Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 150/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 2 i  11, art. 11 pkt 1, art. 15 ust. 1 i ust. 4 pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 808
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. K. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] października 2020r., nr [...]

Zaskarżone decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

A. K. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...] października 2020 r. do [...] września 2021 r. na dzieci Z. K. i M. K..

W dniu [...] wrzesnia 2020 r. organ pierwszej instancji wystąpił z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] B. M.- M. o przesłanie zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych w okresie ostatnich dwóch miesięcy.

W dniu [...] października 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] w którym informuje on, iż postępowanie egzekucyjne jest prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego (Postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt III RC [...] zaopatrzonego klauzula wykonalności z dnia [...] lipca 2020 r.) w którym dłużnik został zobowiązany do płacenia kwoty [...]zł miesięcznie, tytułem przyczyniania się do zaspakajania potrzeb rodziny. W tytule wykonawczym nie określono wysokości świadczeń na dzieci i w związku z powyższym nie ma możliwości wydania zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji.

Decyzją z dnia [...] października 2020r. Nr [...], Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. , działający z upoważnienia Wójta Gminy G. , odmówił A. K. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres od [...] października 2020 r. do [...] września 2021 r. na dzieci Z. K. i M. K. wskazując, iż Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie postanowienia sądu, w którym nie ma wskazanej wysokości zasądzonych świadczeń alimentacyjnych na w/w dzieci i nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji świadczeń.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła A. K. wskazując, iż całkowicie błędne są twierdzenia Organu, że jej córki Z. K. i M. K. nie są osobami uprawnionymi do otrzymania świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W ocenie Odwołującej organ popełnił również błąd w interpretacji przesłanki bezskuteczności egzekucji.

W dalszej części uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazało, iż fakt wydania przez Sąd Rejonowy w [...] postanowienia z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn.akt III RC [...] w którym dłużnik został zobowiązany do płacenia kwoty [...]zł miesięcznie, tytułem przyczyniania się do zaspakajania potrzeb rodziny pod którą należy rozumieć dzieci ale i też matkę, która sprawuje nad mini opiekę. Świadczenia z funduszu alimentacyjnego skierowane są dla dzieci w wysokości zgodnej z art. 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 808 ze zm. – dalej jako "ustawa") w sytuacji bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz spełnienia kryteriów dochodach. Otrzymanie przez organ pierwszej instancji informacji, iż komornik nie może wydać zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych uniemożliwia przyznanie prawa do świadczeń z fundusz alimentacyjnego, ponieważ nie ma dopełnionej przesłanki dotyczącej konieczności jego dołączenia do wniosku. Jest ono niezbędne aby móc ustalić prawo do świadczeń alimentacyjnych. Tylko na podstawie zaświadczenia od komornika organ pierwszej instancji uzyskuje informację o tym czy egzekucja jest skuteczna czy nie oraz zawiera ono wskazania wysokości alimentów od zobowiązanego rodzica, która to kwota jest podstawą do ustalenia wysokości świadczeń alimentacyjnych zgodnie z art. 10 ustawy, który określa maksymalną kwotę wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Organ zaznaczył, iż ustawa nie zawiera regulacji, która wskazuje, iż kwota zabezpieczania zasądzona przez sąd na czas trwania procesu uprawniała do otrzymywania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Fakt bezskuteczności egzekucji kwoty zabezpieczenia nie jest przesłanką do wypłaty świadczeń z fundusz alimentacyjnego.

Organ podkreślił, iż aby ubiegać się o świadczenia z funduszu alimentacyjnego oraz zachować do nich prawo, należy posiadać status osoby uprawnionej, tj. osoby na rzecz której prowadzona jest egzekucja, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła A. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie art. 2 pkt 2 w zw. z art. 11 pkt 1 ustawy.

Uzasadniając podstawę skargi Skarżąca wskazała, iż zarówno Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie zastosowali przepisy art. 2 pkt 2 w zw. z art. 11 pkt 1 ustawy. Z treści art. 2 pkt 2 ustawy wynika, że w rozumieniu ustawy bezskuteczność egzekucji - oznacza egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych, albo postępowanie upadłościowe, w toku którego w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie otrzymano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych; za bezskuteczną egzekucję uważa się również niemożność wszczęcia lub prowadzenia egzekucji alimentów przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu przebywającemu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności z powodu: a) braku podstawy prawnej do podjęcia czynności zmierzających do wykonania tytułu wykonawczego w miejscu zamieszkania dłużnika, b) braku możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą.

Skarżąca pismem z dnia [...] września 2020 r. wniosła do organu pierwszej instancji o ustalenie świadczeń alimentacyjnych dla jej małoletnich dzieci Z. K. urodzonej [...] stycznia 2017 r. i M. K. urodzonej [...] września 2019 r. Do wniosku Skarżąca załączyła postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. sygn. akt III RC [...]. W pkt. 1 postanowienia zabezpieczającego Sąd postanowił udzielić zabezpieczenia i na czas trwania postępowania zobowiązać pozwanego E. M. K. do łożenia na rzecz powódki A. K. K. tytułem przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny kwoty po [...] zł miesięcznie, płatnych do dnia 10. każdego miesiąca z góry wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w razie uchybienia w płatności którejkolwiek z rat, poczynając od [...] czerwca 2020 roku. Ponieważ zobowiązany ojciec małoletnich nie łożył nadal na utrzymanie dzieci, Skarżąca złożyła wniosek egzekucyjny do Komornika Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...]. Postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne, ponieważ dłużnik pracuje poza granicami Polski (w [...]) i nie zabezpieczył w Polsce środków na bieżące zaspakajanie potrzeb alimentacyjnych swoich dzieci. Dłużnik opuścił rodzinę i uchyla się od swoich obowiązków.

Organy obu instancji błędnie przyjęły, że dla ustalenia prawa do świadczenia alimentacyjnego, konieczne jest wydanie przez Sąd tytułu wykonawczego określającego dokładną wysokość alimentów na poszczególnych uprawnionych.

Wniosku takiego nie można wywieść z art. 11 pkt 1 ustawy, który wprost stanowi, że w razie ustalenia łącznej kwoty alimentów dla kilku osób uprawnionych za kwotę alimentów przysługujących jednej osobie uważa się część łącznej kwoty proporcjonalną do liczby osób, dla których ustalono alimenty. Błędne jest założenie, że przepisy ustawy nie przewidują możliwości przyznania świadczenia, gdy z tytułu wykonawczego nie wynika konkretnie kwota przyznana dla danego uprawnionego, skoro art. 11 pkt 1 tejże ustawy stanowi, iż w razie ustalenia łącznej kwoty alimentów dla kilku osób uprawnionych, za kwotę alimentów przysługujących jednej osobie uważa się część łącznej kwoty proporcjonalną do liczby osób, dla których ustalono alimenty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 537/11).

Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] października 2020 r. Nr [...]

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2021 r. pełnomocnik Skarżącej wskazał, iż podstawą wydania prawomocnego postanowienia o zabezpieczeniu był wniosek Skarżącej do którego załączono zestawienie kosztów utrzymania każdej z małoletnich. Z załączonych zestawień wynika, że koszty utrzymania M. K. wynoszą [...] zł, a Z. K. [...] zł.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2021 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia [...] marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy G. odmawiającej przyznania Skarżącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego na dzieci.

Podstawę materialnoprawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 808 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa".

Art. 2 pkt 11 ustawy stanowi, że osoba uprawniona to osoba uprawniona do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna.

Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 ustawy ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego.

Skarżąca, zwracając się do organu I instancji z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej małoletnich dzieci, załączyła do swego wniosku odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Kole III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt III RC [...] – opatrzonego klauzulą wykonalności z dnia [...] lipca 2020 r. – zobowiązującego E. M. K. do łożenia na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł miesięcznie tytułem przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, począwszy od dnia [...] czerwca 2020 r.

Wobec powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w myśl art. 27 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 6, poz. 59 z późn. zm.), oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem, świadczenia z art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jakkolwiek nie nazwane tak wprost w ustawie, posiadają charakter alimentacyjny, a ich celem jest dostarczenie osobie uprawnionej środków do zaspokojenia bieżących potrzeb (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2000 r., III CKN 1015/00, opubl. Lex nr 51845 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wr 102/04 i Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 340/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA").

Tym samym postanowienie wydane na podstawie art. 27 k.r.o. stanowi tytuł wykonawczy, który uprawnia do przyznania świadczenia zgodnie z art. 2 pkt. 11 ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 537/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 265/12, CBOSA).

Zatem stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, iż fakt bezskuteczności egzekucji kwoty zabezpieczenia nie jest przesłanką do wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie znajduje uzasadnienia.

W ocenie Sądu za nieuprawnione należy uznać również twierdzenie organu, iż wobec pisma Komornika Sądowego z dnia [...] października 2020 r. o niemożliwości wystawienia zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji z uwagi na nie określenie wysokości świadczenia na dzieci brak jest podstaw do oceny spełnienia przesłanek do przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż brak przedłożenia zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji wystawionego przez organ egzekucyjny nie oznacza bowiem, że prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie może zostać na gruncie obecnie obowiązującej ustawy osobie uprawnionej przyznane.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy pamiętać, iż przesłanką przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, nie jest przedstawienie zaświadczenia od organu egzekucyjnego, a bezskuteczność egzekucji.

Należy mieć na uwadze, iż ustawowe pojęcie "bezskuteczności egzekucji" nie jest determinowane tylko i wyłącznie przez zaświadczenie wystawione przez organ egzekucyjny (komornika sądowego), ale obiektywnymi istniejącymi okoliczności stanu faktycznego, sprowadzającymi się do niewyegzekwowania od dłużnika w okresie ostatnich dwóch miesięcy kwoty zaległych.

Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 2 pkt 2 ustawy gdy mowa o bezskuteczności egzekucji oznacza to w szczególności egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych. Bezskuteczność egzekucji jako przesłanka przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego oznacza sytuację, w której dłużnik nie uiszcza alimentów, jak i nie ma prawnej możliwości wyegzekwowania od niego takich należności. Chodzi więc o taki stan, kiedy nie jest możliwe uzyskanie w żaden prawnie dopuszczalny sposób należności z majątku dłużnika i w związku z tym konieczna jest pomoc finansowa państwa osobom uprawnionym.

Ponadto organ stawiając tezę, iż nie przedłożenie zaświadczenie od organu egzekucyjnego uniemożliwia przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego całkowicie zignorował przepis art. 15 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy.

Zgodnie z tym przepisem do wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego należy dołączyć odpowiednio zaświadczenie organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne albo oświadczenie stwierdzające bezskuteczność egzekucji.

Zatem powyższa regulacja umożliwia stronie przedłożenie w tym względzie wraz z wnioskiem stosownego zaświadczenia albo też odpowiednio oświadczenia. Posłużenie się natomiast w redakcji tego przepisu spójnikiem "albo" oznacza, że możliwe jest dowodzenie przez stronę "bezskuteczności egzekucji" także wyłącznie w drodze oświadczenia (zob. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1693/17, CBOSA).

Należy mieć również na uwadze, iż wymogi jakie winno spełniać takie oświadczenia określa obecnie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach w sprawach o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 4167).

Jeśli zatem do wniosku o ustalenie świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie dołączono zaświadczenia organu egzekucyjnego, a organ egzekucyjny owego zaświadczenie nie może wystawić, to rolą organu rozpoznającego jest w świetle zaprezentowanej wykładni prawa zwrócenie się do strony, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., o uzupełnienie braków formalnych podania poprzez przedłożenie przewidzianego ustawą oświadczenia. To z kolei, jak każdy dowód w sprawie, podlega w dalszej kolejności ocenie organu.

Odnosząc się natomiast do kwestii niemożliwości ustalenia w jakiej części kwota [...]zł jest przeznaczona na dzieci wyjaśnić należy, iż nie ulega wątpliwości, że uprawnionym do świadczeń z funduszu alimentacyjnego są osoby na rzecz których zasądzono alimenty od rodzica. Tym samym w sytuacji wydania orzeczenia o obowiązku płacenia kwoty celem zaspokojenia potrzeb rodziny, a zatem nie tylko dzieci ale również małżonka może postać wątpliwość w jakiej wysokości świadczenie to zostało zasądzone celem zaspokojenia potrzeb dzieci.

Odpowiedzi na powyższe należy poszukiwać w art. 11 pkt 1 ustawy, na który to przepis słusznie powołała się Skarżąca we wniesionej skardze, a który to całkowicie został zignorowany przez orzekające w sprawie organy.

Zgodnie z tym przepisem przy ustalaniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego i ich wysokości w razie ustalenia łącznej kwoty alimentów dla kilku osób uprawnionych za kwotę alimentów przysługujących jednej osobie uważa się część łącznej kwoty proporcjonalną do liczby osób, dla których ustalono alimenty.

Jak wynika z treści wniosku rodzina Skarżącej składa się z trzech osób, tym samym ustalenie wynikającej z postanowienia Sądu Rejonowego w [...] III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt III RC [...] wysokości świadczeń przysługujących dzieciom jest na podstawie powołanego wyżej przepisu proste.

W świetle powyższego należało uznać, że dzieci Skarżącej będąc członkiem rodziny objętej tytułem wykonawczym są osobami uprawnionymi do świadczenia alimentacyjnego. Tym samym Skarżąca jako ich matka może w oparciu o ten tytuł wystąpić o ustalenie na rzecz córek prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na podstawie przepisów ustawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organ, mając na względzie poczynione w niniejszym uzasadnieniu uwagi, ponownie przeanalizuje sprawę pod kątem spełnienia przesłanek do przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Jednocześnie organ rozpoznając sprawę winien mieć na uwadze, iż w aktach znajduje się zaświadczenie komornika sądowego z dnia [...] października 2020 r. o dokonanych wpłatach, które to pozwoli na weryfikację ewentualnego oświadczenia o bezskuteczności egzekucji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w wz. Z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 wyroku.

Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), zasądzając zwrot opłaty za czynności radcy prawnego w kwocie [...]zł.