Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 71/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 50 ust. 1, art. 2 pkt 5, art. 53 ust. 1 i 2, art. 54
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania J.G. i M.K. , utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie ulicy Mielczarskiego i ulicy Szkolnej w C., budowie oświetlenia ulicznego, przebudowie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid.: 972/[...], 973/[...], 987/[...], 973/[...], 987/[...], 1040, 987/[...], 1028/[...], 987/[...], [...], 277/[...], 277/[...], 972/[...], 271/[...], 272/[...], 1975/[...] w miejscowości C. , gm. C.

Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie Kolegium powołało się na treść art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 oraz art. 51 st. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2020, poz. 293 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." i wskazało, że zgodnie z wnioskiem inwestora zakres planowanej inwestycji obejmuje wymianę nawierzchni jezdni ww. ulic, budowę chodników, przebudowę zjazdów, utworzenie nowych miejsc parkingowych, budowę oświetlenia ulicznego wraz z kanałem technologicznym, przebudowę sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, zabezpieczenie/usunięcie kolizji innych istniejących sieci uzbrojenia terenu, tj. sieci gazowej, energetycznej, telekomunikacyjnej.

W związku z powyższym Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie, organ administracyjny był związany granicami wniosku inwestorskiego. Skoro inwestor we wniosku określił teren inwestycji, to tylko w odniesieniu do tego terenu mogła być wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy podkreślił, że bezspornym w sprawie jest, iż określona w zaskarżonej decyzji inwestycja polega na przebudowie ulicy Mielczarskiego i ulicy Szkolnej w C., budowie oświetlenia ulicznego, przebudowie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wraz z niezbędną infrastruktura techniczną na ww. działkach i zgodnie z art. 6 pkt 1 - 3 u.p.z.p. stanowi ona inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

W ocenie Kolegium wniosek inwestora oraz dołączony do niego fragment mapy spełnia wszystkie wymagania określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., zaś decyzja organu pierwszej instancji zawiera niezbędne elementy, o których stanowi art. 54 u.p.z.p.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p, ustalił katalog stron postępowania w oparciu o aktualne na dzień

17 sierpnia 2020 r. informacje o właścicielach działek objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, których następnie zawiadamiał na piśmie w toku całego postępowania.

Pozostałe strony tego postępowania, w tym także odwołujący się, zostały poinformowane w formie obwieszczeń. Strony odwołujące nie są właścicielami terenu inwestycji, ale terenu znajdującego się w jej obszarze oddziaływania. Stąd bezspornym jest, że są stronami tego postępowania, zawiadamianymi o kolejnych etapach postępowania w formie obwieszczeń na zasadzie art. 53 ust. u.p.z.p.

Nadto Kolegium wskazało, że do projektu decyzji uzyskano uzgodnienia, jak również dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zdaniem Kolegium, powyższe wskazuje na spełnienie zarówno materialnoprawnych, jak i procesowych warunków do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia projektowanej inwestycji, dlatego brak jest podstaw prawnych do zakwestionowania decyzji organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, inwestycji liniowej - jak w rozpatrywanej sprawie - na danym obszarze, nie podlega swobodnej ocenie organu, a tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, mających prawa do nieruchomości, na których inwestycja ma być położona. Wbrew zarzutom odwołujących się, sama decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Może natomiast stanowić podstawą do podejmowania kolejnych działań przewidzianych prawem, zmierzających do zrealizowania projektowanej inwestycji, ale tego dokonuje się w procesie inwestycyjnym, w odrębnych postępowaniach. Kolegium podkreśliło, że na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 54 pkt 3 u.p.z.p. określa się wyłącznie linie rozgraniczające teren wnioskowanej inwestycji.

Odnosząc się do treści odwołań Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowym, celem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest określenie możliwych działań inwestora wobec nieruchomości, jak również wskazanie warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać, przyjmując jako punkt odniesienia przepisy powszechnie obowiązujące, oraz wymagania ochrony interesów osób trzecich. Tego typu decyzja ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych.

Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że prawidłowo w załączniku graficznym decyzji organu pierwszej instancji przedstawiającym jedynie linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji, nie zawarto określenia konkretnej trasy inwestycji, bowiem decyzja ta w żaden sposób nie konkretyzuje lokalizacji inwestycji względem granic nieruchomości. Kolegium podkreśliło, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie reguluje spraw własnościowych terenu i nie pozbawia prawa własności do gruntu, zaś obecnie organ pierwszej instancji ma obowiązek określić jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji zgodnie z art. 54 pkt 3 u.p.z.p., co też uczynił w sposób prawidłowy w załączniku do decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł w szczególności, że jest właścicielem drogi nr 987/[...] na podstawie "stalinowskich aktów notarialnych z roku 1951, rejestru własnościowego z 2006 roku". Skarżący zarzucił, że przedwojenne akty notarialne, orzeczenie z 1996 roku oraz akt notarialny z 1969 roku to dokumenty nieprawdziwe i niemające znaczenia we wszystkich toczących się sprawach.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W piśmie procesowym z dnia 8 marca 2021 r. skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem Kolegium, że nie jest on właścicielem terenu inwestycji objętej postępowaniem lokalizacyjnym. Skarżący podniósł, że w 2006 roku zgodnie z rejestrem własnościowym nr [...] stał się właścicielem nieruchomości położonej w C. przy ul. Mielczarskiego o szerokości 31,92 m na podstawie aktu notarialnego Repetytorium nr 2003 z dnia 31 maja 1951 r. i podkreślił, że urodził się w 1964 roku. Dalej skarżący wskazał, że stworzył swoją mapę na podstawie przedwojennych aktów notarialnych, które nie zostały uznane przez Starostwo Powiatowe. Zdaniem skarżącego, zgodnie z aktualnym rejestrem jest on również właścicielem drogi nr 987/[...]na długości 11,22 m.

Niniejsza sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID-19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

O skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie powołanego wyżej przepisu oraz o terminie posiedzenia niejawnego strony zostały zawiadomione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie ulicy Mielczarskiego i ulicy Szkolnej w C., budowie oświetlenia ulicznego, przebudowie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na oznaczonych w decyzji działkach w miejscowości C. Skarżący kwestionuje dopuszczalność i prawidłowość ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65). Należy przy tym zwrócić uwagę, że przepis art. 6 pkt 1 u.g.n. wśród celów publicznych wymienia wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji; a także budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 u.g.n.).

W kontekście powołanych przepisów trzeba stwierdzić, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. o sygn. akt II OSK 648/09, Lex nr 597750). Nie może być wątpliwości, że realizacja spornej inwestycji mieści się w zakresie celów publicznych objętych art. 6 pkt 1 i 2 u.g.n.

Odnośnie zaś lokalnego znaczenia przedmiotowego przedsięwzięcia, to niewątpliwie powinno ono być istotne z punktu widzenia zaspokojenia potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową. Jak wynika bowiem z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm., dalej jako "u.s.g.") mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową, a ilekroć w ustawie jest mowa o gminie, należy przez to rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium (ust. 2). Z kolei w art. 7 ust. 1 pkt 2, 3 i 15 u.s.g., do zadań własnych gminy ustawodawca zaliczył zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty, wśród których wymienił zadania własne m.in. w sprawach: gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego; wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz; zieleni gminnej i zadrzewień; utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych.

W niniejszej sprawie skarżący eksponował, że jest współwłaścicielem drogi zlokalizowanej na działce nr ewid. 987/[...]na szerokości ok. 11 m. Z ewidencji gruntów i budynków (dokument na karcie 6v akt adm. I inst.) wynika, że wyłącznym właścicielem działki nr ewid. 987/[...](droga) jest Gmina C. Nie znajdują się w aktach sprawy dokumenty podważające dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, ale także w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości. Treść księgi wieczystej nr KI1B/00032861/3 potwierdza informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r., poz. 2204 ze zm.), domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. W razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności (art. 10 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Zatem ewentualnie przed sądem powszechnym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym (a obecnie przed sądem administracyjnym) skarżący winien udowadniać, że jest współwłaścicielem działki stanowiącej drogę o numerze ewidencyjnym 987/[...]. W myśl art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Skarżący w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego nie podważył urzędowego potwierdzenia danych ujawnionych w księdze wieczystej i ewidencji gruntów co do tego, że Gminajest właścicielem działki ewid. nr 987/[...].

Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

Zatem, skoro inwestycja ma być realizowana na działkach, których M.K. – zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków – nie jest właścicielem (współwłaścicielem), to w takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie miał obowiązku zawiadomić skarżącego na piśmie o toczącym się postępowaniu, a potem doręczyć mu odpis decyzji wydanej w sprawie. Takie zawiadomienie wobec pozostałych stron postępowania (w tym skarżącego) odbywało się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Z akt sprawy wynika bowiem, że M.K. jest współwłaścicielem działki nr [...], położonej na terenie znajdującym się w obszarze oddziaływania inwestycji. Jeszcze raz należy podkreślić, że jeżeli skarżący kwestionuje ujawnione w ewidencji gruntów dane czy też treść wpisów w księdze wieczystej, to powinien zainicjować stosowne postępowanie, ale przed sądem powszechnym. Organ administracji prowadzący postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (a obecnie sąd administracyjny) w przedmiotowym postępowaniu nie jest i nie był uprawniony do weryfikowania prawidłowości wpisów dotyczących prawa własności w ww. zbiorach danych urzędowych. Dlatego też przedłożone do Sądu przez skarżącego kopie dokumentów nie mogły być poddane weryfikacji sądowoadministracyjnej w kierunku stwierdzenia, czy skarżący jest właścicielem części działki nr ewid. 987/[...].

Poza wyżej wskazanymi, strona skarżąca nie podniosła ani w odwołaniu ani też w skardze innych zarzutów dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego i warunków tej lokalizacji oraz szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w związku z tą inwestycją. Treść złożonego w sprawie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po wnikliwej analizie dowodów zgromadzonych w toku tego postępowania stwierdzić trzeba, że zaistniały podstawy prawne do wydania żądanej decyzji. Należy bowiem podkreślić, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej. Oznacza to, że w sytuacji gdy wniosek o jej wydanie czyni zadość wymaganiom formalnym sformułowanym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. i jest zgodny z normami u.p.z.p. oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ obowiązany jest wydać decyzję pozytywną bez uprzedniej analizy np. zasadności takiej czy innej lokalizacji inwestycji (jej proponowanego przebiegu). O odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą zadecydować ogólne względy celowości czy słuszności, a jedynie wyraźna sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami nakładającymi konkretne (sprecyzowane) ograniczenia (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 marca 2015 r., II SA/Ke 4/15, lex nr 1661841).

Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy, w szczególności te, o jakich mowa w art. 54 u.p.z.p., tj. wskazuje rodzaj inwestycji, określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, a także ustalenia dotyczące ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Ponadto w załącznikach (1a i 1b) do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (1:1000) - stosownie do wymogów art. 54 pkt 3 u.p.z.p.

Brak jest wobec tego podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji.

Sąd podziela ocenę organów administracji dokonaną w sprawie, że brak było podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Nie dostrzeżono jej sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Należy jednak pamiętać, że z istoty decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego wynika, że określa ona jedynie przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga jeszcze uzyskania pozwolenia na budowę przy uwzględnieniu przepisów prawa budowlanego. Dyspozycja art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1189 ze zm.) nakazuje na etapie pozwolenia na budowę uwzględnić zasadę poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Planowana inwestycja na nieruchomościach sąsiednich nie może: powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zapewniona ma być ochrona przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.

Analizując zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy stwierdzić trzeba, że w niniejszym postępowaniu, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 k.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, dokonując przy tym prawidłowej ich wykładni. Wydane decyzje spełniają wymogi określone w art. 107 §1 i 3 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, że nie doszło także do naruszenia zasady wzbudzania zaufania obywateli do orzekających w tej sprawie organów administracji publicznej, w każdym razie o naruszeniu tej zasady nie świadczy sprzeczne z oczekiwanym przez skarżącego rozpoznanie wniosku inwestora.

Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.