Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1314/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art.2 ust.1 pkt 11
journal: Dz.U. 2004 nr 91 poz 872
law: Ustawa z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie Jan Bała NSA Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 932/10 w sprawie ze skargi S. d. Z. W. G. W. S. n. W. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie jednolitej płatności obszarowej oraz odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę S. D. Z. W. G. W. S. nad W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia 15 lipca 2010 r. w przedmiocie przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz omowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z dnia 6 sierpnia 2009 r. w części dotyczącej odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianą na trwałych użytkach zielonych.

W dniu 5 maja 2008 r. S. D. Z. W. G. W. S. nad W. złożyła wniosek o przyznanie płatności na 2008 r.

Relacjonując przebieg postępowania Sąd I instancji podał, że decyzją z 6 sierpnia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. przyznał wnioskodawcy płatności do gruntów rolnych na rok 2008 z tytułu jednolitej płatności obszarowej, odmówił natomiast przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca).

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 2 listopada 2009 r. Następnie wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 871/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił powyższą decyzję organu II instancji.

Decyzją z dnia z dnia 15 lipca 2010 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia 6 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu organ podał, że w wymaganym okresie referencyjnym wnioskodawca nie był posiadaczem bydła lub owiec lub kóz lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały zgłoszone przez tego rolnika do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Ze złożonego przez spółkę oświadczenia wynikało, że nie posiada ona zarejestrowanej siedziby stada. W związku z powyższym organ uznał, że wnioskodawca nie spełnia warunków przyznania płatności zwierzęcej, o których mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 265 ze zm.), dalej: rozporządzenie z 14 marca 2008 r., bowiem nie posiadał zarejestrowanych zwierząt w terminie wskazanym w rozporządzeniu.

Organ wyjaśnił, że przepisy ustawy nie wymagają by w okresie referencyjnym zwierzęta były własnością wnioskodawcy, konieczne jest natomiast posiadanie – faktyczne władztwo nad rzeczą. Zgodnie zaś z przepisami ustawy z 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych wspólnoty nie mogą być dzielone pomiędzy uprawnionych do udziału w tych wspólnotach. Zarząd nad wspólnotą sprawuje spółka, tym samym spółka staje się posiadaczem zwierząt. Z uwagi na to, że wspólnoty nie mogą być podzielone pomiędzy rolników (udziałowców), podmiotem uprawnionym do występowania z wnioskiem o przyznanie płatności obszarowych a w konsekwencji uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych jest spółka sprawująca zarząd, w związku z tym to spółka powinna spełniać konieczne warunki do przyznania płatności zwierzęcej, tj. być posiadaczem zarejestrowanych zwierząt gospodarskich w okresie referencyjnym.

Organ II instancji podał, że z wniosku złożonego przez S. dla Z. W. G. W. S. nad W. wynika, że nie ma ona zarejestrowanej siedziby stada, zatem nie spełniła ona warunku wynikającego z § 5 rozporządzenia z 14 marca 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podając motywy uwzględnienia skargi wyjaśnił, że w świetle § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 14 marca 2008 r. posiadaczem jest przede wszystkim osoba sprawująca faktyczne władztwo nad zwierzętami w okresie referencyjnym, a nie osoba ujawniona w rejestrze zwierząt oznakowanych jako posiadacz zwierząt, która nie była w tym okresie ich faktycznym posiadaczem. W art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. Nr 91 poz. 872 ze zm.), dalej: ustawa o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, zawarto ustawową definicję posiadacza zwierząt wskazując, że w odniesieniu do bydła jest to podmiot, o którym mowa w art. 2 tiret trzecie rozporządzenia Nr 1760/2000 z 17 lipca 2000 r. (Dz. Urz. WE L 201 z 11.08.2000 r. str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne roz. 3, t. 30 str. 248) Parlamentu Europejskiego i Rady. Posiadaczem zwierzęcia w odniesieniu do bydła jest - osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za zwierzęta na stałe lub tymczasowo a także w czasie transportu oraz na rynku – dozorca. Zestawiając cywilistyczne ujęcie posiadania z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 11 lit. a ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt Sąd uznał, że posiadaczem jest osoba faktycznie sprawująca w okresie referencyjnym władztwo nad zwierzętami.

Sąd I instancji uznał, iż warunek aby posiadane przez rolnika w okresie referencyjnym zwierzęta były wpisane do rejestru zwierząt oznakowanych jest spełniony, gdy zwierzęta zostały wpisane przed okresem referencyjnym lub w czasie tego okresu zostały zgłoszone do rejestru przez rolnika.

W ocenie Sądu I instancji przesłanką uzyskania płatności jest: faktyczne posiadanie zwierząt oraz warunek zarejestrowania tych zwierząt w rejestrze zwierząt. Przepis § 5 ust 1 pkt 1 rozporządzenia z 14 marca 2008 r. nie wprowadza wymogu, aby uprawnionym do otrzymania płatności był tylko ten posiadacz, który jest wpisany do rejestru zwierząt. Za takim rozumieniem omawianej przesłanki przemawia też wykładnia celowościowa. Z preambuły powołanego wyżej rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 wynika bowiem, że wprowadzenie skutecznego systemu identyfikacji i rejestracji bydła ma na celu utrzymanie i umocnienie zaufania konsumentów do bezpieczeństwa mięsa wołowego przez poprawę przejrzystości warunków produkcji produktów mięsnych i ich dystrybucji na rynku, "w szczególności jeśli chodzi o przejrzystość rynku informacji, identyfikujących pochodzenie mięsa (..) - pkt 4 i 5 preambuły." Warunkiem ustawowym jest jedynie sam wpis stada we właściwym rejestrze, ponieważ ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa żywności pochodzenia zwierzęcego konieczne jest monitorowanie przemieszczania zwierząt, rejestrowanie ich miejsca pobytu.

Sąd podał, że konsekwencją błędnej wykładni przepisu § 5 rozporządzenia było niepoczynienie przez organ ustaleń dotyczących wpisu stada we właściwym rejestrze zwierząt. Wobec niezebrania całego materiału dowodowego organ uchybił przepisom procesowym – art. 7, 77 § 1, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. zaskarżając wyrok w całości domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie:

1) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mialo istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 265 ze zm.) przez błędną wykładnię oraz ich nieprawidłowe zastosowanie,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie,

3) art. 153 p.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie,

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w związku z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 14 marca 2008 r. oraz art. 336 Kodeksu cywilnego i w związku z art. 2 ust. 1 pkt 11 lit. a ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt przez ich błędną wykładnię oraz ich nieprawidłowe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podał, że skoro S. D. Z. W. G. Wsi S. nad W. zarządza gruntami, wnosi o przyznanie płatności zwierzęcej, to zgodnie z przepisami winna zarejestrować zwierzęta wypasane na tych gruntach, gdyż poprzez wypas staje się ich posiadaczem. Spółka nie dopełniła obowiązku rejestracji, a zatem płatności nie mogła otrzymać, gdyż zgodnie z § 5 płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeżeli rolnik w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały przez tego rolnika zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Z powyższego przepisu zdaniem organu wynika, że uprawnionym do otrzymania płatności jest podmiot, który we wskazanym okresie, tzw. okresie referencyjnym posiadał zwierzęta wpisane do odpowiedniego rejestru, bądź też posiadał w tym okresie zwierzęta przez niego zgłoszone do tego rejestru.

W ocenie organu WSA dopuścił się rażącego naruszenia art. 153 p.p.s.a., ponieważ będąc związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego toku postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku o sygn. akt VIII SA/Wa 871/09 w kolejnym swoim orzeczeniu zaprezentował odmienną ocenę prawną oraz odmienne wskazania co do dalszego toku postępowania. Taka sytuacja jest niedopuszczalna i narusza powagę oraz autorytet sądu administracyjnego. Ponadto

uzasadnienie wyroku w powyższym zakresie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ jest błędne i stoi sprzeczności z literą prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów o do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.

W ramach tej podstawy kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) przez błędną wykładnię oraz ich nieprawidłowe zastosowanie, art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie, art. 153 p.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie. Rozpocząć wypada od zarzutu najdalej idącego, tj. zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie, które w ocenie kasatora polegało na tym, iż będąc związanym oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku o sygn. akt VIII SA/Wa 871/09 w kolejnym swoim orzeczeniu zaprezentował odmienną ocenę prawną oraz odmienne wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut ten nie jest zasadny. W wyroku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 871/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzednią decyzję organu odwoławczego w tej sprawie stwierdził przede wszystkim, iż powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest to, iż uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia wymogów, o których mowa jest w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie to nie zawiera bowiem w ogóle odniesienia się do przywołanych przez skarżącą argumentów dotyczących tego, że wnioskująca spółka jest szczególnym podmiotem, w związku z czym należy mieć na uwadze również przepisy ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Organ nie wyjaśnił, czy ma jakiekolwiek znaczenie posiadanie zwierząt przez poszczególnych rolników wchodzących w skład wspólnoty, w przypadku gdyby rolnicy będący udziałowcami spółki posiadali zwierzęta zarejestrowane w odpowiednim rejestrze. "Nadto organ w ogóle nie odniósł się również do argumentów skarżącej dotyczących tego, że w latach poprzednich otrzymywała ona płatność uzupełniającą – czy rzeczywiście miało miejsce otrzymanie przez spółkę płatności zwierzęcej i czy ma to jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii przyznania bądź odmowy przyznania przedmiotowej płatności za 2008 r. (...). Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie istnieją niejasności i wątpliwości, które organ powinien wyjaśnić w ponownym postępowaniu. Mając na względzie art. 3 ust. 1 i 2 ustawy w ramach wsparcia bezpośredniego, organ stojąc na straży praworządności, winien, po uprzednim uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. braków formalnych złożonego odwołania, dokonać ustaleń po wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie. Następnie organ winien wydać rozstrzygnięcie, które będzie w sposób przekonujący uzasadnione zgodnie z zasadami zawartymi w art. 11 kpa i art. 107 § 3 kpa. Strona postępowania ma bowiem prawo do pełnego wyjaśnienia dlaczego ważne – w jej przekonaniu – dla wyniku sprawy argumenty nie mogą mieć decydującego w tej sprawie znaczenia. Na organie prowadzącym postępowanie ciąży więc obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez nią w odwołaniu twierdzeń i zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a." (s. 6-7 wyroku WSA z 10 marca 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 871/09). W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie naruszył wskazanego w kasacji art. 153 p.p.s.a., ponieważ we wcześniejszym wyroku w tej sprawie (wskazanym wyżej) WSA w Warszawie nie dokonał wiążącej oceny prawnej przepisów prawa materialnego, lecz uchylił decyzję organu z powodu dostrzeżonego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik spraw, tj. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a.

Swoją ocenę prawną przepisu § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 265 ze zm.), a także art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. Nr 91, poz. 872 ze zm.) oraz art. 2 tiret i pkt 4 i 5 preambuły rozporządzenia Nr 1760/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 (Dz. Urz., WE L 204 z 11.08.2000, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 30, str. 248) Sąd pierwszej instancji zaprezentował dopiero w uzasadnieniu tu zaskarżonego wyroku z dnia10 lutego 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 932/10, uchylając decyzje organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a, a także lit. c) p.p.s.a. Natomiast w ramach wskazań co do dalszego postępowania Sąd ten nakazał organowi uwzględnić dokonana w tym wyroku ocenę prawną przepisu § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 14 marca 2008 r., z uwzględnieniem przepisów ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Nadto Sąd ten stwierdził, iż organ nie zebrał całego materiału dowodowego w tej sprawie przez co uchybił przepisom procesowym, tj. art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji: "Konsekwencją błędnej wykładni przepisu § 5 rozporządzenia jest niewłaściwe ustalenie przez organ II instancji stanu faktycznego. Brak jest ustaleń dotyczących wpisu stada we właściwym rejestrze zwierząt." (s. 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł także naruszenia przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku art. 141 § 4 p.p.s.a. Jest to przepis natury procesowej, określający wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz w pierwszym postępowaniu przed WSA zakończonym wyrokiem o sygn. akt VIII SA/Wa 932/10, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

Przechodząc do analizy zarzutów naruszenia prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, pomieszczonych w skardze kasacyjnej, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w związku z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 14 marca 2008 r. oraz art. 336 Kodeksu cywilnego i w związku z art. 2 ust. 1 pkt 11 lit. a ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt przez ich błędną wykładnię oraz ich nieprawidłowe zastosowanie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je częściowo za zasadne. Podzielając ocenę prawną tych przepisów dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, w zakresie tego, iż ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że przesłankami przyznania płatności zwierzęcej jest wymóg aby rolnik w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni oraz konieczność aby posiadane przez rolnika w okresie referencyjnym zwierzęta były w tym okresie wpisane do rejestru zwierząt oznakowanych. Stosownie do treści § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia posiadaczem jest przede wszystkim osoba sprawująca faktycznie władztwo nad zwierzętami w okresie referencyjnym, a nie osoba ujawniona w rejestrze zwierząt oznakowanych jako posiadacz zwierząt, która nie była w tym okresie ich faktycznym posiadaczem. W art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt zawarto ustawową definicję posiadacza zwierząt wskazując, że w odniesieniu do bydła jest to podmiot, o którym mowa jest w art. 2 tiret rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1760/2000, czyli jest to osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za zwierzęta na stałe lub tymczasowo a także w czasie transportu oraz na rynku – dozorca. Zestawiając cywilistyczne ujęcie posiadania (art. 336 k.c.) z definicja zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 11 lit. a) ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, iż posiadaczem jest przede wszystkim osoba faktycznie sprawująca w okresie referencyjnym władztwo nad zwierzętami.

Natomiast odnośnie drugiej przesłanki z § 5 rozporządzenia Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, iż organ odwoławczy dokonał w tym zakresie niewłaściwej interpretacji § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, uznając, iż warunkiem uzyskania płatności jest wpisanie lub zgłoszenie faktu posiadania do rejestru zwierząt przez podmiot wnioskujący o przyznanie płatności zwierzęcej. Natomiast jak wynika z treści wskazanego przepisu przesłanką uzyskania płatności jest faktyczne posiadanie zwierząt oraz warunek zarejestrowania tych zwierząt w rejestrze zwierząt przez "tego rolnika lub jego małżonka"; tego rolnika, który jest posiadaczem i wnioskuje o płatność. W niniejszej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zbadać, czy posiadaczem zwierząt jest Spółka (Dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej), czy też są nimi poszczególni rolnicy – udziałowcy Spółki i przez kogo zwierzęta te zostały wpisane lub zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych. Z zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji wynika jedynie, że Spółka (jako wnioskodawca w tej sprawie) nie zarejestrowała na swoją rzecz zwierząt w systemie IRZ, ale w ocenie organu jest posiadaczem tych zwierząt przez ich wypas na gruntach, którymi zarządza. Organ nie zbadał natomiast czy zwierzęta te są zarejestrowane na rzecz poszczególnych rolników – udziałowców Spółki - i nie dokonał oceny prawnej czy w tej sytuacji gdyby zwierzęta były wpisane przez poszczególnych rolników - udziałowców Spółki - do odpowiednich rejestrów, a wypasane na gruntach, którymi zarządza Spółka (której ci rolnicy są udziałowcami i która w ich imieniu występuje o przyznanie płatności zwierzęcej), można uznać, iż jest to spełnieniem warunku wynikającego z § 5 ust, 1 pkt 1 rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.