Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 853/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1a
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie WSA Jolanta Górska WSA Mariola Jaroszewska (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. M. i S. M. na decyzję Wojewody z dnia 22 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

A.M. i S.M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody (dalej jako "Wojewoda") z dnia 22 września 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty (dalej jako "Starosta"), wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia 4 marca 2020 r., w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia 27 stycznia 2020 r. Starosta, na wniosek A. (dalej jako "Spółka" lub "inwestor"), orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb M., ark. 2, gmina P., stanowiącej własność małżonków M., w celu wykonania czynności związanych z zakładaniem przeprowadzeniem gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN500 wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Decyzję tą w mocy utrzymał Wojewoda w swoim rozstrzygnięciu z dnia 18 września 2020 r.

Następnie, decyzją z dnia 4 marca 2020 r. Starosta zezwolił inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, której sposób korzystania ograniczono w związku z realizacją inwestycji celu publicznego, a decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek rozpoznania odwołania Wojewoda decyzją z dnia 22 września 2020 r. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu podano, że wobec wydania w stosunku do przedmiotowej nieruchomości decyzji ograniczającej korzystanie z niej w związku z zakładaniem i przeprowadzeniem gazociągu wysokiego ciśnienia, spełniona została przesłanka do zezwolenia na jej niezwłoczne zajęcie. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, zaistniały też okoliczności uzasadniające nadaniu temu zezwoleniu rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. inwestycja służy interesom społecznym oraz ważnym interesom gospodarczym państwa.

Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia jest realizacją celu publicznego, na co wskazuje jego lokalne i ponadlokalne, a także krajowe znaczenie. Jak wskazał inwestor, planowana inwestycja obejmuje swoją lokalizacją obszar kilku wspólnot samorządowych i jest niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu. Stanowi też przedsięwzięcie strategiczne dla bezpieczeństwa energetycznego państwa oraz w znacznym stopniu zwiększy dywersyfikację dostaw gazu ziemnego poprzez jego wydobycie ze złóż własnych państwa, co w konsekwencji zwiększy poczucie bezpieczeństwa oraz niezależność Polski na europejskim rynku gazowym.

Zdaniem organu zapewnienie dostaw gazu ma nie tylko podstawowe znaczenie dla poszczególnych jednostek, ale jest również istotne z punktu widzenia ogółu. społeczeństwa. Ma ono bowiem bezpośredni wpływ na poziom życia obywateli, jak również jest elementem zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnej infrastruktury. Rozbudowa sieci gazowej w rejonie, dzięki projektowanej inwestycji, zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii gazowej, wzrost bezpieczeństwa jej dostawy oraz zapewni stały dopływ gazu do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. W konsekwencji należało uznać, że przedmiotowe zamierzenie służyć będzie uzasadnionemu interesowi społecznemu i ważnym interesom gospodarczym, co przemawiało za nadaniem kontrolowanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się kwestii, że aktualnie istniejąca infrastruktura w regionie jest wystarczająca dla zapewnienia dostaw gazu organ wskazał, za wyjaśnieniami inwestora, że poziom gazyfikacji w Polsce jest na stosunkowo niskim poziomie, a dodatkowo istniejąca infrastruktura gazowa z uwagi na czas, który upłynął od jej wybudowania, wymaga modernizacji i budowy nowych sieci dystrybucyjnych, które mają zapewnić stałe i nieprzerwane dostawy gazu. Co więcej, przedmiotowa inwestycja jest etapem w kierunku zwiększenia niezależności Polski od dostaw gazu ziemnego z zagranicy. Z kolei do kwestii łączenia przez odwołujących się przedmiotowej inwestycji z inwestycją planowaną przez inny podmiot w 2001 r. organ odniósł się już w decyzji z dnia 18 września 2020 r. i nadal podtrzymuje swoje stanowisko w tym zakresie.

W skardze, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji, skarżący zarzucili:

1. naruszenie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), dalej jako u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy nie zachodzą przesłanki do zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości;

2. naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że inwestycji niezbędne jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na interes społeczny oraz interes gospodarczy, w sytuacji gdy instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady niewykonywania decyzji ostatecznych i powinna zostać poddana ścisłej wykładni;

3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie przez organ, iż inwestor dostarczenie wykazał interes społeczny i gospodarczy pozwalający na zezwolenie na natychmiastowe zajęcie nieruchomości należącej do odwołujących się i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy z wniosku z dnia 17 lipca 2019 roku nie wynika, w jaki sposób inwestycja ma wpłynąć na rozwój ekonomiczny regionu, służyć stałemu dopływowi gazu do gospodarstw domowych i przedsiębiorstw oraz zabezpieczyć "szybki rozwój infrastruktury energetycznej", jak również nie zachodzi nagląca potrzeba "szybkiego rozwoju infrastruktury energetycznej".

Zdaniem skarżących z okoliczności sprawy nie wynika, aby jakiekolwiek opóźnienia w realizacji inwestycji miałyby zagrozić dostępności gazu na poziomie lokalnym czy ponadlokalnym. Jak zauważono, na terenie regionu istnieje już infrastruktura gazowa zapatrująca gospodarstwa domowe oraz przedsiębiorstwa w gaz, a z wniosku nie wynika, aby brak budowy nowego gazociągu miał wiązać się z przerwami w dostawie gazu do gospodarstw i przedsiębiorstw zarówno na terenie regionu, jak i na większym obszarze. Wnioskodawca nie przedstawił również żadnych dowodów na przedmiotową okoliczność, poza gołosłownymi twierdzeniami wniosku. Brak jest także dowodów na to, że realizacja inwestycji pozwoli na rozwój regionu.

Ponadto, zwrócono uwagę, że skarżący dokonali już skutecznych i wiążących ustaleń dotyczących wyrażenia zgody na przeprowadzenie robót na terenie ich nieruchomości mających na celu ułożenie gazociągu na mocy umowy z dnia 12 czerwca 2001 roku zawartej z B. Co więcej, w dniu 30 sierpnia 2001 r. podjęta została przez Radę Gminy uchwała nr XXXVII/49/01 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na trasie przebiegu przez teren Gminy gazociągu wysokiego ciśnienia wraz ze sferą ochronną. Tym samym skoro nawet nie przystąpiono do realizacji inwestycji przez 19 lat, to nie ma podstaw do niezwłocznego zajęcie nieruchomości należącej do skarżących.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2021 r. uczestnik postępowania, Spółka A. wniosła o jej oddalenie, przedstawiając swoje stanowisko i obszerną argumentację na jego poparcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie kontroli sądu poddano decyzję Wojewody z dnia 22 września 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 4 marca 2020 r. zezwalającej na niezwłoczne zajecie części nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb M., ark. 2, gmina P., w celu wykonania czynności związanych z zakładaniem i przeprowadzeniem gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN500 wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w zakresie zgodnym z decyzją Starosty z 27 stycznia 2020 r. oraz nadano tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Będący podstawą kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji przepis art. 124 ust. 1a u.g.n., stanowi, że po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Z kolei na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym,

a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Stosownie do treści art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Z regulacji tych wynika zatem, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. może nastąpić, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki:

1. uprzednio wydana została decyzja na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości,

2. wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego,

3. spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 108 k.p.a., tj.: konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony;

4. występuje ważny interes gospodarczy.

Przy czym, przesłanka zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 108 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

Zdaniem sądu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo uznały orzekające organy, że wystąpiły przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 124 ust. 1a u.g.n.

Istotne jest bowiem, że decyzją z 27 stycznia 2020 r., Starosta zezwolił Spółce A. na założenie i przeprowadzenie na części ww. nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy DN500 wraz z infrastrukturą towarzyszącą w celu realizacji inwestycji pod nazwą: "Budowa gazociągu dystrybucyjnego DN300/500 wysokiego ciśnienia (MOP 8,4Mpa) łączącego [...] z siecią [...] w rejonie [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowej pracy układu", jednocześnie w decyzji określając zakres tego zezwolenia.

Wątpliwości sądu nie budzi fakt, że projektowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Jak wynika z wniosku oraz akt sprawy, analizowany fragment gazociągu jest elementem większej sieci, zaś zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja polegająca na budowie gazociągu wysokiego ma więc status inwestycji celu publicznego, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu ponadlokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 367/14, dostępny w CBOSA). Jest to inwestycja liniowa, przebiegająca przez szereg nieruchomości na terenie danej gminy lub kilku gmin, a nawet powiatów całego województwa. Ponadto inwestycja taka może stanowić element krajowej sieci zaopatrującej zarówno obiorców indywidualnych jak i publicznych w określone źródło energii (cieplnej), zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, dostępny w CBOSA).

Analizując akta sprawy, w szczególności wniosek inwestora z lipca 2019 r. oraz odpowiedź na skargę i pismo procesowe Spółki z dnia 12 lutego 2021 r. w ślad za Wojewodą sąd potwierdza, że inwestycja ma znaczenie ponadlokalne, korzystne dla rozwoju ekonomicznego regionu i kraju, a ze względu na przebieg gazociągu, między wyjściem ze stacji pomiarowej W., zlokalizowanej na terenie stacji uzdatniania gazu we W., a wejściem do stacji pomiarowej K., zlokalizowanej w pobliżu [...] i gazociągu DN500 relacji [...] i jego cel w postaci tłoczenia gazu ze złóż położonych w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej polskiej Morza Bałtyckiego do krajowego systemu sieci przesyłowej - inwestycja w znacznym stopniu zwiększy dywersyfikację dostaw gazu ziemnego ze złóż własnych państwa. To z kolei pozwoli na zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego i uzyskanie niezależności od dostaw energii gazowej z innych krajów. Tym samym gazociąg służyć będzie zarówno interesom jednostek, jak i ogółu społeczeństwa – zwiększając dostępność i zapewniając stabilność dostaw gazu do domów lub obiektów użyteczności publicznej, tym samym pozwalając na prawidłowe funkcjonowanie ważnych społecznie instytucji, których działanie jest zależne m.in. od dostaw gazu, a także będzie korzystne dla interesów gospodarczych państwa poprzez zwiększenie krajowej sieci przesyłowej, niezależnej od innych rynków.

Odnosząc się następnie do przesłanek przemawiających za nadaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności należy wskazać, że inwestor nie jest zobligowany do przedłożenia dowodów świadczących o konieczności jak najszybszej budowy. W szczególności nie jest konieczne wykazanie, że bezpieczeństwo energetyczne regionu jest zagrożone, a przedmiotowa inwestycja stan ten niweluje, czy też wykazanie wpływu realizacji inwestycji na stabilności dostaw energii cieplnej. Wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, lecz raczej uargumentowania, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich ewaluacji, dokonanej przez organ. Nie istnieje zatem potrzeba przedstawiania dowodów na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, a wystarczające jest ograniczenie się do przedstawienia cech, parametrów i przeznaczenia inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 33/16, dostępny w CBOSA).

Sąd zgadza się z argumentacją organów, że również planowana rozbudowa sieci i zwiększenie dostępności energii cieplnej, wobec postępującego rozwoju cywilizacyjnego i rosnącego uzależnienia społeczeństwo od nieprzerwanych dostaw mediów, w tym energii cieplnej, pełni szczególną rolę i działania w tym zakresie wypełniają przesłankę ważnego interesu gospodarczego. Zagadnienia związane z zaspokajaniem potrzeb energetycznych i gospodarki zasobami energetycznymi uznaje się bowiem za kluczowe i w związku z tym stanowią one zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1834/18, dostępny w CBOSA). Zatem minimalizowanie ryzyka awarii, poprzez rozwijanie sieci zaopatrującej w energię leży w interesie społecznym, a także niweluje ewentualne starty ekonomiczne państwa w przypadku awarii, gdyż umożliwia konserwację i naprawę sieci bez przestojów w dostawie energii (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2096/17, dostępny jw.). Rozbudowa sieci poprzez zakładanie i przeprowadzanie nowych odcinków gazociągu, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie umożliwia też realizację nowych inwestycji, polepszając warunki rozwoju gospodarczego regionu.

W związku z tym nie może mieć decydującego znaczenia fakt, że inwestor nie wykazał, iż brak realizacji gazociągu będzie się aktualnie wiązać z przerwami w dostawie gazu do gospodarstw i przedsiębiorstw. Tego rodzaju inwestycje realizowane są bowiem z perspektywicznymi założeniami, uwzględniającymi przyszłościowy rozwój danego terenu, w tym poprzez zabudowę, która wymagać będzie zaopatrzenia w gaz. Taki zaś rozwój może w przyszłości zaburzyć działanie istniejącej, nierozwijanej sieci gazowej i przyczyniać się do przerw w dostawie tego rodzaju medium, co z kolei może stanowić zagrożenie zarówno gospodarcze, jak i społeczne. Ponadto trzeba mieć na względzie, że takie inwestycje są skomplikowane i ich realizacja sama w sobie jest długotrwała, co powoduje, że w tym czasie stan zagospodarowania i zapotrzebowania na gaz w regionie ulega zmianom powodującym, że aktualny (w dacie wydawania decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości) brak zagrożenia związanego z obciążeniem istniejącej sieci, w trakcie budowy nowych odcinków staje się realny. W tym należy upatrywać ważnego interesu gospodarczego, jako przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności – w nie tylko w zagrożeniu gazowym danego regionu, ale także w jego planowanym rozwoju, który będzie rzutował na działalność istniejącej sieci gazowej (por wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1834/18, dostępny w CBOSA).

Bez znaczenia dla kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest również fakt, że zgody na przeprowadzenia na terenie działki skarżący udzielili już w roku 2001 r., a przewidziana w planie miejscowym inwestycja gazociągu nie była realizowana od 19 lat, co ich zdaniem świadczy o tym, że obecnie nie jest niezbędne niezwłoczne zajęcie ich działki. Po pierwsze, jak trafnie zauważyła Spółka w swoim piśmie z 12 lutego 2021 r., wskazana zgoda została zawarta między skarżącymi a B. w związku z inwestycją, która miała być realizowana w przyszłości przez C., z którymi to spółkami A., realizująca przedmiotową inwestycję, nie ma nic wspólnego. Wobec tego powoływana zgoda nie dotyczyła niniejszego zamierzenia.

Ponadto, w ocenie sądu, decydujące znaczenie dla zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. ma nie to, po jak długim czasie przystąpiono do realizacji inwestycji, lecz jej publiczny charakter. Konieczność zajęcia terenów, przez które zgodnie z planem przebiegać ma inwestycja liniowa aktualizuje się bowiem z momentem podjęcia przez inwestora działań mających na celu realizację przedsięwzięcia, nie zaś w chwili samego uchwalenia prawa miejscowego przewidującego tego rodzaju inwestycję w regionie. Plan stanowi bowiem punkt wyjściowy, stwarza możliwość, a nie zobowiązuje do natychmiastowej realizacji wskazanych w nim przedsięwzięć. Dlatego też przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n. nie mogą być rozpatrywane w kontekście tego, kiedy plan przewidujący inwestycję uchwalono, jak czynią to skarżący.

Trzeba też podkreślić, że w postępowaniu toczącym się w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., nie prowadzi się szczegółowego postępowania dowodowego, a podstawowym materiałem jest wniosek inwestora i zawarta w nim argumentacja, które determinują ocenę organu. Prawidłowo więc orzekające w sprawie organy swoje stanowisko o spełnieniu przesłanek zarówno wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, jak i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, oparły na wniosku Spółki z lipca 2019 r., w którym inwestor wykazał, że ze względu na parametry, a także lokalizację i zasięg inwestycji, jej natychmiastowa realizacja jest uzasadniona zarówno interesem społecznym, jak i ważnym interesem gospodarczym.

Z tych względów zarzuty kwestionujące spełnienie w niniejszej sprawie przesłanki do nadania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności, są zdaniem sądu pozbawione podstaw. Natomiast treść art. 124 ust. 1a u.g.n wprost przesądza o nadaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości takiego rygoru, a zatem tego rodzaju rozstrzygnięcie nie jest pozostawione uznaniu organu, ani uzależnione od jakichkolwiek dodatkowych przesłanek.

Mając to wszystko na uwadze sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wymogów określonych w art. 124 ust. 1a u.g.n. Przy tym, jej wydanie poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności. Również uzasadnienie decyzji posiada wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności wskazano faktyczne i prawne przesłanki orzeczenia.

W tym kontekście sąd uznał wszystkie zarzuty skargi za bezpodstawne.

Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekł w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., albowiem wniosek w tej sprawie zgłosił organ, a żadna z pozostałych stron postępowania nie wniosła sprzeciwu w wyznaczonym terminie.