Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 580/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-01-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały Zarządu Powiatu S. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z Dyrektorem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Powołała się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdziła, że utrzymanie uchwały w mocy pozbawi jej rodzinę możliwości prawidłowej egzystencji. Uznała, że uchwała ma charakter polityczny i jest pozbawiona merytorycznych podstaw.

W piśmie procesowym skarżąca wnioskowała o przyspieszenie rozpoznania przez Sąd jej wniosku. Podniosła, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały doprowadzi do rozwiązania z nią umowy o pracę. Podkreśliła, że ma na utrzymaniu troje dzieci i że praca na stanowisku dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie stanowi jedyne źródło jej dochodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednak

- stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest możliwe jedynie w stosunku do aktów, które nadają się do wykonania, tj. takich, które nakładają na adresata obowiązek określonego zachowania bądź też obowiązek powstrzymania się od podejmowania określonych działań, a ponadto takich, które nie zostały jeszcze wykonane. W sytuacji, gdy akt został już wykonany, bezprzedmiotowym byłoby wydawanie postanowienia

o wstrzymaniu jego wykonania. Skoro postanowienie Sądu ma chronić przed skutkami wykonania aktu, to jego wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2007 r.,

I OZ 716/09; dostępne: CBOSA).

Przedmiotem analizowanego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej jest uchwała w sprawie rozwiązania stosunku pracy ze skarżącą zajmującą stanowisko Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie. Jak wynika z § 1 uchwały, z dniem jej doręczenia pracownikowi rozwiązuje się za wypowiedzeniem stosunek pracy ze skarżącą, przy czym - według § 2 - zgodnie z okresem zatrudnienia pracownika okres wypowiedzenia umowy o pracę wynosi 1 miesiąc i upływa z dniem 31 grudnia 2020 r. Powyższe zatem oznacza, że zaskarżona uchwała została już wykonana.

Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą świadczyć podniesione we wniosku merytoryczne zarzuty względem zaskarżonej uchwały. Ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu nie może bowiem być zastąpiona jego merytoryczną oceną z punktu widzenia legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny.

Wobec powyższego Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł jak

w sentencji postanowienia.