Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 70/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz A. K. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. rozpoznała u [...] A. K. w części A orzeczenia 1. Organiczne zaburzenia adaptacyjno-osobowościowe §84p2C, 2. Rozległe tatuaże szyi, tułowia i kończyn, naruszające wizerunek umundurowanego funkcjonariusza §3p2B, 3. Przykurcz zgięciowo-odwiedzeniowy biodra prawego o niejasnej etiologii w zast. §56p1A, 4. Stan po urazie wielomiejscowym ( poza służbą) ze stłuczeniem kolana prawego, łokcia prawego, nadgarstka i ręki prawej oraz skręceniem stawu barkowo-obojczykowego I st. (09.08.2015r.) - wygojone bez upośledzenia sprawności ustroju bez§, 5. Stan po skręceniu kolana prawego (2009 r.) bez trwałych następstw bez§, 6. Stan po naderwaniu przyczepu bliższego mięśnia dwugłowego uda prawego (2012 r.), bez trwałych następstw bez§ 7. Stan po urazie palców III i IV ręki prawej (2014r.) bez trwałych następstw bez§, 8. Stan po operacji przepukliny pachwinowej prawostronnej bez§. W punkcie 12 orzeczenia stwierdziła, że A. K. jest trwale niezdolny do służby w Policji, w punkcie 13 wskazano: związek schorzenia albo ułomności ( niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby: nie pozostaje. W punkcie 14 wskazano: Uzasadnienie pkt 13: rozpoznania wym. w p. 1 i 2 (kat. C) , powodujące niezdolność do służby, nie pozostają w związku ze służbą w oparciu o przepisy rozporządzenia MSWiA z 29.09.2005r. poz. 1723 oraz o protokół warunków służby. W części C orzeczenia zaliczono wymienionego do III grupy inwalidzkiej. W części F : szczegółowe uzasadnienie orzeczenia Komisja wskazała, że w oparciu o wywiad, badanie przedmiotowe i dokumentację medyczną uznała badanego (zgodnie z oceną psychologiczną i psychiatryczną ) za niezdolnego do służby, co uzasadnia zaliczenie go do III gr. inwalidzkiej ( vide p.l2 - 14 Cz. A). Komisja wskazała: podstawa prawna: ustawa z 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, (Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 67 z późn. zm.), ustawa z dnia 28.11.2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. 2014 r., poz. 1822) i załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19.12.2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu.

W odwołaniu A. K. wniósł o uchylenie wymienionego orzeczenia w całości i wydanie nowego orzeczenia ustalającego, że jest zdolny do pełnienia służby.

Centralna Komisja Lekarska podlegała ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...]czerwca 2016 r.

W uzasadnieniu CKL wskazała, że podczas badania komisyjnego orzekany żadnych dolegliwości nie zgłasza czuje się zdrowy. W badaniu przedmiotowym: liczne rozległe, widoczne i kolorowe tatuaże całego tułowia, kończyn górnych łącznie z dłońmi oraz przedramionami, kończyn dolnych oraz na szyi bez innych uchwytnych odchyleń od stanu prawidłowego. W dodatkowej konsultacji psychiatrycznej wykonanej przez konsultanta MSW na zlecenie tutejszej komisji - Reakcja adaptacyjna przedłużona (F 43.2) §79 p.2 lit. C. Wniosek konsultanta - konieczne dalsze leczenie w Poradni [...] oraz psychoterapia. CKL skład orzekający w [...] w ocenie wzięła również pod uwagę opinię psychologa. CKL stwierdziła, że po przeprowadzonym badaniu i zapoznaniu się ze dokumentacją orzeczniczo – leczniczą uznała orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] za zasadne i utrzymała je w mocy, zaliczając orzekanego do trzeciej grupy inwalidów bez związku ze służbą zgodnie z rozpoznaniem: Organiczne zaburzenia adaptacyjno-osobowościowe §84 p.2 lit C. Pozostałe schorzenia: rozległe tatuaże szyi, tułowia i kończyn, naruszające wizerunek umundurowanego funkcjonariusza §3 p.2 B, przykurcz zgięciowo - odwiedzeniowy biodra prawego o niejasnej etiologii z zast. §56 p. 1 lit A w obecnym stadium zaawansowania nie czynią orzekanego inwalidą.

A. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], wskazując, że zaskarża je w części dotyczącej ustalenia niezdolności do służby w Policji. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił:

- naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nie wskazanie w uzasadnieniu orzeczenia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, nie wskazanie w orzeczeniu komisji lekarskiej, która stwierdza całkowitą niezdolność do służby szczegółowego uzasadnienia orzeczenia, nie wyjaśnienie w uzasadnieniu dlaczego w orzeczeniu Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] schorzenie określone w punkcie 1 i 2, tj. organiczne zaburzenia adaptacyjno-osobowościowe § 84 p 2C oraz rozległe tatuaże szyi, tułowia i kończyn, naruszające wizerunek umundurowanego funkcjonariusza § 3p2B zostały uznane za schorzenie podstawowe, czyniące skarżącego inwalidą, tymczasem w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] - utrzymującej w/w orzeczenie w mocy, to samo schorzenie, tj. rozległe tatuaże szyi, tułowia i kończyn, naruszające wizerunek umundurowanego funkcjonariusza § 3p2B zostało uznane przez Komisję II instancji za pozostałe schorzenia (schorzenia współistniejące), które w obecnym stadium nie czynią skarżącego inwalidą, co w konsekwencji nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowała się komisja przy rozpoznaniu sprawy, a brak rzeczowej argumentacji powoduje, że orzeczenia nie można poddać kontroli, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 84 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu w zw. z art. 6 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zgodnie z którym kwalifikacji orzeczniczych należy dokonywać nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od ustąpienia objawów ostrej fazy choroby lub urazu, na podstawie dokumentacji medycznej leczenia szpitalnego specjalistycznego lub w poradniach zdrowia psychicznego (której brak) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. § 2-3 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie wykazu chorób i ułomności (...), zgodnie z którym w pkt 1-2 funkcjonariusza Policji (kolumna 5 tabeli) można zakwalifikować wyłącznie do kategorii A. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nie wskazanie w uzasadnieniu orzeczenia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, nie wskazanie w orzeczeniu komisji lekarskiej, która stwierdza całkowitą niezdolność do służby szczegółowego uzasadnienia orzeczenia, nie wyjaśnienie w uzasadnieniu dlaczego w orzeczeniu Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] schorzenie 1 i 2, tj. organiczne zaburzenia adaptacyjno-osobowościowe § 84 p 2C oraz rozległe tatuaże szyi, tułowia i kończyn, naruszające wizerunek umundurowanego funkcjonariusza § 3p2B zostały uznane za schorzenie podstawowe, czyniące skarżącego inwalidą, tymczasem w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] - utrzymującej w/w orzeczenie w mocy, to samo schorzenie, tj. rozległe tatuaże szyi, tułowia i kończyn, naruszające wizerunek umundurowanego funkcjonariusza § 3p2B zostało uznane przez Komisję II instancji za pozostałe schorzenia (schorzenia współistniejące), które w obecnym stadium nie czynią skarżącego inwalidą, co w konsekwencji nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi komisja kierowała się przy rozpoznaniu sprawy, a brak rzeczowej argumentacji powoduje, że orzeczenia nie można poddać kontroli, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji znajdującej się w aktach Centralnej Komisji Lekarskiej w [...], na okoliczność jej treści, dokumentacji znajdującej się w aktach Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...], na okoliczność jej treści.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego rozszerzył argumentację w zakresie podniesionych zarzutów. Wskazał m.in., że w ocenie skarżącego badania jego stanu zdrowia przeprowadzone przez obie Komisję nie były wszechstronne, ani oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych, a dokonana kwalifikacja zdolności do służby nie była zgodna z przepisami w sprawie zasad określania zdolności do służby oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Za powyższym przemawia zdaniem pełnomocnika m.in. fakt, że z zaświadczenia laryngologa i psychiatry wydanego odwołującemu się w zw. z przeprowadzeniem badań okresowych przeprowadzanych w Policji na zlecenie KMP [...] z dnia [...]-04-2016 r. wynika, że badany nie cierpi na chorobę psychiczną. Pełnomocnik wskazał, że zupełnie niezrozumiałe jest więc stanowisko Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] oraz Centralnej Komisji Lekarskiej w [...], która nagle po przeprowadzeniu zdawkowego badania (badanie przeprowadzone w trybie zaocznym - bez uczestnictwa powoda) postanowiła ocenić, że odwołujący

się utracił całkowicie zdolność do służby i cierpi na zaburzenia adaptacyjno-osobowościowe (§ 84p.2C przywołanego rozporządzenia), tj. zaburzenia organiczne (tkwiące w zmianie czynności organizmu), które zgodnie z wyjaśnieniem do § 84p2 rozporządzenia dotyczą zaburzeń spowodowanych chorobami, urazami lub infekcjami centralnego układu nerwowego (CUN), których odwołujący się nigdy nie doznał i których nie rozpoznano u niego wcześniej, nie potwierdza tego również żadna dokumentacja medyczna. Pełnomocnik podniósł nadto, że okolicznością dyskwalifikującą odwołującego do służby nie mogą być posiadane przez niego na ciele tatuaże - posiadanie tatuażu co do zasady, nie stanowi przeszkody w orzeczeniu zdolności do służby w Policji - tak stwierdził w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 24 lutego 2015 roku, sygn. akt III SA/Kr 1316/14

Wskazał, że posiadane przez odwołującego się tatuaże nie są w żaden sposób wulgarne, ani obraźliwe, nie są również szpecące, a już z całą pewnością nie są znacznie szpecące jak przyjęła komisja rejonowa, ani naruszające wizerunek umundurowanego funkcjonariusza.

Pełnomocnik zaznaczył, że uzasadnienie, takie jak w sprawie skarżącego wskazuje na niedbałość w rozpoznaniu sprawy i nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu, a tym samym powoduje, że poprzez brak rzeczowej argumentacji, orzeczenia trudno poddać kontroli. Brak należytego uzasadnienia kontrolowanych orzeczeń jest tym bardziej rażący, jeśli się zważy, że orzeczona wobec skarżącego niezdolność do służby w Policji w istocie zamyka mu dostęp do służby publicznej. Zaskarżone orzeczenie nie spełnia wymagań dotyczących prawidłowego uzasadnienia w rozumieniu art. 39 ust. 5 ustawy. Zawiera ono jedynie wskazanie rozpoznanych schorzeń i informację o wniosku wywiedzionym przez konsultanta, którego analiza I motywy, szczegółowa ocena stanu klinicznego nie zostały w żaden sposób wyartykułowane w uzasadnieniu.

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Pełnomocnik ustosunkowując się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. § 84 załącznika do rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2014 r. wskazał, że schorzenie na które cierpi A. K. nie jest następstwem uszkodzenia centralnego układu nerwowego (CUN). Wobec faktu, że w dokumentach orzeczniczych brak jest informacji na temat uszkodzeń CUN, w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek kwalifikacji orzeczniczej nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od ustąpienia objawów ostrej fazy choroby lub urazu. Orzeczenie RKL oraz orzeczenie CKL zostało wydane na podstawie dokumentacji poradni zdrowia psychicznego konsultacja z dnia [...] czerwca 2016 r. przeprowadzona przez specjalistę psychiatrę E. S. w [...] w [...], Poradni [...]. Natomiast w zakresie rozległych tatuaży szyi, tułowia i kończyn, które naruszają wizerunek umundurowanego funkcjonariusza zostały zakwalifikowane według § 3 pkt 2, r. 5 załącznika do rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2014 r., w którym wskazano kategorię zdolności do służby B albo C. Wobec czego, niezasadny jest zarzut niezakwalifikowania orzekanego do kategorii A zdolności do służby, ponieważ rozstrzygnięcie zostałoby uznane za niezgodne z obowiązującymi przepisami.

W ocenie organu administracji, zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 393/18 odrzucił skargę A. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 października 2019 r. sygn. akt I OSK 3438/18 uchylił postanowienie Sądu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] listopada 2016 r. w zakresie ustalenia zdolności skarżącego do służby w Policji, w którym to zakresie orzeczenie to zostało zaskarżone, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

Kontrola orzeczeń komisji lekarskich w przedmiocie zdolności do służby, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja była zgodna z przepisami określającymi zasady orzekania o zdolności do służby oraz tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w świetle wskazanych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Za trafny Sąd uznał zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822), które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarówno zaskarżone orzeczenie jak i orzeczenie organu I instancji w istocie nie poddają się kontroli sądu administracyjnego w zakresie ustalenia trwałej niezdolności skarżącego do służby.

Podstawę prawną wydania powyższego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w przedmiocie zdolności skarżącego do służby w Policji stanowiły przepisy ustawy o komisjach lekarskich (...) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898).

Zgodnie z art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich (...) orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają m.in. trwałą niezdolność do służby uzasadnia

się szczegółowo. Zgodnie zaś z art. 4 tej ustawy, w zakresie nieuregulowanym

w ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W sprawie niniejszej komisja lekarska I instancji wskazała jedynie na rozpoznania, w tym na te wymienione w punkcie 1 i 2 części A orzeczenia z dnia [...] czerwca 2016 r., zaliczając skarżącego w związku z nimi do kategorii C, czyli niezdolny do służby (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o komisjach lekarskich (...)). W uzasadnieniu szczegółowym wskazano tylko, że to ustalenie dokonane zostało w oparciu o wywiad, badanie przedmiotowe i dokumentację medyczną. Powołano się także ogólnie na fakt oceny psychologicznej i psychiatrycznej. W uzasadnieniu tym nie ma przywołania jakichkolwiek badań ani ich wyników, nie wiadomo też o jaką ocenę psychologiczną i psychiatryczną chodzi. Z uzasadnienia nie wynika na jakiej podstawie dokonano rozpoznania: organiczne zaburzenia adaptacyjno-osobowościowe i przyporządkowano je do § 84 p.2 załącznika do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności (...), a nie np. do § 84 p.1 tego rozporządzenia, który także mówi o zaburzeniach pochodzenia organicznego ale nieznacznie upośledzających zdolności adaptacyjne, a nie tak jak punkt 2, o zaburzeniach upośledzających zdolności adaptacyjne.

W orzeczeniu nie ma właściwie żadnego uzasadnienia dotyczącego rozpoznania dokonanego w punkcie 1 części A orzeczenia. Komisja nie wyjaśniła też dlaczego rozpoznanie dokonane w punkcie 2 części A orzeczenia przyporządkowała do § 3 p 2 załącznika rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności (...), tzn. dlaczego uznała tatuaże za "znacznie szpecące lub upośledzające sprawność ustroju".

Z uzasadnienia orzeczenia komisji I instancji nie sposób wywnioskować przy tym, czy uznała tatuaże za znacznie szpecące, czy też uznała, że upośledzają sprawność ustroju, zaliczając funkcjonariusza do kategorii B w tym zakresie (zdolny do służby z ograniczeniami według ustawy o komisjach lekarskich (...), a zatem, odmiennie

niż wskazano w punkcie 14 części A orzeczenia co do tego rozpoznania.

Także Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie podołała obowiązkowi określonemu w art. 39 ust. 5 ustawy

o komisjach lekarskich (...). W zaskarżonym orzeczeniu nie sposób doszukać

się jakiegokolwiek uzasadnienia tak zarówno dla dokonanych rozpoznań jak i ich kwalifikacji na podstawie załącznika do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób

i ułomności (...). Na podstawie treści zaskarżonego orzeczenia nie wiadomo dlaczego Centralna Komisja Lekarska za prawidłowe uznała ustalenia komisji I instancji co do trwałej niezdolności skarżącego do służby w Policji.

Powyższe uchybienie w postaci braku szczegółowego uzasadnienia orzeczenia o niezdolności do służby w Policji stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie orzeczenia powinno w sposób przekonujący wyjaśniać dlaczego u skarżącego stwierdzona została choroba lub ułomność kwalifikowana w załączniku do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności (...). Sąd nie dysponuje wiedzą medyczną, a tym samym orzeczenie komisji lekarskiej winno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a., aby można było poddać je ocenie. W sytuacji takiej jaka zaistniała w niniejszej sprawie, tj. w istocie wobec braku uzasadnień orzeczeń obu instancji w przedmiocie zdolności skarżącego do służby, orzeczenia te wymykają się spod sądowej kontroli. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione wyżej rozważania, co do koniecznego elementu orzeczenia, jakim jest szczegółowe uzasadnienie.

Rozpoznanie pozostałych zarzutów skargi, w świetle poczynionych ustaleń, Sąd uznał za przedwczesne. W sprawie nie było też podstaw do przeprowadzania dowodów uzupełniających, albowiem nie zaszły przesłanki określone w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.

Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego, w wysokości 480 zł.