Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 102/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2024 r. sprawy ze skargi E. R. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2023 r. nr 1103/2023 w przedmiocie wstrzymania budowy budowli - obiektu do czasowego wypoczynku oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

E. R. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ odwoławczy) z 15 listopada 2023 r. (Nr 1103/2023), którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy (dalej: PINB, organ I instancji) z 16 sierpnia 2023 r. (Nr 66/2023), nakładające obowiązek wstrzymania budowy budowli - obiektu do czasowego wypoczynku składającego się z przyczepy, zadaszenia na słupach wraz z tarasem, wyposażonego w instalację elektryczną, instalację wodną ze studni oraz instalację kanalizacji sanitarnej wraz z szambem, położonych na działce nr [...] w S., Gmina K. oraz informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu.

Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W następstwie pisma Wójta Gminy K. z 12 czerwca 2023 r. PINB przeprowadził 7 lipca 2023 r. kontrolę na działce nr [...] w S., gmina K., w trakcie której ustalono, że znajduje się na niej przyczepa typu holenderskiego obudowana wiatą drewnianą wraz z tarasem. Przyczepa stoi na bloczkach drewnianych i betowych oraz na dwóch kołach. W obiekcie znajdują się następujące pomieszczenia: pomieszczenie magazynu z kominkiem (ozdobnym nieużytkowanym) z aneksem kuchennym, pomieszczenie WC, pomieszczenie gospodarcze z elektrycznym podgrzewaczem wody, składzik na rowery, pomieszczenie na wędki, pomieszczenie do przechowywania przetworów. Obiekt wyposażony jest w kanalizację z odprowadzaniem do szamba o pojemności 6m3 (okazano kartę gwarancyjną z deklaracją zgodności). Obiekt wyposażony jest także w instalację elektryczną (wykonane przyłącze energetyczne) oraz instalację wodną ze studni znajdującej się na działce (głębokość ok. 6 m).Wymiary przyczepy: 3,70 m x 11,50 m i wysokość 2,40-0,57 m od gruntu. Wiata i taras o wymiarach 8,67 m x 15,30 m i wysokość 4 m. Według inwestora jest to obiekt gospodarczy do przechowywania worków ze zbożem do karmienia ryb. Obecni na kontroli oświadczyli, że na działce przebywają około 60 dni w roku. Nie są rolnikami, ale interesują się rybami a właścicielka uprawia na działce rośliny, owoce i warzywa. Końcowo wskazano, że właścicielka posiada udziały w wodzie.

Zawiadomieniem z 14 sierpnia 2023 r. PINB poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy budowli - obiektu do czasowego wypoczynku składającego się z przyczepy, zadaszenia na słupach wraz z tarasem, wyposażonego w instalację elektryczną, wodną ze studni oraz instalację kanalizacji sanitarnej wraz z szambem, położonej na działce nr [...] w S., Gmina K.

Kolejno postanowieniem z 16 sierpnia 2023 r. (Nr 66/2023) PINB wstrzymał budowę budowli - obiektu do czasowego wypoczynku składającego się z przyczepy, zadaszenia na słupach wraz z tarasem, wyposażonego w instalację elektryczną, instalację wodną ze studni oraz instalację kanalizacji sanitarnej wraz z szambem, położonych na działce nr [...] w S., Gmina K. Jednocześnie poinformowano skarżącą, że właściciel nieruchomości oraz inwestor ma prawo, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia (lub od dnia kiedy postanowienie stanie się ostateczne, w przypadku jego zaskarżenia), złożyć wniosek o legalizacje obiektu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła strona skarżąca.

Zaskarżonym postanowieniem powołanym na wstępie DWINB utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wskazał organ odwoławczy wstrzymanie robót budowlanych wynikało z faktu samowolnej budowy budowli niepoprzedzonej uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym obudowanym wiatą i tarasem posiadającym instalację wodną ze studni, kanalizacyjną wraz z szambem oraz instalację elektryczną. Jednocześnie DWINB podzielił ocenę organu I instancji, że całość obiektu pełni funkcję użytkową - obiektu rekreacyjnego, do czasowego przebywania i wypoczynku. Organ odwoławczy podkreślił, że jakkolwiek obiekt posiada instalacje zapewniające jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie jest budynkiem bowiem nie posiada fundamentów. Zdaniem DWINB nie jest to również obiekt małej architektury bowiem nie wypełnia definicji określonej w art.3 pkt4 ustawy Prawo budowlane. W ocenie DWINB przedmiotowy jest budowlą służącą rekreacji i wypoczynkowi i wraz z zadaszeniem (wiatą na słupach), tarasem, oraz instalacjami - w tym kanalizacyjnymi z szambem, wodną ze studni oraz elektryczną, stanowi całość użytkową. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe twierdzenie PINB, że przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlaną. W odniesieniu do zarzutów zażalenia DWINB wskazał, że wykonany na działce nr [...] w S., gmina K. obiekt budowlany objęty postępowaniem nie posiada cech zarówno w konstrukcji (nie jest budynkiem) ani też funkcji, umożliwiających uznanie, że art. 29 ust.2 pkt 33 ustawy Prawo budowlane wyłączający spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia ma w niniejszej sprawie zastosowanie. Jednocześnie podkreślono, że organ nie kwestionuje, że na działce o powierzchni około 1500 m2 a więc dość niewielkiej, możliwa jest uprawa dla własnych potrzeb warzyw i owoców. Organ odwoławczy podkreślił także, że nie kwestionuje, że na przedmiotowej działce możliwa jest uprawa dla własnych potrzeb warzyw i owoców, a ze względu na położenie możliwy jest również połów ryb, niemniej jednak takie działania, zdaniem DWINB, nie mogą być kwalifikowane jako produkcja rolna. Sam udział w zbiorniku wodnym nie zmienia faktycznego przeznaczenia obiektu - rekreacyjno-wypoczynkowego. Jak wskazano przeciwne stanowisko doprowadziłoby do sytuacji, w której każde nawet marginalne wysianie warzywa skutkowałoby uznaniem, że prowadzona jest produkcja rolna, a każda osoba posiadająca działkę przy zbiorniku wodnym mogłaby być uznana za hodowcę ryb, co stoi w sprzeczności z zamiarem ustawodawcy.

W skardze na postanowienie DWINB zarzucono naruszenie:

1) art. 6, 7, 10, 77, 80, 81, 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed aktem stosowania prawa, zaniechaniu wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym ostatecznie dał wiarę, jak również jasnych i szczegółowych przyczyn dla których odmówił wiarygodności wyjaśnieniom Inwestora co do przeznaczenia przyczepy kampingowej jako budynku gospodarczego i bezzasadnym przyjęciu, iż przyczepa jest budowlą służącą rekreacji i wypoczynkowi zwłaszcza, że organ I instancji nie ustalił celu oraz okresu pozostawania przyczepy kampingowej na nieruchomości, co doprowadziło do dowolności i przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów mając na uwadze fakt, iż przyczepa kampingowa nie jest trwale związana z gruntem i znajduje się na dwóch kołach (brak fundamentu) i w każdej chwili można ją przemieścić i nie jest wykorzystywana na terenie działki numer [...] w S. do celów rekreacyjnych (mieszkalnych) i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu 8 k.p.a. nakazującą organom podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art 11 k.p.a. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy;

2) art 48 i art. 48a ustawy Prawo budowlane - przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w realiach niniejszej sprawy istnieją przesłanki do wstrzymania robót budowlanych w trybie wskazanych przepisów pomimo, iż Inwestor nie dopuścili się samowoli budowlanej, z uwagi na brak obowiązku zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego do 150 m2.

Nadto zarzucono wewnętrzną sprzeczność w postanowieniu z 16 sierpnia 2023 r. (utrzymanym w mocy przez DWINB), gdyż z jednej strony PINB stwierdza, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem gospodarczym, a z drugiej strony przewiduje opłatę legalizacyjną w kwocie 125 000 zł dla budynku gospodarczego.

W rezultacie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; rozpoznanie skargi na rozprawie, zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie wniesiono o zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy mamy do czynienia z samowolą budowlaną, czy też Inwestor uprawniony pozostawał do wzniesienia budynku gospodarczego o powierzchni do 150 m2, w trybie znowelizowanych przepisów prawa budowlanego. W ocenie skarżącej organy obu instancji bez podstawy prawnej i faktycznej stwierdziły samowolę budowlaną przyjmując, iż obiekt nie jest budynkiem gospodarczym i nie pozostaje związany z produkcją rolną. Organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w tym zakresie. Jak podkreślono organy obu instancji całkowicie pominęły i nie rozważyły, czy sporny obiekt nie jest pojazdem mechanicznym - przyczepą kempingową podlegającą przepisom o ruchu drogowym. W ocenie skarżącej brak było podstaw do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych na działce nr [...] w S., gdyż nie miała miejsca samowola budowlana. Według skarżącej obiekt pozostaje budynkiem gospodarczym.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z 23 lutego 2024 r. Sąd w pkt. I odmówił zawieszenia postępowania sądowego oraz w pkt. II wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, a także poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując zatem, w myśl tych wskazań, oceny zaskarżonego postanowienia co do jego zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega postanowienie DWINB z 15 listopada 2023 r. (Nr 1103/2023) którym utrzymano w mocy postanowienie PINB z 16 sierpnia 2023 r. (Nr 66/2023), nakładające obowiązek wstrzymania budowy budowli - obiektu do czasowego wypoczynku składającego się z przyczepy, zadaszenia na słupach wraz z tarasem, wyposażonego w instalację elektryczną, instalację wodną ze studni oraz instalację kanalizacji sanitarnej wraz z szambem, położonych na działce nr [...] w S., Gmina K.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) – dalej: p.b., organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciw.

W okolicznościach sprawy poza sporem pozostaje fakt, że roboty budowlane dotyczące obiektu położonego na działce nr [...] nie zostały poprzedzone uzyskaniem przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę ani zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych. Natomiast osią sporu pozostaje prawidłowość dokonanej przez organy kwalifikacji wskazanego obiektu jako budowli służącej rekreacji i wypoczynkowi, która wraz z zadaszeniem (wiatą na słupach), tarasem, oraz instalacjami - w tym kanalizacyjnymi z szambem, wodną ze studni oraz elektryczną, stanowi w ocenie organu całość użytkową.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, przedmiotowy obiekt należy zakwalifikować jako budowlę służącą rekreacji i wypoczynkowi. Zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Posadowiona na gruncie przyczepa kampingowa jest, w okolicznościach sprawy bez wątpienia obiektem budowlanym – budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Z protokołu kontroli przeprowadzonej przez PINB w sposób jednoznaczny wynika, że stanowiąca obiekt budowlany przyczepa obudowana została wiatą drewnianą wraz z tarasem. Przyczepa stoi na bloczkach drewnianych i betowych oraz na dwóch kołach. Obiekt został wyposażony w kanalizację z odprowadzaniem do szamba o pojemności 6m3 oraz instalację elektryczną, a także instalację wodną ze studni znajdującej się na działce. Posadowienie przyczepy kampingowej w określonym miejscu w sposób zapewniający jest stabilność (w okolicznościach sprawy na bloczkach drewnianych i betowych oraz na dwóch kołach) na określonej nieruchomości jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. (wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu). Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. budowa jest dopuszczalna jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b. Tym samym zasadnie stwierdziły organy, że w przypadku przedmiotowego obiektu konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę.

Prawidłowo również przyjęły organy, że obiekt ten jest trwale związany z gruntem, co również stara się kwestionować strona skarżąca. W tym zakresie należy wyjaśnić, że o tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem decyduje nie tyle sposób i metoda jego związania z gruntem, czy też technologia wykonania fundamentu, która w aktualnym stanie wiedzy technicznej może być różna oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy jego wielkość, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Trwałość związania obiektu z gruntem nie musi oznaczać stałości tego związania, rozumianego, jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Co istotne, trwałości takiego związania z gruntem obiektu budowlanego nie przeczy to, że można go zdemontować, gdyż jest to jedynie okoliczność mogąca przesądzać o tymczasowości takiego obiektu, ale nie trwałości jego związania z gruntem. Dla uznania, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest w rezultacie to, czy posadowiony jest on na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (wyrok NSA z 15 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2836/17, publ. CBOSA).

Nie mogła zadziałać przy tym argumentacja skargi, zgodnie z którą sporny obiekt mógłby zostać uznany za przyczepę kempingową podlegającą przepisom ustawy Prawo o ruchu drogowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, z którym Sąd orzekający się zgadza, że ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, niespełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, stanowią obiekty budowlane (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 384/11). Jeżeli przyczepa campingowa została ustawiona na działce, a ponadto została do niej doprowadzona energia elektryczna jak i nad nią wybudowane zostało zadaszenie, zaś obok jest taras na który prowadzi bezpośrednio wyjście z przyczepy campingowej, oznacza to, że jest to obiekt budowlany służący celom rekreacyjno-wypoczynkowym, czyli w żadnym przypadku nie jest to pojazd w świetle art. 2 pkt 50 ustawy Prawo o ruchu drogowym. (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1774/07, publ. CBOSA). Tym samym czynnikiem determinującym kwalifikację obiektów typu "przyczepa kempingowa" jako obiektów budowlanych jest ich faktyczne wykorzystanie jako obiektu budowlanego, a nie pojazdu.

Dotychczas poczynione uwagi dotyczące prawidłowości kwalifikacji przedmiotowego obiektu prowadzą również do wniosku, że nie mogła zadziałać argumentacja skargi odnosząca się do błędnego niezakwalifikowania przez organy obiektu jako jednokondygnacyjnego budynku gospodarczego związanego z produkcja rolną, o którym w art. 29 ust. 2 pkt 33 p.b. Na marginesie Sąd wskazuje tylko, że art. 29 ust. 2 pkt 33 p.b. został dodany przez art. 2 pkt 1 lit. b ustawy z 9 maja 2023 r. zmieniającej p.b. dopiero z dniem 3 czerwca 2023 r., natomiast obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dokonanie kwalifikacji istniejącego, zrealizowanego obiektu budowlanego, a nie obiektu, który ewentualnie w przyszłości może powstać na bazie wykonanych już robót budowlanych. W postępowaniu administracyjnym przedmiotem postępowania dowodowego jest sfera obiektywnie istniejąca (zasada prawdy obiektywnej), a nie subiektywna ocena stanu faktycznego przez strony postępowania.

Nie mogła zadziałać także argumentacja skargi wskazująca na wewnętrzną sprzeczność postanowienia PINB. Jak wskazała skarżąca w jego ramach PINB z jednej strony stwierdza, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem gospodarczym, a z drugiej strony przewiduje opłatę legalizacyjną w kwocie 125 000 zł dla budynku gospodarczego. W tym miejscu przyjdzie wskazać, że w ramach postanowienia organu I instancji, jak już wskazano, dokonano precyzyjnej kwalifikacji przedmiotowego obiektu, natomiast ustalając opłatę legalizacyjną PINB prawidłowo określił współczynnik kategorii obiektu właściwy dla innych budowli (s. 4 postanowienia PINB). Powyższe czyni nieskuteczną argumentację skargi w tym zakresie.

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że zasadnie organy nadzoru budowlanego uznały, że przedmiotowy obiekt wymagał pozwolenia na budowę, którego skarżąca nie uzyskała, a w konsekwencji zaistniały dostateczne przesłanki do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych.

Wbrew zarzutom skargi nie naruszono art. 6 oraz art. 8 k.p.a. Zarówno DWINB, jak i PINB podjęły wszelkie czynności niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy, dokonując trafnej analizy dowodów, zgromadzonych przez organ I instancji trafnie wywiódł, że wystąpiły przesłanki do wdrożenia procedury legalizacyjnej z art. 48 i nast. p.b. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Stan faktyczny sprawy administracyjnej został ustalony zgodnie z kodeksowymi regułami określania prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.). Tym samym nie sposób podzielić zarzutów skargi również w tym zakresie.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.