Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 280/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 662/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Skarżąca E, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego. Zarządzeniem z dnia 13 listopada 2023 r. wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony, tj. pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej Spółki lub samodzielnie pobranego wydruku komputerowego, zawierającego aktualną informację z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącą skarżącej, na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 685), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1-2 akt sądowych). Kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 listopada 2023 r. wezwano również skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia (k. 15 akt sądowych). Wymienione wyżej wezwania zostały przesłane jedną przesyłką pocztową na adres skarżącej. Przesyłkę uznano za doręczoną stronie w dniu 13 grudnia 2023 r. (k. 21 akt sądowych).

Sąd I instancji odrzucając skargę uznał, że z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, do usunięcia których została wezwana oraz nie uiściła wpisu od skargi (notatka urzędowa – k. 22 akt sądowych).

Na powyższe postanowienie WSA w Lublinie zażalenie złożyła skarżąca, zaskarżając je w całości. Spółka wskazała, że Sąd skierował wezwanie na nieaktualny adres do doręczeń spółki i podkreśliła, że aktualny adres został wskazany w piśmie z dnia 9 listopada 2023 r., skierowanym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zażalenie od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). Ponadto zaistniały ku temu przyczyny dodatkowe. Według art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się do skargi na podstawie art. 57 § 1 p.p.s.a., według którego, skarga powinna czynić zadość m.in. wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony, a więc także skarga, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie zaś do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis ten ma więc zastosowanie w okolicznościach tej sprawy.

W rozpoznawanym zażaleniu jego autor kwestionował prawidłowość przyjęcia przez Sąd I instancji fikcji prawnej doręczenia skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu sądowego oraz do usunięcia braków formalnych skargi, a w konsekwencji prawidłowość odrzucenia zażalenia (na podstawie art. 220 § 3, w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, należy podkreślić, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Ustalenia Sądu I instancji co do okoliczności prób doręczenia pełnomocnikowi strony wezwania o wpisie, które to okoliczności stanowią przecież przesłanki doręczenia zastępczego, znajdują potwierdzenie w aktach. I tak, ze znajdującej się w aktach sprawy koperty zawierającej wezwanie do uiszczenia braków formalnych skargi (k. 21 akt WSA) wynika, że podjęto próbę jej doręczenia skarżącej na adres [...] (adres zawarty w skarze skierowanej do Sądu) w dniu 29 listopada 2023, jednak przesyłka nie została doręczona, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 7 grudnia 2023 r. Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopercie zostały opatrzone podpisem osoby doręczającej. Prawidłowe było też w konsekwencji przyjęcie, że skuteczne doręczenie omawianej przesyłki nastąpiło 13 grudnia 2023 r.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do argumentów zażalenia, w którym wskazano, że skarżąca poinformowała pismem z dnia 9 listopada 2023 r., skierowanym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie o zmianie adresu do korespondencji, należy zauważyć, że informacja ta nie została skierowana do Sądu, lecz do organu. Ponadto skarżąca pomimo swojej deklaracji o zmianie adresu, odebrała kolejną korespondencję skierowaną na dotychczasowy adres w B. w dniu 7 lutego 2024 r. który był w jej ocenie od 4 miesięcy nieaktualny. Natomiast faktycznie poinformowała Sąd I instancji o zmianie adresu do korespondencji w treści zażalenia (wpływ do WSA w dniu 12 marca 2024). W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja skarżącej wydaje się nie mieć poparcia w aktach sprawy.

Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesyłka zawierająca powyższe wezwania została wysłana na prawidłowy adres skarżącej wskazany w skardze skierowanej do Sądu. Przedstawione przez skarżącą okoliczności prowadzą do wniosku, że skarżąca nie skutecznie zawiadomiła Sąd I instancji o zmianie swojego adresu. Nie spełniła, więc obowiązku wynikającego z art. 70 § 1 p.p.s.a. Dlatego wysłanie korespondencji sądowej na adres wskazany w skardze i który jednocześnie stanowił jedyny znany sądowi adres skarżącej było skuteczne w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o doręczeniach. Wszak nowy adres nie był Sądowi znany. Ne został on o zmianie adresu poinformowany przez skarżącą. Co istotne dopiero w dalszej korespondecnji skarżącej kierowanej do Sądu, w szczególności obejmującym zażalenie (z dnia 13 lutego 2024 r.) wskazano nowy adres do doręczeń i Sąd I instancji w sposób prawidłowy zastosował go w dalszej korespondencji kierowanej do skarżącej.

Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji