Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3258/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potrącenia z wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa zaległości podatkowej w podatku od gier za styczeń 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżąca – B. sp. z o.o. w W., pismem z 11 lutego 2011 r. wniosła o potrącenie zaległości podatkowej (wraz z odsetkami) w podatku od gier za styczeń 2011r. w kwocie 492.000,00 zł z wymagalnymi w stosunku do Skarbu Państwa wierzytelnościami (wraz z odsetkami), jakie nabyła w drodze umowy cesji z 16 kwietnia 2010r. od K. GmbH ("spółka niemiecka"). Zaległość wynikała z nieopłaconej deklaracji POG-4. Skarżąca powołała się na art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wskazała wyroki Sądów Okręgowych i Sądów Apelacyjnych w Łodzi i we Wrocławiu (Wydziałów Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z 28 listopada 2000r. sygn. akt I SA/Wr 1772/99. Skarżąca wyjaśniła, iż należne z tytułu tych wyroków wierzytelności nie zostały zaspokojone wobec spółki niemieckiej i obecnie to ona, jako nabywca wierzytelności, uprawniona jest do ich potrącenia z własnymi zobowiązaniami. Do wniosku Skarżąca dołączyła kserokopię zawiadomienia z 22 kwietnia 2010r. o zbyciu na jej rzecz przez spółkę niemiecką części przypadających jej od Skarbu Państwa wierzytelności o łącznej równowartości 10.000.000 USD oraz nieuwierzytelnione kserokopie wskazanych we wniosku wyroków (sentencji i części uzasadnień), stanowiących podstawę roszczeń wobec Skarbu Państwa.

Decyzją z [...] maja 2011r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. odmówił Skarżącej potrącenia zaległości w podatku od gier wraz z odsetkami z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych za styczeń 2011r. z wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa.

Ustalono bowiem, że wskazane przez Skarżącą wyroki sądów powszechnych dotyczą ustalenia istnienia obowiązku ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, wypadkowego i chorobowego z tytułu zatrudnienia pracowników K. GmbH. Natomiast wyrok NSA we Wrocławiu uchyla decyzję w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej od sprzedaży udziałów P. sp. z o.o. we W.. Z wyroków tych nie wynika jakakolwiek wierzytelność Skarżącej wobec Skarbu Państwa. Żaden z wyroków nie został wydany na podstawie art. 417 i art. 4172 Kodeksu cywilnego ("k.c."). Wyroki te nie spełniają zatem warunku określonego w art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i z tego powodu nie stanowią podstawy do wnioskowanego przez Skarżącą potrącenia.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, iż postępowanie o stwierdzenie istnienia zobowiązania i jego potrącenia stało bezprzedmiotowe; art. 2 Konstytucji RP w wyniku takiego zastosowania art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, że złamana została zasada zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa; art. 32 Konstytucji RP i art. 208 § 1 w związku z art. 219 i art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej wskutek różnicowania sytuacji prawno-podatkowej podatników w przedmiocie podatników i płatników; art. 116, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego rzetelnej oceny poprzez: niezwrócenie się do sądu powszechnego o wykładnię, niezwrócenie się do organu ZUS o wykonanie płatności dla potrącenia na rachunek urzędu celnego, pominięcie czynności cywilnoprawnej cesji oraz zawiadomienia o cesji i bezzasadne żądanie umowy cesji objętej tajemnicą handlową oraz niewydanie postanowienia o zwolnieniu z tej tajemnicy. Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie zasady oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób obiektywny, zgodnie z regułami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego zawartymi w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez odmówienie mocy dowodowej wyrokom sądu administracyjnego i całkowicie nietrafną ich ocenę.

Skarżąca podkreśliła, że wskazane przez nią wyroki są prawomocne.

Decyzją z [...] października 2011r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wyjaśnił, że w świetle art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązania i zaległości podatkowe mogą być potrącone z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa. Wzajemność wierzytelności istnieje, gdy obie strony są względem siebie jednocześnie wierzycielami i dłużnikami. Podatnik jest dłużnikiem fiskusa z tytułu ciążących na nim podatków i zaległości, a jednocześnie fiskus jest dłużnikiem podatnika z tytułu prawomocnych wyroków wydanych na podstawie art. 417 lub 4172 k.c. Bezsporność wierzytelności występuje, jeżeli żadna ze stron nie kwestionuje jej istnienia, wielkości i terminu płatności. Wymagalne są wierzytelności, których termin płatności upłynął i które mogą być dochodzone na drodze prawnej.

Organ odwoławczy podkreślił, że wyrokami wskazanymi przez Skarżącą sądy nie orzekały o jakimkolwiek odszkodowaniu, ponieważ wyroki te nie zostały wydane na podstawie art. 417 lub art. 4172 k.c., tj. przepisów normujących odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną niezgodnym z prawem działaniem lub zaniechaniem oraz za wykonywanie władzy publicznej zgodnie z prawem, ale powodujące wyrządzenie szkody na osobie. Tym samym żaden z tych wyroków nie potwierdza istnienia wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności, o której mowa w art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej, dostrzegając okoliczność, że Skarżąca nie przedłożyła umowy cesji zawartej ze spółką niemiecką, uznał iż w świetle całokształtu materiału dowodowego nie ma ona znaczenia, ponieważ wskazane przez Skarżącą wyroki nie zostały wydane na podstawie art. 417 lub art. 4172 k.c. Oznacza to, że spółka niemiecka nie zbyła na rzecz Skarżącej w drodze umowy cesji niekwestionowanej przez organy podatkowe, wierzytelności wobec Skarbu Państwa, skoro sama takich nie posiadała. Bezpodstawny był zatem podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 64 § 1 i art. § 7 Ordynacji podatkowej.

W ocenie organu odwoławczego nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 116, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Brak było również podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Decyzja tego organu nie została wydana na podstawie art. 208 § 1 ww. ustawy.

W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

– ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.), a w szczególności art. 139 ust. 1 przez jego bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy do wystawianych przez Skarżącą deklaracji POG-4 winien mieć zastosowanie art. 45a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), co w odniesieniu do Skarżącej skutkuje koniecznością regulowania zryczałtowanego podatku od gier podwyższonego ze 180 Euro do 2.000 zł miesięcznie,;

– Dyrektywy 98/34/WE, w szczególności art. 8 pkt 1 i art. 9, transponowanej do prawa krajowego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039, ze zm.) przez ich naruszenie, tj. niewykonanie przez Polskę jako członka Unii Europejskiej obowiązku notyfikowania w Komisji każdego projektu przepisów technicznych, w zakresie zmian ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tj. ustawy o grach hazardowych, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r., co nakłada na Skarżącą obowiązek regulowania podwyższonego zryczałtowanego podatku od gier;

– Konstytucji RP, w szczególności art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 1, wobec braku przy wprowadzaniu do obrotu prawnego przepisów o grach hazardowych przepisów przejściowych, przez naruszenie zasady lojalności państwa wobec adresata norm prawnych oraz braku poszanowania przez ustawodawcę interesów Skarżącej w toku, czyli zastosowania wobec niej wyższego zryczałtowanego podatku od gier, pomimo że legitymuje się ona ostateczną decyzją przyznającą jej uprawnienia do prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, wydaną na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, z czego wynika obowiązek regulowania zryczałtowanego podatku w wysokości zdecydowanie wyższej niż 180 EURO miesięcznie;

– Kodeksu cywilnego, w szczególności art. 509, art. 510 i nn. przez ich zastosowanie oraz uznanie, że cesja wierzytelności przewidziana umową z 16 kwietnia 2010r. w zakresie posiadanej przez zbywcę wymagalnej wierzytelności wobec Skarbu Państwa nie była skuteczna;

– przepisów BGB (niemieckiego kodeksu cywilnego), w szczególności art. 398-413 przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy stosownie do obowiązujących przepisów umowa cesji wierzytelności z 16 kwietnia 2010r. winna być oceniana według tych unormowań.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, tj.

– art. 64 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie czynności potrącenia zaległości podatkowej w podatku od gier wraz z odsetkami ze zgłoszonymi przez nią wymagalnymi wierzytelnościami posiadanymi wobec Skarbu Państwa, nabytymi od spółki niemieckiej na podstawie umowy z 16 kwietnia 2010r. w sprawie cesji wierzytelności; dokonanie błędnej subsumcji co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie mylnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie pociągnięto pod hipotezę normy prawnej; niewydanie przez organy podatkowe decyzji w kwestii potrącenia w zakreślonym tym przepisem terminie 7 dni;

– art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z proklamowaną w nim zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a zwłaszcza: zobowiązanie Skarżącej do składania organowi wyroków sądu administracyjnego z uzasadnieniami, których treść winna być organom podatkowym znana z urzędu; zażądania, pomimo braku upoważnienia, umowy cesji wierzytelności zawartej pomiędzy zbywcą tj. spółką niemiecką i nabywcą (Skarżącą), pomimo że organ został zawiadomiony o cesji długu przez wierzyciela Skarbu Państwa – spółkę niemiecką;

– art. 122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza: zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego zebrania dowodów w sprawie, np. brak wystąpienia do sądu celem ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego – umowy cesji wierzytelności między zbywcą a nabywcą; niewystarczające odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do powołanych przez Skarżącą i znajdujących się w aktach orzeczeń sądów pracy i sądów administracyjnych;

– art. 124 Ordynacji podatkowej przez niewystarczające, a w niektórych sytuacjach błędne wyjaśnienie przesłanek, jakimi organy kierują się przy załatwieniu sprawy, szczególnie w sytuacji, gdy Skarżąca w postępowaniu nie jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. działanie sprzeczne z paremią legem brevem esse oportet, quo facilius ab imperitis teneatur;

– art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej przez dopuszczenie do przewlekłości postępowania, co skutkowało narażeniem Skarżącej na wymierną szkodę ze względu na: przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, co doprowadziło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego; a także brak dokonywania we właściwym czasie weryfikacji zgromadzonych dowodów pod względem ich kompletności;

– art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania pomimo zaistnienia przesłanek ku temu.

Skarżąca przedstawiła wątpliwości co do zgodności procedury uchwalania ustawy o grach hazardowych z prawem wspólnotowym. Jej zdaniem, uzasadniony jest wniosek, że powinna uiszczać podatek od gier według stawki określonej w poprzednio obowiązującej ustawie o grach i zakładach wzajemnych

W przekonaniu Skarżącej organy podatkowe błędnie oceniły konsekwencje zgłoszenia przez nią do potrącenia należności podatkowych w podatku od gier wraz z odsetkami z wcześniej nabytymi na podstawie umowy cesji wierzytelnościami posiadanymi przez spółkę niemiecką. Przedstawionych w zaskarżonej decyzji wniosków nie poprzedziła wnikliwa analiza skuteczności cesji, a w szczególności rozstrzygnięcie, czy właściwym dla tej umowy jest prawo niemieckie, tj. miejsca zawarcia umowy, czy też prawo polskie. Nietrafnie przyjęto, iż do umowy tej zastosowanie mają przepisy Kodeksu cywilnego, podczas gdy stosownie do powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności art. 29 ustawy z dnia 12 listopada 1965r. – Prawo międzynarodowe prywatne (Dz.U. Nr 46, poz. 290 ze zm.) do oceny jej uregulowań zastosowanie ma prawo państwa, w którym umowa została zawarta, a więc niemieckiego kodeksu cywilnego.

Dyrektor Izby Celnej naruszył tryb przewidziany w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające jest niewystarczające do prawidłowego rozpatrzenia sprawy oraz jakie dowody organ pierwszej instancji ma przeprowadzić, zwłaszcza w zakresie oceny umowy cesji. Odwołując się do orzecznictwa Skarżąca podniosła przy tym, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy nie może ograniczyć się do kontroli już wydanej decyzji, ale zobowiązany jest ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

I. Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie potrącenia zaległości podatkowej podatnika wraz z odsetkami z jego wierzytelnościami wobec Skarbu Państwa.

Nie jest sporne, że Skarżącą obciążała zaległość w podatku od gier za styczeń 2011r., wykazanym przez nią w deklaracji POG-4, a także odsetki za zwłokę w uiszczeniu tego podatku. Organy podatkowe nie kwestionowały faktu, że Skarżąca zawarła z K. GmbH umowę cesji wierzytelności wynikających z wyroków polskich sądów powszechnych i sądu administracyjnego.

Strony odmiennie oceniły natomiast okoliczność, czy Skarżąca wykazała istnienie nadających się do potrącenia wierzytelności przysługujących jej od Skarbu Państwa.

Zdaniem organów podatkowych, z wyroków wskazanych przez Skarżącą wierzytelności takie nie wynikały.

Skarżąca uważała, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w tym zakresie było niewystarczające i obarczone wieloma uchybieniami proceduralnymi.

II. Sąd stwierdza, że organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy z poszanowaniem obowiązujących w tym zakresie zasad wynikających z przepisów prawa. Materiał dowodowy został zgromadzony, a następnie oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji.

W ocenie Sądu, całkowicie niezasadne są zatem podniesione przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w szczególności zaś zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, której realizacji służy przewidziany w art. 187 § 1 tej ustawy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozważenia całego materiału dowodowego. Zaznaczyć należy, iż jako dowód organ podatkowy może dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej).

Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Naczelnik Urzędu Celnego zebrał dowody umożliwiające ocenę zasadności twierdzeń Skarżącej, miedzy innymi występując do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o nadesłanie uwierzytelnionych kopii wskazanych przez Skarżącą orzeczeń wraz z uzasadnieniami.

Podkreślić przy tym należy, że w sytuacji, gdy to Skarżąca wniosła o dokonanie potrącenia, to Skarżącą obciążał obowiązek wykazania, że posiada wierzytelności wobec Skarbu Państwa nadające się do potrącenia z obciążającą ją zaległością podatkową i w związku z tym to ona powinna była przedłożyć sporządzone we właściwej formie dowody istnienia tych wierzytelności.

Przeprowadzone w rozpoznanej sprawie postępowanie dowodowe wykazało w sposób nie budzący wątpliwości, że wierzytelnościami takimi nie były wierzytelności wskazane przez Skarżącą.

Jak już Sąd wskazał, organy podatkowe nie kwestionowały zawarcia przez Skarżącą i spółkę niemiecką umowy cesji, a zatem w ogóle nie oceniały skuteczności tej umowy. Nie podważały też nabycia przez Skarżącą na podstawie umowy cesji wierzytelności spółki niemieckiej. Nie istniała więc potrzeba występowania do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z tej umowy.

Organy podatkowe dokonały natomiast oceny zgłoszonych przez Skarżącą wierzytelności z punktu widzenia możliwości zastosowania art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej, do czego obligowała je treść wniosku Skarżącej.

Skoro zaś stan faktyczny sprawy ustalony został właściwie, brak było podstaw do wydania przez Dyrektora Izby Celnej decyzji kasacyjnej przewidzianej w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

III. Zdaniem Sądu, prawidłowy był wniosek organów podatkowych, że zgłoszone do potrącenia wierzytelności nie mieszczą się w żadnej z kategorii wierzytelności wymienionych w art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej.

Przepis ten stanowi, że zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe w podatkach wraz z odsetkami stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrącaniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu:

1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 417² Kodeksu cywilnego;

2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego;

3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;

4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego;

5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego;

6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.

Przewidziana w powyższym przepisie instytucja potrącenia (kompensaty) jest jedną z form wygasania zobowiązań podatkowych (art. 59 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej).

Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo scharakteryzował cechy, jakim winny odpowiadać wierzytelności, aby mogły być uznane za bezsporne, wymagalne i wzajemne, a zatem spełniające określone powyższym przepisem przesłanki potrącenia.

Redakcja omawianego przepisu jednoznacznie wskazuje przy tym, że zawiera on zamknięty katalog wierzytelności, jakie mogą podlegać potrąceniu. Oznacza to, iż tylko wierzytelności z tytułów określonych tym przepisem mogą być skutecznie zgłoszone do potrącenia (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2002r. sygn. akt I SA/Wr 2300/99, wyrok WSA w Gliwicach z 6 marca 2009r. sygn. akt III SA/GL 688/08; opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex).

Biorąc pod uwagę okoliczność, że Skarżąca we wniosku o potrącenie powołała się na prawomocne wyroki sądów powszechnych i sądu administracyjnego, organy podatkowe prawidłowo oceniły te wyroki przede wszystkim w świetle warunków określonych w art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Wskazany tamże art. 417 k.c. przewiduje odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Natomiast w art. 417² k.c. określony został zakres odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę na osobie wyrządzoną zgodnym z prawem wykonywaniem władzy publicznej.

Tymczasem wierzytelności przedstawione przez Skarżącą do potrącenia wynikały z prawomocnych wyroków sądów powszechnych ustalających istnienie obowiązku ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy w spółce niemieckiej oraz z wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu uchylającego decyzje organów podatkowych w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej.

Nie są to zatem wierzytelności wynikające z prawomocnych wyroków wydanych na podstawie ww. przepisów Kodeksu cywilnego, formułujących odpowiedzialność odszkodowawczą związaną z wykonywaniem władzy publicznej, a tylko posiadanie wierzytelności wynikających z takich wyroków – co Sąd podkreśla raz jeszcze – umożliwiłoby Skarżącej skorzystanie z instytucji potrącenia.

Z wyroków powyższych w istocie nie wynikają żadne wierzytelności, do których zaspokojenia zobligowany byłby Skarb Państwa.

W świetle art. 64 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie wystarczy przedstawić do potrącenia jakikolwiek prawomocny wyrok wiążący się z ewentualną należnością o charakterze publicznoprawnym, aby uzyskać skutek w postaci zmniejszenia obciążeń podatkowych.

Podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia powyższego przepisu nie był zasadny.

IV. W rozpoznanej sprawie nie mogły być skuteczne zarzuty naruszenia ustawy o grach hazardowych, Dyrektywy 98/34/WE oraz Konstytucji RP, podważające legalność wprowadzenia przepisów ustawy o grach hazardowych oraz kwestionujące prawidłowość wysokości powstałych w oparciu o te przepisy zobowiązań podatkowych Skarżącej z tytułu podatku od gier. W sprawie tej wskazane przez Skarżącą przepisy prawa materialnego nie były stosowane, ponieważ nie dotyczą one kwestii potrącenia, a zatem przedmiotu sprawy. Tym samym zarzuty Skarżącej w tym zakresie wykraczają poza granice niniejszej sprawy, jakimi Sąd jest związany stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.". Granice sprawy wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji – potrącenie zaległości podatkowej Skarżącej. W tego rodzaju sprawie nie mogą być badane zarzuty dotyczące wysokości zobowiązania podatkowego, z tytułu którego zaległość ta powstała.

Zarzuty powyższe świadczą przy tym o niekonsekwencji Skarżącej. Kwestionując legalność i prawidłowość istniejącego zobowiązania podatkowego w podatku od gier, a tym samym zaległości w tym podatku, jednocześnie pozbawia te zaległości przymiotu bezsporności, która to bezsporność w świetle art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej jest warunkiem koniecznym dokonania potrącenia.

W rozpoznanej sprawie nie miały również zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego oraz niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB). Jak już Sąd wskazał organy podatkowe nie oceniały zawartej przez Skarżącą umowy cesji. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, iż w zawiadomieniu o cesji, na które powoływała się Skarżąca, wskazano, że zbycie wierzytelności zostało dokonane na podstawie art. 509-525 k.c., a zatem na podstawie przepisów prawa polskiego.

V. Niezasadne były także zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego.

Nie jest naruszeniem wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych domaganie się od Skarżącej przedłożenia dokumentów, na których opiera ona swoje żądanie. Nie sposób uznać, że organ podatkowy zna z urzędu treść zawartej przez Skarżącą umowy cesji lub też wyroków sądowych zapadłych w sprawach, w których nie był stroną i które nie wiążą się z zakresem jego kompetencji.

Sąd nie stwierdził również, aby organy podatkowe rozstrzygały wątpliwości na niekorzyść Skarżącej, w szczególności zaś, aby wywodziły negatywne dla niej skutki z faktu, iż nie przedłożyła ona umowy cesji.

Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji spełniają wymogi określone w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Motywy rozstrzygnięć przedstawione zostały w sposób wyczerpujący. Obok wskazania powodów, dla których przyjęto, że Skarżąca nie posiada wierzytelności nadających się do potrącenia z obciążającą ją zaległością w podatku od gier, szczegółowo odniesiono się do poszczególnych przesłanek z art. 64 § 1 Ordynacji podatkowej, warunkujących dokonanie potrącenia. Chybiony jest zarzut niewskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające było niewystarczające do prawidłowego rozpatrzenia sprawy oraz dowodów, jakie przeprowadzić ma organ pierwszej instancji. Są to bowiem elementy przypisane decyzji kasacyjnej, jakiej Dyrektor Izby Celnej – prawidłowo – nie wydał.

Z uzasadnień decyzji organów podatkowych wynikają jednoznaczne przyczyny nieuwzględnienia wniosku Skarżącej. Okoliczność, że nie przekonały jej one do zaakceptowania odmowy potrącenia wierzytelności nie może być utożsamiana z naruszeniem zasady przekonywania (art. 124 Ordynacji podatkowej).

Niezasadny był również zarzut przewlekłości postępowania i wynikającego stąd naruszenia zasady szybkości postępowania (art. 125 Ordynacji podatkowej).

Dyrektor Izby Celnej prawidłowo zawiadomił Skarżącą o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, wskazując przy tym nowy termin (art. 140 Ordynacji podatkowej) i następnie wydając decyzję przed upływem tego terminu.

Terminy załatwiania spraw określone zostały w art. 139 Ordynacji podatkowej, który to przepis nie przewiduje wskazanego przez Skarżącą terminu 7-dniowego. Terminu takiego na wydanie decyzji lub postanowienia nie przewiduje również art. 64 ww. ustawy.

VI. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.