Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1410/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 196 ust. 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Rektora z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyjęcia na studia doktoranckie 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje radcy prawnemu A. M.-B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 2 września 2016 roku T. D. złożył podanie o przyjęcie na studia trzeciego stopnia - doktoranckie w dyscyplinie naukowej: nauki o polityce,

prowadzone w systemie stacjonarnym na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu.

W dniu 12 września 2016 roku Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna wydała decyzję nr "[...]", w której powołując się na zapisy Uchwały Nr 872 Senatu U. z dnia 22 marca 2016 roku w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016 roku, kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich (ze.zm.), odmówiła przyjęcia T.

D. na I rok studiów doktoranckich - stacjonarnych w dyscyplinie naukowej: nauki o polityce Uniwersytetu, w roku akademickim 2016/2017.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku postępowania kwalifikacyjnego T. D. uzyskał ocenę niedostateczną z egzaminu kwalifikacyjnego z dyscypliny naukowej: nauki o polityce.

W odwołaniu skarżący wniósł o: uchylenie przedmiotowej decyzji i przeprowadzenie

ponownych egzaminów w stosunku do skarżącego w formie pisemnej, ewentualne dopuszczenie skarżącego do dalszej części postępowania kwalifikacyjnego.

W odwołaniu skarżący zarzucił:

1. Nieprawidłową ocenę wiedzy skarżącego przez egzaminujących.

2. Brak odpowiednich warunków egzaminacyjnych.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że:

- nie zgadza się z wynikiem egzaminu kwalifikacyjnego, a otrzymana ocena niedostateczna jest rażąco niesprawiedliwa i nie odzwierciedla przebiegu egzaminu, oceny uzyskane podczas egzaminu kwalifikacyjnego są krzywdzące, a skarżący "odpowiadał na pytania, mimo, że nie zawsze w taki sposób, jak chciał jeden z egzaminujących, który przerywał i tę samą treść przekazywał swoimi słowami."

- "nie otrzymał czasu na przygotowanie odpowiedzi, a wcześniej został przepytany z życia

prywatnego, mimo, że nie chciał odpowiadać".

Skarżący wskazał również, że tytuł magistra na kierunku politologia

uzyskał w zakresie specjalności społeczno-ustrojowej w UWM, a wcześniej uzyskał licencjat na kierunku politologia w zakresie polityki samorządowej i regionalnej, ukończył studia podyplomowe w Polskiej Akademii Nauk w Warszawie Instytut Nauk Prawnych. Skarżący w latach 2007-2011 oraz od roku 2016 do chwili obecnej jest asystentem społecznym posła. Organizuje wycieczki młodzieży do Sejmu i Senatu oraz do Pałacu Prezydenckiego, bierze udział w posiedzeniach Sejmu. Skarżący stwierdził, że egzamin powinien odbyć się w formie pisemnej dla wszystkich kandydatów, ponieważ przy formule ustnej istnieje możliwość nadinterpretacji, jak również swobodnej oceny.

Decyzją z "[...]", Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej. W uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z Uchwałą Nr 872 Senatu U. z dnia 22 marca 2016 roku w sprawie

warunków i trybu przyjmowania w 2016 roku, kandydatów na I rok stacjonarnych studiów

doktoranckich, ocena niedostateczna uzyskana z egzaminu kwalifikacyjnego dyskwalifikuje kandydata z dalszego postępowania rekrutacyjnego. W związku z uzyskaniem oceny niedostatecznej z egzaminu kwalifikacyjnego z dyscypliny naukowej nauki o polityce, odwołujący nie uzyskał dopuszczenia do dalszej części postępowania kwalifikacyjnego.

Organ II instancji wskazał, że w odpowiedzi na zarzuty dotyczące nieprawidłowości oceny skarżącego przez egzaminujących oraz braku odpowiednich warunków egzaminacyjnych Komisja Egzaminacyjna w składzie: dr. hab. S. C., prof. U., dr hab. M. C., dr hab. W. Z., prof. U. wskazała, że:

1. T. D. na pytanie komisji dotyczące tożsamości swoją wypowiedź rozpoczął

od drwiących odpowiedzi typu "być może to ja" albo "nic mi nie wiadomo

o innej osobie o tym nazwisku", które zostały odebrane przez komisję jako wyraz

jej lekceważenia.

Po zadaniu pytań przez komisję egzaminacyjną skarżący nie zwrócił się z prośbą o czas

na przygotowanie odpowiedzi.

Podczas udzielania odpowiedzi, członek komisji egzaminacyjnej próbował ukierunkować

skarżącego na właściwą odpowiedź, pomimo tego na żadne z pytań podczas egzaminu skarżący nie udzielił dostatecznej odpowiedzi.

W takich warunkach i na takich samych zasadach przystąpili do egzaminu kwalifikacyjnego wszyscy kandydaci biorący udział w procesie rekrutacyjnym.

Organ odwoławczy stwierdził dalej, że nie zaistniały przesłanki wskazujące na naruszenie warunków i trybu rekrutacji określonych w Uchwale Nr 872 Senatu U z dnia 22 marca 2016 roku w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016 roku, kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich.

Skargę na ww. decyzję wywiódł T. D., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

Błędne ustalenia stanu faktycznego i prawnego i na tej podstawie wydanie decyzji.

Nierzetelne rozpatrzenie skargi.

Brak spełnienia przez zaskarżoną decyzję wymogów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o szkolnictwie wyższym.

Brak spełnienia przez decyzję organu pierwszej instancji dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, decyzja powinna zawierać między innymi: powołanie podstawy prawnej,

uzasadnienie faktyczne i prawne.

Naruszenie § 7 Uchwały Nr 872 Senatu Uniwersytetu z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016r. kandydatów na I rok

stacjonarnych studiów doktoranckich.

Naruszenie § 6 pkt 3 Uchwały Nr 872 Senatu Uniwersytetu z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016 r. kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich.

Zdaniem skarżącego, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż w sprawie doszło do mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz uchwały Senatu Uniwersytetu Nr "[...]" z dnia 22 marca 2016r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016 roku kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich; jak i mogących mieć wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego, tj. przepisów k.p.a.

W ocenie skarżącego decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia dyspozycji

art. 107 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, powinna zawierać między innymi: powołanie podstawy prawnej, uzasadnienie faktyczne i prawne. W ocenie skarżącego przedmiotowa decyzja Komisji rekrutacyjnej nie spełnia tych warunków, gdyż nie zawiera jakichkolwiek ustaleń stanu faktycznego i uzasadnienia w tym zakresie. Uzasadnienie prawne sprowadza się zaś jedynie do powołania art. 196 ust. 1- 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 104 k.p.a. oraz uchwały Senatu Nr "[...]" z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016 roku kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich, a więc do powołania jedynie normy kompetencyjnej upoważniającej Komisję rekrutacyjną do wydania decyzji. Nie daje natomiast wyjaśnienia na jakiej

podstawie prawnej oparto merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji.

Skarżący podniósł dalej, że nie ulega też wątpliwości, że decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie, są decyzjami organu kolegialnego, którego zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej in pleno, tj. w pełnym składzie. Komisje rekrutacyjne, nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowują i wydają stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie, podpisując je w pełnym składzie. W konsekwencji, skoro komisja rekrutacyjna jest organem kolegialnym, w decyzji przez nią wydawanej powinny zostać wymienione imiona i nazwiska wszystkich członków komisji, którzy podejmowali rozstrzygnięcie.

Skarżący podkreślił również, że zgodnie z § 6 pkt 3 uchwały Senatu Uniwersytetu Nr "[...]" z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016 roku kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich od decyzji Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej kandydatowi przysługuje prawo złożenia odwołania do Rektora. Tymczasem pod decyzją z dnia "[...]", podpisał się dr hab. J. P. "z upoważnienia Rektora". W przedmiotowej sprawie –zdaniem skarżącego - Rektor nie mógł udzielić stosownego upoważnienia dr. hab. J. P., przede wszystkim dlatego, że uchwała Senatu nie zawierała stosownego upoważnienia. Brak jest jakiegokolwiek zapisu w uchwale.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie co do zasady podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2017 r. skarżący podtrzymał zarzuty zaprezentowane w skardze. Ponadto zarzucił naruszenie:

- art. 196 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w związku z § 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Uchwały Senatu Uniwersytet w Olsztynie z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016 r. kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich, poprzez powołanie do prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego organu nieznanego ustawie i ww. uchwale, czyli Komisji Egzaminacyjnej;

- art. 196 ust. 4 zd. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez nieuwzględnienie odwołania skarżącego, pomimo, że do postępowania kwalifikacyjnego zastrzeżonego dla Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej dopuszczona została Komisja Egzaminacyjna, nie posiadająca umocowania ani w ustawie , ani w uchwale nr "[...]" Senatu U.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej (§ 1). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego (§ 2).

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu procesowego strony skarżącej, która wskazała, że w przedmiotowej sprawie Rektor nie mógł skutecznie udzielić upoważnienia do wydania decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie Prorektorowi dr. hab. J. P., przede wszystkim dlatego, że uchwała Senatu nie zawierała stosownego upoważnienia. Brak jest bowiem jakiegokolwiek zapisu w uchwale w tej kwestii.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się z tym zarzutem. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie ze znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, pełnomocnictwem o nr 2/2016 z dnia 1 września 2016 r. Rektor udzielił upoważnienia dr hab. J. P., prof. UWM – Prorektorowi ds. Kształcenia i Studentów w kadencji 2016-2020 m.in. w zakresie rekrutacji na studia. Ponadto z decyzji nr "[...]" Rektora Uniwersytetu z dnia 1 września 2016 r. w sprawie zakresów obowiązków i kompetencji Rektora, Prorektorów oraz Kanclerza wynika, że Prorektor ds. Kształcenia i Studentów pełni nadzór nad procesem rozwoju i jakości kształcenia, tokiem studiów oraz reprezentuje Uniwersytet w sprawach wynikających z powierzonych zadań - § 5 ust.1. Stosownie zaś do § 5 ust. 2 pkt 3 lit. d wspomnianej decyzji w ramach powierzonych kompetencji, w obszarze spraw związanych z kształceniem, Prorektor ds. Kształcenia i Studentów odpowiada za opracowanie i właściwa realizację polityki kształcenia, w tym pełni nadzór nad procesem rekrutacji na studia I, II i III stopnia, w tym na studia prowadzone w języku obcym. Nadto zgodnie z § 5 ust. 5 pkt 1 w ramach swoich kompetencji i przyznanych uprawnień Prorektor ds. Kształcenia i Studentów pełni funkcję organu odwoławczego i podejmuje decyzje administracyjne w sprawach: odwołań studentów od decyzji dziekana, odwołań doktorantów od decyzji kierownika studiów doktoranckich w sprawach niezastrzeżonych do kompetencji rady wydziału, dyscyplinarnych studentów i doktorantów.

Wspomniane regulacje prawne tworzą spójną całość i niewątpliwe stanowią podstawę prawna, która upoważniała Prorektora ds. Kształcenia i Studentów do wydania zaskarżonej decyzji.

Drugą zasadniczą kwestią sporną wskazaną przez skarżącego jest fakt przeprowadzenia w ramach postępowania rekrutacyjnego egzaminu merytorycznego przez Komisję Egzaminacyjną, która to Komisja nie posiada swojego ukonstytuowania w uchwale nr "[...]" Senatu Uniwersytetu z dnia 22 marca 2016r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016 r., kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 roku, poz. 572, ze zm.; dalej jako: p.s.w.) określa prawno-administracyjny status szkół wyższych jako zakładów administracyjnych. Oznacza to, że szkoły wyższe działają jako samodzielne i niezależne jednostki organizacyjne powoływane do wykonywania zadań publicznych w zakresie badań naukowych i szkolnictwa wyższego. Zakład administracyjny, nie będąc jednakże organem państwowym ani organem samorządu, sprawuje funkcję administracji publicznej, korzystając z tzw. władztwa zakładowego. Władztwo zakładowe wynika z upoważnień dla organów zakładu do abstrakcyjnych, jak i konkretnych działań na podstawie i w ramach ustaw. Jego istotę stanowi więc zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu lub osobami, które zabiegają o przyjęcie do grona takich użytkowników. Szkoły wyższe są autonomiczne we wszystkich obszarach swojego działania. Gwarantuje im to Konstytucja RP w art. 70 ust. 5 oraz zastrzega ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 4 ust. 1. Wynika z nich, że uczelniom zapewnia się autonomię, ale "na zasadach określonych w ustawie", jednoznaczne sygnalizując w ten sposób dopuszczalność ustawowych ograniczeń oraz obowiązek działania szkół wyższych wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Na powyższe zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, podkreślając w wyroku z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt SK 39/05, że w demokratycznym państwie prawa wewnętrzny porządek prawny społeczności autonomicznej nie może wykraczać poza ramy określone w Konstytucji oraz w ustawie, a tym samym autonomia nigdy nie może mieć charakteru nieograniczonego. Jednym z autonomicznych uprawnień szkoły wyższej jest jednak prawo do ustalania konkretnych zasad i kryteriów rekrutacji na studia.

Uczelnia wyższa jest zatem autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania. Konsekwencją przyznanej autonomii jest m.in. swoboda uczelni wyższej w ustalaniu konkretnych zasad i kryteriów rekrutacji na poszczególnych kierunkach. Zgodnie z art. 196 ust. 2 p.s.w., rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie odbywa się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy określa w uczelni Senat. Uchwałę podaje się do publicznej wiadomości nie później niż do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się rok akademicki, którego uchwała dotyczy. Rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie (art. 196 ust. 3 p.s.w.).

Warunki i tryb rekrutacji kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich

prowadzonych przez Uniwersytet w 2016 roku określa Uchwała

Senatu U. z dnia 22 marca 2016 roku w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016 roku, kandydatów na I rok stacjonarnych studiów

doktoranckich.

Zgodnie z przepisami ww. uchwały, Uniwersytet prowadził nabór kandydatów na I

rok stacjonarnych studiów doktoranckich w roku 2016 (na rok akademicki

2016/2017), w drodze konkursu w ramach limitu ustalonego przez Senat. Przepisy wspomnianej uchwały Senatu stanowiły, że podstawą kwalifikacji kandydata na I rok studiów jest średnia ocen uzyskanych w postępowaniu kwalifikacyjnym obejmującym:

średnią ocen z egzaminu kwalifikacyjnego z dziedziny nauki/dyscypliny naukowej

w zakresie, której będą realizowane studia doktoranckie,

wynik studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich,

ocenę na dyplomie ukończenia studiów.

W § 4 ust. 5 Uchwały Senatu U. z dnia 22 marca 2016 roku,

określono, że ocena niedostateczna uzyskana z egzaminu kwalifikacyjnego wyklucza

kandydata z dalszego postępowania rekrutacyjnego. Wynik postepowania

egzaminacyjnego, przeprowadzonego przez Komisję Egzaminacyjną do spraw egzaminu

kwalifikacyjnego w dyscyplinie: nauki o polityce, udokumentowano protokołem

zawierającym oceny odpowiedzi na pytania postawione przez Członków Komisji.

Zwrócić należy również uwagę, że na podstawie art. 196 ust. 3 p.s.w. rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie. Decyzją z "[...]" Dziekan Wydziału Nauk Społecznych powołał Wydziałową Komisję Rekrutacyjną do spraw naboru kandydatów na I rok studiów doktoranckich w dyscyplinach naukowych: pedagogika i nauki o polityce na rok akademicki 2016/2017. Natomiast decyzją z dnia 7 lipca 2016r. Dziekan Wydziału Nauk Społecznych powołał Komisję Egzaminacyjną do przeprowadzenia postępowania egzaminacyjnego w procedurze naboru kandydatów na I rok stacjonarnych i niestacjonarnych studiów doktoranckich w dyscyplinie naukowej nauki o polityce, na rok akademicki 2016/2017.

W ocenie Sądu podjęte przez Dziekana decyzje oraz postępowanie rekrutacyjne mieściło się w ramach autonomii uczelni wyższych oraz odbywało się w ramach obowiązujących przepisów prawa. W ramach zagwarantowanej prawnie i konstytucyjnie samodzielności Dziekan był władny powołać Komisję Egzaminacyjną do przeprowadzenia ściśle merytorycznego procesu egzaminacyjnego, którego celem była jedynie weryfikacja wiedzy merytorycznej kandydatów. Zwrócić należy uwagę, że dla zweryfikowania takiej wiedzy niezbędne było powołanie osób posiadających szczególnie wysoki poziom tej wiedzy. Takie osoby zaś nie muszą wchodzić w skład Komisji Rekrutacyjnej, która zajmuje się przecież głównie kwestiami natury technicznej i organizacyjnej. Dlatego też jak najbardziej zasadne i celowe było powołanie wspomnianej Komisji Egzaminacyjnej. Przeprowadzenie takiego sprawdzianu wiedzy w ramach Komisji Rekrutacyjnej wiązałoby się z wieloma trudnościami organizacyjnymi. Zwrócić należy uwagę, że Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna zajmowała się naborem na I rok studiów doktoranckich na dwóch kierunkach: pedagogice i nauk o polityce. Tym samym przeprowadzenie przez taką komisję egzaminów merytorycznych na dwa kierunki studiów wiązałoby się de facto z powołaniem dużej liczby jej członków, w tym tych posiadających wiedzę z poszczególnych dziedzin związanych ze wspomnianymi kierunkami. Byłoby to bardzo istotne organizacyjne utrudnienie. Rozdzielenie zatem kwestii egzaminacyjnych od typowo rekrutacyjnych zagadnień było zasadne, celowe i w ocenie Sądu nie naruszało przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym.

Należy również zaznaczyć, że Komisja Egzaminacyjna nie prowadziła postępowania rekrutacyjnego sensu stricto. Jej rolą, jak już wspomniano, było sprawdzenie wiedzy merytorycznej kandydatów. Proces ten kończył się sporządzeniem protokołu z egzaminu, który następnie został przekazany Komisji Rekrutacyjnej. Dopiero ta druga Komisja prowadziła wszelkie czynności o charakterze rekrutacyjnym, zakończone stosowną decyzją. Dlatego też niesłuszny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia § 7 Uchwały Senatu Uniwersytetu z dnia 22 marca 2016r w sprawie warunków i trybu przyjmowania w 2016r kandydatów na I rok stacjonarnych studiów doktoranckich.

Dostrzec trzeba również, że podstawą odmowy przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie był negatywny wynik egzaminu, Sąd zaś nie jest władny w żadnym stopniu oceniać ani podważać wyniku tego egzaminu.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie istotnych naruszeń o charakterze procesowym i materialnym. Decyzje zostały wydane przez upoważnione do tego organy. Wbrew twierdzeniom skarżącego zaskarżona decyzja posiada właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne i została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną. Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy również nie budzi wątpliwości.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.

O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu rozstrzygnięto na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).