Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2337/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ostatecznej i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("Kolegium", "SKO", "Organ II instancji", "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] października 2015 r. ("Prezydent", "Organ I instancji"), uchylającą w całości ostateczną decyzję Prezydenta z dnia [...] lutego 2010 r. i ustalającą W. W. ("Skarżący", "Podatnik", "Strona") wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 2 141 zł. Decyzja SKO została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Prezydent wznowił z urzędu postępowanie podatkowe. Następnie, decyzją z dnia [...] października 2015 r., Prezydent orzekł o uchyleniu w całości swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. i ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 2 141 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Podatnik podniósł, iż decyzją z dnia [...] lipca 1996 r., na skutek jego wniosku, zmianie uległ sposób użytkowania budynku warsztatowego zlokalizowanego przy ul. S. [...] w W., poprzez adaptację na cele mieszkalne części parteru i całego pierwszego piętra tego obiektu. W tym stanie rzeczy nie sposób konsekwencjami nieprawidłowego naliczania wysokości podatku obecnie obciążać Stronę, która uiszczając podatek działała w dobrej wierze i w żadnej mierze nie mogła przypuszczać, iż przy jego naliczaniu zaszła jakakolwiek nieprawidłowość.

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] października 2015 r. Organ odwoławczy podkreślił, że w ramach kontroli ustalono, że Strona wykazała nieprawidłowe podstawy opodatkowania dla gruntów, budynków oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W toku tej kontroli stwierdzono nieprawidłowości polegające na:

– zaniżeniu podstawy opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 2, 55 m2 oraz zawyżeniu podstawy opodatkowania gruntów pozostałych o 2, 55 m2;

– zawyżeniu podstawy opodatkowania budynków mieszkalnych o 73, 33 m2, zawyżeniu podstawy opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 5, 95 m2 oraz zaniżeniu podstawy opodatkowania budynków pozostałych o 112, 36 m2.

Nadto, podczas czynności kontrolnych stwierdzono też, iż na terenie nieruchomości opodatkowanej zaskarżoną decyzją znajdowały się następujące budowle (które nie były opodatkowane decyzją z dnia [...] lutego 2010 r.:

– ciągi komunikacyjne, pieszo - jezdne, utwardzone betonową kostką brukową;

– ogrodzenie terenu wraz z bramą i furtką;

– przyłącza sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, energetycznej, gazowej, teletechnicznej;

– sieć odwodnienia terenu.

Tym samym, jak podkreśliło Kolegium, Organ I instancji orzekł o uchyleniu w całości decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. i ustalił na nowo wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 2 141 zł. W efekcie Organ I instancji musiał ponownie prawidłowo ustalić wysokość podatku w całości należnego za 2010 r. Prezydent, biorąc pod uwagę ustalenia wynikające z kontroli, na nowo prawidłowo ustalił podatek za 2010 r. Biorąc też pod uwagę dane z ewidencji gruntów i budynków ustalił wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r. w następujący sposób: budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2, 20 m - 90, 56 zł, budynki lub ich części pozostałe - 773, 04 zł, budowle przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej o wys. powyżej 2, 20 m – 1 056, 27 zł, wartość budowli - 40 zł, grunty związane z działalnością gospodarczą - 46, 20 zł, grunty pozostałe - 135, 33 zł, razem – 2 141 zł. W ocenie Organu II instancji wyliczenia zostały wykonane prawidłowo, stąd Organ I instancji nie naruszył przepisów prawa. Materiał dowodowy został zebrany prawidłowo.

Na decyzję SKO Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "Kpa") w zw. z art 75 § 1 Kpa, oraz art. 76 § 1 Kpa, poprzez nieuwzględnienie decyzji Urzędu Gminy W. Wydział Gospodarki Przestrzennej w W. z dnia [...] lipca 1996 r. dotyczącej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W uzasadnieniu skargi Skarżący twierdził, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a organ podatkowy przy ich wymiarze związany jest danymi ujawnionymi w tej ewidencji. Skarżący zwrócił uwagę, że decyzją Urzędu Gminy W. Wydział Gospodarki Przestrzennej w W. z dnia [...] lipca 1996 r. dokonano zmiany sposobu użytkowania części budynku warsztatowego zlokalizowanego przy ul. S. [...] w W. poprzez uznanie, że część parteru tego obiektu oraz całość pierwszego piętra przeznaczone są na cele mieszkalne. Z wyżej wymienionej decyzji wynika, że została ona przekazana do wiadomości, m.in. Wydziału Geodezji i Gospodarki gruntami Urzędu Gminy W.. Skarżący załączył ją do swego odwołania.

Skarżący wyjaśnił następnie, że podczas kontroli w dniach 26 maja 2015 r. – 9 czerwca 2015 r. osoba jej dokonująca nie przeprowadzała żadnych faktycznych obmiarów, a opierała się na posiadanych danych. Nie znana była jej również treść ww. decyzji Urzędu Gminy W.. Oznacza to, w przekonaniu Skarżącego, że podstawę ustaleń dokonanych podczas postępowania kontrolnego, a następnie ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2010 r., stanowiły informacje posiadane przez organ kontrolujący dotychczas, a które w rzeczywistości nie odpowiadały stanowi faktycznemu i prawnemu. W ewidencji geodezyjnej nie zostały bowiem wprowadzone zmiany dotyczące sposobu użytkowania budynku, który nadal figurował jako budynek warsztatowy. Pomimo tych sprzeczności nie podjęto żadnych działań mających na celu ich wyjaśnienie. W konsekwencji brak jest podstaw, aby prawidłowo wymierzyć podstawę opodatkowania i podatek w podatku od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] lutego 2010 r. Organy słusznie wskazały na art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przepis ten pozwala na wznowienie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Taką okolicznością faktyczną było zaniżenie przez Skarżącego podstawy opodatkowania w zakresie tzw. budynków pozostałych (o 112, 36 m²) oraz zaniżenie tej podstawy w zakresie budowli (o 2 000 zł). Skarżący co prawda także zawyżył pierwotnie podstawę opodatkowania w zakresie innych przedmiotów opodatkowania, ale w sumie stwierdzone nieprawidłowości skutkowały ustaleniem zobowiązania na poziomie wyższym o kwotę 664 zł. Nowym dowodem stwierdzającym powyższe nowe okoliczności był natomiast protokół kontroli podatkowej, jaką przeprowadzono u Skarżącego w maju/czerwcu 2015 r.

Skarżący, jak wynika z akt sprawy, nigdy nie zakwestionował ustaleń faktycznych podjętych w toku kontroli, był obecny w jej trakcie, składał wyczerpujące wyjaśnienia, którym Prezydent W. dał wiarę, wskutek czego Skarżący podpisał protokół nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń. Z tego względu także Sąd nie może tych ustaleń podważać, gdyż akta sprawy nie wskazują na jakikolwiek błąd co do ustaleń faktycznych podjętych w toku kontroli, zaś wobec ich potwierdzenia przez samego Skarżącego muszą być one uznane za prawidłowe.

W skardze Skarżący wskazuje na jeden tylko zarzut, który dotyczy okoliczności, iż w 1996 r. uzyskał decyzję pozwalającą na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, tj. warsztatu, na cele mieszkaniowe. Wobec tego Sąd zmuszony jest przywołać art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.), który m.in. dla potrzeb wymiaru podatków lokalnych ustanawia zasadę związania danymi ewidencyjnymi. Z prowadzonej dla nieruchomości Skarżącego ewidencji wynika, że wspomniany budynek (budynek nr 2) ma funkcję handlowo – usługową. Organy nie mogły odstąpić od tak zdeterminowanej dla potrzeb postępowania podatkowego kwalifikacji. Dlatego ten budynek, który Skarżący sam w skardze nazywa warsztatem, i co do którego sam stwierdza, że figuruje w ewidencji jako budynek warsztatowy, musiał zostać opodatkowany stawką jak dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy w brzmieniu z 2010 r., który jako maksymalną stawkę przewidywał dla takich budynków kwotę 6, 88 zł za 1 m²). Stąd zobowiązanie Skarżącego w tym zakresie musiało wzrosnąć o kwotę 773 zł.

Okoliczność, że w przeszłości Skarżący uzyskał wspomnianą decyzję administracyjną z 1996 r., że ewentualnie przedłożył operat wskazujący na wykorzystanie budynku zgodne ze stanem faktycznym, a nie ewidencyjnym, nie ma znaczenia w świetle art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W celu zmiany kwalifikacji opodatkowanego budynku konieczne byłoby doprowadzenie - zgodnie z procedurą przewidzianą właśnie w Prawie geodezyjnym i kartograficznym – do zmiany ewidencji. Nie jest w tym zakresie wystarczające uzyskanie decyzji z roku 1996 i oczekiwanie, że organy ewidencyjne same doprowadzą do takiej zmiany, nie jest też wystarczające samo złożenie operatu, choć poniekąd zrozumiałe jest rozżalenie Skarżącego na niewłaściwy "...przepływ informacji pomiędzy organami." (cytat ze skargi). O ile natomiast Skarżący złoży w tej sprawie wymagany wniosek, a organy ewidencyjne, pomimo tego wniosku, nie zmienią zapisów ewidencji na zgodne ze stanem rzeczywistym, Skarżącemu przysługiwać będą odrębne środki prawne, w tym skarga na bezczynność organów w postępowaniu ewidencyjnym.

W postępowaniu podatkowym nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (stosuje się Ordynację podatkową), ale Sąd stwierdza, że przepisy Ordynacji, stanowiące odpowiednik przepisów Kpa wymienionych w skardze, nie zostały naruszone. Zasadnicza okoliczność sprawy to w istocie bezsporny fakt, że w ewidencji gruntów i budynków budynek Skarżącego ma funkcje inne, niż mieszkalne, i że wcześniej budynek ten nie był jako taki opodatkowany.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 Ppsa, oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.