Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 570/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 4,art. 6 ust. 1, art. 17, art. 15
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Asesor sądowy Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi Danuty S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. i obniżył Danucie S. określone zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za rok 2000 do kwoty 96.710,10 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] 2006r organ podatkowy pierwszej instancji określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za miesiące styczeń, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2000 roku oraz określił zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2000 – na kwotę 97.137,10zł i umorzył postępowanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za kwiecień 2000r z uwagi na bezprzedmiotowość.

Rozpoznając odwołanie od tej decyzji Dyrektor izby Skarbowej w B. wskazał na art. 6 ust. 1, art. 8 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz art. 14 ustawy o podatku dochodowym, przywołał art. 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i stwierdził, że podatniczka zastosowała niewłaściwe stawki ryczałtu dla przychodu z czynności wykonanych na rzecz Szkoły Podstawowej Nr [...] w T. i Urzędu Gminy w Ł. Wskazał, iż w dniu [...] 2000 r. wystawiono dla Szkoły Podstawowej Nr [...] fakturę VAT Nr [...] na usługę ułożenia parkietu 230 m2, wartość netto 11.500,00 zł oraz parkiet bukowy 230 m2 , wartość netto 16.100 zł opodatkowując przychód wg stawki 5,5% i 3%. Poza tym w dniu [...] 2000 r. wystawiono fakturę VAT Nr [...] dla Urzędu Gminy w Ł. na usługę montażu parkietu, wartość netto 25.924,60 zł. oraz parkiet dębowy 260 m2, wartość netto 24.700,00 zł również opodatkowując przychód według stawki 5,5 % i 3 %. Organ ocenił, iż przedmiotem świadczonych przez firmę "E." czynności na gruncie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych były usługi związane z ułożeniem parkietu, cyklinowaniem oraz montażem płyt wiórowych i listew. W związku z powyższym wartość przychodu z tytułu usług wykonanych zarówno dla Szkoły Podstawowej Nr [...] w kwocie 60.226zł, jak i Urzędu Gminy w Ł. w kwocie 57.389,24zł oraz wynikających ze wskazanych w odwołaniu faktur w łącznej kwocie 51.670,06 zł powinna być opodatkowana wg stawki przewidzianej dla tego rodzaju działalności w wysokości 5,5 %.

Jako podstawę swych rozważań organ wskazał art. 4 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług, wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r., w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), z zastrzeżeniem pkt. 2-4.

Organ ustalił, na podstawie treści umowy zawartej pomiędzy skarżącą a Gminą Miasta T. na wykonanie posadzki parkietowej oraz prac malarsko- tynkarskich w sali gimnastycznej Szkoły Podstawowej Nr [...] w T., że strony ustaliły, iż do zrealizowania usługi w zakresie wykonania posadzki parkietowej oraz prac malarsko – tynkarskich, zgodnie z § 3 umowy, wykonawca użyje materiałów własnych. Wykonanie powyższych prac zostało potwierdzone w protokóle z komisyjnego odbioru robót.

Dowody te, zdaniem organu, potwierdzają fakt sprzedaży na rzecz Szkoły Podstawowej Nr [...] usługi związanej z wykonaniem 230 m2 posadzki z materiałów skarżącej, tj. parkietu oraz prac malarsko – tynkarskich z materiałów wymienionych na fakturze Nr [...] z dnia [...] 2000 r.

Z treści faktury VAT Nr [...] wystawionej [...] 2000 r. dla Urzędu Gminy Ł. ustalono, że była to usługa ułożenia parkietu oraz płyt wiórowych przy użyciu własnego materiału, a nie jak wskazywała podatniczka usługa handlu i usługa ułożenia parkietu. Także faktury VAT Nr [...] z miesiąca grudnia 2000 r., w ocenie organu, dokumentują usługi w zakresie ułożenia parkietu, cyklinowania oraz montażu z materiału należącego do skarżącej.

Na tej podstawie organ uznał, że świadczone czynności wynikające z ww. faktur zakwalifikować należało do usług dokonanych w ramach prowadzonej działalności usługowej w zakresie robót budowlanych, a zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy przychód z tytułu wykonanych robót budowlanych podlega opodatkowaniu według stawki 5,5 %.

W postępowaniu odwoławczym skorygowano wartość przychodu z tytułu wykonania usługi dla Urzędu Gminy Ł. o 1.000 zł, tj. do kwoty 56.389,24zł

a w konsekwencji przyjęty w miesiącu listopadzie 2000 r. przychód podlegający opodatkowaniu wg stawki 5,5 % z kwoty 113.533,24 zł do kwoty 112.533,24 zł.

Poza tym uwzględniono również wyjaśnienia Wiesławy I. i Konrada Z. dotyczące zwrotu zakupionego w firmie skarżącej towaru, korygując wartość niezaewidencjonowanego przychodu w miesiącu październiku o kwotę 1.757,50 zł oraz w listopadzie o 102 zł. Zdaniem organu odwoławczego zakwestionowanie faktur korygujących nie uprawniało organu pierwszej instancji do przyjęcia założenia, że określone zwroty towaru nie miały faktycznie miejsca.

W toku prowadzonego postępowania organ ustalił także, iż usługa w zakresie wymiany parkietu w sali gimnastycznej Szkoły Podstawowej Nr [...] w T. została w całości wykonana przez firmę skarżącej w roku 2000, co zostało potwierdzone protokółem z komisyjnego odbioru robót [...] 2000 r. oraz fakturami VAT o nr [...] z [...] 2000 r. i nr [...] z [...] 2000 r. Tak więc, organ ustalił wartość niezaewidencjonowanego przychodu w miesiącu listopadzie w kwocie 41.873,98 zł, powołując się na art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto organ ustalił, iż rozliczenie umowy Nr [..] z dnia [...] 2000 r. nastąpiło jedynie w oparciu o fakturę Nr [...] z dnia [...] 2000 r. wystawioną dla Gminy Miasta T. na kwotę netto 345.654,59 zł, która podlega opodatkowaniu w miesiącu październiku 2000 r., a nie w miesiącu lutym 2001 r. jak twierdziła strona.

W wyniku czynności kontrolnych organ stwierdził również, iż skarżąca wystawiła paragony fiskalne o nr [...] i [...], do których brak jest faktur VAT. Wartość niezaewidencjonowanego z tego tytułu przychodu w łącznej kwocie 5.150 zł.

w związku z tym poddano opodatkowaniu w miesiącu grudniu według stawki 20 %.

W konsekwencji skorygowano określony w decyzji organu pierwszej instancji należny ryczałt za miesiąc październik 2000 r. z kwoty 69.741,20 zł do kwoty 69.389,70 zł i za miesiąc listopad z kwoty 14.827,70 zł do kwoty 14.752,20 zł.

Organ podatkowy zastosował przepis art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Powołując się na art. 193 Ordynacji podatkowej oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy (...), stwierdził, że wartość niezaewidencjonowanego przychodu po korekcie w kwocie 399.086,22 stanowi 94 % wykazanego w ewidencji za rok 2000 (424.539,66 zł) a więc przekracza 0,5 % próg przychodu, decydujący o nierzetelności ewidencji (§ 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia), co skutkowało określeniem przez organ podatkowy wartości niezaewidencjonowanego przychodu, w tym również w drodze oszacowania i ustaleniem od tej kwoty ryczałtu w wysokości 20 %.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzuciła naruszenie art. 6 ust.1, art. 12, art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne poprzez nienależne naliczenie stawek 5,5 % i stawki sanacyjnej 20 % oraz obrazę art. 121 § 1, art. 122

w związku z art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przesłuchania kontrahentów związanych z wystawionymi przez skarżącą fakturami korygującymi. W uzasadnieniu podniesiono ponadto, iż towary pomocne do wykonania usługi ułożenia parkietu (faktura nr [...]), czy też do usługi montażu (faktura nr [...]) stanowiły dla skarżącej towary handlowe, których sprzedaż prawidłowo opodatkowała stawką ryczałtu w wysokości 3 % i dodała, że pojęcie "materiały własne" należy rozumieć jako materiały, które sprzedaje w ramach swojej działalności.

Skarżąca nie zgodziła się z poglądem organu co do zakwalifikowania wykonywanych przez nią prac z uwzględnieniem definicji usług wynikającej

z Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Ponadto wyjaśniła, ż przychód wynikający

z faktury nr [...] z dnia [...] 2000 r. został opodatkowany w miesiącu lutym 2001 r., w którym faktura została wystawiona. Odnośnie przychodu wynikającego

z umowy zawartej ze Szkołą Podstawową nr [...] w T., stwierdziła, że to

w miesiącu maju 2001 r., tj. w momencie uiszczenia zapłaty za wykonaną usługę, wystawiona została faktura. Także ustalenia dotyczące paragonów nr [...] i [...]

z [...] 2000 r. strona uznała za nieprawidłowe albowiem jej zdaniem, kwota przychodu z nich wynikająca została uwzględniona w wystawionej w tym dniu fakturze nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia cytowanego wyżej przepisu Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zarzuty skargi, podnoszone przez stronę w trakcie całego postępowania administracyjnego, sprowadzały się do polemiki z ustaleniem organów co do:

- wysokości stawki ryczałtu przyjętej w fakturach VAT [...] dokumentujących wykonanie usługi a nie – jak uważa strona – sprzedaż

towaru i usługi

- nie wykazania w 2000 roku przychodu z tytułu sprzedaży usług na rzecz Szkoły

Podstawowej nr [...] w T. oraz na rzecz Gminy Miasta T.

- niezaewidencjonowania przez skarżącą kwoty wynikającej z paragonów [...] i [...]

- zasadności wystawienia faktury korygującej nr [...] do faktury nr [...] z [...] 2000r

Odnosząc się do pierwszej spornej kwestii należy wskazać, że opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych w sprawie podlegały przychody skarżącej z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej: ustawy) istotnym dla zastosowania stawek podatkowych w prawidłowej wysokości, jest właściwa klasyfikacja rodzaju działalności, z jakiej uzyskuje się przychód.

Pierwszą z kwestionowanych wielkości składających się na wymierzony zaskarżoną decyzją podatek, jest wysokość stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z wykonania posadzki parkietowej oraz prac malarsko – tynkarskich w sali gimnastycznej Szkoły Podstawowej Nr [...] w T. Według organu przychód uzyskany w związku z wykonaniem tej umowy był przychodem uzyskanym z robót budowlanych, w pojęciu skarżącej – były to dwie usługi: sprzedaż parkietu bukowego oraz usługa ułożenia parkietu. Zatem spór w tym wypadku dotyczył rozróżnienia działalności usługowej w zakresie handlu oraz robót budowlanych.

Ustawa podatkowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, zawiera definicję działalności usługowej w zakresie handlu, natomiast co do robót budowlanych, poprzez pkt 1 należy sięgnąć do PKWiU. Są to zatem dwie odrębne kategorie i nie może być tak, by tę samą czynność móc zakwalifikować zarówno jako roboty budowlane jak i usługę w zakresie handlu. Podstawą prawidłowej klasyfikacji w tym wypadku jest dokładna i wnikliwa ocena stanu faktycznego, w celu ustalenia przedmiotu czynności, której następstwem było uzyskanie przychodu przez podatnika.

W świetle postawionego zarzutu, należy wskazać, że obowiązująca

w postępowaniu podatkowym zasada prawdy materialnej oraz zasada swobodnej oceny dowodów (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej), mają za zadanie doprowadzenie do obiektywnego i bezstronnego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej poprzez zobowiązanie organu do poszukiwania okoliczności faktycznych zapewniających rozstrzygnięcie oparte na prawdziwych elementach tego stanu. To oznacza, że aby ocena materiału nie przekroczyła granic swobody, materiał musi być zgromadzony w sposób zupełny, uwzględniając wszystkie dowody; ustalenia winny zostać dokonane w świetle pełnego kontekstu sprawy. Wówczas dopuszczalne jest stosowanie kryteriów indywidualnych dla sprawy i mogą nimi być również logika ciągu wydarzeń, ich zgoda z doświadczeniem życiowym.

W celu prawidłowego rozstrzygnięcia analizowanych czynności, organ zebrał i poddał analizie materiał dowodowy w postaci umowy z [...] 2000r oraz faktur wystawionych w celu rozliczenia tej umowy. W ocenie Sądu jest to materiał zupełny, pozwalający na dokonanie istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno treść umowy jak i sporządzone faktury dowodzą tego, że przedmiotem nawiązanego stosunku prawnego pomiędzy stronami i dalej wykonania zobowiązania było wykonanie podłogi – posadzki parkietowej: położenie jej z materiału własnego, a nie sprzedaż materiału. Niewątpliwie za wskazówkę interpretacyjną treści stosunku obligacyjnego należy potraktować zapis § 3 przedmiotowej umowy, zgodnie z którym ustalono, że wykonawca użyje do wykonania usługi materiałów własnych. Nie ma podstaw, w świetle wskazanych wyżej argumentów, by uznać, że celem umowy było przeniesienie własności parkietu na kontrahenta, a następnie zadysponowanie faktyczne przez właściciela – Gminę Miasta T. – nabytą rzeczą przez ułożenie jej na podłodze. Takie rozdzielenie jest sztuczne i pozostaje w sprzeczności z przedmiotem umowy określonym wprost przez strony w § 1 (k.64/87 akt adm.), gdzie wyraźnie wskazano cel jej zawarcia: "wykonanie posadzki parkietowej".

Sąd stwierdził, że dokonana przez organ kwalifikacja czynności była zgodna

z art. 12 w zw. z art. 4 cyt. ustawy podatkowej i prawidłowo opierała się na ustaleniu, że według PKWiU cały przychód uzyskano z czynności związanych z układaniem

i wykładaniem podłóg. Według tego aktu, przedmiotem klasyfikowania są czynności będące końcowymi efektami działalności (5.3.1 PKWiU), a usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, powinna być zaklasyfikowana tak, aby składała się z usługi, która nadaje całości zasadniczy charakter (7.6.8 lit. b PKWiU).

Dokładnie te same rozważania odnieść należy do ustalenia wysokości stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z wykonania podłogi dla Urzędu Gminy Ł. Z treści faktury VAT Nr [...] wynika, że była to usługa ułożenia parkietu oraz płyt wiórowych z materiału własnego, a nie jak starała się wykazać podatniczka sprzedaż towaru i usługa ułożenia parkietu. Dlatego też, klasyfikacja usługi dokonana przez skarżącą nie znajduje uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Podobnie błędną klasyfikację, zweryfikowaną przez organ, skarżąca zawarła w fakturach VAT o nr [...] z miesiąca grudnia, które dokumentują usługi w zakresie ułożenia parkietu, cyklinowania oraz montażu z materiału należącego do skarżącej. Stosownie do art. 12 w zw. z art. 4 cyt. ustawy, na potrzeby ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, ustawodawca kwalifikuje czynności wykonane przez skarżącą jako jedną usługę – roboty budowlane.

Odnosząc się do drugiego, z wymienionych wyżej zarzutu skargi, w ocenie Sądu, nie jest on zasadny. Trafnie przyjęły organy obu instancji, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne z tytułu świadczeń dokonanych w ramach tej działalności, choćby nie zostały faktycznie otrzymane. Ustalenie daty uzyskania przychodu związane jest więc z wystąpieniem określonego stanu faktycznego, z którym ustawa podatkowa łączy moment powstania przychodu. W sprawie należna kwota wiązała się z wymianą parkietu, tak jak zostało to określone w § 1 umowy z [...] 2000r (k.80/70 akt adm.). Strony ustaliły, że zakończenie robót nastąpi w dniu [...] 2000r.; wynagrodzenie określono ryczałtowo na kwotę 154.017,98 zł plus 7% VAT przy czym ustalono, że w 2000 roku zamawiający zapłaci 120.000 zł brutto, a kwota 45.799,23 zł zostanie uregulowana w maju 2001r.

Bezspornym jest, że komisyjny odbiór robót nastąpił [...] 2000r a z pisma zlecającego prace wynika, że wykonane prace pokryły się ze zleconymi a zapłaty dokonano zgodnie z umową. Zatem w listopadzie 2000 r. powstało prawo skarżącej do zapłaty kwoty należnej z tytułu wykonanej usługi wg. umowy.

Do tej samej "grupy" zarzutów skargi należy kwestia rozliczenia należności z umowy nr [...] z [...] 2000r. zawartej przez skarżącą z Gminą Miasta T. w przedmiocie "modernizacji nawierzchni parkietowej w hali sportowej Zespołu Szkół Spożywczych w T. przy ul. [...] za wynagrodzeniem ryczałtowym w wysokości 345.564,59zł brutto. W umowie ustalono, że należność zostanie rozliczona jednorazowo po zakończeniu prac, w terminie 21 od wystawienia faktury (§ 8 ust. 3 umowy k.83/68 akt adm.). Wykonanie prac, zgodnie z postanowieniami § 10 umowy, zostało potwierdzone protokołem z [...] 2000r, co odnotowano jako końcowy odbiór robót. Z akt sprawy wynika, że rozliczenie nastąpiło jedynie w oparciu o fakturę nr [...] z [...] 2000 r., która podlegała opodatkowaniu w miesiącu październiku 2000 r., a nie w miesiącu lutym 2001 r., jak twierdzi strona skarżąca, która wystawiła fakturę korygującą do w.w. faktury na całą kwotę, nie wykazując w ogóle ewidencji za październik przychodu z faktury 57. Wystawienie faktury z tego tytułu w lutym 2001r i opodatkowanie wówczas przychodu nie znajduje uzasadnienia w przepisach oraz stanie faktycznym sprawy.

Oceniając kolejny zarzut skargi podważający ustalenie organów o niezaewidencjonowaniu przez skarżącą kwoty wynikającej z paragonów fiskalnych o nr [...] i [...], Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Skarżąca stoi na stanowisku, że kwota wynikająca z tych paragonów została uwzględniona na fakturze nr [...] z dnia [...] 2000 r. Jednakże zebrany materiał dowodowy pozwala jedynie na stwierdzenie, iż do przedmiotowej faktury został dołączony paragon nr 665 na kwotę brutto 1.647,80 zł, którego wartość pozostaje w zgodzie z wystawioną fakturą. Nie ma więc uzasadnienia w stanie faktycznym twierdzenie, że skarżąca zaewidencjonowała wartości wynikające z dwóch przedmiotowych paragonów na kwotę łączną netto 5.150 zł. Zarzuty skargi, że organ zaniechał przesłuchania skarżącej na tę okoliczność są o tyle niezasadne, że skarżąca nie uzasadniała w żaden sposób swego stanowiska, które pozostając gołosłowne w całej rozciągłości kolidowało z prostym zestawieniem danych z dokumentów, na które się powoływała.

Ostatni zarzut skargi dotyczył kwestii zasadności wystawienia przez skarżącą faktury korygującej VAT nr [...] z [...] 2000r dla Alicji G. do faktury nr [...] z [...] 2000r w związku ze zwrotem parkietu bukowego i dębowego, co skutkowało obniżeniem wartości sprzedaży o kwotę netto 3.664 zł. Należy wskazać, że organ odwoławczy, po przeprowadzonym we własnym zakresie postępowaniu dowodowym, uznał zasadność dokonania korekt w dwóch pozostałych przypadkach. Wyjaśniając okoliczności w tym zakresie zwrócił się we wszystkich przypadkach na piśmie do nabywców towarów od skarżącej o informację, czy zakupiony towar (podano wszelkie dane) został zwrócony skarżącej i czy kontrahent ten otrzymał fakturę korygującą. Dwie osoby odpowiedziały pozytywnie, przyznając, że zwróciły towar, otrzymały zwrot pieniędzy oraz posiadają fakturę korygującą.

Odpowiedź udzielona przez Alicję G., z powołaniem się na art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej (pismo k. 242 akt adm.) jednoznacznie stwierdzała, że osoba ta zakupiła towar zgodnie z fakturą VAT nr 67 za kwotę 3920,48 zł; był to parkiet bukowy i dębowy, który położony został w jej domu przy ul. [...]. Towar nie został sprzedawcy zwrócony, nabywca nie otrzymał zwrotu ceny za niego uiszczonej, Alicja G. nie otrzymała faktury korygującej.

W ocenie Sądu jednoznaczność uzyskanej odpowiedzi, przy jednoczesnym braku u skarżącej potwierdzenia przez kupującego otrzymania faktury korygującej, dawały organom prawo do wyprowadzenia wniosku, co do braku podstawy zaewidencjonowania takiej operacji rachunkowej. Brak potwierdzenia otrzymania korekty faktury jest w tym przypadku dodatkową okolicznością, która razem z treścią odpowiedzi udzielonej przez nabywcę towaru wzmacnia argumentację organu kwestionującego zasadność dokonania korekty. Podobny brak potwierdzenia korekty faktury ze strony kontrahenta, który zaprzeczył, by taką korektę otrzymał, miał miejsce w przypadku faktury korygującej nr [...] z [...] 2000r, co wynikało z odpowiedzi udzielonej przez Wydział Finansowy Urzędu Miasta T. z dnia [...] 2003r.

Zdaniem Sądu zarzuty strony skarżącej o potrzebie przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego z uwzględnieniem dowodu z przesłuchania w charakterze świadków każdego kontrahenta będącego nabywcą usługi lub towaru na podstawie w.w. faktur, nie jest uzasadniony albowiem okoliczności stanu faktycznego istotne dla sprawy zostały prawidłowo ustalone na podstawie innych dowodów. Ich charakter (dokumenty) w przypadku niniejszej sprawy mógł być uznany za wystarczający dla wyjaśnienia istotnych ustaleń. Strona składając wnioski dowodowe nie uzasadniała, jaką tezę chciałaby wykazać dowodem ze świadków; zarzut ingerencji organów w stosunki umowne jest zbyt ogólnikowy; szczególnie wobec ustalenia, ze wywodząc swoje wnioski, organ w istocie wprost przytaczał jednoznaczne brzmienie postanowień umownych. Nadto prowadzona w trakcie postępowania korespondencja z podmiotami, na rzecz których wykonane zostały analizowane usługi (potencjalni świadkowie) w swej treści wskazywała wprost na przedmiot umowy jako "wykonane prace" (pismo k.68/76 , pismo k.79/54, pismo k.102/60).

W ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo odczytał i zastosował art. 17 ustawy. W tym przepisie ustawodawca określił stawkę podatkową nie tak jak w art. 12, czyli w zależności od rodzaju działalności przynoszącej przychód, ale jako sankcję za niezrealizowanie nakazów zawartych w innych normach. Chodzi

w tym przypadku o art. 15 cyt. ustawy podatkowej. Skarżąca miała obowiązek prowadzić ewidencję przychodów odrębnie za każdy rok podatkowy. Ewidencja powinna być prowadzona zgodnie z przepisami ustawy i rozporządzenia,

a dokonywane w niej zapisy powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty ( § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 161, poz. 1078). Brak zapisu w ewidencji prowadzonej za rok 2000, przychodu opodatkowanego w tym roku we wskazanych przez organ wielkościach, oznaczał niezastosowanie się do nakazu wynikającego z normy prawa i tym samym prawidłowo zastosowano stawkę podatkową w wysokości 20 %.

Organ również nie naruszył przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy uznając za nierzetelną ewidencję prowadzoną za rok 2000 i nie uznając jej za dowód w postępowaniu zgodnie

z art. 193 § 4 Ordynacji, albowiem ustalona przez organy podatkowe wartość niezaewidencjonowanego przychodu stanowiła 94 % wykazanego w ewidencji za ten okres, a więc przekroczyła 0,5 % próg przychodu ( § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia).

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.