Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 392/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Rada Miasta~Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 i art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnadministracyjnej zażalenia Rady m. st. Warszawy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2572/13 przywracające skarżącej termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2572/13 w sprawie ze skargi E. Ż. na uchwałę Rady Gminy Warszawa Ursynów z dnia 12 maja 1998 r. nr 520/98 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2572/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił E. Ż. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia tego Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2572/13, w sprawie z jej skargi na uchwałę Rady Gminy Warszawa Ursynów z dnia 12 maja 1998 r., nr 520/98, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Sąd Wojewódzki odrzucił skargę E. Ż. na uchwałę Rady Gminy Warszawa Ursynów z dnia 12 maja 1998 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odpis powyższego postanowienia doręczono w dniu 3 stycznia 2014 r. profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej, ustanowionemu w sprawie.

Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. (nadanym w tym samym dniu w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 12 grudnia 2013 r. i złożył skargę kasacyjną.

Sąd Wojewódzki, mając na uwadze treść art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., stwierdził, że przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasługiwał na uwzględnienie, albowiem pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił, że niedokonanie powyższej czynności procesowej w wyznaczonym przez Sąd terminie było następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności.

Pełnomocnik skarżącej E. Ż. występując z przedmiotowym wnioskiem wskazał, że w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, który upływał w dniu 3 lutego 2014 r. uległ chorobie mającej nagły, niespodziewany oraz jednocześnie znacznie nasilony przebieg, uniemożliwiający podejmowanie podstawowych funkcji. Jednocześnie przedłożył zaświadczenie lekarskie wskazujące na niezdolność do pracy w dniach od 3 lutego 2014 r. do 7 lutego 2014 r. Dalej, pełnomocnik skarżącej oświadczył, że objawy choroby (gorączka i ogólna dysfunkcja organizmu) spowodowały, że zmuszony był on do pozostania w domu, a także zachwiały jego ocenę co do upływającego czasu i pozostałych okoliczności zewnętrznych. Ponadto podniósł, że mimo odpowiedniej organizacji pracy swojej kancelarii nie był w stanie zapewnić złożenia skargi kasacyjnej w terminie, z przyczyn od niego niezależnych – choroby jedynego pracownika kancelarii, a wobec nagłego i silnego przebiegu choroby nie był w stanie zapewnić zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego powyższe okoliczności uprawdopodobniły zarówno fakt choroby pełnomocnika skarżącej, jak również wskazywały, że stan jego zdrowia nie pozwalał mu na działanie, zapewniające profesjonalne prowadzenie sprawy.

W świetle powyższego Sąd Wojewódzki uznał, że pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 12 grudnia 2013 r. i przywrócił termin do dokonania tej czynności.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Rada m.st. Warszawy wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy uchybienie to nie było przez stronę zawinione i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia, okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 p.p.s.a.

Wskazać w tym miejscu należy, że strona może się domagać przywrócenia terminu jedynie wtedy, gdy jest w stanie uprawdopodobnić (a nie udowodnić), że uchybienie terminu do dokonania określonej czynności nastąpiło bez jej winy, ze względu na okoliczności od niej niezależne, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienia NSA z dnia 25 maja 2004r., sygn. akt FZ 63/04 oraz z dnia 15 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 809/2004).

Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że pełnomocnik skarżącej wykazał, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Podniesiona przez pełnomocnika skarżącej okoliczność nagłej choroby jego i jedynego pracownika kancelarii uprawdopodabniają załączone zaświadczenia lekarskie, z których wynika niezdolność w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej.

W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle niniejszej sprawy i okoliczności jej towarzyszących, jak również pamiętając o zasadzie, że należy tak interpretować przepisy obowiązującego prawa, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu "jako gwarancję poszanowania praw człowieka", postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 6 marca 2014 r. uznać należało za zasadne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.