Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 171/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Natalia Paulina Kielak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia [...] października 2021 r. J. K., zwrócił się pisemnie do Komendanta Miejskiego Policji w B., z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie; stosowania wobec niego niedozwolonych metod i technik operacyjnych, dokonania kradzieży należącej do niego dokumentacji, naruszenia tajemnicy jego korespondencji, prefabrykowania odpowiedzi z Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, podszywania się pod sędziów ww. Trybunału, zaniechania ścigania sprawców czynów niedozwolonych oraz zaniechania zabezpieczenia śladów przestępstw przez funkcjonariuszy Policji. Strona wniosła również o podanie sygnatur spraw prowadzonych przez wskazane we wniosku 3 Komisariaty Policji w B. wraz z podaniem nazwiska funkcjonariusza Policji oraz Komendanta Komisariatu Policji pełniących funkcje w czasie wydawania rozstrzygnięć dotyczących jego osoby począwszy od 1992 r.

W odpowiedzi na ww. wniosek, pismem z dnia [...] października 2021 r., numer [...], Komendant Miejski Policji w B. stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia, aby policjanci wobec wnioskującego stosowali niedozwolone techniki i metody operacyjne, dokonali kradzieży jego korespondencji, prefabrykowali odpowiedzi z Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, podszywali się pod sędziów ww. Trybunału, zaniechali ścigania sprawców czynów niedozwolonych, czy też zaniechali zabezpieczania śladów przestępstw. W związku z powyższym, wnioskodawca otrzymał informację, że w przypadku zaistnienia ww. czynów przysługuje mu prawo do zawiadomienia o ich popełnieniu prokuratora, który w świetle art. 309 i art. 311 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 534 ze zm.), prowadzi sprawy w sytuacji, gdy podejrzany jest funkcjonariuszem Policji. Ponadto w tym piśmie poinformowano stronę o tym, że informacja o tym kto był komendantem Komisariatu Policji w czasie wydawania rozstrzygnięć dotyczących jego osoby od 1992 r., ma charakter informacji przetworzonej i wezwano go do wskazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. Jak wynika z akt sprawy prowadzonej przez Komendanta Miejskiego Policji w B., strona odebrała ww. pismo w dniu [...] listopada 2021 r., jednak w przewidzianym na udzielenie odpowiedzi terminie, pismo to pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

W związku z powyższym, w dniu [...] listopada 2021 r. Komendant Miejski Policji w B. decyzją nr [...], odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, uznając żądanie strony za informację przetworzoną, w części dotyczącej tego, kto był Komendantem Komisariatu Policji w czasie wydawania rozstrzygnięć dotyczących J. K. od roku 1992. W pozostałym zakresie, tj. odnośnie udostępnienia sygnatur spraw dotyczących wnioskodawcy i prowadzonych przez wskazane Komisariaty Policji, a także podania imienia i nazwiska funkcjonariusza Policji prowadzącego sprawę oraz treści rozstrzygnięcia, organ I instancji uznał, że powyższe dane są znane stronie i kwestia dostępu do informacji jest bezprzedmiotowa, co zostało wykazane w piśmie organu z dnia [...] października 2021 r.

W dniu [...] grudnia 2021 r. J. K. złożył wraz z ponagleniem, odwołanie od ww. decyzji.

Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swego stanowiska podkreślił, że kwestia udostępnienia informacji dotyczącej tego, kto był Komendantem Komisariatu Policji w czasie wydania rozstrzygnięć dotyczących J. K. od 1992 r., zawiera się w pojęciu ustawowym informacji publicznej, jednak jej udostępnienie obejmuje obowiązek przetworzenia, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] października 2021 r. wezwano stronę do wskazania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. Skarżący nie udzielił w tym zakresie żadnej odpowiedzi.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji podkreślił, że katalog spraw mających charakter informacji publicznej z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jest otwarty. To zatem na organie ciąży obowiązek prawidłowego jej zakwalifikowania. Odnosząc się do kwestii "przetworzenia informacji", zauważono, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej, użyto dwóch pojęć odnoszących się do modyfikacji udostępnianej informacji; "przetworzenia" (art. 3 ust. 1 pkt 1) i "przekształcenia" (art. 15) informacji, przy czym nie zawarto definicji ww. terminów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, prawo do informacji publicznej, obejmuje uprawnienie do uzyskania takiej informacji, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast w przypadku informacji przetworzonej, można mieć do czynienia z sytuacją, gdy informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Przetworzeniem informacji natomiast, jest zebranie lub często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Ponadto, możliwa jest sytuacja, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje, wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu obowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną (zob. np. wyroki NSA z: 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, 2 października 2014 r. sygn. akt I OSK 140/14; CBOSA).

Organ II instancji podzielił stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w B., że zakres informacji, o które wnioskuje strona, bez wątpienia stanowi przetworzenie informacji publicznej. Organ I instancji nie posiadał gotowych zestawień dotyczących osób pełniących funkcje Komendantów Komisariatów Policji podległych Komendzie Miejskiej Policji w B. Wskazał ponadto, że aby przy tym udzielić odpowiedzi, należałoby najpierw ustalić, w jakich datach zapadły rozstrzygnięcia dotyczące strony od roku 1992, a następnie odnaleźć informacje, kto w tamtym czasie pełnił funkcję Komendanta danego Komisariatu Policji. Powyższa informacja, byłaby jakościowo nową informacją, która wymaga czynności analitycznych. Co więcej, przygotowanie wnioskowanej informacji wiązałoby się z działaniami ponadstandardowymi, wymagającymi znacznego zaangażowania funkcjonariuszy bądź pracowników Komendy Miejskiej Policji w B., wykraczającymi poza bieżącą realizację zwykłych zadań jednostki. W związku z tym, że strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] października 2021 r. i nie wyjaśniała w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego aby dokonać przetworzenia wnioskowanych danych, organ odwoławczy uznał, że informacja o którą wnioskuje skarżący, nie jest informacją szczególnie istotną dla szerokiego kręgu potencjalnych odbiorców. Treść informacji objętych wnioskiem pozwala, na stwierdzenie, że udostępnienie ich, w żaden sposób nie przyczyni się do polepszenia lub usprawnienia działań i organów państwa, czy też podmiotu udostępniającego.

Skargę na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji, określaną przez skarżącego również poprzez bezczynność w udostępnieniu żądanej informacji złożył J. K.. Zarzucił organom działanie z rażącym naruszeniem prawa i wnosił o stwierdzenie, iż organy przy wydawaniu decyzji o informacji publicznej nie orzekły o stosowaniu wobec niego niedozwolonych metod i technik operacyjnych, naruszyły tajemnice jego korespondencji i dokonały kradzieży należącej do niego dokumentacji, doszło też do prefabrykowania odpowiedzi z Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu oraz podszywania się pod sędziów ww. Trybunału i naruszenia prawa międzynarodowego. W dalszej treści skargi skarżący rozwinął swoje zarzuty podnosząc, że doszło do zaniechania ścigania sprawców czynów niedozwolonych oraz złamania prawa międzynarodowego, a w związku z powyższym wnosi o uchylenie decyzji organu I i II instancji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2021 r., jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja Komendanta Miejskiego Policji w B. o odmowie udostępnienia wnioskowanych przez J. K. informacji publicznych (uznanych za informacje przetworzone), ze względu na brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego.

Należy bowiem zwrócić uwagę, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej służy ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, na datę wydawania decyzji dalej: "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje informację publiczną, wskazuje podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, wskazuje ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z zapisami przywołanej ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.), a obowiązane do jej udostępniania są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r. sygn. II SA 4059/02, opubl. w LEX nr 78063; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r. sygn. IV SAB/Gl 28/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. II SAB/Bk 70/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ograniczenia w prawie do informacji publicznej znalazły się m.in. w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

W niniejszej sprawie nie ma sporu co do tego, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący tj. Komendant Miejskiej Policji, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Informacja co do której została wydana zaskarżona decyzja, ma również walor informacji publicznej, gdyż mieści się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej – dotyczą działalności Policji, czyli podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Należy przy tym podkreślić, że skarżący w swoim wniosku z dnia 6 października 2021 r. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie;

1. stosowania wobec niego niedozwolonych metod i technik operacyjnych, dokonania kradzieży należącej do niego dokumentacji, naruszenia tajemnicy jego korespondencji, prefabrykowania odpowiedzi z Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, podszywania się pod sędziów ww. Trybunału, zaniechania ścigania sprawców czynów niedozwolonych oraz zaniechania zabezpieczenia śladów przestępstw przez funkcjonariuszy Policji oraz podania sygnatur spraw prowadzonych przez wskazane we wniosku 3 Komisariaty Policji w B. wraz z podaniem nazwiska funkcjonariusza Policji,

2. podania Komendanta Komisariatu Policji w czasie wydawania rozstrzygnięć dotyczących jego osoby począwszy od 1992 r.

W zakresie pierwszego punktu Komendant Miejski Policji w B. pismem z dnia [...] października 2021 r. nr [...] poinformował J. K., że brak jest podstaw, aby stwierdzić iż policjanci stosowali wobec niego niedozwolone metody i techniki operacyjne, dokonali kradzieży jego dokumentacji, naruszyli tajemnice jego korespondencji, prefabrykowali odpowiedzi z Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, podszywali się pod sędziów ww. trybunału, zaniechali ścigania sprawców czynów niedozwolonych czy też zaniechali zabezpieczenia śladów przestępstw. Poinformowano stronę, że jeżeli uważa, że powyższe miało miejsce przysługuje stronie prawo do zawiadomienia o powyższym prokuratury - bowiem w świetle art. 309 i 311 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 534 ze zm.) w sprawach, gdy podejrzanym jest policjant, śledztwo prowadzi prokurator. Odnosząc się do udostępnienia danych tj. sygnatur spraw dotyczących J. K., prowadzonych przez wskazane komisariaty Policji, imienia i nazwiska policjanta prowadzącego sprawę oraz rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż powyższe dane są znane stronie, jako ewentualnej stronie tych postępowań na zasadach określonych w kodeksie postępowania karnego. Słusznie w tym zakresie można przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny o sygn. akt II SAB 372/03, w którym wskazano na niezasadny wniosek o udzielenie informacji, którą zainteresowany posiada, jako strona postępowania. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania pewnych wiadomości, lecz ewentualnie potwierdzenia /sprawdzenia/ wiadomości znanych już wnioskującemu. Wykracza zatem poza przedmiot i cele ochrony przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej."

Ponadto w orzecznictwie sądowym niejednokrotnie wyrażano pogląd, że u.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w prywatnych sprawach (w subiektywnym interesie wnioskodawcy). Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r. sygn. I OSK 1359/18, dostępny w CBOSA i przywołane w nim orzecznictwo).

Przechodząc do punktu drugiego wnioskowanego żądania skarżącego tj. podania nazwiska Komendanta Komisariatu Policji w czasie wydawania rozstrzygnięć dotyczących skarżącego począwszy od 1992 r., w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ I instancyjny, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż właściwie zastosował w niniejszej sprawie ograniczenie w dostępie do informacji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Słusznie zatem organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Tym samym, organy obu instancji, odmawiając stronie skarżącej dostępu do wnioskowanej informacji publicznej - nie dopuściły się jakiegokolwiek naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w związku z ustawą o dostępie do informacji publicznej, a tym samym nie naruszyły konstytucyjnego prawa obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, o którym mowa w przepisie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Przypomnieć należy jeszcze raz, że informacją publiczną, w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. W świetle powyższego, "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ. CBOSA).

Przechodząc do oceny legalności spornego rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2021 r., należy zauważyć, że w toku postępowania nie budziło jakiegokolwiek sporu to, że wnioskowana informacja, będąca przedmiotem rozstrzygania organu, posiadała przymiot informacji publicznej, co przyznał również sam organ, wydając sporną decyzję w sprawie.

W tej sytuacji, uznać należy, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organy prawidłowo uznały, że informacja objęta zakresem wniosku skarżącego z [...] października 2021 r., a dotycząca podania nazwiska Komendanta Komisariatu Policji w czasie wydawania rozstrzygnięć dotyczących skarżącego począwszy od 1992 r. ma charakter informacji publicznej przetworzonej, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i w związku z tym, czy Komendant Miejskiej Policji prawidłowo wezwał skarżącego do wskazania, na czym polega szczególny interes publiczny przemawiąjący za udzieleniem mu wnioskowanej informacji. W tym zakresie skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi, co skutkowało wydaniem decyzji odmownej.

W ocenie Sądu, wskazać należy, że informacja przetworzona wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. W efekcie "przetworzenia" dochodzi do powstania nowego jakościowo dokumentu. Jednocześnie, przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. prof. dr hab. Marek Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i cytowany tam wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 481/05; podobnie: wyrok NSA z 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 293/15).

W judykaturze przyjmuje się, że przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Proces przetwarzania, którego istotnym elementem jest włożenie wysiłku intelektualnego w przygotowanie informacji, musi prowadzić do jakościowo nowej informacji. Mamy tu zatem do czynienia z opracowaniem informacji jednostkowych i wykreowaniem nowego typu informacji, które można określić mianem informacji źródłowych (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05).

Zdaniem Sądu, należy mieć na względzie również to, że informacja publiczna przetworzona to często taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Tego typu zabiegi czynią zatem takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (tak również: m.in. wyrok NSA z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 4596/21, CBOSA). Wskazać należy jednocześnie, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Wówczas żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, to jest takiej, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. wyrok WSA

w Warszawie z 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 112/07, czy też wyrok WSA

w Warszawie z 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1048/07, CBOSA).

Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione rozumienie pojęcia informacji publicznej przetworzonej oraz odnosząc je do realiów niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że informacja publiczna, której udostępnienia domagał się skarżący ma charakter informacji przetworzonej. W orzecznictwie trafnie wskazano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., I OSK 19/15, CBOSA), co niewątpliwie w sprawie organy uczyniły.

W świetle powyższego Sąd uznał, że zasadnie Komendant Miejskiej Policji powiadomił w piśmie z 13 października 2021 r., że określone żądanie strony skarżącej odnosi się do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, tak więc na stronie skarżącej spoczywa konieczność wykazania powodów, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Żądany przez skarżącego zakres informacji ma bowiem charakter informacji przetworzonej, skoro z wyjaśnień organu wynika, że Policja w ramach realizacji zadań ustawowych nie prowadzi statystyk, bądź szczególnych rejestrów "różnych czynności" wykonywanych wobec czy z udziałem konkretnych osób, co uniemożliwia udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego, tym bardziej, że dotyczy on spraw od 1992 r., a zatem z okresu 30 lat wstecz. Wymagałoby to analizy szeregu rejestrów i ustalenia czy w ogóle w stosunku do skarżącego toczyły się jakieś postępowania, a następnie odnalezienia informacji, kto w tym czasie był Komendantem Komisariatu Policji. Pozyskanie informacji nie jest natomiast możliwe bez uprzedniego jej przetworzenia, a zatem konieczności sięgnięcia do różnych źródeł, dokonania stosownych analiz, zaangażowania pracowników. Skoro mamy tu więc do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, niezbędne jest występowanie po stronie wnioskodawcy interesu publicznego.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla uzyskania żądanej przez niego informacji przetworzonej. Argumentację skarżącego, że żądane dane są mu potrzebne do dochodzenia sprawiedliwości we własnej sprawie (tak chyba należy rozumieć treść skargi) Sąd uznał za niewystarczające. Stwierdzić zatem należy, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - brak wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego nie pozwala na zrealizowanie wniosku, zaś strona skarżąca została powiadomiona, że udostępnienie żądanej informacji przetworzonej może nastąpić jedynie po wykazaniu przez nią, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Tym samym, Sąd stwierdził, że na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej rozpoznał w sposób należyty wniosek skarżącego z [...] października 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, częściowo odpowiadając pismem, a w pozostałym zakresie wydając decyzję. Wydając sporne rozstrzygnięcia w sprawie organy przy tym nie naruszyły art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem w sytuacji, gdy zasadnie uznano, że żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, a - pomimo wezwania – skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, uznając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć.