Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1422/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 pkt 2art. 14b par. 1 art. 14c par. 2 art. 14h art. 165a par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 19 ust. 1 ust. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej, kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

T. K. wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości zastosowania przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej art. 19 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361), w sytuacji, gdy nominalna wartość udziałów objętych przez wnioskodawcę będzie niższa niż wartość rynkowa wkładu wniesionego w formie aportu.

We wniosku przedstawił następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, mającym miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podlega on opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Wnioskodawca jest akcjonariuszem spółki komandytowo-akcyjnej, mającej siedzibę w Polsce, dalej Spółka. W Spółce występują również inni akcjonariusze. Akcje Spółki posiadane przez wnioskodawcę nie reprezentują większości praw głosu w Spółce. Wnioskodawca planuje wniesienie posiadanych akcji Spółki w drodze wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, której siedziba oraz zarząd będą znajdowały się w Polsce (A). W wyniku aportu wniesionego przez wnioskodawcę A nie uzyska bezwzględnej większości praw głosu w Spółce. W zamian za wnoszony aport wnioskodawca otrzyma udziały w A o określonej wartości nominalnej. Możliwe jest, że wartość nominalna objętych przez wnioskodawcę udziałów A będzie niższa od rynkowej wartości wnoszonego przez wnioskodawcę wkładu niepieniężnego, natomiast różnica między wartością nominalną wydanych udziałów a wartością rynkową przedmiotu wkładu zostanie przekazana na kapitał zapasowy A (agio). W umowie aportowej będzie wskazana rynkowa wartość akcji wnoszonych aportem do A. Aport będzie miał miejsce po 1 stycznia 2015 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym przychodem wnioskodawcy z tytułu opisanego wkładu niepieniężnego (aportu) będzie wyłącznie wartość nominalna udziałów objętych w A w zamian za wkład niepieniężny?

2. Czy w przypadku objęcia przez wnioskodawcę udziałów w A w zamian za wkład niepieniężny o wartości rynkowej przekraczającej wartość nominalną obejmowanych udziałów w Nowej Spółce, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej będzie mógł zastosować art. 19 ust. 1 zdanie drugie, w związku z art. 19 ust. 3 i 4 u.p.d.o.f. i określić przychód wnioskodawcy w innej wysokości niż wartość nominalna obejmowanych udziałów?

Rozpatrując powyższy wniosek Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając w imieniu Ministra Finansów w zakresie pytania pierwszego wydał interpretację indywidualną z [...].

Natomiast w odniesieniu do pytania nr 2 także [...] wydał zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej art. 19 w sytuacji, gdy nominalna wartość udziałów objętych przez wnioskodawcę będzie niższa niż wartość rynkowa wkładu wniesionego w formie aportu (pytanie oznaczone nr 2), z uwagi na to, że w tak określonym zakresie merytoryczne rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie indywidualnej interpretacji uznającej za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące organowi podatkowemu w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Wnioskodawca w zażaleniu wniósł o jego uchylenie zarzucając naruszenie:

- art. 165a § 1, w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji spełnienia przez Wniosek wszystkich wymogów wskazanych w przepisie art. 14b o.p.;

- art. 14b § 1 o.p., poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) mimo spełnienia wymogów określonych w art. 14b o.p.;

- art. 121 § 1 o.p., poprzez odmowę wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, podczas gdy w takich samych opisach zdarzeń przyszłych w innych wnioskach organy uprawnione do wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego stwierdzały prawidłowość sformułowania wniosku i wydawały indywidualną interpretacją, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych, zaznaczając, że naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych stanowi także sporządzenie uzasadnienia ostanowienia w sposób niekonkretny, nieprecyzyjny, który w dalszym ciągu nie tłumaczy wnioskodawcy, jakie błędy popełnił wnioskodawca oraz z jakich powodów przepisy wskazane przez wnioskodawcę nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej;

- art. 120 o.p., poprzez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek, takich jak m.in. niespełnianie przez wydaną interpretację funkcji ochronnej, co w efekcie nie stanowi działania organu na podstawie przepisów prawa,

- art. 125 § 1 o.p., poprzez wskazanie, że zakres analizy prawnopodatkowej wykracza poza uprawnienia przysługujące organowi i w efekcie odmowę wydania interpretacji indywidualnej, takie działanie wymaga bowiem od wnioskodawcy składania kilkudziesięciu wniosków, zamiast jednego i tym samym narusza zasadę szybkości w postępowaniu mającym na celu wydanie indywidualnej interpretacji.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając w imieniu Ministra Finansów zaskarżonym postanowieniem z [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z [...].

W uzasadnieniu wskazał, że sporna sprawa dotyczy kwestii, która nie ma bezpośredniego przełożenia na powstanie obowiązku, czy też zobowiązania podatkowego. Wydana w zakresie określonym we wniosku interpretacja nie spełniałaby podstawowej funkcji ochronnej. Zarówno bowiem zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana, pozostałaby bez żadnego wpływu na zobowiązanie podatkowe strony. Żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem nr 2 sformułowanym w złożonym wniosku, wykraczałaby poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydanej w trybie art. 14b o.p., zaś adresatem i podmiotem uprawnionym do stosowania przepisów regulujących postępowanie są organy podatkowe.

Zdaniem organu w kontekście sformułowanego pytania nr 2 oraz przedstawionego przez wnioskodawcę stanowiska, wydana interpretacja ingerowałaby w sposób niedopuszczalny w uprawnienia przysługujące prowadzącym postępowanie organowi podatkowemu właściwemu rzeczowo i miejscowo lub organowi kontroli skarbowej, dotyczące możliwości zastosowania przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej art. 19 w sytuacji, gdy nominalna wartość udziałów objętych przez stronę będzie niższa niż wartość rynkowa wkładu wniesionego w formie aportu, co jest sprzeczne z istotą przepisów regulujących procedurę postępowania interpretacyjnego. Nadto z analizy przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego i postawionego przez stronę pytania, wynika, że istotę podniesionego przez stronę problemu interpretacyjnego stanowi zagadnienie odpowiedniego stosowania art. 19 ust. 1, oraz art. 19 ust. 3 i ust. 4 u.p.d.o.f. i sposobu określenia przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej przychodów. Jak wskazano bowiem w pytaniu skierowanym do organu we wniosku strona pyta o możliwość określenia przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wartości przychodu z tytułu wniesienia aportu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w zamian za udziały w tej spółce. Organ wskazał, że przepisy art. 19 ust. 1 oraz art. 19 ust. 3 i ust. 4 u.p.d.o.f. dają uprawnienie organom podatkowym lub organom kontroli skarbowej do szacowania przychodu podatnika uzyskanego z odpłatnego zbycia składnika majątku, jeżeli uzyskana za zbywany składnik cena odbiega bez uzasadnionej przyczyny od wartości rynkowej takiego składnika. Końcowo zaznaczono, że na mocy stosowanego odpowiednio, zgodnie z art. 14h o.p. - art. 165a § 1 tej ustawy, gdy postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej z jakichkolwiek przyczyn nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Tym samym, zarzuty naruszenia art. 165a § 1, w związku z art. 14b § 1 i art. 14h o.p., są nieuzasadnione albowiem żądanie strony wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 o.p. Podobnie bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów art. 120 i art. 121 § 1, a także art. 125 § 1 o.p.

T. K. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie:

- art. 14a o.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy w analogicznym stanie faktycznym organy podatkowe wydawały interpretacje indywidualne prawa podatkowego, co w konsekwencji prowadzi do rażącego naruszenia obowiązku dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego;

- art. 14b § 1 oraz art. 14b § 3 o.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji i w efekcie niewydanie interpretacji indywidualnej, pomimo iż wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez wnioskodawcę;

- art. 14b § 5 oraz art. 165a § 1 o.p. utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w wyniku którego odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej mimo braku przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej;

- art. 121, w związku z art. 14h o.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem organu, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, iż jego sprawa zostanie rozpatrzona tak jak analogiczne sprawy rozpatrywane przez Ministra Finansów w indywidualnych sprawach innych podatników;

- art. 120 o.p., poprzez niezastosowanie tego przepisu i działanie organu nie na podstawie przepisów prawa, gdyż organ stwierdził arbitralnie i bez wyraźnej podstawy prawnej, że wskazane we wniosku przepisy nie mogą być objaśniane w postępowaniu interpretacyjnym;

- art. 125 § 1 o.p., poprzez wskazanie, iż określony przez skarżącego zakres analizy prawnopodatkowej wykracza poza uprawnienia przysługujące organowi i w efekcie odmowę wydania interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego postanowienia.

W piśmie procesowym z 2 lutego 2016 r. skarżący podkreślił, że art. 17 ust. 1 pkt 9, w związku z art. 17 ust. 2 i art. 19 u.p.d.o.f., będące przedmiotem wniosku stanowią przepisy prawa materialnego. Ich odpowiednikiem są przepisy art. 12 ust. 1 pkt 7, w związku z art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem skarżącego, mając na uwadze brzmienie przepisów oraz zasadę zaufania do organów podatkowych i logikę postępowania podatkowego organ winien wydać wnioskowaną interpretację. Pytanie dotyczyło ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w przypadku wniesienia przez skarżącego aportu do spółki kapitałowej o wartości wyższej niż wartość nominalna objętych udziałów. Skarżący oczekiwał odpowiedzi, czy w takiej sytuacji jego przychód odpowiadać będzie wartości nominalnej otrzymanych udziałów, czy też może być większy. Zatem bezspornie wniosek dotyczył bezpośrednio zobowiązania podatkowego skarżącego. Nie ma więc wątpliwości, iż odpowiedź na postawione we wniosku pytanie rozstrzygałaby o jego zobowiązaniu podatkowym. Bezpośrednio dotyczy to wysokości przychodu uzyskanego w związku z wniesieniem wkładu do spółki. W dalszej perspektywie dotyczyć to mogłaby także - w przypadku wystąpienia takich zdarzeń - kosztu uzyskania przychodu ze sprzedaży tych udziałów oraz skutków podatkowych ewentualnego przekazania środków z kapitału zapasowego na zakładowy. Skarżący miałby możliwość zastosowania się do uzyskanej interpretacji, a tym samym miałaby ona moc ochronną.

Stanowisko to podtrzymał w piśmie procesowym z 24 lutego 2016 r.

W odpowiedzi z 1 marca 2016 r. organ podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem sporu między stronami było ustalenie czy Minister Finansów miał prawo wydać, na mocy art. 165a § o.p., w związku z art. 14b § 1 i art. 14h o.p. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie objętym wnioskiem, czy też miał obowiązek merytorycznie rozpatrzyć wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez skarżącego w zakresie wykładni i zakresu zastosowania przepisu art. 19 ust. 1 zdanie drugie, w związku z art. 19 ust. 3 i 4 u.p.d.o.f.

W ocenie sądu organ, odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o interpretację indywidualną wykroczył poza ramy literalnej treści art. 14b § 1 o.p., co skutkowało nieuzasadnionym zastosowaniem wskazanego przepisu. Tym samym działania Ministra Finansów naruszyły zasady zaufania do organów podatkowych.

Należy przypomnieć, iż z treści art. 165a § 1 o.p. wynika, że odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce wówczas, gdy pisemny wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji został wniesiony przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

Zgodnie natomiast z art. 14b § 1 o.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do treści art. 3 pkt 2 o.p. ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Ponadto w myśl art. 3 pkt 1 o.p. pod pojęciem ustaw podatkowych rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i 2 o.p.).

Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym

w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych.

Uwzględniając powyższe regulacje, należy zatem ocenić czy organ, analizując wniosek skarżącego ustalił, czy podnoszone problemy są związane ze sferą odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy i czy sposób przedstawienia zagadnienia dawał możliwość wydania interpretacji indywidualnej.

Organ, uzasadniając zaskarżone postanowienie, stwierdził, że z analizy przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego i postawionego pytania oznaczonego nr 2, wynika, że istotę podniesionego problemu interpretacyjnego stanowi zagadnienie odpowiedniego stosowania art. 19 ust. 1, oraz art. 19 ust. 3 i ust. 4 u.p.d.o.f i sposobu określenia przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wartości przychodów. Jak wskazano bowiem w pytaniu wnioskodawca pyta o możliwość określenia przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wartości przychodu z tytułu wniesienia aportu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w zamian za udziały w tej spółce. Organ stwierdził, że przepis art. 19 ust. 1, oraz art. 19 ust. 3 i ust. 4 u.p.d.o.f., daje uprawnienie organom podatkowym lub organom kontroli skarbowej do szacowania przychodu podatnika uzyskanego z odpłatnego zbycia składnika majątku, jeżeli uzyskana za zbywany składnik cena odbiega bez uzasadnionej przyczyny od wartości rynkowej takiego składnika. Wskazał, że ewentualna odpowiedź tutejszego organu na pytanie oznaczone nr 2, dotyczące szacowania przychodu przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej, sformułowane we wniosku nie prowadziłaby, w przypadku zastosowania się skarżącego, do powstania, wygaśnięcia lub zmiany obowiązku podatkowego/zobowiązania podatkowego. Podkreślił, że sprawa dotyczy kwestii, która nie ma bezpośredniego przełożenia na powstanie obowiązku, czy też zobowiązania podatkowego. W ocenie organu, wydana w zakresie określonym we wniosku interpretacja nie spełniałaby podstawowej funkcji ochronnej. Zarówno bowiem zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana, pozostałaby bez żadnego wpływu na zobowiązanie podatkowe skarżącego. Żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem nr 2 sformułowanym w złożonym wniosku, wykraczałaby poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydanej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej. Stwierdził organ jednocześnie, że adresatem i podmiotem uprawnionym do stosowania przepisów regulujących postępowanie, a o takie przepisy pytał wnioskodawca, są organy podatkowe. Organ uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził ponadto, że wydana interpretacja ingerowałaby w sposób niedopuszczalny w uprawnienia przysługujące prowadzącym postępowanie organowi podatkowemu właściwemu rzeczowo i miejscowo lub organowi kontroli skarbowej, dotyczące możliwości zastosowania przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej art. 19 u.p.d.o.f., co jest sprzeczne z istotą przepisów regulujących procedurę postępowania interpretacyjnego.

W ocenie sądu powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że dopiero z dniem 1 stycznia 2016r. został dodany art. 14b § 2a o.p., stanowiący, że przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. Tym samym nawet uznając, że przepis art. 19 ust. 3 i 4 u.p.d.o.f. tak jak twierdzi organ (zdaniem sądu błędnie) jest przepisem proceduralnym, wyłącznie regulującym uprawnienia organu to okoliczność ta, na datę rozstrzygania przez organ, nie stanowiła podstawy do odmowy wszczęcia postepowania o wydanie interpretacji, albowiem przepis art. 14b § 2a o.p. jeszcze nie obowiązywał.

W ocenie sądu przepisy mające zastosowanie w tej sprawie w związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym, czyli art. 17 ust. 1 pkt 9, art. 17 ust. 2 i art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. mają charakter przepisów prawa materialnego i mają one wpływ na prawa i obowiązki skarżącego na gruncie prawa podatkowego, dotyczą bowiem określenia wysokości zobowiązania podatkowego w przypadku wniesienia przez podatnika aportu do A o wartości wyższej niż wartość nominalna objętych udziałów. Udzielenie odpowiedzi na stawiane we wniosku pytanie ma istotne znaczenie dla skarżącego, bo dotyczy określenia wielkości jego przychodu, a więc istotnego elementu w określeniu wysokości zobowiązania. Uzyskanie pozytywnej odpowiedzi na postawione przez niego pytania będzie miało walor gwarancyjny, bo w takiej sytuacji, stosownie do art. 14m o.p. skarżący byłby zwolniony z obowiązku zapłaty zobowiązania w wyższej kwocie, gdyby organ podatkowy nie uznał przychodu w wysokości odpowiadającej wartości nominalnej otrzymanych udziałów (zob. wyrok WSA w Łodzi z 9 lutego 2016 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1421/15).

Podobnie art. 19 ust. 4 u.p.d.o.f jest przepisem prawa materialnego i związany jest z powstaniem obowiązku podatkowego. Regulacja ta nie tylko upoważnia organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej do określenia ceny transakcyjnej, ale wskazuje także przesłanki, które muszą się ziścić, i które są konieczne aby do takiego określania organ był uprawniony. Ich ziszczenie jest zależne wyłącznie od zachowania podatnika. Są to więc materialnoprawne przesłanki określenia wartości rynkowej i przepis zawierający powyższe uregulowania nie może być uznany za przepis procesowy, wyłącznie skierowany do organu i regulujący wyłącznie jego obowiązki i zachowanie. Zastosowanie powyższego przepisu, w wyniku którego może dojść do zmiany wartości wskazanej przez podatnika, a zatem zmianę wysokości jego przychodu będzie miało wpływ na powstanie, wygaśnięcie lub zmianę obowiązku podatkowego/zobowiązania podatkowego (zob. wyrok WSA w Kielcach z 28 stycznia 2016 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 812/15).

Zatem błędne i przedwczesne jest postawienie przez Ministra Finansów tezy, że zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o interpretację nie może (w przyszłości) kształtować praw i obowiązków podatnika oraz że nie może rzutować na prawidłowe rozliczenie podatnika w ramach podatku dochodowego od osób fizycznych. Równocześnie, skoro zastosowanie powyżej analizowanej normy prawnej może w konsekwencji wywołać skutki podatkowe, należy uznać, że wydanie interpretacji indywidualnej będzie stanowiło gwarancję dla skarżącego.

Skoro z treści art. 14b § 1 o.p. wynika wprost, że obowiązkiem Ministra Finansów jest wydanie interpretacji indywidualnej, gdy wniosek pochodzi od osoby zainteresowanej, został złożony na piśmie, ma za przedmiot indywidualną sprawę osoby, która go wnosi. Minister Finansów nie może zatem zasłaniać się wykładnią systemową tego przepisu przy odmowie wszczęcia postępowania, szczególnie, gdy wykładnia językowa art. 14b § 1 o.p. pozwala na jasne wyprowadzenie wniosków, które zbędnym czynią wykładnię systemową, w świetle powszechnie akceptowanych reguł interpretacyjnych. Zatem, gdy podanie złożyła osoba zainteresowana, w przewidzianej formie, wniosek był zindywidualizowany przez opis zdarzenia przyszłego Minister Finansów powinien uznać, że konieczne jest merytoryczne, a nie formalne rozpatrzenie sprawy (przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie złożonego wniosku) oraz wydanie interpretacji indywidualnej.

Zdaniem sądu zakres podmiotowy i przedmiotowy wniosku pozwalał na udzielenie interpretacji indywidualnej.

Minister Finansów, którego rolą jest wydawanie m.in. interpretacji indywidualnych, stosownie do treści art. 14b § 1 o.p. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy winien ocenić stanowisko wnioskodawcy, podając argumenty prawne (art. 14c § 1 o.p.), a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 o.p.).

W konsekwencji sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a.

ms