Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 23/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 w zw. z art. 120, art. 119 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 57 par. 1 , art. 58 par. 1 i 3, art. 42 par. 1 i 2, art. 44
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Ewa Alberciak Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę. e.o.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia K.C. na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 58 oraz art. 59 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) oraz w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427) w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11.09.2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 270), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. Inspektorat w Z. wystawił wobec K.C. tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – obejmujące należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Odpisy tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...] zostały uznane przez organ egzekucyjny za doręczone zobowiązanej 9.05.2018 r.; nr [...] w dniu 07.02.2015 r.; nr [...] w dniu 20.11.2017 r. - w trybie art. 44 ustawy Kodeks postępowanie administracyjnego. Z kolei odpisy tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...] zostały odebrane przez zobowiązaną osobiście 19.05.2016 r.; o numerach: [...], [...]. [...], [...] w dniu 19.04.2017 r., a tytuł wykonawczy nr [...] został odebrany przez pełnoletniego domownika w dniu 23.01.2014 r. Wszystkie ww. tytuły wykonawcze organ egzekucyjny skierował na adres zamieszkania zobowiązanej, tj. ul. A. 6, [...] Ł.

K.C. złożyła do Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, podnosząc, że o prowadzonej egzekucji administracyjnej dowiedziała się w związku z zajęciem rachunku bankowego Kancelarii Adwokackiej K.C., dokonanym przez organ egzekucyjny w dniu 23.09.2019 r. oraz zajęciem innej wierzytelności w Sądzie Okręgowym w [...] i Sądzie Rejonowym w Z. Zobowiązana wskazała, iż w związku z powyższym, w terminie 7 dni od powzięcia wiadomości o prowadzeniu egzekucji złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powyższy wniosek zobowiązana uzasadniła tym, iż ww. tytuły wykonawcze nigdy nie zostały przesłane na adres jej Kancelarii Adwokackiej, mimo tego, iż jest przedsiębiorcą i z tego względu korespondencja winna być kierowana na adres miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, który jest wskazany w CEIDG, tj. Z., ul. B. 2. Strona zaznaczyła ponadto, że w związku z zaistniałą sytuacją poczyniła ustalenia, z których wynika, że korespondencja była kierowana na adres: Ł., ul. A. 6. Ponadto zobowiązana zaznaczyła, iż część korespondencji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kierowanej na adres: Ł., ul. A. 6 była traktowana przez nią jako zapowiedź wystawienia tytułów wykonawczych. Zobowiązana podniosła również, że z publikacji zamieszczonych na stronie internetowej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, iż adwokaci i osoby wykonujące inne wolne zawody powinny być traktowane nie jako osoby fizyczne, lecz jako przedsiębiorcy, wobec czego korespondencja winna być do nich kierowana na adres prowadzenia działalności, nie zaś na adres miejsca zamieszkania. Wraz z ww. wnioskiem zobowiązana wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W dniu [...] r. Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. wydał postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wskazanych wcześniej tytułów wykonawczych.

Na powyższe postanowienie zobowiązana wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., powtarzając argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu i negując skuteczność doręczenia jej przedmiotowych tytułów wykonawczych. Ponadto dodała, że w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] przesyłka była błędnie awizowana, gdyż w jej ocenie, "skoro korespondencja została awizowana 23 stycznia 2015 r. to nie powinna być odesłana z adnotacją nie podjęto w terminie dnia 2 lutego 2015 r. tylko dopiero 4 lutego 2015 r.".

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wydał opisane na wstępie postanowienie, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. z [...] r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia DIAS w Ł. opisał szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołał treść stosownych przepisów prawa. Odnosząc się do meritum sprawy ww. organ zwrócił uwagę, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy, a kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Organ dodał, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie tego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie DIAS w Ł., zobowiązana nie uprawdopodobniła w wystarczający sposób braku winy w uchybieniu terminu i nie wykazała, że okoliczności, które podniosła we wnioskach o przywrócenie terminu miałyby być przesłanką uprawdopodabniającą brak winy przy uchybieniu terminu i stanowiłyby uciążliwość, która uniemożliwiłoby jej dochowanie terminu, przy dołożeniu należytej staranności w złożeniu zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Organ uznał przy tym, że nie zasługiwała na uwzględnienie, jako okoliczność uprawdopodobniająca brak winy w uchybieniu terminu, argumentacja strony, iż część korespondencji kierowana na adres: Ł., ul. A. 6, była traktowana przez nią jako zapowiedź wystawienia tytułów wykonawczych. Zobowiązana zatem nie uprawdopodobniła, że w okresie, gdy biegł termin do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, nie mogła dokonać stosownych czynności. Podkreślono również, że uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, strona we wniosku o przywrócenie terminu powinna stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna, czego nie uczyniono.

Organ wyjaśnił jednocześnie, że strona w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] błędnie odczytała treść zaskarżonego postanowienia, jakoby w dniu 23.01.2015 r. przesyłka zawierająca powyższą dokumentację była awizowana po raz pierwszy, a w dniu 02.02.2015 r. została odesłana z adnotacją - nie podjęto w terminie. Zarówno z treści rozstrzygnięcia, jak i załączonych do sprawy dokumentów wynikało bowiem, że przesyłka zawierająca ww. tytuł wykonawczy w dniu 02.02.2015 r. została powtórnie awizowana, a odesłana w terminie późniejszym.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał w konsekwencji, że odpisy tytułów wykonawczych objęte zaskarżonym postanowieniem w sposób prawidłowy zostały przesłane na adres w nich wskazany, tj. adres zamieszkania K.C., gdyż zobowiązana prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jako osoba fizyczna. Jak wynika przy tym z druków ZUS ZFA, zobowiązana dokonała zgłoszenia do ubezpieczenia - jako płatnik składek/osoba fizyczna prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, wskazując jako adres zamieszkania, [...] Ł., ul. A. 6. Tak więc wierzyciel - wystawiając tytuły wykonawcze, a następnie organ egzekucyjny - kierując tytuły wykonawcze do zobowiązanej, posłużył się danymi, jakie strona sama wskazała w deklaracji zgłoszenia płatnika składek.

Wobec powyższego organ podkreślił, że niespełnienie jednej z obligatoryjnych przesłanek pozwalających na przywrócenie terminu do złożenia zarzutów, przesądzało o niedopuszczalności przywrócenia terminu w niniejszej sprawie. Nie było przy tym konieczności badania pozostałych przesłanek ustanowionych w art. 58 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż nawet ewentualne ich zaistnienie, nie zmieniłoby faktu, że przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia, było niemożliwe.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. dodał równocześnie, iż jego wątpliwości wzbudziła sentencja zaskarżonego postanowienia, w której nie wskazano przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 58 i art. 59 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz daty, które organ egzekucyjny przyjął, jako dzień doręczenia korespondencji w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. w odniesieniu do tvtułu wykonawczego nr [...] - w dniu 07.02.2015r., nr [...] - w dniu 21.11.2017 r., nr [...], [...], [...], [...] - w dniu 09.05.2018r. - zamiast odpowiednio w dniu 06.02.2015 r., 20.11.2017 r. i 08.05.2018 r.). Jednakże wskazał, że stwierdzone w tym zakresie nieprawidłowości nie uzasadniały uchylenia, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż w przedmiotowej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, ponieważ w sposób wyczerpujący dokonał tego organ pierwszej instancji. Stwierdzone w toku postępowania uchybienia zostały więc konwalidowane przez organ odwoławczy i nie miały wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. wywiodła K.C., zarzucając temu rozstrzygnięciu:

I. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 80 k.p.a. poprzez brak prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o zebrany materiał dowodowy oraz przekroczenie granic prawa do swobodnej oceny dowodów przez organ administracji państwowej poprzez uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia tytułów wykonawczych skarżącej, podczas gdy w orzecznictwie sądowym jest powszechnie przyjęty pogląd, iż nie można uznać doręczenia za skuteczne w sytuacji, gdy nie wiadomo, czy doręczyciel powiadomił adresata o nadejściu pisma i miejscu gdzie może je odebrać. Skarżąca podniosła, że skoro list ZUS był adresowany do Kancelarii Adwokackiej K.C. przy ul A. 6 w Ł., to listonosz pod tym adresem nie mógł zostawić korespondencji, gdyż w tym miejscu nie jest prowadzona taka działalność gospodarcza, a zatem nie mógł dla Kancelarii Adwokackiej K.C. pozostawić awiza. Skarżąca dodała, że siedziba kancelarii znajdowała się w Z. przy ul B. 2. Miejsce pozostawienia awiza dla adresata winno zostać odnotowane na potwierdzeniu odbioru przesyłki. W aktach sprawy nie ma potwierdzenia, gdzie doręczyciel pozostawił awizo, a więc, zdaniem skarżącej, nie można uznać, iż przesyłka została skutecznie doręczona w trybie doręczenia zastępczego;

II. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez uznanie prawidłowego doręczenia skarżącej tytułów wykonawczych przez ZUS, mimo iż w sprawie brak pokwitowań odbioru korespondencji na prawidłowy adres, a organ ma obowiązek stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dających ochronę interesów strony, które nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z zaniedbań organu administracji.

III. naruszenie art 7 i 8 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że tytuły wykonawcze zostały przesłane na właściwy adres skarżącej, podczas gdy skarżąca wykonuje wolny zawód i powinna być traktowana jako przedsiębiorca, a nie jako osoba fizyczna, dlatego też korespondencja kierowana do niej powinna być doręczona do lokalu jej siedziby, gdzie prowadziła działalność gospodarczą.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca przytoczyła argumentację zbieżną z przywołaną we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne oraz w zażaleniu na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. z [...] r. odmawiające przywrócenia terminu w ww. zakresie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, uznając, że zawarta w niej argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

W myśl natomiast art. 58 § 1 ww. ustawy, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Podkreślić należy, że ww. przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Natomiast przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia jest niedopuszczalne (art. 58 § 3).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy faktycznym powodem nieuwzględnienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu było niewykazanie przez nią winy w uchybieniu terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że skarżąca upatrywała takiej okoliczności, negując skuteczność doręczenia jej tytułów wykonawczych, będących podstawą prowadzenia wobec niej postępowania egzekucyjnego, z uwagi na skierowanie przesyłek zawierających stosowne tytuły wykonawcze na inny adres niż siedziby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej (kancelarii adwokackiej).

W tych warunkach podstawowym obowiązkiem orzekających w sprawie organów było zweryfikowanie skuteczności doręczenia wspomnianych przesyłek oraz dat doręczenia w kontekście adekwatnych przepisów k.p.a. dotyczących doręczeń.

W ocenie Sądu, znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja dowodzi, że doręczenie tytułów wykonawczych objętych utrzymanym w mocy przez DIAS w Ł. postanowieniem Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w Ł. nastąpiło prawidłowo, tj. bez naruszenia stosownych przepisów k.p.a.

Wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca odebrała osobiście w dniu 19 maja 2016 r. odpisy tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...]. Z kolei tytuły o numerach: [...], [...], [...], [...] strona odebrała osobiście 19 kwietnia 2017 r., a tytuł wykonawczy nr [...] został odebrany przez pełnoletniego domownika (ojca skarżącej) w dniu 23 stycznia 2014 r. Natomiast odpisy tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...] zostały doręczone zobowiązanej w dniu 8 maja 2018 r., nr [...] w dniu 6 lutego 2015 r., zaś nr [...] w dniu 20 listopada 2017 r. - w trybie art. 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Co więcej, weryfikacja przez Sąd potwierdza prawidłowość powyższych ustaleń i każe nie zgodzić się ze skarżącą co do wskazywanych przez nią naruszeń prawa, jakich miały dopuścić się orzekające w sprawie organy.

Trzeba zauważyć, że skarżąca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w formie kancelarii adwokackiej jako osoba fizyczna. W tej sytuacji, wbrew jej oczekiwaniom artykułowanym m.in. w skardze, ale także wcześniej składanych pismach procesowych, nie ma podstaw do tego, aby wobec niej miały znajdować zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące doręczeń jednostkom organizacyjnym, w szczególności zaś art. 45 k.p.a. Z tego też względu osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym tak, jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a. Co do zasady zaś, miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną jest miejscem jej pracy w rozumieniu art. 42 § 1 k.p.a. Pogląd ten ma ugruntowany charakter i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 6 maja 2010 r. II GSK 594/09; wyrok NSA z 20 stycznia 2015 r. II GSK 1956/13; wyrok WSA w Krakowie z 12 grudnia 2017 r., I SA/Kr 683/17).

W świetle powyższego nie można uznać za prawnie bezskuteczne doręczenia osobie fizycznej prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą pism na adres miejsca jej zamieszkania, skoro zgodnie z art. 42 § 1 i 2 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Ponadto pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Powyższa regulacja nie narzuca organowi wyboru miejsca doręczenia, wobec tego, co do zasady, może on skierować korespondencję do takiego przedsiębiorcy zarówno na adres zamieszkania, jak i miejsca pracy. Reguła ta doznaje wyjątku w sytuacji, gdy strona w sposób formalny zgłosiła, aby przesyłki do niej adresować pod konkretny adres, wówczas to organ powinien ten wybór respektować.

W realiach rozpoznawanego przypadku przesyłki zawierające tytuły wykonawcze będące podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały skierowane na adres miejsca zamieszkania skarżącej, czego ona sama nie negowała. Ponadto adres ten został wskazany przez skarżącą w deklaracji zgłoszenia płatnika składek, czego skarżąca również nie kwestionowała. Wobec tego nie można zasadnie czynić organowi zarzutu posłużenia się w celu dostarczenia korespondencji urzędowej adresem, który wskazała wcześniej sama zobowiązana w oficjalnych relacjach z tym organem. Skarżąca nie może wobec tego czynić skutecznie zarzutu, że organ (wierzyciel) nie skierował korespondencji do niej na adres figurujący w CEIDG, lecz posłużył się adres z deklaracji, skoro to ona sama posługiwała się w relacjach z ZUS oboma adresami. Przypomnieć jednocześnie trzeba, że zgodnie z art. 41 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego (§ 1), a w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (§ 2). W aktach postępowania brak pisma (zgłoszenia), które realizowałoby dyspozycję powołanego wyżej przepisu. Wymaga również zauważenia, co wynika z treści pism procesowych skarżącej, że zajmuje się ona profesjonalnie obsługą prawną jako adwokat, dlatego organ nie musiał wątpić w poprawność jej działań i wyborów. Trudno w tych okolicznościach zaakceptować także twierdzenia skarżącej, iż pomimo odebrania części przesyłek z tytułami wykonawczymi, czy to osobiście czy przez dorosłego domownika (jej ojca), przyjęła ona, iż korespondencja, z której treścią niewątpliwie się zaznajomiła, miałaby dopiero stanowić zapowiedź nadesłania w przyszłości właściwych tytułów wykonawczych na adres siedziby prowadzonej przez nią kancelarii.

Skarżąca zarzuca ponadto naruszenia w zakresie awizowania przesyłek, jednak wbrew jej twierdzeniom zawartym w skardze, wszystkie zwrotne potwierdzenia odbioru odnoszące się do wcześniej wspomnianych przesyłek zawierają wymagane prawem elementy, pozwalające uznać na ich podstawie skuteczność doręczenia w trybie art. 44 k.p.a.

Analiza okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny dowodzi zatem, że skarżącej prawidłowo doręczono wszystkie objęte niniejszą sprawą tytuły wykonawcze. Skarżąca nie wskazała przy tym żadnych przekonywających okoliczności, które miałyby przemawiać za brakiem jej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie doręczonych jej tytułów wykonawczych, wobec czego zasadnie odmówiono jej przywrócenia tego terminu.

W sprawie nie doszło zatem ani do naruszenia art. 58 k.p.a., ani do uchybienia wskazanym w skardze art. 6, 7, 8 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu, zapadłe w sprawie orzeczenia wydano na podstawie i w granicach adekwatnych przepisów, po należytym i wnikliwym wyjaśnieniu stanu faktycznego. Nie doszło więc do uchybienia zasadom ogólnym postępowania administracyjnego: praworządności oraz prawdy obiektywnej. Przyjęta zaś przez organy ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie miała charakteru dowolnego. Skoro więc zapadłe w sprawie orzeczenia odpowiadają prawu, to niezasadnym staje się zarzut naruszenia wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady ogólnej budzenia zaufania jednostki do władzy publicznej. Samo zaś niezadowolenie skarżącej z treści tych orzeczeń nie może prowadzić do wniosku, że wspomnianej wyżej zasadzie uchybiono.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., Sąd skargę w niniejszej sprawie oddalił jako bezzasadną.

d.cz.