Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 291/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 grudnia 2023 r. znak: WI-I.7840.28.5.2023.ES w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej A. W. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. W. (dalej: skarżąca) jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 21 grudnia 2023 r. znak WI-I.7840.28.5.2023.ES. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.

W stanie faktycznym sprawy Starosta Limanowski wydał 17 kwietnia 2023 r. decyzję znak BA.6740.5.100.2022 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą inwestorowi Z. K. pozwolenia na nadbudowę i przebudowę budynku usługowo-handlowo-magazynowego z instalacjami i utwardzeniem części działki na działkach nr [...], [...] obr. [...] w L. . Organ wskazał, że przedłożony projekt posiada wymagane opinie, pozwolenia i uzgodnienia. Został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Organ zaznaczył, że pełnomocnik strony postępowania dwukrotnie zapoznawał się z materiałem dowodowym, jednak uwag nie wniesiono.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że zapewniono tylko 10 zamiast minimalnej liczby 12 miejsc parkingowych. W ocenie skarżącej nie ma możliwości zapewnienia na tak małej działce wystarczającej liczby miejsc parkingowych.

Decyzją z 21 grudnia 2023 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podzielił opinię, że inwestycja spełnia wymagania MPZP, zaprojektowano nadbudowę części budynku usługowo-handlowo-magazynowego, jednocześnie projektowana Inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W zakresie miejsc postojowych organ wskazał, że w sąsiedztwie istniejącego budynku przeznaczonego do nadbudowy i przebudowy, znajdują się ogólnodostępne miejsca postojowe [przy ul. [...] (działka nr [...] - droga krajowa)]. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu (str. 3 PZT) projektant wskazał, że powierzchnia sprzedaży i wystawiennicza wynosi 701,46 m2 (701,46/30=23,38), co daje 24 miejsca postojowe, które zgodnie z zapisami MPZP mogą zostać zmniejszone o połowę. Na terenie inwestycji znajduje się 10 istniejących miejsc postojowych [w tym jedno dla osób niepełnosprawnych - Inwestor do załączników projektu (str. 10A załączników) przedłożył mapę inwentaryzacji powykonawczej z korektą terenu utwardzonego w odniesieniu do zatwierdzonego projektu budowlanego w 2020 r.), zaprojektowano dodatkowe 2 miejsca postojowe w garażu co łącznie wynosi 12 (projekt korygowano na etapie postępowania odwoławczego). Organ wskazał również, że inwestycja spełnia warunku w zakresie kąta nachylenia dachu, kolorystyki i materiałów wykończeniowych budynków, wysokości zabudowy oraz wprowadzenia wysokiej i niskiej zieleni, odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, dojścia i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, bezpieczeństwa pożarowego.

Jak podał organ, projektowany do nadbudowy budynek usytuowany jest zgodnie z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie względem granicy działek (nr [...], [...] - stanowiących teren Inwestycji). Odległość od strony północno-zachodniej wynosi: 4,06 m (najmniejsza odległość od strony działki nr [...]), od strony południowo-wschodniej wynosi: 4,17 m (najmniejsza odległość od strony działek nr [...], [...]); od strony południowo-zachodniej wynosi: 6,89 m (najmniejsza odległość od strony działki nr [...]); od strony północno-wschodniej wynosi około 15 m (najmniejsza odległość od strony działki nr [...] - droga krajowa, ul. [...]).

W zakresie § 19 ust. 1 pkt 1) lit a) oraz § 19 ust. 2 pkt 1) lit a) WT - warunek jest spełniony. Miejsca postojowe (łącznie 10 na zewnątrz budynku - w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych) na działkach nr [...], [...] usytuowane są w wymaganych odległościach na tych działkach [w najbliżej usytuowanym miejscu od granicy tych działek wynosi około 4,05 m - przy wymaganych 3 m zgodnie z WT oraz 1,5 m - najmniejsza odległość od strony działki nr [...] - droga krajowa, ul. [...] (§ 19 ust. 7 WT) - Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową]. Na etapie postepowania odwoławczego projekt był korygowany. Wskazano istniejące miejsca postojowe (10 miejsc), wraz z ich wymiarami, dołączono mapę inwentaryzacji powykonawczej oraz w piśmie z 02.11.2023 r. pełnomocnik Inwestora wyjaśnił, cyt.: "Miejsca postojowe są poza zakresem pozwolenia, Istniejące dziesięć miejsc postojowych zostały odebrane przez PINB w L. jako nieistotna zmiana. Dołączam mapę inwentaryzacyjną powykonawczą do załącznika projektu, na której są wskazane kontury miejsc postojowych utwardzanych kostką betonową". Zaprojektowano 2 miejsca postojowe (zlokalizowane w garażu) wymagane zapisami MPZP. Istniejące miejsca (10 w dwóch zgrupowaniach: 9 + 1 w tym jedno dla osób niepełnosprawnych) zlokalizowane są w wymaganej odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym (w najbliżej usytuowanym miejscu od budynku mieszkalnego odległość miejsc postojowych wynosi około 10 m - przy wymaganych 7 m, zgodnie z WT).

Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ podkreślił, że działki nr [...] i [...], stanowią własność Inwestora i są objęte jedną księgą wieczystą. W sensie cywilnym stanowią zatem jedną nieruchomość gruntową. Miejsca postojowe (10 miejsc), zlokalizowane na działce budowlanej (składającej się z dwóch działek ewidencyjnych nr [...] i [...]) nie naruszają § 19 ust. 2 pkt 1) lit a) WT. Natomiast odległość 1,5 m od granicy działki budowlanej od strony działki nr [...] (droga krajowa, ul. [...]) nie narusza § 19 ust. 7 WT cyt. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Jednocześnie zgodnie z ustaleniami MPZP, dwa miejsca postojowe, są wymagane dla przedmiotowej nadbudowy. Inwestor zdecydował się na ich zlokalizowanie w garażu (projekt architektoniczno-budowlany był uzupełniany w tym zakresie na etapie postępowania odwoławczego rys. nr 1 rzut piwnic, str. 20/A PAB). Wszystkie uzupełnienia były parafowane przez projektanta z datą ich wprowadzenia.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:

• art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia spełniana przez inwestora wymogów dla planowanego przedsięwzięcia budowlanego, w szczególności w odniesieniu do wykazanych miejsc parkingowych, w tym w zakresie spełnienia warunków MPZP do zmniejszenia ilości miejsc o 50% oraz wymogów dla 2 miejsc postojowych w garażu;

• art. 107 §3 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności brak uzasadnienia w zakresie przyjęcia że w sąsiedztwie inwestycji znajdują się parkingi ogólnodostępne, co uzasadnia zmniejszenie ilości miejsc parkingowych o 50%, jak również brak uzasadnienia w zakresie spełniania wymogów dla 2 miejsc postojowych w garażu;

• art. 15 w zw. z art. 136 § 2 oraz art. 138 § 2 kpa, poprzez przeprowadzenie w znacznej części postępowania wyjaśniającego, którego zakres obejmował okoliczności mające wpływ na rozstrzygniecie sprawy;

• Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta L. w obrębie granic administracyjnych miasta z wyłączeniem terenu osiedla [...] - uchwała Rady Miasta [...]. (dalej "MPZP") poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo nie spełnienia warunku zapewnienia 24 miejsc postojowych dla planowanej inwestycji;

• § 102 - 108 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z art. 34 ustawy - Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno — budowlanego, pomimo że dokumentacja nie wykazywała spełnienia wymogów określonych dla garażu dla samochodów.

Skarżąca wniosła o uchylenie zapadłych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że w aktach sprawy brak jest dowodów na istnienie w sąsiedztwie planowanej inwestycji parkingów, co uzasadniałoby zmniejszenie o 50% ilości miejsc postojowych. Dokumentacja projektowa nie zawiera wskazania, o jakie sąsiednie parkingi chodzi, ile miejsc postojowych jest dostępnych na danych parkingach, czy też jaka jest ich odległość od miejsca planowanej inwestycji. Skarżąca przyznała, że na ul. [...] znajdują się parkingi, jednak nie "w sąsiedztwie" planowanej inwestycji. Najbliższe miejsca parkingowe (ok. 4 miejsc), znajdują się naprzeciwko Szkoły Podstawowej nr [...] i są przeznaczone dla rodziców dzieci uczęszczających do szkoły. Odległość do tego parkingu wynosi jednak przeszło 100 metrów. Kolejne parkingi przy ul. [...] usytuowane są już w odległości kilkuset metrów lub kilku kilometrów od miejsca planowanej inwestycji. W ocenie skarżącej parking ogólnodostępny położony na działce sąsiedniej lub w odległości np. kilkunastu metrów, byłby parkingiem położonym "w sąsiedztwie" nieruchomości. Nie spełnia jednak tego kryterium parking położony np. o kilkaset metrów od obiektu budowlanego. Jak podkreśliła skarżąca, przyjęcie, że na dany parking mogą powoływać się inwestorzy planujący budowę kilkaset metrów dalej, prowadziłoby do uznania, że niemal wszyscy inwestorzy realizujący zamierzenia budowlane np. w centrum miasta czy przy głównych ulicach, mogliby zastosować zmniejszenie o 50% ilości miejsc parkingowych, co prowadziłoby do swego rodzaju patologii. Zapis MPZP ograniczający minimalną ilość miejsc parkingowych ma charakter wyjątkowy.

Ponadto skarżąca wyszczególniła, że dokumentacja w ogóle nie odnosi się do przepisów §102 - 108 WT, ustanawiających szczegółowe wymogi dla garaży, które mają istotne znaczenie z perspektywy zapewnienia bezpieczeństwa ich użytkowników. Nie są także potwierdzone wymagane parametry w zakresie dojazdu do tych miejsc, zwrócić należy uwagę m.in., że projektowany dojazd do garażu przewiduje zmianę kierunku jazdy o 180 stopni.

Skarżąca wskazała, że w odniesieniu do powyższych kwestii organ nie wypowiedział się w decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a prawa budowlanego:

Art. 35. 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) Zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku brak miejscowego planu.

Zapis pkt 30 uchwały Nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] w sprawie : uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. w obrębie granic administracyjnych miasta z wyłączeniem terenu osiedla "[...]", zmienionej uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...]. w sprawie: uchwalenia zmiany części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. w obrębie granic administracyjnych miasta z wyłączeniem terenu osiedla "[...]" – brzmiał: "Ustalenia zawarte w punkcie 29 nie dotyczą terenów zwartej zabudowy w strefie A CENTRUM i płyty rynku. W przypadku rozbudowy, nadbudowy i zmiany sposobu użytkowania obiektów polegającej na wprowadzeniu usług, handlu, gastronomii lub produkcji, obowiązuje zapewnienie miejsc postojowych ustalonych zgodnie z w/w wskaźnikami w odniesieniu do nowopowstałych powierzchni lub innych czynników stanowiących podstawę wyliczenia wskaźników ilości miejsc postojowych. Dopuszcza się zmniejszenie o 1/2 minimalnej ilości miejsc postojowych, jeżeli w sąsiedztwie znajdują się ogólnodostępne parkingi ".

Według treści projektu budowlanego /k. 3/ określono, że zgodnie z MPZP dla powierzchni 701,46 m2 należy zapewnić 24 miejsc postojowych. Zgodnie z powyższym zapisem dopuszczono zmniejszenie o ˝ minimalnej powierzchni miejsc postojowych, z uwagi na "istniejące miejsca postojowe przy ul. [...], na działce drogowej nr [...]". Miejsca postojowe zapewniono na terenie inwestycji w liczbie 10 (aktualnie istniejące) oraz dwóch projektowanych w garażu /projekt zagospodarowania k. 7B/.

W skardze skarżąca wskazała, że w sąsiedztwie inwestycji w istocie brak ogólnodostępnych miejsc postojowych. Jej zdaniem najbliższe miejsca parkingowe (ok. 4 miejsc), znajdują się naprzeciwko Szkoły Podstawowej nr [...] i są przeznaczone dla rodziców dzieci uczęszczających do szkoły. Odległość do tego parkingu wynosi jednak przeszło 100 metrów. Kolejne parkingi przy ul. [...] usytuowane są już w odległości kilkuset metrów lub kilku kilometrów od miejsca planowanej inwestycji.

Należy wobec tego zauważyć, że sporządzenie projektu budowlanego przez uprawnionego architekta nie zwalnia organu administracji od wykonania obowiązku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r. II OSK 90/21 LEX nr 3624689). W art. 35 ust. 1 p.b. ustawodawca określił zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Oznacza to, że podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. II OSK 2517/20 LEX nr 3195763). Ustanowiona w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. "zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" jest warunkiem, który musi być spełniony bezwzględnie. Przy ustaleniu znaczenia pojęcia "zgodności" nie ma podstaw do odejścia od wykładni językowej, a zatem zgodny to jednakowy, nie różniący się. (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2019 r. II OSK 604/17 LEX nr 2632073 ). Ustawodawca określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności".

Co więcej, organy architektoniczno-budowlane, będąc związane przepisami powszechnie obowiązującego prawa i z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. zobowiązane do przeprowadzenia wspomnianej kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ramach tej kontroli – zobowiązane są do wykładni postanowień planu, które są niejasne i budzą wątpliwości interpretacyjne. Sam proces wykładni postanowień planu miejscowego musi uwzględniać intencje uchwałodawcy z takim oto warunkiem, że ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie muszą być interpretowane ściśle. Jednakże nie można odmówić pozwolenia na budowę z powodu braku precyzji, czy niejasności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym do ustalenia znaczenia przepisów planu zagospodarowania przestrzennego mogą służyć nie tylko argumenty językowe, ale również celowościowe i systemowe (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 listopada 2019 r. IV SA/Po 451/19 LEX nr 2746830).

W ocenie Sądu, organ nie dokonał w pierwszej kolejności wykładni właściwych zapisów Planu, w szczególności, co ma oznaczać sformułowanie "w sąsiedztwie" oraz "ogólnodostępne parkingi". Bez dokonania takiej wykładni nie można w ogóle mówić o spełnieniu bądź nie zapisów Planu. Wykładnia tych zapisów winna uwzględniać tak znaczenie językowe, jak i intencję uchwałodawcy, o ile da się ona odczytać z interpretowanych bardziej całościowo zapisów (czyli odpowiedzieć na pytanie, jaki był zamysł uchwałodawcy przy ustaleniu opcji zmniejszenia ilości miejsc postojowych). Winien to być punkt wyjścia dla oceny prawidłowości propozycji inwestora.

Co do tej ostatniej - organ następnie zaniechał sprawdzenia, czy inwestor w sposób prawidłowy realizuje zapis MPZP. Albowiem przyjęto za dobrą monetę wskazanie w projekcie, że w ramach ogólnodostępnych parkingów chodzi o istniejące miejsca postojowe przy ul. [...] – działce drogowej nr [...]. Należy zaznaczyć, że (jak wynika z mapy Google) ul. [...] jest drogą krajową nr [...], a zatem o wzmożonym ruchu. Skarżąca zaprzeczyła, aby znajdowały się przy tej drodze na tym odcinku miejsca postojowe. Z kolei w projekcie nie wskazano, gdzie te miejsca się znajdują ani ile ich jest. Wobec tego obowiązkiem organu było zobowiązanie inwestora do uzupełnienia tej informacji w taki sposób, aby sprawdzenie zgodności z Planem było możliwe. Bez bowiem dokładniejszego określenia nie da się w żaden sposób tej zgodności ustalić. Wspomniane zaniechanie stanowi o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b.

Trzeba też podkreślić, że naruszenie tego przepisu jest kwestią niebagatelną.

Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 czerwca 2023 r. II SA/Łd 145/23, LEX nr 3579977).

Należy zatem wezwać inwestora o sprecyzowanie danych zawartych w projekcie budowlanym, a następnie po dokonaniu wykładni Planu – dokonać ponownej oceny, czy ma miejsce zgodność z przepisami MPZP czy też nie.

Co się tyczy drugiego zarzutu, a to tego, że dokumentacja w ogóle nie odnosi się do przepisów §102 - 108 WT, ustanawiających szczegółowe wymogi dla garaży (zaprojektowanych w budynku) – to nie może on być wzięty pod uwagę. Jak to trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2023 r. II OSK 2672/20, LEX nr 3611492: "zgodnie z przyjętym rozwiązaniem zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b., organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu". Z tego tytułu nie podlegają ocenie rozwiązania architektoniczne przyjęte w budynku. Co się zaś tyczy dojazdu do garaży, skarżąca nie wskazała, jakie przepisy jej zdaniem zostały naruszone.

Sąd nie dostrzega także w sprawie zdarzeń świadczących o naruszeniu zasady dwuinstancyjności.

Zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b., przesłanką wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę jest bezskuteczny upływ terminu na wykonanie nałożonego na inwestora zobowiązania. Jeżeli przedłożona dokumentacja posiada nieprawidłowości, które nie były przedmiotem analizy organu, i których usunięcia od strony nie żądano, zaistnieć może podstawa do ponownego zobowiązania strony do usunięcia braków nowej dokumentacji. Za rozwiązaniem takim przemawia wykładnia celowościowa. Celem prowadzonego postępowania jest rozpatrzenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W interesie wnioskodawcy leży złożenie projektu budowlanego odpowiadającego wymogom prawa. Spełnienie tego warunku jest badane przez organ, który w razie naruszeń zobowiązuje stronę do ich usunięcia. Ponowienie tego trybu w takiej sytuacji nie naruszy interesów wnioskodawcy i zapobiegnie wszczynaniu kolejnego postępowania administracyjnego. Przepis art. 35 ust. 3 u.P.b. może być stosowany przez organ w jednej sprawie ponownie, w sytuacji gdy inwestor wykonał w terminie nałożone przez organ zobowiązanie odnośnie do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego przez złożenie stosownej dokumentacji, a dokumentacja ta posiada nieprawidłowości. Wydanie merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.P.b., stanowi nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. ( por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 lutego 2023 r. II SA/Ke 53/23 LEX nr 3506438).

Jak chodzi w szczególności o organ II instancji, to zasadą powinno być uzupełnienie postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego i merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Nawet konieczność przeprowadzenia kilku dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania. Organ administracji odstępując od możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego i wydając decyzję o odmowie wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b., powinien wskazać przyczyny niezastosowania art. 136 k.p.a.

Oczywiście, każdorazowo podlega ocenie zakres przeprowadzonych uzupełnień przez organ II instancji, w świetle art. 15 k.p.a. Nie można wykluczyć sytuacji, w której w trakcie postępowania odwoławczego okaże się, że projekt budowlany obarczony jest wadami nieistotnymi, czyli wadami, które są związane z wymogami o charakterze formalnym, a które nie oznaczają istotnych naruszeń, o których mowa w art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 p.b. Wówczas organ odwoławczy jest uprawniony, w ramach kompetencji wynikającej z art. 136 k.p.a., do podjęcia działań polegających na zobowiązaniu inwestora do sanowania nieistotnych nieprawidłowości projektu budowlanego. Jeśli inwestor usunie nieprawidłowości, decyzja organu drugiej instancji jest wydawana w warunkach istnienia sanowanego projektu budowlanego. Pamiętać trzeba, że pozwolenie na budowę wchodzi do obrotu prawnego po wydaniu decyzji ostatecznej ( tak wyrok NSA z dnia 16 października 2020 r. II OSK 2083/19, LEX nr 3098204 oraz z dnia 18 stycznia 2023 r. II OSK 2433/21, LEX nr 3502074).

Sąd zatem w świetle powyższego ocenił zakres i ciężar gatunkowy poczynionych przed Organem Odwoławczym uzupełnień. Jak wynika z akt odwoławczych, wzywano inwestora o przedstawienie tzw. linijki słońca w stosunku do budynku na działce sąsiedniej nr [...], o przedstawienie zmiany ukształtowania terenu wskazanej na rysunku elewacji, o uzupełnienie projektu w zakresie dojazdu do miejsc dla niepełnosprawnych ze wskazaniem szerokości dojazdu, ilości miejsc postojowych i uzupełnienie projektu o oznaczenie wejść i wjazdów. Inwestor zastosował się do wezwania.

W efekcie wskazać trzeba, że w istocie tylko kwestia linijki słońca była elementem nowym w stosunku do projektu. Pozostałe kwestie dotyczą w istocie uszczegółowienia elementów lub ich dopowiedzenia, dookreślenia. W efekcie zakres uzupełnienia w żadnym razie nie prowadzi do powstania nowego, innego projektu budowlanego (co skutkowałoby naruszeniem art. 15 k.p.a.) a przeciwnie, dotyczy poprawienia i uzupełnienia projektu podstawowego w pewnym tylko zakresie. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 15 k.p.a.

Z wymienionych uprzednio przyczyn, na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł.