Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2003/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 145 ust.1 pkt 1 lit.c, art. 200 w zw. z art. 205 ust 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego T. O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2021r. Komendant Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy T. O. na skutek uchylenia jego pierwotnej decyzji

z dnia [...] sierpnia 2019r. przez Komendanta Głównego Policji, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r" poz. 955), art. 104 oraz art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm.) odmówił wydania T. O. pozwolenia na broń palną myśliwska w celu łowieckim.

Od decyzji organu I instancji, strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że wskazane przepisy ustanawiają odrębną od siebie (niezależną) podstawę wydania (odmowę wydania) pozwolenia na broń oraz, określona w nich przesłanka "osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego", może być odmiennie interpretowana na gruncie każdego z wymienionych przepisów.

Ponadto, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8, 80 w zw. z art. 77 § 1 i art. 6 i 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie uczestników do władzy publicznej i przyjęcie, że mimo uniewinnienia oraz umorzenia postępowań, strona będzie (choćby potencjalnie) postępowała w sposób sprzeczny z prawem. Dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą uznaniem, że strona stanowi zagrożenie dla samej siebie, czy też porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Dowolne, sprzeczne ze stanem rzeczywistym uznanie, pomimo pozytywnego wywiadu środowiskowego, niekaralności, orzeczenia lekarskiego i psychologicznego oraz opinii PZŁ uznanie, że zachodzą ustawowe przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na broń, bowiem strona stanowi zagrożenie dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego i dowolne, sprzeczne

ze stanem rzeczywistym, pomimo pozytywnego wywiadu środowiskowego, niekaralności, orzeczenia lekarskiego i psychologicznego oraz opinii PZŁ uznanie, że zachodzą ustawowe przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na broń, bowiem strona stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] maja 2021r. nr [...] Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955), po rozpatrzeniu odwołania T. O. od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] marca 2021 r. odmawiającej wydania pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, utrzymał w mocy zaskrzoną decyzję.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Główny Policji stwierdził, że zgodnie z art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich ważną przyczyną jest w szczególności posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów.

W przypadku, gdy brak jest negatywnych przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, tak jak to ma miejsce w przypadku strony, organy Policji przed wydaniem pozwolenia na broń badają jeszcze cechy charakterologiczne takiej osoby, takie jak dotychczasowa postawa, skłonności do agresji, gwałtownych lub niekontrolowanych zachowań itp. Od osób starających się o pozwolenie na broń palną (bez względu na jej rodzaj i cel przeznaczenia) należy bowiem wymagać nie tylko przestrzegania przepisów prawa, ale także cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie okoliczność, że T. O. stanowi zagrożenie dla siebie, porządku oraz bezpieczeństwa publicznego wynika z ustaleń, iż jego kontakty z żoną i niektórych osób ujawniły takie cechy charakteru, jak niekontrolowane wybuchy agresji, nerwowość i nieprzewidywalność. Potwierdzają to zeznania świadków i to nie tylko byłej żony p. T. O. (p. I. S.), ale także dwóch innych osób (A. N., i K. K.). Zeznania powyższych świadków korelują z podejmowanymi wcześniej wobec p. T. O. interwencjami Policji, podczas których p. I. O. (obecnie S.) wyraźnie obawiała się p. T. O. i omawiała jego nerwowe, agresywne i nieobliczalne zachowanie wobec niej (k. 256). Co prawda, jak słusznie zauważył pełnomocnik w odwołaniu, żadne z tych zachowań nie skutkowało dla p. T. O. odpowiedzialnością karną czy też za wykroczenie. Niemniej, organy Policji maja prawo ocenić, nie tyle sam fakt skazania bądź ukarania, ale jego zachowanie i postawę jako potencjalnego posiadacza pozwolenia na broń palną w świetle art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji stwierdził, że nie neguje, że strona cieszy się dobrymi opiniami w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych, co potwierdzają opinie właściwych jednostek Policji, a także obecna żona, siostra i sąsiadka oraz koło łowieckie "B.", gdzie strona odbywała staż. Także ustanowiony kurator nie ma do strony zastrzeżeń, ponieważ stawia się na spotkania w siedzibie Sądu Rejonowego dla W. i pozostaje w kontakcie telefonicznym.

Inaczej jednak strona postępuje w stosunku do byłej żony, o czym świadczą zeznania byłej żony, która obecnie nie ma żadnego interesu w tym, aby przedstawić T. O. w złym świetle, ponieważ są już po rozwodzie. Jednocześnie jest osobą, z którą strona przez wiele lat wspólnie mieszkała i ze względu na wspólne dzieci ma nadal z nim kontakt. Dlatego też, także Komendant Główny Policji dał wiarę jej zeznaniom, a to powoduje, że strona pozwolenia na broń palną mieć nie powinna, ponieważ istnieją uzasadnione obawy, że strona po uzyskaniu pozwolenia może stworzyć zagrożenie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Organ dodał, że prawo do posiadania broni palnej jest szczególnym

i wyjątkowym prawem.

Zdaniem organu odwoławczego poczynione przez organ I instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o broni i amunicji, jest swobodna, a nie dowolna. Organ I instancji, wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, 75 § 1 i 77 kpa) oraz na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa). Okoliczność, iż strona z tą oceną się nie zgadza, nie może wpłynąć na treść rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Pismem z dnia 24 czerwca 2021r. T. O. skierował do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję , zarzucając naruszenie:

1.naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że: wskazane przepisy ustanawiają odrębną od siebie (niezależną) podstawę wydania (odmowy wydania) pozwolenia na broń oraz określona w nich przesłanka "osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" może być odmiennie interpretowana na gruncie każdego z wymienionych przepisów;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie uczestników do władzy publicznej poprzez przyjęcie, że mimo uniewinnienia oraz umorzenia postępowań wnioskodawca będzie postępował w sposób sprzeczny

z prawem,

b) art. 80 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą uznaniem, że strona stanowi zagrożenie dla samego siebie czy też porządku lub bezpieczeństwa publicznego,

c) art. 6 i 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez dowolne, sprzeczne ze stanem rzeczywistym uznanie, pomimo pozytywnego wywiadu środowiskowego, niekaralności, orzeczenia lekarskiego i psychologicznego oraz opinii PZŁ, że zachodzą ustawowe przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na broń, d) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że okoliczności sprawy wskazują na zasadność utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy podczas gdy z analizy materiału dowodowego wynika, że zasadnym było zastosowanie przepisu art. 138 § 2, ewentualnie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Policji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty. Podkreślono, że za odmową udzielenia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską, zdecydowała treść zeznań jego byłej żony I. S. (dawniej O.), którym to zeznaniom organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń dał wiarę. Skarżący zauważył, że zasadność i prawdziwość zgłaszanych przez I. S. rzekomych przestępstw i wykroczeń dokonanych przez T. O. oceniły już odpowiednie organy, jak również Sąd Rejonowy w G. V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w W. oraz Sąd Okręgowy w O. W ocenie strony skarżącej organ nie dokonał jakiejkolwiek refleksji nad oceną wiarygodności zeznań I. S., tym bardziej, że jak sam stwierdził organ I instancji, analizując poszczególne umorzone postępowania, żaden funkcjonariusz Policji nie był naocznym świadkiem awantur między byłymi małżonkami ani agresywnego zachowania oraz stosowania przemocy przez T. O. wobec żony czy też dzieci. Skarżący zarzucił organowi bezkrytyczne podejście do oceny zeznań I. O. Podkreślił, że ani Sąd Rejonowy w G. w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w W., który uniewinnił T. O. od zarzucanych mu czynów ani Sąd Okręgowy w W., orzekający w sprawie rozwodowej małżonków nie dali wiary kreowanej przez I. O. (S.) wersji dotyczącej przemocy domowej stosowanej przez T. O.

Kluczowym jest fakt, iż wszystkie postępowania karne zakończyły się bądź uniewinnieniem T. O. bądź zostały umorzone.

Organ I i II instancji stwierdził, że agresywne zachowanie strony nie odbywało się tylko w stosunku do byłej żony, ale również, ale w stosunku do osób trzecich, tj. przyjaciółek byłej żony wnioskodawcy. Jak wynika z uzasadnienia zawiadomienia o nie wniesieniu wniosku o ukaranie do sądu, A. N. złożyła zawiadomienie dotyczące złośliwego niepokojenia jej poprzez zaczepianie w miejscu publicznym przez T. O., który kłaniał się w/w słowami "dzień dobry", idąc takim tokiem rozumowania, że mówienie komuś dzień dobry w miejscu publicznym jest przyczyną czy podstawą do odczuwania niepokoju i zastraszenia to zapewne praktycznie każdy z nas mógłby być uważany za osobę niebezpieczną. Zdaniem skarżącego trudno wyjaśnić, tak bezkrytyczne i pozbawione zasad doświadczenia podejście do zeznań świadka.

W oceni skarżącego, z ostrożnością należy podchodzić do zeznań K. K. Świadek jest przyjaciółką byłej żony wnioskodawcy i w okresie ich małżeństwa na prośbę I. S. została Agentem Ubezpieczeniowym A. i ubezpieczyła wszystkie nieruchomości, samochody oraz rodzinę wnioskodawcy.

Zdaniem skarżącego organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia.

W ocenie skarżącego w trakcie prowadzonego postępowania organ nie przedstawił żadnego dowodu, z którego można by wywieść, że skarżący dysponując bronią palną myśliwską, uczyni szkodę dla samego siebie lub innym osobom.

Nie zgodził się z twierdzeniem, że I. S. nie ma żadnego interesu, aby przedstawić skarżącego w złym świetle skoro są już po rozwodzie. Zaznaczył należy, ze w dalszym ciągu między stronami trwa postępowanie w sprawie o podział majtku wspólnego. Po drugie, fakt orzeczenia prawomocnego rozwodu między małżonkami nie zmienił chęci przestawienia byłego męża w jak najgorszym świetle przez I. S., co potwierdziło prowadzone postępowanie przed Sądem Rejonowym w G. (które toczyło się po orzeczeniu rozwodu).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym

i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r. poz. 2325; dalej jako "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna.

Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca

w mocy decyzję Komendanta Policji, którą organ odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwska w celu łowieckim.

Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy orzekający w sprawie sąd doszedł do przekonania, że sprawa nie została wyjaśniona wszechstronnie a ustalony stan faktyczny budzi wątpliwości. Zdaniem sądu organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 kpa.

Warunki wydania pozwolenia na broń określone zostały w art. 10 ustawy

z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U.2020 poz.955). Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

W zaskarżonej decyzji wskazano, że ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego daje podstawę do zakwalifikowania strony jako niedającej rękojmi niestwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, tj. pierwszej przesłanki art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Sąd zwraca jednak uwagę, że w orzecznictwie podkreśla się, iż badanie przesłanki art. 10 ust. 1 tj. zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, musi polegać na precyzyjnej analizie nie tylko przeszłego zachowania się wnioskodawcy, ale przede wszystkim badaniu stanu obecnego – jakie jest jego zachowanie obecnie, jaka jest jego obecna postawa w zakresie przestrzegania prawa, aktualna opinia z miejsca zamieszkania, karalność (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31.01.2018 r., II SA/Wa 714/17, LEX nr 2455022).

W niniejszej sprawie organy obu instancji analizując osobę skarżącego pod kątem czy posiadanie przez niego broni może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, oprały się na treści zeznań jego byłej żony I. S. (dawniej O.), którym to zeznaniom organy Policji dały wiarę.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalenie, że posiadanie przez skarżącego broni może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego było przedwczesne. Ustalenie to nie zostało poparte dogłębną analizą materiału dowodowego i jest jednostronne, dowolne oraz wykraczające poza swobodną ocenę dowodów.

Orzekające w sprawie organy skupiły się na faktach przemawiających na niekorzyść skarżącego, pomijając m.in. że postępowania karne inicjowane zawiadomieniami byłej żony skarżącego zakończyły się wyrokami sądów powszechnych, w których sądy wyraziły swoją opinię co do zachowania byłej żony skarżącego i skarżącego. Ponadto skarżący cieszy się dobrymi opiniami w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych, co potwierdzają opinie właściwych jednostek Policji, a także obecna żona, siostra i sąsiadka oraz koło łowieckie "B.", gdzie skarżący odbywał staż. Także ustanowiony kurator nie ma do strony zastrzeżeń, ponieważ stawia się na spotkania w siedzibie Sądu Rejonowego dla W. i pozostaje w kontakcie telefonicznym.

Zdaniem sądu, wątpliwości budzi stwierdzenie organu, że I. S. nie ma żadnego interesu, aby przedstawić skarżącego w złym świetle skoro są już po rozwodzie, skoro między stronami trwa postępowanie w sprawie o podział majątku wspólnego.

Brak również ustaleń co do zakończenia postępowania, w którym zeznania obciążające skarżącego złożyła A. N.

W konsekwencji organ nie ocenił właściwie zebranego materiału dowodowego w tej sprawie, czym naruszył przepisy procesowe, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Wobec powyższego, zdaniem sądu, doszło również do naruszenia przez organy zasady wyrażonej w art. 8 § 1 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W orzecznictwie podkreśla się, że doniosłą rolę w kontekście realizacji omawianej zasady ogólnej pełni także uzasadnienie decyzji administracyjnej, które nie może być sformułowane ogólnikowo. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, stwierdzenie, że przyczyną tego są istotne powody (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 2.02.2012 r., II SA/Po 721/11, LEX nr 1109030; wyrok WSA w Warszawie z 6.10.2009 r., VI SA/Wa 1379/09, LEX nr 574299). Nie może spełnić wymagań wynikających z art. 8 organ administracji publicznej, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. Szczególnie istotne w kontekście zasady budzenia zaufania jest prawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji uznaniowej (por. wyroki WSA w Warszawie z 26.07.2007 r., V SA/Wa 667/07, LEX nr 454405, oraz z 25.05.2007 r., V SA/Wa 418/07, LEX nr 470110).

Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń

w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności

z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego i kwotę 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018 poz. 265) oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.