] mogą bowiem jedynie ocenić całość przedsięwzięcia inwestycyjnego oraz dokumentację przedłożoną przez wnioskodawcę. Tylko stwierdzenie, że przebieg inwestycji liniowej w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, pozwala organowi na odmowę ustalenia lokalizacji danego przedsięwzięcia [...], w wersji wnioskowanej przez uprawniony podmiot. Ustalenia w tym zakresie zostały więc poczynione i organ wyprowadził z nich właściwe wnioski. Należy poza tym odnotować, że w rozpatrywanej sprawie wydana została decyzja środowiskowa,określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Stacja [...] - istniejący słup Nr [...] linii [...] kv nr [...] relacji [...] i stacji [...]kV [...] wraz z infrastruktura towarzyszącą". Rozpoznawała ona ewentualne zagrożenia dla środowiska, w tym dla mieszkańców, na skutek realizacji tej inwestycji, w tym oddziaływanie pola elektromagnetycznego. Poza tym decyzji lokalizacyjnej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności(art. 34 ust. 1 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy [...] do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...]zawiera w szczególności m.in. mapę w skali odpowiedniej dla przedstawienia danego przedsięwzięcia [...], w tym istniejącego uzbrojenia terenu, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych i ustanowienia stref ochronnych, o ile mają one zastosowanie oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Wnioskodawca uczynił zadość temu wymogi załączając do akt sprawy projekt zagospodarowania z naniesionymi granicami terenu objętego wnioskiem w skali 1:1000 dla projektowanego [...] wraz z linią 2x110 kV z przewodem odgromowym typu [...] , mapę poglądowa w skali 1:10 000, oraz granice terenu objętego wnioskiem na mapie o podkładzie ewidencyjnym w skali 1:2000. Mapy z liniami rozgraniczającym stanowiącymi załączniki od nr 1 do 14 do decyzji Wojewody [...] zostały przyjęte do zasobu geodezyjnego prowadzonego przez Urząd Miejski w [...] . Zgodnie z art. 40 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nadzór nad prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego należy do Głównego Geodety Kraju, a w zakresie zasobów powiatowych i wojewódzkich, także do wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Nie było więc podstaw do zakwestionowania prawidłowości danych tam zawartych. Poza tym – jak zasadnie wskazał Minister - ustawa [...] nie zobowiązywała inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji [...] negocjacjami, których efektem byłoby uzyskanie na tym etapie zgody właścicieli nieruchomości na ich objęcie decyzją lokalizacyjną Wobec tego uzasadnienie tej decyzji także nie budzi zastrzeżeń Sądu, dokonano bowiem wszechstronnej oceny okoliczności tej sprawy w oparciu o analizę całości właściwie zebranego materiału dowodowego, a stanowisko swoje Minister w sposób jasny i rzeczowy przedstawił w jej uzasadnieniu, spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ drugiej instancji na stronach 8-11 tej decyzji przeanalizował przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie i zasadnie nie stwierdził, aby Wojewoda [...] naruszył przepisy procedury administracyjnej czy też naruszył znajdujące zastosowanie w tej sprawie przepisy prawa. Nie jest również trafny zarzut skarżących dotyczący niezawiadomienia o toczącym się postępowaniu właścicieli działek nr [...], [...], [...]i [...] . Przede wszystkim zauważyć należy, że ustawa [...]nie nałożyła na organy orzekające w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...] obowiązku badania aktualności danych dotyczących właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji, jeśli nie zostały one ujawnione w katastrze. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, jakoby na inwestorze czy organie orzekającym w sprawie tego rodzaju inwestycji spoczywał obowiązek weryfikacji danych zawartych w ewidencji gruntów, pełniącej funkcję katastru. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków ma służyć realizacji założenia, że dane zawarte w tej ewidencji odzwierciedlają aktualny stan faktyczny. Poza tym ma zostać zapewniona jednolitość danych zawartych w ewidencji, w stosunku do danych zamieszczonych w stosownych częściach ksiąg wieczystych (w tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1857/11). Organy architektoniczno - budowlane przy wydawaniu decyzji związane są więc zapisami zawartymi w ewidencji gruntów. Zamieszczone w rejestrze dane mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. To starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, winien dbać o aktualność danych umieszczonych w ewidencji, nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Obowiązek wynikający z art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12). Dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów co do gruntów. Rejestr zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Przenosząc przytoczone regulacje na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że jak stanowi art. 23 ust. 3 ustawy [...], wojewoda wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...] wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji właśnie na adres wskazany w katastrze nieruchomości, oraz zawiadamia pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim, a także w urzędach gmin właściwych dla lokalizacji przedsięwzięcia [...], na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Stosownie zaś do art. 24 ust. 2 ustawy [...]wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...]wnioskodawcy oraz wysyła zawiadomienie o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych dla lokalizacji przedsięwzięcia [...], na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Zarówno doręczenie zawiadomienia, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy [...], jak i w art. 24 ust. 2 ustawy [...] na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest zatem skuteczne. Ustawa [...]nie nałożyła bowiem na inwestora obowiązku dołączania do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia [...]wypisów z ksiąg wieczystych, dotyczących nieruchomości przeznaczonych pod daną inwestycję. Jak trafnie ustalił organWspólnota, wbrew jej zarzutom, nie dopełniła obowiązku zgłoszenia właściwemu staroście aktualnego adresu korespondencyjnego. Należy zgodzić się z Ministrem, że z ewidencji gruntu dla działek nr [...], [...]i [...] z obrębu [...] [...]wynikało, iż właścicielem działki nr [...]i [...]była "[...] " S.A., a właścicielem działki nr [...] była "[...]" Sp. z o.o. Na adresy tych podmiotów zostało więc prawidłowo skierowane zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji Wojewody [...], jak i zawiadomienie o wydaniu tej decyzji. Nie wystąpiło więc zarzucone przez skarżących naruszenie przepisów postępowania. Z kolei działka [...]z obrębu [...] [...] nie była objęta przedmiotową inwestycją. Zatem na organie pierwszej instancji nie spoczywał obowiązek wysyłania do jej właściciela przedmiotowych zawiadomień. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, iż skarżący nie sprecyzowali na czym miało polegać naruszenie przez organ drugiej instancji tego przepisu. W orzecznictwie sądów administracyjnych akceptowane jest stanowisko, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W skargach brak jest wskazania na czym miałoby polegać naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a. w niniejszej sprawie. Podobnie nie wykazali, aby naruszenie tego przepisu przez Ministra miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że skarżący od samego początku aktywnie uczestniczyli w toczącym się postępowaniu odwoławczym, składając uwagi i zarzuty w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Należy przy tym mieć na względzie, że wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna i rzetelna, oraz gdy nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, wskazując prawidłową podstawę prawną - nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza bowiem naruszenia zasady przekonywania. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi znajdować odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawna i ich wykładni.

Z przytoczonych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.