Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 436/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2024-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 3, art. 23 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2516
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi A. D. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni i amunicji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej: "Komendant") pismem z dn. 21 marca 2024 r. nr rej. [...], doręczonym 27 marca 2024 r., wezwał A.D. do wniesienia opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie Policji w wysokości 4791,60 zł za depozyt 22 jednostek broni palnej w okresie od 22.12.2023 r. do 31.03.2024 r. (90 dni x 22 szt. x 2,42 zł = 4791,60 zł), płatną w terminie 14 dni od dnia odebrania wezwania.

Jednocześnie organ poinformował, że wezwanie zostało skierowane na podstawie § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152 poz. 1609, dalej jako: "rozporządzenie z 9 czerwca 2004 r."). Organ wyjaśnił, że okres przechowywania broni i amunicji obejmuje od 22 grudnia 2022 r. do 21 marca 2024 r., zaś opłata została ustalona za okres od 22 grudnia 2023 r. do 21 marca 2024 r.

Skargę na powyższą czynność, po wcześniejszym wezwaniu Komendanta do usunięcia naruszenia prawa, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A.D. (dalej jako: "skarżąca") wnosząc o uchylenie w całości skierowanego do niej wezwania. Podniosła, że przytoczona w wezwaniu podstawa prawna dotyczy jedynie ustalania wysokości takiej opłaty nie przesądzając natomiast kto winien ją ponosić. Przytoczyła treść art. 23 ust. 1 pkt. 2 Ustawy o broni i amunicji (dalej jako: "ustawa o broni") wyjaśniając, że jako osoba, która utraciła prawo do posiadania broni [...], nie zdeponowała broni w trybie określonym w art. 22 ust. 3 ustawy o broni, dlatego nie może pokrywać kosztów z tym depozytem związanych.

Podała, że broń została zdeponowana przez KPP w [...], która nie była jej posiadaczem, dlatego na chwilę obecną Komendant nikogo nie może obciążyć ww. kosztami. Podkreśliła, że Komendant nie miał prawa w oparciu o przepisy ustawy o broni przyjąć do depozytu jej broni od funkcjonariuszy KPP w [...]. Wskazała, że wprawdzie funkcjonariusze powołują się na postanowienie z dnia 6 października 2022 r. Sądu Rejonowego [...] w sprawie o sygnaturze akt [...], jednak postanowienie to rażąco nie tylko narusza art. 22 ustawy o broni i następne, ale jest też nieistniejące, gdyż nie wywiera żadnego wpływu na postanowienie z dnia 22 lipca 2022 r., co jednoznacznie stwierdził w prawomocnym postanowieniu z dnia 5 marca 2024 r. Sąd Apelacyjny [...] w sprawie o sygnaturze akt [...] (dalej jako: "SA"). Skarżąca wyjaśniła, że w ustaleniach SA stwierdzono, że postanowienie z dnia 6 października 2022 r. nie może przenosić nowych skutków faktycznych i prawnych na treść postanowienia z 22 lipca 2022 r. Sąd Apelacyjny wskazał, że:

1. Istotą instytucji, o której mowa w art. 13 § 1 KKW, jest wyjaśnianie wątpliwości, które mogą powstać na skutek niezbyt precyzyjnych lub ogólnych sformułowań zawartych w orzeczeniu lub w związku ze zdarzeniami, które zaistniały po jego wydaniu. W tym postępowaniu nie można dokonywać zmian lub uzupełnień orzeczeń, choćby konkretne orzeczenie było dotknięte oczywistymi wadami.

2. Postanowienie wydane w dniu 6 października 2022 r. na podstawie art. 13 § 1 KKW faktycznie zmieniło prawomocne orzeczenie o dowodach rzeczowych wydane w dniu 22 lipca 2022 r., co jest niedopuszczalne.

3. Zmianie postanowienia wydanego w trybie art. 420 KPK me może służyć rozstrzygnięcie oparte na treści art. 13 § 1 KKW, które nie wyjaśnia żadnych wątpliwości, tylko zmienia prawomocne rozstrzygnięcie, a takim właśnie orzeczeniem jest postanowienie z 6 października 2022 r. o sygnaturze akt [...].

Dlatego bezsprzecznym jest, że skandaliczne postanowienie z 6 października 2022 r., nie wywierając, z mocy przepisów prawa, żadnego wpływu na ww. postanowienie z 22 lipca 2022 r., jest postanowieniem nieistniejącym. Poza tym, postanowienie to dotknięte jest wadą bezpodstawności oraz bezprawności, o takiej doniosłości, że nie sposób przyjąć, iż w ogóle doszło do wydania tego postanowienia.

Podała, że wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji z prośbą o informację, czy jest czymś prawidłowym, że Sąd żąda od Prokuratury dostarczenia do Sądu dowodów rzeczowych, pod postacią broni palnej, odracza w tym celu posiedzenie, a gdy Prokuratura dowodów tych nie dostarcza, Sąd przechodzi nad tym do "porządku dziennego" i wyrokuje bez zapoznania się z tymi dowodami? Takie zdarzenie miało miejsce w ww. Sądzie w sprawie o sygnaturze akt [...] oraz dotyczyło dowodów m.in. złożonych w magazynach KWP w Olsztynie. Nie otrzymała odpowiedzi w tej sprawie. Wskazała, że jest bardzo prawdopodobne, że już podczas postępowania przed Sądem I Instancji znacząca część dowodów rzeczowych, pod postacią replik, w której zarzuciła organowi naruszenie art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o broni [...], mogła zostać z magazynów KWP w Olsztynie przywłaszczona i przekazana jako prezenty i gadżety prominentnym osobom. Prosiła aby Komendant tę sprawę dogłębnie wyjaśnił i pisemnie powiadomił ją o dokonanych w tej sprawie ustaleniach oraz o podjętych decyzjach, jednak nie dostała żadnej odpowiedzi.

Dodatkowo wskazała, że Komenda Wojewódzka Policji w kontrolach jej firmy [...] nie odnotowała aby jej wyroby nie były zgodne z posiadaną koncesją. Wręcz przeciwnie, we wszystkich protokołach widnieją zapisy, że kontrolowany przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą zgodnie z udzieloną koncesją MSWiA Nr [...]. Kontrole te przeprowadzone zostały za okres od [...] do 18 października 2018 r., zaś działalność gospodarcza prowadzona była do czerwca 2022 r. przez ponad [...] lat.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, jak też o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Podkreślono, że bezsporne pozostaje ustalenie, że wyrokiem z 18 czerwca 2021 r. Sąd Okręgowy w [...], sygn. akt [...], zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w [...], zmienił w ten sposób, że uniewinnił oskarżoną do przypisanego jej czyny przyjmując, że działała w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności, czyli wystąpił kontratyp ustawowy określony w art. 30 k.k. Potwierdzono zatem, że wystąpiły jedynie przesłanki do uchylenia odpowiedzialności karnej z art. 263 § 1 i 2 k.k., czyli posiadania broni. Jednak złożona do depozytu rzecz jest bronią a tym samym znajduje zastosowanie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152 poz. 1609) i naliczenie opłaty w kwocie 4.791,60 zł było zasadne.

W piśmie procesowym z 19 czerwca 2024 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy oraz uwzględnienie wniesionej skargi. Dodatkowo wskazała, że broń palną nabyła na podstawie posiadanej koncesji i broń ta została jej bezprawnie odebrana w okresie, gdy tę koncesję jeszcze posiadała. Ponieważ koncesja wygasła podczas przetrzymywania broni w magazynach KPP w [...], utraciła prawo do jej posiadania, ale ze względu na to, że nie była ona w jej rękach, nie mogłam wywiązać się z postanowień zawartych w art. 22 Ustawy o broni i amunicji i stało się to nie z jej winy.

Biorąc pod uwagę, że Sąd Rejonowy [...] nie odebrał jej broni na podstawie art. 230 § 3 kpk, lecz nakazał zwrócić broń na podstawie art. 420 § 1 kpk i art. 230 § 2 kpk, Komenda Powiatowa Policji w [...] winna zwrócić jej za pokwitowaniem broń z pisemnym pouczeniem o obowiązku wynikającym z art. 22 Ustawy o broni i amunicji, wskazując na okres 30 dni od momentu zwrócenia broni. Warto w tym miejscu dodać, iż tryb art. 22 Ustawy o broni i amunicji przewiduje też inne sposoby wykonania obowiązku zbycia broni i amunicji, niż złożenia jej do policyjnego depozytu i te możliwości zostały mi bezprawnie odebrane. Oczywistym jest, iż nie składając broni do policyjnego depozytu, nie mogę zostać obciążona kosztami tego składowania.

Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. skarżąca podtrzymała wniesioną skargę. Wyjaśniła, że posiadała koncesję na broń od [...] do czerwca 2022 r. Po wydanym postanowieniu z dnia 6 października 2022 r., w którym wyjaśniono sposób zwrotu dowodów rzeczowych stanowiących jej własność, powinna być poinformowana przez KWP w Olsztynie, że ma 30 dni na jej zbycie, a następnie broń ta ma zostać zdeponowana w depozycie KWP w Olsztynie. Pozbawiono ją zatem prawa do dysponowania bronią, która jest jej własnością. Wyjaśniła, że na wezwanie KWP w Olsztynie z 15 maja 2023 r. do podjęcia z depozytu określonych jednostek broni, nie odebrała ich z uwagi na brak posiadania koncesji. Bała się ewentualnych konsekwencji z tego tytułu wynikających. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przechodząc do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnić pozostaje, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu przez "czynność", o jakiej mowa w komentowanym przepisie należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwestię zaskarżania omawianej czynności do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

W rzeczonej sprawie nie budziło wątpliwości, że zaskarżone pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji należy zakwalifikować jako czynność, o której mowa w tym przepisie. Obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji ma charakter publicznoprawny. Powstanie tego obowiązku jest konsekwencją obowiązku złożenia broni do depozytu Policji przez osoby, które nie mają wymaganych prawem uprawnień do posiadania broni lub utraciły te uprawnienia. Wskazane organy państwa ze względów bezpieczeństwa są obowiązane zabezpieczyć i przechowywać złożoną do depozytu broń i amunicję, aby nie pozostawała w rękach osób nieuprawnionych do jej posiadania. W związku z tym pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu a osobą deponującą nawiązuje się stosunek administracyjnoprawny, którego treść (uprawnienia i obowiązki) jest ściśle regulowana przepisami prawa.

Z tego względu skargę na czynność materialno-techniczną naliczenia i wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie należało w tej sprawie uznać za dopuszczalną i podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej.

Zauważyć pozostaje, że obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika z art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485, dalej jako: "u.b.i.a."), który w ust. 1 stanowi, że koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi:

1) Policja lub Żandarmeria Wojskowa - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3, art. 19a ust.2 i art. 36 ust. 3 lub w trybie określonym w art. 9g ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, oraz przekazania do depozytu przez znalazcę;

2) osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3;

3) osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej;

4) osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 43 ust. 5 oraz w art. 54.

Według ust. 2 omawianej ustawy - osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji, w zakresie tej broni może wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji (pkt 1); złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji (pkt 2); złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa (pkt 3). Na zasadzie art. 23 ust. 3 u.b.i.a., w przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu.

Przytoczony powyżej przepis określa podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Obowiązek ten powstaje w wyniku zdeponowania broni, w związku z brakiem pozwolenia na broń - będącym aktem administracyjnym, stanowiącym formę reglamentacji dostępu do broni i faktycznego nią władania. Jego podstawę stanowi stosunek administracyjny, który charakteryzuje się tym, że jedną z jego stron jest organ administracji publicznej, uprawniony na podstawie przepisów prawa do podjęcia aktu lub czynności dotyczących uprawnień i obowiązków regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego. W przypadku deponowania broni omawiany obowiązek powstaje w związku z brakiem pozwolenia na broń i wynikającą z tego konieczność złożenia jej do depozytu. W takim przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu a deponującym. Wyłączona przy tym jest swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa. W odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 u.b.i.a., organ administracji na podstawie ust. 3 uprawniony jest natomiast do podjęcia działań mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w ust. 3 art. 23 zwrotu "opłaty są pobierane". W konsekwencji przyjąć należy, że obowiązek wynikający z art. 23 ust. 1 u.b.i.a. nałożony jest z mocy prawa, stąd wezwanie do uiszczenia kosztów depozytu stanowi czynność, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

W przedstawionym w sprawie stanie faktycznym, nie budzącym wątpliwości stron, bowiem spór dotyczy wykładni zastosowanych w niej przepisów prawa oraz zakresu obowiązku wykonania wskazań zawartych w sentencji postanowienia Sądu Rejonowego [...] w sprawie o sygnaturze akt [...] z dnia 6 października 2022 r. (dalej jako: "postanowienie SR z 6 października 2022 r.") ustalono, że w wyniku wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia 18 czerwca 2021 r. sygn. [...] uniewinniono skarżącą od przypisanego jej czynu tj. że w okresie od [...] do [...] prowadząc w ramach koncesji nr [...], wbrew warunkom określonym w koncesji, [...] wytwarzała broń palną [...], na której posiadanie wymagane było zezwolenie (...), przyjmując, że działała w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności, a następnie postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w sprawie o sygnaturze akt [...] z dnia 22 lipca 2022 r., na podstawie art. 420 § 1 k.p.k. w zw. z art. 230 § 2 k.p.k., postanowiono zwrócić m.in. skarżącej dowody rzeczowe ujęte w wykazie (...). Następnie postanowieniem tego Sądu z 6 października 2022 r. rozstrzygnięto, na podstawie art. 13 § 1 k.k.w., wątpliwości odnośnie postanowienia SR z dnia 22.07.2022 r. w ten sposób, że w zakresie zwrotu broni osobom nie posiadającym pozwolenia na broń należy zastosować przepisy przewidujące procedurę złożenia jej do depozytu właściwego organu Policji przewidzianą w art. 22 i następne w ustawie o broni i amunicji. Postanowienie to na skutek zażalenia skarżącej zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Okręgowego [...] z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przedmiotowe dowody rzeczowe stanowią broń a nie repliki broni. Wobec tego przekazanie przedmiotowych dowodów rzeczowych tj. broni osobom nie posiadającym pozwolenia na broń wywołałoby w istocie czyn zagrożony karą, tj. przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. Dlatego też rozstrzygnięcie wątpliwości przez sąd I instancji w ten sposób, że w zakresie zwrotu broni osobom nie posiadającym pozwolenia na broń należy zastosować przepisy przewidujące procedurę złożenia jej do depozytu właściwego organu Policji, należy uznać za prawidłowe.

W efekcie powyższych rozstrzygnięć w dniu 21 grudnia 2022 r. funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w [...] zdeponowali w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Olsztynie jednostki broni stanowiące własność skarżącej zaewidencjonowane w książce depozytowej pod kolejnymi nr: 1/22, 2/22, 3/22, 4/22, 5/22, 6/22, 7/22, 8/22, 9/22, 10/22, 11/22, 12/22, 13/22, 14/22, 15/22, 16/22, 17/22, 18/22, 19/22, 20/22, 21/22, 38/22 i 39/22, sporządzając na powyższą okoliczność protokoły przyjęcia broni i amunicji do depozytu.

Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że pismem z 15 maja 2023 r. (k- 65 akt adm., tom I) wezwano skarżącą do podjęcia z depozytu Policji wyszczególnionych jednostek broni wyjaśniając, wyjaśniając, że podjęcie depozytu może polegać na:

1.uzyskaniu pozwolenia na broń i odebraniu jej z depozytu,

2. zbyciu broni innej osobie posiadającej pozwolenie na ten sam rodzaj broni,

3.złożeniu pisemnego oświadczenia o nieodpłatnym przekazaniu broni do złomowania,

4.złożeniu pisemnego oświadczenia o przekazaniu depozytu na rzecz Skarbu Państwa,

5.odebraniu jej przez uprawnionego przedsiębiorcę (wskazanego i upoważnionego przez stronę do odbioru broni), w celu pozbawienia jej cech użytkowych.

Poinformowano, że w razie niepodjęcia depozytu w terminie trzech lat nastąpi jego likwidacja z mocy prawa. Poinformowana nadto, o kosztach deponowanej broni i amunicji, które ponosi stosownie do art. 22 ust. 3 u.b.i.a. osoba, która utraciła prawa do jej posiadania. Wskazano, że naliczanie opłaty za zdeponowane jednostki broni nastąpi w dniu 22.12.2023 r. zaś dzienny koszt jej przechowywania wynosi 2,42 zł za jedną sztukę broni.

W odpowiedzi na powyższe pismo skarżąca poinformowała, że nie wyrażała zgody na przekazanie broni do depozytu KWP w Olsztynie, jak też nie została zawiadomiona o jej przekazaniu. Pismem z 27.06.2023 r. poinformowano skarżącą, że procedura złożenia do depozytu właściwego organu Policji w trybie art. 22 u.b.i,a., ma późniejsze konsekwencje w postaci naliczania opłat za przechowywanie broni w depozycie, natomiast okoliczności związane z zabezpieczeniem broni, w ramach prowadzonego postępowania karnego, wykluczały osobiste złożenie broni przez ich właścicieli do depozytu organu Policji. Wskazano, że nie było możliwości zwrócenie jednostek broni ich właścicielom skoro nie posiadali oni pozwolenia na ich posiadanie.

Przechodząc do oceny zasadności skargi w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że art. 23 ust. 1 u.b.i.a. w pkt 2-4 precyzyjnie określa krąg podmiotów, które mogą być obciążone kosztami związanymi z deponowaniem broni i amunicji, zatem rola organu sprowadza się do ustalenia tych zobowiązanych podmiotów.

Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że poza Policją lub Żandarmerią Wojskową ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów przechowywania broni w depozycie na trzy grupy osób, które zdeponowały broń. Z wykładni literalnej komentowanego przepisu wynika, że "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc włada nią jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. Z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się bowiem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu. Cecha "zdeponowania broni" nie jest jedynym wyznacznikiem kręgu osób podlegających ustawowemu obowiązkowi ponoszenia kosztów przechowywania broni w depozycie. Ustawodawca precyzuje dodatkowo, że obowiązek ten obciąża osobę, która utraciła prawo do jej posiadania, deponującą ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3 (pkt 2), jak też osobę deponującą, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej (pkt 3) oraz osobę deponująca broń i amunicję w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 43 ust. 4 i 7 oraz w art. 54 ustawy (pkt. 4).

Podzielając powyższe wywody Sąd orzekający stanął na stanowisku, że w kontrolowanej sprawie zobligowana do poniesienia kosztów depozytu jest skarżąca. Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie fizycznie zdeponowania określonych jednostek broni stanowiących własność skarżącej dokonali funkcjonariusze KPP w [...], w trybie art. 22 ust. 3 u.b.i.a., jednak nie budzi wątpliwości Sądu, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy dokonali tej czynności w ramach zadysponowania dowodami rzeczowymi, które zostały zgromadzone w postępowaniu karnym zakończonym wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia 18 czerwca 2021 r. sygn. [...], którym uniewinniono skarżącą od zarzucanego jej czynu uznając, że działała w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności, przy czym czynności tej dokonali w zastępstwie skarżącej. Nie budzi także wątpliwości Sądu, że wykonywali oni postanowienie SR z 6 października 2022 r. oraz postanowienie Sądu Okręgowego [...] z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt [...], w którym jednoznacznie wskazano na brak możliwości wydania jednostek broni osobom nie posiadającym pozwolenia na jej posiadanie i konieczności zastosowania art. 22 ust. 3 u.b.i.a. W uzasadnieniu tak zaprezentowanego stanowiska Sąd Okręgowy jednoznacznie stwierdził, że od momentu nabycia broni, stosownie do art. 22 ust. 3 tej ustawy upłynął już okres 30 dni na dokonanie jej zbycia, zatem zasadne jest pozostawienie tej broni w depozycie Policji.

Wobec powyższego nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, że od dnia wydania postanowienia SR z 6 października 2022 r. organ Policji winien jej wydać broń przejęta jako dowody rzeczowe w sprawie karnej, umożliwić jej w terminie 30 dni rozdysponowania tą bronią, bowiem nie posiadała już pozwolenia nią, a dopiero następnie mogłaby ją zdeponować w organie Policji. Jak już wskazano powyżej, wobec jednoznacznych instrukcji zawartych w orzeczeniach sądów karnych funkcjonariusze Policji, w zastępstwie skarżącej jako posiadaczki broni palnej, dokonali jej zdeponowania w organie Policji, co potwierdzają protokoły przyjęcia broni i amunicji do depozytu z dnia 21.12.2022 r. O powyższych okolicznościach skarżąca została poinformowana, o czym świadczą jej liczne wystąpienia do instytucji publicznych, które następnie były przekazywane do Komendanta KWP w Olsztynie, na które otrzymywała wyczerpujące informacje (por. pismo z dn. 14 grudnia 2022 r. k- 47 akt adm., tom I, z 22 maja 2023 r. k-67, tom I, z 14 lipca 2023 r. k-83, tom I). Skoro zatem skarżąca była osobą posiadającą broń palną, na której posiadanie utraciła pozwolenie, a jej broń została zdeponowana we właściwym organie Policji, to na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.b.i.a. zobowiązana jest do ponoszenia kosztów związanych z jej deponowaniem.

Następnie odnieść należy się do samej prawidłowości naliczenia opłaty w niniejszej sprawie, a więc daty początkowej naliczenia opłaty.

Wobec powyższego wskazać należy, że początkową datę od jakiej należy naliczać opłatę wprost określa przepis prawa. W myśl art. 23 ust. 3 u.b.a. w przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu. Skoro, jak wynika z przekazanych akt jednostki broni zostały zdeponowane w dniu 21.12.2022 r., to w świetle powyższych okoliczności nie budzi wątpliwości, że organ prawidłowo ustalił datę początkową naliczenia opłaty za przechowywanie broni w niniejszej sprawie tj. 22.12.2023 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi pozostaje wyjaśnić, że o konieczności ponoszenia opłat za zdeponowane jednostki broni skarżąca była informowana, pismo z 15 maja 2023 r., jednak jak podała w trakcie rozprawy nie odebrała broni z uwagi na brak koncesji i obawę o ewentualne konsekwencje z tego wynikające. Jednak pozostaje wskazać, żę kwestia odbioru broni z depozytu, co wyjaśniono w powyższym piśmie może polegać nie tylko na jego fizycznym odebraniu ale także na rozdysponowaniu bronią w sposób określony w art. 23 ust. 2 u.b.i.a.

Co do zarzutu skargi, że postanowienie SR z 6 października 2022 r. nie wywiera żadnego wpływu na postanowienie SR z 22 lipca 2022 r., jest postanowieniem nieistniejącym z wadą bezprawności i bezpodstawności pozostaje wskazać, że twierdzenia te pozostają gołosłowne, zaś wskazane postanowienie SR z 6 października 2022 r. pozostaje nadal w porządku prawnym. Pozostaje wyjaśnić, że o ile w uzasadnieniu postanowienia Sądu Apelacyjnego [...] z dnia 5 marca 2024 r. sygn. akt [...] w przedmiocie wznowienia postępowania znalazły się stwierdzenia, że "postanowienie wydane w dniu 6 października 2022 r. na podstawie art. 13 § 1 k.k.w. faktycznie zmieniło prawomocne orzeczenie o dowodach rzeczowych wydane w dniu 22 lipca 2022 r. O ile postanowienie sądu o zwrocie zabezpieczonych dowodów rzeczowych w postaci broni osobom nie posiadającym pozwolenia na jej posiadanie nie można uznać za prawidłowe, o tyle wyeliminowaniu tego orzeczenia nie służy tryb przewidziany w art. 13 § 1 k.k.w." Dalej wskazano nadto, że "Postanowienie wydane w trybie art. 420 § 1 k.p.k. i art. 230 § 2 k.p.k. jest oczywiści błędne, w zakresie zwrotu dowodów rzeczowych w postaci broni osobom, które nie posiadają pozwolenia na jej posiadanie". Powyższe jednoznacznie wskazuje, co umknęło uwadze skarżącej, że to postanowienie SR z 22 lipca 2022 r. orzekające o zwrocie dowodów rzeczowych wydane zostało sprzecznie z przepisami prawa, gdyż orzeczono o zwrocie broni osobom nie posiadającym pozwolenia na jej posiadanie, a jedynie w nieprawidłowej formie Sąd dokonał jego poprawienia w dn. 6 października 2022 r. Nie budzi jednak wątpliwości Sądu, że obydwa postanowienia SR z 22 lipca 20222 r. oraz z 6 października 2022 r. pozostają nadal w porządku prawnym.

Reasumując, w rzeczonej sprawie nie stwierdzono aby naruszony został przepis art. 22 ust. 3 i art. 23 ust. 1 pkt 2 u.b.i.a., wobec czego zarzuty skargi uznano za niezasadne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.