Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 183/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu podał, że na skutek wyliczenia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług za lata 2007 – 2011 na łączną kwotę 493.542 zł, prowadzona przez stronę spółka cywilna utraciła płynność finansową i w czerwcu 2013 r. nastąpiła jej likwidacja. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i małoletnim pozostającym na jego utrzymaniu synem. Z powodu chorób wymaga leków za kwotę około 400 zł miesięcznie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał skarżący, że urząd skarbowy egzekwuje od niego i jego żony podatki na kwotę 196.208 zł, ponosi wydatki na bieżące utrzymanie w kwocie 2.000 zł miesięcznie, a na dochód jego gospodarstwa domowego składa się wynagrodzenie jego żony w kwocie 1.780 zł (brutto) oraz jego renta w kwocie 1.336,44 zł (brutto).

Na wezwanie skarżący przesłał dokumenty, z których wynika, ponad wcześniej podane fakty, że w roku 2012 jego żona uzyskała dochód z działalności wykonywanej osobiście w kwocie 700,70 zł oraz poniosła stratę w prowadzonej w formie spółki cywilnej działalności gospodarczej w kwocie 1.515,37 zł (przy przychodzie w kwocie 385.593,06 zł), natomiast w roku 2013 uzyskała dochód ze stosunku pracy w kwocie 16.569,59 zł, z tytułu działalności wykonywanej osobiście w kwocie 72,77 zł, oraz poniosła stratę w prowadzonej w formie spółki cywilnej działalności gospodarczej w kwocie 55.305,32 zł (przy przychodzie w kwocie 59.713,96 zł); skarżący w roku 2012 uzyskał świadczenie rentowe w kwocie 4.342,48 zł, dochód z innych źródeł w kwocie 8.248,07 zł oraz poniósł stratę z prowadzonej w formie spółki cywilnej działalności gospodarczej w kwocie 1.208,46 zł (przy przychodzie w kwocie 385.593,06 zł); w roku 2013 uzyskał on świadczenie rentowe w kwocie 15.683,50 zł oraz poniósł stratę z prowadzonej w formie spółki cywilnej działalności gospodarczej w kwocie 55.381,34 zł (przy przychodzie w kwocie 59.713,96zł.). W kwietniu, maju i czerwcu 2013 r. spółka cywilna skarżącego i jego żony świadczyła usługi i dostarczała towary o wartości odpowiednio 5.517 zł, 10.135 zł oraz 2.386 zł. Nieruchomość, którą wskazał skarżący jako miejsce zamieszkania, jest własnością jego teściów. W treści pisma procesowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazał skarżący, że wydatki na jego leki zamykają się w kwocie około 800 zł, oraz że wraz z żoną nie korzysta ze wsparcia Pomocy Społecznej.

Po rozpatrzeniu wniosku, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W sprzeciwie skarżący polemizował z uzasadnieniem referendarza.

Jako wiadome z urzędu należy wskazać, że w sprawach zawisłych przed tut. Sądem z skarg małżonków D. M. oraz B. M. (sygn. akt. od I SA/Wr 174/14 do I SA/Wr 183/14) skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionych środków prawnych w łącznej kwocie 5.341 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do brzmienia art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym swoim zakresem dwie instytucje procesowe, a mianowicie "instytucję zwolnienia od kosztów" oraz instytucję "ustanowienia fachowego pełnomocnika". Instytucje te są w istocie rodzajem pomocy państwa dla osób znajdujących się w obiektywnie trudnej sytuacji majątkowej i finansowej. Przy czym to do Sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena czy takie okoliczności zachodzą. W ocenie Sądu, strona wykazała, że w swojej sytuacji życiowej i materialnej nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Świadczą o tym z jednej strony kwota pieniężna, którą strona dysponuje miesięcznie na utrzymanie trzyosobowego gospodarstwa domowego – 3116,44 zł, a z drugiej, kwota wydatków związanych z utrzymaniem, w tym konieczność utrzymania małoletniego syna i ponoszenia kosztów leczenia. Nie zmienia tej oceny fakt, że w przeszłości strona prowadziła działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, z której osiągała znaczny przychód. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że obecnie trzyosobowa rodzina utrzymuje się wyłącznie z renty oraz wynagrodzenia za pracę w łącznej kwocie 3116,44 zł brutto miesięcznie. Brak jest w sprawie dokumentów uprawdopodabniających, iż strona posiada nieujawnione środki lub źródła dochodu. W ocenie Sądu, strona nie będzie w stanie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania rodziny uiścić wpisów w kwocie 5.341 od wszystkich zainicjowanych przez małżonków spraw sądowoadministracyjnych oraz opłacić wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.

Podsumowując stwierdzić należy, że prawo pomocy ma stanowić zabezpieczenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 Konstytucji RP), tzn. ma umożliwić realizację swoich praw na drodze sądowej podmiotom nie posiadającym dostatecznych środków na ponoszenie niezbędnych kosztów postępowania. W związku z tym w procesie badania istnienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należy mieć na uwadze to, czy orzeczenie odmowne nie będzie pozostawało w sprzeczności z tą zasadą. Zdaniem Sądu ryzyko zaistnienia takiej sytuacji zostało wystarczająco przez stronę uprawdopodobnione.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.