Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1888/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. F. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

Skarżąca G. F. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Podkreśliła, że przyznano jej już prawo pomocy w sprawie I SA/Gd 1318/14, na dowód czego przytoczyła uzasadnienie wydanego w tej sprawie postanowienia.

W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca przesłała wypełniony formularz, w którym wskazała, iż otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.750 zł brutto. Podała, że gospodarstwo domowe prowadzi wraz z mężem i córką. Poza domem, którego zakup sfinansowano kredytem Skarżąca nie posiada innych nieruchomości. Wśród kosztów utrzymania wymieniła opłaty za energię elektryczną, wodę, śmieci, podatek od nieruchomości oraz ratę kredytu. Skarżąca przedstawiła zeznanie podatkowe, zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia, zawiadomienia o terminach spłaty kredytu, dokumenty obrazujące bieżące wydatki, wyciągi bankowe.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Instytucja prawa pomocy jest odstępstwem od tej reguły, w związku z tym należy ją stosować wyjątkowo. Wprowadzona została bowiem jako realizacja konstytucyjnego prawa do sądu dla osób, które rzeczywiście nie posiadają żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie prezentowano pogląd, że ochrona prawa do sądu przysługuje tym wnioskodawcom, którzy wykażą istnienie przesłanek określonych w art. 246 P.p.s.a. poprzez wyczerpujące i rzetelne przedstawienie swojej sytuacji materialnej. Uchylenie się od przedłożenia dokumentów i oświadczeń umożliwiających poczynienie stosownych ustaleń w powyższym zakresie stanowi przeszkodę wykluczającą przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 13 maja 2015 r., II FZ 292/15).

To strona zatem ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Powinna więc należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 252 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek taki powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o jej stanie majątkowym i dochodach. Co istotne przy rozpatrywaniu wniosku Sąd nie jest ograniczony do analizy złożonego formularza, lecz jest uprawniony – w przypadku uznania tychże oświadczeń za niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego strony, a także w przypadku, gdy oświadczenia te budzą wątpliwości – do zobowiązania wnioskodawcy do złożenia na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Stanowi o tym art. 255 P.p.s.a.

Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała w sposób niebudzący wątpliwości, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. W szczególności należy zwrócić uwagę na rozbieżności pomiędzy deklarowanym przez nią dochodem a wydatkami. Analiza tych wydatków daje podstawy do stwierdzenia, że Skarżąca wydatkuje kwotę większą niż uzyskuje. Źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny jest bowiem jej wynagrodzenie wynoszące średnio 1.286,16 zł netto. Dodatkowo mąż Skarżącej – jak wskazał w sprawie III SA/Wa 1889/15 – osiąga dochód z prac dorywczych typu pomoc na roli, pomoc przy zakupach, przy drobnych pracach wokół domu, zbieranie metali kolorowych. Wysokość tego dochodu określono na kwotę ok. 1.000 zł. Tymczasem tylko ujawnione przez Skarżącą stałe obciążenia finansowe wynoszą ok. 1.521 zł miesięcznie i składają się na nie: rata kredytu (1.086 zł), opłaty za: wywóz odpadów (50 zł), wodę (150 zł), energię elektryczną (ok. 142 zł), podatek od nieruchomości (ok. 93 zł). Co istotne w zestawieniu tym Skarżąca pominęła takie pozycje jak opłata za ogrzewanie, telefon, czy wydatki na zakup biletu miesięcznego, które – jak można wywieść z postanowienia WSA w Gdańsku z 3 lutego 2015 r. w sprawie I SA/Gd 1318/14 – również ponosi. Kwota obciążeń nie obejmuje także kosztów wyżywienia trzyosobowej rodziny, zakupu leków i innych podstawowych wydatków związanych z utrzymaniem.

Z prostego zestawienia wysokości dochodów i wydatków (tych wymienionych w oświadczeniu i tych nieujawnionych, ale niewątpliwie ponoszonych) wynika zatem jednoznacznie, że kwota wydatków przewyższa kwotę dochodu. Konkluzja taka znalazła się zresztą w treści przywołanego wyżej postanowienia. Zauważono wówczas mianowicie, że koszty związane z eksploatacją domu oraz spłatą kredytu (2.374,50 zł) przewyższają kwotę osiąganych dochodów (2.237,20 zł netto).

Powyższe stawia zatem pod znakiem zapytania wiarygodność twierdzeń Skarżącej co do jej rzeczywistej kondycji finansowej. Co prawda w postępowaniu w sprawie I SA/Gd 1318/14 powołała się ona na fakt korzystania z pomocy udzielanej przez rodziców, niemniej w niniejszej sprawie okoliczności tej w żaden sposób (mimo wyraźnego wezwania) nie wykazała.

W związku z powyższym twierdzenia Skarżącej, iż nie posiada ona żadnych oszczędności lub dodatkowych źródeł dochodu budzą wątpliwości. Niemożliwe jest bowiem, aby wydatki przewyższały dochody.

Nie wiadomo także co stało się z dwoma samochodami, które Skarżąca wymieniła jako składniki majątku w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy toczącym się wcześniej w innych sprawach.

Rozstrzygnięcie o udzieleniu stronie uprawnienia procesowego w postaci przejęcia przez Skarb Państwa finansowania jej udziału w sprawie, może zapaść jedynie na podstawie klarownie i zgodnie z prawdą przedstawionego przez nią oraz wewnętrznie spójnego stanu faktycznego. Sytuacja bowiem, w której zachodzą rozbieżności pomiędzy poszczególnymi dokumentami lub oświadczeniami, prowadzi do niemożności ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, a w konsekwencji do niewykazania przez stronę, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, co w następstwie prowadzić musi do odmowy przyznania prawa pomocy.

Z tych względów referendarz sądowy nie znalazł podstaw, by wniosek Skarżącej uwzględnić (jak to miało miejsce w sprawie I SA/Gd 1318/14). Nie można bowiem jednoznacznie stwierdzić, że poniesienie przezeń kosztów sądowych jest niemożliwe albo będzie wiązało się z uszczerbkiem w koniecznych kosztach utrzymania jej i jej rodziny.

W tej sytuacji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.