Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1755/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par.1 pkt 1 lit c, art 183 par.1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art.9, art. 19, art. 37 par.1, art. 61, art. 66 par.1 i 2, art. 77, art. 80. art. 104 par.1, art. 80 ust.2, art. 83
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. G. i E. G.- następców prawnych K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 993/06 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 993/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu - po rozpatrzeniu odwołania K. G. - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Szczebrzeszyna z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmawiającą nakazania A. Ł. przywrócenia stosunków wodnych na działce położonej w Szczebrzeszynie, przy ulicy [...]. Kolegium wyjaśniło, iż organ I instancji dopuścił dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy, w celu ustalenia, czy w wyniku zawyżenia terenu na działce A. Ł. został zakłócony naturalny spływ wód opadowych. Sporządzenie opinii zostało poprzedzone oględzinami terenu, w wyniku których ustalono, że działka A. Ł. położona jest wyżej od poziomu działki K. G., stąd też naturalny kierunek spływu wód opadowych zwrócony był zawsze w kierunku działki odwołującego. Zawyżenie terenu nie wpłynęło na zmianę kierunku spływu wód. W świetle powołanej opinii nie doszło do naruszenia stosunków wodnych, skutkującego nakazaniem A. Ł. zlikwidowania zawyżenia terenu w celu zachowania naturalnego spływu wód na działce będącej jego własnością. Organ odwoławczy stwierdził, iż stosownie do art. 29 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji nakazującej zlikwidowanie zawyżenia terenu w celu zachowania naturalnego spływu wód, skoro naturalny spływ wód nadal odbywa się w kierunku działki odwołującego.

W skardze na powyższą decyzję K. G. wniósł o jej uchylenie i nakazanie Burmistrzowi Szczebrzeszyna wydania decyzji merytorycznej w sprawie o nr "[...]" Skarżący podkreślił, że nie zgłaszał wniosku w przedmiocie zmiany stanu wody na działce stanowiącej własność J. Ł. i A. Ł., więc nie jest stroną tego postępowania. Zarzucił, iż zaskarżona decyzja nie rozstrzyga problemu podniesionego w jego wniosku z dnia 25 kwietnia 2002 r., dotyczącego wstrzymania robót niwelacyjnych na działce J. Ł. i A. Ł. oraz zniwelowania zawyżenia na terenie tej działki. K. G. podniósł, iż w chwili stwierdzenia dokonywania zmian w naturalnym ukształtowaniu terenu, polegających na zawyżaniu poziomu działki w stosunku do poziomu własnej działki położonej niżej, zwrócił się do Burmistrza Szczebrzeszyna z prośbą o interwencję i wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia, czy działania podejmowane na działce sąsiedniej były prawnie uzasadnione. Decyzja taka nie została w sprawie wydana, pomimo upływu czterech i pół roku od dnia złożenia wniosku.

Skarżący zarzucił również organowi odwoławczemu brak należytej analizy akt sprawy, brak oceny decyzji organu I instancji od strony merytorycznej, brak ustosunkowania się do bezczynności i stronniczości tego organu, a także niepodjęcie żadnych prób przyspieszenia załatwienia tej sprawy oraz niewyznaczenie Burmistrzowi Szczebrzeszyna terminu do załatwienia niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że sprawa została prawidłowo rozpoznana w trybie art. 29 ust. 1 ustawy - Prawo wodne. Przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I instancji było ustalenie, czy w związku z nawiezieniem ziemi na działkę A. Ł., zostały zakłócone stosunki wodne, to jest czy w związku z tymi działaniami został zachowany naturalny spływ wód opadowych.

Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał skargę za nieuzasadnioną. Przytaczając treść art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), Sąd wskazał, że przepis ten zawiera zakazy skierowane do właściciela nieruchomości, dotyczące zmian stanu wody na gruncie i odprowadzania wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (ust. 1), określa jego obowiązki w przypadku spowodowania zmian stanu wody (ust. 2) oraz upoważnia wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) do wydania decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom przypadku, gdy spowodowane przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie (ust. 3). Sąd pierwszej instancji podkreślił, że decyzja w trybie przepisu art. 29 ust. 3 ustawy może być wydana tylko wówczas, gdy właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody na swoim gruncie i zmiany te wywierają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Przesłankami wydania nakazów w tym trybie jest ustalenie, że doszło do zmiany stanu wód oraz że powoduje to szkody na gruntach sąsiednich. Sąd stwierdził, iż organy administracji nie naruszyły reguł postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z rzeczywistością i wyjaśniły wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. W celu ustalenia, czy doszło do zmiany stanu wód na nieruchomości A. Ł. przy ul. [...] w Szczebrzeszynie przeprowadzone zostały pomiary geodezyjne terenu, które wykazały, że na nieruchomości A. Ł. nie doszło do zmiany stanu wód, powodującej szkody na nieruchomościach sąsiednich. Z opinii technicznej, przedstawionej przez dokonującego pomiarów geodetę wynika, że naturalny kierunek spływu wód nie został zmieniony ani zakłócony. Nie stwierdzono też jakichkolwiek szkód na działce przy ul. [...], spowodowanych zmianą stanu wód przez właściciela działki wyżej położonej. Sąd zaznaczył, iż skarżący ani w piśmie z dnia 13 maja 2005 r., w którym żądał wydania przez burmistrza decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego, ani w dalszych pismach, w szczególności w odwołaniach od dwukrotnie wydawanych decyzji pierwszoinstancyjnych nie wskazywał żadnych szkód na nieruchomości przy ul. [...], domagał się jedynie zlikwidowania zawyżenia terenu w celu przywrócenia naturalnego spływu wód opadowych. W tej sytuacji - w ocenie Sądu - nie zachodziły przesłanki do wydania przez burmistrza decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że postępowanie prowadzone w trybie przepisu art. 29 ustawy dotyczy tylko i wyłącznie zmian stanu wody na gruncie, szkodliwie wpływających na grunty sąsiednie. Postępowanie to nie dotyczy robót budowlanych, objętych przepisami ustawy - Prawo budowlane, ani zmian naturalnego ukształtowania terenu, objętych przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska. Za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty, że sprawa nie została rozpoznana zgodnie z wnioskiem, gdyż skarżący wielokrotnie podkreślał w pismach do Burmistrza konieczność zachowania naturalnego spływu wód.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. G., reprezentowany przez radcę prawnego I. L..

Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:

1) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), poprzez nie uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy w toku postępowania naruszono przepisy art. 61 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a.;

2) naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie słusznego interesu skarżącego;

3) naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez nie poinformowanie skarżącego o skutkach składanych przez niego wniosków bez precyzyjnego określenia żądania i nie pouczenie go obowiązującym prawie;

4) naruszenie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne poprzez odmowę wydania decyzji nakazującej zlikwidowanie zawyżenia terenu w celu zachowania naturalnego spływu wód.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne K. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej K. G. podniósł, iż pismem z dnia 11 maja 2005 r. wystąpił po raz kolejny o wydanie decyzji w sprawie wstrzymania robót niwelacyjnych na posesji należącej do A. Ł., w której od 2002 r. toczy się postępowanie - [...] - w związku z nieusunięciem przez A. Ł. zawyżenia terenu. Pismo to organ I instancji potraktował jako nowy wniosek i pismem z dnia 16 czerwca 2005 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany stanu wody na działce stanowiącej własność A. Ł.. Pismem z dnia 28 czerwca 2005 r. skarżący poinformował organ, że chodzi o likwidację zawyżenia terenu na działce. Pomimo to, organ nie ustalił dokładnie żądania strony i wszczął nowe postępowanie. Skarżący podkreślił, że w przypadku wszczęcia postępowania przez stronę, to tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot tego żądania" (wyrok NSA z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1632/96). W niniejszej sprawie przeprowadzone zostało postępowanie i została wydana decyzja w oparciu art. 29 Prawa wodnego w sprawie, w której nie było wniosku strony o przeprowadzenie takiego postępowania. Ponadto w sprawie toczyło się już od 2002 r. postępowanie w sprawie niwelacji terenu. Organ I instancji wiedział zatem, że sprawa dotyczy innego stanu prawnego, w którym skarżący zarzuca bezprawność dokonanej przez uczestnika postępowania niwelacji terenu na posesji przy ul. [...], a wniosek skarżącego z dnia 13 maja 2005 r. złożony został do tamtej sprawy (o czym świadczy powołana w piśmie sygnatura akt sprawy) i w sytuacji, gdy uczestnik zobowiązał się do usunięcia zawyżenia terenu na swojej działce. W ocenie skarżącego postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się nie obok, lecz zamiast tamtego postępowania.

Zdaniem skarżącego w sprawie zostały naruszone ogólne zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 7 i art. 9 k.p.a. W przypadku niesprecyzowania żądania organ, mając na uwadze postanowienia art. 7 - 9 k.p.a., powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska. Jednocześnie organ powinien udzielić stronie informacji o obowiązujących przepisach prawa. Ponadto organ I instancji prowadząc postępowanie w oparciu o art. 29 ustawy - Prawo wodne nie wyjaśnił w sposób dostateczny wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, czym naruszył art. 77 i art. 80 k.p.a. Skarżący podał, że nigdy nie twierdził, że dokonana przez uczestnika postępowania niwelacja terenu doprowadziła do zmiany kierunku spływu wód opadowych. Twierdzi, że dokonane przez A. Ł. systematyczne podwyższanie terenu działki, powoduje zmianę ukształtowania terenu poprzez wzrost kąta nachylenia terenu położonego powyżej jego działki i gwałtowniejszy spływ wód opadowych na jego działkę. Nadto wzniesione przez uczestnika postępowania ogrodzenie działki, bez dodatkowych odpływów przy gruncie de facto spowodowało powstanie muru oporowego na granicy działek utrudniającego swobodny spływ wody. Rzeczoznawca dokonał oceny o okresie letnim, gdy nie było opadów i ustalił, że nie doszło do zmiany stanu wód na nieruchomości p. Ł., ani nie został zmieniony ani zakłócony kierunek spływu wód na położoną niżej działkę skarżącego. Nie ustalono, czy i na ile wzrosła intensywność i gwałtowność spływu wody po zboczu na skutek podwyższenia terenu i zwiększenia stromizny stoku - w okresie intensywnych opadów. W toku postępowania nie były także prowadzone ustalenia dotyczące ewentualnych szkód spowodowanych gwałtownym spływem wód.

W dniu [...] lipca 2007 r. zmarł K. G., po którym spadek nabyły: żona H. G. i córka E. G. (postanowienie Sądu Rejonowego w Zamościu, I Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt [...]).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Po pierwsze, nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 litera c) p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 61, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 7 i art. 9 k.p.a.

Stosownie do art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, ONSA z 1990, Nr 2-3, poz. 47). Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Przypomnieć także należy, iż zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną m.in. w art. 63, art. 65, art. 128 i art. 140 k.p.a., jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu.

Strona w wielu pismach adresowanych do Burmistrza Szczebrzeszyna i do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie wnosiła o wydanie decyzji w sprawie. W toku całego postępowania administracyjnego, zarówno przed organem I jak i II instancji, skarżący podtrzymywał żądanie rozpoznania sprawy przez Burmistrza Szczebrzeszyna na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Takie stanowisko skarżącego jednoznacznie wynika z pisma z dnia 13 maja 2005 r. i środków odwoławczych składanych w toku postępowania administracyjnego tj. odwołania od decyzji Burmistrza Szczebrzeszyna z dnia [...] lipca 2005 r. (umarzającej postępowanie administracyjne), w którym strona żądała zobowiązania Burmistrza Szczebrzeszyna do wydania decyzji oraz odwołania od decyzji Burmistrza Szczebrzeszyna z dnia [...] sierpnia 2006 r. (wydanej po uchyleniu decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia).

Nie można zapominać, iż wprawdzie organy administracji publicznej mają obowiązek rozpatrywania sprawy podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej w świetle wszystkich wchodzących w rachubę przepisów oraz udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1987 r., IV SA 334/87, GAP 1988, nr 4 z komentarzem H. Starczewskiego), lecz zawsze są związane zakresem swojej właściwości i żądaniem strony. Organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 k.p.a.). Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego (art. 65 § 1 k.p.a.). Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości stanowi podstawę do stwierdza nieważności tej decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). To zaś oznacza, że organ nie może wydać decyzji w sprawie, w której nie jest właściwy.

Należy odróżnić kompetencje Burmistrza Szczebrzeszyna, tj. organu właściwego w sprawie dotyczącej art. 29 ustawy - Prawo wodne od kompetencji organów właściwych w sprawach dotyczących nadzoru budowlanego. Zadania nadzoru budowlanego wykonują: powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz.1118 ze zm.). Właściwość powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu I instancji określa art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego (art. 80 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane).

Z powyższych przyczyn strona mogła skutecznie domagać się od Burmistrza Szczebrzeszyna wydania decyzji jedynie w sprawie należącej do kompetencji tego organu, a nie będących we właściwości organów nadzoru budowlanego. Skoro zaś strona kategorycznie żądała rozpatrzenia sprawy, to Burmistrz Szczebrzeszyna, do którego strona zaadresowała pismo z dnia 13 maja 2005 r., mógł to uczynić na podstawie art. 29 Prawa wodnego. Tym samym Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne przez nieprawidłowe zastosowanie, a właściwie błędnego zaakceptowania nieprawidłowego zastosowania prawa przez organy administracji publicznej.

Wszczęte postępowanie administracyjne musi być zakończone załatwieniem sprawy (art. 104 § 1 k.p.a.). Jeżeli natomiast wniosek dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, winien rozpoznać sprawy należące do jego właściwości i jednocześnie zawiadomić wnoszącego podanie, że w innych sprawach powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu - art. 66 § 1 i 2 k.p.a.

Nadmienić należy, iż okoliczność, że organ - jak twierdzi strona skarżąca - prowadził postępowanie od 2002 r. i nie wydał decyzji w sprawie [...], lecz wszczął nowe postępowanie, nie może prowadzić do przypisania naruszenia prawa Sądowi pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Jeśli bowiem organ administracji publicznej dopuszcza się bezczynności w określonej sprawie, to wówczas stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.) i po wyczerpaniu tego trybu skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu - art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skoro w niniejszej sprawie toczyło się postępowanie przed Burmistrzem Szczebrzeszyna, to organ ten zobowiązany był zakończyć postępowanie przy zastosowaniu przepisów ustawy - Prawo wodne. Mając na uwadze żądanie strony zgłoszone Burmistrzowi Szczebrzeszyna Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że zarówno Burmistrz Szczebrzeszyna jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu miały obowiązek rozpoznać wniosek strony na podstawie art. 29 Prawa wodnego.

Materialnoprawną podstawę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Szczebrzeszyna stanowi przepis art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). Przepisy zaś ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane mogą wprawdzie w określonych sytuacjach znaleźć zastosowanie odnośnie wykonanych już robót budowlanych, jednak do wydania decyzji w takich przypadkach uprawnione są organy nadzoru budowlanego. Zaznaczyć należy, czego zdaje się nie dostrzegać autor skargi kasacyjnej, że Burmistrz Szczebrzeszyna i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu nie były (i nie są) właściwe do wydania decyzji w sprawie wykonanych robót budowlanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Chybiony jest też zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne przez odmowę wydania decyzji nakazującej zlikwidowanie zawyżenia terenu.

Przypomnieć należy, iż naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. O ile Sąd administracyjny może dopuścić się naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni prawa to zarzut niewłaściwego zastosowania określonego przepisu prawa materialnego może dotyczyć wyłącznie organów administracji publicznej. Z tego względu Sądowi pierwszej instancji strona w skardze kasacyjnej może jedynie zarzucić, że Sąd nie dostrzegł popełnionego przez organy administracji publicznej naruszenia prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania określonego przepisu prawa bądź zaakceptował takie naruszenie prawa.

W tym miejscu podkreślić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie stosował art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, lecz oceniał - w ramach kontroli legalności - zgodność z prawem decyzji wydanych przez organy administracji publicznej. Sąd nie mógł dopuścić się naruszenia tego przepisu przez odmowę wydania decyzji nakazującej zlikwidowanie zawyżenia terenu, gdyż nie jest uprawniony do wydawania decyzji w sprawach administracyjnych.

W rozważanej sprawie Sądowi pierwszej instancji - niezależnie od sposobu sformułowania zarzutów kasacyjnych - nie można skutecznie przypisać naruszenia prawa w powyższym zakresie.

Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia organów administracji publicznej, iż w niniejszej sprawie nie doszło do zmian stanu wody na gruncie, które wywierałyby szkodliwy wpływ na grunt sąsiedni. Jednocześnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy i uznał, że organy wszechstronnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie powyższe okoliczności stanowiły dla organów obu instancji podstawę do stwierdzenia braku istnienia materialnych przesłanek określonych w art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.). I z taką oceną Sądu pierwszej instancji należy się zgodzić. Za takim stanowiskiem, przemawia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci opinii inż. W. Jagody wydanej w lipcu 2006 r., oględzin działki A. Ł. i wykonanych w toku tych oględzin pomiarów wysokościowych oraz szkicu i profilu porzecznego. Nadto uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają ocenę merytoryczną wniosku strony w świetle przesłanek z art. 29 ustawy - Prawo wodne.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.