Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 745/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Asesor WSA Anetta Makowska - Hrycyk, Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 22 lipca 2022 r. nr SKO/RD-421/148/2022 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z 14 kwietnia 2922 r. (sygn. akt 4327-0.Pa.27.2022) Prokurator Prokuratury Rejonowej w Lubaniu wniósł do Starostwa Powiatowego w Złotoryi o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania K. P. (dalej: skarżący) na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wskazał, że przeciwko skarżącemu prowadzone było postępowanie przygotowawcze w sprawie o czyn z art. 245 i innych z ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. 2021 poz. 2345 ze. zm.). W postępowaniu tym uzyskano opinię sądowo - psychiatryczną z 28 marca 2022 r. z której wynika, że skarżący jest uzależniony od alkoholu. Tym samym, w ocenie Prokuratury, istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Decyzją z 26 maja 2022 r. (nr WK.5430.997.2022.MB) Starosta Złotoryjski wydał decyzję o skierowaniu skrzącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach o stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do kierowania pojazdami, której podstawę prawną stanowią przepisy art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2021 poz. 1212, z późn. zm., dalej: u.o.k.p.). W uzasadnieniu organ powołał się na opinię sądowo - psychiatryczną pozyskaną przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu. Wskazał ponadto, że osoba skierowana na badania lekarskie w związku z uzasadnionymi zastrzeżeniami co do ich stanu zdrowia, jest obowiązana do dostarczenia właściwemu Staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie.

Od niniejszej decyzji skarżący wniósł odwołanie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium w Legnicy decyzją z 22 lipca 2022 r. (nr SKO/RD-421/148/2022) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji szczegółowo przywołał przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 u.o.k.p. oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2020 r., poz. 2213).

Organ podkreślił, że w sprawie podstawowym, źródłem informacji o możliwych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego jest opinia sądowo - psychiatryczna pozyskana w toku postępowania prowadzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu w której wskazano, że skarżący jest uzależniony od alkoholu. Co więcej, według biegłych, skarżący winien zostać poddany leczeniu odwykowemu w warunkach stacjonarnych. Z tego względu zdaniem organu należy przyjąć, że zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. W konsekwencji powinien on poddać się badaniu lekarskiemu pod kątem istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

W ocenie Kolegium zachodzą zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, które wynikają z ustaleń biegłych przedstawionych w opinii sądowo - psychiatrycznej z 28 marca 2022 r. Badania lekarskie przeprowadzone w kierunku ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami pozwolą na zaniechanie lub podjęcie ewentualnych dalszych czynności przez organ I instancji. Chodzi bowiem o to, że dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają (wyrok NSA z 21 września 2021 r. sygn. akt II GSK 747/21).

Od niniejszej decyzji – skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wywiódł skargę, zarzucając jej naruszenie:

- art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania wyjaśniającego i wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedokonaniu niezbędnych ustaleń faktycznych w przedmiocie tego, czy wobec opinii sądowo-psychiatrycznej zasadne było kierowanie skarżącego na badania lekarskie oraz oparcie się organu wyłącznie na jednym dowodzie jakim jest opinia sądowo-psychiatryczna nadesłana przez prokuraturę;

- 2) art. 99 ust. 1 pkt 2 u.o.k.p. poprzez wydanie jej przedwcześnie, bez uwzględnienia pozostałych przepisów powyższej ustawy i w celu przeprowadzenia takich badań oraz jego nieprawidłowe zastosowanie w stosunku do skarżącego.

Motywując skargę pełnomocnik skarżącego wskazał m.in., że w sprawie nie zaistniały okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Jedyną przesłanką skierowania kierowcy na badania decyzją jest zaistnienie "uzasadnionych" i "poważnych" zastrzeżeń stanu zdrowia. Oznacza to, zdaniem pełnomocnika, że wątpliwości w tym zakresie muszą wynikać z ujawnienia się pewnych obiektywnych okoliczności faktycznych, którym z góry trudno zaprzeczyć bez dodatkowej, medycznej weryfikacji stanu zdrowia kierowcy. Dodał, że organy obu instancji pominęły fakt, że skarżący zawodowo zajmuje się usługami transportowymi, posiada prawo jazdy wszystkich kategorii. Stanowczo podkreślił, że skarżący nie został skazany za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, czy też nigdy nie został zatrzymany w związku z ewentualnym spożywaniem alkoholu, a jego stan zdrowia nie budzi zastrzeżeń.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Rozpoznając sprawę według wskazanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że decyzje organów obu instancji nie naruszają przepisów prawa i tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z 22 lipca 2022 r. (nr SKO RD-421/148/2022) utrzymująca w mocy decyzję Starosty Złotoryjskiego z 26 maja 2022 r. o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U z 2021 r., poz. 1212 ze zm., dalej: u.o.k.p.). Stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 2 u.o.k.p., gdy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie wydaje starosta. W myśl art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a. u.o.k.p. starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 z urzędu, na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. Stosownie zaś do art. 75 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.

Z powołanych przepisów nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, aby skierować go na przedmiotowe badanie lekarskie. Mowa jest w nich bowiem tylko o tym, aby były to zastrzeżenia "uzasadnione i poważne", co oznacza, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość stan zdrowia kierowcy zobowiązany jest dokonać oceny, czy w tym konkretnym przypadku zgłoszone zastrzeżenia posiadają wyżej wskazane cechy i uzasadniają wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.o.k.p.

W orzecznictwie przyjmuje się, że wątpliwości organu co do stanu zdrowia kierowcy, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.o.k.p. muszą dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, tak więc za uzasadnione i poważne zastrzeżenia można uznać jedynie takie, z których z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym, a charakter posiadanych dolegliwości daje podstawy i jest na tyle poważny, że może zagrozić bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Wydanie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie na ww. podstawie prawnej nie musi jednak – co wymaga zaakcentowania Sądu z uwagi na zarzuty skargi - łączyć się z "pewnością co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych" kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, wystarczającym jest bowiem jedynie prawdopodobieństwo istnienia tych okoliczności. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii należy bowiem do uprawnionych w tym zakresie lekarzy, którzy przeprowadzą w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. stosowne badania i ocenią, czy dany kierowca jest zdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych, czy też nie jest zdolny.

Co więcej, skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami, gdyż celem badania jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Powyższe może prowadzić do stwierdzenia istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwwskazania nie występują. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości, które powinny mieć zobiektywizowane uzasadnienie.

W kontekście art. 99 ust. 1 pkt 2 u.o.k.p. podkreśla się także, że jego wykładnia powinna mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, stąd zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy winny dotyczyć aspektów zdrowia mogących mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza, że winny opierać się na wiarygodnych podstawach. Psychofizyczna kondycja kierowcy, czy też stan wskazujący na uzależnienie kierowcy od alkoholu wymagający leczenia odwykowego jest natomiast bez wątpienia ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Stąd też – pomimo tego, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy – dopuszczalna jest w tym zakresie ingerencja prawna organów polegająca na doprowadzeniu do sprawdzenia stanu zdrowia kierowcy (por. wyroki WSA: w Olsztynie z 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 397/22; w Gliwicach z 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1693/22; w Łodzi z 26 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 411/22 oraz wyrok NSA z 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1051/16).

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy zinterpretowały i zastosowały przywołane powyżej przepisy. Zaznaczenia bowiem wymaga, że w sprawie wniosek o wydanie decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie złożył Prokurator Prokuratury Rejono-wej w Lubaniu, motywując go wydaną w toku postępowania karnego opinią sądowo-psychiatryczną, wydaną przez biegłych lekarzy psychiatrów z której wynika, że skarżący jest uzależniony od alkoholu i (co istotne) winien być leczony odwykowo w warunkach stacjonarnych. Z opisu treści badania psychiatrycznego wynika, że skarżący (jak sam podał) "alkohol nadużywał od 10 lat. Potwierdza ciągi picia do 2 dni. Pił piwo i wódkę. Pił alkohol średnio dwa razy w tygodniu. Potrafił wypić 6 piw, a wódki do 400 gram w ciągu doby".

W konsekwencji zawarte w ww. opinii sądowo-psychiatrycznej informacje – jak prawidłowo uznały organy obu instancji – mogły zdaniem Sądu nasuwać właśnie "uzasadnione zastrzeżenia" co do stanu zdrowia skarżącego, co w konsekwencji wskazuje na zasadność i konieczność skierowania go na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Należy zgodzić się z organem II instancji, iż stan uzależnienia alkoholowego wymagającego stacjonarnego leczenia odwykowego może mieć wpływ na ocenę zdolności skarżącego do kierowania pojazdami. Potwierdza to chociażby treść rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U z 2022 r. poz. 2503). Z treści § 4 tegoż rozporządzenia wynika, że w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie: objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub na jego nadużywanie (pkt 10). W załączniku nr 4 określone zostały natomiast szczegółowe warunki badania lekarskiego w zakresie układu ruchu, układu oddechowego, czynności nerek, stanu psychicznego, oraz co istotne w sprawie - objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie, objawów wskazujących na uzależnienie od środków działających podobnie do alkoholu lub ich nadużywanie oraz stosowania produktów leczniczych mogących mieć wpływ na zdolność do kierowania pojazdami, co świadczy zdaniem Sądu, że ten aspekt zdrowia (stan uzależnienia od alkoholu wymagający leczenia odwykowego) ma zdaniem ustawodawcy wpływ na zdolność do kierowania pojazdami. Zresztą z treści pkt 5 tego załącznika wynika, ze "w przypadku stwierdzenia u osoby badanej uzależnienia od alkoholu lub niemożności powstrzymania się od picia alkoholu i kierowania pojazdem, lub uzależnienia od środków działających podobnie do alkoholu orzeka się istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami".

Dlatego też podnoszone w skardze okoliczności, iż skarżący zawodowo zajmuje się usługami transportowymi, czy też że posiada uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii oraz nie był skazany za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, nie przesądzają w żaden sposób o trafności zarzutów. Okoliczności te nie stanowią bowiem przeciwdowodów w stosunku do zaistnienia uprawdopodobnionych wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy, który (co zostało stwierdzone na podstawie opinią sądowo-psychiatrycznej, wydanej przez biegłych lekarzy psychiatrów) jest uzależniony od alkoholu i wymaga stacjonarnego leczenia odwykowego. Taki stan skarżącego jako kierowcy wymaga przeprowadzenia stosownych badań lekarskich w tym zakresie. Badanie takie, jak wynika z przepisów u.o.k.p., muszą natomiast zostać przeprowadzane przez uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje przewidziane prawem orzeczenie. Tym samym podkreślenia wymaga – w kontekście zarzutów skargi – iż dokonywanie ocen istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami zostało przekazane wyłącznie uprawnionym lekarzom z wojewódzkich ośrodków medycyny pracy (art. 77 u.k.p. i § 10 ust. 1 rozporządzenia z 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami).

Dalej podnieść należy, odnosząc się do okoliczności, że skarżący zawodowo zajmuje się transportem drogowym, że samo skierowanie na badania lekarskie ma na celu potwierdzenie, że w danym stanie zdrowotnym wskazana osoba nie będzie stwarzać niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Stan zdrowia kierowcy – jak to zostało powyżej zaakcentowane – jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu drogowego i od dyspozycji (kondycji) psychofizycznej kierowcy zależy bezpieczeństwo tego ruchu, na którą bez wątpienie wpływa stan uzależnienia od alkoholu. Podkreślić przy tym należy, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze (sama w sobie) o istnieniu przeciwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona wyłącznie do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych wątpliwości, czy zastrzeżeń. I co wymaga podkreślenia, kierujący pojazdami silnikowymi powinni bowiem mieć wymaganą przepisami sprawność psychofizyczną nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale przez cały okres posiadania prawa jazdy. Dlatego zadania związane z weryfikacją tego stanu zdrowia powierzono organowi wydającemu prawo jazdy.

Reasumując, w ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły przesłanki wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu, opierając się w tym względzie na dostatecznym i wiarygodnym materiale dowodowym, który – jak zaznaczono powyżej – nie musiał wykazywać jednoznacznie (przesądzać) istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami, a jedynie uprawdopodabniać występowanie zastrzeżeń, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. i bez wątpienie taki charakter ma wniosek Prokuratora z uwagi na treść załączonej do wniosku sądowo – psychiatrycznej w 28 marca 2022 r. Tym samym nie sposób przyjąć za skarżącym, aby organy uchybiły, wskazanym w skardze art. 7, 77 i 80 k.p.a., gdyż w świetle znajdujących w sprawie przepisów – wbrew twierdzeniom skarżącego – organy nie zostały ustawowo zobligowane do poszukiwania innych (niż opinia sądowo-psychiatryczna wydana przed biegłych lekarzy) dowodów, "które mogłyby stać się podstawą do prawidłowego rozstrzygnięcia". Wystarczającą i wiarygodną podstawą – uprawdopodabniającą wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego mającego bezpośredni wpływ na kierowanie pojazdami – jest bowiem ww. opinia, stanowiąca podstawę zawiadomienia Prokuratury. I tylko uprawnieni do tego lekarze z wojewódzkich ośrodków medycyny pracy mogą przesądzić ostatecznie, na podstawie badania lekarskiego (na które skarżący został właśnie skierowany), czy istnieją w jego przypadku przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, czy też nie.

Dlatego też Sąd uznał, że organy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zgromadziły i właściwie oceniły materiał dowodowy, który był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie skarżącego. Organy nadto należycie wyjaśniły w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji motywy podjętych rozstrzygnięć i wskazały, co legło u podstaw ich wydania. Wszystkie więc wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. zostały zachowane. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.