Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 991/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92 ust. 1, art. 92a ust. 1 i ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi T Spółki jawnej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na przedsiębiorcę - T Sp. jawna G.M., G.M., G.D., karę pieniężną w kwocie 2.250 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ.U. z 2013 r. poz. 14 14 ze zm.). Decyzja wydana została na podstawie art. 104 § 1 i 107 § 1 kpa, art. 89 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 6, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 8 ust. 6, 7, 9, art. 10 ust. 2, 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (DZ. Urz. UE L 2006 nr 102), § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (DZ.U. Nr 159, poz. 1128) w związku z art. 10 ust. 5 lit. a),b) w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98. Organ zarzucił stronie naruszenie przepisów dotyczących czasu pracy i czasu odpoczynku kierowcy, polegające na skróceniu w okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu [...] stycznia 2015 r. o godz. 00:00 trwającym do [...] stycznia 2015 r, godz. 23: 59 tygodniowego okresu odpoczynku o 17 godzin i 19 minut, w związku z nieodebraniem rekompensaty równoważnego odpoczynku w wymaganym terminie - tj. naruszenie opisane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Ip. 5.4.1, 5.4.2. , za które wymierzona została kara 1.750 zł. Następnie organ zarzucił stronie dopuszczenie się naruszenia polegającego na wykonywaniu w dniu [...] lutego 2015 r. przewozu drogowego pojazdem nr rej. [...] wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, bez dopełnienia obowiązku sczytania danych z tego urządzenia, co najmniej raz na 90 dni - tu termin został przekroczony o 43 dni, tj. naruszenie opisane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Ip. 6.3.12, za które wymierzona została kara w wysokości 500 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2015 r. na zjeżdzie z drogi krajowej [...], został zatrzymany do kontroli drogowej przez uprawnionych funkcjonariuszy Oddziału Celnego, ciągnik samochodowy marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową, prowadzony przez J.Ż.. Ustalono, że zespołem pojazdów "T spółka jawna realizowała międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Hiszpanii. Analiza zapisów na karcie kierowcy wykazała, że w okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu [...] stycznia 2015 r. o godz. 00:00 i trwającym do [...] stycznia 2015 r. godz. 23:59 kierowca skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 17 godzin i 19 minut, a przed końcem następnego - trzeciego tygodnia nie skompensował tego skrócenia równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo.

Ponadto stwierdzono, że dane zapisane w pamięci cyfrowego urządzenia rejestrującego - tachografu nie były odczytane od dnia aktywacji jednostki w dniu [...] października 2014 r., co oznacza że od ostatniego odczytu minęło 133 dni, a zatem w dacie kontroli maksymalny termin wczytania danych został przekroczony o 43 dni. Organ wskazał, że w toku postępowania stronę pouczono o możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności, pod warunkiem wykazania okoliczności, o których mowa w art. 92b lub 92c ustawy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, spółka wniosła o umorzenie postępowania, podnosząc, że naruszenie przepisów nastąpiło na skutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Strona wskazała, że w dniu [...] stycznia 2015 r. kierowca pojazdu – J.Ż. (będąc członkiem dwuosobowej załogi) podczas wykonywania zadania przewozowego na terenie Hiszpanii zgłosił telefonicznie fakt nietypowego zachowania się tachografu cyfrowego, polegające na przełączaniu się podczas postoju pojazdu na inne czynności

- dyspozycyjność, inne prace. Kierowca otrzymał polecenie, aby po odbyciu odpoczynku, w którym zawarta będzie rekompensata za skrócony odpoczynek tygodniowy, udał się do stacji obsługi celem sprawdzenia działania tachografu. W czasie odbierania odpoczynku wystąpiły zakłócenia pracy tachografu, który wykazywał "dyspozycyjność" oraz "inne prace". Przerwy w rejestrowaniu odpoczynku nie były spowodowane poruszaniem się pojazdu, czyli jazdą. Natomiast w zakresie niesczytania w terminie danych z tachografu spółka przyznała, że wynika to z niedopatrzenia osoby za to odpowiedzialnej, zarzut w tym zakresie jest zasadny.

Dalej organ wskazał, że treść protokołu kontroli, przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, dane sczytane i zawarte na karcie kierowcy i w pamięci masowej urządzenia

rejestrującego, sporządzony raport kontrolny z pamięci tachografu bezspornie wskazują, iż kierowca w okresie rozliczeniowym rozpoczętym w dniu [...] stycznia 2015 r. o godz. 00:00 trwającym do [...] stycznia 2015 r. godz. 23:59 odebrał skrócony odpoczynek tygodniowy trwający 27 godzin i 41 minut. Skrócenie to należało skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu tzn. skrócenie należało skompensować najpóźniej do godz. 23:59 dnia [...] lutego 2015 r. Regularny tygodniowy odpoczynek wynosi minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, że z uwagi na nieodebranie rekompensaty w wymaganym terminie, kierowca skrócił tygodniowy odpoczynek o 17 godzin i 19 minut. Ponadto stwierdzono, że dane zapisane w pamięci cyfrowego urządzenia rejestrującego zamontowanego w danym pojeżdzie nie były odczytane ani razu od dnia aktywacji jednostki, co oznacza, że w dacie kontroli maksymalny 90 - dniowy termin do wczytania danych został przekroczony o 43 dni. Organ wskazał na przepis art 12 rozporządzenia 561/06, zgodnie z którym pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, umożliwia się kierowcy odstąpienie od przepisów art. 6 - 9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Jednak takie odstępstwo warunkowane jest wskazaniem przez kierowcę powodów takiego odstępstwa poprzez naniesienie odręcznych zapisów na wykresówce urządzenia rejestrującego, lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Kontrolowany kierowca nie sporządził i nie okazał stosownego wydruku, który zawierałby szczegółowe wskazanie godzin, w których powstała niedozwolona sytuacja i który zawierałby jej wyjaśnienie.

Organ podkreślił, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy

o transporcie drogowym jest odpowiedzialnością niezależną od karnoadministracyjnej odpowiedzialności kierowcy wykonującego dany transport drogowy.

Odpowiedzialność administracyjna za popełnione naruszenia, określone zarówno w ustawie o transporcie drogowym jak i w prawie unijnym, jest co do zasady, oderwana od kwestii winy, a także od zaistnienia szkody, bądź stanu zagrożenia nią. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło naruszenie przepisów bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę.

Organ podniósł, że w toku postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 92b, bądź 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie zarzucając: błąd w ustaleniach faktycznych i uznanie, że J.Ż. - kierowca zatrudniony w skarżącej spółce dopuścił się naruszenia opisanego w decyzji i w konsekwencji przyjęcie, iż za to zdarzenie odpowiada również spółka; naruszenie art. 12 rozporządzenia 561/06 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że stan faktyczny opisany w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. wymagał dla zaistnienia przesłanki egzoneracyjnej - opisania odręcznego na wykresówce - w sytuacji gdy kierowca J.Ż. - co jednoznacznie wynika z jego przesłuchania nigdy nie uznał naruszenia, co w całości wyklucza ten obowiązek; nie odniesienie się przez organ do okoliczności podniesionych przez stronę w jej piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r.; sprzeczność w opinii organu poprzez uznanie, że odpowiedzialność przedsiębiorcy jest zależna od zawinienia kierowcy, podczas gdy wina kierowcy nie została dowiedziona.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w całości podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że aktywność kierowcy jest jednym z elementów, który ma odzwierciedlać urządzenie rejestrujące (tachograf), zatem w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia (na co wskazuje strona), na mocy art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym (DZ.U. UE.L. 1985 Nr 370, poz. 8) kierowcy są obowiązani zaznaczyć na wykresówkach wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym dane nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące (takiego dokumentu w trakcie postępowania nie przedstawiono), natomiast pracodawca jest obowiązany do naprawy urządzenia (art. 16 ust. 1).

Dalej organ podniósł, że w toku postępowania odwoławczego strona przedstawiła zaświadczenie wydane przez A, z którego wynika, iż w pojeżdzie [...] nr rej. [...] (numer rejestracyjny niezgodny z załączonym dowodem rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu) nr [...] w dniu [...] lutego 2015 r. zostały odczytane zapamiętane kody usterek z jednostek sterujących zamontowanych w w.w. pojeżdzie i żaden z zapamiętanych kodów nie wskazuje na uszkodzenie tachografu. Dla potwierdzenia tego faktu do zaświadczenia załączono wydruk odnotowanych usterek.

Z raportu "zdarzeń, awarii i przekroczeń prędkości" oraz oświadczenia T.K. wynika, że awarii lub uszkodzeń tachografu we wskazanych dniach nie było. Z danych tachografu jednoznacznie wynika, że przerwy w rejestrowaniu odpoczynku na karcie kierowcy J.Ż. (załogowanego w slocie nr 2) w dniach [...] stycznia 2015 r. nastąpiły z tego powodu, że kierowca R.K. (załogowany w slocie nr 1) wykonywał czynność jazdy oraz inną pracę. Twierdzenia strony, że kierowca J.Ż. będąc na terenie Hiszpanii zgłosił nietypowe działanie tachografu nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Organ zauważył, że ani dyspozycyjności, ani innej pracy nie można wliczyć do odpoczynku, ponieważ w tych okresach kierowca nie może swobodnie dysponować swoim czasem,

Odnosząc się do kolejnego, zarzucanego stronie naruszenia, organ wskazał na treść protokołu kontroli drogowej z dnia [...] lutego 2015 r. z którego wynika, że analiza danych pobranych z urządzenia rejestrującego - tachografu, wykazała, iż dane zawarte w tym urządzeniu nie zostały wczytane w wymaganym terminie. Ustalona nieprawidłowość stanowi naruszenie opisane pod poz. Lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, które jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 500 zł. Ustalenia dotyczące opisanego naruszenia nie były przez stronę kwestionowane, a decyzja organu I instancji nie była w tym zakresie zaskarżona.

Od powyższej decyzji T Sp. jawna G.M., G.M., G.D., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: naruszenie art. 7, art. 8, art.75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 kpa; naruszenie art. 12 rozporządzenia 561/06 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że stan faktyczny opisany w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. dla zaistnienia przesłanki egzoneracyjnej wymagał odręcznego opisania na wykresówce przez kierowcę, w sytuacji gdy kierowca

- J.Ż. nigdy nie uznał żadnego naruszenia, ponadto Sąd Rejonowy w sprawie sygn. [...] uniewinnił go od popełnienia czynu opisanego w zaskarżonych decyzjach.

Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt sądowych Sądu Rejonowego sygn. [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Do pisma procesowego z dnia [...] stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej, podtrzymując wniosek dowodowy zawarty w skardze, dołączył odpis wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2015 r. oraz kopie protokołów z rozpraw w tejże sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi na decyzję lub postanowienie następuje przez uchylenie orzeczenia w całości lub w części, co ma miejsce jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.

Badanie pod tym kątem zaskarżonej decyzji doprowadziło Sąd do uznania, że w sprawie nie zachodzą podstawy do uchylenia orzeczenia.

Zgodnie z treścią art. 92a. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 6 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W wyniku przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych w dniu [...] lutego 2015 r. kontroli na drodze krajowej [...] ustalono, że kontrolowany kierowca J.Ż. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym [...] stycznia 2015 r. o godz. 00:00 trwającym do [...] stycznia 2015 r. godz. 23: 59 odebrał skrócony odpoczynek tygodniowy, oraz nie skompensował go równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia, następującym po danym tygodniu. Ustalono, że J.Ż. zatrudniony jest w charakterze kierowcy w firmie T Sp. jawna G.M., G.M., G.D., oraz wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Polski do Hiszpanii. Ustalenia stanu faktycznego pozostawały w kolizji z przepisem art. 8 ust. 6, 7, 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (DZ. Urz. UE L 2006 nr 102). Stosownie do treści art. 8 ust. 1 wskazanego rozporządzenia kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W myśl art. 8 ust. 6 w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub

- jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu.

Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku.

Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin (art. 8 ust. 7).

Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju (art. 8 ust. 8).

Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu (art. 8 ust. 9).

Według twierdzeń skarżącej spółki skrócony okres odpoczynku należny za okres od dnia [...] do [...] stycznia 2015 r. kierowca J.Ż. skompensował w następnym tygodniu tj. w określonych godzinach, w dniach [...] stycznia 2015r.

Z akt administracyjnych sprawy (raport danych tachografu z [...] stycznia 2015 r.) wynika, że w dniach [...] stycznia 2015 r., w czasie, w którym kierowca miał odbierać zaległy oraz bieżący odpoczynek tygodniowy, zarejestrowana została aktywność kierowcy w postaci dyspozycyjności oraz innej pracy. Zdaniem skarżącej wykazywanie

przerw w rejestrowaniu odpoczynku kierowcy spowodowana była nieprawidłowym działaniem tachografu, a nie poruszaniem się pojazdu.

Należy w tym miejscu wskazać, że wykazanie zaistnienia okoliczności faktycznych, które spowodowały odstępstwa od obowiązujących przepisów dotyczących czasu pracy i czasu odpoczynku kierowcy, opiera się na formalnej zasadzie dowodzenia. Oznacza to, źe wykazanie istotnych dla sprawy okoliczności może nastąpić jedynie poprzez przedstawienie określonych co do formy dowodów. Innymi słowy, dowodzenie podnoszonych przez stronę faktów następuje poprzez przedstawienie dowodów, których forma wynika z przepisów prawa. Wskazana tu zasada dowodzenia pozostaje w przeciwieństwie do tzw. otwartego systemu dowodzenia, który wyrażony został np. w art. 75 § 1 kpa. W myśl tegoż przepisu, jako dowód należy jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Stosownie do treści art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu iub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Z powyższego wynika, że art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 może stanowić podstawę do odstąpienia od norm czasu pracy, jednakże pod pewnymi warunkami, które muszą być interpretowane ściśle. Natomiast jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę dla ustaleń odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców jest tylko i wyłącznie odręczna adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy. Ogranicza to zakres postępowania dowodowego wyrażonego w kpa. Skoro w art. 12 tego rozporządzenia wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się innymi dowodami na te okoliczności, było by sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 kpa ( por. przykładowo wyroki NSA z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1776/11, Lex nr 1291808, z dnia 24 listopada 2011 r. sygn.. akt II GSK 1183/10, Lex nr 1133553).

Stanowisko organu było zatem prawidłowe. Skarżąca nie przedstawiła wymaganego dowodu na okoliczność powodów przerw w odpoczynku kierowcy w dniach [...] stycznia 2015 r.

Nawiasem wspominając, również treść przedłożonego do akt zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2015 r. nie potwierdza wersji podnoszonej przez skarżącą, a opierającej się na twierdzeniu o wadliwym działaniu urządzenia rejestrującego.

J.Ź. przesłuchany został w charakterze świadka w dniu [...] lutego 2015 r., a zgodnie z treścią jego zeznań nie naruszył on przepisów o czasie pracy i czasie odpoczynku kierowcy.

Z obszernego uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że rozstrzygnięcie zapadło w wyniku oceny całego materiału dowodowego, który jest kompletny i nie wymagał uzupełnienia. Dlatego, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa.

Odnosząc się do pozostałej argumentacji skargi należy zwrócić uwagę na istniejące różnice pomiędzy odpowiedzialnością za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego określoną w art. 92, a odpowiedzialnością z art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Po myśli art. 92 ust. 1 odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego ponosi kierujący, a stosownie do treści ust. 5 orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, o której mowa w ust. 1 i 3, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Natomiast zgodnie z przytoczonym wcześniej przepisem art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialności na tej podstawie prawnej podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy, czyli przedsiębiorca ( w tym również podmioty, o których mowa w ust. 7). Przepis art. 92a stanowi podstawę nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, co oznacza, że kwestia zawinienia nie ma wpływu na obciążenie podmiotu odpowiedzialnością za dane naruszenie przepisów. Dla ustalenia czy wypełniona została dyspozycja art. 92a ustawy wystarczające jest wykazanie, że doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Oczywiście odpowiedzialność ta nie ma charakteru absolutnego, o czym stanowią z kolei przepisy art. 92b i 92c tej ustawy.

Z powyższego wynika, że istnieje zasadnicza różnica pomiędzy zasadami na jakich odpowiada kierowca naruszający przepisy dotyczące obowiązków tub warunków przewozu drogowego oraz zasadami odpowiedzialności przedsiębiorcy. W obu rodzajach postępowań czynności dowodowe zamierzają w kierunku ustalenia okoliczności o odmiennym charakterze. Ujmując sprawę bardzo ogólnie można rzec, że postępowanie prowadzone w trybie art. 92 ustawy zmierza do ustalenia winy kierowcy w popełnieniu zarzucanego mu wykroczenia, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie art. 92a, którego istota sprowadza się do ustalenia, czy dany podmiot naruszył przepisy prawa. Dlatego ustalenia, które zostały poczynione w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2015 r. sygn. akt [...] nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie administracyjnej.

Z powyższych względów Sąd również nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego, jak również dowodu z odpisu wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2015 r. sygn. akt [...] oraz protokołów rozpraw przed tym Sądem. Trzeba w tym miejscu wskazać, że po myśli art. 106 §3 ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przytoczony przepis ustawy procesowej należy w tej sprawie powiązać z treścią art. 11 tej samej ustawy. W myśl art. 11 ppsa ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Ponieważ wnioskowany - jako dowód w sprawie - wyrok Sądu Rejonowego dotyczył sprawy o wykroczenie, nadto zgodnie z sentencją wyroku obwiniony został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, dlatego po myśli art. 106 § 3 ppsa, wnioskowany dowód nie można było ocenić jako niezbędny dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

Skarżącej zarzucono również naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, bez dopełnienia obowiązku sczytania danych z tego urządzenia, co najmniej raz na 90 dni, tj. naruszenie opisane w załączniku nr 3 pod pozycją Ip. 6.3.12, za które na skarżącą spółkę nałożono karę w wysokości 500 zł. Zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy potwierdza fakt dopuszczenia się opisanego deliktu, a w toku postępowania skarżąca nie kwestionowała okoliczności jego zaistnienia. Ustalenia organu w tym zakresie, zarówno co do stanu faktycznego jak i stanu prawnego sprawy, należy ocenić jako prawidłowe.

Na koniec przyjdzie wskazać, że w toku postępowania skarżąca była pouczona o możliwości podnoszenia okoliczności i przedstawienia dowodów w celu zwolnienia się z odpowiedzialności na podstawie art. 92b i 92 c ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca nie przedłożyła dowodów i nie podniosła okoliczności, które mogłyby nieć wpływ na ocenę jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia przepisów prawa. Skarżąca była również informowana o przysługujących jej prawach strony, wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, skarga na podstawie art. 151 ppsa podlegała oddaleniu.

-----------------------

1

6

7

10

11