Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 547/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 8, art.11, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2 , art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
article: 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 4 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015r. sprawy ze skarg Spółki A na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oraz na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzjami z dnia "[...]" r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR") utrzymał w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Kierownik Biura Powiatowego ARiMR") z dnia "[...]"r., którymi odmówiono B Spółka z o.o. (dalej powoływany jako spółka, skarżący, strona, wnioskodawca, beneficjent) odpowiednio płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oraz płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013.

Przedmiotowe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu "[...]". spółka reprezentowana przez D. P.złożyła do Biura Powiatowego ARiMR, wnioski odpowiednio o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oraz o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzjami z dnia "[...]". odpowiednio odmówił spółce przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok oraz płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 z powodu zaistnienia w przedmiotowych sprawach stworzenia przez spółkę "sztucznych warunków", w celu uniknięcia zastosowania modulacji i stawek degresywnych z tytułu płatności bezpośrednich.

W wyniku odwołań zostały wydane rozstrzygnięcia zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że w przedmiotowej sprawie z materiału dowodowego wynika, że Spółka B Spółka z o.o. powstała w dniu 26-02-2009 r. co stwierdzono na podstawie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) numer "[...]". W dziale drugim wpisano D.B jako Prezesa Zarządu Spółki oraz A.B jako członka Zarządu. Z kolei w rejestrze ewidencji producentów i gospodarstw numer identyfikacji producenta "[...]" nadany przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w dniu "[...]"r. W dniu "[...]"r. dla podmiotu B Spółka z o.o., wpisano D.P jako Prezesa Zarządu Spółki, a wykreślono z funkcji Prezesa D.B i A.B członka zarządu. W dniu 04.06.2012 r. D.P złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zmianę we wniosku o wpis do ewidencji producentów, z której wynika, że Spółka posiada numer konta w banku, siedziba Spółki mieści się pod adresem: E, reprezentantem Spółki jest D.P.

Ponadto ustalono na podstawie Postanowień Sądu Rejonowego z dnia 26.02.2009 r. i 04.03.2009 r. o wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) przedsiębiorców oraz pozostałego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, że D.P jest Prezesem Zarządu czterech Spółek z o.o. które zostały założone w roku 2009 i złożyły wnioski o przyznanie płatności na rok 2013, są to:

a) D.Sp. z o.o. - do powierzchni 87,64 ha,.

b) R.Sp. z o.o. - do powierzchni 60,69 ha,

c) T.Sp. z o.o. do powierzchni 64,76 ha,

d) B.Sp. z o.o.- do powierzchni 86,08.

Ustalono również, że na chwilę składania wniosków na 2013 rok we wszystkich czterech Spółkach Prezesem był D. P. i wspólnikiem ta sama osoba, czyli D.B.posiadający 95 % udziałów o łącznej wysokości 4750 zł w każdej Spółce, co wskazuje na powiązania kapitałowo-osobowe czterech Spółek.

W dniu 3.09.2014 r. Spółka złożyła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zmianę do wniosku o wpis w ewidencji producentów, w którym dokonano zmiany adresu siedziby Spółki na: B wspólny dla wszystkich czterech Spółek wymienionych powyżej.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 4 ust.3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18.12.1995 r., w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (DZ.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1 -4) działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Z kolei w myśl art. 30 rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19.01.2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (DZ.U. L 30 z 31.01.2009 r. str. 16 – 99) oraz art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/11 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczególne zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesienie do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (DZ.U. L 25 z 28.01.2011, str. 8 – 23), nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Organ odwoławczy wskazał, że pojęcie "sztucznego podziału gospodarstwa rolnego" odnosi się głównie do sytuacji podziału gospodarstwa rolnego na kilka mniejszych, dokonanego w celu zawyżenia przysługującej pojedynczemu rolnikowi kwoty płatności bezpośrednich (w związku z ominięciem przepisów modulacyjnych dotyczących powierzchni gospodarstw) oraz płatności rolno środowiskowych i z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Celem płatności jest bowiem dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach danej płatności, nie wystarczy być posiadaczem (dzierżawcą, właścicielem, współwłaścicielem) działek rolnych w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, ale należy je również faktycznie rolniczo użytkować.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, iż w roku 2013 cztery Spółki zgłosiły do płatności łącznie powierzchnie 299,17 ha, podzielone na mniejsze, dla każdej ze spółek. Zdaniem organu powyższe sugeruje, że gospodarstwo zostało podzielone na mniejsze powierzchnie celem uniknięcia płatności w sposób degresywny, a tym samym uzyskanie większej płatności ogółem, a niżeli byłoby to w sytuacji wnioskowania przez jedno gospodarstwo.

W ocenie organu odwoławczego zostały stworzone sztuczne warunki celem uzyskania większej płatności oraz ze względu na wejście w życie regulacji przewidujących modulację w płatności ze względu na wielkość obszaru gospodarstwa.

Wskazano również, że reprezentant czterech Spółek D. P. na wezwania organu I instancji celem przedłożenia dowodów z działalności Spółek w przedmiocie ustalenia czy nie zostały stworzone sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności w kwocie wyższej niż dopuszczalna, nie przedstawił np. dowodów zbycia płodów rolnych za 2013, co może sugerować, iż nie dokonano zbioru siana, a tym samym nie była prowadzona gospodarka rolna na wymienionych we wnioskach o przyznanie płatności działkach. Podkreślono, że aby zostać beneficjentem pomocy w ramach danej płatności, nie wystarczy być posiadaczem (dzierżawcą, właścicielem, współwłaścicielem) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również faktycznie rolniczo użytkować. Z tak dużej powierzchni użytków zielonych - 213,09 ha, gdyby było pozyskane siano to nie możliwym jest pozostawienie go w sytuacji braku produkcji zwierzęcej w gospodarstwie na zapasie bez zbycia dla podmiotów zewnętrznych. przedmiotowej sprawie występują więzi faktyczne, jak ten sam Prezes Zarządu i główny udziałowiec oraz ta sama siedziba i adres wnioskodawców - Spółek, wskazują na wzajemne powiązania między Spółkami, co z kolei sugeruje, na stworzenie sztucznych warunków wymaganych do otrzymania pomocy i zamiar uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu pomocy. Organ odwoławczy podkreślił, że zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców jest zdarzeniem nienaruszającym żadnych przepisów krajowych, czy unijnych. Jednakże, jak zasadnie podniósł organ I instancji, ustalony i wykazany związek pomiędzy poszczególnymi spółkami wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej, pozwala na przyjęcie stwierdzenia, że nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej, co pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących degresywności stawek płatności.

W dalszej części uzasadnień organ odwoławczy przytoczył odpowiednio treść art. 3 ust.1 i 2 ustawy z dnia 26.01. 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. DZ.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.) oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. DZ.U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.).

W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy został wnikliwie i wyczerpująco przeanalizowany, każdy dowód osobno i we wzajemnym ich powiązaniu. Mało tego, materiał dowodowy został zebrany przez Kierowników Biura Powiatowego ARiMR z własnej inicjatywy. Organ I instancji wzywał wielokrotnie stronę do przedstawienia rozmaitych dokumentów z działalności Spółki w roku 2013.

W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie istnieją powiązania osobowe i kapitałowe pomiędzy Spółkami, którymi zarządza ta sama osoba, również udziały, jak wykazano w niniejszej decyzji, posiada ta sama osoba w ilości 95 %. Organ nie zgodził się z tezą skarżącej, że każda ze Spółek stanowi samodzielność decyzyjną. Strona nie wykazała również w sposób logiczny i przekonywujący o słuszności powołania czterech Spółek, podczas, gdy możliwe było prowadzenie gospodarstwa rolnego jako jednego podmiotu. Dla rozpatrywanej sprawy za rok 2013 nie ma znaczenia czy grunty stanowią własność ubiegających się o płatności czy też wnioskodawca jest ich posiadaczem zależnym.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu, iż organ I instancji naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 107 § 1 i § 3 kpa.

W skargach do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, podniosła zarzut naruszenia:

1) art. 3 ust. 1 i 2 pkt. 1), 2) 3), oraz 4) ustawy z dnia 7 marca 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, oraz art. 21 ust. 1 i 2 pkt. 1), 2) 3), oraz 4) ustawy z dnia 07 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, art. 8, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. tj. w szczególności poprzez:

- naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, zwłaszcza w zakresie braku udowodnienia przez organ II instancji, że spółka celowo wraz z innymi podmiotami stworzyła sztuczne warunki i to w zamiarze i w celu otrzymania płatności;

- naruszenie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym pominięcie zeznań D. P.oraz dokumentów przedkładanych przez spółkę poprzez uznanie iż mają one niewielką wartość dowodową i nie mogą stanowić przeciwdowodów mogących skutecznie wzruszyć ustalenia organu I instancji;

2) art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z dnia 13 marca 2013 r. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione warunki wypłacenia skarżącej spółce płatności w ramach wsparcia bezpośredniego za 2013r., podczas gdy ze złożonego w dniu 13.05.2013 r. wniosku uzupełnionego dalszymi pismami w toku postępowania wynika, że spełnia ona warunki niezbędne do przyznania płatności w ramach przedmiotowego wsparcia,

3) błędy w ustaleniach faktycznych mające istotny wpływ na wynik sprawy, a wynikające z naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego polegające na przyjęciu przez organ II instancji, że:

- grunty zadeklarowane do płatności przez spółki z o.o. w rzeczywistości stanowią jedno gospodarstwo rolne zaś spółki nie są podmiotami wyodrębnionymi pod względem technicznym, ekonomicznym, nie posiadają odrębnego kierownictwa, podczas gdy każda z tych spółek posiada osobowość prawną i jest wyodrębniona prawnie, każda z tych spółek posiada prawo do dysponowania odrębnymi gruntami oraz środkami finansowymi, a tym samym posiada odrębny majątek, który wykorzystywany jest w sposób uwzględniający uzyskiwanie przychodów z prowadzonej działalności, każda ze spółek prowadzi odrębnie i niezależnie od innych podmiotów prawa konto bankowe, księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarcze w tym bilanse i sprawozdania, każda ze spółek posiada odrębność techniczno-organizacyjną w zakresie prowadzonej działalności (decyduje kiedy jak i w jaki sposób prowadzona ma być działalność rolnicza oraz o jakim charakterze), które to podmioty zarządzane są przez najemnego menedżera w osobie powołanego do zarządu spółki prezesa zarządu co sprzeczne jest z rzeczywistym stanem rzeczy, a zwłaszcza wobec tego, że każdy z podmiotów realnie w sposób rzeczywisty prowadzi na własny rachunek i we własnym imieniu działalność rolniczą (spółki decydowały co i jak uprawiać i osiągały z tego wymierne korzyści), odrębną od działalności innych podmiotów prawnych, Spółka była faktycznym użytkownikiem przedmiotowych w sprawie gruntów rolnych, przy czym skarżąca Spółka jak i pozostałe trzy wymienione w decyzji powstały i rozpoczęły prowadzenie działalności rolniczej przed złożeniem wniosków o dopłaty. w tym dodatkowo spółka z o.o. w latach 2009 – 2010 prowadziły uprzednio działalność rolniczą przy wykorzystaniu zupełnie innych gruntów rolnych;

- istnienie powiązań osobowych i kapitałowych pomiędzy wspólnikami sp. z o.o. świadczy o celowym tworzeniu sztucznych warunków do otrzymania płatności sprzecznych z celami wsparcia bezpośredniego w zamiarze uzyskania korzyści majątkowych, co nie miało miejsca i brak ku temu jakichkolwiek dowodów, przy uwzględnieniu ze celem systemu wsparcia bezpośredniego jest finansowe wspieranie rolników;

- spółka nie przedstawiła okoliczności i dokumentów świadczących o prowadzeniu działalności w sposób samodzielny i niezależny od innych podmiotów;

-powstanie w 2009r. spółek z o.o. tj. w tym samym okresie, ubiegających się o płatności bezpośrednie, obliczone zostało jedynie w celu ominięcia modulacji;

- wystąpił element subiektywny, przejawiający się w woli uzyskania przez wspólników, w szczególności w osobie D. B., jako dominującego wspólnika, korzyści poprzez sztuczne stworzenie niezbędnych dla jej uzyskania warunków, polegających na stworzeniu czterech spółek, de facto stanowiących jeden podmiot gospodarczy, w sytuacji braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie;

- wystąpił ogół obiektywnych okoliczności świadczących, że pomimo formalnego spełnienia przesłanek przewidzianych w przepisach prawa, cel ten nie zostałby osiągnięty tj. zastosowanie współczynnika korygującego i modulacji płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, gdyby płatność ta miała zostać przyznana;

4) nieuzasadnione zastosowanie w sprawie art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 10.01.2009 r. oraz art. 4 ust 3 rozporządzenia Rady (WE, EURA TOM) nr 2988/95 co wynika z braku badania przez organ I instancji okoliczności związanych z powstaniem przedmiotowej spółki jak i pozostałych trzech wymienionych w zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu że wskazane przepisy mogły mieć zastosowanie wyłącznie wówczas gdy spełnione zostały dwie obiektywne okoliczności, które organ winien wykazać, tj. po pierwsze zaistnienie ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, ze pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w przepisach cel realizowany przez te przepisy nie został osiągnięty, a po drugie wystąpienie subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania przez spółkę korzyści wynikającej w uregulowań Unii Europejskiej poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek, przy uwzględnieniu że samo twierdzenie organu, że skarżąca miała zamiar obejść ograniczenia określone w ustawodawstwie krajowym nie pozwala samo w sobie wykluczyć, że działalność wnioskodawcy przyczyni się do osiągnięcia celów dla których przyznane miały być przedmiotowe w sprawie płatności, przy czym spółka T zaprzecza aby miało miejsce jakiekolwiek sztuczne stworzenie warunków, jak również że spółka poprzez jakiekolwiek działania w tym okoliczności przedstawione w decyzji zamierzała wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami systemu wsparcia bezpośredniego (patrz podobnie wyrok ETS z 12.09.2013r. sygn. C-434/12). Skarżący zaznacza, że działalność wnioskodawcy i pozostałych spółek przyczyniła się i nadal przyczynia do osiągnięcia celów zamierzonych przez przepisy krajowe i rozporządzenie nr 73/2009 i nie jest sprzeczna z żadnym z celów wsparcia zakreślonego przez prawodawcę;

- art. 11 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy.

Nie zgadzając się z zaskarżonymi decyzjami strona podniosła m.in., że wbrew ustaleniu organu II instancji, warunki do otrzymania płatności nie zostały sztucznie stworzone, w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemów wsparcia bezpośredniego i uzyskania płatności rolnośrodowiskowych.

Zdaniem skarżącego, jeśli organ ARiMR zamierzał udowodnić, że zamiarem danego podmiotu jest stworzenie "sztucznych warunków", to ustalenia takie powinny w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynikać ze zgromadzonego, a następnie wszechstronnie rozpatrzonego przez organy materiału dowodowego, jaki stanowi podstawę rozstrzygnięcia. Organ II instancji nie przeprowadził zaś wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, mającego na celu udowodnienie, iż rzeczywiście zostały stworzone "sztuczne warunki", z uwzględnieniem wykładni tego pojęcia, zawartej w wyroku TSUE z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12, do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu (vide: wyrok NSA z dnia 14.11. 2014 r., II GSK 2576/14). Organ II instancji zadaniu temu, podobnie jak organ I instancji, nie sprostał. A swoją decyzję oparł wyłącznie na podejrzeniach stworzenia sztucznych warunków.

Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, skarżąca Spółka podtrzymuje w całości stanowisko reprezentowane w niniejszej sprawie tj. że prowadzi samodzielnie i niezależnie od innych podmiotów działalność rolniczą na posiadanych przez siebie gruntach. T Sp. z o.o. jest spółką prawa handlowego. Zgodnie z kodeksem spółek handlowych - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką handlową o kapitałowym charakterze, mającą osobowość prawną, działającą w oparciu o kapitał zakładowy podzielony na udziały, ponoszącą odpowiedzialność całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki. Podstawą działalności spółki jest kapitał zakładowy, a osoby wspólników odgrywają tu drugorzędną rolę

Zdaniem skarżącego, nie zachodzi żaden ze wskazanych przez Dyrektora przypadek, świadczący o stworzeniu przez Skarżącego sztucznych warunków. Spółka nie dokonała żadnego podziału gospodarstwa rolnego. Od samego początku działalności prowadzi działalność rolniczą w oparciu o geodezyjnie wyodrębnione wcześniej działki, które objęła w posiadanie na podstawie umów dzierżawy. Działki te mają samodzielny byt i mogą być przedmiotem obrotu. W taki sposób gospodarował nimi właściciel. W niniejszej sprawie absolutnie nie doszło do utworzenia spółek powiązanych osobowo i kapitałowo dla uzyskania płatności w odniesieniu do gruntów, które są faktycznie w posiadaniu jednego podmiotu lub są przedmiotem współposiadania. Wskazane okoliczności nie zachodzą w niniejszej sprawie. Żadna z wymienianych przez organ spółek nie jest powiązana ze sobą kapitałowo i nie współposiada gruntów, każda bowiem spółka posiadała odrębne umowy dzierżawy, jak również prowadzi na przedmiotowych gruntach odmienną gospodarkę rolną.

Podkreślono, że jako osobny podmiot spółka prowadzi działalność rolną na własny rachunek i we własnym imieniu, ponosi samodzielnie koszty z tym związane i samodzielnie czerpie korzyści z prowadzenia tej działalności, posiada niezależną gospodarkę rolną. Spółka podpisując umowę dzierżawy weszła w posiadanie już uprzednio podzielonego gruntu, które to działki rolne były następnie wykorzystywane przez Spółkę rolniczo. W ramach prowadzonej działalności rolniczej od samego początku Spółka ponosiła wydatki związane pracami rolnymi, które zlecane były podmiotom zewnętrznym. Przedmiotem działalności gospodarczej spółki jest prowadzenie działalności rolniczej na posiadanych gruntach. Skarżąca spółka bezsprzecznie została zgodnie z prawem założona aktem notarialnym (i wówczas mogła już prawnie działać jako spółka w organizacji, co w ocenie organu odwoławczego "trudno wyobrazić sobie"), a następnie wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego jak również prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy, została wpisana do ewidencji prowadzonej przez ARiMR, co ma miejsce do dnia dzisiejszego. Powyższe okoliczności bezwzględnie świadczą o tym, że skarżąca Spółka jak i pozostałe spółki są podmiotami wyodrębnionymi pod względem technicznym, ekonomicznym i posiadają odrębne kierownictwo. Po raz kolejny zaznaczyć należy, że skarżąca Spółka jak i pozostałe spółki, wymienione w uzasadnieniu decyzji Dyrektora, posiadają osobowość prawną i są wyodrębnione prawnie, każda z tych spółek dysponuje innymi gruntami - wcześniej wyodrębnionymi działkami, które wbrew nieuzasadnionemu twierdzeniu organu nie mogą i nie stanowią jednego gospodarstwa.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 26 listopada 2015r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Ol 547/15 oraz I SA/OI 548/15 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Ol 547/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014 poz. 1647 t.j.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Należy przy tym zauważyć, że tylko prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy daje podstawę do stosowania norm prawa materialnego.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonych decyzji wykazała, że odpowiadają one przepisom prawa.

Istota sporu w rozpoznawanym przypadku sprowadza się do tego, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwarzał podstawy do przyjęcia, iż w sprawie doszło do stworzenia przez stronę skarżącą sztucznych warunków, wyłącznie w celu uzyskania nienależnych w takiej sytuacji (zwłaszcza w kontekście rozwiązań wspólnotowych) płatności, o które ubiegała się spółka.

W ocenie Sądu analiza okoliczności oraz materiał dowodowy wskazują, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze stworzeniem sztucznych warunków celem uzyskania nienależnych form pomocy.

Dla potrzeb rozpatrywanego przypadku istotne znaczenie ma regulacja zawarta w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, wprowadzająca klauzulę generalną przeciwdziałającą obejściu prawa przez podmioty chcące uzyskać korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Przepis ten stanowi, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Interpretacja art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE, który w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

W niniejszej sprawie organy uznały, że skarżący w sposób sztuczny i pozorny stworzył warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie w takiej sytuacji przez skarżącego pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia i doprowadziłoby do naruszenia celów i istoty działania

W tym miejscu wskazać należy, że zarówno skarżąca spółka, jak i pozostałe trzy spółki powstały i rozpoczęły prowadzenie działalności rolniczej w tym samym czasie. Spółka D.została wpisana do KRS z dniem 4.03.2009r., a z dniem 4.06.2009r. została wpisana do ewidencji producentów. Pozostałe trzy spółki: B., R.i T.uzyskały osobowość prawną z dniem 26.02.2009 r. W tym samym czasie wpisane zostały także do ewidencji producentów, tj. z dniem 23.03.2009 r. Prezesem zarządu wszystkich spółek, uprawnionym do ich reprezentacji jest ta sama osoba fizyczna – D. P.. Równolegle właścicielami wymienionych spółek są również te same osoby: D. B. posiada 95 udziałów po 50 zł w każdej ze spółek oraz W. K., która posiada 5 udziałów po 50 zł. Wskazać również należy, że D. P. będący prezesem wszystkich spółek nie potrafił wskazać na rozprawie w dniu 26 listopada 2015r. z kim zawarte są umowy dzierżawy gruntów którymi dysponują spółki, nie potrafił też wskazać wspólników spółek ani określić wysokości udziałów jakie sam posiada co więcej nie wiedział w której ze spółek sam posiada udziały.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że Spółki nie posiadają odrębnego kierownictwa, nie są wyodrębnione pod względem technicznym ani ekonomicznym, są ze sobą ściśle powiązane osobowo, rodzinnie, kapitałowo, nie prowadzą działalności rolniczej we własnym imieniu i na swoją rzecz. Zostały utworzone tylko i wyłącznie w celu pobierania zwiększonych dopłat do gruntów rolnych poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego stwarzając pozory prowadzenia działalności rolniczej przez cztery podmioty na gruntach. W niniejszej sprawie organy ustaliły brak ponoszenia przez spółki kosztów działalności, osiągania dochodów, posiadania dokumentacji (np. faktur, umów dotyczących ewentualnie świadczonych usług etc.) potwierdzających prowadzenie operacji gospodarczych przez te spółki lub na ich rachunek.

Należy podkreślić, że koniecznym warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie gruntów rolnych o określonej powierzchni i rolnicze ich użytkowanie. Płatności bezpośrednie i rolnośrodowiskowe nie są przeznaczone osobom, które dysponując tytułem prawnym do gruntu, nie prowadzą na nim produkcji rolnej. Również w orzecznictwie sądowo administracyjnym wielokrotnie wskazywano, że dla prawa do otrzymania płatności istotne jest faktyczne korzystanie z gruntów. Idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych (por. np. wyrok NSA z 18 października 2011 r. II GSK 1034/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Należy również wskazać, że organy ustalił, że gdyby tylko jeden podmiot wystąpił o płatności ich wysokość byłaby mniejsza od wysokości płatności, które wystąpiły wszystkie cztery spółki. Organy dokonały szczegółowych wyliczeń w zaskarżonych decyzjach. Przedmiotowe wyliczenia wskazują na znaczne korzyści w przypadku wnioskowania o nie przez cztery spółki. Powyższe stworzyło wymierną i realną korzyść ekonomiczną dla wszystkich czterech spółek.

Zdaniem Sądu materiał dowodowy sprawy pozwalał przyjąć, że owo formalnoprawne wyodrębnienie czterech spółek, w tym strony skarżącej było wyodrębnieniem sztucznym, dokonanym w celu uzyskania płatności nienależnych w świetle postanowień art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011r. Skarżący nie stanowi jednostki wyodrębnionej pod względem technicznym i ekonomicznym, a jest częścią składową gospodarstwa zarządzanego przez D.P.w ramach czterech spółek. Tymczasem płatności ze środków publicznych - funduszy unijnych czy krajowych na rzecz producentów rolnych mają być przeznaczone dla wsparcia rzeczywistych producentów rolnych i faktycznie przez nie prowadzonej działalności rolniczej, a nie dla fikcyjnych posiadaczy lub podmiotów formalnie powołanych tylko w celu osiągnięcia korzyści finansowych. W ocenie Sądu organy logicznie i przekonująco ocenił przedłożone skarżącą dokumenty, jak też wyjaśnienia i twierdzenia zawarte w pismach strony składanych w toku postępowania, a jego ustalenia nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżącą.

Należy podkreślić, że kwestia stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania pomocy finansowej była analizowana przez NSA, który w wyroku II GSK 1595/12 z 11 lutego 2014r. stwierdził, że "oceniając zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy skonfrontować jego subsumcję z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz tymi ustaleniami, które wykazują cel ich stworzenia."

Odnosząc tezy tego wyroku do treści powołanego przepisu w brzmieniu:

"Nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia" oraz stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdził, że organy zasadnie przyjęły i przekonująco wyjaśniły dlaczego uznały, że skarżąca spółka - pomimo poprawności formalnej wniosku o płatność - stworzyła sztuczne warunki umożliwiające uzyskanie korzyści i że korzyści te są sprzeczne z celami systemu wsparcia. I tak w trakcie postępowania o przyznanie płatności na 2013 rok dla wnioskodawcy ustalono, że D. P. jest również umocowany do reprezentowania innych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Dla wszystkich tych spółek udziałowcami są D.B. oraz W.K.

Skoro działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania takiej korzyści (co wcześniej wykazano), prowadzą do nieprzyznania korzyści (wedle powoływanego już art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji), to jest oczywiste, że organy stosując powołany przepis działały zgodnie z prawem wspólnotowym, co w zupełności, bez odwoływania się do pozostałych argumentów, w pełni uzasadniało odmowę przyznania skarżącej spółce wsparcia, o które wnioskowała.

W świetle wszystkich do tej pory wskazanych okoliczności stanu faktycznego, ustalonego przez organy wyłącznie na podstawie wiarygodnych, bo rzeczowych środków dowodowych (dokumentów), organy dokonały swobodnej, a przy tym w pełni logicznej oceny zgromadzonego materiału, konkludując, iż wszystkie – szczegółowo opisane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji – powiązania ekonomiczne, osobowe, organizacyjne i funkcjonalne wskazują na stworzenie sztucznych warunków. Konkluzję taką wspierają dodatkowo pozostałe okoliczności natury przedmiotowej (data powstania spółek, jedna siedziba wszystkich tych spółek, przedmiot działalności, brak sprzętu i pracowników, a wreszcie – brak dochodów, których źródłem byłaby rzeczywiście prowadzona przez spółkę działalność rolnicze, np. ze sprzedaży plonów, przy jednoczesnym wskazaniu w sprawozdaniach finansowych dotacji jako podstawowego źródła zysku). Wbrew odmiennemu zapatrywaniu autora skargi, w świetle wszystkich wskazanych okoliczności, przyjęcie odmiennego wniosku, niż ten, który sformułowały organy, stanowiłoby ewidentne przekroczenie granic oceny dowodów, jako ocena dowolna, bo nielogiczna. Skoro zatem działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania takiej korzyści (co wcześniej wykazano), prowadzą do nieprzyznania korzyści (wedle art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 oraz art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009 r. str. 16), przeto jest oczywiste, że organy działały zgodnie z przywołanymi przepisami prawa wspólnotowego, co w zupełności, bez odwoływania się do pozostałych argumentów, w pełni uzasadniało odmowę przyznania skarżącej spółce wsparcia, o które wnioskowała.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać na specyfikę postępowania administracyjnego prowadzonego w tego rodzaju sprawach. Przyjmując jako zasadę odesłanie w tej materii do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (por. art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego), wprowadzono jednak istotne, autonomiczne rozwiązania, wykluczające możliwość stosowania w tych przypadkach przepisów k.p.a.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 3 ust. 2 ustawy wskazuje się z kolei, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 3 ww. ustawy, to na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W odniesieniu natomiast do płatności bezpośrednich, Sąd pragnie podkreślić, że również ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu (...) modyfikuje, w stosunku do przepisów k.p.a., obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 21 ust. 2 ustawy wskazuje się z kolei, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 3 ww. ustawy, to na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W ocenie Sądu, z cytowanych rozwiązań wynikają jednoznacznie następujące, podstawowe reguły rządzące postępowaniem prowadzonym w sprawie o przyznanie płatności bezpośredniej i rolnośrodowiskowej, traktowanym przez samego prawodawcę jako postępowanie na tyle szczególne (względem tradycyjnych postępować administracyjnych), iż wymaga ono złamania pryncypialnych nawet zasad przyjętych w k.p.a. i zastąpienia ich owymi regułami autonomicznymi:

1) organ nie został obarczony powinnością samodzielnego gromadzenia dowodów w sprawie; wystarczy wyczerpujące rozpatrzenie tych dowodów, które przedstawił w toku postępowania sam zainteresowany (wnioskodawca), do czego ten właśnie podmiot został zobowiązany – bez cienia wątpliwości – w art. 23 ust. 3 (zwłaszcza w końcowym fragmencie tego przepisu) ustawy;

2) wyłącznie od inicjatywy samej strony uzależnił też ustawodawca uzyskanie przez zainteresowanego pouczeń od organu oraz czynny udział w każdym stadium postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu, materiał zgromadzony w aktach administracyjnych dowodzi niezbicie, iż organy nie naruszyły żadnej z wyżej wymienionych reguł.

W szczególności, organy oparły swoje rozstrzygnięcia na rzeczowych źródłach dowodowych (dokumentach). Wbrew odmiennemu stanowisku autora skarg, organy prawidłowo ustaliły te wszystkie elementy stanu faktycznego, które miały istotne znacznie dla kierunku podjętego rozstrzygnięcia. Odmienne, subiektywne twierdzenia spółki co do poszczególnych okoliczności faktycznych, pozostają w oczywistej sprzeczności z wnioskami, jakie nasuwa analiza obiektywnych źródeł dowodowych, o których była mowa.

Zdaniem Sądu w toku postępowania skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów potwierdzających, że prowadził działalność rolniczą w ramach podjętych zobowiązań. Ustalenia dotyczące stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżącego. Organy logicznie i przekonująco oceniły przedkładane przez skarżącego dokumenty, jak też jego wyjaśnienia i twierdzenia zawarte w pismach oraz uzyskane podczas przesłuchania.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. O prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przekonują uzasadnienia zaskarżonych decyzji. Ustalenie istnienia przesłanek z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 skutkowało odmową przyznania płatności. Postępowanie przed organami wykazało, że skarżący poza dochodami z płatności bezpośrednich i rolnośrodowiskowych nie uzyskiwał żadnych innych dochodów z działalności rolniczej. Nie posiada własnego majątku i korzysta z podmiotów zewnętrznych.

Reasumując, stwierdzić należy, że ustalone przez organy orzekające fakty i okoliczności prowadzenia działalności przez skarżącą spółkę (data powstania spółek, ta sama siedziba, ci sami wspólnicy, ta sama osoba reprezentująca, przedmiot działalności, ubieganie się o te same płatności, brak własnego majątku, brak innych dochodów oprócz dochodów uzyskiwanych z płatności, korzystanie z usług tych samych zewnętrznych podmiotów) zasadnie wskazują, że spółka ta została zawiązana w celu stworzenia sztucznych warunków dla pozyskiwania płatności i obejścia limitów pomocy finansowej według kryteriów wielkości gospodarstwa.

Sąd podziela wnioski i oceny organów orzekających, że ustalone w rozpoznawanej sprawie okoliczności prowadzenia działalności rolniczej, wskazują na działania nastawione na uzyskanie płatności w wyższej kwocie i takie działania nie mogą być uznane za pozostające w zgodzie z celem i sensem przepisów regulujących wspieranie rolników gospodarujących w m.in. programie rolnośrodowiskowym, czy wsparcia bezpośredniego.

Sąd nie podzielił zasadności zarzutów skargi tak w odniesieniu do przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. W ocenie Sądu, organy w rozpoznawanej sprawie przestrzegały i właściwie zrealizowały dyrektywy postępowania administracyjnego określone przepisami art. 8, art.11, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2 , art. 80 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił jako nieuzasadnione.