Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 928/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 53 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 1130
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 marca 2024 r., znak SKO.ZP/415/165/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 25 marca 2024 r., nr SKO.ZP/415/165/2020, po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 lutego 2020 r., nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym, ciągiem pieszo jezdnym i naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] wraz z budową drogi i ciągu pieszego na działkach nr [...] (część), [...], [...] obr. [...] oraz budowa zjazdu z ul. [...] na działce nr [...] (część) obr. [...] przy ul. [...] w K.".

Postępowanie zainicjował wniosek o ustalenie warunków zabudowy inwestora – O. sp. z o.o. w J. z dnia 13 lipca 2017 r.

W swojej decyzji SKO zwróciło uwagę, że instrumentem pozwalającym na weryfikację przesłanek ustalenia warunków zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Treść analizy jest podstawowym dowodem pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy w danej sprawie.

Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

SKO wywiodło, że w sprawie, w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Organ zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy, w tym w szczególności dotyczące ustalenia: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W ocenie Kolegium, sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno- architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Wielkość obszaru analizy przyjęto w oparciu o trzykrotną szerokość frontu, przy czym wyjaśniono, że szerokość frontu terenu inwestycji to odcinek o szerokości 78 m. Granice obszaru analizowanego wyznaczono tak, aby w żadnym miejscu odległość od granic nie była mniejsza niż trzykrotność szerokości frontu działki, tj. 234 m. Nadto uzasadniono, jakie działki znalazły się w granicach obszaru analizowanego i dlaczego. Kolegium zwróciło uwagę, że zasadnie organ I instancji uwzględnił wytyczne WSA w Krakowie w zakresie wyznaczenia obszaru analizowanego w rozpoznawanej sprawie.

Z akt sprawy wynika, że w obszarze analizowanym istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] położone w bezpośrednim sąsiedztwie. W obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna, zabudowa wielorodzinna oraz zabudowa usługowa. Z przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej wynika, że realizacja planowanej zabudowy pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, a parametry urbanistyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, na podstawie weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym.

Przechodząc do weryfikacji poszczególnych wskaźników architektoniczno-urbanistycznych, Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji wyznaczył linię zabudowy, jako przedłużenie zabudowy na działkach sąsiednich tj. na dz. nr [...] i [...] tj. w odległości 5 m do 8,5 m od granic z działkami nr [...], [...], [...] obr. [...] ul. [...]. Dodatkowo dopuszczono przekroczenie tej linii okapami, gzymsami, rampami, daszkami, schodami zewnętrznymi, przy zachowaniu odległości od drogi. Kolegium nie kwestionowało tak ustalonej linii zabudowy.

Kolegium - dokonując analizy materiału dowodowego rozpoznawanej sprawy uznało, że ustalenie przyjętych przez organ I instancji parametrów pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa, a konkretne wartości parametrów urbanistycznych określono w sposób uzasadniony.

I tak, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu objętego wnioskiem (tj. dz. nr [...], [...], [...], [...]) w zakresie inwestycji kubaturowej ustalono w przedziale od 29% do 33%, na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia. W załączniku nr 3 wyjaśniono, że wskaźniki zabudowy w terenie analizowanym są zróżnicowane, co szczegółowo uwidoczniono w tabelarycznym zestawieniu wskaźników dla poszczególnych działek. Konkludując stwierdzono, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek zabudowanych w obszarze analizowanym wynosi 31%, a wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki dla planowanej inwestycji należy wyznaczyć w nawiązaniu do wskaźnika średniego 31 % z tolerancją +/- 2%, co pozwoli na zachowanie ładu urbanistycznego oraz wpisanie się nowej zabudowy w charakter zastanej w obszarze.

Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalono na poziomie min. 30% - mając na uwadze charakter inwestycji, tj. zabudowę wielorodzinną z częścią usługową. Jak wynika bowiem z analizy wielkość powierzchni biologicznie czynnej dla obszaru analizowanego nie jest jednorodna i oscyluje w granicach od 20% do 60%. Rozwiązanie takie w ocenie organu odwoławczego było prawidłowe i pozwalało zachować ład przestrzenny.

Dalej, Kolegium stwierdziło, że wskaźnik szerokości elewacji frontowej wyznaczono na 50 m z tolerancją +/- 2m od strony ul. [...], elewacja powinna być zbudowana z wyodrębnionymi uskokami lub fakturami fonu. W zał. nr 3 do zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że średnia szerokość elewacji frontowej dla wszystkich form zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 50 m i dokonując analizy wniosku Inwestora oraz biorąc pod uwagę kształt działki jest to szerokość odpowiednia dla realizacji wnioskowanej inwestycji. Wyjaśniono, że w analizowanym obszarze szerokości budynków są zróżnicowane i wahają się od 9 m do 107 m, budynki mieszkalne wielorodzinne mają szerokość elewacji frontowej w granicach od ok. 61 m, 64 m do 68 m. Nadto zwrócono uwagę, że budynki szersze mają przeważnie elewację składającą się jakby z kilku części ułożonych uskokowo, co daje wrażenie rozbicia bryły budynku i operowania drobniejszą formą. Ukształtowanie szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji w parametrach określonych w decyzji - na zasadzie średniej - pozwoli harmonijnie wkomponować się planowanej inwestycji w zastany ład urbanistyczny.

Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki od strony ul. [...] ustalono na poziomie od 19 m do 21 m, nie wyżej niż rzędna 238 m.n.p.m. Dopuszczono przewyższenie dla klatki schodowej i windy do wysokości 25 m, nie wyżej niż rzędna 242 m.n.p.m. Ustalono kształt dachu jako płaski. SKO stwierdziło, że parametry te ustalono zgodnie z § 8 rozporządzenia.

W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że maksymalną wysokość budynku należy ustalić na poziomie wysokości budynków zlokalizowanych przy ul. [...], tak aby budynek nie tworzył dominanty w obszarze. Z analizy wynika, że średnia wysokość budynków w obszarze analizowanym wynosi 25 m.

W zakresie zarzutów odwołania w odniesieniu do ustalonych parametrów zabudowy, Kolegium uznało, że nie zasługują na uwzględnienie. Również zarzut w zakresie brania udziału w postępowaniu członków Zespołu Urbanistycznego Kolegium uznało za niemający znaczenia dla prawidłowości sporządzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, która sporządzona jest przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, co spełnia wymogi obowiązujących w tym zakresie przepisów.

Podsumowując Kolegium stwierdziło, że zabudowa objęta wnioskiem realizuje zasadę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Kolegium podkreśliło, że nie stoi w sprzeczności z przepisami określenie parametrów w wielkości odmiennej od minimalnej lub maksymalnej, gdyż takie rozwiązanie ułatwiające dostosowanie projektu budowlanego do decyzji o warunkach zabudowy zapewnia także zachowanie ładu architektonicznego, pod warunkiem jednakże odpowiedniego określenia tych wielkości ze wskazaniem przekonującej argumentacji.

W ocenie Kolegium Odwoławczego ustalone parametry architektoniczno-urbanistyczne zasługiwały na akceptację, zostały one umotywowane i ustalone w nawiązaniu do średnich wskaźników w obszarze analizowanym oraz do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej. Ustalone w załączniku nr 1 do decyzji parametry urbanistyczne należy odczytywać w związku z załącznikiem nr 3, w którym w sposób jasny uzasadniono sposób ich wyliczenia. Zdaniem Kolegium decyzja I instancji zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno te obejmujące część tekstową wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej, jak również załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Załączniki graficzne do decyzji jak i do analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali. Nie budzi ponadto wątpliwości, że osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów uczestniczyła w procesie orzeczniczym sporządzając analizę architektoniczną-urbanistyczną oraz projekt decyzji. Osoba ta wskazana jest również w samej decyzji kończącej postępowanie.

Kolegium stwierdziło, że zamierzenie inwestycyjne posiada pośredni dostęp do drogi publicznej którą stanowi ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną po terenie dz. [...], [...], [...] (stanowiących własność Gminy Miejskiej K.) oraz działkę nr [...] obr.[...] oraz planowany ciąg pieszo jezdny po terenie działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. (zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.).

Prawidłowo, w sposób wiążący, ustalono wymaganą ilość miejsc parkingowych powołując się na treść Uchwały Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 r. Nr LIII/732/12.

Dołączone w toku postępowania informacje dysponentów mediów dały w ocenie Kolegium podstawę do twierdzenia, że istnieje możliwość przyłączenia i zaopatrzenia zamierzenia inwestycyjnego w media jak również odprowadzania ścieków i wód opadowych, przy spełnieniu określonych w informacjach od dostawców mediów warunkach, a zatem spełniona jest przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

W odniesieniu do zarzutów odwołania w zakresie naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez dokonywanie doręczeń w trybie art. 49a k.p.a., czyli w trybie obwieszczenia i tym samym uniemożliwienie stronom zgłaszania wniosków dowodowych w postępowaniu, Kolegium wyjaśniło, że doręczenie w tym trybie jest zgodne z przepisami prawa. Co więcej informacje o poszczególnych czynnościach w sprawie, które winny być dostępne dla stron (w tym wydawane postanowienia i decyzje) strony otrzymują do wiadomości poprzez ich publiczne obwieszczenie m.in. w BIP UMK. Strony nie zostają przez taką formę doręczenia pozbawione prawa do brania udziału w postępowaniu, albowiem forma ta nie wyklucza składania wniosków w postępowaniu czy zgłaszania uwag lub zastrzeżeń na każdym etapie postępowania.

Podsumowując, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję SKO wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów postępowania, a to:

a) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 15 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się do zarzutów odwołania, a w szczególności do zarzutu wykonywania analizy urbanistycznej pod wytyczne pozaustawowego Zespołu Urbanistycznego, braku szczegółowego odniesienia się do zarzutów dotyczących wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej i wysokości zabudowy, a także do zarzutu wadliwego sposobu zawiadamiania stron postępowania w sytuacji mniejszej liczby niż 20.

b) art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78, 79 i 81 k.p.a. w zw. z art. 49a k.p.a. poprzez pozbawienie stron możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności zgłaszania wniosków dowodowych i ustosunkowania się do zebranych w sprawie dowodów, ze względu na zastosowanie trybu doręczania przez obwieszczenie w sytuacji, gdy stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. było mniej niż 20, o czym organ miał świadomość po zapoznaniu się z poglądami prawnymi zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28.05.2019 r. (II SA/Kr 236/19), a uzasadniał to w sposób pozaustawowy "ekonomiką procesową". Gdyby organ prawidłowo zawiadamiał strony o podejmowanych czynnościach i umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów, to strony w szczególności mogły zgłosić potrzebę ponownego przeanalizowania sposobu obsługi komunikacyjnej (na niewłaściwe określenie sposobu obsługi komunikacyjnej zwracała uwagę Rada Dzielnicy) oraz zapewnienie wykonania ciągu pieszego, który nie jest objęty inwestycją, a także zgłoszone byłyby zastrzeżenia do analizy architektoniczno-urbanistycznej;

2. przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. ze względu na sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej, której wyniki stanowią załącznik do decyzji, również przez Zespół Urbanistyczny, czyli organ lub ciało nieznane ustawie uzurpujący sobie prawo do wydawania wiążących wytycznych osobie przygotowującej projekt decyzji i analizę architektoniczno-urbanistyczną albo też we współpracy z osobami nie posiadającymi odpowiednich uprawnień, które wchodzą w skład Zespołu Urbanistycznego, a przynajmniej w aktach nie ma udokumentowanego posiadania przez wszystkie te osoby stosownych uprawnień do przygotowywania projektu decyzji;

b) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez wadliwe określenie wskaźnika powierzchni zabudowy od 29-33 % w sytuacji, gdy zgodnie z powoływanym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 28.05.2019 r. (II SA/Kr 236/19) oraz z dnia 31.05.2019 r. (II SA/Kr 238/19) przy określeniu wskaźnika powierzchni zabudowy powinno się wziąć pod uwagę najbliższe sąsiedztwo inwestycji, a więc nieruchomości składające się z działek nr [...] i [...] (wskaźnik - 18%); z działek nr [...], [...], [...] (wskaźnik - 22%), z działek nr [...], [...], [...] (wskaźnik - 20%) i z działek [...] i [...] (wskaźnik - 12%), a zatem wskaźnik ten powinien być określony na poziomie 18-20%, co odpowiadałoby ładowi urbanistycznemu zabudowy wielorodzinnej przy ul. [...] i nieuwzględniane byłyby niemiarodajne wskaźniki powierzchni zabudowy położonej przy innej drodze publicznej (ul. [...] lub ul. [...]) lub o innej funkcji (zabudowa usługowa lub zabudowa jednorodzinna);

c) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez wadliwe przyjęcie szerokości elewacji frontowych dla poszczególnych nieruchomości, a w szczególności przyjęcie najdłuższych elewacji bez zbadania, czy ta elewacja ma charakter elewacji frontowej, a więc znajduje się od strony frontu nieruchomości, w szczególności wadliwe określenie długości elewacji na nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...], [...], [...] (wjazd od ul. [...]j i tam elewacja frontowa ma ok. 10-15 m, a nie 61 m), z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (wjazd od ul. [...] i tam elewacja frontowa ma ok. 10-15 m, a nie 31,5 m), z działek [...], [...] (wjazd od ul. [...] i tam elewacja frontowa ma ok. 20 m lub 50 m, a nie 68 m), z działek nr [...] i [...] (tam elewacja frontowa od ul. [...] ma ok. 60 m, a nie 107 m). Tym samym średni wskaźnik szerokości elewacji frontowej jest określony wadliwie i nie może być podstawą do wyznaczania szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji.

d) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1, ust 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez wadliwe wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w wysokości do kalenicy zamiast do okapu w sytuacji, gdy budynek ma mieć dach płaski, co oznacza, że miarodajna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być określona na maksymalnie 16 m, co pozwoliłoby na wzniesienie pięciokondygnacyjnego budynku nawiązującego do wysokości zabudowy po wschodniej stronie ul. [...] na działkach nr [...] (wysokość 15,5 m do okapu) i nr 40/9 (wysokość 15 m do okapu) oraz stanowiącego pośrednią wysokość między budynkami położonymi przy zachodniej stronie ul. [...] na działce nr [...] (wysokość 21 m do okapu) i na działce nr [...] (wysokość 14 m do okapu).

Wobec powyższego Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. W przeciwnym razie Sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wymaga jednak podkreślenia, że Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (wyrok NSA z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127)

Analiza akt sprawy prowadzi zdaniem Sądu do konkluzji, że odnośnie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego, spełnione są przesłanki, o jakich stanowi art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (aktualnie Dz.U.2024.1130 t.j. z dnia 2024.07.29). W toku postępowania nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Również sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna daje podstawy do wyrażenia oceny, że ustalone w decyzji parametry zabudowy są prawidłowe.

Stosownie do art. 4 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków jego zabudowy następuje w planie miejscowym, a w razie jego braku – w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, z wyjątkiem terenów zamkniętych, w stosunku do których właściwy jest wojewoda (art. 60 ust 3). Jak stanowi art. 60 ust. 4 ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a wniesiona skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Kluczową zasadą postępowania w sprawie ustalania warunków zabudowy jest zasada dobrego sąsiedztwa, warunkująca możliwość zagospodarowania danego terenu od dostosowania się inwestora do cech i sposobu istniejącego na sąsiednim obszarze zagospodarowania.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi zostać poprzedzone obligatoryjnym elementem, jakim jest analiza urbanistyczna dla prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego, na podstawie którego dokonywana jest ocena czynników kształtujących ład przestrzenny w terenie. Podkreślenia przy tym wymaga, że postępowanie o wydanie warunków zabudowy nie jest postępowaniem, które można i należy sprowadzić do roli zestawienia i porównania planowanej inwestycji z ustalonym raz i niezmiennie wzorcem kontroli, wynikającym wyłącznie z obliczonych średnich parametrów zabudowy istniejących w terenie. W ocenie Sądu, zawsze należy widzieć dobro, któremu warunki zabudowy i procedura, w której są wydawane, mają służyć, a więc ład przestrzenny. To przez pryzmat zasady ochrony ładu przestrzennego należy także oceniać przepisy rozporządzenia wykonawczego, które - co oczywiste - nie może naruszać istoty regulacji wyższej rangi (ustawowej). Takie wymogi zaskarżona decyzja w pełni realizuje, a ustalone parametry zabudowy wynikają z wszechstronnej analizy urbanistyczno architektonicznej, która została prawidłowo sporządzona w sprawie i zaakceptowana przez organ wydający decyzję.

Analizę przeprowadziła architekt urbanistka, rozpoczynając od wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego. Granice obszaru analizowanego – stosownie do stanu prawnego obowiązującego w sprawie - wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Frontem działki jest część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Dla tego obszaru przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Niewątpliwie analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi kluczowy dowód w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy. Wyciągnięte z przeprowadzonej analizy wnioski przekładają się bowiem bezpośrednio na stwierdzenie możliwości ustalenia warunków zabudowy i wyznaczenie konkretnych parametrów planowanej zabudowy. Sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno- architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w rozporządzeniu.

Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego. Szerokość frontu działki inwestycji to 78 m. Spełniono dyspozycję § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Wielkość obszaru analizy przyjęto w oparciu o trzykrotną szerokość frontu. Granice obszaru analizowanego wyznaczono tak, aby w żadnym miejscu odległość od granic nie była mniejsza niż trzykrotność szerokości frontu działki, tj. 234 m. Nadto uzasadniono, jakie działki znalazły się w granicach obszaru analizowanego i dlaczego. Zasadnie organ I instancji odwołał się do poglądu wyrażonego w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt. II SA/Kr 238/19 w analogicznej sprawie.

Organ i sporządzająca analizę urbanistyczno – architektoniczną główny specjalista odwołują się do art. 170 p.p.s.a., który stanowi, że - orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jakkolwiek w rozpoznawanej sprawie nie było związania o którym mowa w decyzji i analizie, jednak skład orzekający podziela pogląd wyrażony w jednym z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, że jakkolwiek związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd (zob. wyrok NSA z 24.11.2020 r., II FSK 1014/19, LEX nr 3109066).

Na tle rozumienia granic obszaru analizowanego istnieją rozbieżności w orzecznictwie. Wybór zaprezentowanej przez organ i wynikającej z analizy wykładni przepisu jest racjonalny. Skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela i akceptuje pogląd prawny zaprezentowany w wyroku WSA w Krakowie z dnia 31 maja 2019 r. Mianowicie – "Sąd rozpoznający sprawę prezentuje pogląd, jaki wielokrotnie wyrażany był już w orzecznictwie – m.in. w wyrokach o sygnaturze II SA/Kr 452/18, czy II SA/Kr 334/15 - że odległość, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia, jest odległością "pomiędzy" granicami obszaru analizowanego, a nie odległością "od terenu inwestycji". Stosownie bowiem do § 1 tego przepisu, obszar analizowany wyznacza się "wokół" działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie zaś z przepisem ust. 2 granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z opisanej w § 2 metody wyznaczania obszaru analizy wcale nie wynika, aby odległość tam wymieniana miała być mierzona od terenu inwestycji (powstać by zresztą musiało pytanie, o który punkt terenu chodzi: jego centrum czy też może granice?). Należy zaznaczyć, że zgodnie ze słownikiem języka polskiego przyimek "wokół" określa, że to, o czym mowa w zdaniu, ma miejsce ze wszystkich stron czegoś znajdującego się w środku. Jest to również przyimek określający centralne miejsce, w którym są dokonywane charakteryzowane działania. Z kolei "odległość" to przestrzeń oddzielająca od siebie dwa miejsca lub punkty. Z powyższego wynika więc, że stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia, wyznaczenie wokół działki budowlanej obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, by działka budowlana, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy znajdowała się w centrum tego obszaru, a odległość między liniami wyznaczającymi granice obszaru analizowanego (średnica) wynosiła nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniej niż 50 metrów. W analizie wskazano, że front działki, gdzie planuje się inwestycję wynosi ok. 78 m. Średnica obszaru analizowanego co do zasady powinna zatem wynosić 234 m."

Co niezmiernie istotne w rozpoznawanej sprawie, obszar analizowany prawidłowo ogranicza się do kwartału zabudowy pomiędzy ulicami: [...], [...], [...] oraz [...] i obejmuje najbliższe sąsiedztwo o podobnie wielkomiejskich cechach zabudowy. Wobec tego, nawet gdyby przyjąć za wiodący pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 14 lipca 2020 r., II OSK 326/20, to wbrew niemu przyjęte przez organ założenie przy wyznaczaniu obszaru analizy nie miało decydującego wpływu na wynik sprawy, bo z wszystkich istotnych okoliczności przywołanych w analizie urbanistycznej – wynika, że organ wziął pod uwagę i dokładnie rozważył przesłanki wymagane art. 61 u.p.z.p.

Sporządzona w kontrolowanej sprawie analiza obejmuje oprócz części graficznej - część tekstową omawiającą poszczególne parametry zabudowy z obszaru analizowanego. Autorka analizy sformułowała również wnioski wynikające z analizy, na podstawie których sporządzony został projekt decyzji. Analiza mogła stanowić też podstawę do ustalenia parametrów nowej zabudowy. Wykazano bowiem, że planowana zabudowa nawiązuje – zgodnie z obowiązującym prawem - do zabudowy istniejącej w rozpatrywanym obszarze z uwzględnieniem wszystkich uwarunkowań przestrzennych tego rejonu miasta.

Rola zespołu urbanistycznego miała charakter jedynie doradczy i nie miała wiążącego wpływu na wyniki analizy sporządzonej samodzielnie przez analizatorkę. Podpis złożony pod analizą i wnioskami analizy, poświadcza bowiem, że analiza urbanistyczno- architektoniczna została sporządzona przez osobę uprawnioną główną specjalistkę K. A. To, że analiza została sporządzona w ramach wewnętrznej procedury, przewidującej udział Zespołu Urbanistycznego nie ma tych okolicznościach wpływu na ocenę prawidłowości przeprowadzenia analizy i wynikających z niej wniosków (por. wyroki NSA z 14.07.2020 r., II OSK 326/20, LEX nr 3242420 oraz z 18.07.2023 r., II OSK 2696/20, LEX nr 3619649). Aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazuje się wprost, że udział Zespołu Urbanistycznego oraz Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego w procedurze przygotowującej projekt decyzji o warunkach zabudowy nie tylko nie narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, ale stanowi procedurę szerszej dyskusji i konsultacji wewnętrznych na etapie poprzedzającym sporządzenie analizy w celu uniknięcia arbitralności w rozstrzygnięciach organu (zob. m.in. wyroki NSA z: 15.11.2023 r., II OSK 1623/21, LEX nr 3644796; 18.01.2024 r., II OSK 1022/21, LEX nr 3694227; 8.02.2024 r., II OSK 1200/21, LEX nr 3709475, z 8.05.2024 r., II OSK 1090/23).

Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie organy trafnie przyjęły, że teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...], poprzez drogę wewnętrzną stanowiącą własność Gminy Miejskiej K.

Istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.).

Sąd nie miał wątpliwości, co do prawidłowości ustalenia w postępowaniu administracyjnym parametrów inwestycji. Nie naruszają one zasad kształtowania ładu przestrzennego, realizują zasadę dobrego sąsiedztwa i znajdują pełne uzasadnienie w wynikach analizy. W sprawie prawidłowo wyznaczono zarówno wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, szerokości elewacji frontowej oraz linię zabudowy. Zarzuty odwołania (powtórzone w skardze) zostały wystarczająco rozważone w zaskarżonej decyzji.

I tak, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. dla realizacji inwestycji kubaturowej zabudowy terenu działek wyznaczono w przedziale od 29-33 %

Takie określenie powierzchni zabudowy zapewni nawiązanie do charakterystycznych cech zabudowy obszaru analizowanego, uwzględnia te występujące w kwartale w którym funkcjonuje inwestycja, co stanowi harmonijne dopełnienie układu zabudowy w tej lokalizacji. Wbrew twierdzeniom skargi w ten sposób w nawiązaniu do średniej wzięto pod uwagę najbliższe sąsiedztwo inwestycji, bowiem analizowano istotne cechy występujące w kwartale zabudowy. Wszak działki stanowiące teren inwestycji znajdują się w bezpośrednim otoczeniu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej do których zaliczają się nie tylko te wskazane w skardze : [...], [...], [...], [...], [...] ale również [...], [...], [...] i [...] dla których wskaźnik powierzchni zabudowy to : 42 %. Jak wyjaśniono w analizie średnia wartość jest wielkością reprezentatywną dla zabudowy tego obszaru analizowanego, w szczególności oddaje w pełni charakterystyczne wielkości istniejącego zainwestowania w najbliższym sąsiedztwie inwestycji. Co istotne wielkości powierzchni zabudowy wskazują na wielkomiejski charakter zabudowy tej części miasta. W ten sposób nowa zabudowa tworzy formy o cechach tożsamych z zabudową w sąsiedztwie inwestycji, harmonijnie wpisujących się w istniejący kontekst przestrzenny. Zabudowa w pobliżu terenu inwestycji ,to jest w obszarze analizowanym jest właściwym kontekstem urbanistycznym dla planowanej inwestycji, bowiem ta zabudowa przestrzenne oddziałuje na teren inwestycji- jest wykładnią dla określenia wielkości parametru. Sam sposób określenia obszaru analizowanego którego średnica wynosi 234 m sprawia, że działki z obszaru analizowanego stanowią najbliższe sąsiedztwo urbanistyczne w stosunku do terenu inwestycji, w związku z tym są najbardziej miarodajne do kontynuowania ich parametrów i wskaźników. Wskaźniki zabudowy wahają się od 12 – 64 %, a średnia wynosi 31 %. Możliwe jest zatem i uzasadnione jest ustalenie takiego wskaźnika, jak w decyzji.

Sąd podzielił też ustalenia organu, co do pozostałych parametrów inwestycji, to jest: linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu i pozostałych konicznych cech zabudowy.

Zarzut strony skarżącej, że szerokości elewacji frontowej zostały zawyżone, bowiem przyjęto najdłuższe elewacje bez zbadania czy ta elewacja ma charakter elewacji frontowej - jest zbyt ogólny i gołosłowny. Organ odniósł się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono za sporządzoną analizą, że budynki zlokalizowane w obszarze analizowanym, którego średnica wynosi 234 m stanowią najbliższe sąsiedztwo urbanistyczne w stosunku do terenu objętego wnioskiem, w związku z czym są najbardziej miarodajne do kontynuowania ich parametrów i wskaźników. Standardowy i prawidłowy sposób wyznaczenia tego parametru wynika wprost z analizy. Wyjaśniono, że wielkości elewacji frontowych budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym są zróżnicowane i wahają się od 9 do 107 m , a średnia wynosi 50 m. Budynki o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej posiadają szerokość elewacji frontowej od ok. 61 m , 64 m, do ok. 68 m i są zlokalizowane wzdłuż ul. [...]. Co istotne i szczególnie eksponowane w analizie oraz decyzji odwoławczej : elewacje te szersze zbudowane są najczęściej z kilku części ułożonych uskokowo (cofnięcia i wysunięcia fragmentów elewacji, ryzality, wykusze, balkony). Takie ukształtowanie elewacji z odrębnych płaszczyzn prowadzi do wrażenia rozbicia bryły budynku i operowania drobniejszą formą. Jak wskazano zasady kształtowania ładu przestrzennego, w tym oparte o koncepcję kontynuacji formy wskazują, że elewacja frontowa budynku widoczna od strony ul. Z. winna nawiązywać do elewacji obiektów zlokalizowanych w obszarze analizowanym oraz tworzyć formy o cechach tożsamych z zabudową w sąsiedztwie inwestycji, harmonijnie wpisujących się w istniejący kontekst przestrzenny. Te lokalne uwarunkowania pozwalają na wyznaczenia parametru na podstawie średniej – 50 m (+- 2 m) , co pozwoli na współtworzenie przez inwestycję pierzei ulicy Z., to jest w ciągu działek o równorzędnym znaczeniu, z uwzględnieniem warunku kontynuacji. Jak wykazuje analiza - przyjęte rozwiązanie, nie tylko nie zaburza ładu przestrzennego, ale pozwala na spójne uzupełnienie urbanistycznej całości w obszarze. Taki dobór parametru odzwierciedla cechy zabudowy kwartału, co wynika z analizy. Strona skarżąca nie przedstawia żadnego miarodajnego sposobu wyliczenia, ani nawet nie uprawdopodabnia zarzutu, by racjonalnie poddać w wątpliwość prawidłowość pomiarów elewacji budynków wynikających z analizy.

Odnośnie wskaźnika górnej krawędzi elewacji frontowej, Sąd uznał za prawidłowe ustalenie dla budynku nowej zabudowy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej . Zarzut skargi wadliwego wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w wysokości do kalenicy zamiast do okapu, w sytuacji gdy budynek ma mieć dach płaski – nie jest wystarczająco zrozumiały oraz nie został w żaden sposób rozwinięty w uzasadnieniu skargi. W analizie wskazano szczegółowo wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki budynków w obszarze analizowanym w sposób – do okapu oraz do kalenic attyki. Takie wskazanie jest jasne i nie budzi wątpliwości. Średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych w obszarze analizowanym to 25 m. Są budynki które przewyższają średnią obiektów w swojej wyższej części. Prawidłowo rozważono w analizie, decyzji wz i decyzji organu odwoławczego, że teren inwestycji zlokalizowany jest w ciągu działek o równorzędnym znaczeniu, planowany nowy budynek nie może stanowić formy tworzącej dominantę przestrzenną, a powinien nawiązywać swoją wysokością do zabudowy lokalizowanej przy ul [...], aby nawiązywać do wysokości tworzących obudowę urbanistyczną z uwzględnieniem kształtującego się tam miejskiego charakteru zabudowy. W warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki od 19 m do 21 m, ale nie wyżej niż rzędna 238 m n.p.m. na podstawie § 7 ust 1 rozporządzenia, dopuszczając jedynie przewyższenie dla klatki schodowej i windy do wysokości 25 m ale nie wyżej niż rzędna 242 m n.p.m. Wbrew twierdzeniom skargi fakt, że wyliczona w analizie średnia wysokość elewacji do okapu w obszarze analizowanym to 16,5 m nie oznacza, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla projektowanego nowego budynku powinna być określona na maksymalnie 16 m. Wszak wysokości budynków w obszarze analizowanym są zróżnicowane i uzależnione od funkcji budynków a także formy ich dachów. W obszarze analizowanym występują budynki o dachach płaskich, wielospadowych i połaciowych. Co istotne budynki o dachach płaskich powstałe w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji to jest budynek wielorodzinny na dz. nr [...], [...] oraz budynek wielorodzinny na dz. nr [...] posiadają zróżnicowaną wysokość odpowiednio: do okapu 21 m ,a do kalenic attyki 38 m. Budynek na dz. [...] i [...] składa się z dwóch brył o zróżnicowanej wysokości: wyższa część budynku posiada 11 kondygnacji a niższa 7 kondygnacji , w ten sam sposób ukształtowana jest zabudowa wielkomiejska na działce nr [...].

Wbrew twierdzeniom skargi wyniki analizy wskazują na potrzebę zachowania "wysokości elewacji frontowej na poziomie do attyki 21 m z tolerancją minus 2 m tj. od 19 m do 21 m" , a w warunkach zabudowy mowa jest o "wysokości gzymsu, attyki lub górnej krawędzi elewacji frontowej (od strony ul. [...])" , nie operując pojęciami "do kalenicy" ani "do okapu"

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zarzut za bezzasadny. W analizie wzięto bowiem pod uwagę fakt, że w wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się również budynki znacznie wyższe niż planowana inwestycja. Jednak przy formułowaniu wyników analizy nie te wartości były decydujące. W decyzji wyjaśniono dokładnie jak liczono wysokość : wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków posiadających połacie dachowe z kalenicą o przebiegu prostopadłym do frontu działki – liczona jest od poziomu terenu do poziomu kalenicy, natomiast wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków posiadających połacie dachowe z kalenicą o przebiegu równoległym do frontu działki – liczona jest od poziomu terenu do poziomu okapu połaci dachowych ; wysokość górnej krawędzią elewacji frontowej budynków posiadających wykształcony gzyms lub attykę – liczona jest od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do poziomu tego gzymsu lub attyki.

Zarzut skargi sformułowany jako: "poprzez wadliwe wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w wysokości do kalenicy zamiast do okapu w sytuacji, gdy budynek ma mieć dach płaski" (identycznie w odwołaniu) nie jest przekonujący. Przy zastosowaniu dachu płaskiego – jak postulowano we wniosku z 12 lipca 2017 r (maksymalna wysokość do krawędzi attyki) i ustalono w warunkach zabudowy (wysokość gzymsu, attyki lub górnej krawędzi elewacji frontowej) nie ma mowy o kalenicy. Jest natomiast attyka i jej wysokość, co ustalił organ w decyzji. Zarzut ogranicza się do jednego zdania w skardze, a strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ostatecznie bliżej nie precyzuje, co istotnego ma na myśli.

Również prawidłowość ustalenia geometrii dachu (w zamierzeniu dach płaski) nie budzi wątpliwości WSA w Krakowie, jako zgodny z § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie stron możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności zgłaszania wniosków dowodowych i ustosunkowania się do zebranych w sprawie dowodów, niebrania udziału w postępowaniu (przesłanka wznowieniowa) może być podnoszony tylko przez strony których dotyczy, które bez swojej winy nie brały udziału w postępowaniu i po wykazaniu bezpośredniego wpływu na wynik postępowania, a nie inne podmioty. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowane zostało jednoznaczne stanowisko w tym względzie (por. wyroki NSA z 16 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 371/11, z 17 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2060/10, z 26 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2276/11, z 22 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 3046/12, z 16 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1274/13, z 29 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2321/14).

Wbrew twierdzeniom skargi, tryb zawiadomienia przez obwieszczenie z art. 28 kpa mógł zostać zastosowany, bowiem jak wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 26 stycznia 2018 r (k – 54-57 akt adm.) stron postępowania było więcej niż 20. Do udziału w sprawie dopuszczono bowiem użytkowników wieczystych nieruchomości, przyjmując koncepcję zaprezentowaną w wyroku WSA w Krakowie z 28 maja 2019 r., w analogicznej sprawie do sygn. akt. II SA/Kr 236/19.

Jak stanowi art. 49a k.p.a. - poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2.

Zgodnie z art. 49 § 1 k p. a. - jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej.

Natomiast art. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

Organy rozpoznające sprawę sprostały tym wymogom ustawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za utrwalony uznaje się pogląd, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2023 r., II OSK 595/22; wyrok NSA z 18 października 2022 r., II OSK 2815/21). Tego brakuje rozpoznawanej skardze.

Wreszcie zarzut strony skarżącej zgłoszony na rozprawie w dniu 8 listopada 2024 r (k - 79) o wygaśnięciu przedmiotowej decyzji WZ, w związku z wydaniem ostatecznego pozwolenia na budowę w czerwcu 2024 r. i wobec tego koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego - nie mógł zostać uwzględniony, bowiem sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, ww.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Artykuł 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j. z dnia 2024.07.29) skierowany jest do organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Po spełnieniu przesłanek ustawy stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje natomiast w trybie art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a przy tym został poddany wnikliwej i przekonującej ocenie organów orzekających obu instancji. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego, w szczególności składających się na zasadę prawdy materialnej (w tym art. 7, art. 75, art. 77-79 art, art. 80-81 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa procesowego (art. 11 i 107 § 3 k.p.a.). Zaskarżona decyzja w wystarczający sposób odpowiada na zarzuty odwołania, zachowana została zasada dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.).

Z podanych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.