Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1779/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 3, art. 145 § 1 pkt 4, pkt 6, art. 151 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skarg M. G., L. G. i Prokuratora Rejonowego w [...] na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 31 sierpnia 2023 r.nr I-III.7721.2.1.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 kwietnia 2023 r. nr PB.6740.2.58.2022.A.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1779/23

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Prokuratora Rejonowego w [...] oraz M. G. i L. G. jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2023r. nr I-III.7721.2.1.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją nr 169/2022 z 16 sierpnia 2022r. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił dla spółki A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. nr [...] wraz z kablową linią zasilającą na działce nr ewid. [...].

Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] pismem z 22 marca 2023r. wniósł sprzeciw od wymienionej wyżej decyzji, równocześnie informując, że strony w osobach M. W., właściciela działki o nr ewid. [...] oraz L. G., współwłaściciela działki o nr ewid. [....] wyraziły zgodę na wniesienie przedmiotowego sprzeciwu. Równocześnie Prokurator wniósł o uchylenie ww. decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: K.p.a.), przeprowadzenie ponownie postępowania administracyjnego zapewniając wszystkim stronom czynny udział w każdym stadium postępowania oraz o wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Jako podstawę wznowienia postępowania Prokurator wskazał wadliwość z art. 145 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a..

Postanowieniem z 30 marca 2023r., nr PB.6740.2.58.2022.A Prezydent Miasta [...] wznowił z urzędu postępowanie zakończone wydaniem ww. decyzji nr 169/2022 na skutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...]. Następnie decyzją z 20 kwietnia 2023r., nr PB.6740.2.58.2022.A Prezydent Miasta [...] odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] nr 169/2022 z 16 sierpnia 2022r., którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono dla spółki A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że nieruchomości należące do L. G. i M. W. w żaden sposób nie będą ograniczone poprzez planowaną budowę z uwagi na ograniczenia wysokościowe budynków wynikające z zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe potwierdza, że ww. osobom nie przysługiwał status strony w sprawie pozwolenia na budowę. Ponadto organ podniósł, że z treści przepisów prawa nie wynikał obowiązek dokonania uzgodnienia inwestycji z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Tym samym organ wskazał, iż nie można uznać, aby wystąpiła przyczyna wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: M. W., L. G., M. G. oraz Prokurator Prokuratury Rejonowej w [....].

W treści odwołania M. W. wskazał, iż zarzuty dotyczące kwestionowanej inwestycji wyraził we wcześniejszych pismach, zaś budowa wieży telekomunikacyjnej o wysokości powyżej 30 m w bliskim otoczeniu lotniska jest niezgodna z MPZP obręb [...].

M. G. i . G. w odwołaniu wskazali, iż nie zgadzają się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że nie przysługuje im przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżących nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt naruszenia przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności w postaci postanowień miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazali na konieczność dokonania ustaleń z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Zaznaczyli, że wydanie przez Organ decyzji z pominięciem istotnych przepisów prawa oraz bez zawiadomienia jakichkolwiek stron postępowania, w tym spółki zarządzającej lotniskiem ([...] sp. z o.o.) oraz właścicieli sąsiednich nieruchomości, a także z istotnym i oczywistym naruszeniem postanowień obowiązującego MPZP, jednoznacznie wykluczających wzniesienie masztu telekomunikacyjnego o tak znaczącej wysokości na działce ew. nr [...] - stanowiło i nadal stanowi podstawy do dokonania przez Prezydenta Miasta [...] zmiany zaskarżonej decyzji poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę dla spółki A. sp. z o.o.

Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym:

1. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 7b K.p.a., art. 8 1 K.p.a. w zw. z art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich możliwych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenie wszystkich możliwych dowodów, w tym dopuszczonych z urzędu, tj.:

a. niezwrócenie się do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o ustalenie, czy budowa masztu stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. nr [...] wraz z kablową linią zasilającą na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] w obrębie ewidencyjnym [...] o wymiarach wskazanych we wniosku o pozwolenie na budowę nie wymaga zaopiniowania, a zwłaszcza ustalenia, czy budowa wyżej wskazanego masztu nie stanowi przeszkody lotniczej, o której mowa w art. 87 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze,

b. niezauważenie, że umiejscowienie wieży na działce o nr ewid. [...] o wysokości powyżej 15 m przekracza powierzchnię ograniczającą zabudowę, o której mowa w art. 86 ust. 10 Prawo lotnicze, na której to działce w myśl art. 86 ust. 1 - 5 ww. ustawy służbom ruchu lotniczego przysługuje prawo zakładania lotniczych urządzeń naziemnych na nieruchomościach sąsiadujących z lotniskiem oraz prawo dostępu do nich, przy czym zakładanie ww. urządzeń naziemnych może wystąpić także na nieruchomościach znajdujących się poza sąsiedztwem lotniska,

c. niezwrócenie się do właścicieli, użytkowników działek sąsiadujących z działką o nr ewid. [...] o ustalenie, czy zamierzają, a jeżeli tak to w jakiej odległości od granicy z działką nr ewid. [...] lokalizować ewentualne budynki bądź obiekty budowlane, a zwłaszcza ustalenie, czy umiejscowienie ww. masztu stacji bazowej telefonii komórkowej nie narusza § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie dotyczącym ograniczenia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zwłaszcza w sytuacji kiedy z akt sprawy, doświadczenia życiowego oraz dostępnych na stronie internetowej zdjęć położenia działki o nr ewid. [...] wynika, że zarówno działka o nr ewid. [...] oraz [...] jest zabudowana budynkami usługowymi, których pomieszczenia maszt wieża o wysokości 31,3 m może ograniczać w zakresie naturalnego oświetlenia,

d. niezwrócenie się do właściwych organów i instytucji o ustalenie, czy budowa przedmiotowego masztu - wieży nie powinna zostać poprzedzona innymi ustaleniami, w tym nieustalenie przez organ pierwszej instancji, czy inwestor: posiadał uprzednie pozwolenie budowlane na budowę zjazdu z drogi gminnej, a to ul. [....] bądź ul. [...] na działkę nr [...]; posiadał uzgodnienia w zakresie demontażu tablicy reklamowej zamontowanej na działce nr [...]; posiadał uprzednie uzgodnienie z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie wykorzystania w obszarze oddziaływania z terenem lotnictwa cywilnego specjalistycznych maszyn budowlanych, w tym dźwigu,

2. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 7b K.p.a. poprzez niezastosowanie skutkujące brakiem chęci podjęcia przez organ pierwszej instancji działań zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy, zwłaszcza poprzez niepodjęcie żadnych kroków ustalających pełny zakres stron postępowania - w tym niezwrócenie się o konsultacje społeczne z mieszkańcami, użytkownikami oraz właścicielami nieruchomości sąsiednich znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w tym błędne przyjęcie, że stroną postępowania nie są właściciele i użytkownicy działek sąsiadujących z nieruchomością, na której zaplanowano budowę masztu telefonii komórkowej, jak również pominięcie, że [...] Sp. z o.o. nie posiada waloru strony postępowania, w sytuacji, gdy umiejscowienie masztu wieży telefonii komórkowej na działce znajdującej się przy terenie lotniska bezpośrednio wpływa na możliwości użytkowania terenu lotniska, zagraża bezpieczeństwu osób, które z lotniska korzystają służbowo, jak również prywatnie,

3. art. 9 K.p.a. oraz art. 10 K.p.a. w zw. z art. 188 K.p.a. poprzez niezastosowanie skutkujące m. in. niepoinformowaniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [....] o zebraniu materiału dowodowego w sprawie, możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem przedmiotowej decyzji, niewezwanie Prokuratora do złożenia wniosków dowodowych i zajęcia stanowiska, które to istotne błędy Prezydenta Miasta [...] pozbawiły strony możliwości działania w niniejszej sprawie, w tym przedłożenia pism. uzyskanych od Instytucji, w tym Szefostwa Służb Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP,

4. art. 13 K.p.a. przez niezastosowanie skutkujące brakiem chęci organu załatwienia przedmiotowej sprawy w formie ugodowej dla każdej strony - podmiotu biorącego udział w sprawie,

5. art. 124 1 i 2 K.p.a. oraz art. 126 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez niezastosowanie skutkujące "niewyjaśnieniem przez Organ II instancji" jakie fakty uznał za udowodnione, jakim dowodom odmówił wiarygodności, skutkujące nie odniesieniem się przez organ pierwszej instancji do wszystkich podniesionych w sprzeciwie kwestii, w tym:

a. umiejscowienia wieży telefonii komórkowej w miejscu niezgodnym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a to na działce nr ewid. [...], która zgodnie z mpzp [...] "[....]" ul. [...] leży w terenach zabudowy usługowej l.U.6., w sytuacji kiedy przepis § 4 ust. 1 pkt 6 ww. planu dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i telekomunikacyjnej, w tym stacji przekaźników bezprzewodowej telefonii cyfrowej wyłącznie na terenach 2.U.l /str. 4 mpzp/,

b. wydania decyzji bez uprzednich uzgodnień i konsultacji z odpowiednimi organami oraz instytucjami, a to m. in. z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego,

c. niewyjaśnienie przez organ pierwszej instancji dlaczego uznał pismo z dnia 2 czerwca 202214., znak SSRL Sz RP-WL.5103.l.2022, przedłożone do wniosku o pozwolenie na budowę za ww. uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w sytuacji kiedy ww. pismo nie zostało wydane przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, jego zastępców oraz osoby, które działałyby z upoważnienia ww. Prezesa.

Prokurator postawił również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, a to:

1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędnym uznaniem przez organ pierwszej instancji, że stroną postępowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę masztu wieży telefonii komórkowej nie są właściciele, użytkownicy, posiadacze nieruchomości przyległych do działki o nr ewid. [...], jak również stroną nie jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], w sytuacji kiedy budowa masztu telefonii komórkowej o wysokości ponad 30 m bezpośrednio wpływa na działki sąsiednie, przebywających na tych działkach ludzi, jak również na usytuowane na działkach budynki i obiekty użytkowe, ograniczając naturalne oświetlenie pomieszczeń, zagrażając bezpieczeństwu tych ludzi, mieniu, jak również osób które korzystają z lotniska,

2. art. 72 ust. 1 pkt 14 i pkt 16 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędnym uznaniem przez organ pierwszej instancji, że budowa masztu telefonii komórkowej na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] w obrębie ewidencyjnym [...] leżącej w sąsiedztwie lotniska cywilnego nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji kiedy z ww. przepisu wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jeżeli wydawana jest decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, a także w sytuacji lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej wydawanej na podstawie ustawy z dnia 7 maja 201 Or. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych,

3. art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przez niezastosowanie skutkujące niezauważeniem, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej winna zostać umiejscowiona tak by jej lokalizacja nie była sprzeczna z określonymi w mpzp zapisami ani nie naruszała ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, a zatem lokalizacja masztu telefonii komórkowej winna być dokonana na terenie 2.U.1 mpzp, a nie na działce nr ewid. [...], która znajduje się na terenie zabudowy usługowej 1.U.6,

4. § 4 ust. 1 pkt 6 mpzp [...] "[....]" ul. [...] przez niezastosowanie polegające na mylnym ustaleniu przez organ pierwszej instancji, że na działce o nr ewid. [...], która znajduje się na terenie zabudowy usługowej 1.U.6 można usytuować maszt - wieżę telefonii komórkowej, w sytuacji kiedy mpzp przewiduje wyłącznie sytuowanie ww. obiektów budowlanych na terenach 2.U.1 ,

5. § 13 w zw. z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędne niezastosowanie, skutkujące nieustaleniem przez organ pierwszej instancji, czy planowana inwestycja budowlana nie narusza wskazanych wyżej przepisów względem zabudowanych działek sąsiednich,

6. art. 4 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7 w zw. z art. 6 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej przez niezastosowanie, skutkujące nieustaleniem przez organ pierwszej instancji jakie warunki techniczno - budowlane przeciwpożarowe musi spełniać przedmiotowa inwestycja budowlana, w jakie urządzenia przeciwpożarowe i gaśnicze będzie wyposażony masz telefonii komórkowej, gdzie urządzenia przeciwpożarowe i gaśnicze będą umiejscowione, w jakiej odległości od działek sąsiednich i usytuowanych na nich budynkach, drogi ewakuacyjnej na wypadek pożaru, który zagrażać może nieruchomościom sąsiadującym, budynkom na nich posadowionym, jak również ludziom na tych nieruchomościach przebywających, w jaki sposób będzie można przeprowadzić akcję ratowniczą, których to czynności nieprzeprowadzenie nie pozwoliło ustalić wpływu ewentualnego pożaru masztu wraz z siecią kablową na działki sąsiadujące,

7. art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o referendum lokalnym, przez niezastosowanie, skutkujące nieustaleniem przez Prezydenta Miasta [...] z mieszkańcami, zwłaszcza obrębu [...], czy wyrażają zgodę na budowę masztu telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...],

Prokurator zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał istotny wpływ na wydaną decyzję Prezydenta Miasta [...], przez przyjęcie, że budowa masztu telefonii komórkowej jest zgodna z przepisami mpzp, ulokowanie przedmiotowego obiektu nie będzie ograniczać zabudowy działek sąsiednich, podczas gdy wystąpią ograniczenia w zabudowie działek sąsiednich wynikające z przepisów przeciwpożarowych oraz regulujących kwestie nasłonecznienia obiektów.

Prokurator wniósł o uchylenie przez organ drugiej instancji w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta [...] oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z wyszczególnionych dokumentów.

Wojewoda Podkarpacki, opisaną na wstępie decyzją z dnia 31 sierpnia 2023r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie odwoławcze na skutek odwołań M. G. i L. G. oraz M. W.

W uzasadnieniu Wojewoda w pierwszej kolejności przedstawił stanowisko co do tego, czy działka nr [...] należąca do L. G. i działka nr [...] należąca do M. W., w imieniu których sprzeciw wniósł Prokurator, znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym, czy strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 [pic]K.p.a.

Po przytoczeniu treści art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej: P.b.), Wojewoda wskazał, że projektowana wieża o łącznej wysokości nad poziom terenu 31,3m będzie zlokalizowana w odległości 7 m od północno - zachodniej granicy działki oraz w odległości 19,63 m od południowo wschodniej granicy działki. Stacja bazowa składała się będzie z 6 anten sektorowych ATR4518R11, które będą zainstalowane na trzech azymutach 00, 1200 i 2400 na wysokości 29,0 m n.p.t. oraz 7 anten radioliniowych zawieszonych na azymutach 310, 730, 980, 1790, 2090, 2520, 3040.

Wojewoda analizując obszar oddziaływania ww. obiektu uwzględnił stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych, z którego wynika, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje obszar, w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekracza dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448).

Wojewoda wskazał, że parametry techniczne i maksymalne obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz moce EIRP wyznaczone dla anten sektorowych i radioliniowych projektowanej stacji bazowej zostały przedstawione w projekcie zagospodarowania terenu. Z treści zamieszczonych tam tabel i części graficznej projektu zagospodarowania terenu wynika, że zasięg ponadnormatywnego pola EM na każdym z azymutów występuje wyłącznie w granicach działki inwestycyjnej nr [...] i nie wykracza na żadną z działek sąsiednich. W oparciu o projekt telekomunikacyjny ustalono, że pole elektromagnetyczne o poziomie wyższym od dopuszczalnego dla anten sektorowych i radioliniowych nie będzie występować niżej niż 28,0 m n.p.t., czyli w miejscach powyżej maksymalnej wysokości potencjalnych budynków, które mogłyby powstać w otoczeniu projektowanej inwestycji na podstawie zapisów mpzp. Ponadto omawiane pole występować będzie tylko w obrębie działki inwestycyjnej, co powoduje, że działki sąsiednie nr [...] i [...] nawet potencjalnie nie doznają ograniczeń w możliwości ich zabudowy na skutek realizacji spornej inwestycji.

Zdaniem Wojewody nie można ponadto wywodzić interesu prawnego z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), bowiem z rysunku Projektu Zagospodarowania Terenu (PZT) wynika, że minimalna odległość wieży od granicy działki sąsiedniej wynosi 7 m co prowadzi do wniosku, że projektowana wieża w żaden sposób nie wpływa na naturalne oświetlenie pomieszczeń w hipotetycznych budynkach na działkach sąsiednich.

Odnosząc się do przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. tj. wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, tj. Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego Wojewoda powołał się na PZT z którego wynika, że w miejscu projektowanej wieży powierzchnia terenu wzniesiona jest do rzędnej około 277,5m n.p.m. Zgodnie z mapą rejestru [pic]lotnisk cywilnych dopuszczalna wysokość zabudowy nie może przekraczać 325m n.p.m. Projektowana wieża o łącznej wysokości nad poziom terenu 31,3m będzie wzniesiona maksymalnie do rzędnej około 308,8 m n.p.m., a więc mniej iż 325m n.p.m. Powyższe ustalenia potwierdza także zalegająca w aktach sprawy "Dokumentacja Rejestracyjna [...]. Plan ograniczeń wysokości zabudowy". Tym samym nie sposób uznać, iż sporny obiekt budowlany stanowi przeszkodę lotniczą w rozumieniu art. 87 1 ust. 1 pkt 1 Prawa lotniczego. Co więcej z analizy pisma [...] sp. z o.o., wynika, że maszt nie przekroczy dopuszczalnych wysokości zabudowy określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021r. w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym. Wprawdzie "obiekt z dużym prawdopodobieństwem będzie stanowił przeszkodę lotniczą w rozumieniu art. 87 1 pkt 4 Prawa lotniczego", to jednakże powyższe wymaga zaangażowania Prezesa ULC". Tym samym, w ocenie Wojewody brak jest przepisu prawa, który przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nakazywał dokonanie uzgodnienia możliwości realizacji inwestycji, czy też uzgodnienia PZT i PAB z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Takim przepisem nie jest art. 86 ust. 7 Prawa lotniczego, gdyż przepis ten stanowi, że Prezes Urzędu uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz plany zagospodarowania przestrzennego województwa, dla terenów, na których znajduje się lotnicze urządzenie naziemne, wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę lub wydano decyzję o wprowadzeniu zmian w systemie funkcjonalnym pod względem bezpieczeństwa ruchu lotniczego i prawidłowego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej zgodności spornej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [..... oraz ustawą Prawo lotnicze Wojewoda stwierdził, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania. Dopiero pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 k.p.a.

Odnosząc się do podstaw umorzenia postępowania odwoławczego Wojewoda wyjaśnił, że Odwołujący są właścicielami działek, które nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, a zatem z racji własności ww. działek skarżący nie mają interesu prawnego w niniejszej sprawie, stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Prokurator Rejonowy wniósł skargę na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 31 sierpnia 2023 r., nr I-III.7721.2.1.2023 wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr 169/2022 z 16 sierpnia 2022 r., nr PB.6740.2.58.2022.A. Prokurator wniósł również o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, gdyż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a to dowodów:

- załączonych do zażalenia prokuratora, których do dowodów Organ II Instancji nie rozpoznał, nie przeanalizował, nie czyniąc w tym zakresie żadnej wzmianki w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia, a to - wydruków usytuowania działki o nr ewid. nr [...] przy ul. [...] w [...] w obrębie ewidencyjnym [...], jak również wydruku wiadomości medialnych, celem wykazania, że inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę masztu telefonii komórkowej nie uzyskał pozwolenia na zjazd z drogi gminnej, bezprawnie usunął część tablicy reklamowej, jak również celem wykazania, że przedmiotowa budowa obiektu budowalnego zagraża bezpieczeństwu ludzi oraz mieniu, ogranicza naturalne oświetlenie budynków przeznaczonych do przebywania w nich ludzi, jak również ogranicza zabudowę lotniska, zagrażając bezpieczeństwu osób, które z niego korzystają i które na nim pracują, a także celem wykazania, że usytuowanie masztu wieży telefonii komórkowej na w/wskazanej działce jest sprzeczne z wolą i interesem społecznym, który uwidocznił się podpaleniem wskazanego obiektu budowlanego,

- załączonych do odwołania Prokuratora, tj. pisma z dnia 6 kwietnia 2023 r., nr sprawy SSRL SZ RP-WL.5103.12023, celem wykazania, że przedłożone przez inwestora pismo z dnia 2 czerwca 2022 r. nie zastępuje decyzji Prezesa ULC w zakresie uzgodnienia sposobu zagospodarowania terenu w odniesieniu do wskazanej inwestycji, w myśl art. 86 i 87 ustawy Prawo lotnicze, a zatem celem wykazania, że budowa opisanej stacji bazowej nie została poprzedzona wymaganymi uzgodnieniami z w/wskazanym Prezesem.

Prokurator podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu, dotyczące naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7b k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2, art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Prokurator podkreślił, że Wojewoda nie odniósł się do wszystkich wymienionych w odwołaniu kwestii w tym:

- umiejscowienia wieży telefonii komórkowej w miejscu niezgodnym z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a to na działce o nr [...], która leży w terenach zabudowy usługowej 1.U.6., w sytuacji kiedy przepis § 4 ust. 1 pkt 6 MPZP dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i telekomunikacyjnej, w tym stacji przekaźników bezprzewodowej telefonii cyfrowej na terenach 2.U.1 (str. 4 MPZP);

- wydania decyzji bez uprzednich uzgodnień i konsultacji a to m.in. z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, który w myśl art. 86 ust. 11 ustawy Prawa lotniczego wydaje opinie o możliwości lokalizacji inwestycji ze względu na wysokość zabudowy na obszarze obowiązywania powierzchni ograniczających zabudowę, którego to przepisu Organ II Instancji nie dostrzega,

- wydania decyzji bez uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego czy wieża o wysokości 31, 3 m wraz z antenami oraz urządzeniami służącymi do obsługi anten umiejscowiona na działce o nr ewid nie stanowi przeszkody lotniczej, m.in. w myśl art. 87 1 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawa lotniczego, zwłaszcza w sytuacji kiedy Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji cytuje pismo zarządcy lotniska cywilnego, z którego wynika, że maszt w wysokości 31 m stanowi obiekt, który "z dużym prawdopodobieństwem" stanowił będzie przeszkodę lotniczą w rozumieniu wskazanego przepisu,

- nie wyjaśnienie przez Organ II Instancji dlaczego w ślad za Organem I Instancji bezzasadnie przyjął, co stanowiło podstawę do wydania pozwolenia na budowę, że pismo z dnia 2 czerwca 2022 r., znak SSRL Sz RP-WL.5103.12022, przedłożone przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę stanowi uzgodnienie z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w sytuacji kiedy wskazane pismo nie zostało wydane przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, jego Zastępców oraz osoby, które działałyby z upoważnienia wskazanego Prezesa. Z akt sprawy, a to pisma z dnia 6 kwietnia 2023 r., nr sprawy SSRL SZ RPWL.5103.l.2023. dołączonego jako załącznik do odwołania Prokuratora bezsprzecznie wynika, że wskazane pismo z dnia 2 czerwca 2022 r. nie zastępuje decyzji Prezesa ULC w zakresie uzgodnienia sposobu zagospodarowania terenu w odniesieniu do ww. inwestycji, w myśl art. 86 i 87 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze.

Prokurator podtrzymał zarzuty, dotyczące naruszenia prawa materialnego, zawarte w odwołaniu, przy czym w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 14 i 16 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, wskazał na art. 38 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego i utworzenia Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego oraz zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2111/2005, (WE) nr 1008/2008, (UE) nr 996/2010, (UE) nr 376/2014 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE i 2014/53/UE, a także uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 552/2004 i (WE) nr 216/2008 i rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91 (Dz.U.UE.L.2018.212.1 z dnia 2018.08.22). Z przepisu ww. rozporządzenia wynika, że to na organach administracji publicznej oraz państwach członkowskich Unii Europejskiej spoczywa obowiązek zapewnienia, aby lotniska znajdujące się na ich terytorium były chronione przed działaniami i rozbudową w otoczeniu tych lotnisk, które mogą stwarzać niedopuszczalne ryzyko dla statków powietrznych korzystających z danego lotniska.

Prokurator w uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę, że Prezydent Miasta [...] uznał, że L. G. oraz M. W. nie są stroną postępowania czego dał wyraz w decyzji z dnia 20 kwietnia 2023 r., nr PB.6740.2.58.2022.A. Wojewoda Podkarpacki w zaskarżonej decyzji wypowiada się również w zakresie M. G. — jest ona współwłaścicielką nieruchomości należącej również do L. G. Organ II instancji nie dostrzegł, że Organ I Instancji nie informował ww. o czynnościach, decyzji nie doręczył, pomijając w postępowaniu. Organy pominęły, że stroną postępowania winna być spółka zarządzająca lotniskiem cywilnym, znajdującym się w obszarze oddziaływania obiektu, tj. stacji bazowej telefonii komórkowej. Prokurator zwrócił również uwagę, że Wojewoda Podkarpacki wydał dnia 31 sierpnia 2023 r. trzy odmienne decyzje, tj. zaskarżoną decyzję, decyzję nr I-III.7721.2.2.2023 (utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 kwietnia 2023 r.) oraz decyzję nr I-III.77212.5.2023 (uchylając zaskarżoną decyzję w całości oraz poprzedzające ją postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 kwietnia 2023 r., nr PB.6740.2.58.2022.A). Ostatnia wskazana wydana decyzja kasatoryjna jest prawidłowa, przy czym pozostaje w całkowitej sprzeczności z zaskarżoną decyzją nr I-III.7721.2.1.2023, gdyż wynika z niej, że Wojewoda Podkarpacki przyznał status strony M. W., uznając, że Organ I Instancji bezzasadnie pomijał go w prowadzonym postępowaniu.

M. i L. G., reprezentowani przez adwokata J. G. wnieśli skargę na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2023 r., nr I-III.7721.2.1.2023, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr 169/2022 z 16 sierpnia 2022 r., nr PB.6740.2.58.2022.A, którą udzielono pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Skarżący oświadczyli, że przychylają się do zarzutów, zawartych w skardze Prokuratora.

Skarżący zwrócili uwagę na naruszenie przepisów postępowania, związane z nieuznaniem za strony postępowania: spółki [....] sp. z o.o. z siedzibą w [...], M. W., M. i L. G., którzy są bezpośrednimi sąsiadami nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja wywierająca wpływ na sąsiednie nieruchomości, w tym powodująca także ograniczenia prawne w swobodnym dysponowaniu nieruchomością. Skarżący wskazali że w dokumentacji projektowej inwestor przedstawił projekt budowlany zakładający podłączenie realizowanej inwestycji do sieci energetycznej na sąsiedniej działce należącej do Skarżących z użyciem należącej do nich infrastruktury technicznej i zajęciem części nieruchomości, której są właścicielami w sytuacji, w której nie zostali o tym poinformowani, nie wyrazili i nie wyrażają na to zgody, co obecnie powoduje, że realizacja inwestycji nie może zostać zakończona, ponieważ nie ma fizycznej, ani formalnej możliwości podłączenia urządzeń na maszcie do sieci energetycznej zgodnie z przedłożonym projektem. Inwestor nie uzyskał tytułu prawnego umożliwiającego realizacje projektu budowlanego.

Skarżący argumentowali, że zatwierdzone projekty zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlany inwestycji przewidują m.in. wykonanie płyty fundamentowej, ale także wzniesienie wieży o wysokości 31,3 m na sąsiedniej działce, która ma szerokość jedynie ok 20 m oraz w odległości jedynie kilkudziesięciu metrów od granicy terenu lotniska w [...], znajdującego się po drugiej stronie ulicy [...]. Wysokość planowanej inwestycji jest zatem większa niż szerokość działki, na której ma się znajdować, ale również działki sąsiedniej, należącej do Skarżących. Trudno zatem kwestionować oczywisty fakt bezpośredniego "oddziaływania obiektu" na sąsiednią nieruchomość, skoro wieża telekomunikacyjna postawiona niemal na jej granicy swoją wysokością w przewidywalny sposób zagraża mieniu Skarżących, w szczególności w postaci przedsiębiorstwa składającego się z wielostanowiskowej myjni samochodowej oraz budynku gospodarczego o przeznaczeniu biurowym, który zgodnie z zamiarem właścicieli ma zostać wyodrębniony i w najbliższej przyszłości zmieniony w taki o przeznaczeniu mieszkalnym. Zamontowane na wieży anteny radiowe wytwarzają natomiast potężne pole elektromagnetyczne, w którego obszarze znajduje się omawiana nieruchomość w tym oczywiście budynek oraz przestrzeń, w której przez całą dobę przebywają ludzie. Realizowana inwestycja wprowadza zatem oczywiste ograniczenia w możliwości zmiany przeznaczenia części nieruchomości i budynku na mieszkalny oraz wspomnianego już prowadzenia w budynku ewentualnej działalności gospodarczej w postaci przedszkola, skoro w obszarze tym przebywanie ludzi doznaje ograniczeń. Oczywistym jest zatem, że nieruchomość pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu. Ponadto z uwagi na wzniesienie masztu, na którym umiejscowione zostały liczne anteny, bez żadnych konsultacji i zawiadomienia M. G., doszło do powstania przeszkody rzucającej znaczący cień dokładnie na powierzchnię wybudowanej pod instalację fotowoltaiczną wiaty. Możliwości energetyczne instalacji z oczywistych przyczyn spadły, a tym samym wzrosły koszty energii elektrycznej ponoszone w codziennej działalności.

Skarżący podnieśli również, że planowana inwestycja i wydane w sprawie decyzje naruszają cały szereg postanowień obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. § 4 ust. 1 pkt 6, § 4 ust. 9 pkt 8, § 11 ust. 3 pkt 2 i 3, § 11a ust. 3 pkt 7, z których to zapisów wynika, że inwestycja planowana do realizacji może powstać jedynie na obszarze określonym w planie jako 2.U.1.

W odpowiedzi na skargi Prokuratora Rejonowego, M. i L. G., Wojewoda Podkarpacki wniósł o ich oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 26 stycznia 2024r. Sąd zarządził na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a. połącznie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn. II SA/Rz 1779/23 i II SA/Rz 1841/23 i prowadzenie ich dalej pod sygn. II SA/Rz 1779/23.

W piśmie procesowym z 20 lutego 2024r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu decyzji z 14 lutego 2024r. nr L TL-1.6301.222.2023.ULC.8 celem wykazania, że stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z kablową linią zasilającą ulokowaną na działce nr [...] przy ul. [....] w [...] stanowi przeszkodę lotniczą, stwarzającą potencjalne zagrożenie dla ruchu statków powietrznych.

Na rozprawie w dniu 13 marca 2024r. Sąd dopuścił dowód z dokumentu w postaci odpisu decyzji z 14 lutego 2024r. nr L TL-1.6301.222.2023.ULC.8.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

Stosownie do treści art. 134 P.p.s.a., co do zasady sąd wydaje rozstrzygnięcie w graniach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skargi zasługują na uwzględnienie, gdyż Organy I oraz II instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu Organy zajęły błędne stanowisko co do tego, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a.

W pierwszej kolejności wskazać jednak należy na uchybienie przepisom, które doprowadziło do prowadzenia w tym samym czasie trzech postępowań w sprawie wznowienia postępowania zakończonego tą samą decyzją ostateczną, przy czym zakres tych postępowań był tożsamy w zakresie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 15 marca 2023r. do Prezydenta Miasta [...] (dalej: Organ) wpłynął wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., złożony przez M. G. i L. G., współwłaścicieli sąsiedniej działki nr [...].

W dniu 20 marca 2023r. do Organu wpłynął wniosek M. W., właściciela działki nr [...] również o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Co istotne, sprzeciw złożył również Prokurator (w piśmie z 22 marca 2023r.), który jako podstawę wznowienia podał art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a. Prokurator poinformował w trybie art. 184 § 4 k.p.a., że M. W. oraz L. G. wyrazili zgodę na wniesienie sprzeciwu.

Prezydent Miasta [...] wszczął trzy odrębne postępowania: na wniosek M. W. (w zw. art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a.), na wniosek M. i L. G. (w zw. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz z urzędu na skutek sprzeciwu Prokuratora (w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a). Doprowadziło to, na etapie Organu I instancji, do wydania trzech decyzji z dnia 17, 19 i 20 kwietnia 2023r. w przedmiocie odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji Prezydenta Miasta [...] o nr 169/2022, na mocy której udzielono pozwolenia na budowę spornej stacji bazowej telefonii komórkowej w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Toczyły się w konsekwencji trzy postępowania odwoławcze, w wyniku których Wojewoda wydał trzy decyzje z dnia 31 sierpnia 2023r. Dwie z nich o numerach I-III.7721.2.1.2023 oraz I-III.7721.2.2.2023 stały się przedmiotem kontroli sądowej w sprawach o sygn. odpowiednio II SA/Rz 1779/23 i II SA/Rz 1889/23.

Należy podkreślić, że postępowanie wznowieniowe, jakie toczyło się z urzędu na skutek sprzeciwu Prokuratora w zakresie, jakim dotyczyło podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w odniesieniu do L. G. i M. W. było tożsame przedmiotowo z postępowaniem wznowieniowym, jakie toczyło się z wniosku M. W. oraz z postępowaniem wznowieniowym, jakie toczyło się z wniosku L. i M. G.

We wszystkich tych postępowaniach Organy rozstrzygały o tożsamym zagadnieniu, tj. czy właścicielom działek o nr [...] i nr [...] przysługiwał status strony postępowania, zakończonego ostateczną decyzją o nr 169/2022 a zatem czy co do nich zaistniała podstawa wznowienia, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postępowanie w tym przedmiocie zostało wadliwie rozdzielone na trzy postępowania wznowieniowe, które skutkowało wydaniem trzech decyzji przez Organ I a następnie II instancji. Organ powinny natomiast mieć na względzie, że jeżeli sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem, wydanie w tej samej sprawie kolejnego orzeczenia naruszałoby ustanowiony dotychczasowym orzeczeniem stan powagi rzeczy osądzonej. Nie trudno sobie wyobrazić sytuację, w której dwie decyzje będą rozstrzygały tożsamą sprawę w sposób odmienny, choćby ze względu na możliwe późniejsze uchylenie jednego z nich. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Należy bowiem wskazać, że zaskarżoną decyzją z 31 sierpnia 2023r. nr I-III.7721.2.1.2023 Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, uznając m.in. odnośnie M. W., że nie jest stroną postępowania. Z kolei decyzją z 31 sierpnia 2023r. nr I-III.7721.2.5.2023 Wojewoda uchylił decyzję w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wraz z postanowieniem wszczynającym postępowanie a sprawę z wniosku M. W. przekazano do ponownego rozpoznania.

Mając zatem na uwadze zakaz rozstrzygania sprawy rozstrzygniętej już poprzednio inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) istotne jest aby w sytuacji rozstrzygania tożsamych spraw zapadło tylko jedno wiążące orzeczenie. Z tego względu w realiach niniejszej sprawy, mając na uwadze zakres wniosków M. W., L. i M. G. oraz sprzeciwu Prokuratora, które dotyczyły tej samej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a w odniesieniu do właściciela/współwłaściciela działek o nr [...] i nr [...] należało stwierdzić, że Prezydent Miasta [...] oraz Wojewoda powinni prowadzić jedno postępowanie wznowieniowe z urzędu (na skutek sprzeciwu Prokuratora) i na wniosek M. W. oraz M. G. i L. G.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że Sąd nie podzielił stanowiska Wojewody oraz Prezydenta Miasta [...], że nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

Organy uznały bowiem, że działki sąsiednie nr [...] i [...] nawet potencjalnie nie doznają ograniczeń co do możliwości ich zabudowy. Wojewoda powyższe uzasadniał tym (powołując się na ustalenia wynikające z części graficznej i opisowej projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego), że zasięg ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego na każdym z azymutów występuje wyłącznie w granicach działki inwestycyjnej. Odwołując się do projektu telekomunikacyjnego podnosił również, że pole elektromagnetyczne o poziomie wyższym od dopuszczalnego dla anten sektorowych i radioliniowych nie będzie występować niżej niż 28m.

Skarżący L. i M. G. podnosili natomiast, że budowa masztu telefonii komórkowej bezpośrednio oddziałuje na sposób zabudowy ich działki w szczególności w związku z zamiarem właścicieli zmiany przeznaczenia budynku biurowego na mieszkalny. Wpływa również bezpośrednio na zacienienie działki. Ponadto Skarżący podnosili, że inwestor nie informując ich o tym zaplanował, że dokona przyłączenia instalacji energetycznej do przyłącza znajdującego się na ich działce co bezpośrednio oznacza, że działka do nich należąca znajduje się w zasięgu odziaływania spornego obiektu.

Odnosząc się do tak zarysowanego sporu wskazać należy, że ustawodawca w odniesieniu do postępowań w sprawach o pozwolenie na budowę zawęził pojęcie strony. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 19 września 2020 r., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że do obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. zalicza się także teren, na którym uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się granicach dopuszczalnych, określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. nie jest bowiem zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza w tym względzie normy, lecz wynika też z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. II OSK 848/17). Dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze odziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 P.b., nie jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2097/20 i z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 3317/18). Również w piśmiennictwie ukształtowany został pogląd, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomości, powinny być stronami tego postępowania (zob. Komentarz aktualizowany do art. 28 Prawa budowlanego, pod red. A. Plucińskiej-Filipowicz, A. Kosickiego, SIP Lex pkt II – stan prawny - 31 lipca 2022 r.).

Utrwalony jest również pogląd, że przy ustalaniu kręgu stron na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy uwzględnić okoliczności związane z potencjalnym zagospodarowaniem i zabudową działek sąsiednich (obecnie tyko zabudową), gdy właściciele sąsiednich nieruchomości zgłoszą konkretne zastrzeżenia związane z własnymi planami inwestycyjnymi. W takich przypadkach zachodzi potrzeba dokonania wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich, a co za tym idzie uwzględnienia zarówno istniejącej na tych działkach zabudowy, jak i możliwości ich zabudowy w przyszłości (por. wyroki NSA z 15 maja 2018 r. II OSK 1549/16 i 12 grudnia 2019 r. II OSK 303/18 oraz powołane tam orzecznictwo NSA i wypowiedzi komentatorów Prawa budowlanego).

Oznacza to, że już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji nieruchomości znajdują się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że takie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. W judykaturze zasadnie podnosi się, że nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w tym - w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej – w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione. Gdyby na tym etapie pominąć jakąkolwiek ze stron, utraciłaby ona możliwość ewentualnego zakwestionowania potencjalnych uchybień poczynionych przez inwestora, jego projektanta, czy nawet organu administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok NSA z 18 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3893/19).

O związku pomiędzy oddziaływaniem inwestycji a interesem prawnym Skarżących świadczy przepis § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), który stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zatem gdyby którykolwiek z Wnioskodawców postępowań wznowieniowych zechciał zrealizować na swoim terenie inwestycję, na którą oddziaływałby maszt zrealizowany przez Spółkę, a jednocześnie doszłoby do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, nie mógłby on uzyskać pozwolenia na budowę, co prowadzi do wniosku, że ww. wskazane sąsiednie nieruchomości, należące do Wnioskodawców znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Przepis art. 3 pkt 20 Pb należy bowiem interpretować łącznie z art. 5 ust 1 pkt 9 P.b., który zobowiązuje do uwzględnienia w procesie inwestycyjnym poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, co polega m.in. na umożliwieniu właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości znajdujących się w tym obszarze skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2019 r. II OSK 303/18).

O statusie właścicieli działek sąsiednich jako stron postępowania świadczy również konieczność analizy zacienienia i przesłaniania planowanej inwestycji w stosunku do sąsiedniej nieruchomości. Już z tego względu uznać należy, że tacy właściciele mają przymiot strony tego postępowania (por. wyrok NSA z 29 listopada 2022 r. II OSK 2260/22). Zgodnie bowiem z § 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Z treści § 13 rozporządzenia, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi, wynika wprost, że może on mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy nie zaś hipotetycznej, co nie wyłącza konieczności dokonania przez organ architektoniczno-budowlany oceny wpływu planowanej inwestycji pod kątem możliwego jej zagospodarowania z punktu widzenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. (por. wyrok NSA z 30 maja 2014 r. II OSK 3105/12, CBOSA).

Powyższe zdaniem Sądu przesądza o tym, że M. G. i L. G. oraz M. W. – jako właściciele działek graniczących z terenem inwestycji powinni byli mieć przymiot stron w postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją o nr 169/2022, udzielającą pozwolenia na budowę spornej stacji bazowej telefonii komórkowej. W przypadku skarżących L. i M. G. o ich interesie prawnym świadczą dodatkowo z przyczyn powyżej wskazanych plany inwestycyjne związane z przekształceniem budynku gospodarczego w budynek mieszkalny dla celów prowadzenia przedszkola, pozostająca do wyjaśnienia kwestia zacienienia działki w szczególności jeśli chodzi o instalację fotowoltaiczną, jak również fakt, że miejscem przyłączenia instalacji do linii energetycznej miało być złącze znajdujące się na działce nr [...]. Zatem część robót budowlanych związanych ze sporną inwestycją miała zostać wykonana na działce Skarżących, co w sposób niewątpliwy oznacza, że współwłaściciele działki nr [...] winni mieć przymiot strony postępowania, zakończonego wydaniem ww. ostatecznego pozwolenia na budowę.

Powyższe w konsekwencji oznacza, że w przypadku skarżących L. G. i M. G. oraz M. W., objętego sprzeciwem Prokuratora zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stwierdzenie przez Organy braku podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej świadczy o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b.

Za sprzeczne z prawem Sąd uznał również umorzenie postępowania odwoławczego z odwołań wniesionych przez M. W., L. G. oraz M. G. Wojewoda stwierdził, że skoro ich działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu to jako właściciele nie mają oni interesu prawnego w niniejszej sprawie. Stanowisko powyższe jest oczywiście błędne. Wojewoda pominął bowiem, że ww. osoby bezsprzecznie były stronami postępowania wznowieniowego. Skoro Prokurator wniósł sprzeciw za zgodą M. W. i L. G. to osoby to są stronami postępowania wznowieniowego, które dotyczy ich interesu prawnego w zakresie ustalenia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Interes prawny M. G. wynika natomiast z przysługującego jej prawa współwłasności do działki nr [...], zwłaszcza, że również we wniosku domagała się wznowienia postępowania z racji pominięcia jej jako strony w postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją o nr 169/2022. Prezydent Miasta [...] prawidłowo uznał M. W. i L. G. za strony postępowania wznowieniowego wszczętego z urzędu na skutek sprzeciwu Prokuratora i doręczył im zarówno postanowienie o wszczęciu postępowania, jak i decyzję Organu I instancji z 20 kwietnia 2023r. Wadliwie natomiast pominął udział M. G. w tym postępowaniu wznowieniowym. Wojewoda umarzając postępowanie odwoławcze w ww. zakresie naruszył art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Sąd nie podziela również stanowiska Organów co do braku zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

Już na wstępie wskazać należy, że nie są trafne argumenty Wojewody co do tego, że sporny masz nie jest przeszkodą lotniczą. Jak wynika z dowodu z dokumentu, dopuszczonego na wniosek Prokuratora na rozprawie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. - tj. z decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 14 lutego 2024r. LTL-1.6301.22.2023.ULC.8 - już przed wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] z 20 kwietnia 2023r., Prezydent Miasta [...], reprezentowany przez pełnomocnika w dniu 12 kwietnia 2023r. zwrócił się o uznanie ww. masztu za przeszkodę lotniczą. Wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie a Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzją z 14 lutego 2024r. LTL-1.6301.22.2023.ULC.8 stwierdził, że maszt telekomunikacyjny, zlokalizowany na działce nr [...] stanowi przeszkodę lotniczą, stanowiącą potencjalne zagrożenie dla ruchu statków powietrznych.

Przede wszystkim jednak Prokurator zasadnie zarzuca Organom, że pominęły treść przepisu art. 86 ust. 11 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1235, dalej: Pr. Lot.)., skupiając się jedynie na treści art. 86 ust. 7 Prawa lotniczego.

Jak argumentował Wojewoda, brak jest przepisu prawa, który przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nakazywał dokonanie uzgodnienia możliwości realizacji inwestycji z Prezesem Urzędu Lotnictwa, bowiem takim przepisem nie jest art. 86 ust. 7 Prawa lotniczego, zgodnie z którym, Prezes Urzędu uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz plany zagospodarowania przestrzennego województwa, dla terenów, na których znajduje się lotnicze urządzenie naziemne, wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę lub wydano decyzję o wprowadzeniu zmian w systemie funkcjonalnym pod względem bezpieczeństwa ruchu lotniczego i prawidłowego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych.

Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy Dokumentacji Rejestracyjnej [....] – Planu ograniczeń wysokości zabudowy – działka inwestycyjna nr [...], na której powstała sporna stacja bazowa znajduje się w obszarze powierzchni ograniczających wysokości zabudowy.

Zgodnie z art. 86 ust. 10 Prawa lotniczego, powierzchnie ograniczające zabudowę wyznacza się z uwzględnieniem istniejących obiektów budowlanych o wysokości powyżej 15 m nad poziomem otaczającego terenu lub wody oraz ukształtowania terenu.

Kluczowy w niniejszej sprawie jest art. 86 ust. 11 Prawa lotniczego zgodnie z którym, Prezes Urzędu wydaje opinie o możliwości lokalizacji inwestycji ze względu na wysokość zabudowy na obszarze obowiązywania powierzchni ograniczających zabudowę.

Art. 86 ust. 11 Pr. Lot. stanowi odrębny przepis względem art. 86 ust. 7 Pr. Lot., który nakłada obowiązek uzgadniania projektów miejscowych planów lub decyzji o warunkach zabudowy. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej: u.p.z.p.), decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie ustalonym w art. 86 ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, a w zakresie ustalonym w art. 877 pkt 1 tej ustawy z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, właściwymi organami wojskowymi oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

Zarówno więc brzmienie art. 86 ust. 7 Pr. Lot., jak i art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p. potwierdzają, że art. 86 ust. 7 Pr. Lot. ma zastosowanie na etapie uzgodnień przed uchwaleniem miejscowego planu lub też wydaniem decyzji o warunkach zabudowy lub ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Zatem przepis art. 86 ust. 11 Pr. Lot. jest dodatkową regulacją, która nie ma zastosowania na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej, co potwierdza art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p. lecz na etapie wydania pozwolenia na budowę obiektu na obszarze obowiązywania powierzchni ograniczających zabudowę. Skoro przedmiotowa inwestycja znajdowała się na obszarze obowiązywania powierzchni ograniczającej wysokość zabudowy, to z uwagi na jej wysokość podlegała uzgodnieniu w trybie art. 86 ust. 11 Pr. Lot. O konieczności uzyskania opinii w tym zakresie świadczy również art. 87 ust. 3 pkt 1 Pr. Lot., z którego wynika, że w przypadku gdy wysokość przekracza wysokość wyznaczoną przez powierzchnie ograniczające przeszkody zgodę na powstanie obiektu stałego o charakterze trwałym udziela, w drodze decyzji administracyjnej Prezes Urzędu - w przypadku lotniska wpisanego do rejestru lotnisk cywilnych.

Należy przy tym uwzględnić, że Inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przedstawił uzgodnienie lokalizacji stacji bazowej z wieżą antenową o wysokość 31,30 m.n.p.m. Jednak było to uzgodnienie wydane przez Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 2 czerwca 2022r. Należy przy tym wskazać, że organ ten jest właściwym organem wojskowym upoważnionym do wydawania wiążących opinii odnośnie zabudowy wysokościowej w otoczeniu lotnisk wojskowych. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 6 Prawa lotniczego nadzór nad lotnictwem wojskowym należy do Ministra Obrony Narodowej. Organ ten nadzór nad zabudową wokół lotnisk wojskowych zlecił Dowódcy Sił Powietrznych, a ten stosownym rozkazem upoważnił do tego Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP.

Jak wynika natomiast z pisma z 6 kwietnia 2023r., również wydanego przez Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, przedstawione przez Inwestora ww. uzgodnienie z 2 czerwca 2022r. nie zastępuje decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie sposobu zagospodarowania terenu w odniesieniu do ww. inwestycji w myśl art. 86 i art. 87 Pr. Lot. Wskazanie warunków technicznych, jakie powinny spełniać obiekty budowlane w obrębie lotniska umiejscowionego w [...] leży poza zakresem kompetencji Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, które opiniuje wnioski dotyczące budowy obiektów mających wpływ na lotnictwo wojskowe. Lotnisko w [...] figuruje natomiast w ewidencji lotnisk cywilnych.

Należy przy tym zaznaczyć, że Wojewoda w żaden sposób nie odniósł się do ww. pisma, załączonego przez Prokuratora do odwołania, naruszając tym samym w sposób istotny art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 136 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. Pismo to, jako załącznik do odwołania wchodzi w skład akt administracyjnych sprawy, które podlegają kontroli Sądu z urzędu w związku z powyższym nie zachodziła podstawa do dodatkowego dopuszczania dowodu z ww. pisma na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Zdaniem Sądu powyższe pismo Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 6 kwietnia 2023r. potwierdza, że przedstawione przez Inwestora pismo z 2 czerwca 2022r. nie może zastąpić opinii, o której mowa w art. 86 ust. 11 Pr. Lot. Powyższe prowadzi do wniosku, że ostateczna decyzja o nr 169/2022 została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (w tym przypadku wyrażanego w formie opinii), co świadczy o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, że Organy I oraz II instancji wadliwie zastosowały art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy błędnie uznały, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Organy dokonały błędnej wykładni prawa materialnego – tj. art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przyjmując, że M. W. ora L. G. nie są stronami postępowania i w konsekwencji naruszyły przepis art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 151 § 1 k.p.a. stwierdzając, że nie zachodzi podstawa wznowieniowa, polegająca na pozbawieniu strony udziału w postępowaniu. Organy dokonały również błędnej wykładni prawa materialnego tj. art. 86 ust. 11 Prawa lotniczego w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie wymagało uzyskania opinii Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Zdaniem Sądu zaistniałe w sprawie okoliczności wskazują, że Organy I oraz II instancji powinny były po wznowieniu postępowania zastosować art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Organy będą związane oceną prawną co do zaistnienia w realiach niniejszej sprawy podstaw do wznowienia postępowania, wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a., co w konsekwencji oznacza, że Organ I instancji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. winien rozstrzygnąć co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Należy przy tym wskazać, że ustalenie zaistnienia przesłanki wznowieniowej w postaci pozbawienia strony bez jej winy możliwości działania oznacza, że organ orzekający o tym w nadzwyczajnym trybie postępowania, zobowiązany jest przeprowadzić ponowną weryfikację projektu budowlanego z udziałem strony pozbawionej wcześniej takiej możliwości. Weryfikacja ta będzie obejmować w szczególności zgodność projektu budowlanego z obowiązującym na terenie inwestycyjnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji winien w sposób szczegółowy zbadać i odnieść się do argumentów stron postępowania, które wskazywały, że miejscowy plan dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji przekaźników bezprzewodowej telefonii cyfrowej wyłącznie na terenach 2.U.1., podczas gdy działka nr [...] leży w terenie zabudowy usługowej 1.U.6. Organ będzie zobowiązany również zbadać, czy Inwestor legitymował się stosownymi pozwoleniami/uzgodnieniami wskazanymi przez Prokuratora tj. pozwoleniem na budowę zjazdu z drogi gminnej z ul. [...] bądź ul. [...] na działkę nr [...]; uzgodnieniem w zakresie demontażu tablicy reklamowej zamontowanej na działce nr [...]; uzgodnieniem z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie wykorzystania w obszarze oddziaływania z terenem lotnictwa cywilnego specjalistycznych maszyn budowlanych, w tym dźwigu.

Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z 20 kwietnia 2023r. nr PB.6740.2.58.2022.A na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania sądowego bowiem Prokurator jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych z mocy prawa na podstawie art. 239 § 1 pkt 2 P.p.s.a. natomiast skarżący L. i M. G., reprezentowani przez adwokata do zamknięcia rozprawy nie wnieśli o przyznanie należnych kosztów, stosownie do art. 210 § 1 P.p.s.a.