Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2473/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 196
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jedn.
article: art. 96 ust. 1 i 6-7, art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1382
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity
article: art. 134 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "(...)" maja 2016 r. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej też jako "KNF", "Komisja" lub "organ") nałożyła na W. S. (dalej też jako "Skarżący" lub "Strona") karę pieniężną w wysokości stu tysięcy złotych za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę "(...)" S.A. (dalej też jako "Spółka") w związku z brakiem przekazania Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany i do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za IV kwartał roku 2014, raportu rocznego za rok 2014, skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2014, skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2015, skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015 oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2015, w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu "(...)" S.A.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia "(...)" maja 2016 r. Skarżący zarzucił dopuszczenie się omyłek i błędów pisarskich w treści zaskarżonej decyzji, poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i oceny stanu faktycznego w sprawie w zakresie odpowiedzialności Skarżącego, jako odpowiedzialnego za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę, nieuwzględnienie przez organ nadzoru zdarzeń, na które Skarżący nie miał żadnego wpływu.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia "(...)" września 2016 r. nr "(...)", uchyliła w całości decyzję z dnia "(...)" maja 2016 roku oraz nałożyła na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 85 000 złotych za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę "(...)" S.A. w związku z brakiem przekazania Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany i do publicznej wiadomości raportu rocznego za rok 2014, skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2014, skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2015, skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015 oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2015, w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki oraz umorzyła postępowanie administracyjne w części dotyczącej nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę w związku z brakiem przekazania Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany i do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za IV kwartał roku 2014 roku.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r.. poz. 2096, dalej "k.p.a."), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 roku, poz. 196, z późn. zm. dalej "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382, z późn. zm. dalej "ustawa o ofercie"), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 615, dalej "ustawa zmieniająca").

W uzasadnieniu decyzji zostało wskazane, że postępowanie wobec Skarżącego w zakresie nałożenia na niego kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, zostało wszczęte w związku z wydaniem przez KNF w dniu "(...)" lutego 2016 r. decyzji administracyjnej o nałożeniu na "(...)" kary pieniężnej w wysokości 400 000 zł oraz o bezterminowym wykluczeniu akcji tej spółki z obrotu na rynku regulowanym prowadzonym przez Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie S.A., wobec stwierdzenia, że spółka ta:

1) nie wykonała obowiązku. o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie

w związku z § 82 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 roku w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r. poz. 133 dalej jako "Rozporządzenie"), nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za lV kwartał roku 2014,

2) nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust 1 pkt 2 lit, a ustawy o ofercie

w związku z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za rok 2014,

3) nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie

w związku z § 82 ust. 2 Rozporządzenia, nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2014,

4) nie wykonała obowiązku. o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie

w związku z § 82 ust. 2 Rozporządzenia, nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu kwartalnego za I kwartał roku 2015,

5) nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie

w związku z § 82 ust. 2 Rozporządzenia, nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015,

6) nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. i pkt 2 lit. a ustawy o ofercie

w związku z § 82 ust. 2 Rozporządzenia, nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za lll kwartał roku 2015.

KNF wskazał przy tym przyczynę częściowego umorzenia postępowania wobec Skarżącego w zakresie obowiązku przekazania raportu za IV kwartał roku 2014. Powodem tego rozstrzygnięcia była zmiana przepisów regulujących zasady dotyczące publikacji raportów okresowych polegająca na zwolnieniu emitentów z obowiązku przekazywania Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu kwartalnego i skonsolidowanego raportu kwartalnego za IV kwartał roku obrotowego. Organ podkreślił przy tym, że umorzenie postępowania w tym zakresie nie wynika z okoliczności podniesionych przez Skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przedstawiając stan faktyczny w tej sprawie Komisja wskazała, że Spółka, do dnia 26 maja 2014 r. funkcjonująca pod firmą "(...)" SA, prowadziła działalność budowlano-deweloperską, a następnie zamierzała podjąć wiodącą działalność w sektorze poszukiwawczo-wydobywczym. Jej akcje były notowane na rynku podstawowym Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. od roku 1992.

Komisja Nadzoru Finansowego w dniu "(...)" lutego 2016 r. podjęła decyzję na podstawie art. 96 ustawy o ofercie o wykluczeniu bezterminowo akcji Spółki z obrotu na rynku regulowanym prowadzonym na GPW w Warszawie SA, co nastąpiło po upływie 30 dni od dnia, w którym ww. decyzja Komisji stała się ostateczna, tj. "(...)" marca 2016 r. Wykluczenie akcji Spółki z obrotu na rynku regulowanym w związku z wydaniem przez Komisję ww. decyzji nastąpiło 1 kwietnia 2016 r.

Komisja wskazała, że 3 grudnia 2013 r. Spółka podpisała list intencyjny (raport bieżący nr "(...)"), zaś w dniu 28 sierpnia 2014 r. zawarła umowę inwestycyjną z "(...)" S.A. (dalej ""(...)" "), na mocy której nabyła akcje spółki prawa luksemburskiego, "(...)" S.a.r.l., (dalej ""(...)") stanowiące 45% kapitału podstawowego "(...)" i uprawniające do wykonywania 45% głosów w tej spółce. Cena nabycia wyniosła 284,7 mln zł. Ponadto Spółka nabyła od amerykańskiej spółki "(...)" akcje "(...)" stanowiące 25% kapitału podstawkowego tej spółki, za cenę 138,4 min zł (raport bieżący nr "(...)"z dnia 29 sierpnia 2014 r.). Raportem bieżącym nr "(...)"z dnia 18 września 2014 r. Spółka poinformowała o nabyciu 30% akcji "(...)" od dwóch podmiotów mongolskich ("(...)" i "(...)"), za cenę 130,5 mln zł, wobec czego znalazła się w posiadaniu wszystkich akcji "(...)". Spółka "(...)" posiadała 70% udziałów - wraz z opcją na pozostałe 30% udziałów w spółkach celowych prawa mongolskiego, będących w posiadaniu licencji poszukiwawczych. Na terenach licencji wykonano liczne odwierty, zaś przeprowadzone badania wykazały koncentrację miedzi, złota, srebra, cynku i węgla. Ponadto "(...)" była w procesie akwizycji spółki celowej będącej w posiadaniu dwóch licencji wydobywczych i jednej poszukiwawczej, na terenie których wykonano odwierty potwierdzające występowanie miedzi, cynku i złota. "(...)" posiadała również bezpośrednio prawa do poszukiwania i wydobycia zasobów na terenie "(...)" w Mongolii, tj. na obszarze bogatym w miedź.

W dniu 29 stycznia 2015 r. Spółka opublikowała raport bieżący nr "(...)", w którym przekazała terminy publikacji raportów okresowych w roku 2015: raport roczny i skonsolidowany raport roczny za rok 2014 - 23 marca 2015 r., skonsolidowany raport

kwartalny za I kwartał roku 2015 - 15 maja 2015 r., skonsolidowany raport półroczny za I półrocze roku 2015 - 31 sierpnia 2015 r., skonsolidowany raport kwartalny za III kwartał roku 2015 - 16 listopada 2015 r. Jednocześnie Spółka poinformowała, że na podstawie § 102 ust. 1 Rozporządzenia nie zamierza publikować skonsolidowanego raportu kwartalnego za IV kwartał roku 2014 oraz że skonsolidowane raporty kwartalne i skonsolidowany raport półroczny będą zawierać odpowiednio skrócone kwartalne i półroczne informacje finansowe i w związku z tym, zgodnie z § 83 Rozporządzenia, nie będą publikowane odrębne raporty kwartalne i półroczne.

Następnie raportem bieżącym nr "(...)"z dnia 4 lutego 2015 r. Spółka poinformowała o zmianie terminu publikacji raportu rocznego i skonsolidowanego raportu rocznego (na dzień 30 kwietnia 2015 r.), a w konsekwencji o zamiarze opublikowania także skonsolidowanego raportu kwartalnego za IV kwartał roku 2014 (dnia 2 marca 2015 r.).

W dniu 2 marca 2015 r. Spółka przekazała raport bieżący nr "(...)", w którym poinformowała, że z przyczyn leżących po stronie "(...)", w dniu 2 marca 2015 r. nie dojdzie do publikacji skonsolidowanego raportu kwartalnego za IV kwartał roku 2014. Do tego dnia spółka zależna nie przekazała bowiem zarówno sprawozdania jednostkowego, jak i skonsolidowanego za przedmiotowy okres sprawozdawczy. Udziały w "(...)" stanowiły około 90% sumy bilansowej Spółki, w związku z czym dane finansowe tej jednostki zależnej miały decydujące znaczenie dla rzetelności sprawozdań grupy kapitałowej Spółki.

W dniu 6 marca 2015 r. Spółka przekazała raportem bieżącym nr "(...)", że w dniu 5 marca 2015 r. uzyskała informację od partnerów mongolskich o utracie przez spółkę zależną "(...)" prawa do udziałów w spółkach posiadających licencje na poszukiwanie surowców, stanowiących główną wartość tej spółki. Tym samym Grupa Kapitałowa utraciła kontrolę nad aktywami wydobywczymi w Mongolii, gdzie planowano wydobycie złota i miedzi.

W dniu 30 kwietnia 2015 r. Spółka poinformowała (raport bieżący nr "(...)") o braku możliwości opublikowania raportu rocznego i skonsolidowanego raportu rocznego, podając jako przyczynę niepełny skład rady nadzorczej, która nie miała w związku z tym możliwości wyboru podmiotu uprawnionego do zbadania sprawozdań finansowych Spółki. Niepełny skład rady nadzorczej wynikał ze złożenia w dniu 30 stycznia 2015 r. rezygnacji z pełnienia funkcji przez jej członków: M.R., A. Z. i S. Z.(tj. trzech z pięciu członków rady nadzorczej - raporty bieżące nr "(...)"i "(...)"). Spółka nie przekazała również skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2015 - termin publikacji wynikający z § 101 ust. 1 Rozporządzenia upłynął w dniu 15 maja 2015 r. Raportem bieżącym nr "(...)"z dnia 15 maja 2015 r. Spółka poinformowała, że przyczyną braku przekazania ww. raportu kwartalnego jest brak publikacji jednostkowego i skonsolidowanego sprawozdania rocznego za rok 2014. Spółka nie przekazała również skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015 (termin publikacji upłynął 31 sierpnia 2015 r.), nie informując jednak o przyczynach braku przekazania tego raportu. Następnie Spółka nie przekazała skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2015 (termin publikacji upłynął w dniu 16 listopada 2015 r.). Raportem bieżącym nr "(...)"z dnia 16 listopada 2015 r. Spółka poinformowała, że nie ma możliwości przekazania tego raportu kwartalnego, z uwagi na brak publikacji jednostkowego i skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2014. Organ podkreślił, że w związku z brakiem przekazania kolejnych raportów okresowych, obrót akcjami Spółki był kilkakrotnie zawieszany. W dniu 4 marca 2015 r. Zarząd Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. (dalej: "GPW") w związku z żądaniem Komisji, podjął uchwałę w sprawie zawieszenia obrotu akcjami Spółki do dnia 4 kwietnia 2015 r. Kolejne uchwały o zawieszeniu obrotu akcjami Spółki na żądanie organu nadzoru były podejmowane przez Zarząd GPW w dniach: 5 maja 2015 r. (zawieszenie do dnia 5 czerwca 2015 r.), 6 czerwca 2015 r. (zawieszenie do dnia 8 lipca 2015 r.), 2 września 2015 r. (zawieszenie do dnia 2 października 2015 r.) oraz 18 listopada 2015 r. (zawieszenie do 18 grudnia 2015 r.).

Kurs zamknięcia akcji w dniu poprzedzającym dzień wydania pierwszej uchwały Zarządu GPW o zawieszeniu obrotu akcjami Spółki (tj. 3 marca 2015 r.) wyniósł 1,56 zł. Następnie obrót akcjami był zawieszany w dniach od 4 marca 2015 r. do dnia 4 kwietnia 2015 r., od dnia 5 maja 2015 r. do dnia 5 czerwca 2015 r., od dnia 8 czerwca 2015 r. do dnia 8 lipca 2015 r., od dnia 2 września 2015 r. do dnia 2 października 2015 r. oraz od dnia 18 listopada 2015 r. do dnia 18 grudnia 2015 r. W dniu "(...)" lutego 2016 r. (w dniu wydania decyzji wobec Spółki) kurs zamknięcia wyniósł 0,25 zł.

Uzasadniając nałożenie na Skarżącego kary organ wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1 art. 96 ustawy o ofercie, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł.

Zdaniem KNF, fakt rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę został stwierdzony w decyzji z dnia "(...)" lutego 2016 roku i potwierdzony w ramach postępowania prowadzonego wobec Skarżącego, gdyż w relewantnym okresie czasu Spółka nie przekazała sześciu raportów okresowych (choć po zniesieniu stosownego obowiązku przekazywania raportu za czwarty kwartał, w obecnym stanie prawnym możliwe byłoby przypisanie Spółce odpowiedzialności za nieprzekazanie pięciu raportów okresowych – co nie zmienia oceny organu co do rażącego charakteru naruszeń).

Zdaniem organu sprzeczność przedmiotowych działań Spółki z obowiązującymi przepisami ustawy o ofercie i Rozporządzenia jest wyraźna i oczywista. Przepisy ww. aktów prawnych precyzyjnie określają obowiązek i terminy przekazywania raportów okresowych przez emitentów papierów wartościowych Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości i nie wywołują sporów interpretacyjnych. Powyższe jest zgodne ze stanowiskiem doktryny, zgodnie z którym stwierdzone naruszenie ma charakter rażący, gdy pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami.

Po drugie, obowiązki informacyjne związane z przekazywaniem raportów okresowych, które Spółka zaniedbała, należą do podstawowych, a zarazem najważniejszych obowiązków emitentów. Raporty okresowe zawierające między innymi sprawozdania finansowe przedstawiają bowiem kompleksowy obraz sytuacji emitenta i są kluczowym źródłem wiarygodnych danych na temat jego kondycji finansowej. Umożliwiają dokonanie analizy porównawczej w okresach sprawozdawczych, co pozwala ocenić sytuację finansową, w jakiej znajduje się dana spółka, czy też porównać ją z sytuacją innych spółek.

Organ zwrócił uwagę na długotrwałość stanu niewykonania obowiązków informacyjnych i w związku z tym utrzymujący się przez dłuższy czas brak informacji o aktualnej sytuacji finansowej Spółki i jej grupy kapitałowej. Komisja stwierdziła, że Spółka nie przekazała Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego i skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2014, skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2015, skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015 oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2015.

Ostatni raport okresowy Spółka opublikowała w dniu 13 listopada 2014 r. (skonsolidowany raport kwartalny za III kwartał 2014 r.). W okresie, w którym rynek został pozbawiony danych finansowych Spieki, miały miejsce wydarzenia istotne dla jej dalszej działalności Spółka wskazywała, że utraciła kontrolę nad inwestycją, która miała być perspektywiczna dla przyszłej działalności operacyjnej, doszło do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki oraz notowania jej akcji na GPW były kilkukrotnie zawieszane. Akcjonariusze Spółki otrzymywali jedynie wybrane komunikaty o trudnościach, jakie napotyka Spółka, jednak brak dostępu do kompleksowej informacji (a w szczególności do sprawozdania rocznego, które podlega badaniu biegłego rewidenta oraz sprawozdania półrocznego, poddawanego przeglądowi biegłego rewidenta) mógł znacząco wpływać na ich decyzje inwestycyjne. Inwestorzy, nie mając dostępu do kluczowych informacji dotyczących sytuacji finansowej Spółki, mogli podejmować decyzje inwestycyjne w oderwaniu od wiedzy o aktualnej sytuacji finansowej Spieki, a nawet mając fałszywy obraz tej sytuacji, gdyż ostatnie dostępne dane finansowe dotyczyły III kwartału roku 2014. Taka sytuacja jest fundamentalnie sprzeczna z najważniejszymi regułami rynku kapitałowego, przede wszystkim z zasadą transparentności i stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa obrotu na rynku regulowanym i dla środków finansowych zaangażowanych przez jego uczestników w akcje Spółki.

Nadto, brak wykonania obowiązku informacyjnego był wynikiem postępowania samej Spółki, tj. braku zapewnienia przez nią prawidłowego przepływu informacji w ramach grupy kapitałowej oraz niepodjęcia działań zmierzających do uzupełnienia składu Rady Nadzorczej Spółki, umożliwiając tym samym wybór podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych. Komisja podkreśliła, że dokonała analizy argumentacji Strony w zakresie wskazanych przez nią przyczyn braku przekazania poszczególnych raportów okresowych i stwierdziła, że nie wyłączają one odpowiedzialności Strony za dokonane naruszenie.

Przywołała stanowisko Skarżącego, który podnosił, że w okresie sprawowania przez niego funkcji prezesa zarządu Spółki, Spółka nie opublikowała raportów okresowych za okres od IV kwartału 2014 r. do III kwartału 2015 r., jednakże nie był on jedyną osoba odpowiedzialną za ten stan rzeczy. Strona zgodziła się przy tym, że była zobowiązana do prowadzenia sprawy Spółki, w tym przygotowywania i przekazywania w trybie określonym ustawą o ofercie raportów okresowych, jednakże organ nadzoru w swoich rozważaniach pomija kwestię odpowiedzialności innych organów Spółki, takich jak Walne Zgromadzenie, czy Rada Nadzorcza. W ocenie Strony zgromadzony przez organ nadzoru materiał dowodowy, który jest niepełny i niekompletny, oraz na jego podstawie nie można przyjąć, że Strona swoimi działaniami bezpośrednio doprowadziła do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę,

Strona wskazała, iż podejmowane były działania mające na celu poprawę sytuacji w Spółce, która w latach 2008-2011 nie prowadziła działalności operacyjnej i była poważnie zadłużona. W związku z powyższym w dniu 3 grudnia 2013 r. doszło do zawarcia Listu Intencyjnego z spółką "(...)" S.A. Zgodnie z założeniami Listu Intencyjnego, "(...)" miała stać się dominującym akcjonariuszem Spółki oraz wprowadzić swoich przedstawicieli do władz Spółki.

Dalej Skarżący wyjaśnił, że w związku z wejściem nowego inwestora do Spółki, uznał, iż nie jest już osobą, z którą "(...)" wiąże dalsze plany współpracy. Z tego względu Strona chciała jedynie doprowadzić do realizacji postanowień Listu Intencyjnego. W dniu "(...)"kwietnia 2014 r. odbyło się Walne Zgromadzenie Spółki, na którym doszło do wyboru nowych członków Rady Nadzorczej Spółki, która składała się z osób wnioskowanych przez akcjonariuszy, tj. "(...)" oraz spółkę "(...)" S.A. Następnie Spółka prowadziła działania mające na celu sprawdzenie i ocenę wiarygodności podmiotów powiązanych z "(...)" oraz posiadanych przez nich koncesji na wydobywanie surowców w Mongolii. W dniu 28 lipca 2014 r. doszło do wyboru podmiotu uprawnionego do badania sprawozdania finansowego Spółki za I półrocze 2014 r. w postaci spółki "(...)" Consulting. Strona wskazała, iż podmiot ten był rekomendowany przez nią Radzie Nadzorczej Spółki do zbadania jednostkowego i skonsolidowanego sprawozdania finansowego za 2014 r., jednakże ostatecznie nie doszło do jego wyboru. Po przeprowadzeniu dalszych badań koncesji posiadanych przez "(...)", Spółka podjęła decyzję zakupu udziałów w "(...)" od "(...)" oraz spółki "(...)", o czym rynek został poinformowany. Następnie w dniu 16 września 2014 r. doszło do spotkania Strony oraz przedstawicieli Rady Nadzorczej Spółki z przedstawicielami "(...)", na którym Strona została poinformowana, że "(...)" będzie audytorem za 2014 r. Ostatecznie do zawarcia umowy z "(...)" o przeprowadzenie audytu nie doszło, co skutkowało zawieszeniem prac nad audytem. Strona wskazała, że w styczniu 2015 r. "(...)" nie wydał żadnej opinii i przesłał fakturę VAT, która obciążała Spółkę na kwotę 300 tys. zł. Powyższa faktura miała być odesłana przez Spółkę bez zaksięgowania. Strona wskazała bowiem, że koszty audytu według postanowień Listu Intencyjnego podpisanego w dniu 3 grudnia 2013 r. z "(...)" miały być pokryte przez tą spółkę, która miała stać się większościowym akcjonariuszem w Spółce. Jednocześnie Rada Nadzorcza Spółki miała dokonać wyboru podmiotu upoważnionego do zbadania sprawozdań finansowych za 2014 r., czego jednakże nie dokonała. W dniu 30 stycznia 2015 r. doszło do rezygnacji części

członków Rady Nadzorczej Spółki. W związku z dekompletacją składu Rady Nadzorczej, jej pozostali członkowie powinni byli, zgodnie z Regulaminem Rady Nadzorczej Spółki, dokonać dokooptowania nowych członków Rady Nadzorczej i zgłoszenia ich kandydatur na najbliższym Walnym Zgromadzeniu Spółki, czego, jak podniosła Strona, nie uczynili. W świetle powyższych faktów Strona nie zgadza się z obciążeniem jej w całości odpowiedzialnością za niewykonanie obowiązków informacyjnych przez Spółkę, skoro jej zarząd postępował rzetelnie i zgodnie z zasadami. W ocenie Strony obwinianie jej za sytuację związaną z Rada Nadzorczą jest niedorzeczne, a przepisy prawa nie przewidziały takiej sytuacji, w jakiej znalazła się Spółka oraz jej zarząd.

Następnie Strona wskazała, że w toku postępowania prowadzonego przed sądem upadłościowym na jaw wyszły okoliczności utraty kontroli "(...)" nad spółkami posiadającymi koncesję na wydobywanie surowców w Mongolii. Spółka miała zostać niepowiadomiona o nieuiszczeniu przez "(...)" bądź przyszłego "inwestora strategicznego" należności partnerowi w Mongolii, na skutek czego złożyła oświadczenie pod wpływem błędu. Przede wszystkim Spółka nie była świadoma swojej roli jako inwestora strategicznego, którego zadaniem miało być pokrycie należności wobec podmiotów w Mongolii. O istnieniu rzeczonych należności Spółka miała dowiedzieć się dopiero w toku postępowania upadłościowego. W związku z tym ocena stanu faktycznego sprawy poczyniona przez organ nadzoru jest zdaniem Strony istotnie uproszczona i nie uwzględnia przedstawionych okoliczności.

Organ w decyzji zaznaczył, iż odpowiedzialność za realizację obowiązków informacyjnych spoczywała a nie na pozostałych organach statutowych Spółki. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w treści przepisu art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, który nie zakłada szerokiej odpowiedzialności administracyjnej wszystkich przedstawicieli organów statutowych danej spółki publicznej, a ogranicza ją jedynie do odpowiedzialności członków zarządu, którzy pełnili funkcję w okresie stwierdzonych rażących naruszeń obowiązków informacyjnych.

Tymczasem Skarżący został powołany uchwałą rady nadzorczej z dnia "(...)"kwietnia 2013 roku na członka zarządu Spółki, a od dnia 14 marca 2014 r. pozostawał członkiem jednoosobowego zarządu Spółki. Komisja zaznaczyła, że według posiadanych przez nią informacji, Strona pełni tę funkcję na moment wydania skarżonej decyzji. Zatem to Skarżący był jedyną osobą uprawnioną i zobowiązaną do prowadzenia wszelkich spraw Spółki.

Tym samym Komisja przy ocenie odpowiedzialności Skarżącego nie mogła abstrahować od charakteru pełnionej przez niego funkcji w Spółce, jak i jej samodzielnego sprawowania. Uznaje się bowiem, że funkcja prezesa zarządu spółki wiąże się ze szczególnymi obowiązkami do jakich należą m.in. właściwe zarządzanie i organizowanie działalności spółki. Odpowiedzialność ta rozciąga się również na takie zorganizowanie procesu przekazywania sprawozdań finansowych do publicznej wiadomości, by w sposób terminowy Spółka mogła wypełniać obowiązki informacyjne nałożone przepisami prawa. Jednocześnie zauważyć należy, iż członek zarządu w istocie współdziała z innymi organami statutowymi spółki przy wykonywaniu swoich funkcji, co powinno mieć odzwierciedlenie przy ustalaniu wymiaru nałożonej kary pieniężnej, z szczególnym uwzględnieniem nadanych kompetencji. KNF podkreślił, że wykonywanie obowiązków informacyjnych przez spółki publiczne powinno być traktowane przez nie nadrzędnie w stosunku do innych przejawów prowadzonej przez nie działalności gospodarczej. Innymi słowy ryzyko prowadzenia takiej działalności nie powinno wpływać w żadnym przypadku na rzetelne i terminowe przekazywanie raportów okresowych przez danego emitenta.

Dlatego też organ stwierdził, że to do Spółki należało ukształtowanie relacji z "(...)", który miał stać się większościowym akcjonariuszem w Spółce. W takim układzie rolą Strony, pełniącej funkcję Prezesa Zarządu Spółki, było zapewnienie, że działania te pozostają bez wpływu na wypełnianie ustawowych obowiązków informacyjnych Spółki, w szczególności w postaci wprowadzenia odpowiednich przedstawicieli inwestora do organów statutowych Spółki oraz realizacji poszczególnych postanowień Listu Intencyjnego zawartego z "(...)".

Komisja dała wiarę wyjaśnieniom Strony, że Spółka podjęła wstępne rozmowy z firmą "(...)" w sprawie dokonania audytu, jednakże ostatecznie nie doszło do sfinalizowania porozumienia w związku z niepokryciem kosztów przez dominującego akcjonariusza tj. "(...)", co miało nastąpić zgodnie z postanowieniami Listu Intencyjnego, wskutek czego ostatecznie Rada Nadzorcza Spółki nie podjęła uchwały w tym przedmiocie z uwagi na rezygnację członków ww. organu i wynikłą z tego dekompletację składu Rady Nadzorczej Spółki.

Organ wskazał jednakże, że do prowadzenia spraw spółki (która jest kompetencją członków zarządu) zaliczane jest również zapewnienie środków pieniężnych potrzebnych do wykonania przez Spółkę obowiązków informacyjnych. Kompetencje te obejmują m.in. podejmowanie decyzji organizacyjnobiznesowych, np. w kwestii prowadzenia określonego profilu działalności przez spółkę, czy też nawiązania współpracy z podmiotami trzecimi. Uznał zatem, iż to zarząd poprzez swoje działania decyduje, czy i w jaki sposób zarządzana przez niego spółka wymaga dofinansowania, m.in. w celu realizacji wszelkich ustawowych obowiązków nałożonych na spółkę. KNF wskazał przy tym należy, iż organizacja finansowania powinna mieć na uwadze konieczność pokrycia wszelkich kosztów związanych z terminową publikacją raportów okresowych przez spółkę publiczną, w tym kosztów związanych z badaniem sprawozdań finansowych. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, że okoliczność braku środków pieniężnych, niezależnie, czy wystąpiła w samej Spółce, czy też w podmiocie, który miał sfinansować przeprowadzenie audytu, pozostaje bez wpływu na odpowiedzialność administracyjną Strony. Do jej obowiązków jako Prezesa Zarządu Spółki należało bowiem zapewnienie, że wykonanie obowiązków informacyjnych przez Spółkę odbędzie się terminowo, niezależnie od poczynionych ustaleń, co do kwestii sfinansowania audytu sprawozdań finansowych za 2014 r.

Ponadto odnosząc się do kwestii pokrycia przez "(...)" kosztów audytu, Komisja zaznaczyła, że skoro "(...)" miała stać się kluczowym partnerem biznesowym dla Spółki, odpowiedzialnym - jak wynikało z wyjaśnień Strony - za finansowanie audytu sprawozdań finansowych, to kwestia zdolności "(...)" do pokrycia kosztów audytu nie powinna pozostać pominięta przez władze Spółki przy nawiązywaniu współpracy z tymże podmiotem. Zatem Strona nie może powołać się na kwestię braku sfinansowania przez "(...)" badań sprawozdań finansowych Spółki jako okoliczności niezależnej od niej, skoro nie dochowała w tej sytuacji wymaganej od niej, jako członka zarządu, należytej staranności w postaci ustalenia, czy przyszły partner biznesowy Spółki jest w stanie pokryć przedmiotowe koszty oraz, czy podpisany List Intencyjny zawierał postanowienia w tym zakresie (co nie wynikało, w ocenie KNF, z jego treści).

Nadto, zdaniem Komisji, istniejąca w statucie Spółki oraz Regulaminie podstawa do dokooptowania nowych członków Rady Nadzorczej Spółki nie może stanowić podstawy do wyłączenia odpowiedzialności Strony za stwierdzone naruszenia. Co prawda top do Rady Nadzorczej należy kompetencja wyboru biegłego rewidenta w celu dokonania badania raportów okresowych. Jednakże w sytuacji, gdy Rada Nadzorcza Spółki nie miała możliwości powołania audytora w celu zbadania raportów okresowych Spółki z uwagi na brak wymaganego prawem składu osobowego, jak i nie podjęła działań zmierzających do jego uzupełniania na podstawie Regulaminu Rady Nadzorczej, zasadnym było podjęcie działań przez zarząd Spółki w celu umożliwienia wyboru nowych członków Rady Nadzorczej przez akcjonariuszy podczas Walnego Zgromadzenia. Zarząd Spółki, w postaci Prezesa Zarządu, dostrzegając paraliż kluczowego organu Spółki, jakim jest Rada Nadzorcza, powinien skorzystać z kompetencji zwołania Walnego Zgromadzenia, umożliwiając akcjonariuszom uzupełnienie wakatów w Radzie Nadzorczej.

Organ odniósł się nadto do argumentacji Skarżącego, wyjaśniającej przyczynę wstrzymania się z podejmowaniem działań w celu uzupełnienia składu Rady Nadzorczej Spółki w drodze zwołania Walnego Zgromadzenia, związaną z ryzykiem wrogiego przejęcia ze strony "(...)". W ocenie Komisji dbałość o zapewnienie dostępu do rzetelnej i kompletnej informacji finansowej jest wartością nadrzędną wobec potrzeby ochrony Spółki przed wrogim przejęciem, które obecny zarząd ocenia jako zagrożenie interesu Spółki. Interes spółki nie może być rozumiany jako pojęcie abstrakcyjne i rozpatrywany w oderwaniu od interesu akcjonariuszy; przeciwnie, interes spółki handlowej odpowiada interesom wszystkich grup jej akcjonariuszy, z uwzględnieniem wspólnego celu określonego w statucie spółki.

Odnosząc się do argumentacji Strony, odnośnie powzięcia przez Spółkę informacji o utracie przez "(...)" kontroli nad spółkami, które były właścicielami koncesji w Mongolii, dopiero w trakcie rozprawy przed sądem upadłościowym, organ uznał, że nie sposób przyjąć, iż władze Spółki w postaci Strony jako Prezesa Zarządu Spółki, dochowały należytej staranności w prowadzeniu spraw Spółki dotyczącej nadzorowania działalności "(...)". Skoro, jak wynika z wyjaśnień Strony, głównym powodem nabycia udziałów "(...)" przez Spółkę były posiadane licencje wydobywcze i poszukiwawczo-wydobywcze i związana z tym zmiana profilu prowadzonej działalności przez Spółkę, to niezrozumiałym wydaje się niepodejmowanie żadnych kroków zmierzających do wyjaśnienia

Komisja nie przychyliła się więc do stanowiska Strony, iż przywołane przez nią okoliczności, które miały pozostawać poza jej wpływem, powinny zostać uwzględnione przez organ nadzoru. Podkreśliła, iż Strona w świetle nałożonych na Spółkę obowiązków informacyjnych powinna była podjąć działania w ramach posiadanych kompetencji Prezesa Zarządu Spółki, mając na uwadze wzorzec należytej staranności

wymaganej od osoby zajmujące kierownicze stanowisko w spółce publicznej. Skoro zatem Strona zaniechała podjęcia jakichkolwiek czynności, które mogłyby uniemożliwić zaistnienie opisanych powyżej okoliczności, to konsekwentnie Strona nie może oczekiwać pozytywnych dla siebie skutków.

W związku z powyższym Komisja uznała, iż okoliczności w niniejszej sprawie, w tym ustalona sytuacja majątkowa Strony, uzasadniają nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 85 000 zł. Organ wskazał, że sankcja administracyjna, jaką jest kara pieniężna bezpośrednio wpływa na prawa majątkowe podmiotu. Ingerencja ta uzasadniona jest naruszeniem obowiązujących przepisów prawa i powinna zachować taki stopień dolegliwości, który będzie zarówno gwarantować spełnianie w przyszłości ustawowych obowiązków przez Stronę, jak i wpływać na postawę innych podmiotów działających na rynku kapitałowym. Jednocześnie, zdaniem KNF, należy mieć na uwadze, że nałożona kara powinna być proporcjonalna tj. nie stanowić środka represyjnego ponad przyjętą miarę, znacząco pogarszający warunki egzystencji karanego podmiotu. Uwzględniając powyższe. Komisja uznała, że kara w wysokości 85 000 zł, odpowiadająca 85 % ustawowego zagrożenia za przedmiotowe naruszenia, będzie karą adekwatną oraz proporcjonalną do stwierdzonych naruszeń przepisów prawa i ustalonych okoliczności sprawy. Kara pieniężna o takiej wysokości stanowi, zdaniem KNF, odpowiedni środek represji za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę, w okresie pełnienia przez Stronę funkcji Prezesa Zarządu, który powinien zapewnić bezpieczeństwo i przejrzystość obrotu oraz zabezpieczenie interesu uczestników rynku kapitałowego

Na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia "(...)" września 2017 r. nr "(...)", Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jego zdaniem KNF nie dążyła do wyjaśnienia okoliczności zaistniałej sytuacji, a jedynie dąży do bezwzględnego ukarania zarządu za stwierdzone ewidentne nieprawidłowości dotyczące nieopublikowania raportów za 2014 i następne. Niezrozumiałym dla Skarżącego jest fakt, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji kolejny raz wytłumaczył powody zaistnienia tej sytuacji, która początek swój miała na kilka dni przed terminem publikacji raportu za 2014 rok. W ocenie Skarżącego KNF pominął istotny fakt, jakim jest donos na niego organu do prokuratury obejmujący wydarzenia zawarte w przedmiotowej decyzji. W ocenie Skarżącego KNF nie przyjmuje argumentacji, że Spółka została w perfidny sposób oszukana i wprowadzona w błąd przez przedstawicieli "(...)" S.A. oraz "(...)", co zauważył Sąd Rejonowy w postanowieniu z dnia "(...)" września 2015 roku a dla KNF był i jest to element nieistotny i nieważny. Skarżący nie może zgodzić się, że za nieistotny można uznać fakt otrzymania informacji o tym, że Spółka "(...)" S.A. miała do końca lutego 2015 roku zapłacić stronie mongolskiej siedem milionów dolarów amerykańskich, o czym zarząd "(...)" S.A. dowiedział się we wrześniu 2015 roku w trakcie trwania rozprawy upadłościowej. Brak tej zapłaty był przyczynkiem do zerwania ustaleń co do prowadzenia przez "(...)" działalności wydobywczej i poszukiwawczej na terenie Mongolii z partnerami mongolskimi. Brak publikacji raportów nie oznaczał, że sprawozdania finansowe za przedmiotowe okresy nie były zrobione, wręcz przeciwnie wszystkie były sporządzone i są w spółce, ale nigdy nie ujrzały światła dziennego, ponieważ organ, który był odpowiedzialny za wyznaczenie biegłego rewidenta czyli Rada Nadzorcza tego nie wykonała. Tymczasem KNF nie był zainteresowany, tym aby sytuację powyższą wyjaśnić, chociażby w drodze przesłuchania członków rady nadzorczej, co do jej przyczyn. Uwzględniając powyższe, Skarżący wniósł, o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed Sądem, Skarżący, działając przez pełnomocnika, złożył załącznik do protokołu, w treści którego sprecyzowane zostały pod względem procesowym zarzuty skargi. Skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj.:

a) art. 96 ust. 6 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez wydanie decyzji wobec Skarżącego po upływie 6 miesięcy to jest decyzji KNF z dnia [pic] lutego 2016 roku o bezterminowym wykluczeniu z obrotu papierów wartościowych "(...)" S.A. na rynku regulowanym prowadzonym na GPW w Warszawie.

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym polegające na zaniechaniu wyczerpującego zgromadzenia i wszechstronnego ponownego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym pominięcie szeregu okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, w szczególności wymagających informacji specjalistycznych z zakresu rachunkowości, naruszając przewidzianą we wskazanych przepisach zasadę prawdy obiektywnej;

b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez:

- niepoprawną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie, że Spółka pozostawała w zwłoce z wypełnianiem obowiązków informacyjnych,

- nieprawidłową ocenę roli Skarżącego w procesie raportowania i podejmowania decyzji w sprawie publikacji informacji poufnych,

c) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. art. 96 ust. 1 pkt 1 i ust. 1h ustawy o ofercie polegające na nałożeniu sankcji, które - ze względu na ich dobór, jak i wymiar - nie są proporcjonalne i konieczne w demokratycznym państwie dla porządku publicznego naruszając zasadę proporcjonalności ograniczeń korzystania z konstytucyjnych wolności praw przewidzianą w art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także nie znajdują uzasadnienia w świetle uregulowanych tymi przepisami kryteriów wymiaru kary, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia praw majątkowych adresata sankcji, pomimo podkreślanej w uzasadnieniu decyzji sytuacji finansowej spółki i Skarżącego, w tym braku znaczących przychodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.").

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja KNF w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 85 000 zł za rażące naruszenie przez "(...)" S.A. obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do oceny stanowiska KNF o zaistnieniu ustawowo określonych przesłanek warunkujących nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej, a tym samym ocena, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że w stosunku do Skarżącego, jako członka zarządu spółki (jej Prezesa) ziściły się przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Stosownie do tego przepisu - w brzmieniu obowiązującym w sprawie - w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych.

Przesłanką warunkującą możliwość nałożenia kary pieniężnej na osobę, która w okresie, do którego odnosi się stwierdzone naruszenie prawa przez spółkę, pełniła funkcję członka zarządu tej spółki jest zatem wydanie decyzji stwierdzającej rażące naruszenie obowiązków przez samą spółkę.

Jest to tzw. mechanizm sankcji sprzężonych. Na rynku kapitałowym istnieje usankcjonowana normatywnie odpowiedzialność administracyjnoprawna podmiotów podlegających nadzorowi Komisji. Jedną z takich grup objętych nadzorem są emitenci papierów wartościowych (w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy o ofercie), podlegający podstawowej odpowiedzialności określonej w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. W przypadku stwierdzenia naruszenia określonych ustawą norm prawa administracyjnego materialnego, KNF - z mocy powołanego przepisu - może zastosować stosowną sankcję, tj. wykluczenie na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenie - przy wzięciu pod uwagę w szczególności sytuacji finansowej podmiotu, na który kara jest nakładana - kary pieniężnej do wysokości 1.000.000 złotych, albo zastosowanie obu sankcji łącznie.

Zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej wobec emitenta papierów wartościowych (bądź wprowadzającego), czyli sankcja podstawowa, stanowi podstawę do zastosowania sankcji sprzężonej w stosunku do określonego kręgu osób (sankcja wtórna) odpowiedzialnych za wadliwe (niezgodne z prawem) działanie emitenta papierów wartościowych. W przypadku rażącego naruszenia przez emitenta (lub wprowadzającego) sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W przypadku tej odpowiedzialności ustawodawca wprowadził ograniczenie czasowe w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, że kara taka nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji zawierającej sankcję pierwotną upłynęło więcej niż 6 miesięcy (M. Dyl, Glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2009 r., VI SA/Wa 1716/08, Lex nr 138297).

Normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. W tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi, tj. informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma wyjątkowo istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne. Rynek kapitałowy bowiem jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może wszak wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych.

KNF ustaliła w postępowaniu dotyczącym Spółki, wszczętym postanowieniem z dnia "(...)" września 2015 roku, iż podmiot ten naruszył określone obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w sposób rażący.

Tym samym naruszenie ww. obowiązków przez spółkę w stopniu rażącym zostało już stwierdzone decyzją Komisji z dnia "(...)" lutego 2016 r. o nałożeniu na "(...)" kary pieniężnej w wysokości 400 000 złotych oraz o bezterminowym wykluczeniu akcji tej spółki z obrotu na rynku regulowanym prowadzonym przez Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. Spółka została pouczona o prawie do zwrócenia się do Komisji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od jej doręczenia, jednakże z tego prawa nie skorzystała. W konsekwencji z dniem 1 kwietnia nastąpiło wykluczenie jej akcji z obrotu na rynku regulowanym (zgodnie z brzmieniem pkt III wspomnianej decyzji z "(...)" lutego 2016 roku).

W tej sytuacji, powyższe okoliczności uprawniały KNF do nałożenia na Skarżącego sankcji w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Przepis ten nie wymaga bowiem dokonywania oceny charakteru naruszenia dokonanego przez samego Skarżącego ani ponownych ustaleń co do charakteru naruszeń popełnionych przez spółkę.

Podkreślić należy, że w przepisie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie chodzi o nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, który pełnił tę funkcję w czasie gdy emitent w sposób rażący naruszył obowiązki, o których mowa w art. 56 ust. 1 tej ustawy. Prowadzenie jeszcze raz - tym razem w postępowaniu wobec członka zarządu spółki - ustaleń w zakresie charakteru naruszenia przez spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie, nie ma racjonalnych podstaw.

W przedmiotowej sprawie obydwie kluczowe kwestie, na które powołuje się Skarżący, uzasadniając niewykonanie przez Spółkę ciążących na niej obowiązków informacyjnych, a więc z jednej strony brak uzyskania odpowiednich danych finansowych od spółki "(...)" a z drugiej okoliczności stojące za zaniechaniem zwołania przez Spółkę Walnego Zgromadzenia (które mogłoby uzupełnić skład rady nadzorczej celem wybrania podmiotu uprawnionego do badań sprawozdań finansowych) były już poddane ocenie Komisji w ramach decyzji z dnia "(...)" lutego 2016 roku.

Organ wyraźnie wówczas wskazał, że poważnym zaniedbaniem było wstrzymanie się z podejmowaniem działań w celu uzupełnienia składu Rady Nadzorczej Spółki w drodze zwołania Walnego Zgromadzenia, motywowane obawą wrogiego przejęcia ze strony "(...)". To bowiem dbałość o zapewnienie dostępu do rzetelnej i kompletnej informacji finansowej jest wartością nadrzędną wobec potrzeby ochrony Spółki przed wrogim przejęciem, które obecny zarząd ocenia jako zagrożenie interesu Spółki. Interes spółki nie może być rozumiany jako pojęcie abstrakcyjne i rozpatrywany w oderwaniu od interesu akcjonariuszy; przeciwnie, interes spółki handlowej odpowiada interesom wszystkich grup jej akcjonariuszy, z uwzględnieniem wspólnego celu określonego w statucie spółki.

KNF wskazał w swej decyzji nadto, że Spółka jako podmiot dominujący, była zobligowana do zorganizowania takiego przepływu informacji, w tym danych finansowych, który umożliwiłby jej wywiązywanie się z podstawowych obowiązków, jakie spoczywają na spółkach publicznych. Przykładowo, Spółka mogła powołać swojego reprezentanta w skład rady nadzorczej "(...)" lub delegować go do pełnienia funkcji członka zarządu. Spółka mogła i powinna była monitorować na bieżąco sytuację finansową podmiotu, którego całość udziałów miał wartość stanowiącą 90 % sumy bilansowej Spółki.

Dlatego analogiczne zarzuty aktualnie podnoszone w tym zakresie przez Skarżącego są niedopuszczalne. Co więcej, nawet nowe, niepowołane wcześniej przez samą Spółkę argumenty nie mogłyby zmienić oceny organu, co do zakwalifikowania stwierdzonych w analizowanym zakresie nieprawidłowości w działalności spółki, jako emitenta. Ta kwestia została już - wiążąco także dla sprawy Skarżącego - przesądzona w postępowaniu prowadzonym wobec spółki.

Jak wyraźnie zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 1248/17, w przypadku kary nakładanej na członka zarządu za niedopełnienie obowiązków informacyjnych przez Spółkę istotne są tylko dwie okoliczności: decyzja o ukaraniu spółki i ustawowo ustalony okres od jej wydania do ukarania członka zarządu. Wszelkie inne okoliczności dla tej sprawy są nieistotne, tym samym nie powinny, a nawet nie mogą być elementem poprawnie ustalonego stanu faktycznego rozpoznawanej tego typu sprawy. Okoliczności istotne dla ukarania spółki powinny być podnoszone w postępowaniu dotyczącym spółki, a więc dla nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu znaczenie miałaby tylko ta okoliczność, że w dniu wydania decyzji w stosunku do niego nie istniałaby decyzja nakładająca karę na spółkę. W rozpoznawanej sprawie taki stan nie wystąpił, gdyż decyzja wobec Spółki została w dniu "(...)" lutego 2016 roku wydana, zatem wiązanie ustaleń faktycznych rozpoznawanej sprawy ze stanem faktycznym dla sprawy dotyczącej spółki jest nieuprawnione.

Ponadto, wbrew zarzutowi podniesionemu w załączniku złożonym na rozprawie, decyzja nakładająca karę na Skarżącego została wydana z zachowaniem ustawowego terminu wskazanego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. W niniejszej sprawie 6-miesięczny termin pomiędzy wydaniem decyzji nakładającej z dnia "(...)" lutego 2016 r. o nałożeniu na "(...)" kary pieniężnej w wysokości 400 000 zł oraz o bezterminowym wykluczeniu akcji tej spółki z obrotu na rynku regulowanym prowadzonym przez Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. a nałożeniem kary na Skarżącego decyzją z dnia "(...)" maja 2016 roku, został dochowany. Uzasadnieniem dla takiego stanowiska jest treść art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie (w brzmieniu znajdującym z zastosowanie w sprawie), który stanowi, że kara, o której mowa w ust. 6, nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Przepis wyraźnie wskazuje na wydanie decyzji w konkretnej sprawie. Taką decyzję wydaje organ rozstrzygając sprawę, zatem zawsze organ I instancji. Tym samym decyzja "odwoławcza", chociaż dotyczy tej samej sprawy, jest rezultatem postępowania odwoławczego i nie jest tą, która została wydana w rozumieniu art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Decyzją nakładającą karę zawsze jest decyzja pierwszoinstancyjna, co nie zmienia faktu, że może być poddawana kontroli w postępowaniu odwoławczym i od rezultatu tej kontroli będzie można przyjmować, czy taka decyzja została wydana, gdy utrzymano ją w mocy, albo że jej nie wydano w ustawowym terminie, gdy została uchylona na skutek takiej kontroli (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt II GSK 500/17).

Tak więc w tej sprawie zostały spełnione wszystkie ustawowo określone przesłanki warunkujące wydanie decyzji na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Niewątpliwie decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma charakter uznaniowy. Ta uznaniowość pozwala organowi w okolicznościach danej sprawy mimo rażącego naruszenia obowiązku, o jakim mowa w art. 56 ust. 1 przez emitenta, nie nakładać kary na członka zarządu, jeżeli nie miał on wpływu na takie naruszenie (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2014 r., II GSK 1091/13). Odpowiedzialność statuowana w tym przepisie nie jest bowiem bezwzględna, a granice tej odpowiedzialności sięgają do okoliczności i zdarzeń niezależnych od karanego podmiotu, którym podmiot ten nie mógł przeciwdziałać. Jednakże, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Skarżący nie powoływał takich prawnie doniosłych okoliczności, które wskazywałyby, iż nie miał wpływu na takie naruszenie. Wręcz przeciwnie, z akt sprawy wynika, że wszelkie działania, zarówno co do zaniechania zwołania walnego zgromadzenia, czy też niewłaściwego zorganizowania przepływu informacji w ramach współpracy ze spółkami zależnymi, obciążały Skarżącego. Podkreślenia wymaga, że przyczyny o charakterze organizacyjno-finansowym zawsze pozostają w gestii zarządu spółki publicznej. To zarząd spółki jest zobligowany do przyjęcia, a następnie zastosowania wszelkich rozwiązań organizacyjnych, które pozwalają na sprawne i terminowe przygotowanie oraz przekazanie raportów okresowych. Również do podstawowych zadań zarządu należy zabezpieczenie odpowiednich środków finansowych, które pozwolą na przeprowadzenie wszystkich czynności zmierzających do opublikowania raportów okresowych, zorganizowania takiego przepływu informacji, w tym danych finansowych, który umożliwiłby jej wywiązywanie się z podstawowych obowiązków, jakie spoczywają na spółkach publicznych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Komisja na podstawie całokształtu, wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, w sposób nie budzący wątpliwości ustaliła, że działania Spółki doprowadziły do opisanego powyżej wielokrotnego, rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie. Nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, było zatem naturalną konsekwencją tych ustaleń. Skarżący w momencie naruszenia przez Spółkę art. 56 ustawy o ofercie, pełnił funkcję członka zarządu Spółki. W tej sytuacji te okoliczności podnoszone w skardze związane z zarzutami kierowanymi chociażby do członków Rady Nadzorczej Spółki, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że Komisja nakładając sankcję administracyjną ustaliła jej wysokość kierując się zasadą adekwatności i określiła ją w proporcji odpowiedniej do stopnia naruszenia wskazanych przepisów. Przy wymiarze kary uwzględniono m.in. takie okoliczności, jak waga i rodzaj naruszeń przypisanych skarżącemu, ich charakter oraz skutki. Kara nałożona została po analizie stanu majątkowego i finansowego Skarżącego wynikającego ze złożonych przez niego wyjaśnień.

Nałożona kara, w ocenie Sądu, jest odpowiednia do skali, liczby i wagi naruszeń, jakich dopuściła się Spółka, za co przypisano odpowiedzialność Skarżącemu, jako zobowiązanemu do podejmowania działań, pozwalających na prawidłowe i we właściwym terminie realizowanie, spoczywających na nim obowiązków informacyjnych. Sąd uznał, że w tym zakresie argumentacja organu jest prawidłowa i obszernie oraz w sposób wszechstronny odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na wymiar kary.

Przypomnienia wymaga, że przekazywane przez emitentów informacje muszą być jasne, przejrzyste, jak również muszą być przekazywane terminowo, zgodnie z wymogami prawa. Uregulowania mające zastosowanie w niniejszej sprawie - jak już wskazano powyżej - należą do grupy przepisów zawartych w prawie regulującym publiczny obrót papierami wartościowymi, które mają na celu ochronę jednej z fundamentalnych zasad, na których oparty jest publiczny obrót - zasady transparencji (przejrzystości) rynku. W myśl tej zasady uczestnicy rynku, a zwłaszcza podmioty emitujące papiery wartościowe, obowiązane są do informowania inwestorów o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. Zasadę tę wyznaczają więc dwa podstawowe wymogi: informowanie rynku przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta jest kardynalna, gdyż rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów wartościowych. Treść informacji może wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Dlatego też informacja jest jednym z najcenniejszych dóbr na rynku kapitałowym, a postępowanie z informacjami - jednym z najważniejszych aspektów rynku, wymagającym regulacji i nadzoru ze strony organów państwa (vide: "Prawo papierów wartościowych" pod red. prof. S. Włodyki, Seria: Prawo Gospodarcze i Handlowe, Tom 4, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 1018 i nast.).

Raporty okresowe dostarczają danych finansowych i informacji na temat emitenta, przebiegu i wyników jego działalności, a także zawierają dane na temat skutków podejmowanych przez niego decyzji i otoczenia biznesowego, które są użyteczne dla szerokiego kręgu użytkowników przy podejmowaniu decyzji gospodarczych. Umożliwiają prognozowanie przyszłej sytuacji spółki i możliwości jej rozwoju. Ponadto raporty okresowe pozwalają ich odbiorcom na porównanie aktualnych danych finansowych podmiotu z wynikami historycznymi oraz z wynikami osiągniętymi przez innych emitentów z tej samej lub odmiennej branży. Ilustrują także sposób, w jaki kierownictwo jednostki zarządza nią oraz ponosi odpowiedzialność za powierzone mu zasoby finansowe. Raporty okresowe przedstawiają więc całościowy obraz emitenta i są dla uczestników rynku podstawowym źródłem danych na temat jego kondycji finansowej, co w konsekwencji pozwala na podjęcie świadomych decyzji inwestycyjnych.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, uczestnicy rynku kapitałowego wielokrotnie i przez długi okres czasu nie otrzymali na czas kompleksowej informacji na temat sytuacji finansowej Spółki. Powodowało to sytuację, w której uczestnicy, pozbawieni ww. informacji, nie mogli w prawidłowy sposób skalkulować swoich decyzji inwestycyjnych, w tym porównać kondycji finansowej Spółki z kondycją w poprzednich okresach oraz z kondycją innych spółek publicznych. Brak publikacji raportów okresowych spowodował zatem zachwianie fundamentalnej zasady, na której oparty jest publiczny obrót papierami wartościowymi, tj. zasady transparentności rynku. Waga naruszeń, czas ich trwania, liczba naruszeń, oczywistość i jednoznaczność przepisów ustanawiających obowiązki, które zostały naruszone oraz fakt, iż naruszenia Spółki były w oczywisty sposób sprzeczne z obowiązującymi przepisami zasadnie zostały uznane za rażące, a tym samym dające asumpt do nałożenia kary na Skarżącego - jako członka zarządu Spółki - w okresie, kiedy piastował to stanowisko.

Reasumując, w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.