Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 434/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, 2, 4 i 5;
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1676
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 7; art. 8; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 336;; art. 922 par 1 i 2;
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz skarżącej A. M. kwotę 325 (trzysta dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2014 r. Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej Minister) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. (dalej Dyrektor) z [...] października 2014 r., którą ustalono dla A. M., (dalej skarżąca) M. W., E. K. i W. K. (dalej uczestnicy postępowania) spółki cywilnej "T." s.c. A. M., M. W., E. K., W. K. z siedzibą w L. opłatę za używanie dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 8.106 złotych. Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204), dalej u.o.a.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] marca 2014 r. - zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.a., została przeprowadzona kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu znajdującym się w Z. [...],[...]-[...] L. W czynnościach kontrolnych z ramienia spółki cywilnej "T." s.c. A. M., M. W., E. K., W. K. z siedzibą w L. wzięła udział wspólniczka A. M. Z kontroli sporządzono protokół – podpisany przez kontrolujących oraz skarżącą, z którego wynika, że:

• w ww. kontrolowanym lokalu znajdowały się dwa odbiorniki radiofoniczne oraz czternaście odbiorników telewizyjnych;

• w rubryce "Uwagi kontrolującego" zapisano "Pozostawiono wniosek rejestracyjny";

• okres używania ww. odbiorników to 4 miesiące - oświadczenie A. M.

Do protokołu kontroli dołączono ww. oświadczenie A. M., w którym podała, że w owym lokalu znajdują się 2 odbiorniki radiofoniczne oraz 14 odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu lecz "Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: Pokoje zajęte przez gości hotelowych".

Wobec ustaleń poczynionych w trakcie kontroli Dyrektor z urzędu wszczął w stosunku do ww. wspólników spółki cywilnej "T. " s.c. A. M., M. W., E. K., W. K. z siedzibą w L. postępowanie administracyjne, pouczając jednocześnie o przysługujących prawach. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu kontroli oraz złożonego w jej trakcie oświadczenia.

W odpowiedzi skarżąca poinformowała, że jej firma funkcjonuje od [...] marca 2014 r., a do dnia [...] lutego 2014 r. właścicielem hotelu była B. K., prowadząca działalność pod nazwą W. B. K. (NIP: [...]), która zmarła dnia [...] lutego 2014 r. W związku z tym firma zmarłej przestała istnieć, a obecna spółka "T." s.c. A. M., M. W., E. K., W. K. została utworzona przez spadkobierców zmarłej i funkcjonuje od dnia [...] marca 2014 r.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. w decyzji z dnia [...] października 2014 r., ustalił opłatę za używanie dwóch niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i czternastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 8.106 złotych. Decyzja została doręczona wszystkim ww. wspólnikom spółki cywilnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca A. M. wyjaśniła, że firma "T." prowadzi działalność gospodarczą od dnia [...] i [...] lutego 2014. Przyznała, że konieczność rejestracji odbiorników przypada na miejsce działalności - hotel, w którym to rozpoczęła swoją działalność po śmierci ([...] lutego 2014 r.) poprzedniej właścicielki – B. K. Od dnia [...] i [...] lutego 2014 r. do [...] lutego 2014 r. nie posiadała zatem żadnych praw do ww. lokalu, gdyż swoją działalność rozpoczęła w tej lokalizacji dnia [...] marca 2014 r. Do dnia [...] lutego 2014 r. właścicielem była zmarła B. K., prowadząca jednoosobową działalność pod nazwą W. B. K.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora argumentując, że nie może ponosić odpowiedzialności za brak rejestracji ww. odbiorników, gdyż rejestracji tej powinna była dokonać poprzednia – zmarła, właścicielka B. K.

Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się zaś, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle tych uregulowań prawnych zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że jego posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Organ wskazał przy tym, że opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 – czyli osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie kontrola wykazała, że strona posiadała dwa odbiorniki radiofoniczne oraz czternaście odbiorników telewizyjnych umożliwiające natychmiastowy odbiór programów. Nadto z oświadczenia A. M. wynika, że ww. odbiorniki używane były przez 4 miesiące. Organ stwierdził przy tym, że w toku czynności kontrolnych A. M. miała możliwość złożenia zastrzeżeń, co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności wskazanych w protokole kontroli, tj. w zakresie ilości i rodzaju używanych odbiorników, a także okresu ich używania, ale tego nie uczyniła. Mogła także oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą.

W konsekwencji Minister uznał, że A. M. - uczestnicząc w kontroli, dysponowała niezbędną wiedzą dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania przez Dyrektora ww. decyzji. W jego ocenie brak jest w tej sprawie podstaw do odmowy wiarygodności jej oświadczeniu odnośnie wyposażenia skontrolowanego lokalu w odbiorniki i ich technicznych możliwości odbioru programów. Była ona bowiem rozeznana w funkcjonowaniu prowadzonej przez skarżącą działalności, a zarazem świadoma celu kontroli, w której brała udział, zatem informacje od niej pochodzące stanowią pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy. Minister wskazał, że dodatkowo moc dowodową tych oświadczeń wzmacniają czynności podjęte przez skarżącą po przeprowadzeniu kontroli, a mianowicie zarejestrowanie dnia [...] kwietnia 2014 r. dwóch odbiorników radiofonicznych oraz czternastu odbiorników telewizyjnych tj. dokładnie takiej ilości odbiorników, która została ujawniona w trakcie kontroli.

Odnośnie wyjaśnień skarżącej w kwestii daty podjęcia przez nią działalności gospodarczej Minister stwierdził, że pod adresem, pod który przeprowadzono kontrolę, rozpoczęła ona działalność gospodarczą w dniach [...] i [...] lutego 2014 r. i prowadziła ją wyłącznie w formie spółki cywilnej. Jako źródło tej informacji organ wskazał wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej ( dalej CEIDG) znajdujący się na stronie www.firma.gov.pl. Wobec tego twierdzenia skarżącej zawarte w odwołaniu, że swoją działalność rozpoczęła w ww. lokalu – hotelu w dniu [...] marca 2014 r. uznał za niewiarygodną tym bardziej, że na tą okoliczność skarżąca nie przedłożyła do akt żadnego dowodu.

Reasumując Minister stwierdził, że strona uchybiła obowiązkowi zarejestrowania ww. odbiorników w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Jak ustalono okres używania tych odbiorników wynosił "4 miesiące". Zdaniem organu nie bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że rejestracji owych odbiorników skarżąca dokonała dopiero w dniu [...] kwietnia 2014 r., a w toku postępowania nie wskazała innego – krótszego, okresu ich używania. Wobec tego zgodnie z art. 7 ust. 6 u.o.a. Dyrektor zobligowany był do ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników, przy czym jej wysokość wynikała wprost z treści art. 5 ust. 3 u.o.a. – jest ona stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Minister wyjaśnił jednocześnie, że przepisy powołanej ustawy nie dają możliwości miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Wysokość opłaty nie wynika więc ze swobodnego uznania organu.

Skarżąca A. M. niezgadzając się z decyzją Ministra w terminie zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzuciła naruszenie:

1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji:

a. bez podjęcia wszystkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony;

b. bez wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia poprzez błędne uznanie, że zasadnym było obciążenie jej ww. opłatą oraz uznanie za niewiarygodne twierdzenia, że strona swoją działalność podjęła dopiero dnia [...] marca 2014 r., w sytuacji gdy z okoliczności sprawy faktycznie to wynika;

2. § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676) poprzez błędne przyjęcie, że korzystała ona z niezarejestrowanych odbiorników dłużej niż 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie, podczas gdy kontrola została przeprowadzona przed upływem tego 14-dniowego terminu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca ponownie podniosła, że w okresie od [...] i [...] lutego 2014 r. do [...] lutego 2014 r. nie posiadała żadnych praw do lokalu - hotelu, w którym przeprowadzono przedmiotową kontrolę. W skardze wskazano, że "wszystkie czynności wykonywane były jedynie w zastępstwie i w imieniu mamy, na podstawie umowy o pracę".

Odnośnie daty rozpoczęcia działalności podniosła również, że wpis w CEIDG ma charakter deklaratoryjny przez co tworzy wzruszalne domniemanie, że osoba tam wpisana traktowana jest jako prowadząca działalność gospodarczą. Na dowód odwołała się do wyroku Sądu Najwyższego z 5 marca 2010 r. o sygn. akt IV CSK 371/2009 i stwierdziła, że organ nie poczynił rzetelnych ustaleń w kwestii rzeczywistego momentu podjęcia przez nią działalności gospodarczej, a tym samym dnia, w którym weszła w posiadanie przedmiotowych odbiorników.

W konsekwencji skarżąca stwierdziła, że nie przekroczyła 14-dniowego terminu na rejestracje ww. odbiorników bowiem swoją działalność rozpoczęła dnia [...] marca 2014 r., a kontrolę przeprowadzono [...] marca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Minister wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnicy postępowania - pozostali wspólnicy spółki cywilnej M. W., E. K., W. K. nie zajęli stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu organ nie miał w pełni uzasadnionych podstaw do tego, aby nałożyć na A. M., M. W., E. K. i W. K. wspólników spółki cywilnej "T." s.c. A. M., M. W., E. K., W. K. z siedzibą w L. opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i radiowych w wysokości 8.106 złotych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.).

Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676) zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników.

W rozpoznawanej sprawie na podstawie przeprowadzonej w dniu [...] marca 2014 r. kontroli przyjęto, że w przedmiotowym lokalu były dwa odbiorniki radiofoniczne oraz czternaście odbiorników telewizyjnych umożliwiające natychmiastowy odbiór programów oraz, że sporne odbiorniki były w posiadaniu skarżącej i uczestników od ponad 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Swoje ustalenia, że w tym lokalu (hotelu) strona rozpoczęła działalność gospodarczą w dniach [...] i [...] lutego 2014 r., organ oparł na wydrukach z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. ( k.21-28 akt adm.) Natomiast twierdzenia skarżącej zawarte w odwołaniu, że swoją działalność rozpoczęła faktycznie później tj. w dniu [...] marca 2014 r. Minister uznał za niewiarygodne bowiem na tą okoliczność skarżąca nie przedłożyła do akt żadnego dowodu.

Z treści uzasadnienia decyzji Ministra wynika, że powyższe informacje zdobyte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej a dotyczące daty wpisu każdego wspólnika do tej ewidencji, organ uznał za jednoznaczne z faktem, że spółka cywilna była posiadaczem ww. odbiorników w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. od dnia [...] i [...] lutego 2014 r.

Minister nie uwzględnił stanowiska skarżącej, która w toku postępowania administracyjnego niezmiennie podnosiła, że swoją działalność rozpoczęła w spornym lokalu – hotelu dnia [...] marca 2014 r. bowiem w dniu [...] lutego 2014 r. zmarła poprzednia właścicielka obiektu – B. K., prowadząca jednoosobową działalność pod nazwą W. B. K.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie powyższe okoliczności świadczą o tym , że Minister, wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się - mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Według Sądu, organ w konsekwencji powyższych uchybień proceduralnych nie ustalił w sposób jednoznaczny daty, od kiedy rzeczywiście strona (wspólnicy nowej spółki cywilnej) weszli w posiadanie przedmiotowych odbiorników. Kwestia ta jest o tyle istotna, że właśnie z posiadaniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjną podmiotów gospodarczych za używanie niezarejestrowanych odbiorników.

Tym samym organ, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Sąd zauważa, że posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2240/12). Jednakże idąc tym tokiem rozumowania nie można pomijać, że stosownie do definicji zawartej w art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Po drugie, w rozpoznawanej sprawie nader istotnym elementem stanu faktycznego było ustalenie konkretnej daty, od której należy liczyć okres posiadania przez stronę spornych odbiorników. W szczególności chodzi o kwestię poruszaną przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego, że do dnia [...] lutego 2014 r. właścicielem kontrolowanego obiektu była zmarła B. K., prowadząca jednoosobową działalność pod nazwą W. B. K. Ma to o tyle znaczenie, że jak podnosiła skarżąca nie przekroczyła ona 14-dniowego terminu na rejestrację ww. odbiorników bowiem swoją działalność rozpoczęła dnia [...] marca 2014 r., a kontrolę przeprowadzono [...] marca 2014 r.

W konsekwencji należy zauważyć, że istota sprawy, którą organ całkowicie pominął w swoich ustaleniach dotyczyła także zagadnień odpowiedzialności administracyjnej następców prawnych zmarłego właściciela i zarazem posiadacza kontrolowanego obiektu w sytuacji, w której osoba ta do chwili swojej śmierci nie wykonała obowiązku rejestracji używanych odbiorników.

W myśl art. 922 § 1 k.c. prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej. Zgodnie z § 2 cytowanego artykułu nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami.

Przyjmuje się, że do spadku nie należą majątkowe prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające z przepisów należących do innych działów prawa (prawa administracyjnego, prawa finansowego), także wówczas, gdy skutki prawne śmierci osoby fizycznej są oceniane stosownie do przepisów kodeksu cywilnego regulujących spadkobranie.(A.Kidyba, Komentarz do kodeksu cywilnego, WKP 2012).

Nie można zatem podzielić stanowiska Ministra, że decydujące znaczenie dla pociągnięcia do odpowiedzialności administracyjnej skarżącej i uczestników postępowania ma data wpisania ich do ewidencji Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej. Zdaniem Sądu daty wpisu osoby do CEIDG w żaden sposób nie można utożsamiać z datą wejścia w posiadanie przez skarżących niezarejestrowanych odbiorników , będących - jak można się domyślać z akt sprawy i treści skargi - spadkobiercami zmarłej B. K.. Ponadto organ powołał się na dwie daty wpisu do CEIDG , a mianowicie [...] i [...] lutego 2014 r. co oznaczałoby, że organ dopuszcza możliwość, iż każdy ze wspólników może wejść w posiadanie spornych odbiorników z inną datą. Koncepcja ta kłóci się jednak z pojęciem posiadania jako stanu faktycznego (corpus i animus).

Jeszcze raz trzeba podkreślić, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić kiedy faktycznie skarżąca i uczestnicy postępowania stali się posiadaczami spornych odbiorników w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.o.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister nie wyjaśnił wyczerpująco powstałych wątpliwości, podnoszonych przez skarżącą. W szczególności nie można podzielić stanowiska Ministra, że "okres używania tych odbiorników wynosił 4 miesiące" .

Wskazane wyżej wątpliwości odnośnie stanu faktycznego powinny być wyjaśnione przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W szczególności chodzi tu o wyraźne określenie jak organ interpretuje pojęcie posiadania z art. 2 ust. 2 u.o.a. i rozważenie czy w chwili kontroli w stosunku do skarżącej i uczestników postępowania kontroli upłynął 14 - dniowy termin rejestracji określony w § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.