Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 91/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 91/12

Uzasadnienie

Burmistrz Miasta [...] działając na wniosek A. G. i M. G. decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], ustalił sposób i warunki zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego obejmującego budowę na terenie działki nr 2349/9 położonej w J. przy ul. [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona postępowania J. K. W jej treści wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ten wniosek uzasadniła następująco: wydana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 61 i art. 10 w związku z art. 28 K.p.a. oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zaskarżonej decyzji dopuszczono się rażącego naruszenia interesu osób trzecich poprzez opisanie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania w sposób umożliwiający dowolną interpretację zapisów. Dokonano nadużycia słowa przyziemie, a poprzez takie sformułowanie wprowadzono 3 kondygnacje nadziemne. Wprowadzenie kondygnacji o nazwie przyziemie jest niedopuszczalne i stanowi przekroczenie uprawnień przez wydającego decyzję, ponieważ budynki na sąsiedniej działce posiadają jedynie parter i podziemie użytkowe. Wprowadzenie trzeciej kondygnacji jest naruszeniem prawa właścicieli działki 2349/10. Ponadto zbyt ogólnikowo opisano ukształtowanie terenu. Jest to teren w bezpośrednim położeniu przy rzece J. i teren ten naturalnie jest ukształtowany ze spadkami w kierunku rzeki i nie posiada kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody deszczowe z działek. W akapicie Linia Zabudowy niezgodny z prawem jest zapis: działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie przylega bezpośrednio do żadnej drogi publicznej ani wewnętrznej, w związku z powyższym nie ustala się parametru zabudowy. Także niezgodny z prawem jest zapis w decyzji o wysokości planowanego budynku w kalenicy, który określa do 10 m mierząc od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.

Odwołanie od decyzji Burmistrza [...] złożyła również M. K. Jej główne zarzuty koncentrują się na znaczącym podwyższeniu terenu przez inwestora, co powoduje zaburzenie stosunków wodnych i jednocześnie wpływa negatywnie, na jakość działki nr 2350/8. Działka ta stała się wysypiskiem śmieci i odpadów komunalnych. W chwili obecnej na działce usypane jest około 1/5 metra odpadów, które znacznie przekroczyły poziom sąsiedniej działki 2350/8, a także naruszyły ustaloną granicę. Strona odwołująca się nie rozumie dlaczego działka nr 2350/8 i 2350/9 jest ujęta jako również narażona na niekorzystne skutki podwyższenia terenu oraz dlaczego pozwala się na powyższe przedsięwzięcie skoro jest ono kwestionowane przez właścicieli działek sąsiadujących.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. K. oraz odwołania J. K., decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], postanowiło utrzymać decyzję Burmistrza Miasta [...] w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że organ zapewnił czynny udział w postępowaniu wszystkim jego stronom. Przeprowadzona została analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu składająca się z części tekstowej i części graficznej; wyniki tej analizy załączono do wydanej decyzji. SKO odnosząc się do zarzutów odwołań uznało, że pozbawione są jakiegokolwiek uzasadnienia wnioski stron dotyczące zakładanej działalności usługowej czy też lokalizacji dodatkowych miejsc parkingowych, hałasu, spalin, oddziaływania odpadów, działania fal elektromagnetycznych. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty J. K. w zakresie wysokości planowanego budynku, liczby kondygnacji, szerokości elewacji frontowej czy też braku linii zabudowy od ulicy [...]. Zasady dobrego sąsiedztwa nie można interpretować w ten sposób, że planowana zabudowa musi być identyczna z zabudową istniejącą w obszarze analizowanym, a wystarczającym jest aby ta zabudowa nie była sprzeczna z zabudową już istniejącą. Z akt sprawy sąsiednia zabudowa jest zabudową zróżnicowaną, są to budynki o różnych kształtach i wysokościach. Dlatego brak jest uzasadnienia do narzucania wnioskodawcom ograniczenia polegającego na tym, iż planowany budynek miałby być identyczny, co do wysokości jak budynek na działce skarżącej. SKO odpowiadając na zarzuty dotyczące podwyższenia wysokości działki wyraziło zdanie, że ta kwestia na obecnym etapie nie może podlegać ocenie organów rozstrzygających o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skargę na decyzję SKO wniosła do WSA J. K., reprezentowana przez ojca M. B. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Według skarżącej, organy dopuściły się rażącego naruszenia interesów osób trzecich poprzez opisanie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania w sposób umożliwiający dowolną interpretację zapisów i poprzez takie działania naruszenie interesu właścicieli działki nr 2349/10. Wprowadzenie kondygnacji o nazwie przyziemie jest niedopuszczalne i stanowi przekroczenie uprawnień przez wydającego decyzję, ponieważ budynki na sąsiedniej działce posiadają jedynie parter i poddasze użytkowe. Wprowadzenie trzeciej kondygnacji jest naruszeniem prawa właścicieli działki 2349/10. Określona w decyzji wysokość budynku w kalenicy jako wysokość od poziomu terenu przed głównym wejściem jest nieprecyzyjna, ponieważ można w tym rejonie dowolnie kształtować w sposób sztuczny teren przez co budynek może mieć dużo więcej niż 10m. Tak daleko idąca dowolność w ustalaniu parametrów budynku jest zdaniem strony skarżącej niedopuszczalna. Zapisane w decyzji ustalenia naruszają harmonię zabudowy w otoczeniu inwestycji. W decyzji występuje oczywista sprzeczność ponieważ raz elewacja frontowa to elewacja od strony drogi dojazdowej a w innym miejscu może być to elewacja wschodnia. Dopuszczenie w decyzji do zabudowy w strefie ochronnej wałów może spowodować zakłócenie spływu wody wzdłuż wałów tak wody opadowej z deszczu jak również wody z przesiąkania wałów. Wydanie takiej decyzji jest z założenia niekorzystne i niebezpieczne dla właścicieli działki 2349/10 ponieważ zmniejszenie powierzchni terenu spowoduje podniesienie się poziomu wody w strefie przy wałach przeciwpowodziowych i podtapianie budynku skarżącej.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że stanowią one powtórzenie zarzutów odwołania kierowanego przeciwko decyzji Burmistrza Miasta [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 p.p.s.a.

W przypadku braku planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Stosownie do dyspozycji przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji jest możliwe wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustalenie zaś wymagań dotyczących nowej zabudowy następuje na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie dotyczy realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zatem pozbawione podstaw są zarzuty dotyczące działalności usługowej i wszystkich związanych z tym utrudnień.

Zdaniem Sądu nie naruszona została również zasada "dobrego sąsiedztwa", o której mowa w art. 61 ust. 1. Nie oznacza to również, że liczba kondygnacji musi być identyczna.

Decyzja o warunkach zabudowy w pkt 2.1.1 uwzględnia bliskie sąsiedztwo rzeki J. i określa, że nie należy projektować podpiwniczenia. Bez znaczenia orzeczniczego dla bytu tej decyzji jest fakt, że w 2004 r. była wydawana decyzja o warunkach zabudowy dla innego budynku na tej samej działce. Sąd nie podziela również zarzutu skargi w tej części, że budowa planowana nie może mieć trzech kondygnacji przez istnienie przyziemia.

Sąd nie podziela pozostałych zarzutów skargi w tym również, iż budowa planowana narusza stosunki wodne. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.