Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 137/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10, art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa Rejonowego Z. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 24 października 2022 r. nr SKO 415.115.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 9 września 2022 r. nr RG.I.6730.2.2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz strony skarżącej Skarbu Państwa Rejonowego Z. w [...] kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...] (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 24 października 2022 r. nr SKO.415.115.2022, wydana w trybie wznowienia postępowania w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że decyzją z [...] lutego 2012 r. nr [...], Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt") ustalił na rzecz AN IN warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego, studni wierconej oraz zbiornika na ścieki sanitarne na działce nr [...] oraz budowy zjazdu indywidualnego z drogi publicznej na działce nr [...]. Z adnotacji pracownika Organu dokonanej na egzemplarzu decyzji znajdującym się w nadesłanych aktach administracyjnych wynika, że rozstrzygniecie to stało się ostateczne 8 marca 2012 r.

Postanowieniem z 9 lutego 2017 r. nr SKO.415.3.2017 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu (SKO), działając – jak podało – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775) – dalej: "k.p.a.", wznowiło na wniosek Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] postępowanie zakończone opisaną wyżej decyzją Wójta Gminy [...]. Jednocześnie Kolegium wyznaczyło Burmistrza Miasta [...] (dalej: "Burmistrz" lub "Organ I instancji"), jako organ właściwy w sprawie przeprowadzenia postępowania wznowieniowego.

Decyzją z [...] września 2022 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2012 r. nr [...]. Organ I instancji podał, że ponowna analiza materiałów zgromadzonych w aktach sprawy nie potwierdziła, aby w opisywanej sprawie zachodziły okoliczności określone w art. 145 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., w tym odnoszące się do ustalonego kręgu stron postępowania. Kwestionowana decyzja została bowiem wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami normującymi ustalania warunków zabudowy.

Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji zarzucając wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą okoliczności określone art. 145 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. obligujące do uchylenia spornej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem Skarżącego, działka nr [...] znajduje się na terenie, na którym obowiązuje zakaz zabudowy związany z obowiązującą strefą ochronnej terenu zamkniętego przeznaczonego na cele obronności państwa.

Decyzją z 24 października 2022 r. nr SKO.415.115.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...]. W szczególności zwrócono uwagę, że charakter prowadzonej przez inwestorów działalności gospodarczej nie będzie zakłócać położonej w odległości 300 m od kompleksu wojskowego działalności strony odwołującej się. Zapewnienie udziału właściwych organów wojskowych przy sporządzaniu opracowań planistycznych jest zagwarantowane tym organom wyłącznie przy sporządzaniu studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego Wójt Gminy [...] nie był zobowiązany przyznawać przedstawicielom MON prawa do uczestnictwa w postępowaniu lokalizacyjnym. Ustalenia studium stanowią dla inwestora jedynie informacje w perspektywie ograniczeń zagospodarowania terenu działki nie stanowią zaś przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie mogą zatem stanowić podstawy do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Przeprowadzone przez Wójta postępowanie w tym przede wszystkim analiza wykazała, że przedsięwzięcie państwa [...] spełniało wymogi określone w u.p.z.p.. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2015 r. w sprawie realizacji w resorcie obrony narodowej zadań z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak w studium, nie może być kwalifikowana poziomu powszechnie obowiązującego prawa.

W skardze do WSA, Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca w oparciu art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zarzuciła decyzji SKO naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy na skutek błędnego nieuwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy przez SKO stanowiska Zarządcy działki o nr [...], zawartego w piśmie z dnia 27 kwietnia 2022 roku. Nastąpiło też naruszenie art. 7 art. 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na niewystarczającym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Pominięto istotne okoliczności faktyczne, które miały wpływ na wydanie decyzji, bowiem nie odniesiono się w pełnym zakresie do treści studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], które to zawiera przepisy o ustanowieniu strefy zakazu w obszarze działki nr [...] w [...] i nie uwzględniono ich przy wydawaniu decyzji. Skutkowało to pominięciem udziału strony wojskowej przy sporządzeniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nie ustalono i nie zastosowano właściwych przepisów odrębnych wynikających z położenia inwestycji w pobliżu terenu wojskowego resortu obrony narodowej, który to stanowi teren zamknięty przeznaczony na cele obronności i bezpieczeństwa państwa wraz z wyznaczoną strefą ochronną do tego terenu. Nastąpiło naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 106 § 1 i 2 K.p.a. tj. nie uwzględniono stanowiska innych organów właściwych w przedmiotowej sprawie w formie wyrażenia opinii lub zgody przez wojskowy organ wskazany w decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] listopada 1975 r., Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Kolegium naruszyło też art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń. Ponadto, nastąpiło naruszenie art. 135 § 1 w związku z art. 151 K.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę uchylenia decyzji Burmistrza Miasta [...] utrzymującą w mocy dotychczasową decyzję Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy istnieją podstawy do uchylenia przedmiotowej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. Dostrzeżono też naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającą na dowolnym ustaleniu i przyjęciu, że charakter prowadzonej przez inwestorów działalności gospodarczej nie będzie zakłócał funkcjonowania położonego w odległości 300 m od kompleksu wojskowego, podczas gdy z doświadczenia życiowego wynikają zupełnie inne wnioski.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako zasadna została przez Sąd uwzględniona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wobec wniosku w tym przedmiocie złożonego przez Organ i braku sprzeciwu ze strony skarżącej, czego podstawę stanowił art. 119 pkt 2 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli

strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi z kolei art. 120 P.p.s.a.

Skarga w niniejszej sprawie została uwzględniona z powodu potwierdzonych przez Sąd uchybień Organów obu instancji w zakresie oceny zaistnienia w zakończonym postępowaniu przesłanki skutkującej wznowieniem postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na ustalony w decyzjach wynik sprawy. Innymi słowy, doszło do określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 10, art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że Skarżącej stronie nie przysługiwał przymiot strony postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy.

Zaskarżona do WSA decyzja administracyjna SKO została wydana w wyniku zastosowania przez Organ przepisów K.p.a. o wznowieniu postępowania administracyjnego w postaci art. 145 § 1 pkt 4 i 6 K.p.a. Kolegium podzieliło ocenę Burmistrza Gminy [...] o braku przymiotu strony u Skarbu Państwa reprezentowanego przez Zarząd Infrastruktury w [...] w zakończonym postępowaniu oraz o braku potrzeby dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami administracji wojskowej.

Postępowanie w tej sprawie zostało wznowione na podstawie postanowienia SKO z dnia 9 lutego 2017 r. nr SKO 415.3.2017. W uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśniono, że wniosek o wznowienie postępowania pochodził m.in. od przedstawiciela Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Lublinie, który zawnioskował o uwzględnienie go jako uczestnika postępowań dotyczących obiektów budowalnych posadowionych w strefie ochronnej strzelnicy na działce o nr [...]. (vide : notatka z dnia 24 czerwca 2015 r. sporządzona przy udziale reprezentantów Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...], po przeprowadzeniu wizji lokalnej w rejonie kompleksu wojskowego [...]). Według treści raportu z ewidencji gruntów właścicielem działki o nr [...], zabudowanej kompleksem wojskowym jest Skarb Państwa reprezentowany przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury w [...]. Zdaniem Sądu błąd popełniony przez SKO w treści osnowy w/w postanowienia o tym, że wznowienie postępowania nastąpiło na podstawie wniosku Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nie miało wpływu na wynik postępowania, gdyż podmiot uprawiony do reprezentowania Skarbu Państwa, po pierwsze wyraził swą wolę wszczęcia postępowania nadzwyczajnego oraz określił podstawy wznowieniowe, i po drugie aktywnie uczestniczył w postępowaniu składając środki zaskarżenia.

Jedną z przyczyn wskazywanych jako okoliczność mającą doprowadzić do uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2012 r. znak : [...] było pominięcie przez w/w Organ Gminy Rejonowego Zarządu Infrastruktury, będącego trwałym zarządca działki nr [...] – kompleksu wojskowego. W zakończonym ostatecznie postępowaniu jako strony postępowania uznano tylko wnioskodawców oraz właścicieli nieruchomości sąsiadujących wobec terenu działki inwestorów o nr [...], tj. właścicieli działek nr [...]. Nie ulega wątpliwości, że o wszczęciu postępowania jak i o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy nie był informowany zgodnie z regułami K.p.a. dysponent prawny działki nr [...]. Według treści w/w notatki służbowej (k. akt nr 25) w 500 m strefie w odległości ok. 240 m od granicy kompleksu wojskowego znajdują się obiekty budowlane, co do których została wydana kwestionowana w trybie nadzwyczajnym decyzja o warunkach zabudowy.

Sąd zważył, iż kompleks wojskowy którym zarządza strona skarżąca działa m.in. w oparciu o funkcjonującą w obrocie prawnym decyzję lokalizacyjną o nr [...] wydaną przez Komisje Lokalizacyjną przy Komisji Planowania Rady Ministrów oraz postanowień załącznika graficznego ustalającego strefę zakazaną w granicach administracyjnych strzelnicy, strefę ograniczonych praw rzeczowych na odległość do 1500 m, strefę ograniczonych praw rzeczowych 500 m. W strefie ograniczonych praw rzeczowych 500 m, w/w decyzja nie dopuszcza wydawania zezwoleń na lokalizację zabudowań stałych lub tymczasowych. Nie ulega też kwestii, że zapisy w/w decyzji znalazły swe odzwierciedlenie w treści Gminnego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego z [...] sierpnia 2000 r. nr [...].

W myśl art. 140 K.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zdaniem Sądu, opisana wyżej decyzja lokalizacyjna jako, że pozostaje w obrocie prawnym to korzysta z domniemania legalności. Kluczowe jest uchwycenie faktu, iż wskazany akt określa społeczno – gospodarcze przeznaczenie terenu działki nr [...] w postaci możliwości korzystania z jego obszaru dla celów wojskowych – kompleks wojskowy. W jej treści mowa jest wprost o lokalizacji na jej obszarze obiektu strzelnicy. Na jej podstawie Organy Wojskowe mają prawo korzystać z nieruchomości w sposób w niej określony i jednocześnie gwarantowany art. 140 i art. 144 K.c.

Zatem, postępowanie toczące się w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego położonego w odległości 240 m od granic kompleksu wojskowego zarządzanego przez Skarżącą stronę wpływało na jej prawa i obowiązki, kształtowane mocą w/w aktu administracyjnego oraz przepisami K.c. o prawie własności. Słusznie podnosi się w skardze, że na skutek realizacji inwestycji mieszkaniowej położonej w granicach stref zakazu wyznaczonych mocą decyzji lokalizacyjnej istotnie zmienił się gwarantowany przez organ państwowy sposób dotychczasowego korzystania z obszaru kompleksu wojskowego w tym strzelnicy. Nie sposób w tej sytuacji wykluczyć niebezpieczeństw dla życia, zdrowia i mienia osób przebywających na działce o nr [...], co w sposób oczywisty musi uwzględniać w swych działaniach aktualny zarządca kompleksu wojskowego. Jego sytuacja prawna nie jest więc taka sama jak przed rozstrzygnięciem ostatecznym sprawy lokalizacji inwestycji.

Status strony postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, co do zasady należy ustalać przez pryzmat art. 28 K.p.a., czyli przepisu określającego ogólną definicję strony postępowania administracyjnego. W tym obszarze nie można zakładać "automatyzmu" i przyjmować, że przymiot strony oprócz wnioskodawcy, właściciela (użytkownika) terenu inwestycji, przysługuje tylko właścicielowi nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji. Czynny udział w postępowaniu należy zapewnić także właścicielom, użytkownikom wieczystym, zarządcom nieruchomości nie graniczących z terem przedsięwzięcia, jeżeli zostanie wykazane w okolicznościach danej sprawy, że przedmiotowa inwestycja wpływa na dotychczasowy sposób korzystania z praw rzeczowych do nieruchomości. Wymóg wykazania tego wpływu został przez Skarżącą stronę spełniony.

Biorąc to pod uwagę, należało uznać że wnioskodawca postępowania nadzwyczajnego słusznie zarzucał ostatecznemu rozstrzygnięciu Wójta naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., który gwarantuje stronie postępowania czynny w nim udział - organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu świadczy zaś o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co nie mogło doprowadzić do zastosowania art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.

Pominięcie tych aspektów postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy w zakończonym przed SKO postępowaniu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w myśl art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. Organy obu instancji odmawiając skarżącej stronie przymiotu strony, naruszyły powyższy przepis, poprzez przyjęcie że w tej sprawie nie wystąpiły podstawy, o jakich mowa w at. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W zaistniałych okolicznościach z racji wypełnienia się przesłanki wznowieniowej należało rozważyć ewentualność zastosowania art. 151 § 2 K.p.a., czyli przepisu zakazującego uchylenia decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 Kodeksu. W świetle art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - art. 146 § 2 K.p.a.

W razie ustalenia przez organy, że decyzja badana w postępowaniu wznowieniowym dotknięta jest wadami, o których mowa w art. 145 § 1 K.p.a. konieczne jest zbadanie, czy zaistniały okoliczności wyłączające możliwość uchylenia decyzji, tj. okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 151 § 2 k.p.a. Upływ okresu przedawnienia z art. 146 § 1 K.p.a. oznacza bowiem bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. To zaś nakazuje uznać, że po upływie tego okresu, w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej traci kompetencję zarówno do uchylenia jak i do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W tym przypadku, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z treści uzasadnień decyzji Organów obu instancji nie wynika, aby powyższe kwestie były w jakimkolwiek stopniu brane pod rozwagę, bowiem nie badano daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji ostatecznej o ustaleniu warunków zabudowy.

Jednocześnie WSA potwierdza ocenę Organów o niezaistnieniu w tej sprawie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. - decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Sąd podzielił zapatrywanie, iż wskazywane przez Stronę przepisy z racji ich wewnętrznego charakteru nie stanowiły prawa, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie K.p.a. Decyzja nr [...], nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego, stąd jej treść nie wiązała orzekających w tej sprawie organów. Organy w zakończonym decyzją o warunkach zabudowy postępowaniu były związane art. 53 ust. 4 pkt 15 u.p.z.p., w myśl którego decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem wojskowym - w odniesieniu do stref ochronnych terenów zamkniętych ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej. Zostało w toku postępowania wykazane, że obszar terenu działki nr [...], nie został ujęty w wykazie terenów zamkniętych.

Organy ponownie rozpoznając sprawę z wniosku o wznowienie postępowania, uwzględnią dostrzeżone przez Sąd uchybienia w zakresie zastosowania przepisów art. 10, art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Jednocześnie obowiązane będą ustalić, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki tamujące możliwość uchylenia decyzji ostatecznej, o jakich mowa w art. 146 § 1 i 2 K.p.a., aby następnie rozważyć zastosowanie art. 151 § 2 K.p.a.

Wyłożone względy zadecydowały o uwzględnieniu skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania sądowego orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 1, art. 209 P.p.s.a.