Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 306/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, czerwiec i październik 2003 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] określającą W.R. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. Organ pouczył jednocześnie, iż w zakresie niezgodności z prawem powyższe rozstrzygnięcie może być zaskarżone, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2, art. 13 § 2, art. 52, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w terminie 30 dni od daty jego otrzymania, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.

Powyższą decyzję W.R. otrzymała w dniu 4 stycznia 2010 r.

Skarga na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 4 lutego 2010 r. i następnego dnia została przekazana organowi odwoławczemu, zgodnie z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Kwestię sposobu i terminu składania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 1 p.p.s.a. oraz art. 54 § 1 ustawy stanowiąc, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z powyższych unormowań wynika, iż datą miarodajną dla oceny tego, czy skarga została złożona z zachowaniem ustawowego terminu, jest dzień jej wniesienia do właściwego organu administracji publicznej (osobiście lub za pośrednictwem poczty).

Warto nadmienić, iż do 31 grudnia 2005 r. art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) dopuszczał możliwość wniesienia przez stronę skargi bezpośrednio do sądu z pominięciem organu administracji, o ile w dacie jej złożenia został zachowany termin. W takim przypadku sąd przekazywał skargę organowi, a strona nie ponosiła ujemnych konsekwencji upływu czasu związanego z przesłaniem pisma. Od 1 stycznia 2006 r., złożenie skargi bezpośrednio do sądu nie wstrzymuje biegu terminu 30-dniowego i w razie przekazania przez sąd skargi po jego upływie, strona nie może bronić się argumentem, iż dochowała terminu.

Jak wyżej wskazano, zaskarżoną decyzję organu podatkowego strona odebrała w dniu 4 stycznia 2010 r. Skoro ustawowy termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni, to chcąc zachować ten termin strona winna złożyć skargę najpóźniej 3 lutego 2010 r. Pomimo odpowiedniego pouczenia, skarga została nadana bezpośrednio do tutejszego Sądu z pominięciem organu odwoławczego. Do Dyrektora Izby Skarbowej skarga trafiła, w wyniku przekazania jej przez Sąd, dopiero 5 lutego 2010 r., czyli dwa dni po terminie.

Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż w takiej sytuacji sąd skargę odrzuca. Z uwagi zatem na fakt, że skargę złożono z uchybieniem terminowi, Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu orzekł jak w sentencji.

P.Pij.