Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2194/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 105 ust. 4, 105a ust. 1-3
journal: Dz.U. 2023 poz 2488
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j.)
article: art. 59d
journal: Dz.U. 2016 poz 1528
law: Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - tekst jedn.
article: art. 61 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 1061
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. art. 4 pkt 1, 6 ust. 1, 58 ust. 2 lit. c
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi [...] Bank S. A. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: Prezes UODO, organ) decyzją z [...] września 2023 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775; dalej "Kpa."), art. 6 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia

2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119

z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74

z 4.03.2021, str. 35, dalej "RODO") w zw. z art. 105a ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz.U. z 2022 r. poz. 2324 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi M. S. (uczestnik), zamieszkałego w [...] przy ul. [...], na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] Bank S.A. z siedzibą w [...] przy ul. [...] (dalej: Bank, skarżący), bez podstawy prawnej oraz udostępnieniu tych danych przez Bank do [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej [...]), nakazał Bankowi zaprzestanie przetwarzania danych osobowych uczestnika w zakresie dotyczącym umowy kredytu nr [...] z [...] grudnia 2016 r., w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego w systemie [...] oraz w celu obrony przed ewentualnymi roszczeniami.

Wydaniu powyższej decyzji towarzyszył następujący stan sprawy.

Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga uczestnika

na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Bank, polegające na przetwarzaniu tych danych bez podstawy prawnej oraz ich udostępnieniu przez Bank do [...], bez podstawy prawnej.

W skardze uczestnik wskazał, że mimo ustania jego relacji z Bankiem

po całkowitej spłacie zobowiązania dotyczącego umowy kredytu nr [...] z [...] grudnia 2016 r., Bank nadal przetwarza jego dane osobowe bez podstawy prawnej oraz udostępnia je w zewnętrznej bazie [...]. W jego ocenie Bank nie spełnił wymagań uprawniających go do rozpoczęcia przetwarzania danych osobowych

w bazie [...], tj. nie dysponuje dowodem skutecznego powiadomienia go o zamiarze przetwarzania dotyczących go informacji, stanowiących tajemnicę bankową, bez jego zgody, po ustaniu zobowiązania. W związku z powyższym uczestnik zażądał nakazania Bankowi usunięcie jego danych osobowych, w tym usunięcie danych przetwarzanych w [...].

W piśmie z [...] maja 2021 r. Bank wskazał, że dane osobowe uczestnika pozyskano m.in. w wyniku zawarcia z nim umowy o przyznanie limitu kredytowego

i wydanie karty z [...] grudnia 2016 r. w celu zawarcia i realizacji ww. umowy, spełnienia obowiązków prawnych ciążących na Banku oraz realizacji prawnie uzasadnionych interesów polegających na dochodzeniu lub obronie roszczeń. Podstawą legalizującą przetwarzanie danych uczestnika był w szczególności art. 23 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r o ochronie danych osobowych (Dz.U. 2016 r. poz. 922). Z chwilą zawarcia wspomnianej umowy Bank pozyskał dane osobowe uczestnika w zakresie: danych identyfikacyjnych, adresowych, kontaktowych oraz finansowych. Aktualnie Bank przetwarza dane osobowe uczestnika pozyskane w wyniku zawarcia ww. umowy o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty, na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO do celów obrony przed ewentualnymi roszczeniami do czasu ich przedawnienia zgodnie z art. 118 ustawy z dnia 29 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 2022 r. poz. 1360; dalej "Kc."). Dane te przetwarzane są ponadto na podstawie art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe w [...].

Bank wyjaśnił, że dane osobowe uczestnika dotyczące umowy o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty, przekazano do [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy – Prawo bankowe. Umowa została zamknięta w [...] z datą [...] października 2020 r. (w statusie odzyskana). Bank wycofał zgodę uczestnika na przetwarzanie danych w [...] z dniem [...] listopada 2020 r. Obecne przetwarzanie danych osobowych dotyczących tej umowy w [...] związane jest z przetwarzaniem danych, o którym mowa w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe przez okres 5 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania, tj. [...] października 2020 r. (tak: pismo Banku z [...] maja 2021 r. wraz z załącznikami oraz pismo Banku z [...] maja 2022 r.).

Bank wskazał, że uczestnik w związku z zawartą umową jako posiadacz karty zobowiązał się do spłaty co najmniej kwoty minimalnej wykazanej w miesięcznym zestawieniu transakcji płatniczych. W konsekwencji niedopełnienia zobowiązań wynikających z umowy o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty,

tj. niespłacenia zadłużenia w wymaganym terminie, Bank w dniu [...] sierpnia 2020 r. wypowiedział warunki ww. umowy, co spowodowało postawienie całego zobowiązania w stan natychmiastowej wymagalności. Na dzień [...] sierpnia 2020 r. zadłużenie wynosiło 846,70 złotych. Bank jako dowód przedłożył kopie wykazu spłat uczestnika dla zobowiązania wynikającego z tej umowy.

Bank, w związku z powstaniem zaległości, w dniu [...] maja 2020 r. listem poleconym wysłał do uczestnika oświadczenie o wypowiedzeniu umowy z [...] grudnia 2016 r., wraz z informacją o zamiarze przetwarzania jego danych na podstawie art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe. Bank wyjaśnił, że zobowiązanie wynikające z umowy wygasło w dniu [...] października 2020 r., zaś dane osobowe uczestnika dotyczące tej umowy przetwarzane są w [...] na podstawie art. 105a

ust. 3 ustawy – Prawo bankowego przez okres 5 lat od dnia wygaśnięcia ww. zobowiązania. Przetwarzanie danych osobowych uczestnika w oparciu o ten przepis rozpoczęło się, w ocenie Banku, po upływie co najmniej 30 dni od poinformowania uczestnika o zamiarze przetwarzania jego danych osobowych na tej podstawie.

Jak podano, uczestnik złożył do Banku wniosek, w którym wycofał zgody marketingowe oraz zgodę na przetwarzanie danych w celu zarządzania ryzykiem, oceny zdolności kredytowej, ryzyka kredytowego, w tym ryzyka wystąpienia opóźnienia w spłacie oraz zgodę na przetwarzanie danych w [...]. W odpowiedzi

Bank poinformował o realizacji żądania wycofania zgód marketingowych, natomiast zaznaczył, że przetwarzanie danych uczestnika w [...] opiera się na podstawie

art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe. W kolejnych wnioskach uczestnik zawarł żądanie zaprzestania przetwarzania jego danych dotyczących umowy w bazie [...]. W odpowiedzi Bank ponownie poinformował, że podstawą prawną dla przetwarzania danych uczestnika jest ww. przepis, w związku z czym jego żądanie nie może być zrealizowane.

W piśmie z [...] sierpnia 2021 r. Bank wyjaśnił, że zaistniały wszystkie przesłanki legalizujące przetwarzanie danych uczestnika na podstawie art. 105a

ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, tj. Bank przestawił jako dowód potwierdzenie nadania korespondencji z informacją o zamiarze przetwarzania danych osobowych uczestnika na wskazanej podstawie prawnej. Informację tę wysłano uczestnikowi

na wskazany przez niego adres, natomiast, jak podano, zgodnie z art. 61 Kc. "Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią". Ponadto Bank wskazał, że uczestnik nie wnosił roszczeń względem Banku, za wyjątkiem złożonego żądania zaprzestania przetwarzania jego danych osobowych. Bank przetwarza dane na podstawie swojego prawnie uzasadnionego interesu, tj. art. 6 ust. 1 lit. f RODO

w celu obrony przed ewentualnymi roszczeniami uczestnika.

[...] w piśmie z [...] czerwca 2021 r. wskazało, że pozyskało dane osobowe uczestnika dotyczące umowy z [...] grudnia 2016 r. od Banku na podstawie art. 105 ust. 4, art. 105a ust. 1 ustawy – Prawo bankowe oraz na podstawie łączącej Bank

i [...] umowy. Dane dotyczące uczestnika wprowadzono do zbioru [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. Rachunek ma status rachunku odzyskanego i przetwarzany jest

w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego, na podstawie

art. 105a ust. 3 w zw. z art. 105 ust. 4 ustawy – Prawo bankowe. [...] wskazał, że dane osobowe uczestnika przetwarzane są co najmniej przez okres trwania zobowiązania, zaś po wygaśnięciu zobowiązania przez okres nie dłuższy niż 5 lat.

W uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji Prezes UODO wskazał, że RODO określa legalność przetwarzania danych osobowych. Każda z przesłanek

z art. 6 ust. 1 RODO ma charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że spełnienie jednej z nich stanowi w danym przypadku o zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych. Podkreślił, że zgoda osoby, której dane dotyczą nie jest jedyną podstawą uprawniającą do przetwarzania jej danych osobowych

(lit. a). Proces przetwarzania danych będzie zgodny z przepisami ustawy również wtedy, gdy administrator danych wykaże spełnienie choćby jednej przesłanki

z wspomnianego art. 6 ust. 1 RODO, w tym, gdy przetwarzanie jest niezbędne

do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych,

w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem (lit. f).

Co do zasady, jak stwierdził organ, podstawą prawną przetwarzania danych osobowych klientów przez Bank w [...] jest obecnie art. 6 ust. 1 lit. f RODO, o ile przetwarzanie to jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora. Przetwarzanie danych osobowych klientów Banku w [...] odbywa się na podstawie umowy zawartej z Bankiem.

Jak podał Prezes UODO, [...] jest instytucją utworzoną na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy – Prawo bankowe, który stanowi, że banki mogą, wspólnie

z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania bankom informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku

z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013, innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń (pkt 2), instytucjom kredytowym informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (pkt 3), instytucjom pożyczkowym i podmiotom,

o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim na zasadzie wzajemności, informacji stanowiących odpowiednio tajemnice bankową oraz informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim,

w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa

w art. 9 tej ustawy, i analizy ryzyka kredytowego (pkt 4).

Organ przywołał treść art. 105a ust. 1 i ust. 3 ustawy – Prawo bankowe

i stwierdził, że choć zobowiązanie uczestnika, wynikające z umowy o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty z [...] grudnia 2016 r., wobec Banku wygasło

w dniu [...] października 2020 r., to jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego odnośnie do spłaty zadłużenia, uczestnik dopuścił się zwłoki trwającej dłużej niż 60 dni w przypadku ww. zobowiązania. Istotnym jednakże w niniejszej sprawie jest to, że Bank nie spełnił wobec niego obowiązku określonego w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, tj. nie poinformował go skutecznie o zamiarze przetwarzania dotyczących jego informacji stanowiących tajemnicę bankową, bez jego zgody po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z przedmiotowej umowy. Zdaniem organu sam fakt, że uczestnik nie wykonał zobowiązania lub spóźnił się

z jego wykonaniem co najmniej 60 dni, nie upoważnia Banku do przetwarzania jego danych na warunkach określonych w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe. Moment, od którego należy liczyć sześćdziesięciodniowy termin, w którym konsument dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania, to termin wykonania zobowiązania. Dopiero po upływie 60 dni zaczyna biec termin 30 dni, w którym instytucja oczekuje jeszcze na wykonanie zobowiązania klienta. Termin 30 dni biegnie od momentu, w którym osoba, której dane dotyczą zostanie skutecznie poinformowana przez instytucję o zamiarze przetwarzania. Ostatecznie to bezskuteczny upływ 30 dni od momentu poinformowania – a nie zaś, jak twierdzi Bank – nadania pisma z informacją – stanowi o wypełnieniu przesłanek z art. 105a ust. 3 tej ustawy. Wobec wysłania oświadczenia o wypowiedzeniu przedmiotowej umowy wraz z informacją o zamiarze przetwarzania danych uczestnika na podstawie art. 105a ust. 3 listem poleconym, nie można ustalić daty zapoznania się przez uczestnika z przesłaną mu informacją, a tym samym niemożliwe jest ustalenie daty, od której płynie 30-dniowy termin określony ww. przepisem. Niedopuszczalne

w świetle art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe jest przerzucanie na uczestnika ciężaru udowodnienia, że nie został poinformowany o zamiarze przetwarzania jego danych osobowych w sposób określony w tym przepisie. To Bank wywodzi

z powyższego skutki prawne, zatem to on musi wykazać, że poinformował uczestnika o zamiarze przetwarzania danych stanowiących tajemnicę bankową, bez jego zgody na podstawie art. 105a ust. 3, zaś dopiero niewykazanie powyższego i zaprzeczenie uczestnika, aby do takiego poinformowania doszło, jest w ocenie organu wystarczające dla uznania, że nie spełniono tego obowiązku. Nie można także uznać, jak błędnie zdaje się przyjmować Bank, że 30-dniowy termin na poinformowanie należy liczyć od daty nadania pisma z informacją do uczestnika, powyższe byłoby sprzeczne z treścią ww. przepisu, z której jednoznacznie wynika, że termin ten liczony jest od poinformowania osoby przez bank o zamiarze przetwarzania dotyczących jej tych informacji, bez jej zgody.

Prezes UODO podzielił w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. II SA/Wa 3584/21 (dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), zgodnie z którym, tu cyt.: "poinformowanie adresata oświadczenia winno, z uwagi na wspomniany powyżej dodatkowy trzydziestodniowy termin na wykonanie zobowiązania, nastąpić w ten sposób, by można było ustalić początek biegu tego terminu. Dopiero bowiem bezskuteczny upływ owego trzydziestodniowego dodatkowego terminu upoważnia Bank do przetwarzania danych osobowych w oparciu o przepis art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Nadanie powiadomienia, o którym mowa w art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe, listem poleconym nie pozwala - w okolicznościach niniejszej sprawy - na ustalenie początku biegu wskazanego terminu. Skoro to Bank wywodzi skutki prawne z powiadomienia strony o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych stanowiących tajemnicę bankową bez jej zgody, to musi wykazać, że bezskutecznie upłynęło 30 dni od daty poinformowania strony o tym zamiarze. Wykazanie tej okoliczności wymaga jednak – co oczywiste – wykazania początku biegu owego trzydziestodniowego terminu".

Z powyższego wynika zatem w ocenie organu, że Bank przetwarzając dane uczestnika na warunkach określonych w ww. przepisie, musi wykazać, że został on poinformowany o zamiarze ich przetwarzania bez jego zgody. W niniejszej sprawie uczestnik podniósł natomiast, że okoliczności wskazywane w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe nie zostały spełnione, w związku z czym Bank nie był uprawniony do przetwarzania jego danych osobowych w [...]. Organ podkreślił, że brak jest innych dowodów wskazujących na prawidłowe i skuteczne poinformowanie uczestnika o treści tego przepisu niż oświadczenie Banku, pozostające

w sprzeczności z twierdzeniami uczestnika.

Bank nie przedstawił dowodu na prawidłowe doręczenie uczestnikowi dokumentu, w treści którego zawarta była informacja o okolicznościach wskazanych w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, zatem okoliczność skutecznego poinformowania uczestnika o treści danego przepisu nie może zostać uznana

za udowodnioną. Dodatkowo organ wskazał, że sporządzenie i wysłanie ww. pisma, nie jest równoznaczne z udowodnieniem jego prawidłowego doręczenia, skutkującego poinformowaniem o zamiarze przetwarzania danych stanowiących tajemnicę bankową, bez zgody na podstawie wspomnianego przepisu. Samo bowiem oświadczenie o wysłaniu korespondencji i przedstawienie jej kopii wraz

z przedstawieniem kopii wyciągu z wykazu nadanych pism, nie stanowi dowodu

na dostarczenie korespondencji lub poinformowanie o jej treści adresata. Przepisy powszechnie obowiązujące nie formułują obowiązku wysłania informacji, o której mowa w art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe w szczególnej formie. To do podmiotu informującego należy zatem wybór formy przekazania odbiorcy komunikatu, o zamiarze przetwarzania danych osobowych bez jego zgody. Jednocześnie to podmiot informujący wywodzi z powyższego skutki prawne, zatem to on musi wykazać, że poinformował uczestnika o zamiarze przetwarzania danych stanowiących tajemnicę bankową, bez jego zgody.

Prezes UODO podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. I OSK 2123/16 (dostępny

w CBOSA), zgodnie z którym, tu cyt.: "literalne odczytanie art. 105a ust. 3 Prawa bankowego może wskazywać na to, że ustawodawca nie stworzył w tym zakresie żadnych szczególnych wymogów formalnych co do sposobu i treści takiego poinformowania klienta lub byłego klienta banku. Prawidłowa wykładnia tego przepisu nie może jednak oznaczać całkowitej dowolności w tym zakresie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na materialny (ochronny), a nie formalny charakter tego przepisu. Wymaga on w sposób kategoryczny "poinformowania", a nie "wysłania zawiadomienia".".

Prezes UODO wskazał ponadto, że zebrany w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy nie wykazał, aby uczestnik wystąpił z jakimkolwiek roszczeniem wobec Banku, które uzasadniałoby uprawnienie Banku do zachowania

i przetwarzania jego danych osobowych w zakresie dotyczącym umowy o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty z [...] grudnia 2016 r., co do której Bank wyjaśnił, że zobowiązanie uczestnika wobec Banku z niej wynikające wygasło w dniu

[...] października 2020 r., dla celów dowodowych w związku z dochodzeniem przez uczestnika roszczenia. W ocenie Prezesa UODO brak jest zatem spełnienia wskazywanej przez Bank przesłanki niezbędności do celów wynikających z prawnie usprawiedliwionych interesów realizowanych przez administratora odnośnie do przetwarzania danych osobowych uczestnika. Przesłanka z art. 6 ust. 1 lit. f RODO dotyczy sytuacji już istniejącej, w której celem wynikającym z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora jest konieczność udowodnienia, potrzeba dochodzenia lub obrony przed roszczeniem istniejącym, nie zaś sytuacji, gdy dane są przetwarzane w celu zabezpieczenia się przed ewentualnym roszczeniem. Bank wskazał tymczasem, że przetwarza dane osobowe uczestnika

w ww. zakresie w celu obrony przed jego ewentualnymi roszczeniami do czasu ich przedawnienia. Skoro przeprowadzone przez Prezesa UODO postępowanie administracyjne nie wykazało, aby uczestnik skierował wobec Banku jakiekolwiek roszczenie, organ stwierdził, że Bank przetwarza dane osobowe uczestnika w ww. celu wyłącznie "na zapas", aby zabezpieczyć się przed ewentualnymi przyszłymi

i niepewnymi jego roszczeniami.

Prezes UODO podkreślił, że przy przyjęciu odmiennej interpretacji ww. przepisów, uczestnik pozbawiony byłby ochrony na gruncie RODO oraz ustawy

z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781

ze zm.; dalej "u.o.d.o."). Przyjęcie za prawidłowe stanowiska, że przetwarzanie danych osobowych w celu uchylenia się od negatywnych skutków w przypadku zgłoszenia w przyszłości ewentualnego i nieokreślonego roszczenia, stanowi prawnie usprawiedliwiony cel w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f RODO, oznaczałoby, że dane osobowe uczestnika mogą być przetwarzane przez Bank permanentnie, bez konieczności ich usunięcia. Teoretycznie możliwym jest przecież, jak stwierdził organ, by uczestnik zwrócił się do Banku z roszczeniem po upływie terminu jego przedawnienia. Prowadziłoby to tym samym do uznania, że przetwarzanie danych osobowych przez Bank ma uzasadnienie w przesłance określonej art. 6 ust. 1 lit. f RODO w celu realizacji prawa do obrony przed ewentualnym roszczeniem uczestnika również po upływie ww. terminu.

Organ podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do analogicznej do art. 6 ust. 1 lit. f RODO przesłanki wynikającej z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, dotyczącej dopuszczalności przetwarzania danych osobowych dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, gdy przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.

W konkluzji Prezes UODO stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, zgodnie z którym Bank może przetwarzać w [...] informacje stanowiące tajemnicę bankową dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy bez ich zgody w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Ponadto uczestnik nie wystąpił do Banku z roszczeniem, zaś Bank wskazał, że przetwarza jego dane osobowe w zakresie dotyczącym umowy kredytu z [...] grudnia 2016 r., w celu obrony ewentualnych roszczeń, wobec czego, zdaniem organu, przetwarzanie tych danych w celu wskazanym przez Bank nie znajduje obecnie uzasadnienia w żadnej

z przesłanek legalizujących proces przetwarzania danych osobowych. Dlatego też korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 58 ust. 2 lit. c RODO, skierowano do Banku nakaz zaprzestania przetwarzania danych osobowych uczestnika,

w zakresie dotyczącym umowy kredytu, na podstawie art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego

w systemie [...] oraz nakaz zaprzestania przetwarzania tych danych, w zakresie dotyczącym umowy kredytu, w celu obrony przed ewentualnymi roszczeniami.

Bank, reprezentowany przez radcę prawnego, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną na wstępie decyzję Prezesa UODO z [...] września 2023 r., zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., polegające na niezastosowaniu zasad ogólnych postępowania administracyjnego: praworządności, prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów,

a w konsekwencji błędnym przyjęciu, że potwierdzenie nadania pisma listem poleconym nie stanowi dowodu poinformowania uczestnika postępowania

o zamiarze przetwarzania jego danych osobowych bez jego zgody, w oparciu

o art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, gdy jest to dokument mający moc dokumentu urzędowego, stanowiący dostateczny dowód przekazania informacji zgodnie z wymogami art. 105a ust. 3 tej ustawy,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ust. 1 lit. f RODO w zw. z art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że przetwarzanie danych osobowych uczestnika przez okres przedawnienia roszczeń Banku wobec uczestnika, nie stanowi prawnie uzasadnionego interesu administratora, gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, iż takie przetwarzanie jest dopuszczalne przez okres przedawnienia roszczeń wynikający z art. 118 Kc.

w zakresie uzasadnionym celem takiego przetwarzania,

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że wykonanie obowiązku informacyjnego, o którym mowa

w powołanym przepisie, polega na skutecznym doręczeniu osobie fizycznej,

po wygaśnięciu jej zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem, informacji o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych bez jej zgody, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku,

iż "poinformowanie" oznacza rzeczywiste umożliwienie zapoznania się z treścią wyżej wymienionej informacji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa UODO w całości.

W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację sformułowaną

na rzecz postawionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie i odniósł się

do postawionych w niej zarzutów.

Sąd postanowieniem z dnia 29 stycznia 2024 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...] lutego 2024 r. Bank ustosunkował się do argumentów organu zawartych w przesłanej odpowiedzi na skargę, kwestionując zajęte w niej przez Prezesa UODO stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wydając zaskarżoną decyzję, organ skorzystał z uprawnienia naprawczego przewidzianego w art. 58 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Nr 2016/679, który stanowi dla organu nadzorczego podstawę do nakazania administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy tego rozporządzenia.

W myśl art. 4 pkt 2 rozporządzenia Nr 2016/679, przetwarzanie danych oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie.

Warunki uznania przetwarzania danych osobowych za legalne określono z kolei w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Nr 2016/679, zgodnie z którym, przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Akapit pierwszy lit. f nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań.

Z kolei zgodnie z art. 105a ust. 1 ustawy - Prawo bankowe, przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a także instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę bankową i informacji udostępnionych przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 i art. 106-106d, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego.

Jak wynika zaś z art. 105a ust. 2 ustawy - Prawo bankowe, z zastrzeżeniem ust. 3, instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową oraz informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, pod warunkiem uzyskania pisemnej zgody osoby, której informacje te dotyczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgoda ta może być w każdym czasie odwołana.

Stosownie do treści art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe, banki, instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową i informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank, inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucję pożyczkową albo podmiot, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, o zamiarze przetwarzania dotyczących jej informacji, bez jej zgody.

Biorąc pod uwagę treść przywołanych przepisów Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przetwarzanie przez Bank danych osobowych uczestnika postępowania nie znajdowało oparcia w art. 105a ust. 3 in fine ustawy - Prawo bankowe, z którego wynika, że warunkiem dopuszczalności przetwarzania informacji o kliencie będącym osobą fizyczną po wygaśnięciu zobowiązania jest upływ co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank o zamiarze przetwarzania tych informacji.

Jak wynika z akt administracyjnych tej sprawy M. S. oświadczył, że Bank po całkowitej spłacie zobowiązania przetwarza jego dane osobowe, udostępniając je także w bazie [...]. W jego ocenie Bank nie spełnił wymagań uprawniających go do rozpoczęcia przetwarzania danych osobowych

w bazie [...], tj. nie dysponuje dowodem skutecznego powiadomienia go o zamiarze przetwarzania dotyczących go informacji, stanowiących tajemnicę bankową, bez jego zgody, po ustaniu zobowiązania.

Bank natomiast wskazał ,że wypowiedział skarżącemu [...] sierpnia 2020 r. umowę o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. było to związane z niespłaceniem zadłużenia w wymaganym terminie. Spowodowało to postawienie całego zobowiązania w stan natychmiastowej wymagalności. W związku z powstaniem zaległości, w dniu [...] maja 2020 r. Bank listem poleconym wysłał do uczestnika oświadczenie o wypowiedzeniu umowy z [...] grudnia 2016 r., wraz z informacją o zamiarze przetwarzania jego danych na podstawie art. 105a ust. 3 ustawy – Prawo bankowe.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy Bank dopełnił obowiązku informacyjnego zgodnie z art. 105a ust. 3 in fine ustawy – Prawo bankowe.

Regulujący tryb składania oświadczenia woli art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego opiera się na tzw. teorii doręczenia oświadczenia woli z możliwością zapoznania się. Wynika to wprost z jego treści (zd. 1: "Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią"). Jeżeli więc oświadczenie zostało doręczone stronie w sposób, który umożliwia powzięcie wiadomości o treści oświadczenia, to jest ono skutecznie złożone nawet wtedy, gdy jest niewątpliwe, że faktycznie adresat z oświadczeniem się nie zapoznał (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt IV CSK 53/09 - LEX nr 610182 i z dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt I PKN 430/99 - OSNAP z 2001 r. nr 9, poz. 309).

Zasadniczym celem doręczenia jest to, aby odbiorca faktycznie pismo otrzymał i zapoznał się z jego treścią. Chodzi zatem o to, żeby adresat odebrał korespondencję od doręczyciela w miejscu doręczenia lub z urzędu pocztowego w wyznaczonym czasie, co także pozwala mu na realne zapoznanie się z treścią oświadczenia. Jeżeli zatem treść oświadczenia woli składanego innej osobie zawarta jest w piśmie przesyłanym pocztą, adresat może zapoznać się z jego treścią nie tylko po doręczeniu mu przesyłki pod adresem doręczenia, ale także – w przypadku braku możliwości doręczenia w ten sposób - jeżeli pod tym adresem doręczyciel pozostawi zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej w określonym terminie.

Możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia przez adresata nie może być zatem utożsamiana z rzeczywistym zapoznaniem się przez niego z tym oświadczeniem (faktem zapoznania się), co oznacza, że skuteczne złożenie oświadczenia woli następuje także w sytuacji, w której co prawda adresat oświadczenia woli nie zna jego treści, ale miał realną możliwość zapoznania się z nią, gdyż doszła ona do niego w taki sposób, że mógł się z nią zapoznać. Konstrukcja przewidziana w art. 61 § 1 k.c. odpowiada więc, jak już nadmieniono, kwalifikowanej teorii doręczenia, która przyjmuje, że oświadczenie woli jest złożone z chwilą, z którą doszło do adresata w taki sposób, że miał on możliwość zapoznania się z jego treścią. Realna możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia woli nie może być jednak pojmowana abstrakcyjnie i powinna być oceniana z uwzględnieniem okoliczności danego wypadku.

Należy przy tym podkreślić, że art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe warunkuje możliwość rozpoczęcia przetwarzania danych osobowych z upływem co najmniej 30 dni od poinformowania osoby, której dane dotyczą, o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych. Należy przy tym odróżnić cel przetwarzania danych osobowych na podstawie wskazanego przepisu, którym – co trafnie dostrzeżono w skardze – nie jest ochrona nierzetelnego dłużnika, lecz ochrona sektora finansowego przed ponownym udzielaniem kredytów i pożyczek osobom, które takich zobowiązań nie są w stanie spłacić, od celu poinformowania klienta banku będącego osobą fizyczną o zamiarze przetwarzania dotyczących go informacji i określenia terminu 30 dni, przed upływem którego należy wstrzymać się z rozpoczęciem przetwarzania tych informacji. Termin 30 dni został bowiem wprowadzony w celu zapewnienia klientowi banku będącemu osobą fizyczną ostatecznej możliwości wywiązania się ze zobowiązania i tym samym uniknięcia negatywnych konsekwencji w postaci przetwarzania o nim informacji, jako o niesolidnym dłużniku. Jeśli zatem w okresie 30 dni od poinformowania o zamiarze przetwarzania informacji bez zgody klient spłaci całą zaległość wobec banku, to po upływie 30 dni bank oraz inna instytucja, o której mowa w art. 105 ust. 4 ustawy - Prawo bankowe, nie mogą przetwarzać informacji bez zgody klienta.

Z powyższych względów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się materialny (ochronny), a nie formalny charakter obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe. Zauważa się przy tym w ślad za poglądami wyrażanymi w literaturze przedmiotu, że dane osobowe są wartością chronioną ustawowo, a prawo od ich ochrony stanowi swego rodzaju emanację ogólnego prawa gwarantowanego Konstytucją RP (art. 47). Spostrzeżenie to oparte jest na założeniu, że dane osobowe są niejako częścią życia prywatnego lub rodzinnego, względnie że posługiwanie się danymi dotyczącymi innej osoby wkracza w przyznaną jej kompetencję decydowania o swoim życiu osobistym. W konsekwencji, wszelkie regulacje znoszące tę ochronę muszą być odczytywane i wykładane ściśle, z uwzględnieniem funkcji jakiej mają służyć (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2123/16 i I OSK 2051/16, z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2859/16, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych; P. Fajgielski [w:] Komentarz do rozporządzenia nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2022, art. 1.).

Jakkolwiek ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył sposobów i form "poinformowania", o którym mowa w art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe, to w każdym przypadku sposób ten powinien umożliwić zweryfikowanie faktu poinformowania klienta banku o zamierzonym przetwarzaniu jego danych osobowych lub przynajmniej potwierdzenie, że klientowi umożliwiono zapoznanie się z taką informacją. Z uwagi natomiast na wskazany w art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe dodatkowy trzydziestodniowy termin na wykonanie zobowiązania, poinformowanie adresata oświadczenia powinno nastąpić w taki sposób, by można było ustalić początek biegu tego terminu, a w konsekwencji ustalić, kiedy adresat miał możliwość zapoznania się z jego treścią (zob. też wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3584/21; z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 189/22; z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1696/22 oraz z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2144/22). Dopiero bowiem bezskuteczny upływ owego trzydziestodniowego dodatkowego terminu upoważnia bank do przetwarzania danych osobowych w oparciu o art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe.

W zakresie obejmującym dopełnienie przez Bank obowiązku informacyjnego zgodnie z art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe nie mogą zatem mieć miejsca jakiekolwiek domniemania faktyczne, przy czym należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że ze względu na konstrukcję tego przepisu, to na banku spoczywa obowiązek wykazania określonych w nim przesłanek dopuszczalności przetwarzania (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2514/17; z dnia 7 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2123/15 i sygn. akt I OSK 2051/16, z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3362/15, z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2859/16).

Jak już wskazano, ze zgromadzonych w sprawie akt nie wynika aby Bank przedstawił dowód na prawidłowe doręczenie skarżącemu pisma, w treści którego zawarta była informacja o okolicznościach wskazanych w art. 105a ust.3 Prawa bankowego. Brak jest zatem dokumentu i okoliczności skutecznego poinformowania skarżącego o treści art. 105 a ust. 3 Prawa bankowego. Samo potwierdzenie nadania tego pisma listem poleconym nie jest jednoznacznym dowodem prawidłowego doręczenia pisma, skutkującego poinformowaniem skarżącego o zamiarze przetwarzania danych stanowiących tajemnicę bankową bez jego zgody w trybie art. 105 a ust.3.

W związku z powyższym Sąd uznał, że nadanie powiadomienia, o którym mowa w art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe, listem poleconym nie pozwala – w okolicznościach niniejszej sprawy – na ustalenie początku biegu wskazanego w tym przepisie terminu. Skoro to Bank wywodzi skutki prawne z powiadomienia strony o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych stanowiących tajemnicę bankową bez jej zgody, to musi wykazać, że bezskutecznie upłynęło 30 dni od daty poinformowania strony o tym zamiarze. Wykazanie tej okoliczności wymaga jednak – co oczywiste – wykazania początku biegu owego trzydziestodniowego terminu.

W analizowanej sprawie brak jest możliwości ustalenia tej okoliczności, co powoduje, że brak jest podstaw do przyjęcia, że powiadomienie wnioskodawcy o zamiarze przetwarzania jego danych osobowych wyczerpało wymogi art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe oraz że upłynął bezskutecznie dodatkowy trzydziestodniowy termin na spełnienie świadczenia.

Z tej przyczyny Sąd uznał za niezasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 105a ust. 3 ustawy - Prawo bankowe.

Sąd nie uwzględnił również zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. W ocenie Sądu, organ podjął w niniejszej sprawie przewidziane prawem czynności w celu wnikliwego i rzetelnego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Ustalenia faktyczne organu zostały dokonane w oparciu o całość materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Ocena materiału dowodowego została dokonana przez organ zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności. Decyzja w niniejszej sprawie nie została zaś wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia bowiem wymogi określone w ww. przepisie. Zawiera ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest spójne wewnętrznie i logiczne, nie zawiera przy tym luk ani sprzeczności.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 powołanej ustawy.

-----------------------

4