Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 8354/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak- Osetek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] października 2022 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień zawodowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z 27 października 2022 r. Minister Infrastruktury (dalej: "organ", "MI", "Minister"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania R.J. (dalej: "Strona", "Skarżący") z 10 sierpnia 2022 r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Delegatury w Warszawie Urzędu Żeglugi Śródlądowej w B. (dalej: "Dyrektor DUŻŚ") z 12 lipca 2022 r. nr [...], orzekającej o zawieszeniu na okres 12 miesięcy uprawnień zawodowych wynikających z posiadanego przez Stronę dokumentu kwalifikacyjnego (świadectwo bosmana żeglugi śródlądowej w

B., Delegatura w Warszawie 7 października 2019 r.), z powodu naruszenia przepisów na w. odcinku rzeki W., które nastąpiło w okresie 12 miesięcy od wydanego ostrzeżenia o grożącym zwieszeniu uprawnień.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że 9 czerwca 2021 r. decyzją znak: [...] na podstawie art. 56 pkt. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1097, z późn.zm., dalej: "ustawa o żegludze"), orzekł o udzieleniu ostrzeżenia o grożącym zawieszeniu uprawnień zawodowych wynikających z posiadanego przez Stronę dokumentu kwalifikacyjnego, z powodu naruszenia przepisów, które stworzyło zagrożenie wypadkiem żeglugowym 4 maja 2021 r. na w. odcinku rzeki W.. Decyzją

z 17 września 2021 r. znak: [...] Minister utrzymał w mocy decyzję 9 czerwca 2021 r.

Organ wyjaśnił następnie, że 1 maja 2022 r. pracownicy Urzędu Żeglugi Śródlądowej w B. delegatura w Warszawie, przeprowadzili inspekcję jednostek [...]", [...] i [...] których armatorem według danych zawartych w rejestrze administracyjnym polskich statków żeglugi śródlądowej, jest Żegluga Warszawska sp. z.o.o., z siedzibą przy ul. [...]. Podczas inspekcji inspektorzy nadzoru nad żeglugą zwrócili szczególną uwagę na realizację art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze tj. obowiązku stałego dozoru statku znajdującego się na postoju na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach. W wyniku przeprowadzonej inspekcji nie stwierdzono na pokładzie ww. jednostek osoby dozorującej tj. takiej, która posiada uprawnienia bosmana i żeglarską książeczkę pracy. Strona, członek zarządu, który spełnia ww. warunki, jako osoba reprezentująca armatora, przyszedł na statek

od strony zejścia na dolny poziom bulwarów, zawiadomiony telefonicznie przez pracownika zatrudnionego w gastronomicznej części przedsiębiorstwa. Zdaniem organu, świadczy to o tym, że nie przebywał on podczas kontroli na żadnym z kontrolowanych statków. Minister podkreślił, że według oświadczenia Strony

zawartego w protokole inspekcji statku [...] pełnienie dozoru na ww. statkach 1 maja 2022 r. tj. w dniu w którym przeprowadzono inspekcję, należało do

jego obowiązków. Ponadto inspektorzy stwierdzili, że statek [...]" nie posiada dokumentu potwierdzającego wymogi bezpieczeństwa określone w art. 27 ustawy o żegludze tj. unijnego świadectwa zdolności żeglugowej i świadectwa pomiarowego. Ponadto w stosunku do ww. statku stwierdzono nie dopełnienie obowiązku zgłoszenia zmiany armatora do rejestru administracyjnego polskich statków żeglugi śródlądowej, zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o żegludze.

Minister na marginesie podkreślił, że powyższy statek od września 2021 r. znajduje się na postoju na śródlądowej drodze wodnej (przy b.) bez wymaganych prawem dokumentów co stanowi wystarczającą podstawę do

stwierdzenia zagrożenia dla innych uczestników ruchu żeglugowego co notabene doprowadziło do wydania przez Dyrektora DUŻŚ decyzji z 11 kwietnia 2022 r. znak [...] o nakazie skierowania statku pasażerskiego o nazwie [...]do najbliższego bezpiecznego miejsca postoju tj. do portu śródlądowego na Ż., która nie została przez Skarżącego zaskarżona.

Rozpatrując odwołanie do decyzji Dyrektor DUŻŚ z 12 lipca 2022 r., Minister podniósł, że zgodnie z art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze, na statku znajdującym się na postoju na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu powinien być stale pełniony dozór przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach. Organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowe statki znajdują się na drodze wodnej w okolicy 514 km rzeki W. w pasie wody oznaczonym jako szlak żeglugowy co oznacza, że stoją na postoju na szlaku żeglownym. Nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowe statki nie stoją na szlaku żeglownym tylko w jego pobliżu to także podlegają obowiązkowi wynikającemu z ww. przepisu. W przypadku wypełnienia przesłanek wskazanych w powyższym przepisie, konieczne jest zapewnienie stałego dozoru na statku. Stały dozór jest konieczny kiedy zachodzą łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze statek musi stać na postoju. Po drugie statek musi stać na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu. W przypadku przystani gastronomicznych – [...] oraz [...] oba warunki wynikające z ww. przepisu zostały spełnione, co w konsekwencji prowadzi do obowiązku całodobowego dozoru statku przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach.

Minister wyjaśnił również, że § 7.08 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Dz. U. Nr 212, poz. 2072, dalej: "rozporządzenie żeglugowe"), na który powołuje się w odwołaniu Strona, dotyczy sytuacji postoju statków nie znajdujących się na szlaku żeglownym ani w jego pobliżu. Uzupełnia on i doprecyzowuje w

kontekście postoju statków art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze, ale go nie wyklucza ani

nie wyłącza. Dlatego zdaniem Ministra w rozpatrywanej sprawie występuje przypadek szczególny, który wynika z postoju przedmiotowego statku na szlaku żeglownym lub

w jego pobliżu, co do którego ma zastosowanie art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze.

Organ dodał, że z akt sprawy wynika, że w trakcie prowadzonej inspekcji przez pracowników delegatury w W. Urzędu Żeglugi Śródlądowej w B., 1 maja 2022 r., na żadnym z kontrolowanych statków nie przebywały osoby o odpowiednich kwalifikacjach do pełnienia dozoru. Powyższy fakt został odnotowany w protokole z inspekcji przedmiotowych statków z 1 maja 2022 r. Strona podpisała sporządzone protokoły i nie wniosła do nich żadnych zastrzeżeń. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że Strona posiada świadectwo bosmana żeglugi śródlądowej o numerze [...] wydane 7 października 2019 r. przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej i może wykonywać obowiązki kierownika obiektu pływającego. Tym

samym może pełnić dozór na przedmiotowych statkach, zgodnie z art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze.

Minister uznał, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji słusznie stwierdził naruszenie art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze śródlądowej, poprzez brak stałego dozoru na przystani gastronomicznej – [...] i [...]", przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach, a tym samym stwierdził naruszenie przepisów.

Pismem z 21 listopada 2022 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję

MI z 27 października 2022 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez:

a) błędne uznanie, że Skarżący nie sprawował stałego dozoru w rozumieniu art. 45

ust. 4 ustawy o żegludze, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że był on

stale obecny w bezpośrednim pobliżu dozorowanej jednostki i mógł niezwłocznie

podjąć wszelkie niezbędne działania,

b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w dowolnym uznaniu, że organ I instancji wydając decyzję z 12 lipca 2022 r. o zawieszeniu uprawnień zawodowych Skarżącego na okres 12 miesięcy, działając w oparciu o przepisy prawa, tj. w oparciu o art. 56 ust. 2 ustawy o żegludze, nie miał możliwości zastosowania innej sankcji (aniżeli maksymalnie określona w tym przepisie) w przypadku stwierdzenia ponownego naruszenia prawa, podczas gdy w rzeczywistości organ działając w ramach tzw. uznania administracyjnego, nie był w ogóle obowiązany w zastosowania powyższej sankcji, a także, nie był obowiązany zastosować jej maksymalnego wymiaru,

2) art. 107 § 1 pkt. 6 w zw. z § 3 K.p.a., poprzez błędne uznanie, że organ I instancji dokonał wystarczającego uzasadnienia okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji o zawieszeniu uprawnień zawodowych Skarżącego, podczas gdy żaden z organów nie wskazał merytorycznie uzasadnionych przesłanek zastosowania sankcji w takim (maksymalnym) jej wymiarze, przywołując jedynie przekroczone przez Skarżącego normy prawne,

3) art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze w zw. z § 7.08 rozporządzenia żeglugowego w zw.

z art. 7a § 1 K.p.a., poprzez błędne uznanie, że stały dozór może być sprawowany jedynie przez osobę znajdującą się bezpośrednio na pokładzie statku, podczas gdy dozór powinien być sprawowany przez osobę zdolną podjąć działania niezwłocznie,

4) § 7.08. rozporządzenia żeglugowego, poprzez uznanie, że powyższy przepis

dotyczy sytuacji postoju statków nie znajdujących się na szlaku żeglownym ani w jego pobliżu, podczas gdy brak jest jakichkolwiek podstaw ku takiemu twierdzeniu - przepis znajduje się w rozdziale dotyczącym zasad postoju, w akcie prawnym dotyczącym przepisów na drogach wodnych zaś sam organ wskazywał, że uzupełnia on i doprecyzowuje w kontekście postoju statków art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze, ale go nie wyklucza i nie wyłącza.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że ustawa o żegludze w żaden sposób nie precyzuje znaczenia zwrotu "stały dozór". Stąd też niewłaściwe jest sugerowanie przez organ II instancji, w ślad za organem I instancji, że Skarżący nie sprawował tegoż dozoru. Bosman, w osobie Skarżącego pojawił się na miejscu kontroli inspektorów UŻS niezwłocznie, na co wprost w swojej decyzji wskazały organy obu instancji. Wypełnił on w ten sposób swoje obowiązki w ramach stanowiska bosmana zgodnie z przepisami ustawy o żegludze oraz rozporządzenia żeglugowego na śródlądowych drogach wodnych. Zdaniem Skarżącego, pojawienie się na

jednostkach, w godzinach obecności obsługi gastronomicznej, kolejnych osób, w

żaden sposób nie może zostać uznane za sytuację wymagającą najszybszej możliwej reakcji. Reakcja była adekwatna do sytuacji. Jednostki nie zostały pozostawione bez nadzoru, tym bardziej na dłuższy okres. Nadzór, wbrew twierdzeniom organów, w XXI nie musi być sprawowany bezpośrednio z pokładu konkretnej jednostki. Nadzór, w dzisiejszych czasach, może być sprawowany w każdy dowolny sposób umożliwiający niezwłoczne podjęcie koniecznych działań. Nie jest wykluczone stosowanie przy tym

na przykład środków porozumiewania się na odległość czy systemów monitorujących. Zdaniem Skarżącego § 7.08. rozporządzenia żeglugowego, w sposób istotny doprecyzowuje postanowienia ustawy o żegludze śródlądowej i w konsekwencji nie nakłada na dany podmiot obowiązku permanentnego przebywania na danej jednostce. Powyższy przepis wymaga jedynie sprawnego reagowania w sytuacji zagrożenia, pozostawiając dozorującym dowolność w kwestii doboru odpowiednich środków prewencyjnych celem dopełnienia warunków określonych w przepisach prawa.

Skarżący podniósł następnie, że zastosowanie sankcji z art. 56 pkt 2 ustawy o żegludze, jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu, na co wskazuje użyte w przepisie sformułowanie "może". Organ zatem powinien nie tylko przeprowadzić

analizę tego, jaki okres zawieszenia uprawnień jest zasadny (czego Minister w ślad za organem I instancji nie uczynił), ale także, w pierwszej kolejności, powinien ocenić czy w ogóle zasadne jest zastosowanie sankcji tak daleko idącej. Zdaniem Skarżącego, w sprawie ograniczono się jedynie do arbitralnego wskazania uchybień ze strony Skarżącego, nie przedstawiając merytorycznych argumentów w zastosowaniu maksymalnego wymiaru sankcji.

W odpowiedzi na skargę MI wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko oraz argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd uznał, że skargę nie jest uzasadniona ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa.

Zaskarżoną decyzją MI utrzymał w mocy decyzję Dyrektor DUŻŚ o zawieszeniu Skarżącemu na okres 12 miesięcy uprawnień zawodowych wynikających z dokumentu kwalifikacyjnego (świadectwo bosmana żeglugi śródlądowej w B.,

Delegatura w Warszawie 7 października 2019 r.), z powodu naruszenia przepisów na warszawskim odcinku rzeki W., które nastąpiło w okresie 12 miesięcy od wydanego ostrzeżenia o grożącym zwieszeniu uprawnień. Materialnoprawną podstawę zawieszenia uprawnień stanowił art. 45 ust. 4 oraz art. 56 pkt 2 ustawy o żegludze.

Zgodnie z art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze, na statku znajdującym się na postoju na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu powinien być stale pełniony dozór przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach. Szlakiem żeglownym, jak wynika z art. 5 ust. 5 ustawy

o żegludze, jest pas wody przeznaczony do żeglugi. Statkiem natomiast jest urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego, w tym również prom, wodolot i poduszkowiec, przeznaczone lub używane na śródlądowych drogach wodnych do m.in. celów gastronomicznych (art. 5 ust 1 pkt 1 lit. h ustawy o żegludze).

W niniejszej sprawie, jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy, nie został zapewniony stały dozoru przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach na statku znajdującym się na postoju na szlaku żeglownym na w. odcinku rzeki W.. Ustaleń w tym zakresie dokonali 1 maja 2022 r. pracownicy Urzędu Żeglugi Śródlądowej w B. delegatura w W., którzy przeprowadzili inspekcję jednostek przeznaczonych do celów gastronomicznych – [...]", [...] i [...] i stwierdzili brak na pokładzie tych jednostek osoby dozorującej, która posiada uprawnienia bosmana i żeglarską książeczkę pracy. Według oświadczenia Skarżącego zawartego w protokole inspekcji statku [...], pełnienie dozoru

na tych statkach w dniu, w którym przeprowadzono inspekcję, należało do

Skarżącego, jako osoby reprezentującej armatora i posiadającej wymagane uprawnienia – świadectwo bosmana żeglugi śródlądowej. Skarżący nie przebywał na żadnej z powyższych jednostek przyszedł natomiast na statek po telefonicznym zawiadomieniu przez pracownika zatrudnionego w gastronomicznej części przedsiębiorstwa.

Powyższe okoliczności nie budzę wątpliwości w sprawie i nie są one kwestionowane przez Skarżącego. Zdaniem Skarżącego natomiast stały nadzór nie musi być sprawowany bezpośrednio z pokładu konkretnej jednostki, w dzisiejszych czasach, może być sprawowany w każdy dowolny sposób umożliwiający niezwłoczne podjęcie koniecznych działań, na przykład poprzez stosowanie środków porozumiewania się na odległość czy systemów monitorujących, co ma umożliwiać

treść § 7.08. ust. 2 załącznika do rozporządzenia żeglugowego. Zgodnie z tym przepisem, jeśli dyrektor urzędu nie ustali inaczej lub nie wymagają tego warunki miejscowe, wszystkie inne statki, scalone materiały pływające i obiekty pływające znajdujące się na postoju powinny znajdować się pod obserwacją osoby zdolnej niezwłocznie podjąć konieczne działania.

Analizując normy wynikające z art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze oraz z § 7.08. ust. 2 załącznika do rozporządzenia żeglugowego, należy podkreślić, że treść ustawowego przepisu – art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze, jest jednoznaczna i nie przewiduje stałego pełnienia dozoru przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach w inny sposób niż bezpośredni z pokładu statku znajdującego się na postoju na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu. Z przepisu tego wynika wprost, że dozór ten powinien być stale pełniony na statku. W ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych, aby przepis rozporządzenia wykonawczego mógł zmienić powyższa normę ustawową. Delegacja ustawowa znajdująca się w art. 46 ust. 3 pkt 1 ustawy o żegludze, upoważnia ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych przepisów żeglugowych normujących m.in. postój statków na szlaku żeglownym. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej nie został zatem upoważniony przez ustawodawcę do określenia szczegółowych przepisów

żeglugowych normujących m.in. postój statków na szlaku żeglownym w sposób odmienny od uregulowanego w art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze. Dlatego też organ doszedł do prawidłowego wniosku, że § 7.08. ust. 2 załącznika do rozporządzenia żeglugowego, znajduje zastosowanie do w sytuacji postoju statków nie znajdujących

się na szlaku żeglownym lub w jego pobliżu.

Z tych względów, zdaniem Sądu, organ prawidłowo ocenił działanie

Skarżącego, jako niewypełniające dyspozycji art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze, organ prawidłowo także uznał, że § 7.08. ust. 2 załącznika do rozporządzenia żeglugowego, nie uzasadnia działania Skarżącego, który nie pełnił stale dozoru na statku

znajdującym się na postoju na szlaku żeglownym. Dlatego Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy w niniejszej

sprawie art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze oraz z § 7.08. ust. 2 załącznika do rozporządzenia żeglugowego.

Z tych samych względów należy uznać, że nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W świetle powyższych wyjaśnień Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokładnie wyjaśniły okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, wyczerpująco analizując cały materiał dowodowy sprawy, dokonując istotnych w sprawie ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organy obu instancji doszły do prawidłowego wniosku, że Skarżący w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach faktycznych nie pełnił

stale dozoru na statku znajdującym się na postoju na szlaku żeglownym i uznając, że nie wypełnia dyspozycji art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze, jedynie stała obecność w bezpośrednim pobliżu dozorowanej jednostki. Na marginesie można dodać, że stała obecność w bezpośrednim pobliżu dozorowanej jednostki, w taki sposób, że podjęcie wszelkich niezbędnych działań możliwe jest dopiero po telefonicznym wezwaniu i przybyciu osoby dozorującej do dozorowanej jednostki, nie wypełnia wymogów § 7.08. ust. 2 załącznika do rozporządzenia żeglugowego, w którym jest mowa o znajdowaniu się statku na postoju pod obserwacją osoby zdolnej niezwłocznie podjąć konieczne działania, a nie o obecność w bezpośrednim pobliżu pozwalającym na szybkie przybycie.

Sąd stwierdza również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, organy obu

instancji wykazały zasadność zastosowania wobec Skarżącego sankcji z art. 56 pkt 2 ustawy o żegludze. Jak wynika z tego przepisu, członkowi załogi statku uznanemu winnym naruszenia przepisów żeglugowych lub przepisów dotyczących obsługi

maszyn lub urządzeń statku dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może w drodze decyzji administracyjnej zawiesić uprawnienia na okres do 12 miesięcy w razie spowodowania w ciągu 12 miesięcy od udzielenia ostrzeżenia ponownego naruszenia przepisów. Wobec Skarżącego została wydana 9 czerwca 2021 r. decyzja na

podstawie art. 56 pkt. 1 ustawy o żegludze, udzielająca ostrzeżenia o grożącym zawieszeniu uprawnień zawodowych wynikających z posiadanego przez Skarżącego dokumentu kwalifikacyjnego, z powodu naruszenia przepisów, które stworzyło zagrożenie wypadkiem żeglugowym 4 maja 2021 r. na warszawskim odcinku rzeki Wisły. Decyzją z 17 września 2021 r. Minister utrzymał w mocy decyzję 9 czerwca

2021 r. Wobec Skarżącego została zatem zastosowana kolejna możliwa sankcja z art. 56 ustawy o żegludze za wykazane w toku postępowania administracyjnego

naruszenie art. 45 ust. 4 ustawy o żegludze. Wbrew twierdzeniu Skarżącego, Minister wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadność zastosowanej sankcji wskazując, że: "(...) prawodawca konstruując przepis art. 56 pkt. 1 ustawy o żegludze udzielający ostrzeżenia o grożącym zawieszeniu uprawnień, uwypuklił aspekt prewencyjny tego przepisu, który ma za zadanie zapobiegać konsekwencjom zdarzeń przyszłych. W konsekwencji ustalił pkt. 2 ww. przepisu, ustalając okres 12 miesięcy podczas, których członek załogi, mając na uwadze wcześniej otrzymane ostrzeżenie, powinien dołożyć szczególnej staranności i dbałości aby nie naruszyć ponownie przepisów. Powyższe dwa przepisy są ze sobą powiązane w taki sposób, że nie ma możliwości ich zmiany w przypadku ponownego naruszenia przepisu. Tym samym DUŻŚ działając w oparciu o przepisy prawa, nie miał możliwości zastosowania innej sankcji w przypadku stwierdzenia ponownego naruszenia przepisu. W związku z powyższym DUŻŚ stwierdzając przez Skarżącego naruszenie przepisu w czasie 12 miesięcy od otrzymania ostrzeżenia, wydał decyzję o zawieszeniu uprawnień zawodowych wynikających z posiadanego przez Stronę dokumentu kwalifikacyjnego."

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy przepisów

prawa materialnego, które wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ze wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r.,

poz. 329), orzekł jak w sentencji.