Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 32/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 98 poz 989
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom  prowadzącym zakłady pracy chronionej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Referent Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 maja 2008 r. sprawy ze skargi firma "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] odmawiające wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Pismem z dnia 12 lipca 2007 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – zwana w dalszej części "Spółką", na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis (Dz. U. Nr 187, poz. 1930) – zwanego w dalszej części "rozporządzeniem z dnia 11 sierpnia 2004 r.", wystąpiła do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości za 2005 r. w wysokości 79.740,90 zł.

We wniosku Spółka oświadczyła, że w/w kwota została w całości wydatkowana zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. Nr 98, poz. 989 ze zm.) – zwanego w dalszej części "rozporządzeniem z dnia 27 kwietnia 2004 r.", załączając kserokopie faktur potwierdzających wysokość wydatkowanych kwot wraz z dowodami zapłaty.

Postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy odmówił Spółce wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Powołując się na § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 354) – zwanego w dalszej części "rozporządzeniem z dnia 20 marca 2007 r.", wskazano, że zgodnie z tym przepisem w celu wydania zaświadczenia przedsiębiorca zobowiązany jest przedstawić informację o dokonaniu wydatków ze środków zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania. Ponieważ wydatki zostały poniesione w 2005 r., nie ma podstawy prawnej do wydania zaświadczenia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości, zarzuciła błędną interpretację rozporządzeń dotyczących wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis. Zdaniem Spółki skoro pomoc została uzyskana w okresie obowiązywania poprzednich rozporządzeń, które nie określały czasu na wystąpienie o zaświadczenie (określały jedynie, jakie warunki należy spełnić, aby zaświadczenie uzyskać), to zmiana rozporządzenia nie przekreśla automatycznie wszystkich poprzednich czynności, dotyczy bowiem pomocy uzyskanej po dniu wejścia w życie rozporządzenia, czyli po dniu 1 maja 2007 r. Natomiast dniem uzyskania pomocy jest dzień wydatkowania środków. W ocenie Spółki skoro środki były wydatkowane w 2005 r. to nie mogą się do tej czynności odnosić przepisy, które zaczęły obowiązywać w roku 2007 – przepisy nie mogą bowiem działać wstecz.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło argumentacji żalącej się uznając za słuszne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że w myśl art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm) organy podatkowe działają na podstawie prawa. Zarówno w dacie wniosku strony jak i w chwili wydawania postanowienia przez organ pierwszej instancji obowiązywało już rozporządzenie z dnia 26 kwietnia 2007 r., które w § 5 ust. 2 wprowadziło termin 30 dni na przedłożenie informacji o dokonaniu wydatku ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, dalej z.f.r.o.n. Niezłożenie takiej informacji w powyższym terminie skutkuje brakiem możliwości uzyskania zaświadczenia. Następnie organ odwoławczy wywiódł, że skoro w myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia z 26 kwietnia 2007 r. warunkiem uznania pomocy za pomoc de minimis jest uzyskanie stosownego zaświadczenia, a w niniejszej sprawie nie było podstaw do wydania takiego zaświadczenia z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia informacji o dokonaniu wydatku ze środków z.f.r.o.n., to nie można uznać, że strona uzyskała w 2005 r. pomoc de minimis. Nie zgodzono się zatem argumentem strony, iż otrzymała w 2005 r. pomoc de minimis, do której należy stosować przepisy obowiązujące w 2005r.

Wskazano ponadto, że w dacie dokonywania wydatków obowiązywało rozporządzenie z dnia 27 kwietnia 2004 r., którego § 6 wyraźnie stanowił, że rozporządzenie obowiązuje do dnia 30 czerwca 2007 r. Strona mogła zatem w dacie składania wniosku spodziewać się, że obowiązujące przepisy odmiennie regulują kwestie udzielania zaświadczeń.

W skardze na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości, zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 306k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm), zwanej dalej O.p. przez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; art. 122 i art. 125 § 1 O.p. przez niewłaściwe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; art. 122 i art. 187 w zw. z art. 306k O.p. przez dokonanie dowolnych ustaleń i błędną ocenę istniejącego stanu faktycznego; art. 217 § 2 w zw. z art. 306c i 306k O.p. przez nieprzedstawienie uzasadnienia prawnego oraz wystarczającego uzasadnienia faktycznego postanowienia, art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 1234, poz. 1291 ze zm.) przez niewydanie zaświadczenia o pomocy de minimis; § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2007 r. w związku z błędnym ustaleniem, iż termin do wydania zaświadczenia jest terminem materialnym.

W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że uznanie pomocy jako pomocy de minimis ustawodawca uwarunkował od uzyskania zaświadczenia wydanego przez właściwy podmiot, jednakże uzyskanie takiej pomocy nie zostało uzależnione od złożenia wniosku o uzyskanie zaświadczenia w terminie określonym w rozporządzeniu z dnia 26 kwietnia 2007 r. Zdaniem Spółki w § 5 tego rozporządzenia zawarte są normy postępowania poprzedzające czynność faktyczną lub materialno – techniczną, a nie warunki materialnoprawne, które należy spełnić. Ponadto w przepisach tych nie przewidziano skutku materialnego uchybienia 30–dniowemu terminowi do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis. Z tego względu w ocenie Spółki termin ten nie jest terminem materialnym. Terminem materialnym jest bowiem okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnego stosunku prawnego. Tym samym dokonana przez orzekające w sprawie organy podatkowe ocena terminu do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia nie jest zdaniem skarżącej trafna i nie miały one prawa do odmowy wydania zaświadczenia.

Zdaniem Spółki kwestie wydawania zaświadczeń w postępowaniu podatkowym regulują przepisy działu VIIa O.p., tj. art. 306a-306n O.p. Z przepisów tych wynika, że organ może odmówić wydania zaświadczenia tylko wówczas, gdy nie ma możliwości potwierdzenia danych zgłoszonych przez podatników. W ocenie Spółki organy podatkowe nie wykazały, że nie dysponują danymi, w oparciu o które możliwe byłoby wydanie zaświadczenia o żądanej przez nią treści. Nie wykazały również, że Spółka jest w trudnej sytuacji ekonomicznej, przekroczyła 200 tysięcy EUR pomocy de minimis lub uzyskała inny środek publiczny na ten sam koszt kwalifikowany lub projekt inwestycyjny, co mogłoby stanowić podstawę do odmowy wydania zaświadczenia. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie zaświadczenie ma stwierdzać, czy Spółka dokonała wydatku w ramach zasady de minimis, czy też uprawnienia do dokonania takiego wydatku jest pozbawiona.

Ponadto spółka podniosła, że do wydatkowania środków z.f.r.o.n. rozporządzenie z dnia 20 marca 2007 r., jak i rozporządzenie z 11 sierpnia 2004 r. nie mogły mieć zastosowania, albowiem akty te miały zastosowanie do podmiotów udzielających pomocy de minimis m.in. w formie ulgi podatkowej. Natomiast w przypadku zwolnienia z podatków dla pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej pomocą publiczną jest nie samo zwolnienie z podatków, a moment, w jakim następuje wydatkowanie przez pracodawcę środków pochodzących ze zwolnienia z podatków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że narusza ono prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Zgodnie z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. Nr 76, poz. 496) warunkiem uznania pomocy jako de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy (...). W celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania.

Omawiane rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 maja 2007 r., zatem w oczywisty sposób przedstawienie informacji o dokonaniu wydatku ze środków z.f.r.o.n. w 2005 r. nie mogło być złożone w terminie dla uznania pomocy jako pomocy de minimis na podstawie przepisów obowiązujących od 1 maja 2007 r.

Poprzednio obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. Nr 98, poz. 989 ze zm.) nie stawiało dla uzyskania zaświadczenia warunku przedstawienia informacji o dokonaniu wydatku ze środków z.f.r.o.n. w ciągu 30 dni (czy też w innym terminie) od jego dokonania. Dlatego powyższy termin ma zastosowanie jedynie do wpłat z z.f.r.o.n. mających miejsce po dniu 1 maja 2007 r.

Tym samym uznać należało, że skarżąca spółka w sposób prawnie skuteczny wystąpiła do organu podatkowego o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis.

Ponownie rozpoznając wniosek strony skarżącej o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis organ podatkowy rozpozna go merytorycznie, uznając, że strona nie naruszyła żadnych terminów dla skutecznego w sensie formalnym złożenia w/w wniosku.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżone postanowienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.

Ponadto wyrok zawierza rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd – zgodnie z art. 200 i art. 209 P.p.s.a. – zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.[pic]