Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 726/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 521 ust. 1, ust. 2 pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza W. z dnia [...] sierpnia 2018 roku numer [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej K. M. kwotę 500,00 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

Burmistrz W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], działając na wniosek O., ustalił lokalizację celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci O. "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. gr. [...], obr. W. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że po wyznaczeniu granic obszaru podlegającego analizie, tj. obszaru o promieniu 200 m wokół lokalizacji stacji bazowej, przeprowadzono analizę z której wynika, że:

- teren na którym przewidywana jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji to część działki nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako Ba – tereny przemysłowe;

- wnioskodawca dołączył do wniosku opis planowanego przedsięwzięcia, w którym określił charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, tj. m.in. wysokość wieży do 54 m; wysokość środka elektrycznego anten sektorowych o azymucie 80° i 320° - 43 m n.p.t. i o azymucie 200°- 34 m n.p.t.; osie główne wiązek promieniowania o tilcie od 0° do 8°; azymuty osi głównych - 80°, 200° i 320° a także EIRP dla pojedynczej anteny wynoszące maksymalnie - 7361W, 9243W i 9207W;

- analiza osi głównych wiązek promieniowania o tilcie 0-8°, wykluczyła konflikt z jakąkolwiek zabudową w promieniu 0 – 200 m od stacji bazowej, ponieważ nie istnieje w tym rejonie żadna zabudowa i nie występują miejsca dostępne dla ludności w obszarze oddziaływania anten. W związku z powyższym nie zaliczono przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Odwołanie od tej decyzji złożyli J. D., A. i M. L., K. M. i W. F.

Odwołujący J. D. podniósł, że oddziaływanie fal elektromagnetycznych z anten satelitarnych znaczenie wpłynie na obniżenie wartości jego działki położonej w pobliżu.

Odwołujący A. i M. L. w piśmie z dnia 22 sierpnia 2018 r. zarzucili, że:

- w części 2 decyzji "Obsługa w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej" nie wskazano działki [...] jako istniejącego zjazdu z drogi gminnej;

- nie dołączono do decyzji załącznika w postaci kopii mapy zasadniczej z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji;

- decyzja nie posiada podstawy prawnej obejmującej K.p.a.;

- przed wydaniem decyzji nie umożliwiono stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zgodnie z art. 10 K.p.a.;

- uzasadnienie decyzji nie spełnia warunków uzasadnienia faktycznego i prawnego o którym mowa w art. 107 § 1 K.p.a.;

- nie ustosunkowano się do pism składanych przez mieszkańców;

- nie uzgodniono projektu decyzji z właściwymi organami na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. z zarządcą drogi;

Odwołujący W. F., K. M. i A. i M. L. w piśmie z dnia 23 sierpnia 2018 r. podnieśli, że kategorycznie nie zgadzają się na usytuowanie planowanego przedsięwzięcia na działce, która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości. Fakt, że planowana inwestycja ma powstać na działce przemysłowej nie powoduje, że jej oddziaływanie nie pozostaje bez wpływu na ich życie i zdrowie. W bezpośrednim otoczeniu jest już tartak, złomowisko i firma budowlana. Wieża o wysokości 54 m upstrzona antenami nadawczo – odbiorczymi nie poprawi otaczającego krajobrazu. Zdaniem odwołujących kwestią najważniejszą jest jednak wątpliwy brak oddziaływania instalacji emitujących pola elektromagnetyczne na organizmy żywe. Podniesiono, że inwestycja składa się z anten gdzie równoważna moc oddziaływania izotopowego EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi maksymalnie 7361W, 9243W i 9207W. Odwołujący powołując się na § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f i g rozporządzenia stwierdzili, że oznacza to konflikt z sąsiadującą zabudową. Podniesiono, że obszar analizowany wokół lokalizacji stacji bazowej to 200 m. Ich zabudowania znajdują się w odległości około 130 m od planowanego przedsięwzięcia i argumenty o wiązkach promieniowania emitowanych tylko na dużych wysokościach ich nie przekonuje. Odwołujący podnieśli, że nie negują konieczności powstania tego rodzaju inwestycji jednak ich zdaniem wraz z rozwojem technologicznym powinna rosnąć świadomość inwestorów o konieczności lokalizacji takich urządzeń z dala od osiedli mieszkalnych. Zakwestionowali cel publiczny inwestycji skoro rodzi ona taki sprzeciw i tyle kontrowersji. Końcowo stwierdzili, że zdaja sobie sprawę z tego, że każdy organ działa w ramach swoich kompetencji jednakże przedmiotowa decyzja wymaga nie tylko rozpatrzenia jej zgodności z obowiązującym prawem ale także powinna być przeanalizowana pod kątem oddziaływania obiektu na interes społeczny i słuszny interes obywateli. Do odwołania załączono kopię listy protestujących podpisaną przez 471 mieszkańców.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, że realizacja planowanej inwestycji służyć ma celom łączności publicznej, a z projektowanej infrastruktury korzystać ma zarówno społeczność lokalna jak i ponadlokalna. Okoliczność, że grupa osób, nawet duża bo jak w przedmiotowej sprawie około 500, zamieszkujących w okolicy planowanej inwestycji, nie odczuwa potrzeby budowy urządzeń łączności nie oznacza, iż z tej infrastruktury nie będą korzystać inne osoby, nie tylko z obszaru gminy W. W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, inwestycję tę należy zaliczyć do inwestycji celu publicznego.

Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych. W opinii Kolegium, dotychczas prowadzone postępowanie dowodowe nie zawiera wad umożliwiających uchylenie zaskarżonej decyzji bądź odmowę ustalenia lokalizacji celu publicznego. Organ pierwszej instancji poprawnie ustalił krąg stron, a wniosek złożony przez inwestora spełnia warunki określne w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie doszło również do naruszenia art. 54 tej ustawy. Wbrew twierdzeniom odwołujących obszerne analizy stanu prawnego, a przede wszystkim faktycznego znajdują się w samej decyzji a uzupełniająco w załączniku graficznym do decyzji. Jednocześnie analiza dokonana przez Kolegium pozwala na potwierdzenie okoliczności, że w odległości do 200 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Organ podniósł, że konstatacja, iż ustalenie lokalizacji ww. celu publicznego jest zgodne z przepisami odrębnymi, wynika również z okoliczności, iż: na terenie będącym przedmiotem wniosku brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; teren inwestycji znajduje się poza obszarem Natura 2000; widocznym jest, że obsługa komunikacyjna przedsięwzięcia będzie prowadzona zjazdem z drogi gminnej [...] i [...]; zaopatrzenie przedsięwzięcia w niezbędne media (tj. energię elektryczną) odbywać się będzie na bazie warunków technicznych i stosownych umów z odpowiednimi gestorami sieci (co zostało zapewnione przez inwestora, a organ pierwszej instancji zalecił stosowne uzgodnienie z PGE Dystrybucja S.A. jako że planowana stacja ma być usytuowana w okolicy urządzeń należących do tego operatora); nie występuje zapotrzebowanie na wodę, odprowadzanie ścieków, ogrzewanie, odprowadzanie wód opadowych i zagospodarowanie odpadów; na obszarze inwestycji nie występują wody i urządzenia wodne wymagające ochrony.

Odnosząc się do argumentacji odwołań Kolegium stwierdziło, że powoływanie się na wartości i dobra, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zdrowie i życie ludzi, interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości, wartość nieruchomości, walory krajobrazowe i architektoniczne) nie może być przesłanką odmowy lokalizacji celu publicznego. Nie są to argumenty wskazujące na naruszenie przepisów odrębnych. Kolegium podniosło, że obawy odwołujących co do uciążliwości planowanej inwestycji, w tym możliwości szkodliwego oddziaływania emitowanych fal elektromagnetycznych, są z powodu braku racjonalnych dowodów na zaistnienie zagrożenia, jak i biorąc pod uwagę aktualny etap procesu inwestycyjnego nieuzasadnione. Podkreślono, że okoliczność ta została rzetelnie wyjaśniona przez organ pierwszej instancji a Kolegium po analizie zgromadzonej i zupełnej dokumentacji nie jest w stanie odnaleźć argumentów prowadzących do uznania ich nieprawidłowości. Wskazano, że ze zgromadzonych dowodów, tj. zarówno załącznika nr 1 do analizy, jak i kwalifikacji przedsięwzięcia załączonej do wniosku wynika, iż miejsca dostępne dla ludności nie występują w osiach głównych promieniowania elektromagnetycznego projektowanej instalacji. Co prawda w odległości do 200 m od anten występują zabudowania mieszkalne, jednakże nie istnieją tak wysokie budynki ani instalacje, które powodowałyby możliwość choćby potencjalnego dostępu ludności do fal promieniowania elektromagnetycznego. Projektowana instalacja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sprawdzenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w rejonie usytuowania stacji bazowej telefonii komórkowej prowadzi do wniosku, że dopuszczalne wartości składowej pola elektrycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi nie są przekroczone.

Kolegium nie znalazło również uzasadnienia dla zarzutu, że "w części 2 decyzji nie wskazano działki [...] jako istniejącego zjazdu z drogi gminnej". Wskazano, że z treści decyzji i zgromadzonych map wynika wyraźnie, że dostępność komunikacyjna istnieje przez istniejący zjazd na działce [...] przez działkę [...]. Nie może być wątpliwości, że dostęp komunikacyjny do planowanego przedsięwzięcia będzie przebiegał, ale już nie bezpośrednio, również przez wskazywaną przez odwołujących działkę [...], ale i przez inne działki w tym ulicę S. Aby dojechać do działki na której planowana jest inwestycja trzeba przejechać przez szereg działek stanowiących drogi, w tym [...], ale bezpośrednio dostęp będzie przez działki [...]. Nie sposób zatem, zdaniem Kolegium, uznać za wadliwe ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji.

Za niezasadny uznano także zarzut dotyczący nie dołączenia do decyzji załącznika w postaci kopii mapy z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Kolegium podniosło, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wyraźnie wskazał, że pozostałe, poza inwestorem, strony mogą się z powyższym załącznikiem do decyzji zapoznać się, poprzez wgląd do akt sprawy znajdujących się w siedzibie Urzędu Gminy. W aktach sprawy znajduje się zarówno decyzja, jak i wskazany załącznik. Zdaniem Kolegium taki sposób zapoznania się z załącznikiem do decyzji nie wpłynął negatywnie na prawa i obowiązki odwołujących.

Podobnie, zdaniem Kolegium, nie sposób przyjąć, że decyzja nie posiada podstawy prawnej. Podstawą prawną decyzji jest art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Taka podstawa została wskazana w komparycji decyzji organu pierwszej instancji. Okoliczność, że organ pierwszej instancji nie wskazał art. 104 K.p.a. jako podstawy zaskarżonej decyzji nie oznacza, że decyzja ta nie została wydana w trybie tej ustawy.

Zdaniem Kolegium uzasadnienie decyzji spełnia warunki uzasadnienia faktycznego i prawnego. Opisano w nim zarówno przepisy obowiązującego prawa, jak i dość rzetelnie stan faktyczny sprawy dotyczący przedmiotowej inwestycji i nieruchomości na której ma być ona zrealizowana. Nie bez znaczenia są też rzetelne opisy zawarte w aktach sprawy np. analiza.

Nie został także uwzględniony zarzut nie uzgodnienia decyzji z właściwymi organami. Kolegium podniosło, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zjazdem z drogi gminnej, a zatem organem uzgadniającym byłby wydający zaskarżoną decyzję Burmistrz W. Uzgadnianie inwestycji "sam ze sobą" mijałoby się z celem uzgodnień.

Nieznaczną, w opinii Kolegium, wadą skarżonego rozstrzygnięcia jest zbyt lakoniczne odniesienie się organu pierwszej instancji do pism składanych przez mieszkańców, albowiem organ jedynie wspomniał o wniesieniu tych "uwag". Wada ta nie mogła jednak przesądzić o nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i wydanej na jego skutek decyzji, albowiem sprzeciw lokalnych mieszkańców nie może decydować o wydaniu bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej.

Niezasadny jest też, zdaniem Kolegium, zarzut braku zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się w sprawie oraz co do zgromadzonego materiału dowodowego. Podniesiono, że po pierwsze jedno zawiadomienie z dnia 20 czerwca 2018 r., w trybie art. 10 K.p.a., zostało stronom wysłane, a po drugie zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Odwołujący nie wykazali, że niezawiadomienie ich o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków uniemożliwiło im dokonanie konkretnych czynności procesowych (jedno zawiadomienie dostali, a materiał dowodowy powiększył się jedynie o postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, które również zostało podane do ich wiadomości), a co więcej z treści odwołania wynika, iż posiadają wiedzę o sprawie i zapoznali się z argumentacją organu pierwszej instancji.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożyli A. i M. L., K. M. i W. F. i podnieśli, że nie wyrażają zgody na przedmiotową inwestycję. Podali, że nie kwestionują potrzeby budowy bazowej telefonii komórkowej, natomiast nie może to być instalowane w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości. Zarzucali, że nie były powadzone żadne badania wpływu promieniowania elektromagnetycznego na organizmy ludzkie i środowisko. Zdaniem skarżących w sprawie niniejszej niewątpliwe doszło do naruszenia wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady dokonania niezbędnych ustaleń, tak aby w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić stan faktyczny sprawy i pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. odrzucono skargę W. F., A. i M. L. z uwagi na brak uiszczenia wymaganego wpisu.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. ustalającą lokalizację celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci O. "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. gr. [...], obr. W. W szczegółowych warunkach lokalizacji ww. inwestycji wskazano, że będzie się ona składała z dziewięciu anten sektorowych zainstalowanych na wieży na wysokości 54 m n.p.t. Równoważona moc promieniowania izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny będzie wynosiła maksymalnie 7361W, 9243W i 9207W.

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej powoływana jako u.p.z.p.) przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.). Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że realizacja spornej inwestycji, polegającej na budowie wieży służącej do umieszczenia stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia warunki inwestycji celu publicznego. Inwestycja taka zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (którego brak również w niniejszej sprawie), lokalizowana jest w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać m.in. charakterystykę inwestycji obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c. u.p.z.p. Istotna w tym zakresie jest relacja powyższych przepisów względem ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa środowiskowa). Przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej nakazuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia - art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej) przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie u.p.z.p. W orzecznictwie w tym względzie, na podstawie przepisów u.p.z.p., został wypracowany pogląd, że wymóg ten dotyczy także decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego (vide: wyrok WSA w Krakowie z 6 grudnia 2016, II SA/Kr 1026/16, pub. CBOSA), który Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela. Istotne przy tym jest to, że art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, przewiduje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakresy znaczeniowe tych pojęć zostały z kolei unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie).

I tak zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei według § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

W związku z powyższym, nie ulega wątpliwości, że przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, właściwy organ ma obowiązek każdorazowo zbadać, czy objęte wnioskiem przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie jego oddziaływania na środowisko i uzyskania kończącej je, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. W sprawie niniejszej stwierdzono, że z uwagi na to iż analiza osi głównych wiązek promieniowania o tilcie 0-8°, wykluczyła konflikt z jakąkolwiek zabudową w promieniu 0 – 200 m od stacji bazowej, ponieważ nie istnieje w tym rejonie żadna zabudowa i nie występują miejsca dostępne dla ludności w obszarze oddziaływania anten, przedmiotowej inwestycji nie zaliczono do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia).

W sprawie niniejszej, podstawą poczynionych w tym zakresie, przez organy obu instancji, ustaleń faktycznych, było załączone do wniosku opracowanie pt.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej". Kwalifikacja ta podstawą analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu pierwszej instancji. Autor opracowania określił następującą równoważną moc promieniowania izotropowo (EIRP) dla każdej z anten:

- 7361W azymut 80(

- 9243W azymut 80(

- 9207W azymut 80(

- 7361W azymut 200(

- 9243W azymut 200(

- 9207W azymut 200(

- 7361W azymut 320(

- 9243W azymut 320(

- 9207W azymut 320(

W opracowaniu wskazano, że rozpatrywana odległość miejsc dostępnych dla ludności wynosi 200 m. Na tej podstawie wyprowadzono wniosek, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się ani do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia.

Wydając zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, organy obu instancji oparły się na wnioskach zawartych ww. Kwalifikacji, nie dostrzegając jednak, że opracowanie to nie zawiera jakichkolwiek rozważań lub obliczeń, dotyczących ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, podczas gdy mając na uwadze zbieżne azymuty planowanych anten, nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie się lub nachodzenie poszczególnych wiązek spowoduje, że moc promieniowania przekroczy dopuszczalne wartości. Okoliczność ta nie została w sprawie wyjaśniona.

Sąd podziela przy tym, dominujące w orzecznictwie stanowisko, że dla dokonania prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów, zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Istotne znaczenie może mieć bowiem w tym względzie wyjaśnienie kwestii czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (vide: wyroki NSA: z 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15, z 1 grudnia 2015 r. II OSK 801/14; z 29 września 2015 r. II OSK 139/14, pub. CBOSA). W uzasadnieniu ostatniego, spośród ww. orzeczeń, NSA wyjaśnił, że jeśli prawodawca nakazuje sprawdzać kwalifikacje danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nieracjonalne i nieuzasadnione byłoby prezentowanie stanowiska, że w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia parametry tego przedsięwzięcia nie podlegają sumowaniu. Jak wskazał przy tym NSA w wyroku z 16 czerwca 2015 r. (II OSK 2706/13) przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje zawsze znacząco czy potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich niedopuszczalnych przedsięwzięć, które składać się będą z kilku czy kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne (pub. CBOSA). Ponadto WSA w Gliwicach skonstatował w wyroku z dnia 29 listopada 2017 r. (II SA/Gl 781/17), że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (pub. CBOSA). Stanowisko powyższe, tut. Sąd podziela w całej rozciągłości. W związku zaś z faktem, że z akt przedmiotowej sprawy nie wynika aby dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzono stosowne obliczenia w zakresie kumulacji promieniowania w tych samych sektorach, przy uwzględnieniu sygnałów anten nachodzących lub nakładających się na siebie, uznać należało, że kwestia kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście ww. przepisów rozporządzenia, nie została w niniejszej sprawie należycie wyjaśniona.

Dokonując analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji, organy obu instancji nie dokonały wyczerpującej, oceny dokumentu prywatnego jakim była przedłożona przez inwestora Kwalifikacja. Jakkolwiek dokument ten został poddany ocenie, to jednak uwadze organów umknęły istotne okoliczności dotyczące parametrów planowanej inwestycji. W konsekwencji organy wadliwie oceniły jego przydatność dowodową. Zauważyć przy tym należy, że jakkolwiek opracowanie to może, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., stanowić dowód w sprawie, to nie można pominąć konieczności dokonania przez organy jego swobodnej oceny w kontekście zaistnienia przesłanek wymaganych przepisami prawa materialnego. W tym względzie uznać należy, że ustalenia faktyczne mające wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale nie w pełni kompletnym czy dostatecznie i wnikliwie rozpatrzonym, uznać należy za dowolne. W odniesieniu zaś do postępowania odwoławczego należy podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ ten ma obowiązek ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą orzeczeniem organu pierwszej instancji, przy czym stan faktyczny powinien ustalić nie tylko w oparciu o zebrany już materiał dowodowy, ale także rozszerzając granice tego postępowania na istotne okoliczności faktyczne, pominięte przez organ pierwszej instancji. Zasadnicze znaczenie odgrywa tu możliwość skorzystania z art. 136 K.p.a. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 3 czerwca 2013 r., II SA/Gl 1500/12, pub. CBOSA). Podzielenie kwalifikacji dokonanej w ramach sporządzonego opracowania, byłoby zatem dopuszczalne jedynie pod warunkiem, przeprowadzenia jego wnikliwej analizy w kontekście zaprezentowanego w nim procesu dowodzenia, w efekcie którego uznano planowane przedsięwzięcie za takie, dla którego nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Takiej analizy w niniejszej sprawie jednak zabrakło.

Nadto w ocenie Sądu w sprawie nie została wyjaśniona kwestia zaopatrzenia inwestycji w niezbędne media, tj. w energie elektryczną. Organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do uzgodnienia z PGE Dystrybucja S.A. lokalizacji inwestycji jako, że planowana stacja ma być usytuowana w okolicy urządzeń należących do tego operatora. Kolegium dysponując informacją, że PGE negatywnie zaopiniowało lokalizację wieży (pismo PGE z dnia 24 września 2018 r.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając, że zaopatrzenie przedsięwzięcia energię elektryczną odbywać się będzie na bazie warunków technicznych i stosownych umów z odpowiednimi gestorami sieci co zostało zapewnione przez inwestora. Kolegium nie odniosło się w żaden sposób do negatywnej opinii PGE. Tymczasem w ocenie Sądu taka negatywna opinia poddaje w wątpliwość fakt zapewniania przez inwestora zaopatrzenia przedsięwzięcia w energię elektryczną.

W tych okolicznościach należało stwierdzić, że decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy obu instancji, zapadły z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wyjaśniły bowiem w sposób prawidłowy kwestii mającej istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku inwestora. W tym względzie materiał dowodowy powinien zostać uzupełniony w taki sposób, aby na jego podstawie możliwe było dokonanie ustaleń w omówionym powyżej zakresie. Zwrócić przy tym należy uwagę, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii nie może zostać obojętna możliwość zdalnego sterowania antenami i związana z tym potencjalna możliwość pochylenia anten, a zatem i kierunku wiązki emitowanego przez nie promieniowania oraz jego ewentualnego nakładania się. Okoliczność ta powinna podlegać wyjaśnieniu. Zasadne przy tym mogłoby okazać się wezwanie inwestora do uzupełnienia przedłożonego wniosku. Wyjaśnieniu również powinna podlegać kwestia dotycząca zapewnienia zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy będą miały na względzie wyżej poczynione uwagi oraz uwzględnią konieczność rozważania uzupełnienia materiału dowodowego, a następnie przeprowadzą jego kompleksową ocenę w kontekście powołanych w niniejszym uzasadnieniu przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U., z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej orzeczono na mocy art. 200 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w kwocie 500 zł.