Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 200/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), Protokolant: specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 listopada 2022 r. nr 1099/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 30 listopada 2022 r., nr 1099/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej U.

w W. od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 1 września 2022 r., Nr 239/WIL/22 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla Inwestora M. P. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonując oceny prawnej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 1 września 2022 r., stwierdził, że odpowiada ona prawu. Wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji, tj. budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu W. i W. przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z

[...] października 2022 r. (dalej: mpzp). Zgodnie z § 71 mpzp: Na terenach oznaczonych symbolem przeznaczenia MN ustala się następujące szczegółowe warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: ust. 11 - maksymalna liczba kondygnacji nie może być większa niż 2 kondygnacje pełne i jedna w poddaszu użytkowym.

Organ wyjaśnił, że z opisu projektu budowlanego wynika, że budynek ma dwie kondygnacje pełne i jedną w poddaszu użytkowym oraz jego wysokość jest równa

12 m. Na parterze budynku, I piętrze oraz poddaszu znajdują się pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. W opisie części rysunkowej projektu (na str. 42), poddasze zostało określone jako kondygnacja nr III.

Odnosząc się do zarzutów Wspólnoty Mieszkaniowej U. w W. zawartych w odwołaniu dotyczących kwalifikowania poddasza użytkowego jako III kondygnacji budynku objętego wnioskiem, organ wskazał, że będący źródłem wątpliwości przepis § 7 pkt 11 mpzp stanowi, że na terenach oznaczonych symbolem przeznaczenia MN maksymalna liczba kondygnacji nie może być większa niż 2 kondygnacje pełne i jedna w poddaszu użytkowym. Treść analizowanej normy planistycznej wskazuje po pierwsze, że poddasze użytkowe należy kwalifikować jako kondygnację oraz po wtóre, jak można byłoby wywnioskować, że jest to kondygnacja niepełna, przy czym na gruncie przepisów mpzp, w szczególności w kontekście definicji zawartych w § 6 Planu nie jest jasnym jakie kryteria miałyby decydować o "niepełności" tego rodzaju kondygnacji. Brak jest wyjaśnienia w przepisach mpzp jak należy rozumieć pojęcia "kondygnacji" oraz "poddasza użytkowego", co nakazuje sięgnąć do definicji "kondygnacji" zawartej w § 3 pkt 16 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) powoływanego dalej jako: "rozporządzenie".

Definicja kondygnacji z § 3 pkt 16 rozporządzenia poza przyznaniem, że poddasze przeznaczone na pobyt ludzi również należy kwalifikować jako kondygnację, nie określa parametrów technicznych pozwalających na wyodrębnienie tej części budynku mieszkalnego, poza tym, że jest to w przestrzeń pomiędzy najwyżej położoną warstwą podłogową a powierzchnią posadzki stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku. Organ zaznaczył, że brak jest w przepisach mpzp oraz rozporządzenia podstaw normatywnych odnoszących się do takich parametrów technicznych jak kąt nachylenia dachu, wysokość kalenicy, czy układ połaci dachowych, co nie pozwala zakwestionować analizowanego przedsięwzięcia.

W ocenie organu, brak istnienia normatywnej podstawy określającej parametry poddasza użytkowego nakazuje w przedmiotowej sprawie uznać rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe. W tym wypadku jedynym kryterium ograniczającym możliwość realizacji inwestycji jest przewidziana § 71 pkt 10 mpzp wysokość zabudowy, która jak wynika z projektu budowlanego została dochowana przez inwestora.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej dostępu do drogi publicznej organ wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji zostało uzyskane odstępstwo od przepisów § 14 ust. 1 rozporządzenia, polegające na zastosowaniu dojścia i dojazdu do działki budowlanej w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 4,00 m na działce nr [...], [...] i [...] z obr. [...] (postanowienie z 25 maja 2022 r., Nr 240/WIL/22; str.115A projektu budowlanego). Organ stwierdził, że Inwestor prawidłowo zapewnił wymagane mpzp dwa miejsca postojowe, które znajdują się w garażu będącym częścią bryły budynku.

Wskazał, że mpzp dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy działki budowlanej bądź w odległości nie mniejszej niż 3 m, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeśli nie spowoduje to istotnego utrudnienia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej. Dla planowanego przedsięwzięcia została przeprowadzona analiza obszaru oddziaływania (Tom I część 1; pkt 7), w której wnikliwie przeprowadzono badanie wpływu projektowanego budynku na sąsiednie nieruchomości, w tym na nieruchomości nr [...] z obr. [...] przy ul. [...]. Organ zaznaczył, że na potrzeby projektu została prawidłowo przeprowadzona analiza nasłoneczniania i przesłaniania w celu wykazania zgodności planowanej inwestycji z § 13 i § 60 rozporządzenia. Analizy wykazały, że projektowany budynek nie wprowadza ograniczenia na nieruchomości nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...].

Wojewoda Mazowiecki zaznaczył, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego: do projektu budowlanego projektant jest zobowiązany dołączyć stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ nie sprawdza, czy oświadczenie jest zgodne z prawdą, ma natomiast obowiązek sprawdzenia, czy takie oświadczenie zostało przez projektanta dołączone. Zaznaczył, że wobec powyższego przyjąć należy, że za rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiada jego autor.

W ocenie organu odwoławczego, Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniając wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor ponadto przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę nr [...] z obr. [...], położoną na terenie [...]. Dodał, że projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 15). Budynek należy do I kategorii geotechnicznej w warunkach prostych, zatem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r., w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012, poz. 463 ze zm.) w sprawie nie wystąpiła konieczność przedłożenia badań podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego oraz zatwierdzenia dokumentacji geotechnicznej w formie decyzji. Wskazał, że zgodnie z informacją zawartą na str.33 projektu budowlanego, autor opinii geotechnicznej dla potrzeb projektu zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] z obr. [...] przy ul. [...], opracowanej przez mgr. Inż. M. S. z czerwca 2020 r., stwierdził proste warunki gruntowe.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że z ustaleń poczynionych przez tutejszy organ wynika, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi.

Stwierdził, że w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy tak jak w niniejszej sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, nie można stawiać skutecznego zarzutu, że wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Zaznaczył, że strona skarżąca powinna mieć na względzie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust, 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro Inwestor w niniejszej sprawie spełnił wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę to Prezydent m. st. Warszawy nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 30 listopada 2022 r. wniosła Wspólnota Mieszkaniowa U. w W.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła :

1) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r. poz. 2351; dalej: Prawo budowlane) w zw. z § 71 ust. 11 miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego rejonu W. i W. Z. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z [...] października 2002 r. w zakresie w jakim Wojewoda Mazowiecki przyjął, iż kondygnacja obejmująca poddasze nie musi odróżniać się od niższych pełnych kondygnacji, a co za tym idzie jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest łączna maksymalna wysokość budynku określona w Miejscowym Planie Zagospodarowania;

2) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 71 ust. 12 Miejscowego Planu Zagospodarowania poprzez dopuszczenie usytuowania budynku w odległości 1,5 metra od granicy nieruchomości, pomimo, iż wbrew ustaleniom organów obu instancji będzie to istotnie ograniczało możliwość zagospodarowania nieruchomości zarządzanej przez Wspólnotę, w tym w zakresie sytuowania na niej takich obiektów jak plac zabaw, miejsca postojowe czy miejsca gromadzenia odpadów stałych.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody Mazowieckiego

z 30 listopada 2022 r. oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją z 30 listopada 2022 r., nr 1099/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 1 września 2022 r., nr 239/WIL/22 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...] z obrębu [...], przy ul. [...].

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca

1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1); złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane (pkt 1a); złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2).

Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3. kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, w tym dołączenie:

a. wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b. informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c. kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d. oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4. posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

Jak stanowi natomiast art. 35 ust. 4, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę.

W ocenie składu orzekającego, kontrolując decyzję organu I instancji organ odwoławczy miał na uwadze przywołany stan prawny i w efekcie prawidłowo

(z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy) stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wykazano aby doszło do naruszenia przepisów prawa.

Inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki inwestycyjnej, pod groźbą odpowiedzialności karnej. Wbrew twierdzeniom skargi, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu W. i W. Zachodniego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z [...] października 2002 r.

I tak, zgodnie z § 7 pkt 11 mpzp na terenach oznaczonych symbolem przeznaczenia MN maksymalna liczba kondygnacji nie może być większa niż 2 kondygnacje pełne i jedna w poddaszu użytkowym. Zaznaczyć należy, że w przepisach mpzp brak jest wyjaśnienia jak należy rozmieć pojęcia "kondygnacji" oraz "poddasza użytkowego". Brak wyjaśnienia w przepisach mpzp jak należy rozumieć pojęcia "kondygnacji" oraz "poddasza użytkowego" nakazuje sięgnąć do definicji "kondygnacji" zawartej w § 3 pkt 16 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Jak podnosi się w orzecznictwie "Warunki techniczne" są szeroko rozumianymi przepisami prawa budowlanego, stąd też przy dokonywaniu wykładni zapisów planu przepisy te w pierwszej kolejności powinny być interpretacyjnym punktem odniesienia.

Zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia przez pojęcie "kondygnacji" należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Zgodnie z ww. definicją "kondygnacji" zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia poddasze przeznaczone na pobyt ludzi należy kwalifikować jako kondygnację. W niniejszej sprawie bezspornym jest że poddasze przeznaczone na pobyt ludzi należało zakwalifikować jako kondygnację.

Zaznaczyć należy, że przepisy Prawa budowlanego ani inne akty wykonawcze nie zawierają definicji poddasza użytkowego, a mpzp nie zawiera definicji pełnej kondygnacji. Brak jest także parametrów technicznych pozwalających na wyodrębnienie poddasza jako części budynku mieszkalnego, poza tym, że jest to przestrzeń pomiędzy najwyżej położoną warstwą podłogową a powierzchnią posadzki stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku. Podkreślić należy, że zarówno w przepisach rozporządzenia jak i mpzp brak jest podstaw normatywnych odnoszących się do takich parametrów technicznych jak kąt nachylenia dachu, wysokość kalenicy, czy układ połaci dachowych, co jak słusznie stwierdził organ nie pozwala na zakwestionowanie przedsięwzięcia. Nie istnieje bowiem żadna normatywna podstawa określająca parametry poddasza użytkowego. A zatem jedynym kryterium ograniczającym możliwość realizacji inwestycji jest przewidziana w § 71 pkt 10 mpzp wysokość zabudowy. Jak wynika natomiast z projektu budowlanego wynosi ona 12 m i została dochowana przez inwestora.

W ocenie Sądu, odnosząc się do użytego w mpzp zapisu, że "maksymalna liczba kondygnacji nie może być większa niż 2 kondygnacje pełne i jedna w poddaszu użytkowym" oznacza, że w sumie maksymalna liczba kondygnacji wynosi 3, przy czym jedna z kondygnacji ma znajdować się w poddaszu użytkowym. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej z treści powyższego zapisu mpzp nie wynika, że kondygnacja w poddaszu użytkowym ma się różnić od dwóch pozostałych, ma być inna, np. mniejsza czy niepełna. Zdaniem Sądu, zapis ten w żaden sposób nie określa jaka ma być kondygnacja w poddaszu, a zatem może to być zarówno kondygnacja pełna, jak i niepełna.

W ocenie Sądu, z uwagi na brak istnienia normatywnej podstawy określającej parametry poddasza użytkowego prawidłowo organy uznały, że jedynym kryterium ograniczającym możliwość realizacji inwestycji jest przewidziana w § 71 pkt 10 mpzp wysokość zabudowy (12 m), która w niniejszej sprawie została zachowana przez inwestora. Brak w przepisach mpzp oraz rozporządzenia podstaw normatywnych odnoszących się do parametrów technicznych poddasza powoduje, że nie występują inne kryteria ograniczające możliwość realizacji inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego możliwości sytuowanie budynków bezpośrednio w granicy działki budowlanej bądź w odległości nie mniejszej niż 3 m lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, wskazać należy, za zapis mpzp dopuszcza takie usytuowanie, jeśli nie spowoduje to istotnego utrudnienia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej.

W celu sprawdzenia, czy takie usytuowanie obiektu nie spowoduje utrudnień w zagospodarowaniu działki sąsiedniej dla planowanego przedsięwzięcia została przeprowadzona analiza obszaru oddziaływania, w której przeprowadzono badanie wpływu projektowanego budynku na sąsiednie nieruchomości.

Z dokonanej analizy oddziaływania wynika, że projektowany budynek nie wprowadza ograniczenia na nieruchomość nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. Ponadto, na potrzeby projektu została przeprowadzona analiza nasłoneczniania i przesłaniania w celu wykazania zgodność planowanej inwestycji z § 13 i § 60 rozporządzenia. Analiza ta wykazała, że projektowany budynek nie wprowadza ograniczenia na nieruchomość nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...].

Wskazane przez skarżącą w skardze ograniczenia, w postaci konieczności zachowania odległości wynikających z przepisów rozporządzenia przy ewentualnym sytuowaniu na nieruchomości Wspólnoty miejsc postojowych, miejsc gromadzenia odpadów stałych czy placów zabaw dla dzieci są ograniczeniami wynikającymi z przepisów rozporządzenia, a nie ograniczeniami wynikającymi z usytuowania projektowanego budynku.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w taki sposób aby zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Jednak nie wszystkie interesy osób trzecich podlegają ochronie, gdyż chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Stwierdzić należy, że w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednak, gdy inwestor uzyskał w sprawie wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, że wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę jest niezgodna z prawem.

Sąd stwierdza, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymóg określony w art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, albowiem jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Inwestor uzyskał bowiem odstępstwo od przepisów § 14 ust. 1 rozporządzenia polegające na zastosowaniu dojścia i dojazdu do działki budowlanej w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 4,00 m na działce nr [...], [...] i [...] z obr. [...]. Inwestor zapewnił prawidłowo wymagane mpzp dwa miejsca postojowe, które znajdują się w garażu będącym częścią bryły budynku.

Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymóg określony w art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, albowiem projekt wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Co więcej, do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Projekt zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Budynek należy do I kategorii geotechnicznej w warunkach prostych, zatem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r., w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012, poz. 463 ze zm.) w sprawie nie wystąpiła konieczność przedłożenia badań podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego oraz zatwierdzenia dokumentacji geotechnicznej w formie decyzji. Ponadto, przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi.

W ocenie Sądu, planowana inwestycja, wbrew zarzutom skargi, jest zgodna z m.p.z.p. i nie narusza obowiązujących przepisów, w tym techniczno-budowlanych, zatem organ nie miał podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego

i wydania decyzji sprzecznej z wnioskiem.

Z uwagi na powyższe, jak słusznie uznał Wojewoda w kontrolowanej decyzji, brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania. Zaskarżona decyzja jest więc całkowicie zgodna z prawem.

Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako niezasadną.