Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1082/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić E. S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak [...].


UZASADNIENIE

pismem z dnia 31 lipca 2013 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 sierpnia 2013 r., E. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak [...].

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych, przesyłka zawierająca powyższą decyzję, adresowana do skarżącego, została doręczona w dniu 18 marca 2013 r. pełnoletniemu domownikowi – R. S., który pokwitował odbiór przesyłki i podjął się oddania przesyłki adresatowi.

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1082/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., odrzucił skargę E. S.. Powodem odrzucenia skargi było wniesienie skargi po upływie trzydziestu dni od daty doręczenia zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że ostatni dzień terminu na wniesienie skargi przypadał na dzień 17 kwietnia 2013 r. Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) została zatem wniesiona po upływie terminu.

Pismem z dnia 31 lipca 2013 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 sierpnia 2013 r.) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. Skarżący podnosił, iż przesyłkę z zaskarżoną decyzją odebrał ojciec skarżącego R. S.. Skarżący w tym czasie przebywał w celach służbowych na delegacji trwającej prawie miesiąc. Jak dalej wskazuje skarżący z zaskarżoną decyzją zapoznał się dopiero po terminie do wniesienia skargi, gdyż R. S. nie poinformował go o otrzymaniu korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt: II OZ 1104/12, Lex nr 1240807, patrz też postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1041/12, Lex nr 1240759, z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 833/12, Lex nr 1247215, z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1090/12, Lex nr 1240799).

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Okoliczność wskazana we wniosku nie świadczy o braku winy. Strona postępowania nie może zasłaniać się tym, że podczas nieobecności skarżącego spowodowanej delegacją przesyłkę z zaskarżoną decyzją odebrała osoba nieupoważniona, która nie poinformowała w terminie skarżącego o otrzymaniu korespondencji.

Sąd podziela w tym względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 856/11, Lex nr 1104154, który stwierdził, że brak dołożenia przez stronę skarżącą należytej staranności w postępowaniu, poprzez niezapewnienie możliwości odbioru pism sądowych na czas wyjazdu, nie może być rekompensowany przywróceniem terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej. Strona składająca skargę, pouczona o trybie i formie zaskarżenia aktu administracyjnego do sądu, winna spodziewać się odpowiedzi od tego adresata, niezależnie od tego, czy znane są jej reguły procesowe i ich wymogi formalne. Skoro w sposób planowany opuszcza jedynie czasowo miejsce zamieszkania, które pozostaje niezmienione, jej staraniom należy pozostawić dbałość o uniknięcie negatywnych skutków nieobecności.

We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący nie wykazał okoliczności potwierdzających brak możliwości złożenia skargi w terminie. Za okoliczność taką nie może być uznany wyjazd w celach służbowych, gdyż skarżący mógł zawiadomić organ administracji o nowym adresie do doręczeń pism, ustanowić pełnomocnika do odbioru przesyłek wysyłanych do niego przez organ lub choćby zadbać o należyte informowanie go przez domowników o korespondencji kierowanej do niego przez organ administracji. Ze strony skarżącego brak było działań zmierzających do zapewnienia mu możliwości odbioru pism w postępowaniu administracyjnym na czas wyjazdu służbowego. Powyższe świadczy o tym, że skarżący dopuścił się zaniedbań, które spowodowały uznanie dokonanego przez pocztę doręczenia zastępczego przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję za doręczenie skuteczne w myśl art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.).

Powoływane przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia