Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2562/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 190, art. 153, art. 151 i art. 145 par. 1 pkt lit. c, art. 106 par. 3, art. 3 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 233 p 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer /spr./ Sędzia NSA del. Jerzy Krupiński Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 236/12 w sprawie ze skargi następców prawnych R. B.– H. B., A. B., M. B., S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 236/12 oddalił skargę następców prawnych R. B. – H. B., A. B., M. B., S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] marca 2006 r., wniesionym w dniu [...] marca 2006 r., R. G. i A. D. zwrócili się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie fermy norek. W uzasadnieniu wniosku podano, że inwestycja obejmuje rozbudowę funkcjonującej już fermy o 22 nowych pawilonów, zaplecza chłodniczego, zbudowanie dróg dojazdowych, wykonanie ogrodzenia fermy oraz obsadzenie fermy pasem zieleni. Przedsięwzięcie przewidziano do realizacji na działce nr [...] o powierzchni 84.000 m2. Obecnie hodowla prowadzona jest z obsadą 5.000 matek, w wyniku zrealizowania planowanej rozbudowy nastąpi zwiększenie stada podstawowego do 10.000 matek, co doprowadzi do osiągnięcia docelowej obsady (matki + małe) 60 000 sztuk norek i co odpowiada 150 Dużym Jednostkom Przeliczeniowym (DJP). W zakresie gospodarowania odpadami wytworzonymi w procesie hodowli norek podano, że przewidziano zainstalowanie płyty obornikowej (na etapie projektu budowlanego) o pojemności umożliwiającej systematyczne składowanie i wywożenie obornika. Lokalizację płyty przewidziano na działce nr [...]. Do wniosku załączono mapę ewidencyjną obejmującą obszar objęty inwestycją oraz jego sąsiedztwo.

Wójt Gminy [...], po zasięgnięciu opinii Starosty Gnieźnieńskiego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gnieźnie, nałożył obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy norek.

Raport o oddziaływaniu spornego przedsięwzięcia na środowisko sporządził biegły z listy Wojewody Wielkopolskiego mgr inż. P. S. w lipcu 2007r. Jak wynika z informacji zamieszczonej na stronie tytułowej Raportu, został on sporządzony dla przedsięwzięcia przewidzianego do realizacji na działce nr [...]. Do raportu załączono decyzję z dnia [...] czerwca 2000 r., którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji. Z ustaleń autora raportu wynika, iż ferma norek od północy graniczy z działką nr [...]4, stanowiącą drogę gminną. Od strony południowej działka nr [...] sąsiaduje z drogą wojewódzką, natomiast od strony wschodniej i zachodniej przylega do rowów melioracyjnych. Równocześnie wskazano, iż otaczające fermę od północy, wschodu i południa obszary stanowią tereny rolne. Po przeciwnej stronie drogi gminnej przyległej do dz. nr [...], znajduje się zwarta zabudowa wiejska. Z uwagi na lokalizację projektowanego obiektu nie stwierdzono występowania konfliktów społecznych ze względu na emisję zanieczyszczeń do powietrza. Do raportu załączono wyniki pomiarów emisji amoniaku wraz z graficznym przedstawieniem wyników rozkładu stężeń amoniaku dla poszczególnych wartości. Wyniki te omówiono przyjmując, że stężenia maksymalne dotrzymują wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 1 poz. 12 z 2003 r.). Stężenia amoniaku tworzone przez emisje z obornika znajdującego się na fermie poza granicami działki nr [...] spełniają standardy jakości powietrza - na podstawie wyników obliczone stężenia maksymalne dotrzymują wartości dopuszczalnych określonych w wskazanym rozporządzeniu. Autor raportu stwierdził, ze ferma będzie spełniać wszystkie wymagania określone przepisami ochrony powietrza. Oceniono oddziaływanie fermy na gospodarkę wodno-ściekową. Podano, że w skali roku przy obsadzie 10 000 matek przewiduje się uzyskanie około 150 ton odchodów, które magazynowane będą na kompostowniku, gdzie po rocznym leżakowaniu wykorzystywany będzie rolniczo jako nawóz na polach należących do właścicieli firmy. Załączono wyniki badań poziomu hałasu. Biegły stwierdził ponadto, że teren planowanej inwestycji położony jest poza granicami form ochrony przyrody, w tym poza obszarami NATURA 2000, a projektowane przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na ten obszar, jak również na formy ochrony przyrody w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Wskazano, ze planowane przedsięwzięcie nie będzie źródłem konfliktów społecznych.

W toku postępowania Starosta Gnieźnieński oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gnieźnie uzgodnili pozytywnie sporne przedsięwzięcie. Postanowienia uzgodnieniowe nie zostały skutecznie zaskarżone i mają walor ostatecznych.

W odpowiedzi na pismo Wójta przedstawione zostało Uzupełnienie do raportu, opatrzone datą [...].10.2008 r. Uzupełnienie Raportu podpisane zostało przez obu inwestorów oraz opatrzone parafką autora Raportu z lipca 2007 r. Przedłożony dokument zawiera ustalenia dotyczące magazynowania odchodów pochodzących od norek i związanej z tym emisji amoniaku, dezynfekcji klatek, eliminacji potencjalnych konfliktów społecznych. Zawiera szczegółowy opis przedsięwzięć, które w świetle podnoszonych przez mieszkańców miejscowości mają wyeliminować kwestie konfliktowe - uciążliwości zapachowe oraz ucieczki norek z fermy. Zwiększono częstotliwość usuwania odpadów. Wskazano, że płyta obornikowa położona jest poza granicami działki na której zlokalizowana jest ferma. Jej lokalizację przewidziano na sąsiedniej działce, w odległości około 100 m od granicy działki nr [...]. Obie działki oddziela gminna droga polna. Płyta wyposażona zostanie w zbiornik na odcieki. Podano, że przyjmując procesy zachodzące w pryzmie podczas kompostowania ocenia się, że nie będzie ona uciążliwa dla otoczenia. Przyjęto dodatkowe zabezpieczenia mające wyeliminować ewentualne ucieczki zwierząt, poprzez ogrodzenie fermy betonowym płotem o wysokości 1,5-2 m i wpuszczonym w grunt na głębokość ok. 0,80 m. Wskazano, że przyjęte rozwiązania powinny zapobiec potencjalnym konfliktom społecznym. Załączono wyniki pomiarów emisji amoniaku oraz gazów. Omawiając wyniki tych pomiarów podano, że obliczone stężenia maksymalne dotrzymują wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002.

W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego odbyła się rozprawa administracyjna, w toku której mieszkańcy okolicznych miejscowości podnosili kwestie uciążliwości związanych z funkcjonowaniem fermy. Wskazywano na uciążliwości zapachowe, wzrost ilości gryzoni, zagrożenie skażeniem gruntu i wód oraz kwestię ucieczek norek z fermy. Z ustaleń organu wynika ponadto, iż dla przedmiotowej działki nr [...] plan zagospodarowania przestrzennego utracił ważność, a nowego nie uchwalono.

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. W decyzji określono warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz zagrożenia dla terenów sąsiednich. W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że inwestycja jest przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a więc stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym przedsięwzięcie, o jakim mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. Organ dopuścił jako dowód przedłożony przez inwestora Raport wraz z jego uzupełnieniem oraz wyjaśnieniami autora tych dokumentów, złożonymi w odrębnych pismach. Odmówiono uwzględnienia zarzutów zgłaszanych przez mieszkańców dotyczących wpływu fermy na stan zdrowia, obniżenia wartości nieruchomości. Nie wykluczając możliwości wystąpienia takiego związku wskazano, na brak dowodów potwierdzających podnoszone okoliczności. Uznano, że ilość zużytej przez fermę wody pokrywa się z ilością wody podaną w Raporcie. Organ dokonał oceny oddziaływania inwestycji w fazie realizacji i eksploatacji. W kwestii oddziaływania na ludzi stwierdzono, że funkcjonowanie projektowanego przedsięwzięcia może powodować uciążliwość, ze względu na emisje substancji odorowych nienormowanych przepisami prawa. W zakresie oddziaływania na zwierzęta i rośliny wskazano, że na terenie projektowanego przedsięwzięcia i na działkach przyległych nie występuje obszar Natura 2000, ani inne formy ochrony środowiska.

SKO w Poznaniu, po rozpatrzeniu odwołań wskazujących na negatywne oddziaływanie inwestycji na ludzi oraz nieuwzględnienie opracowania dotyczącego oddziaływania inwestycji na środowisko, decyzją z [...] sierpnia 2009 r. utrzymało w mocy ww. decyzję.

Od tej decyzji skargę wniósł R. B. Skarżący podniósł, że Kolegium pozbawiło go przymiotu strony w rozpoznawanej sprawie. W toku postępowania przed organem II instancji zastosowano teorie formalnej oceny dowodów. W dalszej kolejności podniesiony został zarzut naruszenia przepisów dyrektywy Rady 85/337/EWG z 27.06.1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U.UE.L. Nr 175, s. 40 - dalej dyrektywa Rady 85/337/EWG). Skarżący podniósł nadto, że organ nie wyjaśnił dlaczego prowadząc postępowanie zastosował przepisy już nieobowiązujące.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 818/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku sąd zarzucił organowi dowolność poczynionych ustaleń, nie wyjaśnienie rzeczywistego miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia jak i jego rzeczywistych rozmiarów. Sąd wskazał, iż wyjaśnienia wymaga, czy przedmiotem decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań była inwestycja obejmująca rozbudowę fermy norek tj. (wg wniosku) budowę 22 nowych pawilonów na działce nr [...], czy też rozbudowa fermy wraz z zainstalowaniem płyty obornikowej na działce nr [...]. Sąd podkreślił, że postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko powinno dotyczyć całego przedsięwzięcia, co odnosi się to także do wymaganych przepisem art. 48 ust. 2 p.o.ś. uzgodnień. Tymczasem wniosek inwestora wraz z raportem z lipca 2007 r. dotyczył tylko samej rozbudowy fermy w zakresie dobudowy pawilonów na działce nr [...], wyłącznie tej działki dotyczą również uzgodnienia uprawnionych organów. Sąd zakwestionował sporządzony w dniu [...] października 2008 r. dokument mający stanowić uzupełnienie do raportu, który powinien zostać sporządzony przez autora pierwszego raportu, a nie przez inwestorów. Zakwestionowano brak przedłożenia uzupełnienia raportu organom uzgadniającym oraz brak należytego rozważenia podnoszonej w toku postępowania kwestii ucieczek norek z fermy. W opinii Sądu oceniając przedłożony raport organ powinien mieć na względzie, czy sporządzający raport uwzględnił podnoszone okoliczności co do ucieczek norek w świetle oddziaływania na obszary chronione. W tym zakresie celowym jest zwrócenie się do Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Wielkopolskiego, który w toku postępowania przed organem I instancji zgłosił sprzeciw przeciwko rozbudowaniu spornej fermy. Sąd uznał, że niewyjaśniona została kwestia wpływu fermy na obszar NATURA 2000, wskazując w tym zakresie na wymóg uzyskania uzgodnienia wojewody. Analizy wymaga również kwestia możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli inwestorzy,

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn.akt II OSK 1001/10) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 818/09, przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie przeprowadził właściwej kontroli ustalonego w sprawie przez właściwe organy stanu faktycznego. Podzielono stanowisko Sądu I instancji, że ocena oddziaływania na środowisko powinna objąć całą inwestycję polegającą na rozbudowie przedmiotowej fermy norek lecz w zakresie przedsięwzięć powiązanych technologicznie czyli w tej sprawie fermy i płyty obornikowej, jednakże za błędny uznano pogląd Sądu I instancji, że dokument inwestora będący uzupełnieniem raportu z lipca 2007 r., który został sporządzony przez mgr inż. P. S. powinien być uzupełniony wyłącznie przez niego. Uzupełnienie raportu powinno być traktowane jak sam raport i nie musi być sporządzone przez ten sam podmiot. Uzupełniony raport, jak nowy dowód, musi zostać poddany ocenie. NSA wskazał, że uzgodnienia starosty i PPIS były pozytywne, stąd uzupełnienie raportu powinno spowodować obowiązek powtórnego uzgodnienia tylko w przypadku zmiany warunków realizacji przedsięwzięcia i to tylko w ramach wyłącznie właściwości rzeczowej organu uzgadniającego. Zdaniem NSA kontrola stanu faktycznego w tej sprawie powinna również zawierać ocenę prawną dokumentu autorstwa I. C. i J. K. z dnia [...] września 2004 r. Podkreślono, że dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego pozwoli ocenić właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego w tej sprawie.

Rozpoznając ponownie sprawę WSA w Poznaniu stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter swego rodzaju "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, iż przedmiotowe postępowanie dotyczyło inwestycji na działce nr [...], na której planowana jest rozbudowa istniejącej już fermy norek. Zakresem tego postępowania objęto również inwestycję zaplanowaną na działce nr [...], na której inwestorzy założyli wybudowanie płyty obornikowej, jako miejsca składowania i kompostowania odchodów zwierząt. Taką lokalizację miejsca składowania i kompostowania obornika inwestorzy wskazali w treści wniosku, a miejsce położenia dz. nr [...] obrazują załączone do wniosku i Raportu o oddziaływaniu na środowisko z 2007 r. mapy, które to dokumenty zostały przedłożone organom uzgodnieniowym. Sąd uznał, że o ile w sentencjach wydanych w sprawie decyzji administracyjnych ograniczono się do wskazania działki nr [...] jako miejsca realizacji przedsięwzięcia, to zakresem przeprowadzonego postępowania objęto całą inwestycję polegającą na rozbudowie przedmiotowej fermy wraz z przedsięwzięciem powiązanym technologicznie z fermą - budową płyty obornikowej. Ocena oddziaływania na środowisko objęła całą inwestycję. Sąd uznał, że inwestycja nie miała negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzi. Z porównania treści Raportu z 2007 r. i jego uzupełnienia z 2008 r. wynika, że rozwiązania zaproponowane w drugim z tych dokumentów zwiększają zabezpieczenie szeroko rozumianego środowiska przed uciążliwościami wynikającymi z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Zabezpieczenia te w szczególności dotyczą zmniejszenia ryzyka wydostawania się norek poza teren fermy oraz zwiększenia rygorów sanitarnych. W opinii Sądu treść uzupełnienia raportu i przyjęte w nim rozwiązania nakazują uznać, że nie było wymagane przedłożenie tego dokumentu do uzgodnienia organowi ochrony środowiska oraz inspektorowi sanitarnemu. Organy te bowiem pozytywnie uzgodniły inwestycję w oparciu o wniosek inwestorów oraz Raport z 2007 r., który przewidywał mniejsze zabezpieczenia przed ucieczkami norek z fermy, jak również w sposób dostateczny omawiał kwestie związane z zagospodarowaniem odchodów zwierząt oraz odpadów powstałych w trakcie funkcjonowania fermy. Tym samym na tym etapie postępowania warunki realizacji inwestycji nie uległy takiej zmianie jakościowej, która powodowałaby konieczność ponownego jej uzgadniania, jak również poszerzenia katalogu organów uzgadniających. W szczególności nie został uprawdopodobniony jakikolwiek wpływ inwestycji na obszar NATURA 2000 oraz na inne obszary podlegające ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92 poz. 880 ze zm.). Sąd wskazał na przeprowadzone analizy i uzgodnienia i stwierdził, że organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem organu współdziałającego i nie może we własnym zakresie dowolnie ocenić jego zasadności. Sąd stwierdził, że organy działały prawidłowo.

Od tego wyroku H. B. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

a) art 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa), poprzez błędną interpretację i niezastosowanie się do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z dnia 14 czerwca 2011 r. (sygn. akt II OSK 1001/10), zwłaszcza uznanie, że NSA zobowiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny do ponownej oceny merytorycznej sprawy;

b) art. 153 ppsa w związku z art. 151 ppsa i art. 145 §1 pkt.l lit.c ppsa, poprzez niedopuszczalną zmianę oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2010 r. (sygn. akt II SA/Po 818/09);

c) art. 106§3 ppsa w związku z art.233§l Kodeksu postępowania cywilnego, poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny własnych ustaleń merytorycznych w oparciu o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych;

d) art.3§1 ppsa i art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP, poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny własnych ustaleń merytorycznych w miejsce kontroli ustaleń dokonanych przez organy administracji;

Zarzuciła również naruszenie art.5 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27.06.2001r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, poprzez błędną interpretację i niezastosowanie wskazanego przepisu.

Wniosła o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że sąd był związany innymi, niż wskazał w uzasadnieniu wyroku, wyrokiem NSA – z 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1001/10, który nie zobowiązywał sądu do ponownej oceny merytorycznej sprawy. Sąd zaś tę ocenę przeprowadził, błędnie interpretując ww. wyrok. Samowolnie prowadził również postępowanie dowodowe, co jest niezgodne z jego rolą i pozycją ustrojową. Ponadto, nie wspominano o art. 5 ww. dyrektywy, co oznacza, że błędnie go zinterpretowano jako nie mającego zastosowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. D. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wskazał, że sąd prawidłowo przyjął, że został zobowiązany do oceny merytorycznej sprawy, w tym oceny postępowania dowodowego. Słusznie wskazano jako podstawę rozstrzygnięcia ustawę – Prawo ochrony środowiska. Pozostałe zarzuty również są niezasadne.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO w Poznaniu wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. Wskazało, że wyrok odpowiada prawu. Omyłkowe wskazanie innego wyroku NSA nie ma znaczenia, gdyż sąd zastosował się do wskazań zawartych w wyroku odpowiadającym sprawie. Odnośnie do raportu wskazał, ze NSA wyraźnie wypowiedział się, że nie ma obowiązku jego sporządzenia przez biegłego, uzupełnienia należy traktować jak raport i musi on spełniać wszystkie wymagania. Dopuszczenie jako dowodu uzupełniającego raportu oznacza nową ocenę kwestii ucieczek norek z fermy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna jest niezasadna . Mając na uwadze, że w skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania.

Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art.190 p.p.s.a. poprzez błędną interpretację i niezastosowanie się do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2011r. ( sygn.akt II OSK 1001/10), a zwłaszcza uznanie, że NSA zobowiązał WSA do ponownej oceny merytorycznej sprawy. Zarzut ten jest niezasadny. Analizując uzasadnienie wyroku w sprawie II OSK 1001/10 należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji, którym uchylono zaskarżoną decyzję, przede wszystkim wskazał, że Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie przeprowadził właściwej kontroli ustalonego w sprawie przez właściwe organy stanu faktycznego. Dalej NSA wskazał, jakich naruszeń dopuścił się Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie NSA w uzasadnieniu wyroku nie sformułował żadnych dodatkowych uwag dla Sądu I instancji co do przeprowadzenia bądź nieprzeprowadzenia ponownej kontroli merytorycznej, jak również uwag co do wyników tej kontroli, a tym samym losu zaskarżonej decyzji. Skoro jednak Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok wskazał jakie uchybienia popełnił Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, konsekwencją tego wyroku była konieczność przeprowadzenia ponownej kontroli zaskarżonej decyzji. Tej ponownej kontroli dokonał Sąd I instancji w zaskarżonym obecnie wyroku uwzględniając stanowisko prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 14 czerwca 2011r. II OSK 1001/10. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.190 p.p.s.a. jest nieuzasadniony.

Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 153 ppsa w związku z art. 151 ppsa i art. 145 §1 pkt.l lit.c ppsa, poprzez niedopuszczalną zmianę oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2010 r. (sygn. akt II SA/Po 818/09). W uzasadnieniu zaś tego zarzutu podniesiono, że w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2010r. sygn.akt II OSK 1001/10 zakwestionowany został przedmiot postępowania, wskazano że postępowanie w przedmiocie oddziaływania na środowisko powinno dotyczyć całego przedsięwzięcia, a Naczelny Sąd Administracyjny poparł to stanowisko. Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2012r. będący aktualnie przedmiotem skargi kasacyjnej nie narusza wskazanych wyżej przepisów. Sąd I instancji na str.19 uzasadnienia odniósł się między innymi do zagadnienia dotyczącego gromadzenia i zagospodarowania odchodów w tym lokalizacji płyty obornikowej na działce nr [...] znajdującej się około 100 m od granicy działki nr [...]. Zagadnienie to było przedmiotem uzupełniającego raportu z 2008r., a skoro raport uzupełniający zawierał rozwiązania mające na celu zwiększenie zabezpieczenia środowiska przed uciążliwościami, zasadnie uznał Sąd I instancji, że nie było wymagane przedłożenie tego dokumentu do uzgodnienia właściwym organom, skoro organy te pozytywnie uzgodniły inwestycję w oparciu o raport z 2007r.. Należy zwrócić uwagę, że WSA wypowiadając się w wyroku z dnia 15 stycznia 2010r. na temat zakresu postępowania równocześnie zajął stanowisko, że uzupełniający raport z 2008r., z uwagi, że został sporządzony przez innego autora niż raport z 2007r. nie może stanowić dowodu w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2011r. II OSK 1001/10 zakwestionował ten pogląd, stąd też dokonując ponownej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd I instancji odniósł się również do tego elementu przedmiotu postępowania. Stąd też przedmiotowy zarzut skargi kasacyjnej nie znajduje uzasadnienia.

Bezprzedmiotowy jest również zarzut dotyczący naruszenia art.106 § 3 p.p.s.a. w związku z art.233 p 1 k.p.c. , Zgodnie z art.106 § 3 p.p.s.a . Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten nie został naruszony przez Sąd I instancji, albowiem Sąd I instancji nie stosował tego przepisu i nie dopuszczał w postępowaniu sadowym żadnych dowodów uzupełniających z dokumentów.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art.3§1 p.p.s.a. i art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP, poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny własnych ustaleń merytorycznych w miejsce kontroli ustaleń dokonanych przez organy administracji należy stwierdzić, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący kasacyjnie m.in. podał, że Sąd I instancji samodzielnie poprawił czynności organów administracji, które uważał za wadliwe. Nie można zgodzić się z tym poglądem, Sąd I instancji oddalając skargę na decyzję organu II instancji, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji określającą środowiskowe uwarunkowania uznał, że nie zostały spełnione przesłanki uregulowane w art.145 § 1 p.p.s.a., które określają, kiedy skarga może być uwzględniona. Tym samym zupełnie niezrozumiałym jest, co miał na uwadze skarżący kasacyjnie podnosząc, że Sąd I instancji poprawił czynności organów administracji.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego tj art.5 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27.06.2001r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, poprzez błędną interpretację i niezastosowanie wskazanego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie tego zarzutu podano, że w wyroku nie wspomniano nawet o art.5 dyrektywy, co dowodzi że błędnie został zinterpretowany, podczas gdy znajduje on zastosowanie w sprawie i wskazuje w "Załączniku I" co powinno znajdować się w raporcie. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności wskazać, że powołana dyrektywa ma charakter proceduralny i jej wymogi powinny być albo brane pod uwagę w istniejących procedurach w Państwach Członkowskich, albo włączone do specjalnie ustanowionych procedur ( pkt 9 preambuły). Nadto adresatami tej dyrektywy są Państwa Członkowskie, co wyraźnie wynika z art.15 dyrektywy. Wdrożenie tej dyrektywy do polskiego porządku prawnego dokonane zostało ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska i nowelizacjami tej ustawy. W powołanej ustawie przypis 1 stanowi. że niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich ...w pkt 23 wymieniona została przedmiotowa dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27.06.2001r.. Stąd też dyrektywa ta nie mogła być powoływana jako bezpośrednia podstawa prawna rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W drugiej kolejności, niejako na marginesie sprawy, albowiem wobec powyższych uwag nie ma to istotnego znaczenia, należy zwrócić uwagę , że zarzut naruszenia prawa materialnego powinien być bardzo precyzyjnie sformułowany również wówczas gdy zarzuca się niezastosowanie normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana Jeżeli dany przepis, którego zarzut dotyczy, zawiera kilka czy kilkanaście unormowań (norm prawnych), to w skardze kasacyjnej jej autor jest obowiązany wyraźnie wskazać, która z tych norm prawnych została jego zdaniem naruszona, poprzez prawidłowe wskazanie właściwej jednostki aktu normatywnego, w którym przepis ten został zawarty, takiego wymogu nie spełnia ogólne odwołanie się do przepisu i załącznika. Stąd też zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł być uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Odnośnie wniosku uczestnika postępowania A.D. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego należy stwierdzić, brak podstawy prawnej dla zasądzenia kosztów na rzecz uczestnika.