Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 472/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 73 par. 2 i par. 3, art. 86 par. 1, art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. T. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

D. T. wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie wróciło do Sądu po dwukrotnej awizacji z adnotacją "adresat nieobecny" i zostało uznane za doręczone w dniu 2 kwietnia 2013 r.

Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi podnosząc, że korespondencja ani awizo nie zostało mu doręczone z uwagi na częste zaginięcia w jego okolicy przesyłek pocztowych.

Pismami z dnia 9 maja 2013 r. Sąd wezwał skarżącego do uprawdopodobnienia w terminie 7 dni okoliczności, że w rejonie jego zamieszkania ginęły awiza, pod rygorem ujemnych skutków procesowych. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 maja 2013 r. i pozostało bezskuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 § 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Zgodnie z art. 73 § 2 oraz § 3 P.p.s.a w razie niemożności doręczenia pisma adrestaowi, składa się je na okres siedmiu dni w placówce operatora pocztowego, a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce operatora umieszcza w oddawczej skrzynce pocztowej, a w przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma.

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wnioskodawca nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, gdyż mimo wezwania nie uprawdopodobnił, że w rejonie jego zamieszkania ginęły awiza.

W ocenie Sądu, wobec treści adnotacji operatora pocztowego na przesyłce zwróconej do Sądu, z której wynika, że skarżący został prawidłowo zawiadomiony o pozostawieniu adresowanej dla skarżącego przesyłki w placówce pocztowej, zachodzi domniemanie, że operator pocztowy zrealizował obowiązek, o którym mowa w art. 72 § 2 oraz § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r. zapadłe w sprawie o sygn. akt I FSK 990/13), a przez to domniemywa się, że adresat mógł odebrać zawiadomienie. Dla obalenia tego domniemania, a przez to dla uprawdopodobnienia braku winy skarżącego, samo tylko twierdzenie skarżącego, że w okolicy, w której zamieszkuje często giną awizacje, nie jest, w ocenie Sądu, wystarczające.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.