Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1441/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

M.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. odrzucono skargę M.J. z uwagi na wniesienie jej z naruszeniem ustawowego terminu. Postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 30 marca 2017 r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. (data nadania) skarżąca M.J. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wniesienie skargi z uchybienie terminu spowodowane było jej chorobą. Wskazała, że ma problemy z pamięcią i prowadzenie zwykłych spraw wymaga pomocy osób trzecich. Cierpi na miażdżycę i wysokie ciśnienie tętnicze, co powoduje, że często ma zaburzenia pamięci i silne bóle głowy. Przez kilka do kilkunastu dni z powodu bólu głowy nie jest w stanie nic robić, ani o czymkolwiek pamiętać. Skarżąca w takim okresie była od momentu doręczenia zaskarżonej decyzji do dnia wniesienia przedmiotowej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W świetle regulacji art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie, do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić, zatem jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności.

Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których strona nie byłaby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia skargi. Mając pełne zrozumienie dla stanu zdrowia skarżącej stwierdzić należy, że okoliczności powoływane we wniosku wskazują na chorobę trwającą od dawna, która nie wystąpiła nagle, zatem w ocenie Sądu skarżąca należycie dbając o własne interesu powinna była ustanowić osobę do reprezentacji jej interesów, czy też złożenia skargi w terminie, który był jej znany gdyż została prawidłowo pouczona o nim przez organ.

Jednocześnie stwierdzić należy, że skarga do sądu administracyjnego nie jest środkiem szczególnie sformalizowanym i nie wymaga sporządzenia szczegółowego uzasadnienia, czy też dostępu do akt administracyjnych. Stosownie bowiem do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu, którego działania skarga dotyczy i określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zgodnie ponadto z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.