Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 35/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat M. Ł. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. odmawiającą P. N. uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w wysokości 496.494,00 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W 2010 roku skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A opodatkowaną na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...] r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w wysokości 496.494,00 zł. Decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. doręczono w trybie art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa .W związku z niewniesieniem odwołania od powyższej decyzji decyzja ta stała się decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji.

Wnioskiem z dnia 29.03.2017 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] r., wskazując jako podstawę prawną przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku stwierdzono, że przy wydaniu przedmiotowej decyzji nie uwzględniono faktur uzyskanych od kontrahentów, potwierdzających poniesione przez skarżącego koszty, co ma wpływ na wysokość obowiązków podatkowych jakimi powinien zostać obarczony. Wskazano również, że dokumenty te znajdują się aktualnie w O. na ul. A 7 i pozostają do dyspozycji organu podatkowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., postanowieniem z dnia 24.04.2017 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010.

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 odmówił uchylenia wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] r. określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w wysokości 496.494,00 zł. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. W związku ze złożonym odwołaniem, w dniu 11.09.2017 r. skrzący przedłożył w Urzędzie Skarbowym w Z. dokumenty dotyczące 2010 roku w postaci faktur wraz ze spisami faktur, raporty fiskalne, remanenty początkowy i końcowy oraz podatkową księgę przychodów i rozchodów

Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. przypomniał, że w złożonym wniosku o wznowienie postępowania skarżący powołał się na przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa skarżący uzasadnił tym, że przy wydaniu decyzji wymiarowej nie uwzględniono faktur uzyskanych od kontrahentów, potwierdzających poniesione koszty. Organ odwoławczy przytaczając treść art. 240 § 1 pkt 5 podkreślił, że nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, istniały w dniu wydania decyzji oraz są istotne dla sprawy. Brak cechy nowości powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej. Strona może się powoływać w postępowaniu wznowieni owym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do istnienia których nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego tok. Natomiast fakt, iż przedmiotowa regulacja wskazuje na "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" oznacza, iż samoistną i wystarczającą podstawą wznowienia postępowania jest wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy, służącego ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego, przy założeniu równoczesnego spełnienia pozostałych przesłanek. Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z niego okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. Jednocześnie, użyty w analizowanym przepisie zwrot "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa odnosi się do okoliczności i dowodów, które nie stanowiły przedmiotu badania w postępowaniu zwyczajnym, gdyż nie wynikały z materiału dowodowego. Zdaniem organu II instancji zasadnie zauważył przy tym organ pierwszej instancji, że dana okoliczność faktyczna lub dowód musi posiadać walor istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, wówczas gdy można stwierdzić, że gdyby były uprzednio znane organowi orzekającemu, to miałyby wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Mając na względzie argumentację zawartą we wniosku o wznowienie postępowania, a następnie w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. uznano, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., począwszy od dnia wszczęcia kontroli podatkowej wielokrotnie wzywał skarżącego do przedłożenia dokumentacji dotyczącej prowadzonej w badanym okresie działalności gospodarczej, m.in. podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz dokumentów źródłowych dotyczących przychodów i kosztów. Pomimo tego, zarówno na etapie kontroli podatkowej, jak również postępowania podatkowego, skarżący nie przedłożył żądanych dokumentów, argumentując to koniecznością ich skompletowania i problemami zdrowotnymi. Niedopełnienie przez skarżącego obowiązku miało miejsce pomimo znacznego upływu czasu. Zwrócono uwagę na fakt, że kontrola podatkowa została wszczęta w dniu 22.10.2013 r., a decyzja wymiarowa Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nr została wydana dopiero w dniu [...] r. Wskazano również, iż Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem nakazowym z dnia 09.07.2014 r., sygn. akt [...], po rozpoznaniu sprawy skarżącego , w której był oskarżony o to, że od dnia 22.10.2013 r. do dnia 11.04.2014 r., osobie uprawnionej do przeprowadzenia kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2010-2011, utrudniał kontrolę w ten sposób, że nie przedłożył żądanej przez kontrolujących dokumentacji, w szczególności podatkowej księgi przychodów i rozchodów, dowodów sprzedaży, dowodów nabycia towarów i ponoszonych kosztów, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 83 § 1 k.k.s., uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego czynu.

Wskazano jednocześnie, że dokumentów tych skarżący nie przedstawił również w toku postępowania wznowieniowego zakończonego wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. decyzji z dnia [...] r.

Mając na uwadze powyższe uznano, że w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, a więc, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydal decyzję. Nie jest okolicznością opisaną w tym przepisie fakt przedłożenia przez skarżącego dokumentacji podatkowej firmy dopiero w związku z prowadzonym postępowaniem wznowieniowym i to dodatkowo na etapie odwoławczym tego postępowania. Co więcej, przedstawienie organowi podatkowemu przedmiotowych dokumentów źródłowych na etapie postępowania wznowieniowego i wskazywanie, że mimo posiadanej wiedzy o miejscu przechowywania dokumentacji organ nie uwzględnił jej w swym rozstrzygnięciu dowodzi, że skarżący był w ich posiadaniu na dzień wydania decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji, ale ich nie ujawnił. Również z oświadczenia skarżącego złożonego w dniu 29.01.2014 r., jak też z zeznań złożonych w dniu 20.09.2014 r. w toku postępowania karnego skarbowego (RKS 23/14) oraz wyjaśnień z dnia 26.11.2014 r. - wynika, że skarżący dokumenty posiadał - znajdowały się w miejscu zamieszkania skarżącego. Z uwagi na powyższe stwierdzono, iż dokumentacja podatkowa (i jej świadome nieprzedłożenie na okoliczność ponoszenia kosztów uzyskania przychodów) nie spełnia wymagań nowych dowodów, czy nowych okoliczności, bowiem w toku postępowania zwykłego była przedmiotem działań, rozważań i oceny organu podatkowego. Skutków postawy (zaniechań) skrzącego polegającej na nieprzedstawieniu dokumentacji podatkowej nie można przerzucać na organy podatkowe, a tym samym, czyniąc podstawę uchylenia decyzji ostatecznej, uwzględniającej ten fakt.

Nadto, podkreślono, że jeżeli wskazywane przez podatnika okoliczności lub dowody były w postępowaniu zwykłym (jak w sprawie niniejszej), a organ orzekający "ich nie zbadał", czy też "nie uwzględnił", to nie można ich w postępowaniu wznowieniowym uznać za nowe, choćby organ w postępowaniu zwykłym się z nimi nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił.

Podsumując organ II instancji wyjaśnił, że tryb nadzwyczajny stanowi instytucję wyjątkową i właściwy jest dla sanowania decyzji obarczonych kwalifikowaną wadą prawną, w jednej z postaci wskazanych przez ustawodawcę. Uruchomienie tego trybu postępowania nie może być traktowane jako instrument ponownego rozpatrzenia merytorycznego sprawy po wyczerpaniu drogi administracyjnej w postępowaniu odwoławczym. Przedmiotem wznowionego postępowania nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § l ustawy Ordynacja Podatkowa. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów, przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy, odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom.

Na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów prawa postępowania, a mianowicie:

1) art. 245 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędne zastosowanie i stwierdzenie, że zaistniały podstawy odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji w całości lub w części z uwagi na nie stwierdzenie istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa;

2) art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędne zastosowanie i stwierdzenie, że nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, w postaci faktur uzyskanych od kontrahentów skarżącego, potwierdzających poniesione koszty, co wpływać ma na wysokość ustalonego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok, a co za tym idzie, uchylenie tej decyzji;

3) art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 193 § 1, art 210 § l pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez:

– naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, wskutek zastosowania błędnej normy prawa w zaistniałym stanie faktycznym,

– brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i interpretowanie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób niekorzystny dla skarżącego,

– oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale dowodowym,

– naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organem podatkowych,

– naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego,

– naruszenie zasady przekonywania, w szczególności poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji i brak ustosunkowania się lub ogólnikowe ustosunkowanie się d twierdzeń skarżącego,

– naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez uchylenie się od wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

– przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej,

– brak uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, mającej w ocenie Skarżącego wyłącznie sprawozdawczy charakter,

– oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na własnych poglądach i spostrzeżeniach organu sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie ponosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym (“wznowieniowym"), który określono przepisami rozdz. 17 Działu IV O.p. Wskazany tryb postępowania wyznacza w niej granice kognicji zarówno organów podatkowych jak i sądu administracyjnego. Wynika to z faktu, że postępowanie nadzwyczajne w pierwszym rzędzie ma na celu weryfikację prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu pierwotnym (tj. zwyczajnym). Istota tego postępowania sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii występowania przesłanek określonych wprost w ustawie oraz dopuszczalności “uruchomienia" trybu nadzwyczajnego z uwagi na skutki terminów przedawnienia zobowiązań publicznoprawnych dochodzonych w trybie przepisów procesowych zawartych w O.p. (por.: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Oficyna Wyd. UNIMEX Wrocław 2003 r., str. 802 - 803). Jak wskazuje się w jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice sprawy zakreśla wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania. We wstępnej fazie tego postępowania (tj. bezpośrednio po wznowieniu) organ administracyjny ustala – wyłącznie – czy w ogóle wystąpiły przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Przesłanki te mają charakter kwalifikowany a ich katalog jest zamknięty. Stwierdzenie braku wystąpienia tych przesłanek wiąże się z koniecznością odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Podobnie, charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym – po wznowieniu postępowania administracyjnego, jest to, że diametralnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego będącego przedmiotem takiej analizy w sytuacji kontroli decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwykłym (por. np. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., I GSK 1190/09 i I GSK 1161/09 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 października 2010 r., I SA/Sz 417/10) . W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy wznowił postępowanie podatkowe na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z treści tego przepisu wynika, że wymaga on kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Innymi słowy, strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. Nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji. ( wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn.. akt II FSK 2701/13, wyrok NSA z 13.11.2013 r, sygn. akt II FSK 2675/12 , także - Ordynacja Podatkowa Komentarz, Babiarz S., Dauter B., Kabat A., Hauser R., Niezgódka-Medek M., Rudowski J. WKP, 2017 ). Podobnie NSA wyraził pogląd ,że " Strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania" . W postępowaniu wznowieniowym, strona wskazując na nowy dowód lub nową okoliczność, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie może więc odwoływać się do okoliczności która zaistniała po wydaniu decyzji oraz o której strona lub organ wiedział w trakcie postępowania wymiarowego ( wyrok NSA z 14 marca 2017 r. sygn.. akt II FSK 3261/16 ). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę poglądy te podziela. Jakkolwiek faktycznie, art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej akcentuje to, że nowe okoliczności lub dowody nie były znane organowi, nie odnosząc się wprost do stanu wiedzy stron. Należy jednak zwrócić uwagę, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne w sytuacji, gdy nowe okoliczności lub dowody "wyjdą na jaw". W opinii Sądu zwrot ten oznacza, że okoliczności te lub dowody nie mogą stanowić podstawy wznowienia w sytuacji, gdy były doskonale znane stronie w toku postępowania zwykłego lecz z niezrozumiałych przyczyn nie zostały przez stronę podniesione przed wydaniem decyzji bądź po jej wydaniu w toku postępowania odwoławczego. Zajęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, że wznowienie postępowania, stanowiące nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, mogłoby zastąpić zwykły tryb odwoławczy, z ominięciem do tego cechujących go terminów do wniesienia odwołania, których przekroczenie uniemożliwia co do zasady wzruszenie rozstrzygnięcia. Za zawężającą wykładnią analizowanego przepisu przemawia również fakt, że instytucja wznowienia postępowania stanowi tryb nadzwyczajny, który musi być traktowany rygorystycznie z uwagi na to, że stanowi wyłom od podstawowej zasady trwałości decyzji administracyjnych. W niniejszej sprawie wskazane przez stronę nowe dowody , na takie powołała się we wniosku oraz przedłożyła je przy odwołania od decyzji organu I instancji z [...] r. odmawiającej uchylenia decyzji ostateczniej z [...] r. , a więc prawie dwa lata od tego zdarzenia , w postaci faktur, raportów fiskalnych , podatkowej księgi przychodów i rozchodów a także remanentów początkowego i końcowego 2010 r. poddane zostały ocenie przez pryzmat tej właśnie przesłanki, albowiem strona podniosła, że " przy wydaniu decyzji wskazującej należności podatkowe z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie uwzględniono faktur uzyskanych od Jej kontrahentów potwierdzających poniesione koszty , które znajdują się we wskazanym miejscu i pozostają do dyspozycji organu" . Innymi słowy strona skarżąca zażądała przeprowadzenia przez organ podatkowy postępowania dowodowego na okoliczność zaistnienia w tej sprawie przesłanki wznowienia postępowania określonej w powołanym wyżej przepisie (dotyczącej ujawnienia się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję). Wbrew stanowisku skarżącego i reprezentującego go na rozprawie przed sądem profesjonalnego pełnomocnika, przeprowadzenie postępowania dowodowego z załączonych dokumentów , zgodnie z wnioskiem strony , nie można uznać za przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Jak wcześniej była mowa, nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego - jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę - nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Op. Z treści wniosku wznowieniowego o przeprowadzenie dowodów wynika ,że powołane jako podstawa wznowienia faktury istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. Notabene do ich przedłożenia strona była wielokrotnie wzywana w trakcie postępowania wymiarowego ( okoliczność bezsporna) , nie czyniąc zadość żądaniu organu , argumentując koniecznością ich skompletowania i oraz problemami zdrowotnymi. Znamienne jest także i to , że w związku z odmową przedstawienie wskazanych dowodów podatnik został wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Z. z 9 lipca 2014 r. uznany winnym popełnienia czynu opisanego w art. 83 § 1 kks na skutek utrudniania kontroli nie przedkładając żądanej dokumentacji podatkowej. Oznacza to ,że strona dokumentami tymi dysponowała i świadomie nimi się nie posłużyła , w celu uzyskania określonych skutków podatkowych w sytuacji gdyby zostały przedstawione. Organ podatkowy w ramach postepowania wymiarowego w podatku dochodowym od fizycznych za 2010 r. , co wynika z zakwestionowanej decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym ( w aktach admin.) , dysponował informacjami pochodzącymi z deklaracji VAT-7 za 2010 r. podatnika , w których ujęto obrót oraz wskazano kwoty nabyć ( koszty podatkowe) , jednakże wobec nie przedstawienia dokumentów potwierdzających ich poniesienie , nie z winy organu , nie mógł informacji tych zweryfikować . Tego rodzaju weryfikacja jest jednak domeną postępowania zwyczajnego . W ramach postepowania wznowieniowego nie ma już miejsca na kontynuowanie postępowania instancyjnego zwykłego . Jak wynika z treści składanego wniosku, skarżący zmierzał do przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie podatkowej, co nie jest możliwe w trakcie postępowania nadzwyczajnego. Byłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania podatkowego i powodowałoby, że tę samą sprawę wielokrotnie rozpatrywano by w kolejnych instancjach.

Oznacza to ,że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała ażeby decyzja ta obarczona była wadą polegającą na tym ,że nie stwierdziła ,iż postępowanie zwykłe było dotknięte którąkolwiek z wad ściśle określonych w art. 240 § 1 Op. , w szczególności jak wskazuje strona opisaną w pkt 5 cytowanego przepisu.

Tym samym sąd nie podzielił zarzutów skargi koncentrujących się wokół naruszenia przepisów prawa materialnego jak i formalnego wymienionych w tym piśmie procesowym.

Z tych powodów i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

E.B.