Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1221/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 31
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 03 lutego 2015r. sprawy ze skargi "G." Sp. z o. o. w G. na interpretację indywidualną Prezydenta G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację 2. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Prezydenta G. na rzecz "G." Sp. z o.o. w G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] skarżąca Spółka wystąpiła do Prezydenta G. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości. Podała, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działki: [...].

Z uwagi, że posiada status zakładu pracy chronionej dokonała zgłoszenia ww. nieruchomości właściwemu wojewodzie, celem uzyskania zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r. poz. 849) dalej jako: "u.p.o.l." i art. 31 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) – dalej jako: "ustawa o rehabilitacji". Wskazała, że obydwie działki nie służą tylko prowadzeniu zakładu. Działka 2/9 jest używana również przez innych przedsiębiorców, a działka 62/36 służy głównie celom związanym z budynkami mieszkalnymi. Z ww. tytułów Spółka czerpie korzyści tytułem wynajmu. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała pytanie: czy przysługuje jej zwolnienie z opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. w proporcji odpowiadającej wielkości gruntu zajętego na działalność zakładu, a tym samym opodatkowana ww. podatkiem jest tylko ta część gruntu, która jest użytkowana przez inne podmioty?

W ocenie Spółki, w przedstawionej sytuacji dochodzi do zbiegu przepisów, tj. art. 2

ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. dotyczącego opodatkowania gruntów oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 tej ustawy dotyczącego zwolnienia z podatku od nieruchomości zakładów pracy chronionej. Spółka wskazała, że wykładnia językowa powyższych przepisów nie daje dostatecznej podstawy do stworzenia klarownej normy, a art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. powinien być stosowany zgodnie z jego przeznaczeniem (celem), w sposób stwarzający preferencje podatkowe. Zatem interpretacja prowadząca do opodatkowania gruntu

w całości z powodu przeznaczenia tylko części gruntu na cele inne niż przeznaczenie zakładu, niweluje cel preferencji. Jest to również sprzeczne z ekonomicznym oraz społeczno-gospodarczym przeznaczeniem zarówno działki, jak i budynku. W sytuacji takiej powstaje zobowiązanie podatkowe dla części budynku (tej, która nie służy celom zakładu), a jednocześnie podatnik traci możliwość skorzystania z ulgi w przypadku opodatkowania gruntu. Może to doprowadzić do sytuacji, w której podatnik z uwagi na utratę całości zwolnienia zaprzestanie wynajmować części budynku. Tego rodzaju interpretacja powoduje, zdaniem Spółki, powstanie sprzecznych norm wewnątrz ustawy. Spółka podkreśliła, że skoro w przypadku budynków możliwe jest wyłączenie części budynków ze zwolnienia i obliczenie podatku tylko dla części budynków nie związanych z działalnością zakładu, to per analogiam ten sposób opodatkowania należy zastosować odnośnie gruntów. Stanowisko to potwierdzają przypadki, w których występuje kilku właścicieli nieruchomości, a jednemu przysługuje zwolnienie na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Zachowuje on prawo do skorzystania z ulgi. Spółka wskazała i przytoczyła orzeczenia sądów, które pozwalają na różnicowanie sposobu opodatkowania właścicieli za względu na istniejące okoliczności indywidualne poszczególnych podatników, przy zachowaniu literalnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdzie opodatkowany jest grunt jako całość. W związku z tym, zdaniem Spółki, opodatkowując całość jej gruntu, organy powinny zwrócić uwagę na zróżnicowane

w jego obrębie stany faktyczne i prawne, a co za tym idzie uwzględnić przysługujące Spółce zwolnienie.

Reasumując Spółka podkreśliła, że przy obliczaniu wymiaru podatku dla gruntów, organ powinien stosować podobną zasadę, jaką stosuje się przy opodatkowaniu budynków, zachowując konstrukcję opodatkowania działki jako całości. Podstawą opodatkowania dla niej byłaby tylko część służąca innym celom. Taka interpretacja,

w opinii Spółki, jest zgodna z celem wprowadzenia omawianego zwolnienia, a także spójna z praktyką dotyczącą opodatkowania nieruchomości. Koresponduje ponadto

z praktyką stosowania zwolnień i pozwala zachować logiczną konsekwencję

w opodatkowaniu.

W pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] Prezydent G. uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Zdaniem organu, Spółce nie przysługuje zwolnienie na podstawie

art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. w proporcji odpowiadającej wielkości gruntu zajętego na działalność zakładu, tym samym grunt zajęty w części na inne cele niż przeznaczenie zakładu powoduje, że podlega w całości opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisów, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.

W ocenie organu, nie ma możliwości ustalenia powierzchni gruntu, który służy do prowadzenia działalności przez zakład pracy chronionej i powierzchni gruntu zajmowanego przez najemców budynku. Zatem, jak zaznaczył organ, grunt jest wykorzystywany zarówno przez najemców (niebędących zakładem pracy chronionej), jak i Spółkę. Organ zauważył, że poprzez udostępnienie części nieruchomości innemu podmiotowi, który nie posiada statusu zakładu pracy chronionej został zerwany faktyczny związek pomiędzy działalnością zakładu pracy chronionej, a tą nieruchomością. Zdaniem organu, prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości nie obejmuje składników majątkowych (w tym także gruntów), które nie służą do prowadzenia zakładu pracy chronionej. Organ podkreślił, że wykładnia art. 7 ust. 2

pkt 4, art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie pozostawia wątpliwości, iż ustawodawca przewidział opodatkowanie danego gruntu w całości, albo objęcie go zwolnieniem podatkowym także w całości. Na poparcie stanowiska organ powołał orzeczenia sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej interpretacji.

W złożonej do tut. Sądu skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. oraz art. 31 ustawy

o rehabilitacji, poprzez błędną ich interpretację;

- prawa procesowego, tj. art. 121 § 1, art. 125 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) – dalej jako: "O.p.", polegające na wydaniu interpretacji indywidualnej bez wszechstronnej i całościowej analizy jego treści, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń.

W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania skarżąca wskazała, że organ dokonując interpretacji przepisów art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. oraz art. 31 ustawy o rehabilitacji oparł ją tylko na wykładni językowej pomijając jednocześnie pozostałe. W ocenie Spółki, zaprezentowane przez nią rezultaty wykładni systemowej i celowościowej zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jednoznacznie wskazują, że podatnikowi przysługuje prawo do zwolnienia gruntu z podatku od nieruchomości w zakresie, w jakim grunt używany jest przez podatnika. Jednocześnie skarżąca wskazała, że ww. wnioski z interpretacji korespondują również z normą zawartą w art. 69 Konstytucji RP.

Zdaniem skarżącej, spełniła ona niezbędne warunki do uzyskania zwolnienia, czego dowodem może być zwolnienie części budynków z ww. podatku. W związku z tym, analogiczne zwolnienie powinno jej przysługiwać w stosunku do gruntu.

Skarżąca zarzuciła organowi, iż stwierdzając, że nie ma możliwości ustalenia powierzchni gruntu, który służy na potrzeby Spółki i innych podatników, nie odniósł się do koncepcji obliczania podatku w sposób "proporcjonalny", a taka możliwość istnieje. Organ nie odniósł się również do argumentu, że w przypadku, gdy jest kilku właścicieli nieruchomości, to osoba której przysługuje zwolnienie nie traci go, a opodatkowani podatkiem od nieruchomości są pozostali właściciele. Zdaniem skarżącej, w podobny sposób można się odnieść do proporcjonalnego zwolnienia w przypadku częściowego używania gruntu przez zakład pracy chronionej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą poddania kontroli sądowej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej przez Prezydenta G. jest art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r.,

poz. 270 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., w tym pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

W rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę wskazane powyżej przepisy, a także kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego w postaci pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, istnieją podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

II. Spór sprowadza się do zagadnienia, czy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości część gruntów skarżącej Spółki mającej status zakładu pracy chronionej, jeżeli ta część zajęta jest na prowadzenie tego zakładu, natomiast pozostała część została wynajęta wraz z częścią budynków innym podmiotom. Zdaniem podatnika, na postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco, zwalniając z podatku odpowiednią część gruntów, podobnie jak część budynków, które służą zakładowi pracy chronionej. Organ uważa przeciwnie, bowiem wobec oddania części gruntów w posiadanie zależne innym podmiotom, doszło do zerwania faktycznego związku pomiędzy działalnością zakładu pracy chronionej z tą nieruchomością, stąd całość gruntu nie korzysta ze zwolnienia podatkowego.

W zaistniałym sporze rację należy przyznać podatnikowi.

Podać należy, że zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z podatków (...), z tym że z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Z kolei stosownie do art. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyszczególnione w tym przepisie nieruchomości lub obiekty budowlane, w tym grunty, budynki lub ich części. Ustawa wprowadza jednocześnie wyjątki od powszechności opodatkowania ustanawiając w art. 7 zwolnienia. W art. 7 ust. 2 pkt 4 tej ustawy określono, że zwolnienie to dotyczy także prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej - w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Warunkiem wykluczającym zastosowanie zwolnienia jest więc ustalenie, że przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej. Jest to zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe.

Z przepisu tego nie wynika więc, że sam fakt prowadzenia zakładu pracy chronionej

i zgłoszenia nieruchomości wojewodzie uzasadnia zastosowanie zwolnienia w stosunku do wszelkich nieruchomości, będących własnością prowadzącego zakład. Istotne znaczenie ma także fakt rzeczywistego sposobu wykorzystywania nieruchomości przez ten podmiot, jak też ustalenie w jakiej części taka nieruchomość przekazana została

w posiadanie zależne podmiotom innym niż będące zakładami pracy chronionej lub zakładami aktywności zawodowej. Zdaniem tut. Sądu, w przedmiotowej sprawie interpretator pomija ten element, czyli rzeczywisty sposób wykorzystania nieruchomości, w tym ich części, także na prowadzenie zakładu pracy chronionej. Prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości nie obejmuje bowiem składników majątkowych, które faktycznie nie służą do prowadzenia zakładu pracy chronionej. Taki stan zaistnieje, gdy prowadzący zakład pracy chronionej wynajmuje lub wydzierżawia całą lub część (jak w niniejszej sprawie) nieruchomości innemu podmiotowi. Oczywistym jest, że nieruchomość ta nie jest wówczas w całości lub w części wykorzystywana do działalności prowadzonej przez ten zakład, w związku z tym nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości (odpowiednio w całości lub w części). Odmienna interpretacja omawianego przepisu, byłaby sprzeczna z celem ustawy

o rehabilitacji, gdyż prowadziłaby w istocie do zwolnienia w znaczeniu ekonomicznym

z podatku od nieruchomości podmiotu nie będącego zakładem pracy chronionej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2002r., sygn. akt 2561/00). Z drugiej strony przyjęcie poglądu organu prowadzi do sytuacji, w której oddanie

w najmem choćby 1% gruntu i jednocześnie zajęcie oraz wykorzystywanie na cele zakładu pracy chronionej 99 % gruntu – przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków zwolnienia - powodowałoby automatycznie brak prawa do zwolnienia od podatku całości (100%) gruntu. Podnieść należy, że cel omawianego zwolnienia jest jednoznaczny - stworzenie preferencji podatkowych dla podmiotów zatrudniających osoby niepełnosprawne w zakładach pracy chronionej.

W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy nie kwestionuje spełnienia przez podatnika wymogów formalnych koniecznych do objęcia przedmiotowych nieruchomości przywilejami płynącymi ze statusu zakładu pracy chronionej. Podkreśla natomiast zerwanie faktycznego związku pomiędzy działalnością zakładu pracy chronionej z całością nieruchomości, z uwagi na fakt udostępnienia ich części innym podmiotom - nie posiadającym statusu zakładu pracy chronionej. Sąd zgadza się, że więź, o której wywodzi organ, wprawdzie została zerwana, jednakże wyłącznie

w stosunku do części gruntów, a nie ich całości. Stąd niezrozumiałe jest przyjmowanie, że całość gruntów nie jest zajęta na prowadzenie działalności zakładu pracy chronionej, pomimo iż część nieruchomości faktycznie jest zajęta przez podatnika na prowadzenie tego zakładu. Organ zatem przyjmuje fikcję co do przeznaczenia części gruntów wbrew rzeczywistości. Jak podano, skarżąca Spółka jest zakładem pracy chronionej oraz właścicielem nieruchomości (dwie działki) objętych decyzją o nadaniu skarżącej statusu zakładu pracy chronionej. Skarżąca oddała w najem osobom trzecim część nieruchomości, w tym część gruntów, przy czym na jednej z działek budynki wykorzystywane są głównie do celów związanych z budynkami mieszkalnymi.

Zdaniem tut. Sądu, argumentacja organu oparta jest jednak na błędnym założeniu, że przedmiotem podatku od nieruchomości jest wyłącznie grunt jako całość. Stanowisko to opiera się w głównej mierze na koncepcji jednolitości przedmiotu opodatkowania, wynikającej - w ocenie organu - z treści art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 7 ust. 2 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy i wykluczającej możliwość "wydzielenia" z gruntu jako przedmiotu opodatkowania powierzchni przekazanej w posiadanie zależne. Stanowisko to jednak nie jest zasadne. Nawet jeżeli w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie ma mowy o "części gruntów" lecz o "gruntach" (w przeciwieństwie do przedmiotów w art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy), to jednak ten przepis w powiązaniu z treścią art. 7 ust. 2 pkt 4 tej ustawy pozwala na jednoznaczne określenie, iż zwolnienie to nie dotyczy tych części gruntów, które przekazane zostały w posiadanie zależne podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. W art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. nacisk ustawodawca położył także na zajęcie nieruchomości na prowadzenie zakładu, a zatem na element natury faktycznej. Dość powszechna jest sytuacja, gdy podmioty wykorzystują tylko część nieruchomości na prowadzoną działalność, natomiast pozostałą oddają w najem innym podmiotom. W takiej sytuacji nie znajduje oparcia w przepisach stanowisko organu, że przedmiot opodatkowania, o którym stanowi art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. zajęty na prowadzenie zakładu pracy chronionej, to wyłącznie grunt jako całość, ale już budynek może być w części.

Warto w tym miejscu przywołać pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2010r. sygn. akt II FSK 253/09 zapadłym wprawdzie w odniesieniu do części budynku i odwołującym się do art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jednakże stwierdzającym, że: "dla rozstrzygnięcia powstałego zagadnienia spornego zasadnicze znaczenie miała ta część przepisu art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.,

w której wprowadzono wyłączenie z możliwości korzystania ze zwolnienia w nim określonego. Ze zwolnienia wyłączone zostały bowiem nieruchomości stanowiące przedmiot opodatkowania znajdujące się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub aktywności zawodowej. Określenie czy stanowiący przedmiot opodatkowania budynek lub jego część oddany został w posiadanie zależne powinno następować przy uwzględnieniu przepisów art. 336 oraz art. 659 § 1 k.c. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że część budynku na podstawie umowy najmu oddana została w posiadanie zależne podmiotom niebędącym zakładami pracy chronionej. Zatem w tej części, w której budynek został oddany w posiadanie zależne nie mógł być objęty zwolnieniem przedmiotowym,

o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. W tym wypadku podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa tej części budynku, która użytkowana jest przez posiadacza zależnego, a podmiotem zobowiązanym do zapłaty tego podatku jest Spółka (art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.)."

Sąd w tut. składzie podziela powyższy pogląd i jednocześnie stwierdza, że nie ma przeszkód prawnych, aby w świetle art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., część gruntów zajęta na prowadzenie zakładu pracy chronionej korzystała także ze zwolnienia. Zauważyć należy, że zarówno organy podatkowe, jak i sądy administracyjne dopuszczają ustalanie części gruntów dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości choćby np. nie podlegających opodatkowaniu najwyższą stawką (przewidzianą dla związanych z działalnością gospodarczą), które nie mogą być wykorzystane ze względów technicznych, pomimo że w art. 1a ust. 1 pkt 3 podobnie jak w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. ustawodawca posługuje się pojęciem "przedmiot opodatkowania" (zob. wyroki: WSA

w Szczecinie z dnia 7 lutego 2013r. sygn. akt I SA/Sz 613/12; WSA w Łodzi z dnia

9 lipca 2013r. sygn. akt I SA/Łd 522/13; WSA w Olsztynie z dnia 11 września 2014r. sygn. akt I SA/Ol 565/14).

III. Nie można także podzielić stanowiska organu, co do braku możliwości ustalenia w jakiej części grunt jest zajęty przez zakład pracy chronionej, a w jakiej części przez inny podmiot. Powyższe zależy od stanu faktycznego konkretnej sprawy. Może to być fizyczne wydzielenie części gruntów możliwe do zweryfikowania choćby w trakcie oględzin poprzez dokonanie obmiaru, czy też poprzez ustalenie proporcji w stosunku do wynajętej części budynku. Zastosowanie określonej metodologii jest rzeczą podatnika, a następnie weryfikacji przez organ w każdej indywidualnej sprawie, jednakże nie oznacza to, że brak jest w ogóle możliwości zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości części gruntów zajętych na prowadzenie zakładu pracy chronionej

i ustalenie tej części. W przypadku natomiast jeżeli – w ocenie organu – konieczne było podanie przez Wnioskodawcę jaka część gruntu i w jaki sposób wyliczona, jest wynajęta podmiotom trzecim, to nie było przeszkód, aby skorzystać z rozwiązania prawnego przewidzianego w art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Zgodnie z tym przepisem "Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni,

z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia." Jednocześnie podnieść należy, że organ w sprawach interpretacji podatkowych nie prowadzi postępowania i nie ustala stanu faktycznego we własnym zakresie, a opiera się na informacjach podanych przez podatnika, co najwyżej może go wezwać do jego doprecyzowania.

IV. Reasumując Sąd zauważa, że pogląd przedstawiony w przedmiotowej sprawie koreluje z poglądem zaprezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych np.

w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2008r., sygn. I SA/GI 352/08,

w uzasadnieniu którego Sąd ten wskazał m.in. iż "prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości nie obejmuje składników majątkowych, które nie służą do prowadzenia zakładu pracy chronionej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy prowadzący zakład pracy chronionej wynajmuje lub wydzierżawia całą lub część nieruchomości innemu podmiotowi". Podobnie też w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 20 maja 2009r., sygn.

I SA/Wr 183/09.

W ocenie tut. Sądu, należy mieć na uwadze, że art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. nie różnicuje zwolnienia przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości

w zależności od tego czy jest nim grunt, budynek lub budowla, lecz uzależnia zwolnienie od zajęcia ich na prowadzenie zakładu pracy chronionej.

Podsumowując tut. Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja została wydana

z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., w zakresie w jakim wyłącza zwolnienie z podatku od nieruchomości część gruntów zajętych na prowadzenie zakładu pracy chronionej, przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych wymogów.

Odnośnie powołania się przez organ na wyrok WSA z dnia 21 maja 2014r. sygn. akt I SA/Bd 334/14 tut. Sąd zauważa, że trudno odnieść się do niego z powodu braku uzasadnienia (wniosek o przywrócenie terminu do jego sporządzenie został załatwiony odmownie postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014r.), stąd nie wiadomo jakie okoliczności natury faktycznej i prawnej przesądziły o oddaleniu skargi na decyzję wymiarową.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu

o art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.

H. Adamczewska – Wasilewicz T. Liwacz U. Wiśniewska