Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2379/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 pkt 22 i 28, art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Justyna Łaskawska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 740/19 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy G. z dnia 26 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, II. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz Gminy G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 740/19, po rozpoznaniu skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.) z uwagi na określony w tym przepisie maksymalny okres funkcjonowania miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli tj. okres 30 dni. W stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że objęte zaskarżoną uchwałą miejsce będzie wykorzystane do kąpieli okazjonalnie w sytuacji, gdy ma ono służyć na potrzeby funkcjonującego na stałe Ośrodka Wypoczynkowego "[...]".

Zaakcentowano, że kolejnymi uchwałami Rady Gminy nr [...] i nr [...] podjętymi w tym samym dniu, na wniosek tego samego podmiotu, organ wyraził zgodę na funkcjonowanie w tym samym miejscu miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na kolejne okresy tj. od dnia 1 lipca do dnia 30 lipca 2018 r. oraz od dnia 31 lipca do dnia 29 sierpnia 2018 r. Zdaniem Sądu mamy w sprawie do czynienia z wyrażeniem zgody na utworzenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli przez okres 90-ciu, a nie 30 dni w roku kalendarzowym, co w oczywisty sposób narusza upoważnienie ustawowe wynikające z ww. przepisu.

Sąd nie podzielił przy tym twierdzenia organu, że kolejne uchwały dotyczyły innych miejsc z uwagi na inne ich wymiary, jeśli chodzi o długość linii brzegowej i szerokość kąpieliska oraz o przewidywaną liczbę osób korzystających z kąpieliska, bowiem każde z nich obejmowało jednocześnie również obszar objęty zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą, co wynika m.in. z porównania wykazu współrzędnych położenia tych miejsc podanych w w/w uchwałach. Częściowo inne wymiary tych miejsc nie dają podstaw do przyjęcia, że mamy do czynienia z innymi miejscami okazjonalnie wykorzystywanymi do kąpieli. Przyjęcie w tym względzie innego stanowiska prowadziłoby do akceptacji praktyk polegających na obchodzeniu prawa poprzez tworzenie miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli, zamiast regularnych kąpielisk.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina [...], zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 141 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na:

- braku pełnego uzasadnienia wydanego wyroku,

- braku wyjaśnienia w oparciu o jakie podstawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął założenie, iż zaskarżona uchwała zmierza do obejścia prawa, w oparciu o jakie kryteria nastąpiła weryfikacja czy uchwała zmierza do obejścia prawa,

- pominięciu analizy zasad wynikających z art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646),

- nieprzeprowadzeniu analizy sprawy z punktu widzenia zasady proporcjonalności;

2) art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 91 ust. 1 i art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.g. w związku z art. 39 ust. 1, 2, 3, 7 oraz art. 16 pkt 22 i 28 Prawa wodnego oraz art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na:

- błędnym przyjęciu, iż zaskarżona uchwała zmierza do obejścia prawa, podczas gdy uchwała ta nie zmierzała do obejścia jakiejkolwiek normy,

- błędnym przyjęciu, iż sezon kąpielowy dla miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli miałby na podstawie uchwał Rady Gminy [...] podjętych [...] kwietnia 2018 r. trwać 90 dni, podczas gdy każda z uchwał dotyczyła innego miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli (inne były ich parametry);

II. prawa materialnego:

1) art. 91 ust. 1 i art. 93 u.s.g. w związku z art. 39 ust. 1, 2, 3, 7 oraz art. 16 pkt 22 i 28 Prawa wodnego oraz art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, polegające na:

- błędnym przyjęciu, iż zaskarżona uchwała zmierza do obejścia prawa, podczas gdy uchwała nie zmierzała do obejścia jakichkolwiek ustawowych zakazów,

- stwierdzeniu nieważności uchwały w oparciu o kryteria pozaustawowe,

- pominięciu okoliczności, iż przesłanką charakteryzującą utworzenie kąpieliska jest duża liczba osób kąpiących się,

- nieuwzględnieniu, iż uchwały rady Gminy [...] z [...] kwietnia 2018 r. dotyczyły trzech różnych miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli o odmiennych parametrach określających funkcjonowanie tych miejsc.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi Wojewody Śląskiego oraz zasądzenie od organu nadzoru na rzecz Gminy [...] zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a.

W tej sprawie żadna z przesłanek wynikających z ww. przepisów w tej sprawie nie zachodzi, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Zgodnie z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności. Kryterium legalności zostało powtórzone w art. 85 u.s.g., a jego skutki są łagodzone kryterium proporcjonalności wynikającym zarówno z art. 8 ust. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, jak i art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi nadzór powinien być sprawowany z zachowaniem proporcji między zakresem interwencji ze strony organu a znaczeniem interesów, które ma on chronić, a przy tym nieistotne naruszenie prawa nie uzasadnia podjęcia czynności nadzorczych.

Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że przedmiotem tej sprawy była kontrola przez Sąd pierwszej instancji uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na okres od 2 czerwca 2018 r. do 30 czerwca 2018 r. Ma to istotne znaczenie w tej sprawie, ponieważ Rada Gminy [...] w chwili jej podjęcia nie udzieliła żadnej innej zgody na utworzenie na terenie działki nr [...] przy ul. K. w miejscowości O. miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli.

Zasadnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 91 ust. 1 u.s.g. i art. 39 ust. 1 Prawa wodnego.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 Prawa wodnego rada gminy mogła wyrazić zgodę na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym, określając sezon kąpielowy dla miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli pod warunkiem, że nie było uzasadnione tworzenie kąpieliska.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela wykładnię ww. przepisu dokonaną przez stronę skarżącą kasacyjnie, zgodnie z którą przepis ten nie określa, że warunkiem udzielenia przez radę gminy zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym było wykazanie przez radę gminy, że ma miejsce wyjątkowa, incydentalna lub sporadyczna sytuacja uzasadniająca udzielenie zgody na utworzenie takiego miejsca.

Jak trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, taka wykładnia stanowiłaby w istocie uzupełnienie ustawowej regulacji przesłanek wymaganych do podjęcia uchwały na podstawie art. 39 ust. 1 ww. ustawy.

Jak stanowi ww. przepis, podjęcie uchwały obejmuje wskazanie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, a to oznacza, że dotyczy to częstotliwości samej kąpieli w danym miejscu. Obejmuje to przypadek, gdy nie jest zasadnym tworzenia stałego kąpieliska w sezonie kąpielowym, natomiast możliwym jest okazjonalne korzystanie z miejsca wykorzystywanego do kąpieli. Wskazana okazjonalność korzystania z takiego miejsca może wynikać z różnorodnych przesłanek. Mogą to być np. sporadyczne imprezy, zawody, ograniczona czasowo dostępność do infrastruktury, zmienność linii brzegowej w czasie sezonu kąpielowego uniemożliwiająca utworzenie kąpieliska lub nawet sam zamiar przedsiębiorcy wskazujący na możliwość jedynie prowadzenia takiego miejsca w okazjonalnym (ograniczonym) zakresie.

Tym samym skoro sam ustawodawca nie wprowadził żadnej innej przesłanki – za wyjątkiem uzasadnienia dla braku tworzenia kąpieliska - pozwalającej organowi stanowiącemu gminy na udzielenie zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym, to nie może organ nadzoru takiej dodatkowej przesłanki wprowadzać.

Kontrolując zaskarżony wyrok należy stwierdzić, że argumenty podnoszone jako uzasadnienie podjęcia zaskarżonej uchwały umożliwiały w tej sprawie Radzie Gminy [...] wyrażenie zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym i w tej sprawie nie było uzasadnionym tworzenie kąpieliska.

Podnoszono bowiem, że w okresie miesiąca czerwca 2018 r. liczba osób korzystających z miejsca do kąpieli jest niewielka z uwagi na okres przedwakacyjny. W tym czasie miejsce to wykorzystywane jest w zasadzie tylko w okresach piątek-niedziela i to tylko wtedy, gdy jest "dobra" pogoda (odpowiednio wysoka temperatura). Także tylko w tym czasie (weekendowym) jest ono strzeżone przez ratowników. Ponadto w okresie czerwca 2018 r. miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli będzie obejmowało jedynie 80 metrów linii brzegowej jeziora, co również znacząco ograniczało maksymalną liczbę osób korzystających z kąpieli do nie więcej niż 100. Tak podniesione argumenty wskazane przez osobę wnoszącą o wyrażenie zgody na utworzenie ww. miejsca zostały uznane przez Radę Gminy [...] za wystarczające do podjęcia zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji uchwały i stanowisko to należy uznać za zasadne.

W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że jedyną podstawą do unieważnienia ww. uchwały nie było to, że nie zawierała ona uzasadnienia do utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, ale to, że okres, na jaki to miejsce zostało ustanowione przekraczał 30 dni.

Stanowisko to nie znajduje w tej sprawie uzasadnienia i trafnie wskazuje na to strona skarżącą kasacyjnie. § 3 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na terenie Gminy [...] wskazuje jedynie na okres od 2 czerwca 2018 r. do 30 czerwca 2018 r. Tym samym ustawowa przesłanka, wynikająca z art. 39 ust. 1 Prawa wodnego, zgodnie z którą miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli ma funkcjonować przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym została zachowana.

W chwili podejmowania ww. uchwały radni Rady Gminy [...] co najwyżej mieli wiedzę o tym, że do rozpoznania pozostają dwie kolejne uchwały obejmujące na wniosek tego samego przedsiębiorcy wyrażenie zgody na ustanowienie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli. Jednakże dopóki te inne uchwały nie zostały podjęte, to będąc jedynie projektami uchwał nie mogły być uwzględnione przez Radę Gminy przy podejmowaniu tej uchwały. Sam projekt uchwały stanowi w istocie wniosek, który może być zmieniony przez radnych bądź odrzucony lub też radni mogą przyjąć taki projekt w całości i wówczas jako uchwała zacznie obowiązywać i wywoływać skutki prawne.

Tym samym trafnie podniesiony zarzut dokonania błędnej wykładni przez Sąd pierwszej instancji art. 39 ust. 1 Prawa wodnego uzasadnia uznanie, że zaskarżony wyrok jest wadliwy i podlega uchyleniu. Nie było w okolicznościach tej sprawy podstawy do zastosowania art. 147 § 1 P.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, ponieważ zaskarżona uchwała nie zawierała naruszenia prawa i nie podlegała, stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g., unieważnieniu.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.

Nietrafnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 93 u.s.g. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru po upływie okresu prowadzenia postępowania nadzorczego nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu gminy i pozostaje mu prawo do zaskarżenia takiej uchwały do sądu administracyjnego. W tej sprawie Wojewoda Śląski jako organ nadzoru po upływie okresu prowadzonego postępowania nadzorczego wniósł skargę w tej sprawie, na co pozwalał art. 93 ust. 1 u.s.g. Dopuszczając taką skargę do rozpoznania Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 39 ust. 2 i ust. 3 Prawa wodnego. Przepisy te określają obowiązki organizatora miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli dotyczące terminu przekazania wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli (art. 39 ust. 2 ww. ustawy) oraz treści tego wniosku (art. 39 ust. 3 Prawa wodnego). W tej sprawie wnioskodawczyni A.P. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" taki wniosek zgodnie z ww. przepisami złożyła. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził wad wniosku.

Także zarzut naruszenia art. 39 ust. 7 Prawa wodnego przez Sąd pierwszej instancji jest nieusprawiedliwiony. Przepis ten reguluje procedurę podjęcia uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, nakazując wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) przekazanie projektu takiej uchwały do zaopiniowania wymienionym w tym przepisie organom. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że wymóg zaopiniowania wymagany art. 39 ust. 7 ww. ustawy został dochowany i wniosek o wydanie zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli został pozytywnie zaopiniowany przez wszystkie właściwe organy.

W tej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo powołał się na definicję miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli w rozumieniu art. 16 pkt 28 Prawa wodnego oraz prawidłowo zdefiniował pojęcie kąpieliska w rozumieniu art. 16 pkt 22 Prawa wodnego.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 10 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Zgodnie z tym przepisem organy kierują się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. Przepis te nie był w tej sprawie stosowany przez Sąd pierwszej instancji i nie obejmował Sądu. Definicję organu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, zawiera art. 7 ust. 1 pkt 4 tej ustawy i zgodnie z tym przepisem pod pojęciem organu należy rozumieć właściwy w sprawach podejmowania, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej organ administracji publicznej oraz organ władzy publicznej, a także organ samorządu zawodowego, z wyłączeniem sądów. Sąd pierwszej instancji nie dokonał także wadliwego zastosowania art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców nakazującego, aby w przypadku, gdy przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te były rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W tej sprawie nie występowała sytuacja zaistnienia wątpliwości co do treści normy prawnej, a ponadto zaskarżona uchwała ani nie nakładała na przedsiębiorcę obowiązku, ani też nie ograniczała lub odbierała uprawnienia. Uchwała ta przyznawała uprawnienie przedsiębiorcy.

Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. nie jest zasadny. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie ww. elementy. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera niedające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd.

Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 1 P.p.s.a. także nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy nie wynika, aby przepis ten został naruszony ani też strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, na czym miałoby polegać jego naruszenie w tej sprawie.

Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Gminy [...] i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli. Kontrolując zaskarżoną uchwałę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna i Rada Gminy nie naruszyła w tej sprawie prawa w istotnym zakresie w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 39 ust. 1 Prawa wodnego.

Zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z wymogami proceduralnymi uregulowanymi w art. 39 ust. 2-7 Prawa wodnego i przestrzegając treści art. 39 ust. 1 tejże ustawy. Wskazana w skardze Wojewody Śląskiego wykładnia pojęcia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli ograniczająca się jedynie do wystąpienia wyjątkowej, szczególnej lub nadzwyczajnej okoliczności uzasadniającej wskazanie takiego miejsca, nie znajduje uzasadnienia w treści art. 39 ust. 1 Prawa wodnego. W tej sprawie Rada Gminy wskazała na okoliczności uzasadniające wyrażenie zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli przez okres dłuższy niż 30 dni. Także wskazany w tejże uchwale wykaz współrzędnych punktów załamania granicy miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli jest zgodny z art. 39 ust. 3 pkt 2 Prawa wodnego. Istotnym jest bowiem, aby tak wyznaczone punkty pozwalały na wskazanie granic takiego miejsca.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i stosując art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a. oddalił skargę Wojewody Śląskiego.

W punkcie drugim Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W związku z tym w tej sprawie należało od Wojewody Śląskiego zasądzić na rzecz Gminy [...] kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują zwrot wynagrodzenia radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).