Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 126/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5 a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Artur Kuś Asesor WSA Marcin Maszczyński Protokolant: st. sekr. Sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi L. J. na uchwałę Rady Gminy Raciąż z dnia 28 czerwca 2023 r. nr XLIX.359.2023 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić L. J. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Ł. J. (Skarżący) wniósł skargę na uchwałę nr XLIX.359.2023 Rady Gminy R. z dnia 28 czerwca 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego na terenie części obrębu geodezyjnego K. we fragmencie dotyczącym terenów oznaczonych symbolem RN (dalej: "Plan zagospodarowania przestrzennego") zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie w całości nieważności tej uchwały.

W skardze wskazał, że swój interes prawny wywodzi z prawa własności oraz uprawnienia do zaskarżenia uchwały wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2024.609, tj. z dnia 22.04.2022 r, dalej "ustawa o samorządzie gminnym"). Odwołał się także do treści art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 140 k.c., albowiem, w ocenie Skarżącego, zostały naruszone jego podstawowe prawa właścicielskie, gdyż zaskarżony plan de facto zabrania Skarżącemu korzystać w sposób racjonalny z jego własności, a wyrażony w planie całkowity zakaz zabudowy nieruchomości rolnej Skarżącego, oznaczonej jako działka numer [...] i [...], położonej w miejscowości K. Gmina R., stoi w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami proporcjonalności i równości.

Skarżący został wezwany do nadesłania do Sądu aktualnego tytułu prawnorzeczowego do działki stanowiącej własność, współwłasność lub będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącego, z którego Skarżący wywodzi swój interes prawny do zaskarżenia uchwały w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu Skarżący nadesłał wypis z rejestru gruntów z którego wynika, że właścicielem nieruchomości – działek ew. [...], [...], [...] jest Gospodarstwo Rolne [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. Nadesłał także kserokopię umowy dzierżawy sporządzonej 26 września 2013 r. pomiędzy Gospodarstwem Rolnym [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. (Wydzierżawiającym), a Ł. J. (Dzierżawcą) dotyczącą dzierżawy gruntów rolnych położonych w miejscowości K. obręb [...] gmina R. na działkach o numerach [...], [...], [...] [...], [...] o łącznej powierzchni 9,78 ha. Umowa została zawarta na czas nieokreślony.

Z treści przedłożonych dokumentów, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, Skarżącemu do działek położonych w miejscowości K. obręb [...] gmina R. o numerach [...], [...], [...], [...],[...] prawo własności nie przysługuje. Działki te bowiem, posiada Skarżący w posiadaniu zależnym i nie ma do nich ustanowionego żadnego prawa rzeczowego. Powyższe, zdaniem Sądu orzekającego oznacza, że Skarżący nie może być stroną postępowania w sprawie skargi na uchwałę nr XLIX.359.2023 Rady Gminy R. z dn. 28 czerwca 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego na terenie części obrębu geodezyjnego K. we fragmencie dotyczącym terenów oznaczonych symbolem RN.

Na gruncie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przyjmuje się jednolicie, że podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego, co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 Kc (por. wyroki NSA z 14 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1541/12, 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2369/12, 5 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 117/13, 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1719/16, 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 137/15, 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 467/17). Utrwalone w orzecznictwie jest także to, że dzierżawca nieruchomości nie jest legitymowany do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę, której przedmiotem jest miejscowy plan zagospodarowania, albowiem plan ten nie narusza jego interesu prawnego. Jak wskazał w wyroku SA/Sz 1307/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie "...ustalenia planu mogą mieć pośrednio wpływ na sytuację prawną dzierżawcy, jednakże kwestia ta może mieć znaczenie wyłącznie dla zawieranej z właścicielem nieruchomości umowy. Prawa obligacyjne są bowiem skuteczne jedynie pomiędzy stronami danego stosunku prawnego w przeciwieństwie do praw bezwzględnych. Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia, że sądową kontrolę ustaleń planu mogłyby uruchamiać interesy osób, którym prawa do nieruchomości przysługują w ograniczonym zakresie i w określonym czasie (na podstawie umowy i w czasie jej obowiązywania). Dzierżawca ma jedynie interes faktyczny, który nie może stanowić podstawy do zaskarżenia uchwały" W wyroku tym Sąd przywołuje szereg innych orzeczeń sądowych potwierdzających taką wykładnię, np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 czerwca 2012 r. II OSK 738/12, z dnia 20 lipca 2011 r. II OSK 902/11 i z dnia 4 września 208 r. II OSK 133/08 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2012 r., I SA/Wa 2097/11 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2011 r., II SA/Wr 530/11 - wszystkie dostępne w na stronie https://cbois.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego Skarżącego, albowiem dzierżawa gruntu nie daje podstawy do przyznania Skarżącemu interesu prawnego w sprawie zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Z tego względu, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 tej ustawy.

-----------------------

Strona I #

Strona I #

Strona I #