Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 579/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 279/20 w sprawie ze skargi B. G. i K. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 listopada 2019 r., nr 966/OPON/2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 279/20, oddalił skargę B. G. i K. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 listopada 2019 r., nr 966/OPON/2019, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższą decyzją Wojewoda Mazowiecki (Wojewoda), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud."), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy (Prezydent) z dnia 6 marca 2019 r., nr 30/2019, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. [...] sp.k. z siedzibą w Ł. pozwolenia na budowę budynku biurowego z garażem podziemnym w W. przy ul. [...] (dz. nr ewid. [...]).

Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożyli B. G. i K. G., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzucili:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana w sposób sprzeczny z dotychczasowym orzecznictwem Wojewody zaprezentowanym w decyzji nr 460/I/2018, w zakresie w jakim Wojewoda dopuścił w zaskarżonej decyzji możliwość budowy garażu podziemnego jednokondygnacyjnego w strefie ochrony stoku [...] - "wbrew wcześniej zaprezentowanemu stanowisku stwierdzenie, że Wojewoda Mazowiecki miał podstawy do zmiany stanowiska mimo, że stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie";

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w związku z § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez oddalenie skargi wobec uznania, że inwestor prawidłowo uzupełnił projekt budowlany o rozszerzone opracowanie zacieniania i przesłaniania sąsiednich obiektów, w sytuacji gdy nie było ono trwale wpięte do dokumentacji projektowej, ani nie było wpięte do akt formalnych postępowania Wojewody – znak: WI-II.7840.5.9.2019 - co umożliwia dekompletację i wymianę kart tego opracowania dowolną ilość razy;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez nie odniesienie się do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiska przedstawionego w opinii urbanistycznej sporządzonej przez dr inż. T. S. dotyczącej działek nr ew. [...] znajdujących się w obszarze 18 MU (§ 29) planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] w W., mimo znaczenia tej opinii dla niniejszej sprawy oraz argumentacji skarżących przedstawionej w pismach z dnia 18 czerwca 2019 r. i z dnia 17 lipca 2019 r., oraz uniemożliwienie skarżącym odniesienie się do pisma inwestora z dnia 7 października 2020 r., poprzez jego nie doręczenie stronom i uwzględnienie go w toku orzekania;

4. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przywołanie i rozpatrzenie zarzutów skarżących w sposób wybiórczy i niepełny, zmianę znaczenia stanowiska wyrażonego przez Wojewodę odnośnie decyzji Prezydenta nr 42/2018 z dnia 7 maja 2018 r. na skutek przywołania go w sposób skrótowy, nieodniesienie się do stanowiska przedstawionego w opinii urbanistycznej sporządzonej przez dr inż. T. S. dotyczącej działek nr ew. [...] znajdujących się w obszarze 18 MU (§ 29) planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] w W., mimo że przedmiotowa opinia została sporządzona przez głównego projektanta ww. planu, nieodniesienie się do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz do argumentacji skarżących przedstawionej w pismach z dnia 18 czerwca 2019 r. i z dnia 17 lipca 2019 r.;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z uchwałą nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...], w sytuacji gdy:

a) narusza on § 29 pkt 2d tegoż planu bowiem projektowaną formą parkowania jest garaż podziemny w strefie ochrony stoku [...], co jest niezgodne z zapisami planu i co zostało potwierdzone decyzją Wojewody nr 460/I/2018,

b) narusza § 29 pkt 1b tegoż planu bowiem projektowany budynek jest niezgodny z funkcją zabudowy, jako że zakłada budowę budynku biurowego, natomiast budowa budynku biurowego jest możliwa na tych obszarach MPZP, dla których plan ten, w ustaleniach szczegółowych dopuścił (w przeznaczeniu dopuszczalnym) lub ustalił (w przeznaczeniu podstawowym) wprost, literalnie i jednoznacznie, zabudowę administracyjną (biurową). Tak jak ma to miejsce w przypadku 3 obszarów 22MUW/UOK, 23 MUW oraz 30 MUW, na terenie których MPZP dopuścił zabudowę administracyjną w przeznaczeniu dopuszczalnym oraz 4 obszarów dla których plan ustalił w przeznaczeniu podstawowym zabudowę administracyjną (21 MU, 27 MU, 1 AUC/MUW, 10 AUC/MUW),

c) narusza on § 44 ust. 5 pkt 2b tegoż planu bowiem projektowana ilość miejsc parkingowych jest jak dla biur oraz urzędów tj. od 15 do 27, natomiast odpowiednym wskaźnikiem standardów parkowania dla projektowanego budynku powinny być usługi;

2. art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. w zw. z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budynku w zakresie zawierającym projektowane rozwiązania co do wjazdu do budynku jest zgody z przepisami techniczno-budowlanymi, w sytuacji gdy pochylnia oraz mur oporowy znajdują się w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią;

3. art. 35 ust. 3 Pr.bud., poprzez niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie zaistnienia przesłanek do zatwierdzenia projektu budowlanego, w sytuacji gdy inwestor nie uzupełnił projektu budowlanego o rozszerzone opracowanie zacieniania i przesłaniania sąsiednich obiektów zgodnie z wezwaniem Wojewody z dnia 14 czerwca 2019 r. (pkt 3) bowiem nie było ono trwale wpięte do dokumentacji projektowej, ani nie było wpięte do akt postępowania Wojewody – znak: WI-ll.7840.5.9.2019, tj. nie miało formy projektu, o której mowa w § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 279/20, odrzucił skargę kasacyjną K. G..

W piśmie procesowym z dnia 30 czerwca 2021 r. uczestnik postępowania K. [...] sp.k. z siedzibą w Ł. (inwestor) przedstawiła swoje stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

B. G. i K. G. pismem z dnia 12 sierpnia 2021 r. ustosunkowali się do ww. pisma inwestora.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana w sposób sprzeczny z dotychczasowym orzecznictwem Wojewody Mazowieckiego zaprezentowanym w decyzji nr 460/I/2018.

Zgodnie z powołanym art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Wynikająca z art. 8 § 2 k.p.a. zasada uzasadnionych oczekiwań nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność wydawania rozstrzygnięć powielających poprzednie rozstrzygnięcia w tej samej sprawie, ponieważ mogłoby to prowadzić do rozstrzygnięć sprzecznych z prawem. Należy zauważyć, że decyzja Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 maja 2017 r., nr 42/2018, odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, została uchylona przez Wojewodę Mazowieckiego, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Decyzja ta została co prawda uchylona wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 44/19, ale z powodu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Trudno zatem mówić o utrwalonym stanowisku organów orzekających w sprawie w tym samym stanie faktycznym i prawnym, od którego organy odstąpiły poprzez udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego w następnej decyzji. Nie może stanowić naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. przyjęcie odmiennej oceny, wyrażonej w jednostkowej decyzji, która jak wyżej powiedziano została uchylona wyrokiem sądu.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w związku z § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez oddalenie skargi wobec uznania, że inwestor prawidłowo uzupełnił projekt budowlany o rozszerzone opracowanie zacieniania i przesłaniania sąsiednich obiektów, w sytuacji gdy nie było ono trwale wpięte do dokumentacji projektowej, ani nie było wpięte do akt formalnych postępowania Wojewody – znak: WI-II.7840.5.9.2019 - co umożliwia dekompletację i wymianę kart tego opracowania dowolną ilość razy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia wymienionych przepisów. Projekt został sporządzony zgodnie z ww. przepisami. W projekcie jest analiza nasłonecznienia. Wprawdzie inwestor złożył dodatkowe uzupełnienie w tym zakresie, które nie było trwale wpięte do dokumentacji projektowej, ani do akt postępowania, jednakże nie świadczy to o naruszeniu ww. przepisów. Opracowanie stanowi, podobnie jaki inne dokumenty, akta sprawy administracyjnej.

Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez nie odniesienie się do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiska przedstawionego w opinii urbanistycznej sporządzonej przez dr inż. T. S. dotyczącej działek nr ew. [...] znajdujących się w obszarze 18 MU (§ 29) planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] w W., mimo znaczenia tej opinii dla niniejszej sprawy oraz argumentacji skarżących przedstawionej w pismach z dnia 18.06.2019 r. i z dnia 17.07.2019 r., oraz uniemożliwienie skarżącym odniesienie się do pisma inwestora z dnia 07.10.2020 r., poprzez jego nie doręczenie stronom i uwzględnienie go w toku orzekania. Przede wszystkim, należy zauważyć, że podniesione w zarzucie wadliwości dotyczą postępowania przed sądem, podczas gdy wskazane w nim przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. dotyczą postępowania przed organami administracyjnymi. Wojewoda w decyzji z dnia 28 listopada 2019 r. odniósł się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia (str. 9). Sąd I instancji pominął to milczeniem. Skarżący w skardze kasacyjnie odnoszą się do tego, jednakże nie rozwijają szczegółowo swojej argumentacji. Należy podkreślić, że organ odwoławczy nie miał wiedzy o opinii dr inż. T. S., gdyż została sporządzona w toku postępowania sądowego, podobnie jak pismo inwestora z dnia 7 października 2020 r. Zarzut jego niedoręczenia nie powinien być podnoszony w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przywołanie i rozpatrzenie zarzutów skarżących w sposób wybiórczy i niepełny, zmianę znaczenia stanowiska wyrażonego przez Wojewodę Mazowieckiego odnośnie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 42/2018 z dnia 07.05.2018 r. na skutek przywołania go w sposób skrótowy, nieodniesienie się do stanowiska przedstawionego w opinii urbanistycznej sporządzonej przez dr inż. T. S. dotyczącej działek nr ew. [...] znajdujących się w obszarze 18 MU (§ 29) planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...] w W., mimo że przedmiotowa opinia została sporządzona przez głównego projektanta ww. planu, nieodniesienie się do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz do argumentacji skarżących przedstawionej w pismach z dnia 18.06.2019 r. i z dnia 17.07.2019 r. Powołany przepis nie służy kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Sąd nie odniósł się do stanowiska przedstawionego w opinii urbanistycznej, albowiem dowód ten nie został formalnie dopuszczony. Autor skargi kasacyjnej nie sformułował zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skutecznym zarzutem kasacyjnym dotyczącym naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. można byłoby zakwestionować nieprzeprowadzenie przez WSA dowodów, mimo spełnionych, zgodnie z tym przepisem, przesłanek. Sąd nie odniósł się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, jednakże w braku argumentacji w tym zakresie, o czym wyżej, pozostaje to bez wpływu na wynik. Sąd nie miał obowiązku szczegółowego odnoszenia się do pism skarżących złożonych na etapie postępowania administracyjnego.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. w powiązaniu z § 29 pkt 2d, § 29 pkt 1b oraz § 44 ust. 5 pkt 2b uchwały nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu urbanistycznego [...], poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z powołanymi przepisami planu, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do ich uwzględnienia. Powołany § 29 pkt 2d planu dopuszcza parkowanie dwukondygnacyjne podziemne poza strefą ochrony stoku [...]. Z zapisu tego jak słusznie wywiódł Sąd I instancji nie można wyprowadzić jednoznacznego wniosku, że na działce inwestycyjnej położonej w strefie ochrony stoku skarpy nie można wykonywać parkingów podziemnych jednokondygnacyjnych. Zarówno organy orzekające w sprawie, jak i Sąd I instancji, przeanalizowały szczegółowo treść planu dochodząc do trafnego wniosku, że jego zapisy są w tym zakresie niejasne, a zatem nie można przyjąć, że zaprojektowanie jednokondygnacyjnego parkingu podziemnego jest sprzeczne z prawem. Podkreślić należy, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może nastąpić jedynie w przypadku gdy inwestycja jest oczywiście sprzeczna z prawem. Decyzja ta ma charakter decyzji związanej i organ nie dysponuje tu luzem decyzyjnym.

Powyższe rozważania odnoszą się także do § 29 pkt 1b planu. Zgodnie z powołanym przepisem na działce inwestycyjnej dopuszczalna jest zabudowa obiektami usługowymi i handlowymi wolnostojącymi, przy czym dopuszcza się wyłącznie usługi o charakterze nieuciążliwym. Trafnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że kategoria "budynki biurowe" ("zabudowa o funkcjach administracyjno-biurowych") pojawia się w planie jedynie w § 32 i 38. Uwzględniając współczesne funkcje budynków biurowych, nie będących siedzibami urzędów i organów władzy publicznej, można zasadnie uznać, że w budynkach wskazanego typu świadczy się usługi, tyle że o charakterze niematerialnym. Mogą to być usługi świadczone przez kancelarie prawnicze, podatkowe, architektoniczne, a nawet i medyczne, które należy zaklasyfikować jako usługi nieuciążliwe. Uwzględniając treść § 7 pkt 10 planu, zgodnie z którym przez usługi należy rozumieć obiekty budowlane, pomieszczenia w budynkach o innym przeznaczeniu podstawowym niż usługowe i urządzenia służące do działalności, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności, a nie wytwarzanie bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych, zasadnie Sąd I instancji uznał, że budynek biurowy, który może być przeznaczony do realizowania wskazanych wyżej usług nie narusza powołanego wyżej zapisu planu. Brak wyraźnego określenia w zapisach planu co należy rozumieć pod pojęciem budynku biurowego i usługowego uniemożliwia zaakceptowanie stanowiska skarżącej kasacyjnie. Konsekwentnie zatem nie można uznać, że doszło do naruszenia § 44 ust. 5 pkt 2b planu regulującego ilości miejsc parkingowych. Niejasności w zapisach planu, pozwalają przyjąć, że zaprojektowany został budynek biurowy z możliwością realizacji usług nieuciążliwych, a zatem dopuszczalne było ustalenie ilości miejsc parkingowych, jak dla budynku biurowego.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. w zw. z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budynku w zakresie zawierającym projektowane rozwiązania co do wjazdu do budynku jest zgody z przepisami techniczno-budowlanymi, w sytuacji gdy pochylnia oraz mur oporowy znajdują się w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Jak wyżej powiedziano kwestia naruszenia § 12 ust 6 pkt 1 powołanego rozporządzenia została oceniona przez organ odwoławczy. Co prawda, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał się na § 12 pkt 7 (powinien wskazać pkt 9) rozporządzenia, zgodnie z którym, odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się. Wynika z tego, że organ w oparciu o projekt budowlany ustalił, że pochylnia stanowiąca wjazd do garażu podziemnego znajduje się poniżej poziomu otaczającego terenu. W skardze kasacyjnej skarżący stanowiska tego nie zakwestionowali, wywodząc jedynie, że pochylnia i jej mur oporowy nie podlegają dyspozycji § 12 pkt 9 rozporządzenia. Należy w tym miejscu zauważyć, że pochylnia stanowiąca wjazd do podziemnego garażu jest integralną częścią budynku, a zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że powołanego przepisu nie można do niej zastosować.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 Pr.bud. w zw. z § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie zaistnienia przesłanek do zatwierdzenia projektu budowlanego, w sytuacji gdy inwestor nie uzupełnił projektu budowlanego o rozszerzone opracowanie zacieniania i przesłaniania sąsiednich obiektów zgodnie z wezwaniem Wojewody z dnia 14 czerwca 2019 r. (pkt 3) bowiem nie było ono trwale wpięte do dokumentacji projektowej, ani nie było wpięte do akt postępowania Wojewody - znak: WI-ll.7840.5.9.2019, tj. nie miało formy projektu, to kwestia ta była już omówiona w rozważaniach dotyczących zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania sformułowanego w punkcie 2 skargi kasacyjnej. Pozostają one aktualne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.