Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1719/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Prezydenta W.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 5162 (pięć tysięcy sto sześćdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej organ, SKO) decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania T. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej Spółka, skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] lipca 2012 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 154.494,52 zł za zajęcie pasa drogowego - drogi krajowej ul. M. na odcinku: ul. P. - ul. R. w W. w okresie od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] grudnia 2009 r., poprzez umieszczenie w gruncie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. dodatkowych rurociągów kanalizacji teletechnicznej o łącznej pow. 233,84 m2 rzutu poziomego urządzeń, o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, objętym decyzjami:

1) nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r.,

2) nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r.,

3) nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r.,

4) nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że ZDM podjął decyzję o przeprowadzeniu kontroli pasa drogowego ul. M. w W., na odcinku: ul. P. - ul. R., w celu ustalenia faktycznej ilości urządzeń umieszczonych w pasie drogowym i ich rzeczywistej powierzchni. Czynności kontrolne odbyły się w dniu [...] stycznia 2011 r. przy udziale funkcjonariuszy Straży Miejskiej. Ze względu na nieobecność przedstawicieli Spółki dokonano komisyjnego zdjęcia pokrywy studni teletechnicznej znajdującą się w ww. pasie drogowym i stwierdzono, że znajduje się w niej 12 rur o średnicy 0,04 m każda w trzech wiązkach po 4 rury w każdej wiązce. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli spisano protokół i wykonano dokumentację fotograficzną. Jak podał organ, z dokumentów, które są w posiadaniu zarządcy drogi wynika, że Spółka w swych wnioskach o wydanie zezwoleń na zajęcie ww. pasa drogowego podawała szerokość urządzeń odpowiadającą dwóm rurom w przypadku przyłącza oraz trzem rurom w przypadku kanalizacji. Kontrola w terenie potwierdziła umieszczenie rurociągów w większej ilości niż deklarowała Spółka.

Wskazano również, że Spółka przed przystąpieniem do robót wystąpiła do ZDM z wnioskami o uzyskanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego celem ich prowadzenia. Stosowne zezwolenia zostały udzielone decyzjami z dnia [...] maja 2008 r., [...] lipca 2008 r. i [...] lipca 2008 r. Następnie po zakończeniu prac budowlanych, Spółka wystąpiła o zezwolenie na umieszczenie w ww. pasie drogowym ul. M. urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami i potrzebami ruchu drogowego, deklarując łączną powierzchnię 34,96 m2 rzutu poziomego przyłącza oraz 33,00 m2 rzutu poziomego kanalizacji. Spółka otrzymała zezwolenie od zarządcy drogi.

W wyniku kontroli ustalono, że Spółka umieściła w pasie drogowym więcej urządzeń, których łączna powierzchnia wyniosła 233,84 m2 rzutu poziomego urządzeń a więc była w przypadku kanalizacji o 86,04 m2 większa niż zadeklarowana przez Spółkę we wniosku oraz w zezwoleniu wydanym przez zarządcę drogi oraz o 147,80 m2 większa w przypadku przyłącza teletechnicznego. Stwierdzono także, że po czasie, w którym prowadzone były prace związane z budową przedmiotowych urządzeń, tj. po dacie [...] sierpnia 2008 r., nie wpłynął inny wniosek Spółki na prowadzenie robót w celu umieszczenia w pasie drogowym ul. M. urządzeń infrastruktury technicznej, tj. przyłącza o pow. 147,80 m2 i kanalizacji teletechnicznej o pow. 86,04 m2. Organ w tym miejscu wskazał, że termin prowadzenia robót w okresie od [...] maja 2008 r. do [...] czerwca 2008 r. był jedynym możliwym terminem, w którym Spółka mogła dokonać umieszczenia dodatkowych rurociągów w ww. pasie drogowym. Jak podał organ, Spółka, mając pełne rozeznanie, co do większej ilości urządzeń, niż deklarowana, zobowiązana była poinformować o tym zarządcę drogi celem ustalenia właściwej opłaty odpowiadającej zwiększonej powierzchni faktycznego zajęcia pasa drogowego, czego nie uczyniła. W konsekwencji powyższego Spółka doprowadziła do ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego za okres od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. w wysokości niższej niż wynikło to z faktycznie zajętej powierzchni, co organ uznał za działania sprzeczne z przepisami ustawy o drogach publicznych, podjęte na szkodę m. W..

Wobec zasad naliczania kary administracyjnej z tytułu stwierdzonego naruszenia organ wskazał między innymi, że prawidłowość metodologii naliczania opłat za zajęcie pasa drogowego przez urządzenia infrastruktury technicznej stosowanej przez Zarząd Dróg Miejskich, potwierdzają przepisy ustawy z dnia [...] maja 2010 r. o wspieraniu i rozwoju usług telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675), które usuwają wszelkie wątpliwość interpretacyjne w omawianym zakresie. W świetle przepisów art. 37-45 ww. ustawy, niezależnymi urządzeniami będącymi przedmiotem odrębnej własności, są kanalizacje kablowe zdefiniowane jako "zespół ułożonych jedna za drugą i połączonych ze sobą rur kanalizacyjnych tworzący kanał służący do ułożenia w nim kabli telekomunikacyjnych". Mając powyższe na uwadze, zarządca drogi zobligowany jest do traktowania każdego z rurociągów, zbudowanych z ułożonych jeden za drugim i połączonych ze sobą rur HDPE umieszczonych w pasie drogowym, jako odrębnego urządzenia, od którego musi naliczyć i pobrać opłatę za zajęcie pasa drogowego zgodnie z art. 40 ust. 3 i 5 ustawy o drogach publicznych niezależnie od sposobu ułożenia rur w pasie drogowym. Jednocześnie organ wskazał, że opłata ta będzie ustalana w wysokości zależnej od rodzaju i ilości urządzeń zlokalizowanych w pasie drogowym, a tym samym będzie inna w przypadku różnej ilości rurociągów, bo inna też będzie powierzchnia ich rzutu poziomego.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, względnie, przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, przez błędne zastosowanie przepisu art. 40 ust. 12 z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 260, dalej udp.) oraz przepisu art. 40 ust. 2 pkt 2 i art. 40 ust. 5 udp., poprzez ich błędną interpretację.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty szeroko wywodząc, iż rurociąg wielootworowy jest jednym urządzeniem teletechnicznym składającym się z 12 rur HDPE średnica fi 40 ułożonych warstwami pod sobą w czterech poziomach, po trzy rury na każdym poziomie, których rzut poziomy zajmuje taką powierzchnię pasa drogowego jaka widnieje w zezwoleniu na umieszczenie. Skarżąca podkreśliła, iż w toku całego procesu inwestycyjnego w trzech różnych postępowaniach dotyczących przedmiotowego rurociągu wielootworowego organy administracyjne zawsze traktowały rurociąg wielootworowy jako jedno urządzenie teletechniczne, a zatem, w ocenie skarżącej, nie jest dopuszczalne, aby po wydaniu decyzji traktujących rurociąg wielootworowy jako jedno urządzenie Prezydent, a w ślad za nim SKO zmienił stanowisko i wbrew dotychczasowej praktyce, zaczął traktować rurociąg wielootworowy jako 12 odrębnych urządzeń i na tej podstawie nałożył na Spółkę przedmiotową karę pieniężną.

Skarżąca stwierdziła, że w świetle art. 40 ust. 2 pkt 2 i 40 ust. 5 udp. ww. rurociąg wielootworowy stanowi jedno urządzenie infrastruktury teletechnicznej. W niniejszej sprawie, w ocenie Spółki, należy więc naliczyć opłatę od jednego urządzenia teletechnicznego składającego się z 12 rur HDPE średnica fi 40 ułożonych warstwami pod sobą w czterech poziomach, po trzy rury na każdym z nich. Jak przypomniała skarżąca, opłata taka została naliczona w zezwoleniu na umieszczenie. Zdaniem skarżącej, wbrew stanowisku organów obu instancji zezwolenie na umieszczenie obejmuje cały rurociąg wielootworowy jako jedno urządzenie składające się z 12 rur HDPE średnica fi 40, którego poszczególne części (rury) są ułożone pod sobą co powoduje, że łączna powierzchnia rzutu poziomego całego urządzenia jest mniejsza niż suma rzutów poziomych wszystkich jego części (rur). Cały rurociąg wielootworowy jest więc umieszczony w pasie drogowym za odpowiednim zezwoleniem, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 udp.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca odwołała się do opinii prawnej dr hab. S. P., stanowiska Departamentu Techniki Urzędu Komunikacji Elektronicznej wyrażone w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2012 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt VI SA/Wa 842/12.

Skarżąca oświadczyła, że wybudowała rurociąg wielootworowy w układzie 4 poziomy, po 3 rury na każdym poziomie i podkreśliła, że każda ingerencja w rurociąg wielootworowy na przykład poprzez wykop rewizyjny wykonany przez ZDM może również powodować przemieszczenie się poszczególnych elementów urządzenia.

Podniosła także, że ustawa o wspieraniu telekomunikacji weszła w życie dopiero po wybudowaniu rurociągu wielootworowego i po uzyskaniu pierwotnej decyzji umieszczeniowej, dlatego jej stosowanie wprost w niniejszej sprawie jest nieuprawnione. Nadto przepisy tej ustawy dotyczą reguł ustanawiania odrębnej własności elementów infrastruktury teletechnicznej a nie postępowań administracyjnych związanych z ich budową i umieszczaniem w pasie drogowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej także p.p.s.a.

Skarga w ocenie Sądu jest zasadna.

W niniejszej sprawie zasadniczą do rozstrzygnięcia kwestią była ocena poglądu organów I i II Instancji, zgodnie z którymi zapisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675) wskazujące na to, że w przypadku, gdy kanalizacja teletechniczna budowana jest z więcej niż jednego rurociągu kablowego, każdy z rurociągów jest odrębnym urządzeniem mogącym stanowić odrębną własność - przesądzają o tym, że możliwe jest potraktowanie jako bezprawnie zajętej powierzchni urządzenia umieszczonego dodatkowo, lecz na innym poziomie, w świetle tego samego fragmentu pasa drogowego.

Bezsporne w sprawie jest, że T. umieściła w pasie drogowym drogi krajowej - ul. M. w W. rurociąg teletechniczny o profilu 12 rur HDPE średnica fi 40 (dalej "Rurociąg wielootworowy").

Sporne pomiędzy skarżącą a SKO i Prezydentem pozostaje to czy Zezwolenie na umieszczenie zezwala na umieszczenia w pasie drogowym całego Rurociągu wielootworowego czy tylko jego części tj. trzech lub dwóch rur HDPE fi 40 a co za tym idzie czy część Rurociągu wielootworowego w postaci 9 lub 10 rur HDPE fi 40 każda jest umieszczona w pasie drogowym bez zezwolenia.

W ocenie Sądu przy rozpoznaniu sprawy doszło do mającego wpływ na rozstrzygnięcie naruszenia prawa materialnego art. 40 ust. 5 u.d.p. w postaci wadliwej interpretacji tego przepisu, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Spółka T. Sp. z o.o. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. uzyskała zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym ul. M. na odc.: ul. P. - ul. W. urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego tj. kanalizacji teletechnicznej o łącznej powierzchni 33,00 m2 rzutu poziomego. Z informacji zawartych przez stronę we wniosku z dnia [...] kwietnia 2008 r. wynika, że przedmiotowa kanalizacja teletechniczna zbudowana będzie na długości 239,00 mb o szerokości 0,12 m, wraz z 4 studniami o pow. 1,08 m2 każda, co łącznie daje pow. 33,00 m2 rzutu poziomego. Z szerokości podanej we wniosku 0,12 m wynika, że kanalizacja ta zbudowana będzie z 3 rur o średnicy 0,04 m każda.

Spółka uzyskała również od zarządcy drogi 4 decyzje zezwalające na umieszczenie w terminie od [...] lipca 2008 r. do [...] grudnia 2008 r. w pasie drogowym ul. M. na odc. ul. P. - ul. R. przyłącza kanalizacji teletechnicznej o łącznej powierzchni 147,80 m2 rzutu poziomego. Zgodnie z danymi podanymi przez wnioskodawcę we wnioskach w sprawie umieszczenia przedmiotowego przyłącza w pasie drogowym wynika, że urządzenie to będzie wybudowane łącznie na długości 369,50 mb o szerokości 0,08 m wraz z 5 studniami o pow. 1,08 m2 każda, co daje łączną pow. 34,94 m2 rzutu poziomego urządzenia. Z szerokości podanej we wniosku 0,08 m wynika, że przyłącze zbudowane będzie z 2 rur o średnicy 0,04 m każda.

Spółka zgodnie z pouczeniem zawartym w wydanych decyzjach zezwalających na umieszczenie w pasie drogowym ul. M. urządzeń infrastruktury technicznej tj. kanalizacji i przyłącza teletechnicznego wystąpiła o uzyskanie zezwoleń na dalsze funkcjonowanie przedmiotowych urządzeń w pasie drogowym uzyskując zezwolenie objęte decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. na funkcjonowanie w okresie od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. przyłącza teletechnicznego oraz decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. na funkcjonowanie w okresie od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. kanalizacji teletechnicznej.

Spółka na rok 2009 wykazała powierzchnię urządzeń mniejszą niż dotychczas. Przyłącze kanalizacji teletechnicznej o pow. 25,98 m2 w tym pow. studni - 3,51 m2, kanalizacja teletechniczna o pow. 12,17 m2 w tym pow. studni - 0,70 m2. Zmniejszenie powierzchni zajęcia pasa drogowego przez spółkę T. Sp. z o.o. wynika z tego, że strona odsprzedała poszczególne rurociągi innym podmiotom, które stały się właścicielami urządzeń i we własnym imieniu zobowiązane są do wystąpienia do zarządcy drogi o uzyskanie wymaganych zezwoleń.

W wyniku czynności kontrolnych w dniu [...] stycznia 2011 r. stwierdzono, że w studni jest umieszczonych 12 rur o średnicy 0,04 m w trzech wiązkach po 4 rury w każdej wiązce. Wykonano dokumentację fotograficzną potwierdzającą stan faktyczny. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli w terenie sporządzono protokół, do którego dołączono dokumentację fotograficzną.

Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.):

1. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym,

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego,

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam.

W sentencji decyzji wskazuje się, iż nastąpiło zajęcie pasa drogowego o powierzchni większej, niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi. Zajęcie tego rodzaju miało nastąpić poprzez umieszczenie w gruncie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego poprzez umieszczenie 12 rurociągów podczas gdy spółka w swych wnioskach podawała szerokość urządzeń odpowiadający dwóm rurom w przypadku przyłącza oraz trzem rurom w przypadku kanalizacji.

Należy w tym miejscu wskazać, iż zgodnie z art. 40 ust. 5 ustawy, podstawę do ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowi liczba metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia.

Pojęcie rzutu poziomego urządzenia należy - w ocenie składu orzekającego Kolegium - interpretować jako powierzchnię najszerszego fragmentu urządzenia, ustaloną w płaszczyźnie równoległej do powierzchni gruntu.

Gdyby intencją ustawodawcy było inne ustalenie podstawy naliczenia opłaty, to wówczas winien byłby użyć innego miernika wartości zajęcia pasa drogowego, np. objętości (kubatury) urządzenia, albo winien wyraźnie wskazać, iż w przypadku urządzeń wielowarstwowych powierzchnię przyjętą jako podstawa naliczenia opłaty należy sumę powierzchni wszystkich urządzeń (rur), ułożonych w kilku warstwach.

W ocenie Sądu nieprawidłowa interpretacja art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dokonana przez organy I oraz II instancji prowadzi do wniosku, iż organ ustala opłaty za każdy kabel oddzielnie, zamiast za całe urządzenie, mimo, iż w myśl obowiązującego prawa stanowią one jeden przedmiot decyzji.

Stąd należy uznać stanowisko organów, wyrażone w zaskarżonej decyzji, aprobującej podbieranie opłaty za zajętość poszczególnej rury, a nie za jedno urządzenie teletechniczne - za nieuzasadnione i sprzeczne z prawem.

Skarżąca nie kwestionuje, iż w przedmiotowym pasie drogowym funkcjonuje urządzenie infrastruktury technicznej w postaci wielootworowego rurociągu kablowego, ale organ administracji nie jest uprawniony do pobierania opłat od poszczególnych rur, lecz tylko zgodnie z powołanym art. 40 ust. 5 ustawy za zajętość rzut poziomy urządzenia w pasie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 5 ustawy wymaganym parametrem jest jedynie liczba metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia. Zgodnie z wnioskami rurociąg umieszczono w poziomach, ułożonych pod sobą - schemat blokowy budowy.

Organ nie uwzględnia faktu, iż rury mogą być układane nie tylko poziomo, ale i jedne pod drugimi na różnych poziomach w obrębie tej samej powierzchni pasa drogowego. Wówczas powierzchnia zabudowy się nie zmienia. Taka logika wynika z literalnego brzmienia art. 40 ust. 5 ustawy, w którym ustala się opłatę za zajęcie pasa drogowego jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa zajętej przez rzut poziomy urządzenia. Ustawa nie posługuje się parametrem metrów sześciennych. Są one celowo pominięte, gdyż ustawodawcę nie interesuje kubatura zabudowy. Tym samym należy podnieść, iż umieszczenie dwóch, czterech, czy ośmiu rurociągów nie wpływa w żaden sposób na ilość zajmowanych metrów kwadratowych powierzchni przez T. Sp. z o.o., która zawsze była zgodna z decyzją tak lokalizacyjną jak i pozwoleniem na budowę.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w sposób wnikliwy i wszechstronny organ zgromadzi materiał dowodowy niezbędny do oceny, czy rzeczywiście doszło do przekroczenia zakresu udzielonych dotychczas zezwoleń. Należy przy tym przeprowadzić ponownie postępowanie dowodowe, zapewniając pełny udział stronie. Wymaga zwrócenia uwagi zwłaszcza konieczność zgromadzenia materiału dowodowego w postaci oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałami dokumentów urzędowych (dotychczas zgromadzone materiały to przeważnie kserokopie).

Następnie sprawa winna być rozstrzygnięta z uwzględnieniem wskazówek interpretacyjnych zawartych w niniejszych rozważaniach.

Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania, iż decyzja została wydana z mającym wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem przepisów art. 40 ustawy o drogach publicznych oraz art. 7, 77 oraz 107 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Eliminacja obydwu wydanych w sprawie decyzji ma na celu zapewnienie pełnego udziału stronie, z poszanowaniem prawa do wyczerpania dwuinstancyjnego toku postępowania.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.