Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 32/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Transport
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.90 ust.1
journal: Dz.U. 2017 poz 2096
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa- tekst jednolity
article: art. 11 ust.2, art. 12 ust.1 pkt.1, art. 14, art. 15 ust,1 pkt.2
journal: Dz.U. 2021 poz 1371
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi Fundacji A na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] nr [...] w sprawie przyjęcia "Planu zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego dla Województwa" oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sejmik Województwa [...] roku podjął uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia "Planu zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego dla Województwa" (zwaną dalej "planem transportowym", "uchwałą z [...] r.") w zakresie sieci komunikacyjnej w wojewódzkich i międzywojewódzkich przewozach pasażerskich.

Fundacja "A." z siedzibą w W. (dalej Skarżąca, Fundacja) pismem z 14 października 2021 r. wezwała Sejmik Województwa (dalej Organ) do usunięcia naruszenia prawa powstałego w wyniku podjęcia ww. uchwały w zakresie odnoszącym się do realizacji połączenia kolejowego na linii nr [...] - między G., a B., w pierwszej kolejności poprzez zmianę przedmiotowej uchwały w sposób adekwatny do istniejącego stanu faktycznego, ewentualnie poprzez uchylenie przedmiotowej uchwały we wskazanym zakresie.

Sejmik Województwa uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. odmówił aktualizacji planu transportowego. W jej uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było bezzasadne, bowiem zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.t.z., plan transportowy określa w szczególności sieć komunikacyjną na której jest planowane wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej. Linia komunikacyjna, której dotyczy sprawa jest wprawdzie zamknięta, ale podlega modernizacji. Nie jest ona przewidziana do definitywnego zamknięcia, a komunikacja będzie na niej wznowiona w przyszłości. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 2 u.p.t.z., organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega w szczególności na podejmowaniu działań zmierzających do realizacji istniejącego planu transportowego albo do aktualizacji tego planu. Nie zachodzi zatem konieczność aktualizacji planu transportowego tak jak to miało miejsce w 2015 r. w związku z zamiarem uruchomienia Regionalnego Portu Lotniczego O. i koniecznością modernizacji oraz stworzenia nowej sieci połączeń komunikacyjnych i nowych linii kolejowych.

Pismem z 23 grudnia 2021 r. Fundacja wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Sejmiku z [...] nr [...] w sprawie przyjęcia "Planu zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego dla Województwa" . Zaskarżonej uchwale zarzucono:

- naruszenie art. 14 ust. 1 pkt 10 u.s.w. poprzez niewywiązywanie się z nałożonego ustawą zadania samorządu wojewódzkiego polegającego na organizacji transportu publicznego;

- naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 14 u.p.t.z. poprzez błędne zastosowanie, wobec niedokonania koniecznej aktualizacji planu transportowego w części określonej skargą;

- naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 u.p.t.z. poprzez niepodjęcie działań, które miały zmierzać do realizacji planu transportowego albo do podjęcia aktualizacji tego planu.

Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] roku w zakresie odnoszącym się do realizacji połączenia kolejowego na linii nr [...] - między G. a B.

Skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w złożonym wcześniej wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W motywach skargi wskazała natomiast na istotne z jej punktu widzenia okoliczności faktyczne. Zaznaczyła że w zaskarżonej uchwale przewidziano realizację połączenia kolejowego na linii nr [...] między G. a B. Podkreśliła następnie, że w uchwale wskazano na modernizację tej linii - miała być ona nieczynna, ale nie została wyłączona z eksploatacji. W ramach komunikacji zastępczej wprowadzono linie autobusowe, które miały kursować zamiast linii kolejowej między G., a B. Fundacja zwróciła również uwagę, na fakt, że [...] r. Sejmik Województwa podjął uchwałę nr [...] w sprawie przyjęcia "Aktualizacji planu zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego dla Województwa". Przyczyną aktualizacji planu była budowa Regionalnego Portu Lotniczego O. w S..

Skarżąca wskazała również, że [...] roku została zawarta umowa pomiędzy Województwem a Spółką P. Umowa dotyczyła wykonania wojewódzkich i międzywojewódzkich kolejowych przewozów pasażerskich w ramach świadczenia usług publicznych na obszarze Województwa i województw sąsiednich w latach 2016-2020. W późniejszych aneksach do tej umowy odnoszących się do zmian kwoty rekompensaty oraz do zmiany w rozkładach jazdy pociągu na wskazanych liniach, linia nr [...] była ujmowana. Skarżąca zwróciła następnie uwagę, że Marszałek Województwa zawiesił połączenia autobusowe rekompensujące brak funkcjonowania linii nr [...].

Zwrócono również uwagę, że [...] roku została zawarta umowa pomiędzy Województwem W, a Spółką R. sp. z.o.o. o wykonanie wojewódzkich przewozów pasażerskich w ramach świadczenia usług publicznych na obszarze Województwa i województw sąsiednich na lata 2021- 2026. Niniejszą umową R. zobowiązała się do wykonania przewozów według uzgodnionego z Województwem rozkładu jazdy pociągów, w zakresie niezbędnym do wykonywania prac eksploatacyjnych, w umowie tej wskazana jest linia nr [...].

Skarżąca odwołując się do stanowiska zawartego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2020 r. (sygn. akt II OSK 3398/19) wskazała, że zaskarżona uchwała godzi w jej interes prawny, a w konsekwencji posiada ona legitymację procesową do wniesienia skargi.

W nawiązaniu do powyższego Skarżąca wskazała, na § 5 lit. d) swojego statutu. Zgodnie z jego brzmieniem Fundacja została powołana w celu wspierania i rozwoju zrównoważonego i ekologicznego transportu, ochrony i egzekwowania praw pasażerów i użytkowników infrastruktury kolejowej oraz wspierania i podejmowania działań na rzecz poprawy jakości infrastruktury kolejowej, zwiększania inwestycji na rzecz kolei oraz efektywnego wykorzystywania dostępnych funduszy (§ 5 lit. g) statutu Fundacji).

Odnosząc się do kwestii merytorycznych Skarżąca wywiodła, że zgodnie z art. 14 u.s.w. samorząd województwa wykonuje zadania wojewódzkie określone ustawami. Przepis ten w ust. 1 pkt 10 wskazuje, że do takich zadań należy m.in. organizacja transportu publicznego. Artykuł 4 pkt 4a ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1984). (dalej u.t.k.) stanowi, że plan transportowy jest planem zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego opracowanym przez organizatora publicznego transportu zbiorowego i ogłoszonym zgodnie z ustawą o publicznym transporcie zbiorowym. Z powyższego Skarżąca wywiodła, że do obowiązków samorządu województwa należy podjęcie uchwały o planie transportowym, a wykonywanie tego planu powierza się Marszałkowi Województwa. Marszałek Województwa odpowiada za poprawne wykonanie ustaleń powziętych w uchwalonym planie transportowym. Skarżąca przyjęła, że w realiach przedmiotowej sprawy obowiązki te nie są prawidłowo realizowane.

Skarżąca zwróciła następnie uwagę, że u.t.p.z. pozwala w sytuacji gdy jest to konieczne i niezbędne na aktualizację planu transportowego. Wskazała następnie, że poddana modernizacji linia nr [...] jest nieczynna, nie kursują na niej pociągi, jednocześnie komunikacja zastępcza została zawieszona i nie jest wykonywana. Plan transportowy - mimo zmaterializowania się wszelkich przesłanek ku temu - nie został natomiast zaktualizowany.

Fundacja podkreśliła, że brak aktualizacji planu transportowego w przypadku długotrwałej modernizacji prowadzi do trudnej do zaakceptowania sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostaje akt prawa miejscowego niezgodny ze stanem rzeczywistym, oparty wyłącznie na planach, które nie precyzują terminu osiągnięcia celu zakreślonego planem transportowym.

Fundacja zaznaczyła wreszcie, że zaskarżona uchwała, a także uchwała przewidująca aktualizację planu transportowego, wskazują na istnienie zastępczej komunikacji autobusowej na wskazanej linii komunikacyjnej, która została zawieszona. Fakt ten nie został ujawniony w planie transportowym w drodze jego aktualizacji.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W uzasadnieniu Organ wskazał, że Skarżąca nie posiada legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały z dnia [...] r. ponieważ nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 90 i 91 u.s.w. Formułując argumenty przemawiające za koniecznością oddalenia skargi, Organ wskazał natomiast, że zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.t.z. plan transportowy określa w szczególności sieć komunikacyjną, na której jest planowane wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej. Organ podkreślił, że linia komunikacja, której dotyczy sprawa jest wprawdzie zamknięta, ale jest modernizowana. Nie jest ona przewidziana do definitywnego zamknięcia, a prowadzona na niej komunikacja będzie wznowiona. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 2 u.p.t.z., organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega w szczególności na podejmowaniu działań zmierzających do realizacji istniejącego planu transportowego albo do aktualizacji tego planu. Zdaniem Organu w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zaistniała konieczność aktualizacji planu transportowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 82 ust. 1 u.s.w. uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru, a po tym terminie sąd administracyjny na skutek skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. W świetle art. 90 ust. 1 u.s.w. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej.

W pierwszej kolejności badaniu w niniejszej sprawie podlegała kwestia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej Fundacji na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały. Wskazać należy, że Skarżąca wykazała związek uchwały z jej indywidualną sytuacją prawną, odnosząc się do szczegółowych postanowień swojego statutu. Przyjąć należy, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy możliwością realizowania celów statutowych przez Skarżącą (wskazanych w części historycznej uzasadnienia), a treścią zaskarżonej uchwały. Jednocześnie zaznaczyć należy, że charakter wynikającego z art. 90 ust.1 u.s.w. uprawnienia wymaga by warunki korzystania z tego prawa nie były interpretowane w sposób zawężający. Skarga na akt prawa miejscowego ma walor ochronny dla jednostki i prowadzi do ewentualnego usunięcia wadliwych przepisów prawa miejscowego godzących w interes jednostki. Tym samym przyjąć należy, że przy interpretacji określonych w art. 90 ust.1 u.s.w. warunków wniesienia skargi istnieje prymat wartości jaką jest ochrona interesu jednostki.

Trzeba także wyjaśnić, że w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały przed dniem 1 czerwca 2017r., zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935, dalej jako: k.p.a.), wniesienie skargi na tę uchwałę należało poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, a skargę skierować z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.). Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca zachowała wskazane powyżej wymogi skutecznego wniesienia skargi, co umożliwia dokonanie przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej uchwały.

Przechodząc do istoty sprawy, wskazać należy, że istotą formułowanych przez Skarżącą zarzutów jest zakwestionowanie nie tyle zgodności aktu z prawem, co braku jego aktualności – uwzględnienia zmian w organizacji linii kolejowej nr [...] - co w konsekwencji stanowi dopiero brak realizacji wynikającego z u.p.t.z. wymogu aktualizacji planu transportowego. Nie można bowiem przyjąć, że treść skarżonej uchwały, jak podniesiono w skardze, narusza wprost art. 14 ust.1 pkt 10 u.s.w. Zgodnie z brzmieniem przywoływanego przepisu: samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, w szczególności w zakresie transportu zbiorowego i dróg publicznych. Wskazany w treści skargi przepis stanowi zatem uregulowanie kierunkowe, dotyczące w równej mierze działań planistycznych jak i organizatorskich (faktycznych). Nie można zatem przyjąć, że uchwalony plan transportowy narusza wynikającą z ww. przepisu normę powinnego zachowania.

Kwestią najistotniejszą w niniejszej sprawie jest dokonanie kwalifikacji prawnej braku działań zmierzających do aktualizacji planu transportowego w sytuacji gdy organizacja transportu na linii kolejowej nr [...] uległa zmianie w stosunku do tej przewidzianej planem. Ocena ta winna być prowadzona z uwzględnieniem normy prawnej wynikającej z przepisu art. 11 ust. 2 w zw. z art. 14 u.p.t.z. Zgodnie z brzmieniem przywoływanych przepisów plan transportowy może być, w zależności od uzasadnionych potrzeb, poddawany aktualizacji. Do aktualizacji planu transportowego, o której mowa w art. 11 ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 10, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1-4 oraz art. 13 ustawy. Winna się ona odbywać w trybie tożsamym z uchwaleniem planu.

Zarzut zawarty w skardze – naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 14 u.p.t.z.- sprowadzić należy zatem do braku ustalenia treści planu w sposób wymagany przez ustawę. Wymogi co do treści planu formułuje zaś art. 12 u.p.t.z. Wskazuje on m.in., że plan transportowy określa w szczególności: sieć komunikacyjną, na której jest planowane wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej. Skarżąca uznaje, że brak uwzględnienia w planie zmian w zakresie realizacji połączeń na linii [...], tak w zakresie jej uruchomienia jak i wprowadzenia komunikacji zastępczej stanowi naruszenie przepisów ustawy. Nie można bowiem przyjąć, że istotą zarzutu jest brak lub nieprawidłowa realizacją postanowień planu przez nie podejmowanie działań faktycznych związanych z realizacją przewozów. Skarga wniesiona w oparciu o art. 90 ust.1 u.s.w. dotyczyć może bowiem tylko oceny prawnej uchwały – aktu prawa miejscowego. Działania faktyczne i organizatorskie podejmowane w sferach regulowanych zaskarżoną uchwałą wykraczają poza granice niniejszej sprawy.

W kontekście zaniechania przez organ aktualizacji planu transportowego wskazać należy, że dyspozycja normy prawnej jaka konstruowana jest w oparciu o przepis art. 11 ust. 2 ustawy zakłada działanie oparte – przynajmniej w pewnym zakresie – na uznaniu administracyjnym. Nie można wyprowadzić z omawianego przepisu kategorycznego nakazu regularnej aktualizacji planu transportowego. Zgodnie z brzmieniem przepisu plan może być aktualizowany, w zależności od uzasadnionych potrzeb. Istnieją zatem dwie sfery w obszarze których organ dokonuje dyskrecjonalnej oceny potrzeby aktualizacji planu.

Po pierwsze Organ zobowiązany jest ocenić czy zaistniały uzasadnione potrzeby aktualizacji planu. Przyjąć należy zatem, że nie każde zdarzenie dotyczące transportu i zmian w jego organizacji (nawet jeśli mieści się w katalogu art. 12 u.p.t.z.) będzie stanowiło uzasadnioną potrzebę aktualizacji planu. Zależy to od skali zjawiska, czasu jego trwania. Wskazać należy, że ustawodawca przewidział możliwość aktualizowania planów transportowych w zależności od uzasadnionych potrzeb, nie wskazując jednak żadnych konkretnych przypadków ani terminów aktualizacji (I. Wróbel, S. Klemba, Weryfikacja i aktualizacja Planu transportowego, "Prace Instytutu Kolejnictwa" 2016/5, s. 45.). Milczenie ustawodawcy w tym zakresie – zgodnie z domniemaniem jego racjonalności – uznać należy za zamierzone. Organ właściwy do ustalenia planu transportowego zobowiązany jest zatem jedynie do monitorowania sytuacji transportowej i oceny konieczności podjęcia kroków zmierzających do ewentualnej aktualizacji planu transportowego. Ocena czy taka konieczność zachodzi, jest natomiast autonomicznym i dyskrecjonalnym uprawnieniem tego organu.

W literaturze wskakuje się szereg zdarzeń, które mogą stanowić przyczynę aktualizacji planu transportowego. Zalicza się do nich m.in. wyznaczenie nowej linii komunikacyjnej, zmianę formy organizowania publicznego transportu zbiorowego spowodowaną zawiązaniem porozumienia czy powołanie związku (K. Wach [w:] B. Kwiatek, A. Wach, K. Wach, Publiczny transport zbiorowy. Komentarz, Warszawa 2021, art. 11.). Nie zmienia to jednak faktu, że poglądy doktryny odnosić mogą się tylko do zdarzeń przykładowych, mogących stanowić przyczynę aktualizacji planu. Organ związany zasadą praworządności, opierać może się tylko źródłach prawa tj. przepisach powszechnie obowiązujących. Poglądy doktryny stanowiące źródło poznania prawa pełnią w takim wypadku tylko rolę pomocniczą i nie determinują działań organu. Ponadto nawet analiza podanych w doktrynie przykładów wskazuje, że dotyczą one zdarzeń o charakterze trwałym, w sposób stały i istotny modyfikujących organizację transportu na danym obszarze. Z powyższego wywieść należy, że uzasadniona potrzeba aktualizacji planu, pojawi się w sytuacji gdy wystąpią okoliczności w istotnym stopniu wpływające na realizację postanowień planu i będą one mieć charakter stały lub długotrwały. Powinny także mieścić się w granicach określonych art. 12 u.p.t.z., tj. elementów jakie plan transportowy winien uwzględniać. Zastrzec należy jednak, że nawet zdarzenie istotnie dezorganizujące transport, ale o charakterze epizodycznym (np. awaria na szlaku komunikacyjnym) nie powinno stanowić przyczyny zmian planu transportowego.

W drugiej kolejności wskazać należy, że ustawodawca wzmocnił uznaniowy charakter aktualizacji planu transportowego przez użycie w treści art.11 ust. 2 u.p.t.z. sformułowania "może być (...) poddawany aktualizacji". Z powyższego wynika, że nawet jeśli okoliczności faktyczne zakwalifikowane zostaną jako mieszczące się w kategorii "uzasadnionych potrzeb zmiany planu" plan może, lecz nie musi być aktualizowany. Tym samym pozostawiono ocenie organu, czy podjęcie działań zmierzających do aktualizacji planu jest celowe. Domniemywać należy, że decyzja w tym zakresie będzie zależała od skali potrzeb, celowości dokonania modyfikacji planu oraz oceny czy zdarzenia potencjalnie mogące prowadzić do aktualizacji planu mają charakter jednostkowy, krótkotrwały, przemijający czy długotrwały, oraz skali tych zjawisk.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przyjąć należy, że czasowe zmiany organizacji transportu na linii kolejowej nr [...] nie stanowią okoliczności obligującej organ do aktualizacji planu transportowego. Zaznaczyć należy, że nie doszło do przewidzianej art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.t.z. trwałej ingerencji w sieć komunikacyjną, na której planowane zmiany winny być uwzględnione w planie. Prowadzone są ( ewentualnie będą ) prace modernizacyjne na linii kolejowej nr [...] i przewidziane jest jej ponowne uruchomienie. Tym samym potencjalnie stanowi ona nadal element sieci komunikacyjnej, czasowo wyłączony z użytkowania. Nie można również pominąć faktu, że plan transportowy jest aktem programowym. Sygnalizowany przez organ zamiar przywrócenia komunikacji na linii [...] sam w sobie pozwala już przyjąć, ze plan transportowy nie musi podlegać aktualizacji w zakresie linii kolejowej [...].

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 2 u.p.t.z., wskazać należy, że dotyczy on w istocie niepodjęcia działań, które miały zmierzać do realizacji planu transportowego. Zgodnie z przywoływanym przepisem Organizowanie publicznego transportu zbiorowego polega w szczególności na: podejmowaniu działań zmierzających do realizacji istniejącego planu transportowego albo do aktualizacji tego planu. Tym samym sformułowany przez Skarżącą zarzut dotyczy działań faktycznych, a nie sprzeczności planu z prawem. Nie można uznać, że samo brzmienie planu transportowego przyjętego uchwałą z [...] r. narusza wskazany przepis. Nie można zatem wskazać, nawet potencjalnie, postanowień planu sprzecznych z tym przepisem. Dotyczy on wykonywania postanowień planu, a nie zgodności jego treści z aktami wyższej rangi.

Końcowo zaznaczyć należy, że Skarżąca w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wskazała, że konieczna jest zmiana uchwały w ten sposób by odpowiadała ona stanowi faktycznemu. Nie wskazała jednak które postanowienia uchwały są sprzeczne ze stanem faktycznym. Trudno zatem ustalić, czy ewentualna sprzeczność treści uchwały ze stanem faktycznym (opisanym jako szereg zmian w organizacji przewozów na linii [...]) powoduje uzasadnianą potrzebę aktualizacji planu. Nie każda różnica miedzy stanem faktycznym rozumianym jako system organizacji sieci komunikacyjnej, na której planowane jest wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej winna być uznawana za powód do aktualizacji planu. Ponadto podkreślić należy, że plan transportowy stanowi dokument programowy. Nie można zatem przyjąć, że czasowy brak wykonywania polaczeń na linii [...] może stanowić przyczynę eliminacji postanowień planu dotyczących tej linii skoro istnieje ona faktycznie i podlega modernizacji.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie sądu zaskarżona uchwała nie narusza prawa, a argumentacja skargi okazała się nieuzasadniona. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.