Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 70/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: 1. stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 14 ust. 2, art. 13 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par 1a, art. 149 par 1 pkt 1, par 2, art. 154, art. 205 par 1, art. 200, art. 119 pkt 4, art. 120, art. 3 par 2 pkt 8,
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi "S.-E." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. G. na bezczynność P. U. P. T.-N. S. A. z siedzibą w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że P. U. P. T.-N. S. A. z siedzibą w P. dopuściło się bezczynności oraz, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązuje P. U. P. T.-N. S. A. z siedzibą w P. do rozpoznania wniosku "S.-E." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. G. z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, III. zasądza od P. U. P. T.-N. S. A. z siedzibą w P. na rzecz "S.-E." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. G. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

"S. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. G. (zwana dalej: "Spółką", "skarżącą") na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 – zwanej dalej: "u.d.i.p.") w piśmie z dnia 29 marca 2024 r. zwróciła się do P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. (zwanej dalej: "Przedsiębiorstwem") o udostępnienie w formie elektronicznej - na adres: [...] - informacji publicznej w postaci pełnej dokumentacji zrealizowanej przez Przedsiębiorstwo inwestycji pn. Przebudowa i rozbudowa istniejącego Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (tzw. PSZOK) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - Etap I (numer sprawy: [...]), w tym między innymi pełnej korespondencji wymienianej na etapie postępowania przetargowego dotyczącego ww. zadania oraz w trakcie jego realizacji pomiędzy zamawiającym a wykonawcą - firmą Z. oraz kompletnej dokumentacji wykonawczej

i powykonawczej ww. zadania.

Spółka w piśmie z dnia 26 kwietnia 2024 r., skierowanym do Przedsiębiorstwa, poinformowała, że 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej, o której udostępnienie wnioskowała, upłynął w dniu 12 kwietnia 2024 r. Przedsiębiorstwo pozostaje w zwłoce w kwestii udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W związku z powyższym Spółka wniosła o natychmiastowe udostępnienie żądanych informacji. W przeciwnym razie będzie zmuszona wnieść skargę na bezczynność

do sądu.

Z uwagi na brak odpowiedzi, skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka zaskarżyła bezczynność Przedsiębiorstwa

w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek bezczynności organu zarzuciła naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia

1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm. – zwanej dalej: "Konstytucją RP")

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej - poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2) art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym,

że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, zaś jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż

dwa miesiące od dnia złożenia wniosku - poprzez nieudzielenie odpowiedzi

na skierowany w dniu 29 marca 2024 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej i zaniechanie udostępnienia wnioskowanej informacji czy też zaniechanie wydania decyzji odmownej w tym zakresie;

3) art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) poprzez pozostawanie

w bezczynności w sytuacji, gdy organ administracji publicznej powinien działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy.

Wobec powyższego Spółka wniosła o:

1) zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania wniosku skarżącej z dnia

29 marca 2024 r. poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji bądź wydanie decyzji odmownej w tym zakresie, co umożliwi Spółce poznanie motywów rozstrzygnięcia i ewentualne złożenie odwołania od takiej decyzji;

2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała m.in., że do dnia wniesienia skargi Przedsiębiorstwo nie zareagowało na złożony wniosek. W dniu 26 kwietnia

2024 r. Skarżąca przypomniała Przedsiębiorstwu o jego obowiązku, jednakże nawet

to pismo pozostało bez żadnej reakcji. Organ winien rozpoznać, złożony w dniu 29 marca 2024 r., wniosek w terminach wynikających z art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., jednakże nie skorzystał z tej możliwości i nie poinformował o konieczności przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek, a zatem winien przedmiotową sprawę rozpoznać

w całości w terminie 14 dni. Mimo tego, do dnia dzisiejszego organ nie rozpoznał przedmiotowego wniosku, bowiem nie udostępnił informacji publicznej ani nie wydał decyzji odmawiającej jej udostępnienia. W konsekwencji organ pozostaje

w bezczynności, nie rozpoznając ww. wniosku.

Spółka zauważyła, że adresatem wniosku skarżącej było Przedsiębiorstwo wydatkujące środki publiczne, czyli podmiot realizujący zadania publiczne.

W konsekwencji bez wątpienia podmiot ten był zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, czego zresztą organ nigdy nie kwestionował.

Powołując się na brzmienie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., skarżąca stwierdziła,

że sprawa, co do której Spółka złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest finansowana ze środków publicznych, zatem zasadne jest przyjęcie, że informacje dotyczące całości dokumentacji w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, które zakończyło się zaciągnięciem zobowiązania i podpisaniem umowy oraz dokumenty z jej realizacji przez organ, stanowią informację publiczną. W żadnej mierze wnioskowany zakres informacji nie stanowił tajemnicy Przedsiębiorstwa, zatem również ten argument nie mógł być - nawet potencjalnie - przyczyną do braku udostępnienia informacji.

Przedsiębiorstwo w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi jako bezprzedmiotowej. Uzasadniając swoje stanowisko, wskazało, że w dniu, w którym Spółka złożyła wniosek, toczyło się postępowanie "Przebudowa i rozbudowa istniejącego Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych" (tzw. PSZOK) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - Etap II (numer sprawy: [...]). Skarżąca również

w tym samym dniu, tj. w dniu 29 marca 2024 r. za pośrednictwem platformy e-zamówienia zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie pełnej dokumentacji postępowania

pn. Przebudowa i rozbudowa istniejącego Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (tzw. PSZOK) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - Etap II

(nr sprawy: [...]) od dnia 10 marca 2024 r. do dnia dzisiejszego, w tym pełnej korespondencji pomiędzy zamawiającym a firmą Z. , a w szczególności dokumentów dotyczących uzupełnienia oraz ewentualnych wyjaśnień oferty złożonej w niniejszym postępowaniu przez tę firmę (jako dowód załączyło wygenerowany wniosek z platformy e-zamówienia z dnia 29 marca 2024 r.).

W odpowiedzi na złożony wniosek skarżącego poprzez platformę e-zamówienia Przedsiębiorstwo udzieliło skarżącemu odpowiedzi w dniu 29 marca 2024 r. (dowód: wygenerowany dokument z platformy e-zamówienia z dnia 29 marca 2024 r.).

W związku z tym, że powyższe wnioski wpłynęły w tym samym dniu, Przedsiębiorstwo omyłkowo potraktowało je jako wniosek dotyczący tego samego postępowania i tych samych informacji. Zgodnie z powyższym organ potraktował wniosek jako załatwiony.

Odnosząc się do pisma Spółki z dnia 26 kwietnia 2024 r., Przedsiębiorstwo wyjaśniło, że po jego otrzymaniu, pracownicy organu przystąpili do kompletowania informacji publicznej. Mając na uwadze, że przyczyna opóźnienia przekazania informacji wynikała z omyłkowego potraktowania drugiego wniosku jako tożsamego z pierwszym

i nieznacznego upływu czasu od złożenia wniosku do przekazania informacji, w ocenie Przedsiębiorstwa nie sposób uznać za zasadne twierdzenie, iż organ pozostawał

w bezczynności przy załatwianiu wniosku Spółki z dnia 29 marca 2024 r. Wskazało,

że skarżąca zasygnalizowała brak odpowiedzi na wniosek dopiero w dniu 26 kwietnia 2024 r., a organ podjął niezwłocznie działania do przygotowania i przekazania informacji skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej zgodnie z żądaniem wnioskodawcy

na adres poczty elektronicznej wskazany we wniosku.

Jednocześnie organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki

do stwierdzenia bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa zgodnie

z art. 149 § 1 p.p.s.a.

Odpowiadając na wezwanie, Przedsiębiorstwo poinformowało, że w dniu 15 maja 2024 r. udzieliło odpowiedzi na wniosek strony skarżącej z dnia 29 marca 2024 r. Do pisma załączyło wygenerowany dokument potwierdzający przekazanie informacji publicznej skarżącej.

W piśmie z dnia 27 czerwca 2024 r. Spółka podtrzymała skargę. Jednocześnie potwierdziła, że dopiero w dniu 15 maja 2024 r. uzyskała odpowiedź na wniosek, przy czym zastrzegła, że Przedsiębiorstwo nie udostępniło pełnej korespondencji, o którą wnioskowała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4

w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę

na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przesłanka, o jakiej stanowi

art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Na mocy art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie

art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a.

Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony poprzez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie jest postępowanie, w toku którego podmiot był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia działania w określonym terminie, a z obowiązku tego się nie wywiązał.

Stosownie do brzmienia art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę

na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania

w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo

do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W kontrolowanej sprawie skarżąca wskazała, że domagała się

od Przedsiębiorstwa udzielenia informacji, o której była mowa w jej wniosku z dnia

29 marca 2024 r., w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez przesłanie

w formie elektronicznej kompletnej dokumentacji zrealizowanej przez Przedsiębiorstwo inwestycji pod nazwą: "Przebudowa i rozbudowa istniejącego Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (tzw. PSZOK) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - Etap I" (numer sprawy: [...]). Do dnia wniesienia skargi strona nie otrzymała

od podmiotu żadnej odpowiedzi.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej

i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje ustawa

o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej,

a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

Definicję "informacji publicznej" ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Stosownie zaś do brzmienia art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 4 u.d.i.p. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie strony zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, tj. w formie

i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.

Jeśli wniosek skarżącej dotyczył informacji publicznej i został skierowany

do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie:

- udostępnienie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,

z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku – art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.;

- w przypadku uwzględnienia wniosku, udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia informacji,

nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych

we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany

do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych

w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się

(art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);

- odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie. Zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury stan bezczynności oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy

do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy bądź nie informuje wnioskodawcy o tym,

że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (wyrok NSA z dnia

7 lipca 2016 r., I OSK 39/15). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. akt III SAB/Gl 369/24, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia

17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Rz 24/24).

Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność podmiotu nie ma znaczenia

z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana. Przy czym sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu wymuszenie załatwienia sprawy. Dlatego też dla uznania bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji konieczne jest ustalenie, że podmiot był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości i nie jest sporne, że skarżąca jest - zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. - podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku

o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei P. Spółka Akcyjna jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na postawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Poza sporem pozostaje również, że informacja, o której udzielenie zwróciła się Spółka wnioskiem z dnia 29 marca 2024 r., stanowi informację publiczną.

W rozpoznawanej sprawie spór sprowadzał się w istocie do ustalenia

czy Przedsiębiorstwo zareagowało na ww. wniosek Spółki z dnia 29 marca

2024 r. w sposób i w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że Przedsiębiorstwo pozostawało w bezczynności w zakresie udostępnienia Spółce informacji publicznej zgodnie z ww. wnioskiem. Zauważyć bowiem trzeba, że powyższy wniosek skarżącej wpłynął do Przedsiębiorstwa w dniu 29 marca 2024 r., a zatem (zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) 14 - dniowy termin na udzielenie wnioskowanej informacji upłynął bezskutecznie w dniu 12 kwietnia 2024 r. Natomiast Przedsiębiorstwo

w odpowiedzi na skargę podniosło, że Spółka w tym samym dniu złożyła dwa wnioski, które zostały potraktowane przez Przedsiębiorstwo jako tożsame i stąd wynikał fakt udzielenia odpowiedzi tylko na jeden z nich. Po wniesieniu przez Spółkę pisma w dniu

26 kwietnia 2024 r., w którym zasygnalizowała brak odpowiedzi, Przedsiębiorstwo podjęło niezwłoczne działania do przygotowania i przekazania informacji. Jednakże dopiero po wniesieniu skargi, wysłało do Spółki w dniu 15 maja 2024 r. pismo. Zauważyć przy tym należy, że pisma z dnia 15 maja 2024 r. nie można uznać za spełniające wymogi stawiane udzielenia informacji publicznej, albowiem nie zawierało kompletnej dokumentacji.

Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że nie jest sporne w sprawie,

że Przedsiębiorstwo przed przesłaniem skarżącej ww. pisma z dnia 15 maja

2024 r. nie podjęło żadnych innych działań przewidzianych przepisami ww. ustawy,

w celu zrealizowania tego wniosku. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał,

że Przedsiębiorstwo ani nie udzieliło skarżącej wnioskowanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, ani nie dokonało innych czynności w sprawie, w tym nie skierowało do Spółki pisma w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadamiającego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące

od dnia złożenia wniosku.

Ze względu na powyższe, sąd nie mógł uznać, że Przedsiębiorstwo nie dopuściło się bezczynności z w uwagi na okoliczności wskazywane w odpowiedzi na skargę,

tj. nieporozumienie związane z wniesieniem przez Spółkę w jednym dniu dwóch wniosków, które uznano za tożsame. Uznając zatem, że podmiot zobowiązany

w rozpoznawanej sprawie nie podjął w ustawowym terminie, w sposób zgodny z prawem, działań, do których obliguje go ustawa o dostępie do informacji publicznej, przyjąć należało, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku skarżącej

z dnia 29 marca 2024 r., o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - na podstawie art. 149 § 1a

p.p.s.a. - stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I sentencji wyroku). W tym miejscu raz jeszcze wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że Przedsiębiorstwo w piśmie z dnia 29 marca 2024 r. udzieliło odpowiedzi na jeden z dwóch wniosków, ponadto w dniu 15 maja 2024 r. odpowiedziało na drugi wniosek skarżącej, choć nie w pełnym zakresie, a Spółka tych okoliczności nie kwestionuje.

Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 199/22). Podkreślić należy, iż stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji, winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości.

W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez Przedsiębiorstwo. Należy zauważyć, że Przedsiębiorstwo udzieliło skarżącej niepełnej informacji, a ponadto wskazało - w odpowiedzi na skargę - przyczyny, które spowodowały nierozpoznanie wniosku w terminie. Tym samym nie można uznać, że stan bezczynności Przedsiębiorstwa nosił znamiona uporczywości, Przedsiębiorstwo przejawiało brak woli w rozpoznaniu wniosku i wniosek ten zlekceważyło, albowiem już w dniu 29 marca 2024 r. udzieliło odpowiedzi na jeden z dwóch wniosków, które omyłkowo uznał za tożsame.

W związku z tym, brak było podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w pkt I sentencji wyroku.

W konsekwencji sąd uznał, że konieczne jest zobowiązanie Przedsiębiorstwa

do załatwienia ww. wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie wyczerpującej odpowiedzi i przesłanie kompletnej korespondencji, o jaką zwróciła się Spółka. Mając powyższe na względzie, sąd na podstawie

art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt II sentencji wyroku, zobowiązał Przedsiębiorstwo

do rozpoznania wniosku Spółki o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dnia od daty doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku.

Sąd nie znalazł też podstaw do wydania orzeczenia na podstawie

art. 149 § 2 p.p.s.a., tj. z urzędu o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. ani też do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. W tym zakresie, co istotne również skarżący nie zgłaszał wniosków.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz

art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku, zasądzając od Przedsiębiorstwa na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł, obejmującej kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - orzeczenia.nsa.gov.pl.