Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 203/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 36 ust. 2  i ust. 4 oraz art. 36
journal: Dz.U. 2023 poz 1984
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2024 r. o godz. 23:20 J. S. (dalej: "skarżąca"), przesłała na adres poczty elektronicznej Sądu Rejonowego w [...] wiadomość zatytułowaną "numery elektroniczne KW [...]: [...]" o następującej treści: "Wnoszę o pilne wskazanie numerów elektronicznych dla: KW [...]: [...]".

Pismem z [...] lutego 2024 r. (w formie wiadomości elektronicznej), w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego [...] Wydziału [...] Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2024 r., wezwano skarżącą - w terminie tygodniowym do:

- złożenia wniosku na piśmie z własnoręcznym podpisem,

- wskazania adresu zamieszkania (do doręczeń),

- uzasadnienia potrzeby wyszukania księgi wieczystej.

W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca, w wiadomości elektronicznej z [...] lutego 2024 r., skierowanej do Prezesa Sądu Rejonowego w [...] (dalej: "Prezes SR", "organ") i oznaczonej "Dot.: wniosku z dnia [...].01.2024r., informacja publiczna", zażądała pilnego wskazania:

1) czy, a jeśli tak, pod jakim oznaczeniem zarejestrowano jej wniosek z [...] stycznia 2024 r.;

2) w jakim trybie organ przesłał ww. wezwanie;

3) w jakim trybie organ zmienił sposób dotychczasowego działania i obecnie uniemożliwia dostęp do nowo nadanych numerów ksiąg wieczystych (numerów elektronicznych) w sytuacji, gdy skarżąca zna i wskazuje numery pierwotne tych ksiąg;

4) czy księgi KW: [...] znajdują się w sądzie i czy uległy migracji do postaci elektronicznej?

a) jeśli zostały gdzieś przekazane, skarżąca wniosła o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza,

b) jeśli nie ma ich w sądzie, to czy, a jeśli tak, to w jakiej dacie ww. księgi zaginęły w Sądzie Rejonowym w [...]?

c) czy, a jeśli tak, to kto i kiedy stwierdził ich zaginięcie oraz czy, a jeśli tak, to kiedy, jakie i z jakim skutkiem podjęto kroki w tej sprawie? Skarżąca wniosła o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza,

d) jeśli żadnych kroków nie podjęto, to czy, a jeśli tak, to w jakim trybie organ zaakceptował zaginięcie tak ważnych dokumentów?

5) czy, a jeśli tak, to kiedy, w jakim trybie i przez kogo organ został zwolniony z obowiązku gromadzenia, archiwizowania i zabezpieczenia przed zniszczeniem przekazywanych mu ksiąg wieczystych? Skarżąca zażądała skanu dokumentu, który to potwierdza.

Jednocześnie skarżąca stwierdziła, że organ "od dawna, doskonale zna" jej dane adresowe (do doręczeń), które nie uległy zmianie, a przedmiotem jej wniosku z [...] stycznia 2024 r. nie było wyszukanie jakiejkolwiek księgi wieczystej, lecz uaktualnienie numeracji znanych jej ksiąg wieczystych.

Następnie w dniu [...] marca 2024 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z [...] lutego 2024 r., domagając się:

1) zobowiązania Prezesa SR do niezwłocznego rozpoznania wniosku zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p.");

2) stwierdzenia, że organ rażąco naruszył prawo - art. 13 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP;

3) wymierzenia Prezesowi SR grzywny w oparciu o art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r.; poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4) zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, iż "pismem-mailem z dnia [...].02.2024 r., wskazując pierwotne numery ksiąg wieczystych" wystąpiła do organu o podanie ich nowych numerów (elektronicznych), a jej kilkukrotne podobne wnioski były pozytywnie załatwiane. Tym razem jednak Prezes SR zażądał od skarżącej podpisania wniosku, wskazania adresu korespondencyjnego i uzasadnienia potrzeby wyszukania księgi wieczystej, dlatego skierowała do niego (przytoczone wyżej) pismo-mail z [...] lutego 2024 r.

Skarżąca podniosła, że organ nie odpowiedział na jej wniosek z [...] lutego 2024 r. (14-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi upłynął [...] lutego 2024 r.), który dotyczył informacji na temat trybu działania organu w zakresie wykonywania zadań publicznych, sposobów przyjmowania i załatwiania spraw, a także udostępnienia treści i postaci dokumentów urzędowych, co w myśl przepisów art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a oraz pkt 4 lit. a, lit. b i lit. d u.d.i.p. niewątpliwie stanowi informację publiczną. Pytania wniosku odnoszą się do sfery faktów. Natomiast Prezes SR - jako organ władzy publicznej - jest zobowiązany do udzielania informacji publicznych.

Skarżąca uznała, iż skoro proste żądania wniosku, bo mieszczące się w kategorii "tak lub nie" i dostępne "od ręki", nie doczekały się - bez żadnego racjonalnego uzasadnienia - odpowiedzi w ustawowym terminie, to doszło do rażącego naruszenia prawa. Dodała, że Sąd ma możliwość wymierzenia grzywny do wysokości 71.554,80 zł, ponieważ przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej według GUS za rok 2022 wyniosło 7.155,48 zł.

W odpowiedzi na skargę Prezes SR wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż skarżąca składa do Sądu Rejonowego w [...] w różnych trybach szereg wniosków. Biorąc pod uwagę zakres pracy oraz realizowane przez sądy zadania, których głównym celem jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości, nie zaś pełnienie roli informacyjnej, w ocenie organu, realizacja tak przedmiotowego, jak i innych - bardzo podobnych i bardzo licznych wniosków skarżącej w kwestii trybu i sposobu przekazania ksiąg hipotecznych lub zbiorów dokumentów do Państwowego Archiwum w [...], zagraża prawidłowemu funkcjonowaniu Sądu Rejonowego w [...]. Zachowanie skarżącej należy więc przede wszystkim rozpatrywać w kontekście rażącego nadużycia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej poprzez korzystanie z instytucji uregulowanych w u.d.i.p. dla innego celu niż troska o dobro publiczne. Skarżąca i Prezes SR w [...] pozostają co najmniej od kilku lat stronami toczących się postępowań. Rodzina S., w tym skarżąca, od kilku lat kieruje do organu wnioski o udostępnienie informacji publicznej, dotyczące ksiąg wieczystych i nieruchomości położonych w [...]. Realizacja tych wniosków każdorazowo angażuje znaczne siły i środki organu, które mogłyby zostać przeznaczone na realizację podstawowych zadań Sądu Rejonowego w [...]. Prezes SR nadmienił, że zaproponował skarżącej pomoc poprzez inne sformułowanie żądania, jednak ona z dnia na dzień odwołała umówione w tym celu spotkanie.

Według organu, niniejszy wniosek skarżącej stanowi żądanie udostępnienia informacji z centralnej bazy danych ksiąg wieczystych, której udziela Centralna Informacja Ksiąg Wieczystych (dalej: "Centralna Informacja") z ekspozyturami przy wydziałach sądów rejonowych prowadzących księgi wieczyste (vide art. 364 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. z 2023 r., poz. 1984 ze zm.; dalej: "u.k.w.h."). Jest to zatem żądanie informacji, do której nie mają zastosowania przepisy u.d.i.p. (vide art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Dalej Prezes SR zwrócił uwagę, że z samej zasady jawności ksiąg wieczystych, ujętej w art. 2 u.k.w.h, nie można wywieść, iż każdy, bez spełnienia jakichkolwiek przesłanek, ma dostęp do różnych informacji i danych związanych z funkcjonowaniem ksiąg wieczystych. Z przepisów u.k.w.h. oraz z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1401; dalej: "rozp. MS z 2013 r.") wynika, że wnioski o wskazanie aktualnego numeru księgi wieczystej powinny być złożone w formie pisemnej albo za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Skarżąca, poza wskazaniem elementu numeru księgi wieczystej, zawierającym co najmniej czteroznakowy kod wydziału ksiąg wieczystych sądu rejonowego, w którym księga została założona, a także numeru w repertorium ksiąg wieczystych, powinna była podpisać wniosek i podać swoje dane adresowe.

Organ przytoczył treść art. 364 ust. 6 u.k.w.h., wedle którego, każdy, kto zna numer księgi wieczystej, może bezpłatnie przeglądać księgę wieczystą za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Skoro skarżąca - jak podała - dysponuje poprzednimi numerami ksiąg wieczystych, to stosując się do instrukcji podanej na stronie internetowej https://ksiegiwieczyste.edu.pl/stary-numer-ksiegi-wieczystej-jak-zamienic-na-nowy-numer-kw/, powinna bez problemów uzyskać dostęp do aktualnych numerów tych ksiąg.

W piśmie procesowym z [...] kwietnia 2024 r. skarżąca uznała za bezprzedmiotową odpowiedź na skargę, ponieważ pismo to nie odnosi się do jej wniosku z [...] lutego 2024 r. Ponadto stwierdziła, że organ "aby się uwolnić od obowiązku udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, posuwa się do pomówień i poświadczania nieprawdy". Skarżąca określiła jako "kpinę" przypisane jej przez Prezesa SR rażące nadużycie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej w sytuacji, gdy organowi "giną księgi wieczyste, a on sam nie chce czy też nie potrafi wyjaśnić jak do tego doszło". Zarzuciła również organowi, iż "wskazując na rzekomą łatwość samodzielnej transkrypcji starego numeru KW na aktualny numer elektroniczny", sam nie potrafił jej dokonać. Na podstawie uprzedniej korespondencji Prezesa SR, a mianowicie pism z [...] stycznia 2023 r. oraz z [...] i [...] grudnia 2023 r., skarżąca skonkludowała, że w żadnym przypadku nowe elektroniczne księgi wieczyste nie korespondują z ich numerami pierwotnymi.

W piśmie procesowym z [...] czerwca 2024 r. organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast według art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej przepisami u.d.i.p. czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero ustalenie, iż podmiot, do którego zwrócił się skarżący, jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja ma walor informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Przepis art. 10 Konstytucji RP wskazuje, że władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą - Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą - sądy i trybunały. Jednakże zakres pojęcia władzy publicznej jest znacznie szerszy. Do podmiotów wchodzących w zakres tej władzy zalicza się m.in. Zgromadzenie Narodowe, ministrów, Prezesa Rady Ministrów, Radę Gabinetową (mimo, że organ ten nie ma żadnych uprawnień poza konsultacyjnymi), delegatury ministerstw i urzędów centralnych, wojewodów, organy administracji zespolonej, organy administracji niezespolonej, organy gminy, powiatu i województwa oraz ich struktury pomocnicze i jednostki organizacyjne, regionalne izby obrachunkowe oraz samorządowe kolegia odwoławcze. W skład władzy publicznej wchodzą także samorządy gospodarcze i zawodowe, chociaż zostały one ujęte w odrębnym punkcie (vide art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) oraz wymienione w rozdziale IX Konstytucji RP organy kontroli państwowej i ochrony prawa (Najwyższa Izba Kontroli, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji), jak też wiele innych podmiotów działających na podstawie ustaw szczególnych, w tym Rzecznik Praw Dziecka czy Rzecznik Praw Pacjenta (vide M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018). Również z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, iż w pojęciu organu władzy publicznej, określonym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., mieści się prezes sądu rejonowego. Zatem Prezes SR niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji.

Według art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Do takich przepisów innych ustaw należą m.in. art. 361 ust. 2 i ust. 4 czy art. 364 u.k.w.h. Pierwszy z nich przewiduje, iż akta księgi wieczystej może przeglądać, w obecności pracownika sądu, osoba mająca interes prawny oraz notariusz. Natomiast drugi z ww. przepisów stanowi, że odpisy dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wydaje się na żądanie osób mających interes prawny lub na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej albo jednostki samorządu terytorialnego. Z kolei przepisy art. 364 u.k.w.h. oraz rozp. MS z 2013 r. regulują funkcjonowanie Centralnej Informacji, w tym tryb dostępu do ksiąg wieczystych - wyszukiwanie ksiąg wieczystych, przeglądanie, pozyskiwanie różnych dokumentów.

W tym miejscu wskazać trzeba, że niniejszą sprawę zainicjował wniosek skarżącej z [...] stycznia 2024 r., który ani w swej treści ani w tytule nie nawiązywał do informacji publicznej. W ocenie tutejszego Sądu, był on prawidłowo procedowany w trybie przepisów u.k.w.h. i rozp. MS z 2013 r. Żądanie skarżącej obejmowało "pilne wskazanie numerów elektronicznych" szesnastu ksiąg wieczystych. Dlatego słusznie organ nadał mu bieg jako wnioskowi o wyszukanie ksiąg wieczystych, wzywając skarżącą do jego uzupełnienia w terminie tygodniowym, pismem z [...] lutego 2024 r. Natomiast skarżąca, wyraźnie w ramach odpowiedzi na to wezwanie ("Odnosząc się do wezwania-maila z dnia [...].02.2024r.") w piśmie z [...] lutego 2024 r. zadała Prezesowi SR kilka pytań odnośnie jej wniosku z [...] stycznia 2024 r. i wymienionych w nim ksiąg wieczystych, w tym miejsca ich przechowywania oraz ewentualnej migracji, jak też oświadczyła, iż organ od dawna doskonale zna jej dane adresowe (do doręczeń), które nie uległy zmianie, zaś przedmiotem jej wniosku z [...] stycznia 2024 r. jest uaktualnienie numeracji znanych jej ksiąg wieczystych, a nie ich wyszukanie. Wprawdzie w temacie wiadomości elektronicznej z [...] lutego 2024 r., stanowiącej odpowiedź na wezwanie organu z [...] lutego 2024 r., skarżąca zawarła pojęcie "informacja publiczna" ("Dot.: wniosku z dnia [...].01.2024r., informacja publiczna"), lecz z treści wiadomości nie wynikało, aby skarżąca zawarła w niej odrębny i w innym trybie wniosek.

W tym miejscu podkreślić należy, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Minimalne wymogi takiego wniosku obejmują jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej; niezbędne jest bowiem wykazanie, iż żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko wówczas organ, do którego skierowano wniosek, ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w u.d.i.p. (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 16 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2621/16; z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2788/17; z 14 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 692/18; z 1 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 318/23 - orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro skarżąca w wiadomości elektronicznej z [...] lutego 2024 r. w ramach odpowiedzi na wezwanie organu - sformułowane w związku z jej uprzednim wnioskiem z [...] stycznia 2024 r. - przedstawiła kilka pytań, przy jednoczesnym braku wyodrębnienia nowego wniosku (i to w innym trybie, a mianowicie w trybie u.d.i.p.), to trudno oczekiwać, aby Prezes SR zakwalifikował tę wiadomość jako nowy wniosek skarżącej złożony na podstawie przepisów u.d.i.p. Sam fakt powołania w temacie maila pojęcia "informacja publiczna" obok "Dot.: wniosku z dnia [...].01.2024r." nie obligował organu do zmiany trybu procedowania. Wręcz przeciwnie, treść omawianej wiadomości z [...] lutego 2024 r. uprawniała organ do kontynuowania czynności w ramach wniosku skarżącej z [...] stycznia 2024 r. Dlatego nie można było potraktować jej korespondencji z [...] lutego 2024 r. jako nowego wniosku w innym niż procedowany trybie.

W kontekście rozpoznawanej sprawy istotne jest wskazanie, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej musi umożliwić organowi jego prawidłowe rozpoznanie, co oznacza, że powinien być na tyle klarowny i precyzyjny, aby nie budził wątpliwości tak co do jego zakresu, jak i przedmiotu. Jeżeli żądanie strony nie spełnia tych wymogów, to nie może być uznane za wniosek złożony w trybie u.d.i.p. Niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. - obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy - nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. (vide wyrok NSA z 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 219/15). Tak więc warunkiem skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. jest skonkretyzowanie wniosku (vide wyrok NSA z 22 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1280/17), a tego właśnie w wiadomości elektronicznej z [...] lutego 2024 r. zabrakło.

Z wyłożonych wyżej względów Prezes SR prawidłowo w odpowiedzi na skargę odniósł się do zarzutu bezczynności dotyczącego rozpoznania wniosku skarżącej z [...] stycznia 2024 r. Bez znajomości treści uprzedniej korespondencji nie miałaby racji bytu wiadomość elektroniczna skarżącej z [...] lutego 2024 r. Natomiast jej pierwsza korespondencja, tj. wniosek z [...] stycznia 2024 r., zresztą bardzo lakoniczny, trafnie został zakwalifikowany jako wniosek o wyszukanie ksiąg wieczystych, co wyłącza stosowanie przepisów u.d.i.p. w myśl art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Zauważyć przy tym wypada, że także art. 24 ust. 5 pkt 3 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.) w zakresie pozyskania m.in. oznaczenia księgi wieczystej wymaga wykazania interesu prawnego (vide wyrok NSA z 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5258/21).

W kwestii oceny zachowania skarżącej, sformułowanej przez Prezesa SR w odpowiedzi na skargę i podtrzymanej w piśmie procesowym z [...] czerwca 2024 r., zaakcentować trzeba, że jeśli organ stwierdzi, iż celem działania wnioskodawcy nie jest dbałość o interes publiczny, lecz wykorzystanie prawa do informacji: w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji; do swoistego pieniactwa; dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych; do szykanowania osób piastujących funkcje publiczne bądź do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych czy zaspokojenia prywatnych animozji, to jest możliwe stwierdzenie nadużycia prawa do informacji publicznej, ale organ musi o tym orzec w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W takim przypadku skierowanie do wnioskodawcy zwykłego pisma jest niewystarczające (vide wyrok NSA z 14 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 1210/23).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.