Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 280/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
658
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 7, 12  par. 1, 35, 77  par. 1, 36, 37  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 149  par. 1 i 1a,  art. 151,  art. 149  par. 2,  art. 200,  art. 119  pkt 4,  art. 120
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2017 r. o przyznanie odszkodowania za grunt położony w [...] stanowiący działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...] i [...] wydzielone pod drogi gminne - w terminie trzech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 października 2020 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 listopada 2017 r. o przyznanie odszkodowania za grunt położony w [...], stanowiący działki ewidencyjne nr: [...],[...],[...] i [...] wydzielone pod drogi gminne.

W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że w wyniku zatwierdzenia przez Prezydenta decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], dokonanego na jej wniosek podziału nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] wydzielono 9 działek, przy czym cztery z nich, tj. działki nr [...],[...],[...] i [...] zostały wydzielone pod drogi gminne (ul. [...],[...],[...] i [...]), które przeszły na własność [...]. Spółka na początku 2009 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie odszkodowania za powyższe działki. W odpowiedzi na kolejno składane pisma Spółki urzędnicy miasta blokowali wypłatę odszkodowania, zasłaniając się wymogiem formalnym przeprowadzenia rokowań zmierzających do ustalenia odszkodowania. Spółka pragnąc polubownie załatwić sprawę, wielokrotnie wzywała organ do przystąpienia do rokowań. Organ początkowo deklarował chęć przystąpienia do negocjacji, jednak nie podejmował żadnych czynności w tym celu. Niepodejmowanie negocjacji organ tłumaczył długą listą oczekujących i brakiem środków w budżecie na wypłatę odszkodowania, a następnie w ogóle przestał reagować na wezwania Spółki. Również interwencje telefoniczne nie przynosiły żadnego rezultatu. Organ cały czas twierdził, że zamierza podjąć czynności "o charakterze merytorycznym i formalnym" i "czynności weryfikacyjne" w celu załatwienia sprawy, lecz z przedkładanych pism nie wynikały żadne konkrety. Zdaniem Spółki nie ulega wątpliwości, że okres ponad 9 lat (bo tyle minęło od momentu pierwszego pisma złożonego w sprawie do momentu wszczęcia postępowania administracyjnego) jest okresem wystarczającym do przeprowadzenia negocjacji i uwzględnienia środków na wypłatę odszkodowania w budżecie. Wobec tego w dniu 8 listopada 2017 r. Spółka złożyła formalny wniosek o ustalenie i przyznanie odszkodowania za opisane na wstępie działki zajęte pod drogi publiczne. Następnie w dniu 22 lutego 2018 r. wniosła do organu wyższego stopnia ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] uznał ponaglenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia wydanego postanowienia.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Prezydent odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania, twierdząc, że nie doszło do wyczerpania trybu cywilnoprawnego. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...]. Organ odwoławczy w wyniku analizy materiału dowodowego uznał, że strony nie doszły do porozumienia w kwestii odszkodowania w trybie cywilnoprawnym. W ocenie Wojewody zaistniała zatem możliwość ustalenia odszkodowania w trybie administracyjnym.

Spółka wskazała, że pismem z dnia 1 kwietnia 2020 r. Prezydent zawiadomił ją, że termin załatwienia sprawy wyznaczono na dzień 30 czerwca 2020 r. Jednakże organ nie wykonał w sprawie żadnych czynności, m.in. nie sporządził operatu szacunkowego i nie podjął żadnego rozstrzygnięcia. Wprawdzie z akt wynika, że organ usiłuje wykazać, że podejmuje jakiekolwiek działania mające na celu załatwienie sprawy, jednak w ocenie Spółki czyni to w sposób całkowicie nieudolny. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy od dnia 9 stycznia 2018 r., czyli na dzień sporządzenia skargi prawie 3 lata, zaś od momentu złożenia pierwszego pisma w sprawie minęło już 11 lat. Według Spółki Prezydent niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o ustalenie odszkodowania powinien podjąć czynności faktyczne, takie jak wyznaczenie biegłego do spraw szacowania wartości nieruchomości i zlecenie mu sporządzenia operatu potrzebnego do wydania decyzji i ustalenia wysokości odszkodowania. Tymczasem, jak wynika z pisma z dnia 13 marca 2018 r. i kolejnych pism, organ w ogóle nie podjął tych czynności i nie wiadomo, kiedy w ogóle ma zamiar je podjąć. Co więcej, w opinii Spółki, działania organu są obliczone na zablokowanie, a przynajmniej opóźnienie wypłaty odszkodowania na wszelkie sposoby. W związku z tym wystąpił stan bezczynności. Spółka przed wniesieniem skargi dwukrotnie (pismami z dnia 19 marca 2020 r. i dnia 3 sierpnia 2020 r.) wezwała organ do wydania decyzji w sprawie. W odpowiedzi na pismo z dnia 19 marca 2020 r. organ oświadczył, że przedłuża termin rozpoznania wniosku do dnia 31 grudnia 2020 r., nie podając żadnych uzasadnionych powodów. Na kolejne pisma nie udzielił w ogóle odpowiedzi. Zdaniem Spółki, mając na uwadze powyższe, nie ulega wątpliwości, że zakończył się etap ustalenia odszkodowania w drodze porozumienia między stronami, a rozpoczął się tryb administracyjny, który winien był zakończyć się wydaniem decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Prezydent natomiast nie tylko nie załatwił sprawy, ale także nie podjął żadnych czynności zmierzających do jej załatwienia, a w toku postępowania nie zawiadomił Spółki o przyczynach niezałatwienia sprawy. Wprawdzie wyznaczył dodatkowy termin, jednak go nie dotrzymał. Organ nie sporządził również przez okres 11 lat operatu szacunkowego. W związku z tym, w ocenie Spółki, Prezydentowi należy zarzucić rażącą bezczynność godzącą w prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Mimo upływu wszelkich terminów załatwienia sprawy zarówno ustawowych, jak i tego wyznaczonego przez Wojewodę w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2018 r., Prezydent nie wykonał ciążącego na nim obowiązku niezwłocznego załatwienia sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu Prezydent uchybił wszystkim wskazanym terminom załatwienia sprawy. Nie można też przyjąć, że organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki oraz że na bieżąco interesował się sprawą. Skarżąca Spółka podkreśliła przy tym, że konieczność zebrania materiału dowodowego nie może być okolicznością usprawiedliwiającą dla długotrwałości prowadzenia postępowania. Organ postąpił także wbrew nakazowi płynącemu z treści art. 36 § 1 kpa, bowiem nie poinformował strony o przewidywanym terminie wydania rozstrzygnięcia i nie wskazał przyczyny zwłoki w rozpoznaniu sprawy.

W tej sytuacji Spółka wniosła o zobowiązanie Prezydenta do rozpatrzenia wniosku z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie ustalenia odszkodowania w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku odszkodowawczego, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie Prezydentowi grzywny w wysokości 2000 zł, zasądzenie od Prezydenta na rzecz Spółki kwoty 10000 zł, zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wyjaśnił, że pismem z dnia 16 listopada 2017 r. wezwał stronę do dołączenia, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, dokumentu potwierdzającego, że uzgodnienia zakończyły się wynikiem negatywnym oraz ewentualnych porozumień, zrzeczeń, darowizn, oświadczeń, innych umów zawieranych odnośnie przedmiotowej nieruchomości. W piśmie z dnia 27 listopada 2017 r. Spółka wyjaśniła, że prowadzone uzgodnienia zakończyły się wynikiem negatywnym wobec nieprzystąpienia przez organ do negocjacji pomimo wielokrotnych wezwań do ich przeprowadzenia. Kolejno pismem z dnia 30 marca 2018 r. Wydział Mienia Miasta zajmujący się negocjacjami wyjaśnił, że wnioski o ustalenie odszkodowań rozpatrywane są chronologicznie według daty ich złożenia, przy uwzględnieniu dostępnych środków zarezerwowanych w budżecie [...] na wypłatę odszkodowań, o czym wielokrotnie Spółka była informowana. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 29 czerwca 2018 r. nr [...] uznał za uzasadnione ponaglenie skarżącej i wyznaczył organowi I instancji 3-miesięczny termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia, tj. do dnia 17 października 2018 r. Zawiadomieniem z dnia 26 marca 2020 r. Prezydent poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotowy grunt. Kolejno pismem z dnia 1 kwietnia 2020 r. organ zwrócił się do Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa o informację, czy dla przedmiotowego terenu na dzień wydania decyzji podziałowej nr [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ewentualnie czy dla terenu została wydania decyzja o lokalizacji celu publicznego. Wobec braku odpowiedzi pytanie ponowiono pismem z dnia 11 sierpnia 2020 r. Następnie pismem z dnia 12 sierpnia 2020 r. organ poinformował Spółkę, że wniosek odszkodowawczy w sprawie zostanie rozpatrzony do dnia 31 grudnia 2020 r., bowiem należy podjąć wszelkie czynności, aby zbadać okoliczności budzące wątpliwości. Jednocześnie organ podkreślił, że na obecnym etapie postępowania poddano analizie zapisy dotyczące przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla opisanych działek. Przy czym, w ocenie Prezydenta, z uwagi na fakt, że teren objęty decyzją podziałową obejmuje dwa plany zagospodarowania przestrzennego: plan [...] z dnia 7 kwietnia 2000 r. oraz plan [...] z dnia 16 października 2014 r., a przeznaczenie planu [...] dla przedmiotowych działek było bardzo ogólne (K - komunikacja), wskazana była pogłębiona analiza materiału dowodowego, czy wydzielone działki gruntu były przeznaczone pod drogi publiczne. Dodatkowo panująca pandemia i druga fala zachorowań COVID-19 przyczyniły się do braków kadrowych i spowodowały utrudnienia w kontakcie z rzeczoznawcami majątkowymi, a tym samym opóźniły prowadzenie postępowań administracyjnych. Jednocześnie organ podkreślił, że nie upłynął termin rozpatrzenia prawy określony w piśmie z dnia 12 sierpnia 2020 r., co czyni niniejszą skargę na bezczynność przedwczesną i bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić, czy organ administracji, załatwiając sprawę, podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, który to obowiązek wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1, art. 35 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem w celu załatwienia sprawy w terminie.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 pkt 1 kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 kpa. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2114/13). Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia, z jakich powodów akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana okolicznościami zawinionymi przez organ. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu, oraz jego działania bądź zaniechania w toku rozpoznania sprawy mają natomiast znaczenie przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa).

Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu ma na celu sprawdzenie, czy istotnie organ administracji publicznej pozostawał w stanie bezczynności lub prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.

Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, Prezydent do dnia rozpatrzenia złożonej skargi nie zakończył sprawy i nadal pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu wniosku Spółki z dnia 8 listopada 2017 r. o przyznanie odszkodowania za grunt przejęty pod drogi gminne. Z tego względu Sąd zobowiązał Prezydenta do rozpatrzenia powołanego wniosku w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W ocenie Sądu termin ten jest wystarczający do załatwienia sprawy.

Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika bowiem, że Prezydent procedował opieszałe, niesprawne i nieskutecznie, a podejmowane przez niego czynności nie cechowała płynność działania, lecz były one podejmowane w bardzo dużych odstępach czasu, co w sposób nieuzasadniony przedłużyło termin załatwienia sprawy. Przy czym organ nie dotrzymał nie tylko terminu załatwienia sprawy wynikającego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ale również zignorował dodatkowy termin zakończenia postępowania wyznaczony przez Wojewodę postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], a także nie dotrzymał kolejnych terminów załatwienia sprawy wyznaczonych samodzielnie przez organ. W okolicznościach sprawy Prezydent nie dopełnił również obowiązku wynikającego z art. 36 kpa i nie informował na bieżąco Spółki o przyczynie niedotrzymania terminu zakończenia postępowania oraz o nowym terminie załatwienia sprawy. Uczynił to dopiero pismem z dnia 1 kwietnia 2020 r. Jednocześnie wyznaczony tym pismem na dzień 30 czerwca 2020 r. termin rozpoznania wniosku odszkodowawczego upłynął bezskutecznie, a organ nie poinformował skarżącej Spółki o przyczynach niezałatwienia sprawy. Następnie pismem z dnia 12 sierpnia 2020 r. Prezydent wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego sprawy i podał datę 31 grudnia 2020 r. jako przewidywany termin wydania decyzji, jednak terminu tego organ również nie dotrzymał. Ponadto w kontekście zasygnalizowanej w odpowiedzi na skargę potrzeby analizy materiału dowodowego w sprawie zauważyć należy, że organ materiał ten analizuje od 1 kwietnia 2020 r. i nie zlecił jeszcze sporządzenia operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości. Opisane działanie organu godzi niewątpliwie w zasadę szybkości postępowania (art. 12 kpa), co z kolei prowadzić musi do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 kpa). Tymczasem stanie na straży praworządności wymaga od organu prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że podejmuje on wszelkie niezbędne działania zmierzające do załatwienia sprawy. Sąd wskazuje również, że elementy składające się na skomplikowany charakter sprawy nie uwalniają organu od powinności zakończenia jej w ustawowym terminie. Słusznie bowiem podnosi się w orzecznictwie i doktrynie, że organ winien tak procedować, by zapewnić prawo stron do sprawnego załatwienia sprawy. Z tych względów, w ocenie Sądu, zaistniała w sprawie bezczynność Prezydenta nosi cechy rażącego naruszenia prawa, tj. art. 7, 8, 9, 12, 35 i 36 kpa. Jednocześnie Sąd uwzględnił w sprawie okoliczność okresowego zawieszenia terminów procesowych spowodowanych przez COVID-19.

Zdaniem Sądu zaistniały uzasadnione powody do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ten dodatkowy środek winien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka zachodzi. Skutkowało to wymierzeniem organowi grzywny w wysokości 2000 zł, której wysokość mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy.

Sąd uznał, że obecnie nie ma podstaw do przyznania na rzecz skarżącej Spółki sumy pieniężnej, o jakiej mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca Sądowi pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na konieczność zrekompensowania tego faktu strony skarżącej. Ustawodawca pozostawił zatem uznaniu sądu administracyjnego uprawnienie do rozstrzygania w tym zakresie (w przywołanym przepisie użyto słowa "może"). Przyznanie sumy pieniężnej nie jest zatem obligatoryjne. W ocenie Sądu zastosowanie tej instytucji mogą uzasadniać tylko szczególne okoliczności sprawy, tj. wyjątkowo rażący charakter zwłoki w jej rozpoznaniu, jak też obawa, że bez zastosowania tego środka orzeczenie organu nie zostanie wydane. W niniejszej sprawie taka sytuacja jeszcze nie wystąpiła.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 i 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie art. 151 w związku z art. 149 § 2 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 265). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy.