Wyrok NSA, sygn. akt OSK 472/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędziowie NSA Zygmunt Niewiadomski /spr./, Jerzy Sulimierski, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. H.-U. O. Spółki z o.o. w W. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Lu 1666/02 w sprawie ze skargi P. H.-U. O. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2003 r. (sygn. akt II SA/Lu 1666/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oddalił skargę P. H.-U. "O." - Spółka z o.o. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] lipca 2002 r. odmawiającą w/w Przedsiębiorstwu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zakładu termicznego unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych na działkach oznaczonych numerami: [...], [...] i [...], położonych w miejscowości N. Sąd podzielił stanowisko organów administracji publicznej orzekających w sprawie, że zamierzona inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania ośrodka gminnego N., zatwierdzonego uchwałą Nr XIII/55/90 Rady Gminy w N. z dnia 30 marca 1990 r. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 9, poz. 108) ze zmianami wprowadzonymi uchwałą Nr XXI/141/96 Rady Gminy N. z dnia 16 października 1996 r. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 1997 r. Nr 1, poz. 4), jako że plan przeznacza działki, na których miałaby być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja pod przemysł, składy i bazy (działki nr [...] i [...]) oraz oczyszczalnię ścieków (działka nr [...]), przy czym na terenie przeznaczonym pod przemysł, składy i bazy, plan wprowadza zakaz lokalizacji inwestycji m.in. o dużej uciążliwości, a do takich - zdaniem Sądu - prezentowanym w ślad za stanowiskiem organów administracji orzekających w sprawie, należy zamierzona inwestycja. Przesądza o tym zaliczenie jej do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi w § 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzaju inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania tych inwestycji na środowisko (Dz.U. Nr 93, poz. 589 ze zm.). W tej sytuacji na znaczeniu tracą - zdaniem Sądu - pozytywne uzgodnienia z Lubelskim Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym i Wojewoda Lubelskim w zakresie zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami szczególnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wniosła radca prawny E. K., pełnomocnik P. H.-U. "O." Spółka z o.o. w W. Zarzucając skarżonemu wyrokowi naruszenie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia organów administracji lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu strona skarżąca zakwestionowała ocenę organów administracji, podtrzymaną przez Sąd orzekający w sprawie, iż mimo wykazania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, iż zamierzona inwestycja "nie wpłynie na środowisko" (pozytywne opinie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie i Wojewody Lubelskiego), przyjęto, że jest inaczej. W konsekwencji strona skarżąca zarzuciła skarżącemu wyrokowi naruszenie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną jego wykładnię.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do przepisów art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), skarga kasacyjna od prawomocnego orzeczenia NSA wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r. jest wnoszona na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Oznacza to, że również do rozpoznania takiej skargi kasacyjnej mają zastosowanie przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 tego prawa, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w skardze kasacyjnej, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego.

Podstawy kasacyjne przytoczone w skardze kasacyjnej nie są usprawiedliwione.

Stosownie do regulacji art. 43 znajdującej zastosowanie w sprawie, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To zaś oznacza, że zgodność zamierzonej inwestycji z przepisami prawa, na co powołuje się strona skarżąca, bez odniesienia się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie, na którym ma być zlokalizowana inwestycja nie jest wystarczającą przesłanką do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Dopiero łączne spełnienie obu w/w przesłanek tj. zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi przepisami prawa - innymi przepisami bowiem wbrew twierdzeniom strony skarżącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest z mocy art. 7 w/w ustawy aktem prawa miejscowego - zobowiązuje do ustalenia w/w warunków.

Jeżeli zatem w sprawie rozpoznawanej przez Sąd wykazano, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami prawa ochrony środowiska, co w świetle uzyskanych opinii organów ochrony środowiska nie budzi wątpliwości, ale nie jest zgodna z ustaleniami, obowiązującego w dacie orzekania na obszarze położenia zamierzonej inwestycji, wyżej przywołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie jest zasadne. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, fakt uzyskania opinii organów ochrony środowiska, z których wynika, iż przy zastosowanej technologii zamierzona inwestycja nie pogorszy stanu środowiska i może być zaakceptowana z punktu widzenia przepisów o ochronie środowiska, nie przesądza jeszcze o jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wówczas, gdy ten - jak w niniejszej sprawie - zakazuje lokalizacji inwestycji m.in. o dużej uciążliwości. Jak trafnie podniósł to Sąd orzekający w sprawie, dla oceny uciążliwości spornej inwestycji w świetle ustaleń planu, nie bez znaczenia pozostaje fakt zaliczenia jej do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia w przywołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. Jeżeli tak, to na znaczeniu tracą te argumenty skargi kasacyjnej, które związane są ze zmianą poglądów Wójta Gminy N. wyrażanych w toczącym się postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji, co do jej zgodności z planem jak też te argumenty, które zasadnie zarzucają w/w organowi przedłużenie postępowania.

Mając to wszystko na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 przywołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.