Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1272/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 27
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 61, art. 61a
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 23 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lipca 2021r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpoznaniu zażalenia H. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 22 kwietnia 2021r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 735, dalej-K.p.a.) oraz art. 17§1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2020r. poz. 1427, dalej-u.p.e.a.) - w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r. poz. 2070)-utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego H. Sp. z o.o. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzycieli: Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., Marszałka Województwa [...], Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, Wójta Gminy D., Burmistrza Miasta G.. Tytuły wykonawcze zostały doręczone spółce w okresie od 14 lutego 2012r.do 16 stycznia 2020r. Zawiadomieniem z dnia 5 lutego 2021r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. podjął próbę zajęcia wierzytelności pieniężnej spółki w G. T. M. sp z o.o. sp. komandytowa.

Pismem z dnia 24 lutego 2021r. spółka złożyła zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych objętych zawiadomieniem z dnia 5 lutego 2021r. Spółka podniosła zarzut przedawnienia należności.

Organ egzekucyjny w dniu 22 kwietnia 2021r. wydał postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, z uwagi na uchybienie 7-dniowego terminu do złożenia zarzutów.

W ustawowym terminie spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc ponownie zarzut przedawnienia należności. W zażaleniu spółka zakwestionowała skuteczność doręczenia tytułów wykonawczych. Powołała się na wyrok zaoczny z dnia 24 czerwca 2014r. w którym Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IX Gospodarczy ustalił, że spółka F. L. z siedzibą w L. na Cyprze nie nabyła udziałów w spółce H. Sp. z o.o. i nie jest wspólnikiem tej spółki. Również wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie IX GC 265/12 utrzymanym przez Sąd Apelacyjny w Krakowie orzeczono, że J. K. nigdy nie był prezesem spółki H. Sp. z o.o. Podobnie M. M. nie był prezesem spółki, co potwierdził wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie IX GC 1083/14 z dnia 25 czerwca 2015r. Zdaniem spółki nie można zatem mówić, że doszło do skutecznego doręczenia tytułów wykonawczych, skoro otrzymała je osoba nieuprawniona. Dopiero po stwierdzeniu w sierpniu 2015r. nieistnienia uchwały o powołaniu do zarządu M. M., w spółce działał zarząd powołany zgodnie z przepisami k.s.h. Zdaniem spółki doręczenie tytułów wykonawczych w 2014 i 2015r. było nieskuteczne, nie otworzył się zatem termin do wniesienia zarzutów. Z ostrożności procesowej spółka w zażaleniu wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 13 pkt 1 u.p.e.a. oraz niektórych innych ustaw, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na , podstawie u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie znowelizowanej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wynikało z akt sprawy postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych objętych zawiadomieniem o zajęciu z dnia 5 lutego 2021r. wszczęto przed datą wejścia w życie nowelizacji.

Zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r.), są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Jest to dla strony podstawowy środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jej majątku. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27§1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m. in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uchybienie terminu - nawet jednodniowe - do złożenia zarzutów czyni więc czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną.

Z akt sprawy wynikało, że tytuły wykonawcze objęte zawiadomieniem o zajęciu z dnia 5 lutego 2021r. zostały doręczone spółce H. Sp. z o.o. w okresie od dnia 14 lutego 2012r. do 16 stycznia 2020r. Pismo zawierające zarzuty na postępowanie egzekucyjne zostało złożone w dniu 25 lutego 2021r. (data nadania pisma pocztą), a więc po upływie ustawowego terminu.

Uchybienie terminowi do złożenia zarzutów, określonemu w przepisie art. 27§1 pkt 9 u.p.e.a., spowodowało bezskuteczność czynności zobowiązanego, polegającej na złożeniu zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, a tym samym wystąpiły okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w tym zakresie.

W tej sytuacji zasadne było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w trybie art. 61a§1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a§1 K.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. tak jak w przedmiotowej sprawie upływ terminu do złożenia zarzutów, stanowiący brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

W zażaleniu, zobowiązana spółka zakwestionowała skuteczność doręczenia tytułów wykonawczych w latach 2014 i 2015r. spółce, której zarząd nigdy nie został powołany. Spółka podkreśliła również, że została w sposób bezprawny przejęta przez F. L. z siedzibą na Cyprze, co potwierdza wyrok zaoczny Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IX Gospodarczy z dnia 24 czerwca 2014r. (niezałączony do zażalenia).

Odnosząc się do powyższych zarzutów organ II instancji wyjaśnił, że stwierdzenie przez Sąd, że nie istnieją uchwały w sprawie powołania do zarządu spółki M. M. oraz J. K. i powierzenia im funkcji prezesa zarządu nie skutkuje nieistnieniem samej spółki H. Sp. z o.o. Nawet w sytuacji, gdy korespondencję odebrał pan M. M. czy pan J. K. w imieniu H. Sp. z o.o., to nie można stwierdzić nieskuteczności takiego doręczenia. Korespondencja doręczana była spółce (nie prezesowi zarządu), która istnieje i istniała w momencie doręczenia. Dlatego zarzut ten był nieuzasadniony.

Również stwierdzenie, że spółka F. L. nie nabyła udziałów w spółce H. Sp. z o.o. i nie była jej wspólnikiem nie miało znaczenia dla skuteczności doręczania korespondencji do spółki H. Sp. z o.o. Tytuły wykonawcze doręczane były samej spółce, a nie wspólnikowi. Spółka H. Sp. z o.o. istniała, dlatego też doręczanie spółce korespondencji w okresie od dnia 14 lutego 2012r. do 16 stycznia 2020r. było skuteczne.

Zgodnie z danymi zawartymi Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), w okresie w którym doręczana była część tytułów wykonawczych stanowiących podstawę egzekucji, M. M. i J.K. wpisani byli w rejestrze jako członkowie zarządu spółki. Z art. 17§1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 112) wynika domniemanie prawdziwości wpisów i domniemanie to nie było na dzień doręczenia tych tytułów obalone. Organ egzekucyjny dokonując doręczenia tytułów pozostawał w dobrej wierze, że spółka posiada organy uprawnione do reprezentacji. Nie można więc przyjąć nieskuteczności dokonanych doręczeń.

Organ II instancji zauważył również, że doręczeń jednostkom organizacyjnym (w tym spółkom) dokonuje się zgodnie z art. 45 K.p.a. "w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism" i tak też było w tym przypadku.

W zażaleniu spółka podniosła, że doręczenie tytułów wykonawczych w latach 2014 i 2015r. było nieskuteczne, gdyż nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej. Zarzut ten jest nieuzasadniony, gdyż z KRS wynika, że od 3 lipca 2014r.prezesem zarządu był pan Koza, a jako właściciele nie są już wskazani F. L. (lecz W. G. i M.).

Z uwagi na stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia zarzutów, organ egzekucyjny jak i organ odwoławczy nie miały podstaw do badania zarzutu przedawnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi.

W zażaleniu spółka z ostrożności procesowej wniosła o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 59§1 K.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Organem właściwym do rozpatrzenia prośby o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne jest zatem organ egzekucyjny tj. organ właściwy do rozpatrzenia tych zarzutów. Zgodnie z art. 66§1 K.p.a. jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu i poinformuje go o treści § 2.

W związku z powyższym organ II instancji rozpatrzył zażalenie spółki na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie informuje, że w sprawie przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne zobowiązany powinien wnieść odrębne podanie do organu egzekucyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.. Odrębne podanie wniesione w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania tj. w dniu wniesienia zażalenia z dnia 10 maja 2021r. tj. w dniu 11 maja 2021r.

W skardze do Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: art. 26§5 i art. 27§1 pkt 9 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych ustaw w zw. z art. 61a§1 K.p.a, poprzez przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia H. Sp. z o.o. tytułów wykonawczych w okresie, kiedy spółka me była należycie reprezentowana zgodnie z przepisami k.s.h. wskutek czego utrzymano w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Wskazując na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów niniejszego postępowania według nom przepisanych. Jednocześnie wniesiono o zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

Uzasadniając skargę jej autor podniósł, że w okresie wskazanym jako okres doręczania tytułów wykonawczych objętych zawiadomieniem [...] spółka w ogolę nie otrzymywała żadnych pism z Urzędu Skarbowego. To, że organ kierował korespondencję na adres skarżącej nie oznacza, że korespondencja ta została skutecznie doręczona zgodnie": przepisami K.p.a. Faktyczny brak zarządu uniemożliwia skuteczne doręczenie korespondencji spółce, tak jak brak zarządu w spółce uniemożliwia prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Organ niezasadnie powołuje się na treść art. 45 K.p.a., gdzie wskazano jedynie sposób doręczenia jednostkom organizacyjnym. Jeżeli jednostka organizacyjna nie ma należycie powołanego zarządu to choćby miała siedzibę nie można skutecznie doręczyć jej tytułu wykonawczego czy złożyć oświadczenia woli. Brak jest podmiotu, który reprezentuje spółkę i który miałby odebrać, w tym wypadku tytuł w imieniu spółki. Z doręczeniem tytułu wiąże się też wszczęcie egzekucji administracyjnej, co nie pozostaje bez znaczenia w przypadku, gdy po stronie zobowiązanego występuje faktyczny brak w reprezentacji bowiem osoby, które są rzekomo reprezentantami spółki w rzeczywistości nimi nie są i to do ich "rąk".

Spółka H. sp. z o.o. w sposób bezprawny została przejęta przez F. L. z siedzibą w L. na Cyprze. Spółka ta powołała swój Zarząd i zaciągała niekorzystne zobowiązania jako rzekomo H. sp. z o.o. Wyrokiem zaocznym z dnia 24 czerwca 2014r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IX Gospodarczy ustalił, że spółka F. L. z siedzibą w L. na Cyprze nie nabyła udziałów w spółce H. sp. z o.o. i nie jest wspólnikiem tej spółki. Ma to o tyle istotne znaczenie, że w takim wypadku nigdy nie była uprawniona do powołania zarządu. Organ bagatelizuje powyższe ograniczając się do stwierdzenia, że doręczenie nie następowało wspólnikowi, czy też że nie następowało członkowi zarządu. Tymczasem konsekwencją tego wyroku i kolejnych niżej opisanych jest brak faktycznego zarządu, brak reprezentacji, brak prawidłowego wszczęcia egzekucji administracyjnej oraz brak rozpoczęcia biegu terminu, który w ocenie organu został naruszony przez skarżącą. Jak wskazano wcześniej w zażaleniu wyrokiem Sadu Okręgowego w Krakowie IX GC 265/12, utrzymanym przez Sąd Apelacyjny w K. orzeczono, że J. K. nigdy nie był prezesem spółki H. sp. z o.o. mimo iż wpisał się do KRS. Podobnie M. M., mimo iż był wpisany jako Prezes Zarządu w KRS nie był nim, co potwierdził Wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie IX GC 1083/14 z dnia 25 czerwca 2015r. Organ jest zobowiązany z urzędu podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Stwierdzenie nieistnienia powołanych uchwał nie skutkuje nieistnieniem spółki. Nieistnienie uchwał powołujących wspomniane osoby skutkuje brakiem należytej reprezentacji po stronie skarżącej, co w konsekwencji powoduje brak skutecznego doręczenia tytułów wykonawczych i wszystkie z tym związane konsekwencje. Stąd skarżąca wszystkie tytuły wykonawcze wydane w tym okresie kwestionuje.

Nie doszło do skutecznego doręczenia tytułu wykonawczego, skoro podmiot nie był należycie reprezentowany, nie otrzymałaby go osoba uprawniona. Dopiero po stwierdzeniu w sierpniu 2015r. nieistnienia uchwały o powołaniu do zarządu M. M., w spółce działał Zarząd powołany zgodnie z przepisami k.s.h. W ocenie skarżącej termin do wniesienia zarzutów nie zaczął w ogóle biec. Doręczenie podmiotom nieuprawnionym (Zarządowi, który nie został powołany-uchwały nieistniejące jak potwierdził to sąd) nie jest skutecznym doręczeniem. Organ w tym momencie nie może zasłaniać się wpisami w KRS, gdy rozstrzyga o zarzucie zgłoszonym w 2021r. i powoływać się na to, że skarżąca nie wniosła zarzutów w terminie, w sytuacji gdy była w sposób bezprawny pozbawiona zarządu nad spółką i nie mogła się bronić w żadnym postępowaniu, ani wnosić zarzutów.

Zasadne jest dogłębne zbadanie tej sprawy i umorzenie postępowania co do przedawnionych wierzytelności jak również co do tych, co do których nie zostało prawidłowo wszczęte postępowanie.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy Dyrektor IAS zasadnie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie złożonych zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc na kwestii dopuszczalności i skuteczności wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułów wykonawczych z lata 2012-2020.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji administracyjnej. Zarzuty te, zgodnie z art. 27§1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów, enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich skuteczne wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia, czy Skarżąca Spółka wniosła zarzuty w przewidzianym ustawowo terminie, tj. w ciągu 7 dni od daty doręczenia jej odpisu tytułu wykonawczego. W ocenie Sądu, zgodnie ze stanowiskiem organów I i II instancji, termin ten został przekroczony.

Skarżąca podnosi, że tytuły wykonawcze z lata 2012-2020 nie został jej skutecznie doręczony.

Tytuły wykonawcze objęte zawiadomieniem o zajęciu z dnia 5 lutego 2021r. zostały doręczone spółce H. Sp. z o.o. w okresie od dnia 14 lutego 2012r. do 16 stycznia 2020r. Pismo zawierające zarzuty na postępowanie egzekucyjne zostało złożone dopiero w dniu 25 lutego 2021r. (data nadania pisma pocztą), a więc po upływie ustawowego 7-dniowego terminu, a termin ten nie został przywrócony.

Jak wskazuje art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak wskazuje art. 61§1 K.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z art. 61a § 1 zd. 1 K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu, z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu na złożenie zarzutów, w niniejszej sprawie zachodzą ww. "inne uzasadnione przyczyny".

Należy wyjaśnić, że przepisy u.p.e.a. nie regulują wprost sytuacji, gdy zarzuty zgłoszone zostaną przez zobowiązanego po upływie ustawowego terminu. W art. 34 § 4 u.p.e.a. jest jedynie mowa, że organ egzekucyjny "wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego". Orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite co do określenia, w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. We wszystkich orzeczeniach podkreśla się jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2012r., sygn. akt: I SA/Kr 849/12, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W razie uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów w części orzeczeń sądy uznają, że powinno się oddalić zarzuty, pozostawić zarzuty bez rozpoznania, umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu. Akceptowalna jest również odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny I instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (por. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 27 listopada 2013r., sygn. akt: I SA/Gd 1017/13, WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2015r. sygn. akt: I SA/Ol 843/14, WSA w Białymstoku z dnia 19 lipca 2017r. sygn. akt: I SA/Bk 354/17). Do tego ostatniego poglądu przychylił się także Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 11 stycznia 2017r. w sprawie o sygn. akt: II FSK 3770/14 wskazał, że niewątpliwie uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. W takiej sytuacji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwa będzie podstawa z art. 61a§1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn. W ten sposób rozstrzygnięcie organu najpełniej wyraża konsekwencje w postaci bezskuteczności dokonanej przez stronę czynności procesowej.

W wyroku z dnia 6 grudnia 2018r. sygn. akt: II FSK 3446/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uchybienie takiemu terminowi oznacza, że organ egzekucyjny nie może poddać zgłoszonych zarzutów badaniu, czyli w istocie nie może wszcząć postepowania uregulowanego w art. 33 do 35 u.p.e.a. Przepisy te nie zawierają przy tym żadnych uregulowań, które określałyby, jakie rozstrzygnięcie powinien wydać organ egzekucyjny po stwierdzeniu, że zobowiązany uchybił terminowi do wniesienia zarzutów. Przepis taki zawarty został natomiast w art. 61a § 1 K.p.a., który pozwala na wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli z innych (poza stwierdzeniem braku przymiotu strony) przyczyn postępowanie nie może zostać wszczęte. Przyczyną taką może być między innymi wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (przedawnienie materialnoprawne).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielając poglądy zaprezentowane w powołanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdza, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania, w związku z wniesieniem zarzutów z uchybieniem terminu do ich wniesienia.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że odmowa wszczęcia postępowania była uzasadniona. Zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, nie zawierają wad mogących uzasadniać ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych przez Skarżącą Spółkę przepisów prawa.

Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu zarzuty skargi okazały się bezpodstawne. Ponadto Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.

Końcowo Sąd wskazuje również, że pozostałe podnoszone przez Skarżącą Spółkę w treści skargi zarzuty, jako że zarzuty na prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie zostały skutecznie wniesione, nie podlegały merytorycznej ocenie – ani przez organy, ani przez tut. Sąd.

Co ważne, Spółka została poinformowana o prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów.

Zatem, zważywszy powyższe, Sąd w oparciu o przepis art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.