Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 625/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220  par. 3 w zw. z  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wrocław, dnia 22 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skardze z [...] J. G. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w ciągu siedmiu dni od doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga J. G. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 220 § 3 w zw. z § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmuje czynności na skutek skargi, od której nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku, przewodniczący wzywa stronę do uiszczenia brakującej opłaty w terminie siedmiu dni, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu, sąd odrzuca tą skargę

Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia z dnia [...] został doręczony skarżącemu w sposób zastępczy, po podwójnym awizowaniu w dniach [...] i [...]

Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczenie pisma osobiście skarżącemu lub jego domownikowi nie jest możliwe, składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej, pozostawiając jednocześnie odpowiednie zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia. W razie nie podjęcia pisma w tym terminie, sporządza się kolejne zawiadomienie o możliwości podjęcia pisma do końca czternastodniowego terminu, na jaki zostało ono złożone na poczcie. W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., z upływem ostatniego dnia tego terminu pismo uważa się za doręczone.

W postępowaniu sądowo-administracyjnym, terminy oblicza się, na podstawie art. 83 § 1 i 2 w zw. z art. 82 p.p.s.a., według zasad określonych przepisami prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień tego terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni jego dzień uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Z kolei zgodnie z art. 111 § 1 k.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym w myśl § 2 tego przepisu, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło zdarzenie rozpoczynające jego bieg.

Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia z dnia [...] został skierowany na adres zamieszkania skarżącego wskazany w skardze. Pismo to nie zostało doręczone mu osobiście ani żadnemu z jego domowników, wobec czego w myśl powołanego wyżej art. 73 § 1 p.p.s.a., zostało złożone w placówce pocztowej z dniem [...]. W dniu [...] zostało wystosowane drugie zawiadomienie (powtórnie awizowanie). Czternastodniowy termin na odebranie pisma zaczął zatem biec z dniem [...] a zakończył się w dniu [...].

Od tego dnia należy liczyć z kolei bieg siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu w sprawie, który upłynął z dniem [...] (wtorek). Skarżący nie uiścił w tym czasie wymaganego wpisu, wobec czego, w oparciu o art. 220 § 3 w zw. z § 1, jego skargę należało odrzucić.