Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1345/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 pkt 22, art.92a ust.1, art.92b ust.1, art.92c ust.1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art.138 par.1 pkt 1,10, 6.7.8,9,10,77,78,80,81a,107
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. OOD z siedzibą w [...], Bułgaria na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].12.2019r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [...] z siedzibą w B. karę pieniężną w wysokości 1.250,00 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno

w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej:

1) o czas do jednej godziny;

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

1) o czas do mniej niż 30 minut;

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie.

Powyższe stwierdzono w dniu [...].10.2019r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...], w miejscowości J., zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował K. P.. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Bułgarii do Polski. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].10.2019 r.

Pismem z dnia 10.01.2020 r. strona działając przez pełnomocnika wniosła odwołanie. Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie strony zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że organ administracji publicznej wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, które mogły mieć znaczenie dla jej rozpatrzenia, co prowadzi do wniosku, iż zakwestionowana decyzja jest co najmniej przedwczesna. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r.

o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) lp. 5.7.1, lp. 5.11.1, lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2, art. 22, art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1); art. 4, art. 7, art. 8, Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006)

po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].12.2019r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.250,00 zł orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 409),

d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: b) rozporządzenia WE nr 561/2006 i

h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014:

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.),

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1).

Organ odwoławczy poinformował, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa.

Odnosząc się naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej ( lp. 5.7załącznika nr 3 do u.t.d) organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.7.1, lp. 5.7.2, lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku:

- czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 150 złotych;

- czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 złotych;

- za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin.

Organ wskazał, że analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych

z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca K. P. o godz. [...] dnia [...].10.2019r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać min. 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 8 godzin i 45 minut, tj. od godz. 14:14 dnia 15.10.2019 r. do godz. 22:59 dnia 15.10.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 15 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 150,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut (lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd) organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność

z przepisami akapitu pierwszego.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11. załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

1) o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100,00 zł,

2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą pieniężną

w wysokości 250,00 zł,

3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350,00 zł.

W przedmiotowej sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy, stwierdzono iż kierowca K. P. w dniu [...].10.2019 r. - od godz. 16:37 do godz. 21:27 prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 4 minuty. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do utd.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d) organ wskazał, że w myśl art. 23 rozporządzenia 165/2014:

1. Tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata.

2. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie:

- czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu,

- czy tachograf działa prawidłowo,

- czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu,

- czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna,

- czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję,

- czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń,

- rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon.

3. Warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą oni wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu.

4. Protokoły przeglądu są przechowywane co najmniej przez dwa lata od czasu sporządzenia protokołu. Państwa członkowskie decydują, czy protokoły przeglądu mają być w tym okresie przechowywane, czy przesyłane właściwemu organowi. Jeżeli warsztat, który sporządził protokoły, przechowuje takie protokoły przeglądu, na żądanie właściwego organu udostępnia protokoły przeglądu i kalibracji wykonanych w tym okresie.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. m rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego "kalibracja" tachografu cyfrowego oznacza aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu, w tym identyfikację pojazdu i charakterystykę pojazdu, które mają być przechowywane w pamięci danych, z wykorzystaniem karty warsztatowej.

Zgodnie z art. 22 ust. 3 ww. rozporządzenia zatwierdzony instalator, warsztat lub producent pojazdu umieszcza specjalny znak na zakładanych przez siebie plombach i dodatkowo wprowadza do tachografu cyfrowego elektroniczne dane zabezpieczające w celu uwierzytelnienia wykonanego sprawdzenia. Właściwe organy poszczególnych państw członkowskich przekazują Komisji rejestr użytych znaków oraz elektronicznych danych zabezpieczających i niezbędne informacje dotyczące wykorzystanych elektronicznych danych zabezpieczających. Komisja na żądanie udziela państwom członkowskim dostępu do tych informacji.

Zgodnie z punktem 248 załącznika IB do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym "następnym krokiem po instalacji jest kalibracja. Podczas pierwszej kalibracji wprowadzenie numeru rejestracyjnego pojazdu (VRN) nie jest konieczne, jeżeli nie jest on znany uprawnionemu warsztatowi mającemu przeprowadzić kalibrację. W tej sytuacji, i tylko wtedy, właściciel pojazdu może wprowadzić VRN, używając swojej karty firmowej przed rozpoczęciem korzystania z pojazdu w zakresie objętym rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 (np. używając poleceń poprzez odpowiednie menu interfejsu człowiek-maszyna przyrządu rejestrującego). Każda aktualizacja lub potwierdzenie tego wprowadzenia są możliwe jedynie przy użyciu karty warsztatowej."

Organ stwierdził, że konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 1.000 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym

w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie.

Podczas kontroli stwierdzono, że w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] zainstalowany jest tachograf marki [...] GmbH, typ [...], o nr ser. [...] wraz z impulsatorem nr [...]. Ostatnie sprawdzenie okresowe miało miejsce w dniu 18.11.2018 r. Nieprawidłowość polegała na braku plomby zakładu, który dokonywał legalizacji, tj. impulsator nie został zabezpieczony plomba posiadającą oznaczenia zgodne z dokumentem potwierdzającym przeprowadzenie legalizacji tachografu oraz wklejki na ramie drzwi.

W związku z powyższym prawidłowo stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Mając na uwadze powyższe zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości

1. 000 zł.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Strona nie wskazała również okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Zdaniem organu odwoławczego okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.1.5, lp. 5.11.1, lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą, oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć.

Pismem z dnia 27 maja 2020r. skarżąca spółka wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 6, 7, 8, 9,10, 77, 78, 80, 81a, 107 i 138 ust. 2 kpa oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez:

1. niepodjęcie wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji niezebranie całego materiału dowodowego

w sprawie co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że doszło do usunięcia plomby

w przypadku gdy znajduje się ona we właściwym miejscu;

2. naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niezawiadomienia strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie i nieumożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji i złożenia dalszych odpowiednich wniosków dowodowych (art. 10 ust. 1 kpa) w przypadku gdy nie występują przesłanki z art. 10 ust 2 kpa;

3. naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez nierozpoznanie wniosku dowodowego i nieudostępnienie akt sprawy stronie skarżącej.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji utrzymanej w mocy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty podkreślając,

że w niniejszej sprawie organ nałożył karę na skarżącą, przyjmując bezpodstawnie, iż doszło do usunięcia plomby, w przypadku gdy właściwa plomba znajdowała się

w przeznaczonym do tego miejscu. Strona wraz z odwołaniem złożyła zdjęcie z którego wynika, iż plomba znajduje się we właściwym miejscu. Różnice wynikające z twierdzenia organu i skarżącej nie zostały wyjaśnione przez organ co narusza obowiązek rozstrzygnięcia wszystkich wątpliwości i wydania decyzji w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Ponadto organ nie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji, co pozbawiło strony możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu i stanowi rażące naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego określonej w przepisie prawa bezwzględnie obowiązującego (art. 10 kpa.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jego wydania.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą organ nałożył na [...] z siedzibą w Bułgarii karę pieniężną w wysokości 1.250,00 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno

w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej:

1) o czas do jednej godziny;

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

1) o czas do mniej niż 30 minut;

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo opisał rodzaje stwierdzonych naruszeń z powołaniem obowiązujących przepisów i podstaw nałożenia na stronę sankcji w postaci kar pieniężnych.

Analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca K. P. o godz. 07:33 dnia [...].10.2019r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać min. 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 8 godzin i 45 minut, tj. od godz. 14:14 dnia 15.10.2019 r. do godz. 22:59 dnia 15.10.2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 15 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Istniał zatem podstawa do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 150,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Na podstawie analizy danych z karty kierowcy, stwierdzono również,

że kierowca K. P. w dniu 03.10.2019 r. - od godz. 16:37 do godz. 21:27 prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 4 minuty. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy. Z uwagi na powyższe okoliczności, zasadne było nałożeni na stronę kary pieniężnej w wysokości 100 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do utd.

Ponadto zgodnie z art. 23 rozporządzenia 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty, przynajmniej raz na dwa lata. Sprawdzeniu podlega m.in. czy wszystkie plomby są nienaruszone oraz czy spełniają swoją funkcję.

W niniejszej sprawie podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2019 r. stwierdzono, że w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] zainstalowany jest tachograf marki [...]typ [...] o nr seryjnym [...] wraz z impulsatorem

nr [...]. Ostatnie sprawdzenie okresowe miało miejsce w dniu [...] listopada 2018r. Ponadto podczas kontroli ustalono, że na tachografie brak było plomby zakładu, który dokonywał legalizacji, tj. impulsator nie został zabezpieczony, plomba posiadająca oznaczenia zgodnie z dokumentem potwierdzającym przeprowadzenie legalizacji tachografu oraz wklejki na ramie drzwi.

Wobec powyższego stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu pojazdu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Brak prawidłowo zamocowanej plomby pozwala na dokonywanie ingerencji w urządzeniu, m.in. wskazań tachografu w zakresie okresów aktywności kierowcy.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej na potwierdzenie powyższego w aktach sprawy znajduje się protokół oględzin pojazdu, dokonany w obecności kontrolujących oraz kontrolowanego kierowcy. Potwierdza on, że w dniu kontroli na tachografie brak było zainstalowanej, założonej plomby w kontrolowanym pojeździe, dodatkowo

w aktach sprawy znajduje się również dokumentacja fotograficzna sporządzona

w chwili kontroli. Tym samym nie znajdują uzasadnienia twierdzenia pełnomocnika, że strona na etapie odwoławczym przesłała zdjęcie z prawidłowo zamocowaną plombą, skoro dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas kontroli potwierdza nieprawidłowości.

Odnosząc się do zarzutu braku zapewnienia stronie czynnego udziału

w postępowaniu, wyjaśnić należy, że brak zawiadomienia strony o treści art. 10 § 1 kpa przed wydaniem zaskarżonej decyzji jest uchybieniem pozostającym bez wpływu na wynik sprawy. Strona zawiadomiona została o wszczęciu postępowania, ponadto pismem z dnia 31 października 2019r. została poinformowana o treści art. 10 § 1 kpa. Strona została poinformowana o treści art. 73 kpa, tj. o możliwości przeglądania akt sprawy, jak również o możliwości wystąpienia z wnioskiem o wydanie kopii akt po dokonaniu stosowanej opłaty. Strona miała zatem zapewnioną możliwość czynnego udziału w sprawie.

Z powyższych względów zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Organy rozstrzygające sprawę działały na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonych rozstrzygnięć (art. 77 i art. 80 kpa). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 kpa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.