Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 354/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2, art. 81 ust. 11 i 12, art.
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Protokolant Referent Ewa Pąsiek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wydaną, z upoważnienia Prezydenta W., decyzją z dnia [...] września 2014 r. ([...]), Kierownik Działu ds. Nadzoru nad Ośrodkami Szkolenia Kierowców i Stacjami Kontroli Pojazdów w Wydziale Spraw Obywatelskich w Urzędzie Miejskim W. cofnął T. A. (dalej: diagnosta, strona, skarżący) uprawnienia do wykonywania badań technicznych nr [...] wydane w dniu [...] stycznia 2006 r. przez Prezydenta W.

W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] października 2013 r. kontroli podstawowej stacji kontroli pojazdów nr [...], przy we W. stwierdzono, że zatrudniony diagnosta przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydał zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym, co w świetle art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.; dalej też ustawa), skutkuje cofnięciem uprawnień diagnosty.

W odwołaniu diagnosta, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił wymienionej decyzji naruszenie: przepisów prawa materialnego tj. art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu; przepisów postępowania: art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 Kpa, przez niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy; art. 79, w związku z art. 40 § 2 Kpa, przez brak powiadomienia pełnomocnika strony o planowanych czynnościach dowodowych; art. 36 Kpa, przez naruszenie obowiązku powiadamiania o niezałatwieniu sprawy w terminie i w konsekwencji uchybienie zasadzie pogłębiania zaufania, sformułowanej w art. 8 Kpa.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W pierwszej części uzasadnienia wskazano przepisy prawne regulujące przedmiotowa sprawę

Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy, właściciel pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Zasady przeprowadzania badań technicznych pojazdów określa, wydane na podstawie art. 81 ust. 15 ustawy, rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badan technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. poz. 996, z późn. zm.) - zwane dalej "rozporządzeniem".

Ponadto badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu, może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego (art. 81 ust. 12 ustawy). Według § 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. poz. 1468), dozorowi technicznemu podlegają zbiorniki na gaz skroplony lub sprężony, służące do zasilania silników spalinowych w pojazdach. Zadania dozoru technicznego wykonują m. in. Urząd Dozoru Technicznego oraz Transportowy Dozór Techniczny (art. 37 i art. 44 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, Dz. U. z 2013 r. poz. 963, z późn. zm.).

Badania techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta (art. 84 ust. 1 ustawy).

Starosta sprawuje nadzór nad stacjami kontroli pojazdów, w ramach którego co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów (art. 83b ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy). Zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy).

Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 4 rozporządzenia, zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje identyfikacje pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, zaś w przypadku pojazdów określonych w § 17-22, § 38-42 i § 52 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, z późn. zm.), sprawdzenie warunków dodatkowych. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia (dział I, poz. 0.2, kolumna 2, pkt 2), identyfikacja pojazdu następuje poprzez porównanie zapisów w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym) ze stanem faktycznym.

Według § 2 ust. 3 rozporządzenia, wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, a wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania dodatkowego badania technicznego określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Według § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia, zakres dodatkowego badania technicznego pojazdu:

skierowanego przez organ kontroli ruchu drogowego w razie uzasadnionego przypuszczenia, że zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych dotyczących zespołów i układów, w których stwierdzono usterki wymienione w skierowaniu, w sposób określony w pkt 0-10 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia i w dziale I załącznika nr 2 do rozporządzenia, odpowiednio do stwierdzonych usterek,

skierowanego przez organ kontroli ruchu drogowego, który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem pkt 4, lub noszącego ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych dotyczących zespołów i układów, w sposób określony w pkt 0-10 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia i w dziale 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia.

Stosownie do § 4 ust. 4 rozporządzenia, po zakończeniu przeprowadzania badania technicznego pojazdu uprawniony diagnosta niezwłocznie dokonuje wpisu o wyniku tego badania do rejestru badań technicznych pojazdów, zwanego dalej "rejestrem", a także dokonuje wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu albo wystawia zaświadczenie z badania technicznego pojazdu. Rejestr prowadzi podmiot prowadzący stację kontroli pojazdów. Rejestr może być prowadzony z wykorzystaniem systemu informatycznego (§ 5 ust. 1). W rejestrze zamieszcza się dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych pojazdów i innych czynnościach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu. Zakres wymaganych danych zamieszczanych w rejestrze związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu jest określony w załączniku nr 8 do rozporządzenia (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Według ust. 2 pkt 16 załącznika nr 8 do rozporządzenia, w rejestrze zamieszcza się informacje i dane dotyczące stwierdzonych usterek wraz z podaniem numeru z kolumny pierwszej i trzeciej załącznika nr 1 i/lub 2.

Według § 6 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku, gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 6.

Zgodnie z § 6 ust. 7 rozporządzenia, w przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. Dla zbiorników gazu LPG, dla których nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez ten organ.

Stosownie zaś do pkt 1.4 Działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia, dodatkowe badania techniczne pojazdu, który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia albo ramy, z zastrzeżeniem pkt 4, lub noszącego ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, obejmuje sprawdzenie dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego, wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego.

Natomiast zgodnie z § 28a ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1465), zbiorniki LPG, CNG, LNG i wodoru zamontowane w pojazdach lub statkach żeglugi śródlądowej, które uczestniczyły w wypadku lub uległy awarii, powinny być wymontowane i zgłoszone przez eksploatującego do badania doraźnego. Do dalszej eksploatacji mogą być dopuszczone zbiorniki, które nie wykazują śladów odkształceń lub innych uszkodzeń mechanicznych oraz przeszły z wynikiem pozytywnym badania przeprowadzone przez TDT.

Dalej podniesiono w uzasadnieniu, że materiał dowodowy sprawy, w szczególności dokumenty zgromadzone w trakcie czynności kontrolnych w dniu [...] października 2013 r. (protokół nr [...], wydruki z rejestru badań technicznych pojazdów, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu) potwierdzają, że diagnosta dopuścił się naruszeń powołanych przepisów rozporządzenia.

Przeprowadzając w dniu [...] maja 2013 r. dodatkowe badania technicznego pojazdu marki [...], o nr. rejestracyjnym [...] przystosowanego do zasilania gazem, nie dokonał w sposób prawidłowy identyfikacji tego pojazdu, albowiem nie porównał faktycznych danych technicznych z dowodem rejestracyjnym lub pozwoleniem czasowym. Badanie techniczne tego pojazdu zostało wykonane na podstawie karty pojazdu oraz pokwitowania wydanego przez funkcjonariusza Policji. Tym samym czynność identyfikacji pojazdu została wykonana z naruszeniem § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, w związku z pkt. 2, kolumna 2, poz. 0.2 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia, ponieważ karta pojazdu i wystawione przez funkcjonariusza Policji pokwitowanie nie mogą stanowić podstawy identyfikacji pojazdu.

W trakcie tego dodatkowego badania technicznego diagnosta nie dokonał także czynności sprawdzenia dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego podlegającego dozorowi technicznemu, wydanego po terminie wydania skierowania na badanie, przez co naruszył art. 81 ust. 12 ustawy oraz pkt. 1.4, kolumny 1 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia. Ponadto, pomimo iż dla zamontowanego w opisanym pojeździe zbiornika LPG brak było wystawionego przez właściwy organ dozoru technicznego (Transportowy Dozór Techniczny) dokumentu potwierdzającego jego sprawność, diagnosta ustalił wynik badania jako pozytywny, zaś zgodnie z pkt. 1.4, kolumny 1 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia, w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia, wynik ten powinien jednoznacznie być ustalony jako negatywny.

Analogiczne nieprawidłowości stwierdzono odnośnie przeprowadzonego przez diagnostę w dniu [...] marca 2013 r. dodatkowego badania technicznego pojazdu marki [...], o nr. rejestracyjnym [...] (i wydanego zaświadczenia nr [...]) zakończonego wynikiem pozytywnym. Pojazd ten w dniu [...] lutego 2013 r. uczestniczył w wypadku drogowym, dowód rejestracyjny tego pojazdu został zatrzymany przez funkcjonariusza Policji, który wystawił jednocześnie pokwitowanie, wraz ze skierowaniem pojazdu na dodatkowe badanie techniczne.

Wskazano, że w dniu przeprowadzania badania technicznego wskazanych pojazdów diagnosta nie dysponował wydanymi przez Transportowy Dozór Techniczny dokumentami potwierdzającymi sprawność zamontowanych w ww. pojazdach urządzeń technicznych - zbiorników LPG. Bowiem pojazd przystosowany do zasilania gazem, który uczestniczył w wypadku drogowym, powinien być poddany doraźnemu badaniu poawaryjnemu lub powypadkowemu, przeprowadzonemu przez inspektorów terenowych oddziałów Transportowego Dozoru Technicznego. Wobec faktu, iż obydwa wskazane pojazdy były skierowane przez funkcjonariusza Policji na dodatkowe badanie techniczne, o jakim mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, opisanego rodzaju urządzenia techniczne powinny być poddane badaniom w ramach dozoru technicznego.

Odnośnie pojazdu marki [...] wskazano także, że w wydanym zaświadczeniu nr [...] diagnosta nie zamieścił w polu "Uwagi" informacji o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, przez podanie numeru i daty wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, przez co naruszył § 2 ust. 9 rozporządzenia.

Podobnie nie zamieścił wskazanego rodzaju informacji w wydanych zaświadczeniach, potwierdzających przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego: 1)w dniu [...] stycznia 2013 r., pojazdu marki [...], o nr. rejestracyjnym [...] - zaświadczenie nr [...]) w dniu [...] marca 2013 r., pojazdu marki [...], o nr. rejestracyjnym [...] - zaświadczenie nr [...]. Dodatkowo, w przypadku badania technicznego pojazdu marki [...] nie zamieścił w rejestrze badań technicznych informacji o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, co wskazuje na naruszenie przez diagnostę § 6 ust. 7 rozporządzenia.

Podniesiono także, że wbrew nakazom zawartym w § 2 ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 9 rozporządzenia, diagnosta nie dokonał oceny ujawnionych usterek poddanych badaniu technicznemu pojazdów, zgodnie z wytycznymi określonymi w Dziale I załącznika nr 1 do rozporządzenia, a następnie nie wpisał w polu "Uwagi" w wystawionych zaświadczeniach: nr [...] ([...], nr rej. [...] - zaświadczenie z [...] stycznia 2013 r.), nr [...] ([...] nr rej. [...] - zaświadczenie z [...] marca 2013 r.), nr [...] ([...], nr rej. [...] - zaświadczenie z [...] lutego 2013 r.), nr [...] ([...], nr rej. [...] - zaświadczenie z [...] stycznia 2013 r.) stwierdzonych usterek, wraz z podaniem numeru z kolumn pierwszej i trzeciej załącznika nr 1 i/lub 2 do rozporządzenia. Ponadto pozycje rejestru badań technicznych, opowiadające wymienionym numerom zaświadczeń, nie zawierają jakichkolwiek informacji o stwierdzonych usterkach, wraz z podaniem numeru z kolumn pierwszej i trzeciej załącznika nr 1 i/łub 2, to wskazuje, że diagnosta naruszył wymogi określone w § 5 ust. 2 i załączniku nr 8 do rozporządzenia.

Powyższe ustalenia, zdaniem Kolegium wskazują, że w analizowanej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, zobowiązujące organy do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Wskazano, że decyzja w przedmiocie cofnięcia iagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych ma charakter decyzji związanej co oznacza, że w każdym przypadku stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 84 ust. 3 pkt 1 pkt 2 ustawy, starosta ma obowiązek cofnąć uprawnienia. Podjęcie rozstrzygnięcia nie jest uzależnione od winy diagnosty (jej stopnia) w zaistnieniu okoliczności stanowiących normatywną podstawę cofnięcia uprawnień, jak również motywów, którym kierował się diagnosta.

Podniesiono także w uzasadnieniu, że sprawa została rozpatrzona wnikliwie i wszechstronnie na podstawie całości materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania - art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. Wszelkie okoliczności faktyczne sprawy oraz motywy prawne, wraz z powołaniem właściwych przepisów prawa zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji zapewnił diagnoście możliwość czynnego udziału w postępowaniu, w tym zapoznanie się z materiałem dowodowym i odniesienie do jego treści. Zarzucane naruszenie przez organ art. 36 Kpa, nawet gdyby było uzasadnione, pozostaje bez wpływu na treść i zasadność rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo ruchu drogowym, poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach;

2. procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7 ,8 ,9, 10 § 1, 77, 79, 80, 107 w zw. z art. 140 kpa, poprzez:

niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty,

błędne i niepełne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji,

zaniechanie przez Kolegium zbadania zasadności i treści zarzutów złożonego odwołania i zawartego w nim stanowiska dotyczącej przyjętej interpretacji przepisów prawa oraz faktyczne ponowne rozstrzygniecie sprawy w oparciu o stanowisko Organu I instancji,

pominięcia przez Kolegium analizy treści dokumentów złożonych do akt sprawy wraz z odwołaniem, tj. stanowiska Urzędu Miejskiego w K. i Ministerstwa Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej na temat stosowania przepisów dotyczących identyfikacji pojazdów podczas badania technicznego oraz Decyzji UM W. o umorzeniu.

zaniechania powiadomienia pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania dowodowego w II instancji i możliwości wypowiedzenia się na temat materiału dowodowego sprawy,

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że diagnosta przeprowadził dodatkowe badanie techniczne pojazdu po kolizji drogowej, mógł więc identyfikować pojazd na podstawie pokwitowania policyjnego. Ponadto był w posiadaniu dokumentów wystawionych przez Transportowy Dozór Techniczny, tzn. protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydane przez TDT. Dopiero organ w trakcie postępowania dowodowego w sprawie ustalił, czego nie mógł bezpośrednio ustalić sam diagnosta podczas badania, że zdarzenie drogowe, w którym uczestniczył pojazd marki [...] zakończyło się śmiercią jednego z poszkodowanych.

Podniesiono, że uszkodzenia pojazdów nie dotyczyły tyłu samochodów, a więc miejsc położenia zbiornika LPG, tym samym nie było konieczne przeprowadzanie badania doraźnego przez inspektorów dozoru technicznego (TDT). Wskazano, że zgodnie z art. 28a rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. 2006 nr 199 poz. 1469 w brzmieniu nadanym nowelizacją zawartą w Dz. U. 2011 nr 156 poz. 932), "Zbiorniki LPG, CNG, LNG i wodoru zamontowane w pojazdach lub statkach żeglugi śródlądowej, które uczestniczyły w wypadku lub uległy awarii, powinny być wymontowane i zgłoszone przez eksploatującego do badania doraźnego. Do dalszej eksploatacji mogą być dopuszczone zbiorniki, które nie wykazują śladów odkształceń lub innych uszkodzeń mechanicznych oraz przeszły z wynikiem pozytywnym badania przeprowadzone przez TDT." Zatem sytuacja zaistnienia kolizji drogowej nie ma zastosowania w przypadku tej normy. Tym samym diagnosta miał prawo uznać, że skoro zbiornik nie mógł mieć odkształceń lub uszkodzeń to kontrola doraźna TDT nie jest potrzebna.

W tym kontekście podniesiono, że jeżeli zaniechanie wykonania pewnych czynności mogło wynikać z przyjętej przez diagnostę interpretacji przepisów, nie może on ponosić negatywnym skutków takiej interpretacji, a wszelkie wątpliwości, w tym prawne, należało tłumaczyć na jego korzyść. Tym samym, w przypadku, gdy pojazd miał kolizję miał on prawo racjonalnie uznać, że norma rozporządzenia (art. 28a) dotycząca kontroli doraźnej i utraty mocy dokumentów TDT w tym przypadku nie ma zastosowania. Różnica miedzy kolizją a wypadkiem w polskim prawie jest dość ostra. W realiach sprawy diagnosta mógł więc uznać, że dokument wydany przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzający sprawność urządzenia technicznego jest nadal ważny.

Dalej podniesiono w uzasadnieniu, że zapis § 2 ust. 1 rozporządzenia, wskazuje, że zakres badania technicznego obejmuje identyfikację pojazdu, poprzez porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z tymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Przepis ten jednak nie wyklucza identyfikacji pojazdu na podstawie pokwitowania wydanego przez policjanta albowiem posługuje się wprost pojęciem "innego dokumentu odpowiadającego dowodowi rejestracyjnemu".

Podniesiono, że zarzutu nie zamieszczenia na zaświadczeniu lub elektronicznym rejestrze badań informacji dotyczącej wyposażenia pojazdu w zamontowane urządzenie techniczne z podaniem numeru i daty wystawienia protokołu i decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, lub wykrytych usterek, wynikał z błędu w programie komputerowym Batech. W sprawie nie zbadano powyższej okoliczności, a także nie oceniono prawdziwości i zasadności tłumaczenia diagnosty.

Wskazano, że gruncie art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, istnieje możliwość miarkowania przez organ konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę. Tym samym zadaniem organy w tej sytuacji jest wnikliwe zbadanie zakresu ewentualnych nieprawidłowości w wykonywaniu przez danego diagnostę funkcji i rozważyć, czy ciężar popełnionego przez niego uchybienia jest istotnie na tyle duży, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień.

Dalej podniesiono, że zachowania skarżącego nie można zakwalifikować jako umyślnego naruszenia przepisów, nierzetelnego postępowania, którego skutkiem było dopuszczenie do ruchu pojazdu stwarzającego bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, Ponadto jako celowego, czy umyślnego działania prowadzącego do sfałszowania treści wystawionych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko prezentowanym w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno orzeczenia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

W zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji wskazano, że diagnosta przeprowadził badania technicznego przedmiotowych pojazdów niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydał zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym, co w świetle art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.; dalej też ustawa), skutkuje cofnięciem uprawnień diagnosty.

Podniesiono, że w przedmiocie i zakresie obejmującym identyfikację pojazdów, w trakcie badań technicznych pojazdów diagnosta nie wykonał czynności identyfikacji pojazdów, polegających na sprawdzeniu cech identyfikacyjnych oraz na ustaleniu i porównaniu zgodności faktycznych danych pojazdów z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub pozwoleniu czasowym.

Tym samym, zdaniem organów administracji, naruszono art. 84 ust. 3 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012 r., poz. 996 ze zm.; dalej: rozporządzenie), skutkujący cofnięciem diagnoście uprawnień.

Skarżący natomiast podniósł, że identyfikacja pojazdów została dokonana zgodnie z przepisami prawa, w oparciu o pokwitowanie policyjne i karty pojazdów.

Istotnym zagadnieniem w sprawie jest wiec kwestia sposobu wykonania (metoda) badań w zakresie identyfikacji pojazdów.

Zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 (obecnie art. 83 b ust. 2 pkt 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej - Dz.U.2004.173.1808), stwierdzono: przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania.

Z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy wnosić należy, że chodzi tu nie o jakiekolwiek badanie techniczne, lecz o takie, które jest przeprowadzone zgodnie z "określonym zakresem i sposobem wykonania", przez co należy rozumieć badanie wykonane według uregulowań rozporządzenia, wydanego na mocy delegacji zawartej w ustawie, tj. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia, zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje identyfikację pojazdu, w tym: sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie.

Wskazać należy, że według § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia, zakres dodatkowego badania technicznego pojazdu:

1) skierowanego przez organ kontroli ruchu drogowego w razie uzasadnionego przypuszczenia, że zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych dotyczących zespołów i układów, w których stwierdzono usterki wymienione w skierowaniu, w sposób określony w pkt 0-10 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia i w dziale I załącznika nr 2 do rozporządzenia, odpowiednio do stwierdzonych usterek,

2) skierowanego przez organ kontroli ruchu drogowego, który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem pkt 4, lub noszącego ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych dotyczących zespołów i układów, w sposób określony w pkt 0-10 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia i w dziale 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia.

Natomiast, zgodnie z postanowieniami działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia, przedmiot i zakres badania obejmuje identyfikacje pojazdu, a więc dotyczy także dodatkowe badań technicznych.

Z powyższych regulacji wynika, że badanie techniczne w przedmiocie identyfikacji pojazdu (gdy idzie o zakres i wykonanie), obejmuje sprawdzenie (badanie) cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Nie wynika wprost, jak chce organ, że w tym ostatnim przypadku ("odpowiadającym mu dokumencie") chodzi o dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu.

Wskazać należy, ze w zawartej w załącznik nr 1 do rozporządzenia tabeli, w rubryce: Przedmiot i zakres badania, odnośnie – 0I. Identyfikacja pojazdu, wskazano: 0.2. numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) numer nadwozia/podwozia/ramy. W rubryce: Metoda, w zakresie powyższego przedmiotu i zakresu, wskazano: 1. Oględziny i pomiary. 2. Porównanie zapisów w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym) ze stanem faktycznym lub ustalenie faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań.

Z powyższego zapisy wynika, że badanie techniczne pojazdu (tak jak w sprawie) w przedmiocie identyfikacji pojazdu, swym zakresem obejmuje numer identyfikacyjny pojazdu (VIN), numer nadwozia/podwozia/ramy, czyli ściśle określone dane. Wynika, jeżeli chodzi o metodę (sposób wykonania) badania, że przewiduje oględziny i pomiary, porównanie zapisów w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym) ze stanem faktycznym lub ustalenie faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań. Wskazuje to, że analizowane przepisy nie zamykają katalogu metody badania w zakresie ustalenia stanu faktycznego przy identyfikacji pojazdu do porównywania z pozwoleniem czasowym.

W tym stanie, mając na względzie, że przepisy nie definiują pojęcia "dokument odpowiadający dowodowi rejestracyjnemu", że nie zamykają katalogu metody badania w zakresie identyfikacji pojazdu do porównywania z pozwoleniem czasowym, organy rozpatrujące sprawę cofnięcia uprawnienia winny szczególnie wnikliwie rozważyć wszelkich aspekty sprawy, zwłaszcza w zakresie oceny naruszenia prawa przez diagnostę.

Kontrolując prawidłowość wydanych w sprawie decyzji należy więc ocenić, czy ich wydanie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem co do ustalenia stanu faktycznego, zwłaszcza w zakresie sposobu wykonania okresowego badania technicznego przedmiotowych pojazdów. Tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. W szczególności idzie o ocenę przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obligującą do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zgodnie z art. 7, 77 k.p.a.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, albowiem prowadząc postępowanie w sprawie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych, z uwagi na sposób wykonania przedmiotowych badań, nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pozwalający na jednoznaczne uznanie ze w sprawie wystąpiła wskazana przesłanka ustawowa. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę nie wyeliminował tych uchybień

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji, przyjął wprost, że spełnieniem przesłanki o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia, w sytuacji zatrzymania prawa jazdy przez policje, w ramach badania pojazdu w zakresie identyfikacji pojazdy, jest ustaleniu i porównaniu zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisami w dowodzie rejestracyjnym lub pozwoleniu czasowym. Tym samym uznał, że tym dokumentem dla przedmiotowej identyfikacji pojazdu ( w sytuacji zatrzymania dowodu rejestracyjnego)e, jest pojazdu pozwolenia czasowego, wydane na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 2 lit c ustawy.

Zgodnie tym przepisem, czasowej rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy.

Wynika z powyższego, że przesłanką wydania dokumentu: pozwolenia czasowego, jest potrzeba użytkowania pojazdu dla przejazdu związanego z koniecznością dokonania badania technicznego, czyli dla przejazdu pojazdu na badania techniczne, a nie wprost przesłanka przeprowadzenia badań technicznych. Czyli jego wydanie może nastąpić w sytuacji, gdy zatrzymanie dowodu rejestracyjnego uniemożliwia przejazdu na badania techniczne a nie dokonania samych badań technicznych.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy, policjant zatrzymuje dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie: stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd: zagraża bezpieczeństwu w szczególności po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy. Natomiast stosownie do art.132 ust. 2 ustawy, w razie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego), policjant wydaje kierowcy pokwitowanie. Może on zezwolić na używanie pojazdu przez czas nieprzekraczający 7 dni, określając warunki tego używania w pokwitowaniu. Zezwolenie nie może być wydane w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i c oraz w pkt 6.

Z powyższe wskazuje, że pokwitowanie może być dokumentem uprawniającym do użytkowania pojazdu na określonych warunkach -dojazdu pojazdu dla przeprowadzenia badania technicznego. Czyli dokumentem spełniającym w tym zakresie podobną rolę jak pozwolenie czasowe. Jak wynika z akt sprawy , przedmiotowe pokwitowania zostały wydane w związku z koniecznością przeprowadzenia dodatkowych badań technicznych pojazdów.

Tym samym, skoro pokwitowanie umożliwia przejazd pojazdu dla dokonania jego dodatkowego badania technicznego, nie można mówić o konieczności czasowej rejestracji pojazdu - w celu umożliwienia przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania tego badania technicznego. W konsekwencji, w tej sytuacji organ nie powinien, jak to uczynił w rozstrzygnięciu, uznać automatycznie, że skoro nie przedłożono dowodu rejestracyjnego, czy czasowego zezwolenia, to nie było możliwe przeprowadzenie prawidłowego badania technicznego przedmiotowych pojazdów w zakresie ich identyfikacji.

W tym miejscy podnieść należy, o czym była mowa wcześniej, że przez ustawowe sformułowanie przeprowadzenia badań zgodnie z "określonym zakresem i sposobem wykonania" (art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy), należy rozumieć badanie wykonane według uregulowań rozporządzenia. Natomiast zgodnie z postanowieniami rozporządzenia, badanie techniczne pojazdu w przedmiocie identyfikacji pojazdu, jeżeli idzie o sposób ich wykonania (metodę), przewiduje, oględziny i pomiary, porównanie zapisów w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym) ze stanem faktycznym lub ustalenie faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań. Podnieść należy, że z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika, że diagnosta nie dokonał identyfikacji pojazdów w zakresie wskazanym w rozporządzeniu. Nie wynika także, że wystąpiły wskazane w tym akcie usterki skutkujące uznanie stanu badanych pojazdów w tym zakresie za niezadawalający. Wreszcie, co istotne, w zaskarżonej decyzji nie wskazano wystąpienia rozbieżności pomiędzy faktycznymi danymi pojazdów z danymi zapisanymi w ich dowodzie rejestracyjnym.

Innym istotnym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie, jest kwestia przeprowadzenia w trakcie wskazanych dodatkowych badań technicznych przez diagnostę czynności w zakresie sprawdzenia dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego podlegającego dozorowi technicznemu, wydanego po terminie wydania skierowania na badanie, a przeto naruszenia art. 81 ust. 12 ustawy oraz pkt. 1.4, kolumny 1 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia. Ponadto, kwestia nie dokonania, wbrew nakazom zawartym w § 2 ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 9 rozporządzenia, opisu i oceny ujawnionych usterek poddanych badaniu technicznemu pojazdów w wydanych zaświadczeniach, zgodnie z wytycznymi określonymi w Dziale I załącznika nr 1 do rozporządzenia. Co zdaniem organów wskazuje na wystąpienie przesłanki z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zakres dodatkowego badania technicznego pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 11 ustawy skierowanego przez organ kontroli ruchu drogowego, który uczestniczy w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy (...), lub noszące ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego – obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych dotyczących zespołów i układów, w sposób określony w pkt 0-10 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia i w dziale 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Dział I załącznika nr 2 zawiera tabelę: przedmiot i zakres badania, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezgodny z warunkami technicznymi, w punkcie pierwszym punkt pierwszy tej tabeli zatytułowany jest "Dodatkowe badanie techniczne pojazdu, który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, lub noszącego ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego". Ten punkt zawiera podpunkt 4 odnoszący się do sprawdzenia urządzenia podlegającego dozorowi technicznemu, który w metodzie badania określa sprawdzenie dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego, wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego i wskazuje, że brak dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia wydanego po terminie wydania skierowania na badania jest usterka istotną. Natomiast w myśl art. 81 ust. 12 ustawy, badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Z przywołanych przepisów wynika, że w zakresie badań pojazdów, które uczestniczyły w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, lub noszą ślady uszkodzeń albo których stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji i może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, obligują diagnostę do sprawdzenia dokumentu potwierdzającego sprawność zbiornika LPG, wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego. Brak takiego dokumentu wydanego przez dozór techniczny, po terminie wydania skierowania na badania uniemożliwia diagnoście przeprowadzenie badania technicznego z wynikiem pozytywnym.

W tej sytuacji, w przedmiotowej sprawie, stwierdzenie wskazanego naruszenia, wymagało jednoznacznego stwierdzenia, że kolizję (zdarzenie) w jakiej uczestniczyły badane pojazdy można zakwalifikować jako wypadek uzasadniający dodatkową, powypadkową kontrolę instalacji gazowej tego pojazdu. Dokonując oceny należy mieć na uwadze treść § 3 ust. 1 pkt 2 i działu I załącznika nr 1 rozporządzenia z którego wynika uprawnienie diagnosty do kontroli stanu technicznego pojazdu.

W rozpatrywanej sprawie badane przez diagnostę pojazdy uczestniczyły w kolizji drogowej (zdarzeniu drogowym) o czym świadczy wystawione dokumenty przez funkcjonariuszy policji. Z tych dokumentów nie wynika, że uszkodzeniu uległy konstrukcje objęte dozorem technicznym. Z akt sprawy wynika, że w dniu badania technicznego przedmiotowe pojazdy posiadały dokumenty potwierdzające sprawność zamontowanych urządzeń technicznych. Natomiast analizowane przepisy nie wskazują, czy i jak diagnosta mógłby stwierdzić, że kolizja (zdarzenie drogowe), w której uczestniczy badany pojazd wymaga dodatkowego badania urządzenia LPG przez dozór techniczny.

W rozpatrywanej zatem sprawie należy dowieść, czy kolizję w jakiej uczestniczyły badane pojazdy można zakwalifikować jako wypadek uzasadniający dodatkową, powypadkową kontrolę instalacji gazowej tego pojazdu. Brak ustaleń w tym zakresie uniemożliwił Sądowi wydanie orzeczenia przesądzającego o naruszeniu przepisów uzasadniających cofnięciu diagnoście uprawnienie w związku przeprowadzeniem badań technicznych niezgodnie z ich zakresem oraz wydania zaświadczeń niezgodnych ze stanem faktycznym, jak chce organ w zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie powyższe, a także wątpliwości interpretacyjne w odniesieniu do dokumentów niezbędnych do identyfikacji pojazdów, jak i w zakresie kwalifikowania pojazdów do oceny sprawności urządzeń objętych dozorem technicznym, oraz biorąc pod uwagę dotkliwe sankcje przewidziane przez ustawodawcę wobec diagnosty, w sytuacji przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niegodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania a w konsekwencji wydania zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym, konieczne staje się niezwykle wnikliwe i staranne rozważenie przez organy administracji publicznej, wskazanych zastrzeżeń. Niewątpliwie wszelkie wątpliwości faktyczne i prawne w tej sytuacji winny być tłumaczone przez organy na korzyść osoby, której postępowanie dotyczy.

Nie może być bowiem tak, że bez uwzględnieniem wskazanych wątpliwości odnośnie uwarunkowań prawnych w zakresie badania technicznego, organy pozbawić mogą obywatela uprawnień, które decydują nie tylko o jego statusie zawodowym, ale także o sytuacji materialnej jego rodziny.

Wskazać należy w tym względzie, że uprawnienie nadane diagnoście jest porównywalne z innymi uprawnieniami zawodowymi. Wykonywanie szeregu zawodów, zaliczonych do tzw. zawodów regulowanych, wymaga nadania uprawnień. W tym miejscu można wspomnieć przykładowo o takich zawodach jak zawód lekarza, pielęgniarki i położnej, weterynarza, diagnosty laboratoryjnego i szereg innych. Pozbawienie uprawnień wymaganych w wielu zawodach jest poprzedzone postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym przy zastosowaniu procedur karnych, postępowania cywilnego czy administracyjnego. Postępowania dyscyplinarne przewidują:

- ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz.1633 ze zm.),

- ustawa z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko – weterynaryjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz.1509 ze zm.),

- ustawa z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708 ze zm.),

- ustawa z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1946 ze zm.),

- ustawa z 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (j.t. Dz. U. 2015 r., poz. 1011 ze zm.),

- ustawa z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 213 ze zm.),

- ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (j. t. Dz. U. z 2015 r., poz. 790 ze zm.),

-ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 795),

- ustawa z 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz. U. Nr 73, poz. 763 ze zm.) ,

- ustawa z 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr155, poz. 925 ze zm.),

- ustawa z 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm.) oraz inne ustawy regulujące zawody prawnicze.

Te regulacje przewidują pozbawienie uprawnień do wykonywania określonych czynności lub zawodu, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i zagwarantowaniu obwinionemu określonych gwarancji procesowych. We wszystkich wskazanych uregulowaniach, które mówią o karach w postępowaniu dyscyplinarnym, przewidziana jest gradacja kar. Jako kary wymienia sie w kolejności upomnienie i naganę. W dalszej kolejności przewidziane są kary pieniężne, zakazy pełnienia określonych funkcji lub zawieszenie w prawie wykonywania zawodu. Pozbawienie możliwości wykonywania zawodu – są to kary, które wymierzane są w ostateczności. Zróżnicowanie wymierzonych kar dyscyplinarnych uzasadnione jest zróżnicowanym stopniem naruszenia obowiązków służbowych, rodzajem winy i stopniem nasilenia złej woli oraz innymi okolicznościami obciążającymi i usprawiedliwiającymi (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 marca 2011 r, sygn.. akt II SA/Bd 1408/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 listopada 2012 r., sygn.. akt III SA /Łd 502/12 publ. w internetowej bazie orzecznictwa sądowoadministracyjnego).

W świetle powyższych ustaleń, uregulowanie ustawy, mówiące o pozbawieniu uprawnień diagnosty jest wyjątkiem. Przepisy ustawy nie wprowadzają bowiem żadnych rozróżnień mających na celu zróżnicowanie stopnia winy i tym samym zróżnicowania sankcji. W myśl art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym cofnięcie uprawnień diagnoście jest obligatoryjne, niezależnie od stopnia przewinienia i jego rodzaju. Przepis ten nie daje żadnych uprawnień do miarkowania konsekwencji. Należy podzielić wypowiadany w literaturze przedmiotu pogląd, że "bez istnienia dostatecznie zróżnicowanego zespołu sankcji trudno byłoby przecież wyobrazić sobie normalne funkcjonowanie regulacji administracyjnoprawnej" (Z. Kmieciak: ogólne zasady prawa i postępowania administracyjnego, Warszawa 2000 str. 122)

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, albowiem prowadząc postępowanie w sprawie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych, z uwagi na przeprowadzenie przedmiotowych badań, nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pozwalający na jednoznaczne uznanie ze w sprawie wystąpiła wskazana przesłanka ustawowa. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę nie wyeliminował tych uchybień

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i pkt c p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie w punkcie II ma umocowanie w przepisach art. 200 p.p.s.a.