Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 58/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. G. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 listopada 2017 r., nr [...] wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej też w skrócie O.p., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 25 lipca 2017 r., nr [...] ustalającą Z. G., G. M., E. S. i K. W. jako współwłaścicielom nieruchomości lokalowej i gruntowej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 1086 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie informując, że nie stwierdził podstaw do jej uwzględnienia w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej też: "P.p.s.a." Jednocześnie organ podniósł, że przepis art. 134 § 2 P.p.s.a. uniemożliwia uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż mimo naruszenia art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust. 6 ustawy o własności lokali, w brzmieniu obowiązującym w 2017 r. zastosowanie nowych przepisów spowodowałoby pogorszenie sytuacji skarżącego. W szczególności spowodowałoby ustalenie zobowiązania podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 1101 zł.

Uczestniczki postępowania nie zajęły w sprawie żadnego stanowiska procesowego.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Zaznaczył, iż skarżący po analizie akt sprawy doszedł do przekonania, że w przypadku dalszego procedowania nastąpiłoby pogorszenie jego sytuacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Z treści art. 60 P.p.s.a. wynika, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wątpliwości na tle wymienionych w art. 60 P.p.s.a. przesłanek. Analiza akt administracyjnych oraz treści zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do oceny, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności. Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana bez podstawy prawnej lub została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Jak zaznaczył to organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015 r., poz. 1045 ze zm.) dokonano z dniem 1 stycznia 2016 r. zmiany ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym między innymi art. 3 ust. 5 tej ustawy. Przepis ten powiązał rozumienie nieruchomości wspólnej z zapisem art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 ze zm.). Tymczasem organ odwoławczy i organ I instancji określając podatek od nieruchomości za 2017 r. zastosował poprzednie, w efekcie korzystniejsze brzmienie przepisów.

W tej sytuacji zdaniem Sądu, nie można mówić o wydaniu przez organ odwoławczy decyzji ostatecznej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie prawa uważa się między innymi uchybienie w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Trzeba też odwołać się do wyroku WSA w Opolu oceniającego inną decyzję organów I i II instancji w sprawie podatku od nieruchomości ale za 2016 r. (sygn. akt I SA/Op 235/17). W tamtej sprawie Sąd uchylił zaskarżony akt I i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. nie zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., czyli także nie stwierdził istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.

W konsekwencji nie dopatrując się okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi oraz uznając wolę skarżącego jako dysponenta skargi co do jej cofnięcia, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie.