Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 589/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Bronisław Szydło (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi L. D. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 07 kwietnia 2005 r. sygn. akt: IISAB/Wa 389/04 1.- wymierza Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości 3.000 (trzy tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia niniejszego wyroku 2.- zasądza na rzecz L. D. od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

L. D. złożył w dniu 10 marca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, polegającą na niewykonywaniu przez okres 35 miesięcy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2005 r., wydanego w sprawie o sygn. akt: II SAB/Wa 389/04 i ukaranie tego organu grzywną w najwyższej wysokości wynikającej z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W uzasadnieniu skargi wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem tym zobowiązał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku obecnego skarżącego z dnia 17 lutego 2004 r., w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się tego wyroku. Wyjaśnił dodatkowo, że wnioskiem tym domagał się – na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1193 z późn. zm.), udostępnienia materiałów dotyczących ustanowienia, ufundowania i wręczenia sztandaru Komendzie Głównej Policji. Sąd, zobowiązując Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia tego wniosku, w uzasadnieniu powołanego wyroku podał, że Minister żądane informacje posiada i w związku z tym zobowiązany został do ich udzielenia skarżącemu. Pomimo tego wyroku, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji do chwili złożenia niniejszej skargi informacji takich nie udzielił. Pismem z dnia 25 lutego 2008 r. skarżący wezwał ten organ do załatwienia sprawy przez rozpoznanie jego wniosku o dostarczenie żądanych informacji dotyczących sztandaru dla Komendy Głównej Policji. Istnieje zatem stan bezczynności organu, co uzasadniało wniesienie skargi na podstawie art. 154 § 1 powołanej ustawy p.p.s.a.

Odpowiadając na skargę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że nie jest w sprawie bezczynny, bowiem pismem z dnia 20 lutego 2008 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącego z dnia 4 lutego 2008 r., a pismem z dnia 25 lutego 2008 r. – na jego ponowne wezwanie do wykonania tego wyroku, wyjaśniając, że udostępniono mu informacje będące w posiadaniu Ministerstwa. Wobec tego, że Minister wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na tej podstawie wnosił o oddalenie wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny Ministrowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią ust. 154 § 1 powołanej ustawy p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Z powołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby Sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Po pierwsze organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, a ponadto strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie obie przesłanki zostały spełnione. Z akt sprawy wynika, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wykonał wyroku Sądu z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SAB/Wa 389/04, nie udostępnił bowiem skarżącemu informacji dotyczących ufundowania i wręczenia sztandaru Komendzie Głównej Policji, o co ten wystąpił pismem z dnia 17 lutego 2004 r. Niewątpliwie również druga z wymienionych przesłanek została spełniona, bowiem bezspornym jest w sprawie, że skarżący przed wystąpieniem ze skargą o ukaranie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, grzywną przewidzianą art. 154 § 6 ustawy o p.p.s.a., dwukrotnie wezwał Ministra – pismami z dnia 20 i 25 lutego 2008 r., do wykonania powołanego wyroku.

Wobec powyższego uznać należało, że zachodzą podstawy uzasadniające wymierzenie organowi grzywny. Zgodnie z treścią art. 154 § 6 ustawy o p.p.s.a., grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2008 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2007 r. (MP z dnia 13 lutego 2008 r., nr 13, poz. 139), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2007 r. wynosiło 2691,03 zł. Sąd wymierzył Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości 3000 zł, uznając, że w przedstawionych okolicznościach grzywna w takiej wysokości będzie adekwatną sankcją, do stopnia zaniedbania przez organ w niniejszej sprawie. Orzeczona grzywna powinna stanowić należytą sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 154 § 6 ustawy o p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.