Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 973/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi W. D. i "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Minister Środowiska, działając na podstawie art. 127 § 2, w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, z późn. zm.), określanej dalej jako "K.p.a.", w zw. z art. 77 ustawy z dnia 5 kwietnia 2017 r. o lasach (Dz.U. z 2017 r. poz. 788), po rozpatrzeniu odwołania W. D. oraz "[...]" Sp. z o.o., od decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]października 2017 r. nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne, wszczęte w dniu [...]maja 2014 r. postanowieniem nr [...], wznawiającym postępowanie, w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]stycznia 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]października 2017 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujący stan sprawy.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, zwany dalej "DGLP" decyzją z dnia [...]stycznia 2013 r., na podstawie art. 127 oraz art. 104 K.p.a. oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121 poz. 1266, z późn. zm.), zwanej dalej "u.o.g.r.l.", po rozpatrzeniu odwołania inwestorów [...]Sp. z o.o., z siedzibą w [...]oraz W. D., zwanych dalej "Stronami", od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...], zwanego dalej "Dyrektorem RDLP w [...]", z dnia [...]lipca 2012 r., nr [...]stwierdzającej, że grunt leśny stanowiący cześć działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], gmina Miasto [...], o powierzchni 0,1045 ha oraz cześć działki ewidencyjnej nr [...]z obrębu [...], gmina Miasto [...], o powierzchni 0,0047 ha, został wyłączony z produkcji leśnej niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. u.o.g.r.l. oraz ustalającej dla W. D. i [...]Sp. z o.o. opłatę, w wysokości dwukrotnej należności, z tytułu wyłączenia z produkcji 0,1092 ha gruntów leśnych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora RDLP w [...].

Dyrektor RDLP w dniu [...]sierpnia 2008 r. wszczął postępowanie w sprawie wyłączenia z produkcji gruntu leśnego, stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...], w obrębie ewidencyjnym Nr [...] [...], gminy miasta [...]- niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w dniu [...]grudnia 2010 r. wydał decyzję nr [...], stwierdzającą wyłączenie z produkcji gruntów leśnych niezgodnie z przepisami u.o.g.r.l., o powierzchni 0,1240 ha, na części działki ewidencyjnej nr [...]oraz ustalił w wysokości dwukrotnej należności, z tytułu wyłączenia z produkcji 0,1092 ha gruntów leśnych.

Po rozpatrzeniu odwołań organ drugiej instancji decyzją z dnia [...]maja 2011 r., znak: [...] uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia [...]maja 2014 r. nr [...]Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wznowił postępowanie administracyjne, w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych nr [...]z dnia [...]stycznia 2013 r.

Organ wywodził, w dniu założenia ewidencji gruntów i budynków, tj. w dniu [...]kwietnia 1985 r. obowiązujący przepis art. 11 u.o.g.r.l., w sposób jednoznaczny i samodzielny stanowił przesłankę do stwierdzenia, że las na przedmiotowej działce nr [...]stanowił las ochronny, z uwagi na spełnienie warunku położenia w granicy miasta i pozostawał lasem ochronnym nieprzerwanie co najmniej do dnia wyłączenia z produkcji. W konsekwencji organ I instancji ustalił, że przepis art. 11 u.o.g.r.l. wywoływał skutki prawne przez cały okres obowiązywania, tj. od dnia 1 lipca 1982 r. do 31 grudnia 1991 r. Wobec powyższego, organ I instancji stwierdził, że w decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]stycznia 2013 r. nr [...]prawidłowo dokonano ustaleń, będących podstawą wydanej decyzji.

Zgodnie w przepisami obowiązującymi w dniu założenia ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowej działki tj. [...]kwietnia 1985 r. za grunty leśne uważa się m.in. grunty, które zostały przeznaczone pod uprawę leśną, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. 1949 r. Nr 63, poz. 494). Organ argumentował, że w dniu [...] kwietnia 1985 r. (w chwili założenia ewidencji gruntów) dla przedmiotowego fragmentu nieruchomości, operat ewidencji gruntów i budynków przewidywał użytek leśny. Ponadto, z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]Zespołu Miejskiego, obowiązującego w okresie 20 sierpnia 1977 r. – 15 czerwca 1988 r. wynika, że nieruchomość przeznaczona była pod teren parków leśnych - [...]. Nieruchomość położona była, w tym czasie, w granicy administracyjnej miasta [...]wobec czego, zgodnie z art. 11 u.o.g.r.l., przedmiotowy las należało zaliczyć do lasów ochronnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, las znajdujący się na przedmiotowej działce uzyskał status lasu ochronnego, w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. Ponadto, operat ustawy ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowej nieruchomości zawierał użytek leśny nieprzerwanie od czasu założenia ewidencji gruntów do dnia faktycznego wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, stwierdzonego decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...]z dnia [...]lipca 2012 r. nr [...], utrzymaną w mocy poprzez Decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]stycznia 2013 r. nr [...].

W ocenie organu II instancji, wszelkie dowody oraz okoliczności przedstawione przez stronę po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]stycznia 2013 r. nr [...]nie wnoszą nowych okoliczności, na podstawie których organ mógłby wznowić postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

W decyzji od której strona wniosła odwołanie wyraźnie zaakcentowano na podstawie jakich przepisów oraz w oparciu o jakie dowody wydano rozstrzygnięcie, powołując się dodatkowo na orzecznictwo sądowe w tym zakresie. Dowodami na podstawie których organ I instancji wydał decyzję, jest informacja pozyskana z Urzędu Miasta [...], jako organu właściwego w sprawach ewidencji gruntów i budynków na terenie Miasta [...], iż dla przedmiotowej nieruchomości decyzją z dnia [...]maja 1981 r. nr [...]zatwierdzona została aktualizacja klasyfikacji gruntów oś. [...]. Organ wywodził, że zgodnie z mapą klasyfikacyjną, sporządzoną w ramach ww. opracowania przedmiotowa nieruchomość wykazana jest z użytkami: Ls IV, ŁIV, RV. Założenia ewidencji gruntów dla całego obrębu [...] jednostka ewidencyjna [...]dokonano w dniu [...]kwietnia 1985 r. (przyjęcie do zasobu operatu [...]). Mapa ewidencyjna z dnia założenia ewidencji gruntów zawiera takie same zapisy użytków, jak mapa klasyfikacyjna z 1981 r. (Ls IV, ŁIV, RV). Zapis dotyczący użytków ewidencyjnych na przedmiotowej nieruchomości istniał do dnia wyłączenia części gruntu leśnego z produkcji. W konsekwencji ww. dowody pozwoliły na ustalenie, że o gruncie leśnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.o.g.r.l. na przedmiotowej nieruchomości można mówić dopiero od dnia założenia ewidencji gruntów i budynków, tj. od dnia [...]kwietnia 1985 r.

Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji, w oparciu o akta sprawy stwierdził, iż wniesione dowody oraz stan prawny i faktyczny nie stanowią nowych dowodów i okoliczności, mających wpływ na wydane rozstrzygnięcie i mogących stanowić przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego, wszczętego w dniu [...] maja 2014 r. postanowieniem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, w sprawie wznowienia postępowania, w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]stycznia 2013 r., co oznacza, że brak jest podstaw do jej uchylenia.

W skardze wywiedzionej od decyzji z dnia [...]stycznia 2018 r. przez W. D. oraz [...]Spółkę z o.o. od decyzji Ministra Środowiska z dnia [...]stycznia 2018 r., zarzucono naruszenie:

1. art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 107 § 1 pkt 6 i 107 § 3 K.p.a., poprzez pominięcie dowodów przedłożonych przez strony, brak wskazania, na jakich dowodach organ się oparł wydając decyzję, brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, brak wskazania, z jakich powodów organ nie przeprowadza dowodów przedłożonych przez strony, a w konsekwencji brak wyjaśnienia stanu faktyczny sprawy,

2. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., w zw. z art 127 § 2 i art. 138 ust. 1 pkt 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do utrzymania w mocy decyzji organ I instancji,

3. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. art. 107 § 1 K.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt K.p.a., poprzez pominięcie, że istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, miały istotne znaczenie dla dalszego procedowania w sprawie oraz zaniechania przeprowadzenia dowodów przedłożonych przez strony, w szczególności w postaci oświadczać poprzednich właścicieli oraz opinii dendrologicznej,

4. art. 138 § 2 K.p.a., poprzez zaniechanie jego zastosowania oraz, w sytuacji braku wyjaśnienia okoliczności, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, wydanie decyzji utrzymującej mocy decyzję organu I instancji.

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

I. Skarga okazała się niezasadna.

II. Sprawa, będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego została zakończona decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]stycznia 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]października 2017 r. Stwierdzała ona, że grunt leśny, stanowiący część działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], gmina Miasto [...], o powierzchni 0,1045 ha oraz część działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], gmina Miasto [...], o powierzchni 0,0047 ha, został wyłączony z produkcji leśnej, niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustalającą dla W. D. i [...]sp. z o.o. opłatę, w wysokości dwukrotnej należności, z tytułu wyłączenia z produkcji 0,1092 ha gruntów leśnych w wysokości 122 312,74 zł.

III. Kwestią sporną w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]stycznia 2013 r. było ustalenie, czy część działki o nr [...] o powierzchni 0,1045 ha oraz część działki ewidencyjnej nr [...], o powierzchni 0,0047 ha, stanowiły obszar leśny i w związku z inwestycją, polegającą na budowie kortów tenisowych, doszło do trwałego wyłączenia tych gruntów z produkcji leśnej, z naruszeniem przepisów powoływanej wcześniej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

IV. W sprawie zakończonej w toku postępowania administracyjnego decyzją Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...]stycznia 2013 r. WSA w Warszawie wydał, w dniu 23 lipca 2013 r., prawomocny wyrok o sygn. akt IV SA/Wa 826/13, oddalający skargę.

V. Skoro decyzja objęta postępowaniem wznowieniowym była uprzednio przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r. oddalił skargę, to ocena prawna wyrażona w tym wyroku rzutuje na przebieg postępowania wznowieniowego. Z uwagi bowiem na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, to należy przyjąć, że wyrokując w ten sposób dokonał uprzednio kontroli zaskarżonej decyzji, pod kątem wszelkich wadliwości, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm. – dalej powoływanej również jako "P.p.s.a.), mogących skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego, w tym w aspekcie naruszeń prawa, dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Obowiązek ten spoczywał na Sądzie z mocy art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie natomiast z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. oznacza, że zarówno organy administracji, jak i sądy muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.

W judykaturze uznaje się (tak M. Jaśkowska, Komentarz do art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex), że jeżeli wyrok oddala skargę, stwierdzając np. brak przyczyn uchylenia decyzji, sytuacja może kształtować się różnie. Jak podkreśla T. Kiełkowski: "Deklaratywna wypowiedź sądu administracyjnego o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, zawarta w prawomocnym wyroku oddalającym skargę, wyklucza możliwość późniejszego uznania tej decyzji za wadliwą w postępowaniu wewnątrzadministracyjnym, ale tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości mieściły się w granicach rozpoznania i orzekania sądu" (T. Kiełkowski, Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, PPPubl. 2008/4, s. 59). Dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego, jeżeli po wyroku zostaną ujawnione lub wystąpią przesłanki wznowienia, a co za tym idzie brak jest przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez sąd administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu sądowi były znane. Podobnie NSA w Warszawie w wyroku z 29.09.1989 r., IV SA 540/89, ONSA 1989/2, poz. 85, uznał, że przy okazji badania zgodności z prawem decyzji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, nie mogą być przedmiotem ponownej oceny, zarzuty skargi na decyzję merytoryczną, rozpatrzonej wcześniej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Organ administracji nie jest uprawniony do wznowienia postępowania na podstawie art. 151, jeżeli sprawę tę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny i znane mu były przy oddalaniu skargi okoliczności, powołane następnie jako podstawa wznowienia postępowania.

Z powyższymi poglądami koresponduje stanowisko wyrażone w innym wyroku NSA (wyrok NSA we Wrocławiu z 30.09.1985 r., SA/Wr 358/85, OSP 1987/2, poz. 27, za M. Jaśkowska, Komentarz do art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex), zgodnie z którym, jeżeli po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny zostaną ujawnione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w czasie wydawania decyzji i jej kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, a nieznane zarówno organowi, który wydał decyzję, jak i sądowi, to stosownie do zasad ekonomii procesowej, należy wznowić postępowanie administracyjne z mocy art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., bez potrzeby wznawiania postępowania sądowego.

Z powyższego wynika, że przedmiotem postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją była analiza czy zaistniały nowe okoliczności, ponad te, które już były przedmiotem analizy Sądu i tylko takie, które zgodnie z przedstawioną w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2013 r., mogły stać się powodem na wydania odmiennej decyzji.

VI. Z treści art. 149 § 2 in principio K.p.a. wynika, że po wznowieniu postępowania, organ administracji w pierwszej kolejności bada, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania, wskazana w postanowieniu o wznowieniu. Dopiero, gdy okaże się, że istotnie w sprawie zachodzi podstawa wznowieniowa, organ uprawniony jest do ponownego rozpatrzenia sprawy i dokonania merytorycznej weryfikacji ostatecznej decyzji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 1999 r. sygn. akt IV SA 2172/97. Niepublikowany. Dostępny: Lex nr 47255; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 681/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 859/04, niepublikowane, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, strona określana dalej jako CBOSA).

W przypadku przesłanki wznowieniowej postępowania, określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., konieczne jest nie tylko, aby nowy dowód lub nowa okoliczność istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi administracji, ale także, aby były one istotne dla sprawy. Okolicznością faktyczną lub dowodem istotnym dla sprawy jest natomiast taka okoliczność lub taki dowód, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Innymi słowy, to taka okoliczność lub taki dowód, który mógł doprowadzić do wydania decyzji, co do swej istoty, odmiennej od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 226/12; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 10 marca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 960/16, z dnia 12 sierpnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 946/14, CBOSA; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 25 czerwca 1985 r. sygn. akt I SA 198/85. ONSA z 1985 r., nr 1, poz. 35 i z dnia 6 stycznia 1998 r. sygn. akt IV SA 1302/97, Lex nr 43148).

Przez "nową istotną okoliczność" dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (tak NSA w wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1631/16, LEX nr 2493404).

Z poglądów wyżej przytoczonych w pkt V i VI wynika, że nową okolicznością, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. może być jedynie taka okoliczność, która po pierwsze nie była znana w poprzednim postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczącym decyzji wydanej w zwykłym postępowaniu jurysdykcyjnym, po drugie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto istnieje trzecia determinanta orzekania w niemniejszej sprawie, wynikająca z oceny prawnej, wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie, o czym mowa niżej.

VIII. I. O tym, czy twierdzenia skargi mogą być uznane za okoliczność, mającą istotne znaczenie dla sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., przesądza ocena prawna, wyrażona we wspomnianym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 23 lipca 2013 r., oddalającym skargę.

Sąd w powołanym wyroku zauważył, że zgodnie z art. 7 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. wymieniono rodzaje gruntów, których przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody i określono organy właściwe do wyrażenia takiej zgody. Przepisy te tworzą zatem normę prawną, regulującą przeznaczanie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Przepis art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. stanowi odzwierciedlenie ogólnej zasady, że jeśli przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody właściwego organu administracji, to taka zmiana przeznaczenia może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej niezgodne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zostało uregulowane w art. 28 – art. 30 rozdziału 7, zatytułowanego "Kontrola wykonania przepisów ustawy". Wyłączenie z produkcji niezgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o którym stanowi ust. 1 art. 28 u.o.g.r.l., dotyczy sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje – jak w przypadku kontrolowanej sprawy – przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wówczas nie wydaje się decyzji zezwalającej na wyłączenie, o której mowa w art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l., a jedynie w formie sankcji dla sprawcy takiego wyłączenia ustala się – w drodze decyzji – opłatę w wysokości dwukrotnej należności.

Dalej Sąd w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. wywodził, że z materiału dowodowego wynika, że skarżący byli współwłaścicielami działki ewidencyjnej nr [...] (podzielonej następnie na działki [...]i [...]), z obrębu ew. [...] [...], gmina Miasto [...]. Na części tego terenu współwłaściciele nieruchomości - jako inwestorzy - w dniu [...]lipca 2007 r. zgłosili zamiar budowy dwóch kortów do tenisa ziemnego. W dniu [...]października 2007 r. zgłosili zamiar budowy kolejnych dwóch kortów do tenisa ziemnego. Działka [...]była działką, na której występowały dwie formy użytkowania gruntów – użytki rolne i leśne. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów, sporządzonego według stanu na dzień [...]września 2009 r., wynika że na ogólną powierzchnię działki o nr [...], wynoszącą 0,5065 ha - 0,1240 ha, oznaczone jest jako grunt leśny. Z notatki z [...]maja 2009 r., sporządzonej przez zastępcę Nadleśniczego wynika, że użytek leśny w przypadku obu działek miał formę wąskiego pasa, tj. ok. 8 - 10 metrów. W notatce tej stwierdzono, że drzewostan z działki [...] został usunięty najprawdopodobniej w 2008 r. Potwierdza to również pismo Nadleśniczego Nadleśnictwa [...]z [...]października 2009 r. Następnie z dokumentacji przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...]lutego 2009 r., wynika, że działka nr [...]została podzielona na działkę nr [...] (o pow. 0,4839 ha, w tym użytek leśny 0,1133 ha) i działkę nr [...] (o pow. 0,0226 ha, w tym użytek leśny 0,0103 ha). Podczas przeprowadzonej rozprawy administracyjnej w dniu [...]kwietnia 2012 r. ustalono powierzchnię wyłączenia gruntu leśnego z produkcji na terenie dawnej działki ewidencyjnej nr [...]. Dało to podstawę do stwierdzenia, że część inwestycji, polegającej na budowie kortów tenisowych zrealizowano na terenie działki nr [...] (obecnie [...]i [...]), oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków, jako teren leśny. I poczynione przez organ ustalenia pozwoliły na określenie opłaty, w wysokości dwukrotnej należności, z tytułu wyłączenia z produkcji gruntów leśnych na terenie obecnych działek [...]i [...].

Zgodnie z powyższym przedmiotowa nieruchomość widniała w ewidencji gruntów jako użytek leśny (Ls). Wpis do ewidencji gruntów i budynków był istotny dla dokonania ustaleń co do charakteru tej działki w sensie prawnym, jako użytku leśnego. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. wywodził, że z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystki publicznej i gospodarki nieruchomościami. Sąd stwierdził, że argumenty skarżących, że działka ta w rzeczywistości nie była zalesiona, w istocie skierowane są do podważenia prawidłowości wpisu w ewidencji gruntów. Tymczasem dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego (art. 76 K.p.a.) i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Do kompetencji Sądu w niniejszym postępowaniu nie należy badanie prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków, a pełnomocnik skarżących na rozprawie oświadczył, że nie ma wiedzy, aby zostało wszczęte postępowanie o zmianę klasyfikacji lasu, wykazanego w ewidencji gruntów.

Sąd w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. przesądził ponadto, że organy orzekające w sprawie nie oparły się jedynie na wypisie z rejestru gruntów, ale również poczyniły własne ustalenia. W piśmie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...]z [...]września 2009 r., stwierdzono, że budowa kortów tenisowych do tenisa ziemnego oraz budowli wolnostojącej trwale związanej z gruntem na działce nr [...], jest realizowana na terenie rolnym i leśnym. Również mapa sytuacyjno - wysokościowa do celów projektowych (na miesiąc kwiecień 2008 r.) wskazuje na istnienie lasu na przedmiotowym terenie (użytek Ls). Istnienie lasu na tym terenie potwierdza także projekt Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu na okres od 1 stycznia 2000 r. do 31 grudnia 2009 r., zeznania świadka J. S. zawarte w protokole z [...]lutego 2012 r. oraz wydruk ortofotomapy z 2004 r., wydany przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta [...].

Sąd skonstatował, że nie można zarzucić organom, że prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie naruszyły art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Materiał dowodowy zebrany w tym postępowaniu jest spójny, uzupełnia się nawzajem, w dodatku został w sposób prawidłowy oceniony przez organy prowadzące postępowanie. Nadto Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji również odpowiada wymogom prawa. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ wyciągnął logiczne wnioski i dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, zgodzić należy się z organami, że strony nie przedstawiły żadnych dokumentów, potwierdzających inną klasyfikację użytków gruntowych na omawianym terenie w okresie realizacji inwestycji, które podważałyby ustalenia organów i potwierdzałyby brak lasu na przedmiotowym terenie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach przez błędną wykładnię pojęcia las, Sąd w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. odwołał się do definicji pojęcia lasu, zawartej w tej ustawie. Przepis ten stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:

1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

W ocenie Sądu oczywistym jest, że skoro część działki o nr [...]została zakwalifikowana jako użytek leśny i oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako las (Ls), to musiała spełniać definicję lasu określoną w przywołanym przepisie. Skoro zaś wypełniła ustawową definicję lasu, określoną w ustawie o lasach, została zakwalifikowana jako działka leśna i w taki sposób została oznaczona w ewidencji gruntów i budynków. Na marginesie jedynie Sąd podkreślił, że definicja "lasu" została określona także w art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym - jako grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "Ls". Również w art. 1a ust. 3 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano, że pod pojęciem lasu należy rozmieć grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Nadto, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że "nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np.: drzewostan czy runo leśne, las nie traci przez to swego charakteru (...). Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenie np. do odtworzenia leśnego charakteru gruntu" (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia: 18 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 541/2011 i 18 maja 2011r., sygn. akt IV SA 540/2011, CBOSA). Sąd wskazał, że wobec tego nawet w sytuacji, gdy nie są spełnione przesłanki, określone np. w art. 3 ust. 1 a ustawy o lasach, organ właściwy może nakazać w drodze decyzji utrzymanie lasu we właściwym stanie. Zatem nawet ustalenie, że w danej chwili użytek leśny utracił pewne cechy definiujące go jako las, o ile w ewidencji nadal jest oznaczony jako "Ls", nie pozbawia go takiego charakteru.

Dalej Sąd w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. wywodził, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, ewidencja gruntów pełni funkcje informacyjno-techniczne i rejestruje stany prawne, ustalone w innym trybie lub przez inne organy. Nadto podkreślenia wymaga, że dane ewidencyjne były jedynym z kilku wyżej wskazanych dowodów, potwierdzających istnienie na spornym terenie użytku leśnego. Do uwzględnienia skargi, w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji, nie mogła prowadzić podnoszona przez skarżących okoliczność, że organy przy wydawaniu decyzji powołały się na projekt uproszczonego planu urządzenia lasu. Opracowanie to było bowiem tylko jednym z dowodów w sprawie, potwierdzającym zasadność stanowiska przyjętego przez organy na podstawie innych dowodów. Dalej wskazać należy, że powierzchnię wyłączenia gruntu leśnego z produkcji na terenie dawnej działki ewidencyjnej nr [...] ustalono na przeprowadzonej w dniu [...]kwietnia 2012 r. rozprawie administracyjnej. W protokole zapisano m. in., że ogrodzenie przedmiotowych działek zlokalizowane jest w granicy z działką nr [...] (sąsiednia działka Skarbu Państwa, na której znajduje się rezerwat przyrody "[...]"). Ustalenia z przedmiotowej rozprawy zapisano w protokole, który został podpisany m. in. przez Prezesa firmy [...] Sp. z o.o. oraz pełnomocnika. Sąd w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. argumentował, że skoro strony obecne na rozprawie nie wniosły do ustaleń poczynionych podczas rozprawy administracyjnej zastrzeżeń ustalenia te słuszne zostały uznane za prawidłowe. W ocenie Sądu również organy prawidłowo ustaliły okres, w którym nastąpiło wyłączenie gruntów leśnych z produkcji leśnej. Ustalenie to było istotne z tego względu, że wówczas dla tego terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który wskazywałby przeznaczenie działki nr [...]. Również wysokość opłaty za wyłączenie gruntu z produkcji leśnej została ustalona w sposób zgodny z prawem. Organy szczegółowo wyjaśniły, dlaczego przyjęły do obliczeń typ siedliskowy lasu jako las świeży.

VIII. II. Z powyższej oceny prawnej wynika, że po pierwsze argumenty skarżących, że przedmiotowa nieruchomość w rzeczywistości nie była zalesiona, w istocie skierowane są do podważenia prawidłowości wpisu w ewidencji gruntów. Tymczasem dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego (art. 76 K.p.a.) i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Do kompetencji Sądu w niniejszym postępowaniu nie należy badanie prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków.

W odniesieniu do tego stwierdzenia należy wskazać, że [...]Sp. z o.o. wniosła w dniu [...]grudnia 2013 r. o zmianę użytku gruntowego "LslV" w działkach nr [...] i [...] obr. [...]jedn. ew. [...]położonych przy ul. [...], uzasadniając wniosek tym, że wymienione działki użytkowane były jako rolnicze, natomiast w wyniku błędnie w ocenie wnioskującego odczytania zdjęć lotniczych przy założeniu nowej ewidencji zostały zakwalifikowane jako LslV. Prezydent Miasta [...]decyzją z dnia [...]stycznia 2014 r. nr [...]odmówił wprowadzenia wnioskowanej zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...]jedn. ew. [...]nr [...] i [...] (na części ich powierzchni o łącznym obszarze [...]), polegającej na ujawnieniu użytku gruntowego grunty orne "R" w miejsce użytku gruntowego las "Ls". Aktualizacja, zdaniem organu, polega na ujawnieniu w operacie ewidencyjnym aktualnego, a nie historycznego stanu dotyczącego danych działek. Wnioskodawca nie przedstawił wykazu zmian danych ewidencyjnych, z których wynikałaby wnioskowana zmiana.

W wyniku przeprowadzonych oględzin przedmiotowych działek, organ stwierdził, że działki obecnie są zabudowane dwoma kortami tenisowymi, dlatego wniosek Spółki uznał za niezgodny ze stanem faktycznym, bowiem działki powinny być zakwalifikowane do użytku "Bz" - tereny rekreacyjne - wypoczynkowe. Organ poinformował, że zostanie wszczęte w tej kwestii (zmiany polegającej na ujawnieniu oznaczenia użytku gruntowego działek nr [...] i [...]) odrębne z urzędu postępowanie, gdyż w obecnym operacie ewidencji gruntów i budynków przedmiotowe działki w części odznaczonej we wniosku oznaczone są jako użytki gruntowe LslV (lasy) [...]Sp. z o.o. złożyła odwołała od powyższej decyzji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

NSA wyrokiem z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1104/16 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 705/15, wydanego w sprawie ze skargi [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], w przedmiocie ewidencji gruntów.

NSA stwierdził, że rejestr ewidencji gruntów i budynków odzwierciedla stan aktualny, a nie stan historyczny, a usunięcie błędnego wpisu w ramach aktualizacji ewidencji gruntów i budynków jest możliwe wówczas, gdy w wyniku tego usunięcia, stan ujawniony w ewidencji gruntów będzie zgodny z aktualnym stanem faktycznym ujawnionym na gruncie i stanem prawnym, bo tylko wówczas spełniony jest podstawowy cel, który ma realizować instytucja aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.

W przypadku kwestionowania dokumentu przez stronę na niej spoczywa ciężar przeprowadzenia kontrdowodu (wyrok WSA w Warszawie, z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt. VIII SA/Wa 247/09). W orzecznictwie podkreśla się, że wszelkie dane zawarte w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mają jedynie charakter informacyjny, nie zaś prawotwórczy, nie jest zatem wykluczone kwestionowanie ich prawdziwości w toku postępowania administracyjnego czy sądowego.

Jak jednak wynika z przytoczonego przebiegu postępowania, w dniu wydania zaskarżonej decyzji, strony skutecznie nie zakwestionowały zatem zapisu w ewidencji gruntów i budynków, na której Dyrektor Generalny Lasów Państwowych oparł decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]. Sam fakt powoływania się na zeznania świadków, tj. spadkobierców poprzednich właścicieli nieruchomości i innych osób (m.in. w piśmie z dnia [...] września 2015 r.), nie jest wystarczający do uznania, że dane ewidencyjne nie są wyznacznikiem statusu prawnego nieruchomości, w aspekcie jego leśnej kwalifikacji.

Zarzut, że organ nie przeprowadził dowodów, nie świadczy zatem o naruszeniu standardów postępowania.

Skoro w ocenie WSA w Warszawie, wyrażonej w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r., wpis do ewidencji gruntów i budynków był istotny dla dokonania ustaleń co do charakteru tej działki w sensie prawnym, jako użytku leśnego, to brak podważenia prawnego prawidłowości tego wpisu, jest przesłanką do zakwestionowania wagi okoliczności, które powołano we wniosku o wznowienie postępowania, jako nowych, istotnych okoliczności w sprawie, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Z tego względu słusznie zatem organ nie uchylił decyzji w postępowaniu wznowieniowym.

VIII.III. Innym wskazaniem, które można wywieść z oceny prawnej przytoczonej przez Sąd w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. jest uznanie, że zapisy w dokumentach, które organy wzięły pod uwagę pozwalają na uznanie, że przedmiotowy grunt został zakwalifikowany jako las. Sąd powołał projekt uproszczonego planu urządzenia lasu i dodał, że powierzchnię wyłączenia gruntu leśnego z produkcji na terenie dawnej działki ewidencyjnej nr [...] ustalono na przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 r. rozprawie administracyjnej. W protokole zapisano m. in., że ogrodzenie przedmiotowych działek zlokalizowane jest w granicy z działką nr [...] (sąsiednia działka Skarbu Państwa, na której znajduje się rezerwat przyrody "[...] ").

VIII. IV. Kolejną kwestią, która została przesądzona w wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2013 r. jest dalece ograniczony wpływ stanu faktycznego (tj. istnienia roślinności leśnej na gruncie) na kwalifikację inną, niż las, wobec istnienia prawnej kwalifikacji leśnej ewidencji gruntów. Jak wskazał WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2013 r., nawet ustalenie, że w danej chwili użytek leśny utracił pewne cechy definiujące go jako las, a w ewidencji nadal jest oznaczony jako "Ls", nie pozbawia go takiego charakteru. W przedmiotowym wyroku Sąd zauważył bowiem, że, zgodzić należy się z organami, że strony nie przedstawiły żadnych dokumentów, potwierdzających inną klasyfikację użytków gruntowych na omawianym terenie w okresie realizacji inwestycji, które podważałyby ustalenia organów i potwierdzałyby brak lasu na przedmiotowym terenie.

VIII. V. Z powyższej oceny prawnej wynika, że po pierwsze argumenty skarżących, że działka ta w rzeczywistości nie była zalesiona w istocie nakierowane są na podważenie prawidłowości wpisu w ewidencji gruntów. Tymczasem dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego (art. 76 K.p.a.) i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Strona nie podważyła skutecznie tych zapisów.

Dowodami na podstawie których organ I instancji wydał decyzję jest informacja pozyskana z Urzędu Miasta [...], jako organu właściwego w sprawach ewidencji gruntów i budynków na terenie Miasta [...], iż dla przedmiotowej nieruchomości decyzją [...] z dnia [...] maja 1981 r. zatwierdzona została aktualizacja klasyfikacji gruntów oś. [...]. Zgodnie z mapą klasyfikacyjną, sporządzoną w ramach ww. opracowania przedmiotowa nieruchomość wykazana jest z użytkami: Ls IV, ŁIV, RV. Założenia ewidencji gruntów dla całego obrębu [...] jednostka ewidencyjna [...] dokonano w dniu [...] kwietnia 1985 r. (przyjęcie do zasobu operatu [...]). Mapa ewidencyjna z dnia założenia ewidencji gruntów zawiera dla przedmiotowej nieruchomości takie same zapisy użytków jak mapa klasyfikacyjna z 1981 r. (Ls IV, LIV, RV). Zapis dotyczący użytków ewidencyjnych na przedmiotowej nieruchomości istniał do dnia wyłączenia części gruntu leśnego z produkcji. W konsekwencji ww. dowody pozwoliły na ustalenie, że o gruncie leśnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 uogril na przedmiotowej nieruchomości można mówić dopiero od dnia założenia ewidencji gruntów i budynków, tj. od dnia 29 kwietnia 1985 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. strony złożyły wniosek dowodowy w postaci przedstawienia zdjęcia lotniczego z operatu [...] znajdujących się w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...],[...], ul. [...] na okoliczność, że również w 1985 r. grunty stanowiące obecnie działki o numerach [...] oraz [...] nie były zajęte przez jakikolwiek użytek leśny. Strona podniosła, że zaliczenie gruntu ewidencjonowanego obecnie jako działki o numerach [...] i [...] zostało dokonane w 1985 r. na podstawie operatu założenia ewidencji gruntów nr [...] z dnia [...] kwietnia 1985 r. W skład przedmiotowego operatu wchodziły między innymi zdjęcia lotnicze, których błędnie odczytanie spowodowało zaliczenie gruntów stanowiących dziś działki o numerach [...] oraz [...] do użytków leśnych.

Strona wniosła o przeprowadzenie dowodów z oświadczeń byłby właścicieli, tj. Z. J., A.J. i S. J. oraz załączonych odpisów ksiąg wieczystych na okoliczność, że na działce nr [...] nigdy nie było lasu oraz, że nie wykorzystywano działki jako użytku leśnego, co najmniej od 1979 r. Ponadto, pismem z dnia [...] września 2015 r. przedłożono oświadczenie Z. J..

Nadto pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Strony przedłożyły szkic rozliczenia zajętości użytku leśnego przez korty tenisowe sporządzony przez geodetę uprawnionego mgr. inż. H. K. oraz wniosły o przeprowadzenie dowody z powyższego dokumentu na okoliczności zajętości użytku leśnego przez korty tenisowe w wysokości 0,0399 ha.

Wszelkie dowody oraz okoliczności przedstawione po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] nie wnoszą nowych okoliczności, na podstawie których organ mógłby wznowić postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W istocie zmierzają one bowiem do zakwestionowania zapisów w ewidencji, a w tej sprawie toczy się odrębne postępowanie, opisane w pkt VIII. II. niniejszego uzasadnienia. W tym postępowaniu, na dzień wydania niniejszego wyroku NSA wyrokiem z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1104/16 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 705/15, wydanego w sprawie ze skargi [...]Sp. z o.o., na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], w przedmiocie ewidencji gruntów.

Należy zauważyć, że w decyzji od której strona wniosła odwołanie wyraźnie zaakcentowano na podstawie jakich przepisów oraz w oparciu o jakie dowody wydano rozstrzygnięcie, powołując się dodatkowo na orzecznictwo sądowe w tym zakresie. WSA w Warszawie w przywołanym wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. podzielił powyższą argumentację.

IX. Wobec powyższego uznając, że brak było podstaw do zmiany decyzji wydanej w jurysdykcyjnym postępowaniu, a forma zakończenia postępowania wznowieniowego ma drugorzędne znaczenie, o ile nie wywołuje zmiany decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.