Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2575/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA_bez WO
Powołane przepisy: article: art 260 § 1 , 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu 4.12. 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adw. D. T. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 listopada 2017 r. o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 9 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu P. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, o którego wyznaczenie zwrócono się do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]. Pełnomocnikiem została wyznaczona adwokat D.T.

Na rozprawie, która odbyła się 6 listopada 2017 r. zastępujący pełnomocnika aplikant adwokacki wniósł między innymi o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części.

Postanowieniem z 7 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał adwokat wynagrodzenie w wysokości 240 zł. powiększonej o należny podatek od towarów i usług, w uzasadnieniu powołując się na treść § 4 ust. 1 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r. poz. 1801; dalej: Rozporządzenie), które miało zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na datę wszczęcia postepowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że nakład pracy pełnomocnika oraz charakter sprawy nie uzasadniał przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż podstawowa.

Pełnomocnik złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia, wnosząc o jego zmianę i zasądzenie wynagrodzenia w kwocie 480 zł, powiększonego o należny podatek od towarów i usług. Uzasadniając sprzeciw, pełnomocnik wskazała, że sprawa wymagała przeanalizowania całości akt sprawy, a następnie zapoznania się z literaturą oraz orzecznictwem dotyczącym zagadnienia sprawy, co wymagało dużego nakładu czasu i pracy. Prowadzono także korespondencję ze skarżącym, a rozwinięcie jego skargi zostało dokonane na rozprawie. Wskazała także, że mimo wykonania części czynności poprzez aplikanta adwokackiego, działał on w pełnym umocowaniu adwokata i w jego imieniu, zatem nie może to stanowić podstawy do obniżenia należnego pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), od postanowień dotyczących przyznania wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.

Jako że zarzuty sprzeciwu dotyczą nie podstawy prawnej wydania postanowienia, Sąd pominie ponowne jej przytaczanie, zaznaczając jedynie, że jest ona prawidłowa. Natomiast odnosząc się do dokonanej oceny nakładu pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie, Sąd podziela zdanie wyrażone w kwestionowanym postanowieniu z 7 listopada 2017 r. Wskazane przez adwokat czynności, jakich dokonała w postępowaniu, nie stanowią okoliczności uzasadniających przyznanie wynagrodzenia w kwocie wyższej niż podstawowa przewidziana w Rozporządzeniu. Pełnomocnik w toku postępowania dwukrotnie zapoznawała się z aktami, w jej imieniu stawił się na rozprawie aplikant adwokacki. Jednakże nie można tych czynności uznać w żaden sposób za nietypowe i nadzwyczajne w toku prowadzenia postępowania. Akta sprawy wbrew sugestiom pełnomocnika nie były nadzwyczajnie obszerne, a zapoznanie się z materią sprawy i dotyczącym jej orzecznictwem należy ocenić jako podstawową czynność występowania w imieniu skarżącego. Całokształt sytuacji nie uzasadnia w ocenie Sądu przyznania wynagrodzenia w maksymalnej wysokości przewidzianej Rozporządzeniem, o co wnosi pełnomocnik. Brak jest zatem podstaw do zmiany postanowienia referendarskiego.

W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 w zw. z art. 259 § 1 p.p.s.a.