Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1473/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 19 października 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2010 roku sygn. akt II SA/Wa 2051/09 w sprawie ze skargi L.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 10 września 2009 r. cofającą L.P. pozwolenie na broń palną sportową.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dniu 20 listopada 2008 r. Prokurator Okręgowy we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt [...] przedstawił skarżącemu następujące zarzuty:

I. o czyn z art. 231 § 2 k.k. i art. 305 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k., tj. o to, że w okresie od dnia 15 listopada 2003 r. do dnia 17 marca 2004 r. przekraczając swoje uprawnienia, jak również niedopełniając obowiązków, w związku z publicznym przetargiem nieograniczonym na Projekt, dostawę i częściowe wdrożenie Systemu Informacji Przestrzennej Dorzecza Odry – systemu informatycznego wspomagającego działanie "Programu dla Odry 2006", działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu ds. Programu dla Odry 2006 Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, w celu spowodowania, aby przetarg na wyłonienie projektanta dostawcy SIPDO wygrał A. S.A. wraz z podwykonawcą B. Sp. z o.o., wszedł w porozumienie z osobami reprezentującymi te firmy, w następstwie czego Komisja Przetargowa Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego wybrała ofertę spółki A. S.A., jak również doszło do podpisania umowy pomiędzy Pełnomocnikiem Rządu ds. Programu dla Odry 2006 a A. S.A. o wartości 1.550.754,20 zł, czym też działał na szkodę instytucji organizującej przetarg;

II. o czyn z art. 231 § 2 k.k., art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k., tj. o to, że w okresie od dnia 19 lutego 2004 r. do dnia 23 lutego 2004 r. we Wrocławiu, w związku z opisanym wyżej publicznym przetargiem i jego stronami, w trakcie trwania postępowania przetargowego swoim zachowaniem ułatwił przedstawicielowi oferenta popełnienie czynu zabronionego w ten sposób, że dokonał on podmiany dwóch stron oferty;

III. o czyn z art. 271 § 1 i 3 k.k. w związku z art. 12 k.k., tj. o to, że w okresie od dnia 30 marca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. we Wrocławiu, działając w warunkach czynu ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, pełniąc funkcję Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu ds. Programu dla Odry 2006 Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w dokumentach w postaci dwóch faktur, w ten sposób, że potwierdził, iż sprzęt objęty zamówieniem publicznym pod nazwą Projekt, dostawę i częściowe wdrożenie Systemu Informacji Przestrzennej Dorzecza Odry – systemu informatycznego wspomagającego działanie "Programu dla Odry 2006", wskazany w protokołach przekazania dołączonych do faktur, został przekazany w całości przez wykonawcę umowy do siedziby biura, podczas gdy w rzeczywistości sprzęt został dostarczony w okresie późniejszym;

IV. o czyn z art. 236 § 3 k.k., tj. o to, że w okresie od dnia 30 stycznia 2003 r. do dnia 14 kwietnia 2004 r. we Wrocławiu, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, pełniąc funkcję Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu ds. Programu dla Odry 2006 Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, będąc tym samym zobowiązanym na podstawie statutu, regulaminu DUW oraz pisemnych upoważnień udzielonych przez Wojewodę Dolnośląskiego do zajmowania się sprawami majątkowymi Urzędu, poprzez nadużycie udzielonych mu uprawnień, jak również niedopełnienie ciążących na nim obowiązków, jako Dyrektor Biura oraz Przewodniczący Komisji Przetargowej, reprezentując organ niebędący uprawnionym do prowadzenia zamówienia publicznego, po uprzednim obwieszczeniu w Biuletynie Zamówień Publicznych, przeprowadził trzy zamówienia publiczne pod nazwą Kompleksowe wykonanie dokumentacji projektowo-kosztorysowej dla zbiornika wodnego Kamieniec Ząbkowicki, w wyniku których to postępowań po przeprowadzeniu trzeciego przetargu Komisja Przetargowa DUW wybrała ofertę Konsorcjum Usług Inżynieryjnych ODRA MUHENDISLIK HIZMETLERI KONSORSIYUMU, a następnie wspólnie z Wojewodą oraz głównym księgowym, reprezentując Pełnomocnika Rządu ds. Programu dla Odry 2006 w dniu 14 kwietnia 2004 r. zawarł ze wskazanym wyżej podmiotem umowę o wartości zamówienia wynoszącą 51.700.000 zł, w wyniku zawarcia której wydatkowano, do chwili jej rozwiązania przez zamawiającego w dniu 19 października 2006 r., bezzasadnie kwotę 18.612.00 zł za część prac stanowiących przedmiot zamówienia, których wartość w rzeczywistości wyniosła 4.551.973,92 zł, czym spowodował szkodę majątkową w mieniu DUW we Wrocławiu w wielkich rozmiarach w wysokości nie mniejszej niż 14.060.026,10 zł;

V. o czyn z art. 296 § 3 k.k., tj. o to, że w dniu 15 października 2003 r. we Wrocławiu, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, pełniąc funkcję Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu ds. Programu dla Odry 2006 Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, będąc tym samym zobowiązanym na podstawie statutu, regulaminu DUW oraz pisemnych upoważnień udzielonych przez Wojewodę Dolnośląskiego do zajmowania się sprawami majątkowymi DUW we Wrocławiu, nadużył udzielonych mu uprawnień w ten sposób, że reprezentując Pełnomocnika Rządu ds. Programu dla Odry 2006 zawarł 10 umów z placówkami naukowo badawczymi w ramach projektu badawczego pod nazwą "Ocena stanu ekologicznego Jeziora Turawskiego w celu opracowania działań na rzecz jego poprawy", bezzasadnie zlecając wykonanie prac dziesięciu placówkom badawczo-naukowym, a następnie wydatkował na opisane badania 1.088.330 zł, która to kwota nie była uzasadniona z punktu przydatności wyników tych badań dla prac naprawczych Jeziora Turawskiego, także była nieuzasadniona z tytułu wartości poznawczych, jakie zostały przedstawione we wszystkich wnioskach raportów tych prac, czym spowodował szkodę majątkową w mieniu DUW we Wrocławiu w wielkich rozmiarach w wysokości 1.088.330 zł.

Organy Policji przyjęły, że do przesłanek niepozwalających przyznać pozwolenia do posiadania broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 nakazujących cofnąć takie pozwolenie, należy zaliczyć m.in. również przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, przeciwko wiarygodności dokumentów oraz przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego, zwłaszcza te, które w jakikolwiek sposób są bliskie przestępstwom przeciwko mieniu i cechują się działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wyrządzeniem szkody majątkowej w wielkich rozmiarach. Przestępstwa, których zarzut popełnienia postawiono stronie, są przestępstwami kierunkowymi. Dla wyczerpania ich znamion konieczne jest podjęcie przez sprawcę "umyślnych oszukańczych zabiegów" w drodze podstępu, w celu wyrządzenia innemu podmiotowi szkody majątkowej, poprzez wprowadzenie go w błąd.

W zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni, sam fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego o czyny z art. 231 § 2 k.k., art. 305 § 1 k.k., art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 296 § 3 k.k., wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Postawienie skarżącemu powyższych zarzutów powoduje uznanie, że jako posiadacz tak szczególnego uprawnienia, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. W ocenie organu, nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest podejrzana o popełnienie czynów, które godzą w mienie. Dlatego taką osobę należy zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, takiej oceny organu nie mogą zmienić przedstawione przez stronę argumenty, iż jest człowiekiem o określonej pozycji życiowej i zawodowej, posiada dobrą opinię w kole myśliwskim i kole strzeleckim oraz prawidłowo przechowuje broń, gdyż nie eliminują one faktu toczącego się przeciwko niej postępowania karnego.

Odnosząc się do zasady domniemania niewinności, Komendant Główny Policji wskazał, że w postępowaniu administracyjnym nie rozpatruje się sprawy cofnięcia pozwolenia na broń w kontekście winy czy niewinności osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa oraz nie weryfikuje się prawidłowości prowadzonego postępowania karnego i nie bada zasadności jego wszczęcia, jak też treści i zasadności postawienia zarzutów. Zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Dla istoty postępowania administracyjnego ważne jest natomiast, że przeciwko stronie nadal toczy się postępowanie karne o czyny godzące w mienie publiczne. Organ podkreślił prymat interesu społecznego nad indywidualnym w tego typu sprawach i wskazał, iż katalog okoliczności, których zaistnienie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest otwarty.

Od decyzji Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnosił, że posiada dobrą opinię zarówno w miejscu zamieszkania, jak i w kole łowieckim oraz kole strzeleckim, prawidłowo przechowuje broń.

Oddalając skargę Sąd I instancji podkreślił, że w niniejsze sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie powołując się wprost na przesłanki szczególne zawarte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenie się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa). Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia powyższej obawy. Jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, że wobec skarżącego istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie, w drodze takiego uznania, istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń.

W ocenie Sądu I instancji, istota sprawy sprowadza się do oceny, czy przedstawienie skarżącemu zarzutu popełnienia pięciu przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko obrotowi gospodarczemu; pozwala na zakwalifikowanie skarżącego jako osoby, co do której istniej obawa wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem Sądu I instancji, w celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy przede wszystkim zdefiniować pojęcie "obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", gdy obawa ta nie wynika z okoliczności wskazanej w dalszej części przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy – czyli gdy nie jest ona następstwem przesłanki obligatoryjnie warunkującej cofnięcie pozwolenia na broń, jaką jest fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Sąd I instancji wywiódł, że rozumienie tego pojęcia musi być szerokie i powinno dotyczyć także takich zachowań osób posiadających to szczególne uprawnienie, które powodują utratę cech danej osoby, leżących u podstaw wydania jej pozwolenia na broń, a zatem powodujących utratę co do danej osoby zaufania, że nie użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Sąd I instancji doszedł do przekonania, że prawo do posiadania broni jest przywilejem będącym pochodną oceny danego obywatela przez pryzmat jego zachowania, co do podstawowych norm porządku prawnego. Zatem wykazanie utraty takiej cechy, wystąpienie okoliczności, które uzasadniają utratę powyższego zaufania do obywatela, może stanowić podstawę do uznania wystąpienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Sąd podkreślił, że nie podziela poglądu, zgodnie z którym popełnienie absolutnie każdego przestępstwa, czy też wszczęcie wobec danej osoby postępowania karnego o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa powinno automatycznie powodować cofnięcie, bądź odmowę przyznania pozwolenia na broń.

Zdaniem Sądu I instancji, trafnie argumentuje Komendant Główny Policji, iż zarzucane skarżącemu czyny są poważne. Świadczy o tym fakt, iż stanowią one zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 8 albo do lat 10. Wszystkie z tych przestępstw, co wynika zarówno z ich ustawowego brzmienia jak i z treści poszczególnych zarzutów dotyczą działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kosztem Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego, wiążą się pracą zawodową skarżącego i z piastowanym przez niego stanowiskiem Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu ds. Programu dla Odry 2006 i nadużyciem tego stanowiska. Zarzucane skarżącemu przestępstwa zostały dokonane przy współdziałaniu innych osób, niewymienionych w postanowieniu z dnia 20 listopada 2008 r. oraz to, że zarzucane przestępstwa (tu zwłaszcza czyn I, IV i V postanowienia o przedstawieniu zarzutu) dotyczą szkody majątkowej w wielkich rozmiarach.

Sąd I instancji podkreślił także, że z akt sprawy administracyjnej wynika, iż wobec skarżącego stosowane były środki zabezpieczające. Początkowo w postaci aresztu, później o łagodniejszym charakterze. Fakt aresztowania, z uwagi na wyjątkowy charakter tego środka zapobiegawczego i z uwagi na zasady jego stosowania, wskazuje na bardzo poważny charakter przestępstw, o których popełnienie skarżący jest podejrzany, a także wskazuje na duże prawdopodobieństwo trafności przedstawionych mu zarzutów. Zarzucane skarżącemu przestępstwa godzą w takie dobra prawne jak: prawidłowa działalność instytucji państwowych i samorządu terytorialnego, zaufanie do dokumentów, uczciwy obrót gospodarczy. Ochrona tych dóbr jest szczególnie istotna z punktu widzenia interesu publicznego i ochrony porządku prawnego. Przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. i art. 305 § 1 k.k. są przestępstwami kierunkowymi, do znamion których należy działanie sprawcy "w celu osiągnięcia korzyści majątkowej". Zgodnie z treścią przepisu art. 115 § 4 k.k. są to przestępstwa podobne do przestępstw przeciwko mieniu, które zostały określone w rozdziale XXXV k.k., ponieważ należą do tego samego rodzaju i cechują się wspólnym motywem – chęcią osiągnięcia korzyści majątkowej. Przepis art. 296 k.k. (zarzut IV i V postanowienia z dnia 20 listopada 2008 r.) ustawodawca zamieścił w rozdziale XXXVI k.k. – Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, a więc następnym po rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko mieniu, co wskazuje na podobieństwo zarzucanego czynu z przestępstwami zawartymi w rozdziale XXXV k.k.

Jak wynika z treści zarzutów postawionych skarżącemu, w wyniku jego działań korzyść miały odnieść A. SA, C. oraz placówki naukowo badawcze. Według organów ścigania, działania skarżącego zmierzały do osiągnięcia korzyści majątkowej przez wskazane podmioty i realnie godziły w interes społeczny, wyrażający się wydatkowaniem środków publicznych w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów. Dlatego też, chociaż wskazane przestępstwa nie są przestępstwami z obligatoryjnego katalogu, wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to poprawne jest zdaniem Sądu I instancji twierdzenie, iż w tym przypadku determinują one istnienie uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady domniemania niewinności Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w tym zakresie przez Komendanta Głównego Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

Zarzucił błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji polegającą na przyjęciu, że wobec skarżącego, przeciwko któremu toczy się od czterech lat postępowanie karne o przestępstwa inne aniżeli przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, istnieje uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W konsekwencji, zastosowanie zdaniem skarżącego wykładnię godzącą w wynikającą z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP zasadę niewinności, która obowiązuje w każdej procedurze.

Skarżący postawił również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. – w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na przyjęciu, że organy policji wydały zaskarżone decyzje po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie, podczas gdy materiał ten wskazuje, że skarżący jest osobą o ugruntowanej pozycji społecznej, materialnej i zawodowej oraz jest osobą powszechnie szanowaną w środowisku naukowym i łowieckim.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez jego błędną wykładnię. Przez pojęcie "błędna wykładnia" przepisów prawa materialnego rozumieć należy "nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego" (por. M. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2008). Wymieniony wyżej przepis stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6 ustawy. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu albo mieniu, lub wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 18 listopada 2009 r. (II OPS 4/09, publ. w ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 5) stwierdził, że fakt skazania osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przesądza, że taka skazana osoba należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie jej pozwolenia na broń na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy. W motywach tej uchwały został wyrażony pogląd, że fakt skazania, a nawet wszczęcia postępowania karnego o popełnienie innego przestępstwa, niewymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6, wymaga indywidualnej oceny co do tego, czy sprawcę lub podejrzanego o popełnienie takiego przestępstwa można uznać za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Takie też, w pełni uzasadnione rozumienie wymienionych przepisów, nadał w drodze ich wykładni Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd stwierdził bowiem, iż nie każde naruszenie porządku prawnego uzasadnia pozbawienie prawa do posiadania broni i istotna w tej kwestii jest ocena całokształtu sprawy pod kątem szerokiego rozumienia kryterium poszanowania podstawowych norm prawnych, jak i rozmiar danego naruszenia prawa.

Nie znajduje również uzasadnienia podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. polegający na przyjęciu, że organy Policji wydały zaskarżone decyzje po dokładnym wyjaśnieniu sprawy oraz wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Strona skarżąca nie wskazała żadnej kwestii niewyjaśnionej w toku postępowania administracyjnego. Zarówno organy jak i Sąd I instancji posiadały te dowody dostarczone przez skarżącego, z których wynika, że L.P. jest osobą o ugruntowanej pozycji społecznej, materialnej i zawodowej, posiada w miejscu pracy i środowisku łowieckim dobrą opinię i nie naruszał prawa w związku z faktem posiadania broni. Dokonując swobodnej oceny dowodów organy uznały jednak, że fakty powyższe nie mogą mieć istotnego znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania, wobec wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o pięć poważnych przestępstw. Sąd I instancji wskazał przy tym, że są to przestępstwa z winy umyślnej, zagrożone wysoką karą, wiążące się z praca zawodową skarżącego i popełnione przy współdziałaniu z innymi osobami dla osiągnięcia nieuzasadnionych korzyści majątkowych. Godzą one w takie chronione dobra jak prawidłowa działalność instytucji państwowych i samorządu terytorialnego, zaufanie do dokumentów i uczciwy obrót gospodarczy. Ze względu na przedmiot ochrony zbliżone one są do przestępstw przeciwko mieniu. W ocenie WSA postawienie takich zarzutów stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że osoba podejrzana o takie czyny należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Została ona bowiem uznana przez organ państwowy ścigający przestępców za podejrzaną o popełnienie szeregu poważnych przestępstw, co pozwoliło na ocenę, że nie daje on rękojmi poszanowania podstawowych norm prawnych. Logiczny jest też wniosek, że osoba rażąco naruszająca prawo może też stwarzać obawę użycia broni w sposób wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 6 wymienionej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1564/09 (publ. Lex nr 746643) wyraził pogląd, że "zachowanie naruszające porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Materiały dowodowe świadczące o byciu osoba niekaraną, praworządną oraz posiadającą nieposzlakowaną opinię nie są w stanie przesłonić faktu posiadania zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, polegającego na doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w celu osiągnięcia korzyści majątkowej". Podzielając powyższy pogląd należy dodać, że skoro wystarczającą podstawą do pozbawienia prawa do broni jest fakt popełnienia jakiegokolwiek, a więc również drobnego przestępstwa przeciwko mieniu, to niewątpliwie może to dotyczyć sprawcy (lub podejrzanego) popełnienia szeregu przestępstw pośrednio skierowanych przeciwko temu dobru. Nie jest przy tym istotne, że skarżący z punktu widzenia prawa karnego korzysta z domniemania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji RP), skoro ustawodawca uznał, że samo wszczęcie postępowania karnego przez odpowiedni organ działający zgodnie z zasadą legalizmu może stanowic podstawę do pozbawienia podejrzanego szczególnego prawa, jakim jest posiadanie broni.

Z powyższych względów skargę kasacyjną, jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.