Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1208/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1,  art. 17 par. 1a,  art. 34 par. 2.
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 7.
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Beata Kozicka, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Znak: [...], Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w K. (dalej COF) działając na podstawie art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), dalej ustawa egzekucyjna, w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z póżn. zm.), dalej również ustawa o abonamencie, oddalił zażalenie pani K. Z. na postanowienie wydane w pierwszej instancji z dnia [...] Znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że Poczta Polska S.A. jako operator publiczny w zakresie kontroli uiszczania opłat abonamentowych oraz rejestracji odbiorników rtv, wykonuje zadania mające swoje źródło bezpośrednio w ustawie abonamentowej. Dlatego podnoszony przez zobowiązaną zarzut dotyczący braku podstawy prawnej do egzekucji administracyjnej w związku z przekształceniem Poczty Polskiej w Spółkę Akcyjną był bezzasadny. Podniósł, że z dniem 1 września 2009 r., na mocy ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. Nr 180, poz. 1109), nastąpiło przekształcenie dotychczasowego przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną o nazwie "Poczta Polska Spółka Akcyjna", w której Skarb Państwa jest jedynym akcjonariuszem. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 tej ustawy, spółka wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem była Poczta Polska, bez względu na charakter prawny tych stosunków, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Poczta Polska jako spółka akcyjna należąca do Skarbu Państwa, nadal pozostaje więc podmiotem realizującym zadania wynikające z ustawy abonamentowej co nakłada m. in. na organy egzekucyjne, obowiązek prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji.

Organ wskazał na treść art. 7 ustawy o abonamencie, a następnie art. 2 § 1 pkt 5 ustawy egzekucyjnej podkreślając, że występowanie Poczty Polskiej S.A. jako wierzyciela zaległości w płatności opłat abonamentowych znalazło potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08, w którym stwierdził, że egzekucja nieuiszczonego abonamentu rtv jest prawnie możliwa, a dotychczas obowiązujące przepisy prawne pozwalają Poczcie Polskiej S.A. na egzekucję zaległości opłat abonamentowych.

Organ wyjaśnił, że należności z tytułu opat abonamentu rtv są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. Za przyjęciem takiego charakteru opłat abonamentowych przemawia regulacja art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm.), w myśl którego do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym oraz, że w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Abonament radiowo-telewizyjny jest więc przymusowym bezzwrotnym świadczeniem publicznoprawnym, rodzajem daniny publicznej, którą od pozostałych danin odróżnia jedynie celowy charakter. W związku z powyższym, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległości z tego tytułu przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności.

Reasumując, Dyrektor COF, uznał, że możliwe jest dochodzenie przez Pocztę Polską S.A. należności z tytułu zaległych opłat abonamentu rtv za okres od stycznia 2006 r. do lipca 2010 r., objętych tytułem wykonawczym nr 243/2011 z dnia 20 kwietnia 2011 r. Zdaniem organu Komisja Europejska nigdy nie podważała i nie podważa obecnie instytucji abonamentu. Postuluje natomiast uściślenie zasad skutecznego nadzoru nad realizacją misji publicznej przez TVP.

W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pani K.Z. wniosła o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że zgodnie z przepisami Unii Europejskiej abonament rtv w Polsce jest nielegalny i niezgodny z prawem unijnym. Komisja Europejska zarzuciła Polsce, że brak jest regulacji nowych usług oferowanych przez TVP, że definicja mediów publicznych jest nie doprecyzowana oraz zarzut skierowała do samej misji realizowanej przez media publiczne. Skarżąca stoi na stanowisku, że abonament od posiadania odbiornika telewizyjnego i radiowego jest tworem PRL-u i był wprowadzony jako swoisty podatek od wzbogacenia się obywatela w dobro jakim był zakup radia i telewizora.

Skarżąca podniosła także, że tak określony abonament jest to niedozwolona pomoc publiczna, z której korzysta tylko telewizja publiczna pomimo, że jak wszystkie inne stacje telewizyjne emituje reklamy, a przecież inne stacje nie korzystają z tego abonamentu, co narusza zasadę konkurencyjności.

Skarżąca zwróciła uwagę na zarzut przedawnienia abonamentu za lata 2006-2008 "na zasadzie art. 118 k.c., jako roszczenia okresowe przedawniają się z upływem lat 3, a nawet przedawniają się na zasadzie art. 554 k.c. jako działający przedsiębiorca". Wskazała, że Poczta Polska jest spółką akcyjną i jest wpisana w Krajowym Rejestrze Sądowym jako przedsiębiorstwo państwowe ale nie posiada statusu administracji publicznej, a nawet nie posiada statusu państwowej instytucji publicznoprawnej, jest przedsiębiorstwem a tym samym nie może korzystać z przywileju prowadzenia egzekucji w trybie administracyjnym.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli, nie narusza przepisów prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), dalej ustawa p.p.s.a.

W ocenie Sądu, postanowienie organu odwoławczego zostało wydane zgodnie z prawem, a tym samym niezasadne są zarzuty skargi.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie ogranicza się w zasadzie do kwestii terminu przedawnienia opłat z tytułu abonamentu rtv. W ocenie strony skarżącej do przedawnienia tego typu opłat stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 118 bądź art. 554 k.c., dotyczące należności (okresowych), a więc trzyletni (art. 118 k.c.) lub dwuletni (art. 554 k.c.) okres przedawnienia. Z poglądem tym nie zgodził się Dyrektor COF wywodząc, że do opłat z tytułu abonamentu rtv zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej.

Poza sporem pozostawało, że skarżąca dokonała rejestracji odbiorników rtv w dniu 24 kwietnia 1998 r. i nie uiściła opłat rtv m. in. za objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym okresy.

W zakresie terminu przedawnienia przedmiotowych opłat Sąd orzekający w pełni podziela wywody i oceny przedstawione w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 210/12, o tożsamym stanie faktycznym i prawnym, uznając je za własne i powtarzając, że tak zaistniały spór wymaga przede wszystkim rozstrzygnięcia charakteru opłat z tytułu abonamentu. Przyjęcie bowiem, że opłaty te mają charakter należności cywilnoprawnych, czy też należności publicznoprawnych będzie miało decydujące przełożenie na okres terminu przedawnienia.

W tej materii ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach o abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) nie zawiera jednoznacznego uregulowania charakteru tychże opłat. Konieczne będzie zatem odwołanie się do innych przepisów tej ustawy i na ich podstawie określenie ich charakteru.

Jak wynika z art. 2 ustawy o abonamencie za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Przy czym domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Przepis ten w ust. 3 określa termin powstania obowiązku uiszczenia opłaty, a art. 3 powołanej ustawy wysokość tej opłaty oraz terminy i sposób jej regulowania. Istotne znaczenie – zdaniem Sądu – ma także treść art. 5 ust. 1 ustawy o abonamencie, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r., zgodnie z którym "Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, z późn. zm.)". Jak stanowi z kolei ust. 3 tego przepisu, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Uiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 3, nie zwalnia od obowiązku uiszczania bieżącej opłaty abonamentowej za okres od dnia stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (ust. 4).

Z zacytowanych powyżej przepisów wynika, że opłata z tytułu używania czy to odbiornika radiowego czy telewizyjnego jest obligatoryjną należnością z tytułu posiadania tego typu urządzenia, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustawodawca wprowadził przy tym dla celów pobierania opłaty bezwzględny obowiązek rejestracji odbiorników, obwarowany – w przypadku niezarejestrowania odbiornika – sankcją w wysokości trzydziestokrotności miesięcznej opłaty abonamentowej. Opłaty te pobierane są z przeznaczeniem na realizację misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji (art. 1 ustawy o abonamencie). W świetle przepisów ustawy o abonamencie opłata tam przewidziana jest daniną publiczną o przymusowym, bezzwrotnym charakterze. Jak przyjął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 866/09 "Opłata abonamentowa jest przymusowym i bezzwrotnym świadczeniem o charakterze publicznoprawnym. Stanowi pozabudżetowy dochód celowy o charakterze publicznym i przeznaczony jest na finansowanie misji publicznej radia i telewizji. Dla obowiązku ponoszenia tej opłaty bez znaczenia pozostaje to, czy podmiot ją uiszczający korzysta lub zamierza korzystać z odbioru nadawanych programów. Nie jest więc dobrowolnym uczestnikiem takiej transakcji. Wobec powyższego, nie można przyjąć, aby abonament był zapłatą za zwolnioną z podatku VAT usługę telewizji".

Charakter opłat z tytułu abonamentu rtv był także przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o abonamencie wskazał, że "Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika".

Zdaniem Sądu regulacja przewidziana w art. 7 ust. 4 ustawy o abonamencie, zgodnie z którym "(...) W przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)" przesądza o stosowaniu przepisów Ordynacji podatkowej do biegu terminu przedawnienia opłat z tytułu abonamentu, oraz że odesłanie to nie wyłącza zastosowania innych przepisów Ordynacji podatkowej do opłat abonenckich. Decydujące bowiem znaczenie ma charakter opłaty abonenckiej, a ten został przesądzony przez Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny "(...)Jednym z obowiązków ciążących z mocy Konstytucji na "każdym" (a więc na osobie fizycznej - zarówno obywatelu, jak i cudzoziemcu - oraz na osobie prawnej) jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie (art. 84), natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Wyrażenie "ciężary i świadczenia publiczne" ma najszerszy zakres znaczeniowy, z kolei "daniny publiczne" są kategorią "świadczeń publicznych". Daniny te to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, a zaliczają się do nich podatki, rozmaite opłaty administracyjne (np. adiacenckie) oraz cła (patrz definicja podatku w orzeczeniu z 29 maja 1996 r., sygn. K 22/95, OTK ZU nr 3/1996, poz. 21), a także abonament rtv (patrz: pkt VI.1.4. uzasadnienia). Z art. 217 Konstytucji wynika tzw. władztwo daninowe (zwane też podatkowym) państwa, a więc prawo stanowienia i egzekwowania danin publicznych, w czym państwo dysponuje znacznym stopniem swobody".

W ocenie Sądu odesłanie zawarte w art. 7 ust. 4 ustawy o abonamencie. odnosi się do naliczania odsetek z tytułu nieterminowego regulowania opłat i to nie ten przepis decyduje wyłącznie o stosowaniu do opłat abonenckich przepisów Ordynacji podatkowej.

Ustalenia Trybunału pozwalają przenieść rozważania dotyczące opłaty za abonament na grunt prawa daninowego, a konkretnie podstawowego dla tej materii aktu prawnego rangi ustawowej, jakim jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej O.p.). Przepis art. 2 O.p. regulujący zakres jej stosowania przewiduje w § 2, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy Działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne organy, niż wymienione w § 1 pkt 1 ustawy (paragraf 1 pkt 1 odnosi się do organów podatkowych). W ocenie Sądu przepis ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż opłata za abonament jest opłatą, o której w nim mowa a brak jest przepisów odrębnych, stanowiących inaczej. Z przepisu nie wynika, iż ustalenie lub określenie opłaty ma być powiązane z dwoma typami wydawanych w prawie podatkowym decyzji - deklaratoryjnej lub konstytutywnej. Opłata ta ma przy tym niewątpliwie charakter przymusowy i bezzwrotny a jej wysokość i obowiązek uiszczenia wynika wprost z przepisów ustawy. Tym samym ustalenie lub określenie danej opłaty w rozumieniu tego przepisu jest również możliwe w drodze aktu normatywnego, takiego jak ustawa, w której ustawodawca posłużył się pojęciem "opłaty".

Objęcie opłaty za abonament przepisem art. 2 § 2 O.p. powoduje, że do tej opłaty stosuje się przepisy Działu III Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie oznacza to, że stosuje się także art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który odnosi się do biegu terminu przedawnienia zobowiązania powstającego z mocy prawa. Pogląd ten znajduje tym bardziej uzasadnienie, że obowiązek ponoszenia tej daniny publicznej powstaje z mocy prawa, po wystąpieniu zdarzenia jakim jest rejestracja odbiornika. Wymaga przy tym zaakcentowania, że przepis art. 70 mieści się w Dziale III Ordynacji podatkowej. Dział ten obejmuje od art. 21 do art. 119. W dziale tym umieszczony jest także rozdział poświęcony odsetkom za zwłokę (Rozdział 6), z tego też powodu należy uznać, że odesłanie zawarte w art. 7 ust. 4 ustawy o abonamencie jest tylko dodatkowym odwołaniem się do przepisów tej ustawy, skoro z mocy art. 2 ust. 2 Ordynacji podatkowej, przepisy Działu III mają zastosowanie także do opłat i niepodatkowych należności budżetu państwa.

W ocenie Sądu, przyjęcie, że art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do opłat abonenckich, przy jednoczesnym przesądzeniu o publicznoprawnym charakterze tej należności, a więc niemożliwości stosowania do tych opłat przepisów Kodeksu cywilnego, oznaczałoby, że opłaty te w ogóle nie przedawniałyby się. Takie jednak rozwiązanie byłoby niezgodne z ogólnymi uregulowaniami i pozostawałyby w sprzeczności z zasadą określoności sytuacji prawnej podmiotów i stwarzałoby możliwość egzekwowania opłat wraz z odsetkami w nieograniczonym przedziale czasowym. Wymaga bowiem zaakcentowania, że upływ okresu przedawnienia powoduje wygaśnięcie należności, a więc unicestwienie jej bytu. Wygaśnięcie to niesie za sobą zarówno skutek materialny, jak i formalny. Materialny oznacza, że należność przestaje istnieć, a formalny/procesowy, że nie jest możliwe żądanie spełnienia świadczenia.

Reasumując, należy przyjąć, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego (abonamentu rtv) stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), a to oznacza, że ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 tej ustawy, a więc że opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że wpływy z abonamentu rtv stanowią część finansów publicznych, zaś ich stan jest wartością podlegającą ochronie konstytucyjnej, co wiąże się z obowiązkiem ponoszenia tego ciężaru przez ogół zobowiązanych (posiadaczy odbiorników telewizyjnych i radiowych).

Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne dochodzone są w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy o abonamencie). Publicznoprawny charakter abonamentu i wyraźne upoważnienie do żądania wykonania tego obowiązku (art. 7 ust. 5 ustawy o abonamencie) sprawia, że do jego egzekucji mają zastosowanie przepisy ustawy egzekucyjnej również w sytuacji, gdy obowiązek taki wynika bezpośrednio z przepisu prawa i to niezależnie od tego czy mieści się on w zakresie administracji rządowej. Oznacza to, że przepis art. 7 ust. 3 ustawy o abonamencie, w zakresie nim przewidzianym, zezwala na egzekucję administracyjną obowiązków, o których tam mowa, niezależnie od brzmienia art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej. Innymi słowy przepis art. 7 ust. 3 ustawy o abonamencie nakazując stosowanie przepisów ustawy egzekucyjnej, do opłat abonamentowych (opłat karnych) tylko w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym, stanowi o bezpośrednim działaniu wyłącznie tych przepisów, a nie innych w ustawie egzekucyjnej zawartych, będąc przepisem szczególnym w stosunku do art. 3 ustawy egzekucyjnej.

Tym samym mimo, iż obowiązek wynikający z (nieuiszczenia) opłaty abonamentowej nie leży w zakresie administracji rządowej (jednostek samorządu terytorialnego), o czym mowa w art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej, z uwagi na brzmienie art. 7 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 1 i 3 oraz art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy o abonamencie, podlega egzekucji administracyjnej na podstawie wymienionego przepisu. Uprawnionym do dochodzenia tej należności jest podmiot wymieniony w art. 7 ust. 3 ustawy o abonamencie (kierownik COF)), co oznacza, że posiada on status wierzyciela, w rozumieniu art. 1a pkt 13 ustawy egzekucyjnej, o uprawnieniach wynikających z art. 5 § 1 pkt 2 tej ustawy i obowiązkach z art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej.

Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w cytowanym już wyroku "Sam wybór Poczty Polskiej jako podmiotu odpowiedzialnego za rejestrację odbiorników i egzekwowanie wpływów z abonamentów nie wywołuje zastrzeżeń. co do dopuszczalności takiego uregulowania, ani nie wyklucza skuteczności podejmowanych działań". Orzekając o zgodności z Konstytucją art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o abonamencie Trybunał Konstytucyjny przesądził o roli Poczty Polskiej S.A., jej statusie w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym.

Sąd zauważa, że w zarzutach na prowadzone postępowanie egzekucyjne skarżąca nie podnosiła kwestii prawa unijnego jako podstawy do ich uwzględnienia, zaś w skardze do tutejszego Sądu nie powoływała konkretnych przepisów tego prawa, których brzmienie wyłączałoby stosowanie ustawy krajowej regulującej opłatę abonamentową. Tym samym zarzut ten należało uznać za spóźniony (ustawa egzekucyjna) i bezzasadny. Historyczny aspekt przedmiotowej opłaty pozostaje poza zakresem oceny Sądu w niniejszej sprawie, gdyż nie ma z nią żadnego związku, zaś zasada konkurencyjności, na którą powołuje się skarżąca, pozostaje bez znaczenia w rozstrzyganej sprawie dotyczącej zarzutów egzekucyjnych.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, o których mowa w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., na podstawie art. 151 tej ustawy Sąd skargę oddalił.